Πρακτικά του τμήματος Μπλαβάτσκυ - Έκτη Συνάντηση

STANZA III

Sloka (1) Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΚΡΑΔΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ ΣΚΙΡΤΑ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ. Η ΜΗΤΕΡΑ ΦΟΥΣΚΩΝΕΙ, ΔΙΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΞΩ, ΣΑΝ ΤΟ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΙ ΤΟΥ ΛΩΤΟΥ.

«Η φαινομενικά παράδοξη χρήση του όρου «Έβδομη Αιωνιότητα» διαιρώντας έτσι το αδιαίρετο, επιτρέπεται στην εσωτερική φιλοσοφία. Αυτή διαιρεί την απεριόριστη διάρκεια σε ανεξάρτητο, αιώνιο και παγκόσμιο Χρόνο και σε εξαρτημένο χρόνο (Κχαντακάλα). Το ένα είναι η αφηρημένη έννοια ή το νοούμενο του άπειρου χρόνου (Κάλα), ο άλλος είναι το φαινόμενό του, κι εμφανίζεται περιοδικά, ως το αποτέλεσμα του Μαχάτ (η Παγκόσμια διάνοια περιορισμένη από την Μανβανταρική διάρκεια)». (Μ.Δ. Ι, σελ. 62).

Ερ.: Αντιστοιχεί το ξεκίνημα του Χρόνου, ως ξεχωριστός από την Διάρκεια, στην εμφάνιση του εκδηλωμένου Λόγου;

Απ.: Φυσικά αυτό δεν μπορεί να γίνει τόσο νωρίς. Αλλά η «έβδομη αιωνιότητα» εφαρμόζεται και στον Πρώτο και στον Εκδηλωμένο Λόγο - ο πρώτος έξω από τον Χώρο και τον Χρόνο, ο δεύτερος, όταν ο Χρόνος έχει ξεκινήσει. Είναι μόνο όταν «η μητέρα φουσκώνει» που η διαφοροποίηση αρχίζει, γιατί όταν ο πρώτος Λόγος ακτινοβολεί διαμέσου της πρωταρχικής και αδιαφοροποίητης ύλης δεν υπάρχει μέχρι τότε καμία δράση στο Χάος. «Ο τελευταίος κραδασμός της Έβδομης Αιωνιότητας» είναι ο πρώτος ο οποίος προαναγγέλλει την Αυγή, και είναι συνώνυμος με τον Πρώτο ή ανεκδήλωτο Λόγο. Δεν υπάρχει Χρόνος σε αυτό το στάδιο. Δεν υπάρχει ούτε Χώρος ούτε Χρόνος, όταν γίνεται η αρχή, αλλά όλα είναι μέσα στον Χρόνο και στον Χώρο όταν ξεκινάει η διαφοροποίηση. Κατά τον χρόνο της πρωταρχικής ακτινοβολίας, ή όταν ο Δεύτερος Λόγος πηγάζει, αυτός είναι Πατέρας-Μητέρα εν δυνάμει, αλλά όταν ο Τρίτος ή εκδηλωμένος Λόγος εμφανίζεται γίνεται η Παρθένος-Μητέρα. Ο «Πατέρας κι ο Γιος» είναι ένα σε όλες τις Θεογονίες του κόσμου, γι’ αυτόν τον λόγο, η έκφραση αντιστοιχεί στην εμφάνιση μαζί και του ανεκδήλωτου και του εκδηλωμένου Λόγου, ο ένας στην αρχή και ο άλλος στο τέλος, της «Έβδομης Αιωνιότητας».

Ερ.: Μπορείς τότε να μιλήσεις για τον Χρόνο ως υπάρχων από την εμφάνιση του Δευτέρου η Ανεκδήλωτου-Εκδηλωμένου Λόγου;

Απ.: Σίγουρα όχι, αλλά από την εμφάνιση του Τρίτου. Εδώ είναι που βρίσκεται η μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο, όπως έχει αποδειχτεί. Ο «τελευταίος κραδασμός» ξεκινάει έξω από τον Χρόνο και τον Χώρο, και τελειώνει με τον Τρίτο Λόγο, όταν ο Χρόνος (ο περιοδικός) και ο Χώρος ξεκινάνε. Ο Δεύτερος Λόγος μετέχει και των δύο ουσιών ή φύσεων του πρώτου και του τελευταίου. Δεν υπάρχει διαφοροποίηση με τον Πρώτο Λόγο. Η διαφοροποίηση μόνο ξεκινάει στην λανθάνουσα Κοσμική Σκέψη, με τον Δεύτερο Λόγο, και δέχεται την πλήρη έκφρασή του - «γίνεται, ο Λόγος, Σαρξ» - με τον Τρίτο.

