21 Φεβρουαρίου 1889
Sloka (2) Ο ΚΡΑΔΑΣΜΟΣ ΓΛΙΣΤΡΑΕΙ, ΑΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΓΟΡΓΗ ΦΤΕΡΟΥΓΑ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΕΡΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ: ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΑ ΥΔΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.
Ερ.: Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε την έκφραση ότι ο κραδασμός αγγίζει ολόκληρο το σύμπαν και επίσης το σπέρμα;
Απ.: Πρώτα από όλα οι όροι που χρησιμοποιούνται πρέπει αποσαφηνιστούν και να προσδιοριστούν όσο γίνεται καλύτερα, διότι η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι καθαρά μεταφορική. Το Σύμπαν δεν σημαίνει τον Κόσμο ή τον κόσμο των μορφών αλλά το άμορφο διάστημα, το μελλοντικό όχημα του Σύμπαντος το οποίο θα εκδηλωθεί. Αυτό το διάστημα είναι συνώνυμο με τα «ύδατα του διαστήματος», με το αιώνιο σκοτάδι, στην πραγματικότητα με το Παραμπράχμα. Εν συντομία η όλη Sloka αναφέρεται στην «περίοδο» πριν να υπάρχει οποιαδήποτε εκδήλωση. Με τον ίδιο τρόπο το Σπέρμα - το Σπέρμα είναι αιώνιο, τα αδιαφοροποίητα άτομα της μελλοντικής ύλης - είναι ο ένας Χώρος, το ένα Διάστημα, τόσο απεριόριστο όσο και άφθαρτο, και τόσο αιώνιο όσο και ο ίδιος ο χώρος. Παρομοίως με τον «κραδασμό», ο οποίος αντιστοιχεί με το Σημείο, τον ανεκδήλωτο Λόγο.
Είναι απαραίτητο να προσθέσουμε μία σημαντική εξήγηση. Χρησιμοποιώντας μεταφορική γλώσσα, όπως έχει γίνει στην Μυστική Δοξασία, οι αναλογίες και οι συγκρίσεις είναι πολύ συχνές. Το Σκοτάδι για παράδειγμα, γενικά, εφαρμόζεται μόνο στην άγνωστη ολότητα, ή, την Απολυτότητα. Σε αντίθεση με το αιώνιο σκοτάδι ο πρώτος Λόγος είναι φυσικά Φως, και σε αντίθεση με το δεύτερο ή τον τρίτο, τους εκδηλωμένους Λόγους, ο πρώτος είναι Σκοτάδι, και οι άλλοι είναι Φως.
Sloka (3) ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΕΙ ΦΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΡΙΧΝΕΙ ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΚΤΙΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΥΔΑΤΑ, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ. Η ΑΚΤΙΝΑ ΔΙΑΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟ ΠΑΡΘΕΝΟ ΑΥΓΟ. Η ΑΚΤΙΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΑΥΓΟ ΝΑ ΚΡΑΔΑΝΘΕΙ ΚΑΙ ΡΙΧΝΕΙ ΤΟ ΜΗ ΑΙΩΝΙΟ ΣΠΕΡΜΑ, ΠΟΥ ΣΥΜΠΥΚΝΩΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΑΥΓΟ.
Ερ.: Γιατί λέγεται ότι το Φως ρίχνει μία μοναδική ακτίνα μέσα στα ύδατα και πώς εκφράζεται αυτή η ακτίνα σε σχέση με το Τρίγωνο;
Απ.: Εν τούτοις πολλές από τις Ακτίνες μπορεί να εμφανίζονται ότι βρίσκονται πάνω σε αυτό το πεδίο, όταν επιστρέφουν πίσω στην αρχική τους πηγή τελικά θα διαλυθούν στην μία ενότητα, όπως τα επτά πρισματικά χρώματα τα οποία όλα παράγονται από, και διαλύονται στην μία λευκή ακτίνα. Έτσι επίσης, αυτή η μία μοναδική Ακτίνα εκτείνεται στις επτά ακτίνες (και τις απειράριθμες υποδιαιρέσεις τους) μόνο στο πεδίο της πλάνης. Αυτή παριστάνεται σε σχέση με το Τρίγωνο διότι το Τρίγωνο είναι το πρώτο τέλειο γεωμετρικό σχήμα. Όπως δηλώθηκε από τον Πυθαγόρα, και επίσης στις Stanza, η Ακτίνα (η Πυθαγόρεια Μονάδα) κατερχόμενη από το «μη-χώρο» (Αλόκα), διασχίζει σαν ένα αστέρι που πέφτει διαμέσου των πεδίων της μη-ύπαρξης στο πρώτο πεδίο της ύπαρξης, και δίνει γέννηση στον Αριθμό Ένα, μετά, στρεφόμενο προς τα δεξιά, παράγει τον Αριθμό Δύο, μετά στρεφόμενο ξανά σχηματίζοντας την «γραμμή της βάσης» γεννά τον Αριθμό Τρία, κι από εκεί ανερχόμενο ξανά στον Αριθμό Ένα, τελικά εξαφανίζεται στα βασίλεια της μη-ύπαρξης όπως δείχνει ο Πυθαγόρας.
Ερ.: Γιατί οι διδασκαλίες του Πυθαγόρα βρίσκονται στις αρχαίες Ινδουιστικές φιλοσοφίες;
Απ.: Ο Πυθαγόρας παρέλαβε αυτήν την διδασκαλία από την Ινδία και στα αρχαία βιβλία βρίσουμε να μιλάνε για αυτόν ως τον Γιαβανατσάρια ή τον Έλληνα Δάσκαλο. Έτσι βρίσκουμε ότι το Τρίγωνο είναι η πρώτη διαφοροποίηση, όντας, όμως όλες οι όψεις του, περιγραφόμενες από την μία Ακτίνα.
Ερ.: Τι εννοούμε πραγματικά με τον όρο «πεδία της μη-ύπαρξης»;
Απ.: Χρησιμοποιώντας τον όρο «πεδία της μη-ύπαρξης» είναι απαραίτητο να θυμόμαστε ότι αυτά τα πεδία είναι, μόνο για εμάς, σφαίρες της μη-ύπαρξης, αλλά είναι σφαίρες ύπαρξης και ύλης για ανώτερες διάνοιες από τους εαυτούς μας. Οι ανώτεροι Ντχιάνι-Τσόχαν του Ηλιακού Συστήματος δεν μπορούν να έχουν αντίληψη αυτών των πεδίων τα οποία βρίσκονται σε ανώτερα συστήματα, για παράδειγμα στο δεύτερο «επταδικό» Κοσμικό πεδίο, το οποίο για τα όντα, του πάντοτε αόρατου Σύμπαντος, είναι εντελώς υποκειμενικό.
Sloka (4) ΥΣΤΕΡΑ ΤΟ ΤΡΙΑ (Τρίγωνο) ΠΕΦΤΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΕΣΣΕΡΑ (Τετραδικό). Η ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΑ ΟΥΣΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΠΤΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΠΤΑ ΕΞΩ. ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΑΥΓΟ (Χιρανγκιαγκάρπμπχα), ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΑ (η τριπλή υπόσταση του Μπράχμα ή ο Βίσνου, οι τρεις Αβάσττχα), ΠΗΖΕΙ ΚΑΙ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΓΑΛΑΚΤΩΔΗ ΛΕΥΚΑ ΠΥΚΝΩΜΑΤΑ ΠΑΝΤΟΥ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ, ΤΗΣ ΡΙΖΑΣ ΠΟΥ ΦΥΤΡΩΝΕΙ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.