Ερ.: Πως διαφέρουν οι όροι «Ακτινοβολία» και «Εκπόρευση» στην Μυστική Δοξασία;

Απ.: Αυτοί εκφράζουν στο νου μου, δύο εντελώς διαφορετικές ιδέες, και είναι οι καλύτερες εκφράσεις για τους αυθεντικούς όρους που θα μπορούσαν να βρεθούν. Αλλά αν τους δοθούν οι συνηθισμένες ερμηνείες, η ιδέα θα χαθεί. Η ακτινοβολία είναι, να το πούμε έτσι, η ασυνείδητη κι αυτόματη εκτόξευση προς τα έξω, η δράση ενός κάτι από το οποίο αυτό που ενεργεί λαμβάνει χώρα. Αλλά η εκπόρευση είναι κάτι από το οποίο άλλο πράγμα απορρέει με μία σταθερή εκροή, κι εκπορεύει συνειδητά. Ένας ορθόδοξος Αποκρυφιστής πάει τόσο μπροστά καθώς λέει ότι το άρωμα ενός λουλουδιού εκπορεύεται από αυτό «συνειδητά» - καθώς φαίνεται γελοίο στον βέβηλο. Η ακτινοβολία μπορεί να έρθει από το Απόλυτο, η εκπόρευση δεν μπορεί. Μία διαφορά βρίσκεται στην ιδέα ότι η ακτινοβολία σίγουρα, νωρίτερα ή αργότερα, αποσύρεται ξανά ενώ η εκπόρευση κυλά σε άλλες εκπορεύσεις και αποβαίνει πλήρως διασκορπισμένη και διαφοροποιημένη. Φυσικά στο τέλος του κύκλου του χρόνου η εκπόρευση θα αποσυρθεί επίσης μέσα στο Ένα Απόλυτο, αλλά εντωμεταξύ, κατά την διάρκεια ολόκληρου του κύκλου των αλλαγών η εκπόρευση θα παραμένει. Ένα πράγμα εκπορεύεται από ένα άλλο, και, στην πραγματικότητα, από μία άλλη όψη, η εκπόρευση είναι ισοδύναμη με την Εξέλιξη, ενώ η «ακτινοβολία» αναπαριστάνει στο νου μου - φυσικά στην προ-κοσμική περίοδο - μία στιγμιαία δράση όπως αυτή ενός κομματιού χαρτί που παίρνει φωτιά κάτω από ένα θερμό γυαλί, μιας πράξης που ο Ήλιος δεν γνωρίζει τίποτε. Και οι δύο όροι, φυσικά χρησιμοποιούνται λόγω της ανάγκης για καλύτερη έκφραση.

Ερ.: Τί εννοείτε με τα «πρωτότυπα» που υπάρχουν στο Αστρικό Φως;

Απ.: Το Αστρικό Φως χρησιμοποιείται εδώ ως μία κατάλληλη φράση για έναν όρο ελάχιστα γνωστό που είναι: «το βασίλειο του Ακασά, ή το πρωταρχικό Φως εκδηλωμένο μέσω της θείας Ιδεοπλασίας». Το τελευταίο πρέπει να γίνει αποδεκτό σε αυτήν την συγκεκριμένη περίπτωση ως ένας γενικός όρος για τον παγκόσμιο και θείο νου που αντανακλάται στα ύδατα του Διαστήματος ή το Χάος, για το οποίον, ο πιο κατάλληλος όρος, είναι το Αστρικό Φως, και ένας καθρέπτης που αντανακλά κι αντιστρέφει ένα ανώτερο πεδίο. Στο ΑΠΟΛΥΤΟ ή την Θεία Σκέψη κάθε τι υπάρχει και δεν υπήρχε στιγμή που αυτό το κάτι δεν υπήρχε, αλλά η Θεία Ιδεοπλασία είναι περιορισμένη από τις Παγκόσμιες Μανβαντάρα. Το βασίλειο του Ακασά είναι αδιαφοροποίητο, αφηρημένο Διάστημα το οποίο θα κατοικείται από το Τσιντακασάμ, το πεδίο της πρωταρχικής συνειδητότητας. Αυτό έχει διάφορους βαθμούς, όμως, στην Απόκρυφη φιλοσοφία, στην πραγματικότητα υπάρχουν «επτά πεδία». Το πρώτο είναι το πεδίο της λανθάνουσας συνείδησης το οποίο είναι ίδιας διάρκειας με την διάρκεια του πρώτου και του δεύτερου ανεκδήλωτου Λόγου. Αυτό είναι το «Φως που λάμπει στο σκοτάδι και το σκοτάδι δεν μπορεί να το αντιληφθεί» όπως λέει το ευαγγέλιο του Αποστόλου Παύλου. Όταν η ώρα σημάνει για να εμφανιστεί ο Τρίτος Λόγος, τότε από την λανθάνουσα δυναμικότητα ακτινοβολεί ένα κατώτερο πεδίο της διαφοροποιημένης συνείδησης, το οποίο είναι το Μαχάτ, ή όλη η συλλογικότητα αυτών των Ντχιάνι-Τσόχαν της αισθητικής ζωής της οποίας ο Φοχάτ είναι ο αντιπρόσωπος πάνω στο αντικειμενικό πεδίο και οι Μανασαπούτρα πάνω στο υποκειμενικό. Το Αστρικό Φως είναι αυτό που καθρεπτίζει τα τρία ανώτερα πεδία της συνείδησης και είναι υπεράνω του κατώτερου ή του γήινου πεδίου, συνεπώς δεν εκτείνεται πέραν του τετάρτου πεδίου, όπου, μπορεί να πει κάποιος, ότι ξεκινάει το Ακασά.

Υπάρχει μία μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο Αστρικό Φως και το Ακασά τη οποία πρέπει να τη θυμόμαστε. Το τελευταίο είναι αιώνιο, το πρώτο είναι περιοδικό. Το Αστρικό Φως δεν αλλάζει μόνο με τις Μανβαντάρα αλλά επίσης και με κάθε υποπερίοδο και πλανητικό κύκλο ή Γύρο.

Ερ.: Τότε υπάρχουν τα πρωτότυπα επάνω σε ένα επίπεδο ανώτερο από αυτό του Αστρικού Φωτός;

Απ.: Τα πρωτότυπα ή οι ιδέες των πραγμάτων υπάρχουν πρώτα πάνω στο επίπεδο της Θείας αιώνιας Συνείδησης και από εκεί αντανακλώνται και αντιστρέφονται πάνω στο Αστρικό Φως, το οποίο επίσης αντανακλά, στο κατώτερό του ιδιαίτερο επίπεδο, την ζωή της Γης μας, εγγράφοντάς την στις «πινακίδες» της. Συνεπώς, είναι το Αστρικό Φως που αποκαλείται πλάνη. Είναι από αυτό που εμείς, διαδοχικά, παίρνουμε τα πρωτότυπά μας. Συμπερασματικά, εκτός κι αν είναι κάποιος Διορατικός ή ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΣ που μπορεί περάσει πέρα από αυτό το πεδίο της πλάνης, κανείς δεν μπορεί να δει την Αλήθεια, γιατί, αν προσπαθήσει, θα πνιγεί σε έναν ωκεανό αυταπάτης και ψευδαίσθησης.

Ερ.: Και ποιο είναι το κύριο χαρακτηριστικό του Ακασά;