Ερ.: Είναι η Ακτινοβόλα Ουσία η ίδια όπως το φωτεινό Αυγό; Ποια είναι η Ρίζα που φυτρώνει στον ωκεανό της ζωής;
Απ.: Η ακτινοβόλα ουσία, το φωτεινό αυγό ή Χρυσό Αυγό του Μπράχμα, ή ξανά, το Χιρανγκιαγκάρμπχα, είναι ταυτόσημα. Η Ρίζα η οποία φυτρώνει στον ωκεανό της ζωής είναι η δυνατότητα η οποία μετασχηματίζει σε αντικειμενική διαφοροποιημένη ύλη το παγκόσμιο, υποκειμενικό αλλά ομοιογενές σπέρμα, ή την αιώνια ουσία η οποία περιέχει την ισχύ της αφηρημένης φύσης. Ο Ωκεανός της Ζωής είναι, σύμφωνα με έναν όρο της φιλοσοφίας της Βεντάντα - αν δεν κάνω λάθος - η «Μία Ζωή», το Παραμάτμα, όταν εννοείται η αφηρημένη υπέρτατη Ψυχή, και το Τζιβάτμα όταν μιλάμε για την φυσική ή ζωική «πνοή της ζωής» ή, μιλώντας έτσι, η διαφοροποιημένη ψυχή, αυτή η ζωή εν συντομία, η οποία δίνει ύπαρξη στο άτομο και στο σύμπαν, το μόριο και τον άνθρωπο, το ζώο, το φυτό, και το ορυκτό.
«Η Ακτινοβόλα Ουσία πήζει και απλώνεται μέσα στα βάθη του Διαστήματος». Από μία αστρονομική όψη αυτό είναι εύκολο να εξηγηθεί: είναι ο γαλαξίας, το παγκόσμιο υλικό, ή αρχέγονη ύλη στην πρώτη της μορφή.
Ερ.: Είναι η Ακτινοβόλα Ουσία, ο Γαλαξίας, ή το παγκόσμιο υλικό, ευδιάλυτο σε άτομα, ή είναι μη-ατομικά;
Απ.: Στην προ-κοσμική τους κατάσταση είναι φυσικά μη-ατομικά, αν με τα άτομα εννοείς τα χημικά μόρια, διότι το υποθετικό άτομο, ένα καθαρό μαθηματικό σημείο, δεν είναι υλικό ή εφαρμόσιμο στην ύλη, ούτε ακόμη και στην ουσία. Το πραγματικό άτομο δεν υπάρχει στο υλικό πεδίο. Ο ορισμός του σημείου ως αυτό που έχει θέση, δεν πρέπει, στον Αποκρυφισμό, να παίρνεται με την κοινή έννοια της θέσης, καθώς το πραγματικό άτομο είναι πέρα από τον χρόνο και τον χώρο. Η λέξη μοριακό είναι πράγματι εφαρμόσιμη στην σφαίρα μας και στο πεδίο μας, μόνο: πάντα εσωτερικά αυτής της σφαίρας, ακόμη και πάνω στις άλλες σφαίρες της πλανητικής μας αλυσίδας, η ύλη είναι σε εντελώς άλλη κατάσταση, και μη-μοριακή. Το άτομο είναι στην αιώνια του κατάσταση, αόρατο ακόμη και για το μάτι ενός Αρχαγγέλου και γίνεται ορατό σε αυτόν μόνο περιοδικά, κατά την διάρκεια του κύκλου της ζωής. Το σωματίδιο, ή μόριο, δεν είναι, αλλά υπάρχει περιοδικά, και συνεπώς θεωρείται ως πλάνη.
Το παγκόσμιο υλικό φέρει σε πληρότητα τον εαυτό του διαμέσου διαφόρων πεδίων και δεν μπορεί να ειπωθεί ότι αναλύεται σε αστέρια ή ότι έχει γίνει μοριακό μέχρι να φτάσει στο πεδίο της ύπαρξης του ορατού ή αντικειμενικού Σύμπαντος.
Ερ.: Μπορεί να ειπωθεί στον Αποκρυφισμό ότι ο αιθέρας είναι μοριακός;
Απ.: Αυτό εξαρτάται τελείως από το τί εννοούμε με αυτόν τον όρο. Στο τελευταίο του στρώμα, όπου συγχωνεύεται με το αστρικό φως, μπορεί να ονομαστεί μοριακός πάνω στο δικό του πεδίο, αλλά όχι για εμάς. Αλλά ο αιθέρας του οποίου η επιστήμη έχει μία υποψία, είναι η έβδομη αρχή του αστρικού φωτός, και τρεις βαθμούς ανώτερη από την «ακτινοβόλα ύλη». Όταν διαπερνά, ή μορφοποιεί κάτι, μπορεί να είναι μοριακός διότι προσλαμβάνει την μορφή του τελευταίου, και τα άτομά του μορφοποιούν τα σωματίδια αυτού του «κάτι». Μπορούμε, ίσως, να αποκαλέσουμε την ύλη, «κρυσταλλοποιημένο αιθέρα».