Απ.: Το Ακασά είναι η αιώνια θεία συνείδηση που δεν μπορεί να διαφοροποιηθεί, να έχει ποιότητες ή δράση, η δράση ανήκει σε αυτό το οποίο είναι απεικόνιση ή αντανάκλαση από αυτό. Το μη-σχετικό και άπειρο δεν μπορεί να έχει σχέση με το περιορισμένο και το σχετικό. Το Αστρικό Φως είναι ο Μεσαίος Ουρανός των Γνωστικών, στον οποίο βρίσκεται η Σοφία Αχαμόθ, η μητέρα των επτά Δομητών ή Πνευμάτων της Γης, τα οποία δεν είναι απαραίτητα καλά, και μεταξύ των οποίων οι Γνωστικοί τοποθετούν τον Ιεχωβά, τον οποίον αποκαλούν Ιαλνταμπαόθ. (Η Σοφία Αχαμόθ δεν πρέπει να συγχέεται με την θεία Σοφία). Μπορούμε να συγκρίνουμε το Ακασά και το Αστρικό Φως, σε σχέση με αυτά τα πρωτότυπα, σε σχέση με το σπέρμα στο βελανίδι. Το τελευταίο, εκτός του ότι περιέχει μέσα του την αστρική μορφή της μελλοντικής βελανιδιάς, κρύβει το σπέρμα από το οποίο αναπτύσσεται ένα δένδρο περιέχοντας εκατομμύρια από μορφές. Αυτές οι μορφές περιέχονται στην βελανιδιά εν δυνάμει, αλλά ακόμη η ανάπτυξη του κάθε επιμέρους βελανιδιού εξαρτάται κι από εξωτερικές συνθήκες, φυσικές δυνάμεις κ.α.

Ερ.: Αλλά πώς αυτό υπολογίζεται για την ατελείωτη ποικιλομορφία του Φυτικού Βασιλείου;

Απ.: Οι διαφορετικές παραλλαγές των φυτών κ.α. είναι οι κομμάτια Ακτινών από μία Ακτίνα. Καθώς η ακτίνα περνά διαμέσου των επτά πεδίων, αυτή κόβεται σε κάθε πεδίο σε χιλιάδες κι εκατομμύρια ακτινών κάτω στον κόσμο των μορφών, κάθε ακτίνα γινόμενη ένα μέρος ευφυίας πάνω στο δικό της πεδίο. Έτσι ώστε βλέπουμε κάθε φυτό να έχει μία ευφυία, ή το δικό του σκοπό ζωής, μιλώντας έτσι, και την δική του ελεύθερη θέληση, σε ένα βαθμό. Αυτό είναι, πάντως, που, εγώ, καταλαβαίνω. Ένα φυτό μπορεί να είναι δεκτικό ή μη-δεκτικό, αν και κάθε φυτό, χωρίς καμία εξαίρεση, αισθάνεται και έχει την δική του συνείδηση. Αλλά εκτός του τελευταίου, κάθε φυτό - από τα γιγαντιαία δένδρα μέχρι τις πολύ μικρές φτέρες ή το γρασίδι έχει, όπως διδάσκει ο Αποκρυφισμός, μία Στοιχειακή οντότητα της οποίας είναι το εξωτερικό ένδυμα πάνω σε αυτό το πεδίο. Γι’ αυτό το λόγο, οι Καμπαλιστές και οι μεσαιωνικοί Ροδόσταυροι βρίσκονται πάντα να μιλάνε για Στοιχεία. Σύμφωνα με αυτούς, κάθε τι εξουσιάζεται από ένα Στοιχειακό ξωτικό.

Ερ.: Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός Στοιχειακού κι ενός Ντχιάνι-Τσόχαν ή ενός Ντχιάνι-Μπούντχα;

Απ.: Η διαφορά είναι πολύ μεγάλη. Τα Στοιχειακά σχετίζονται μόνο με τα τέσσερα γήινα Στοιχεία και μόνο στα δύο κατώτερα βασίλεια της φύσης - το ορυκτό και το φυτικό - στα οποία αυτά είναι που δημιουργούν τα κράματα και τα ζωτικοποιούν, μιλώντας έτσι. Οι Ινδουιστές μπορούν να τους αποδώσουν τον όρο Ντεβά, αλλά δεν είναι αυτός για τους Ντχιάνι-Τσόχαν. Τα πρώτα έχουν ένα είδος Κοσμικής νοημοσύνης, αλλά οι τελευταίοι είναι προικισμένοι με μία υπεραισθητή διάνοια, ο καθένας του αυτού είδους. Σχετικά με τους Ντχιάνι-Μπούντχα, αυτοί ανήκουν στις ανώτατες Θείες (η παντογνώστες) Διάνοιες, που τις απαντούμε καλύτερα, ίσως, στους Ρωμαιοκαθολικούς Αρχαγγέλους.

Ερ.: Υπάρχει μία εξέλιξη των τύπων, διαμέσου των διαφόρων πεδίων του Αστρικού Φωτός;

Απ.: Πρέπει να ακολουθήσετε μέχρι τέλους την παρομοίωση της εξέλιξης ενός βελανιδιού. Από το βελανίδι θα φυτρώσει μία βελανιδιά και αυτή η βελανιδιά, ως δένδρο, μπορεί να έχει χιλιάδες μορφές, οι οποίες, όλες, αλλάζουν η μία από την άλλη. Όλες αυτές οι μορφές περιέχονται μέσα στο βελανίδι, κι αν και η μορφή την οποία θα πάρει το δένδρο εξαρτάται από τις εξωτερικές περιστάσεις, ακόμη αυτό, το οποίο ο Αριστοτέλης το ονομάζει «στέρηση της ύλης», υπάρχει εκ των προτέρων, στα Αστρικά κύματα. Αλλά το νοούμενο σπέρμα της βελανιδιάς υπάρχει πέρα από το πεδίο του Αστρικού φωτός, είναι μόνο η υποκειμενική εικόνα από αυτό που ήδη υπάρχει στο Αστρικό Φως, και η ανάπτυξη της βελανιδιάς είναι το αποτέλεσμα του ανεπτυγμένου πρωτοτύπου μέσα στο Αστρικό Φως, του οποίου η ανάπτυξη απορρέει από τα ανώτερα στα κατώτερα επίπεδα, μέχρι το κατώτατο επίπεδο που είναι υπεύθυνο για την τελευταία σύνθεση και ανάπτυξη της μορφής. Κι εδώ υπάρχει η εξήγηση των περίεργων γεγονότων σύμφωνα με την δήλωση της Βεντάντα ότι κάθε φυτό έχει το Κάρμα του και αυτή του η ανάπτυξη είναι το αποτέλεσμα αυτού του Κάρμα. Αυτό το Κάρμα προέρχεται από τους κατώτερους Ντχιάνι-Τσόχαν που καταγράφουν και σχεδιάζουν την ανάπτυξη των δένδρων.

Ερ.: Ποιο είναι το πραγματικό νόημα του Μανβαντάρα ή μάλλον Μάνου-αντάρα;

Απ.: Σημαίνει πράγματι «Μεταξύ δύο Μάνου», εκ των οποίων υπάρχουν δεκατέσσερις σε κάθε «Μέρα του Μπράχμα», «ημέρα» που αποτελείται από το άθροισμα 1000 κύκλων των τεσσάρων εποχών ή 1000 «Μεγάλες Εποχές», ή Μαχαγιούγκα. Όταν η λέξη «Μάνου» αναλύεται, βρίσκεται σύμφωνα με αυτά που δηλώνουν οι Ανατολιστές ότι προέρχεται από την ρίζα «Μαν», το να σκέφτεσαι, ο σκεπτόμενος άνθρωπος. Αλλά εσωτερικά κάθε Μάνου, ως ανθρωποποιημένος προστάτης του ειδικού του κύκλου, ή Γύρου, δεν είναι παρά η προσωποποιημένη ιδέα της «Θείας Σκέψης» (όπως ο Ερμητικός Ποιμάνδρης). Κάθε ένας από τους Μάνου, συνεπώς, είναι ένας ξεχωριστός θεός, ο δημιουργός και ο πλάστης όλων αυτών που εμφανίζονται κατά την διάρκεια του αντίστοιχου του κύκλου της ύπαρξης ή Μανβαντάρα.

Ερ.: Είναι ο Μάνου μία μονάδα επίσης της ανθρώπινης συνείδησης προσωποποιημένης, ή είναι η εξατομίκευση της Θείας Σκέψης για μανβανταρικούς σκοπούς;