Ερ.: Αλλά τί είναι ένα άτομο, πραγματικά;
Απ.: Ένα άτομο μπορεί να συγκριθεί (κι αυτό ισχύει για τους Αποκρυφιστές) με την έβδομη αρχή ενός σώματος ή μάλλον του μορίου. Το φυσικό ή χημικό μόριο συντίθεται από μία απειρία μικρότερων μορίων κι αυτά με την σειρά τους από απειράριθμα και ακόμη λεπτότερα μόρια. Πάρτε για παράδειγμα ένα μόριο σιδήρου και ακολούθως διαλύστε το ώστε να γίνει μη-μοριακό, τότε αμέσως μεταμορφώνεται σε μία από τις επτά αρχές του συγκεκριμένα το αστρικό του σώμα, το έβδομο από αυτά είναι το άτομο. Η αναλογία ανάμεσα σε ένα μόριο σιδήρου πριν αυτό διασπαστεί και σε αυτό το μόριο μετά την διάλυσή του, είναι η ίδια όπως μεταξύ ενός φυσικού σώματος πριν και μετά τον θάνατο. Οι αρχές παραμένουν πλην του σώματος. Φυσικά αυτή είναι η απόκρυφη αλχημεία, όχι η σύγχρονη χημεία.
Ερ.: Ποια είναι η σημασία των αλληγορικών εκφράσεων «δοχείο του ωκεανού» και «αγελάδα της αφθονίας» των Ινδουιστών, και ποια αντιστοιχία υπάρχει μεταξύ αυτών και του «πόλεμου στον ουρανό»;
Απ.: Μια διαδικασία που ξεκινάει στην κατάσταση της «μη-ύπαρξης», και τελειώνει με το κλείσιμο της Μάχα-Πραλάγια, δύσκολα μπορεί να δοθεί με λίγες λέξεις ή ακόμη και με τόμους. Είναι απλά μία αλληγορική αναπαράσταση για τις αθέατες κι άγνωστες πρωταρχικές διάνοιες, τα άτομα της απόκρυφης επιστήμης, τον ίδιο το Μπράχμα όντας αποκαλούμενος ο Ανού ή το Άτομο, διαμορφώνοντας και διαφοροποιώντας τον χωρίς ακτές ωκεανό της πρωταρχικής ακτινοβολούσας ουσίας. Η σχέση και αντιστοιχία μεταξύ του «δοχείου του ωκεανού» και του πολέμου στον ουρανό» είναι πολύ μεγάλο και δυσνόητο θέμα για να το χειριστούμε. Για να το δώσουμε στην κατώτερή του συμβολική όψη αυτός ο «πόλεμος στον ουρανό» συνεχίζεται στην αιωνιότητα. Η Διαφοροποίηση είναι αντίθεση, η ισορροπία των αντιθέτων: και για όσο υπάρχει θα ισχύει ο «πόλεμος» ή η μάχη. Υπάρχουν φυσικά διαφορετικά στάδια και όψεις αυτού του πολέμου: όπως για παράδειγμα ο αστρονομικός και ο φυσικός. Για οποιονδήποτε και ο,τιδήποτε που γεννήθηκε σε μία Μανβαντάρα, υπάρχει «πόλεμος στον ουρανό» και επίσης στην γη: για του δεκατέσσερις Ριζικούς και Σπερματικούς Μάνου που διαμένουν στον Μανβανταρικό μας κύκλο, και για τις απειράριθμες Δυνάμεις, ανθρώπινες ή διαφορετικές, που προέρχονται από αυτούς. Υπάρχει μια αέναη προσπάθεια ρύθμισης, για ο,τιδήποτε έχει την ροπή να εναρμονιστεί και να ισορροπήσει, πραγματικά αυτό πρέπει να γίνει πριν να μπορέσει να προσλάβει κάποια μορφή. Τα στοιχεία από τα οποία έχουμε σχηματιστεί, τα σωματίδια των σωμάτων μας, βρίσκονται σε συνεχή πόλεμο, το ένα σπρώχνοντας το άλλο και αλλάζοντας την κάθε στιγμή. Στο «δοχείο του ωκεανού» από τους θεούς, κάποιοι Ναγκά ήρθαν και έκλεψαν το Αμρίτα - το νερό της αθανασίας - κι από εκεί ξεκίνησε ένας πόλεμος μεταξύ των θεών και των Άσουρα, «οι μη-θεοί», και, τέλος, νίκησαν οι θεοί. Αυτό αναφέρεται στον σχηματισμό του Σύμπαντος και την διαφοροποίηση της πρωταρχικής αρχέγονης ύλης. Αλλά πρέπει να θυμάστε, ότι αυτή είναι μόνο μία κοσμολογική όψη - μία από τις επτά ερμηνείες. Ο πόλεμος στον ουρανό είχε επίσης άμεση αναφορά στην εξέλιξη της διανοητικής αρχής στην ανθρωπότητα. Αυτό είναι το μεταφυσικό κλειδί.