Απ.: Και τα δύο, αφού η «ανθρώπινη συνείδηση» δεν είναι παρά μία Ακτίνα της Θεότητας. Το Μάνας μας, ή το Εγώ παράγεται από- και είναι κι ο Γιος - του Μαχάτ. Ο Βαϊβασβάτα Μάνου (ο Μάνου της δικής μας πέμπτης φυλής και της Ανθρωπότητας γενικά) είναι ο διευθύνων, προσωποποιημένος αντιπρόσωπος της σκεπτόμενης Ανθρωπότητας της πέμπτης Ρίζας-φυλής, και συνεπώς αναπαρίσταται ως μεγαλύτερος Γιος του Ήλιου κι ένας Αγκνισχβάττα Πρόγονος. Όπως ο «Μάνου» προέρχεται από το «Μαν», «το να σκέφτεσαι», η ιδέα είναι ξεκάθαρη. Η σκέψη, στην δράση της, στους ανθρώπινους εγκεφάλους είναι ατελείωτη. Έτσι ο Μάνου είναι και περιέχει την δυνατότητα των όλων σκεπτόμενων μορφών οι οποίες θα αναπτυχθούν πάνω στη γη από αυτήν την ιδιαίτερη πηγή. Στην εξωτερική διδασκαλία αυτός είναι η αρχή αυτής της γης, κι από αυτόν και την κόρη του γεννιέται η ανθρωπότητα, αυτός είναι μία μονάδα, η οποία περιέχει όλες τις πολλαπλότητες και της τροποποιήσεις τους. Κάθε Μανβαντάρα έχει έτσι τον δικό της Μάνου κι από αυτόν τον Μάνου θα προέρθουν οι διάφοροι Μάνου ή μάλλον όλοι οι Μανάσα του Κάλπα.

Αναλογικά μπορεί να συγκριθεί με το λευκό φως, το οποίο περιέχει όλα τα άλλα χρώματα μέσα του, δίνοντας κι αυτός γέννηση στους άλλους με το πέρασμά του μέσα από το πρίσμα της διαφοροποίησης και της εξέλιξης. Αλλά αυτό ανήκει στις εσωτερικές και μεταφυσικές διδασκαλίες.

Ερ.: Είναι λογικό να πούμε ότι ο Μάνου έχει την σχέση, σε κάθε Μανβαντάρα, που έχει κι ο Πρώτος Λόγος με το Μαχαμανβαντάρα;

Απ.: Είναι λογικό να το πούμε, αν το προτιμάς;

Ερ.: Είναι λογικό να πούμε ότι ο Μάνου είναι μία ατομικότητα;

Απ.: Σε μία αφηρημένη έννοια, φυσικά όχι, αλλά είναι λογικό να εφαρμόσουμε μία αναλογία. Ο Μάνου είναι η σύνθεση ίσως του Μανάσα, και είναι μία μοναδική συνείδηση με την ίδια έννοια που, ενώ όλα τα διαφορετικά κύτταρα από τα οποία αποτελείται το ανθρώπινο σώμα είναι ξεχωριστές και διαφοροποιημένες συνειδήσεις, υπάρχει ακόμη μία μονάδα συνείδησης που είναι ο άνθρωπος. Αλλά αυτή η μονάδα, ας το πούμε έτσι, δεν είναι μία μοναδική κι απλή συνείδηση, είναι μία αντανάκλαση από χιλιάδες εκατομμυρίων συνειδήσεις τις οποίες ο άνθρωπος έχει απορροφήσει.

Αλλά ο Μάνου, πραγματικά, δεν είναι ατομικότητα, είναι ολόκληρη η ανθρωπότητα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι Μάνου είναι ένα γενικό όνομα για τους Πιτρί, τους προγόνους της ανθρωπότητας. Αυτοί έχουν έρθει, όπως έχω δείξει, από την Σεληνιακή Αλυσίδα. Δίνουν γέννηση στην ανθρωπότητα, γιατί, έχοντας γίνει πρώτα άνθρωποι, δίνουν γέννηση σε άλλους με την εξέλιξη των σκιών τους, τους αστρικούς εαυτούς τους. Δεν δίνουν μόνο γέννηση στην ανθρωπότητα αλλά και στα ζώα και σε όλα τα δημιουργήματα. Με αυτήν την έννοια ειπώθηκε στις Πουρανά για τους μεγάλους Γιόγκι ότι αυτοί έδωσαν γέννηση, ο ένας σε όλα τα ερπετά, ο άλλος στα πουλιά κ.α. Αλλά, όπως η Σελήνη δέχεται το φως της από τον Ήλιο, έτσι οι απόγονοι των Σεληνιακών Πιτρί δέχονται το ανώτερο διανοητικό φως τους από τον Ήλιο ή τον «Γιο του Ήλιου». Για όλους όσους γνωρίζετε ο Βαϊβασβάτα Μάνου μπορεί να είναι ένας Αβατάρ ή μία προσωποποίηση του ΜΑΧΑΤ, εξουσιοδοτημένος από τον Παγκόσμιο Νου να διευθύνει και να οδηγήσει την σκεπτόμενη ανθρωπότητα προς τα εμπρός.