Ερ.: Γιατί οι αριθμοί χρησιμοποιούνται τόσο πολύ στις Stanza και ποιο είναι πραγματικά το μυστικό της ύπαρξής τους χρησιμοποιούμενοι συνέχεια στις παγκόσμιες ιερές μυθολογίες - στην Βίβλο και στις Πουρανά, από τον Πυθαγόρα και από τους Αρίους Σοφούς;
Απ.: Ο Balzac, ο ασυνείδητος αποκρυφιστής της Γαλλικής λογοτεχνίας, λέει κάπου, ότι ο Αριθμός είναι για το Νου το ίδιο που είναι και για την ύλη, «ένας ακατανόητος πράκτορας». Αλλά εγώ θα απαντούσα - ότι αυτό ισχύει ίσως περισσότερο στον βέβηλο, αλλά ποτέ στον μυημένο νου. Ο Αριθμός είναι, όπως ένας μεγάλος συγγραφέας σκέψης, μία Οντότητα, και την ίδια στιγμή, μία Πνοή που πηγάζει από αυτό που αυτός αποκαλεί Θεό και εμείς αποκαλούμε το ΟΛΟ, η πνοή η οποία μόνη οργανώνει τον φυσικό Κόσμο, «όπου η μηδαμινότητα λαμβάνει την μορφή της αλλά διαμέσου της Θεότητας, η οποία είναι ένα αποτέλεσμα του Αριθμού». «Ο Θεός γεωμετρεί» λέει ο Πλάτωνας.
Ερ.: Με ποια έννοια μπορούν οι αριθμοί να αποκαλούνται Οντότητες;
Απ.: Όταν εννοούνται οι νοήμονες Οντότητες.. Όταν αυτοί αναγνωρίζονται απλά ως ψηφία δεν είναι, φυσικά, οντότητες αλλά απλά συμβολικά σημεία.
Ερ.: Γιατί η ακτινοβόλα ουσία λέγεται ότι γίνεται επτά μέσα και επτά έξω;
Απ.: Διότι έχει επτά αρχές πάνω στο πεδίο της εκδήλωσης και επτά πάνω στο πεδίο του ανεκδήλωτου. Πάντα συζητούμε μέσω αναλογίας και εφαρμόζουμε το αρχαίο αποκρυφιστικό αξίωμα «Όπως επάνω έτσι και κάτω».
Ερ.: Μα είναι τα πεδία της «μη-ύπαρξης» επίσης επταδικότητα;
Απ.: Αναμφισβήτητα. Αυτό που στην Μυστική Δοξασία αναφέρεται ως τα ανεκδήλωτα πεδία, είναι ανεκδήλωτα ή πεδία της μη-ύπαρξης μόνο από το σημείο που τα παρατηρεί η περιορισμένη διάνοια, για τις ανώτερες διάνοιες αυτά θα είναι εκδηλωμένα πεδία ακολούθως πάνω στο άπειρο, κρατώντας πάντα πιστά την αναλογία.