Ερ.: Μαθαίνουμε ότι η τελειοποιημένη ανθρωπότητα του ενός Γύρου γίνεται οι Ντχιάνι-Μπούντχα και οι οδηγοί-κυβερνήτες του επόμενου Μανβαντάρα. Τι σχέση έχει τότε ο Μάνου με τα πλήθη των Ντχιάνι-Μπούντχα;

Απ.: Αυτός δεν έχει καμία σχέση - στις εξωτερικές διδασκαλίες. Αλλά μπορώ να σας πω ότι οι Ντχιάνι-Μπούντχα δεν έχουν τίποτε να κάνουν με την κατώτερη πρακτική εργασία του γήινου πεδίου. Ας χρησιμοποιήσουμε μια διαφωτιστική επεξήγηση: ο Ντχιάνι-Μπούντχα μπορεί να συγκριθεί με έναν μεγάλη κυβερνήτη οποιασδήποτε κατάστασης της ζωής. Υποθέστε ότι έχουμε ένα σπίτι: ο μεγάλος κυβερνήτης δεν έχει τίποτε να κάνει άμεσα με την βρώμικη εργασία της υπηρέτριας στην κουζίνα. Οι ανώτεροι Ντχιάνι εξελίσσουν κατώτερες και κατώτερες ιεραρχίες των Ντχιάνι όλο και περισσότερο ενισχυμένες και περισσότερο υλικές έως ότου φτάσουμε στις αλυσίδες των Πλανητών, μερικές από τις τελευταίες όντας οι Μάνου, οι Πιτρί και οι Σεληνιακοί Πρόγονοι. Όπως έχω δείξει στον δεύτερο τόμο της Μυστικής Δοξασίας , αυτοί οι Πιτρί έχουν ως αποστολή να δώσουν γέννηση στον άνθρωπο. Αυτό το κάνουν με την προβολή των σκιών τους και η πρώτη ανθρωπότητα (αν πράγματι μπορούμε να την αποκαλέσουμε έτσι) είναι οι αστρικοί Τσχαγιά των Σεληνιακών Προγόνων πάνω στους οποίους η φύση χτίζει τα φυσικά σώματα, τα οποία στην αρχή είναι άμορφα. Η Δεύτερη Φυλή είναι όλο και περισσότερο μορφοποιημένη και είναι άφυλη. Στην Τρίτη Φυλή αυτοί γίνονται ερμαφρόδιτοι και τελικά διαχωρισμένοι, και η διασπορά της ανθρωπότητας προχωρεί με διάφορες συμπεριφορές

Ερ.: Τότε τι εννοείς με τον όρο Μανβαντάρα, ή όπως τον εξήγησες ως Μάνου-αντάρα, ή «μεταξύ των δύο Μάνου»;

Απ.: Αυτό σημαίνει επίσης μία περίοδο δραστηριότητας και δεν χρησιμοποιείται με μία περιορισμένη και συγκεκριμένη έννοια. Πρέπει να συλλέξετε από τις συναφείς εργασίες που μελετάτε τις σημασίες που δίνονται σε αυτόν τον όρο, ενθυμούμενοι επίσης το ό,τι είναι κατάλληλο για μία μικρότερη περίοδο εφαρμόζεται επίσης και σε μία μεγαλύτερη, κι αντίστροφα.

Ερ.: Είναι το «Νερό» όπως χρησιμοποιείται εδώ καθαρά συμβολικό ή έχει κάποια αντιστοιχία με την εξέλιξη των στοιχείων;

Απ.: Είναι απαραίτητο να είμαστε πολύ προσεκτικοί για να μη συγχέουμε τα παγκόσμια με τα γήινα στοιχεία. Ούτε επίσης η σημασία των γήινων στοιχείων είναι ίδια με αυτήν που ξέρουμε από τα χημικά στοιχεία. Θα αποκαλούσαμε τα κοσμικά, παγκόσμια στοιχεία τα νοούμενα των γήινων στοιχείων, και προσθέστε ότι το κοσμικό δεν είναι περιορισμένο στο μικρό μας Ηλιακό Σύστημα.

Το Νερό είναι το πρώτο κοσμικό στοιχείο και οι όροι «σκοτάδι» και «χάος» χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν το ίδιο «στοιχείο». Υπάρχουν επτά καταστάσεις της ύλης από τις οποίες τρεις είναι γενικά γνωστές, η στερεή, η υγρή και η αέρια. Είναι απαραίτητο να θεωρήσουμε κάθε τι κοσμικό και γήινο ως υπάρχον σε παραλλαγές αυτών των επτά καταστάσεων. Αλλά είναι αδύνατο για μένα να μιλώ με όρους οι οποίοι είναι άγνωστοι σε σας, και συνεπώς αδυνατείτε να τους κατανοήσετε. Έτσι το «νερό», η «θερμή και μεσαιωνική αρχή» των φιλοσόφων, χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει αυτό το οποίο δεν είναι ακόμη στερεή ύλη, ή μάλλον αυτό το οποίο ακόμη δεν έχει καταλάβει την στερεότητα της ύλης, όπως την καταλαβαίνουμε. Αυτό περιγράφεται μάλλον πιο δύσκολα με την χρήση του όρου «νερό» ως ένα διαδοχικό «στοιχείο» στην σειρά του αιθέρα, του πυρός και του αέρα. Αλλά ο αιθέρας περιέχει στον εαυτό του όλα τα άλλα και τις ιδιότητές τους, και είναι αυτός, ο αιθέρας, το υποθετικό μέσον, ο μεσολαβητής της φυσικής επιστήμης - πέρα από αυτό είναι η κατώτερη μορφή του Ακασά, το ένα μέσον και παγκόσμιο στοιχείο. Έτσι το νερό χρησιμοποιείται εδώ για να δηλώσει την ύλη στην προ-κοσμική της κατάσταση.

Ερ.: Τι σχέση έχουν τα στοιχεία με τα Στοιχειακά;

Απ.: Την ίδια σχέση που έχει η γη με τον άνθρωπο. Όπως φυσικός άνθρωπος είναι η πεμπτουσία της Γης, ακολούθως για τον Αέρα ή το Πυρ, ένα Στοιχειακό (που ονομάζεται Συλφίδα, Σαλαμάνδρα, νύμφη κ.α.) είναι η πεμπτουσία του ιδιαίτερού του στοιχείου. Κάθε διαφοροποίηση της ουσίας και της ύλης, αναπτύσσει ένα είδος νοήμονος Δύναμης, και είναι αυτές, τις οποίες οι Ροδόσταυροι τις ονομάζουν Στοιχειακά ή Φυσικά πνεύματα. Ο καθένας μας μπορεί να πιστεύει στα Στοιχειακά τα οποία μπορούμε να τα δημιουργήσουμε για τους εαυτούς μας. Αλλά αυτή η τελευταία τάξη των στοιχειακών δημιουργιών δεν έχει ύπαρξη έξω από την φαντασία μας. Θα μπορεί να είναι μία διάνοια, μία Δύναμη, καλή ή κακή, αλλά η μορφή και τα γνωρίσματά τους, θα είναι δικά μας δημιουργήματα, ενώ ταυτόχρονα αυτά θα έχουν μία ευφυία που προέρχεται επίσης από εμάς.

Ερ.: Είναι το «Παρθένο Αυγό» και το «Αιώνιο Αυγό» το ίδιο πράγμα, ή είναι διαφορετικά στάδια της διαφοροποίησης;

Απ.: Το αιώνιο αυγό είναι μία προ-διαφοροποίηση σε μία λάγια ή μηδενική κατάσταση, έτσι, πριν την διαφοροποίηση αυτό δεν μπορεί να έχει ούτε χαρακτηριστικά ούτε ποιότητες. Το «παρθένο αυγό» είναι ήδη τροποποιημένο και συνεπώς διαφοροποιημένο, αν και στην ουσία του είναι το ίδιο. Κανένα πράγμα δεν μπορεί να αποχωριστεί από ένα άλλο πράγμα, στην αφηρημένη του ουσιώδη φύση. Αλλά στον κόσμο της πλάνης, στον κόσμο των μορφών, της διαφοροποίησης, κάθε τι, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μας, φαίνεται να είναι τόσο χωριστό.