28 Φεβρουαρίου 1889
Sloka (5) Η ΡΙΖΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ, ΤΟ ΦΩΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ, ΤΑ ΠΥΚΝΩΜΑΤΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΟΕΑΟΧΟΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ.
Ερ.: Τι εννοείται λέγοντας ότι αυτά παραμένουν;
Απ.: Εννοείται απλά ότι όσο κι αν μπορεί να υπάρχει η πληθώρα της διαφοροποίησης, ακόμη αυτό είναι όλο ένα. Με άλλα λόγια αυτά όλα είναι διαφορετικές όψεις του ενός στοιχείου. Δεν εννοείται ότι αυτοί παραμένουν χωρίς διαφοροποίηση.
«Τα πυκνώματα είναι η πρώτη διαφοροποίηση, και πιθανώς αναφέρονται επίσης σε αυτήν την κοσμική ύλη ή οποία υποθέτουν ότι είναι η πηγή του Γαλαξία - την ύλη που γνωρίζουμε. Αυτή η «ύλη», η οποία, σύμφωνα με την αποκάλυψη που δεχθήκαμε από τους πρωταρχικούς Ντχιάνι-Μπούντχα, κατά την διάρκεια του περιοδικού ύπνου του Σύμπαντος, έχει την έσχατη λεπτότητα, αντιληπτή μόνο στο μάτι του τέλειου Μποντχισάτβα - αυτή η ύλη, θεμελιώδης και δροσερή, , κατά την επαναφύπνιση της κοσμικής κίνησης, διασκορπίζεται διαμέσου του Χώρου, εμφανιζόμενη, όπως φαίνεται από την Γη, σε συμπλέγματα και βόλους, όπως στα πυκνώματα μέσα στο αραιό γάλα. Αυτοί είναι οι σπόροι των μελλοντικών κόσμων, η «Αστρική Ύλη». (Μ.Δ. Ι., 69).
Ερ.: Υποθέτουμε ότι ο Γαλαξίας συντίθεται από ύλη σε κατάσταση διαφοροποίησης διαφορετική από αυτήν που γνωρίζουμε;
Απ.: Πιστεύω πλήρως ότι αυτό ισχύει. Είναι η αποθήκη των υλικών από την οποία παράγονται τα αστέρια, οι πλανήτες και τα άλλα ουράνια σώματα. Η ύλη σε αυτήν την κατάσταση δεν υπάρχει στην γη. Αλλά αυτή η οποία είναι ήδη διαφοροποιημένη και βρίσκεται πάνω στην γη βρίσκεται επίσης και πάνω στους άλλους πλανήτες κι αντιστρόφως. Αλλά, όπως εγώ καταλαβαίνω, πριν να φτάσει στους πλανήτες από την κατάσταση της στον Γαλαξία έχει πρώτα να περάσει διαμέσου πολλών καταστάσεων διαφοροποίησης. Η ύλη, για παράδειγμα, μέσα στο Ηλιακό σύστημα είναι σε μία εντελώς διαφορετική κατάσταση από αυτήν η οποία είναι έξω ή πέρα από το σύστημα.
Ερ.: Υπάρχει διαφορά μεταξύ του νεφελώματος και του Γαλαξία;
Απ.: Η ίδια, θα έλεγα, που υπάρχει μεταξύ μιας εθνικής οδού και των πετρωμάτων και της λάσπης επάνω σε αυτόν τον δρόμο. Υπάρχει, φυσικά μία διαφορά μεταξύ της ύλης του Γαλαξία κι αυτήν των διαφόρων νεφελωμάτων, και αυτοί πρέπει, ξανά, να διαφέρουν μεταξύ τους. Αλλά σε όλους τους επιστημονικούς σας υπολογισμούς και τις μετρήσεις είναι απαραίτητο να θεωρήσετε ότι το φως με το οποίο φαίνονται τα αντικείμενα είναι ένα αντανακλώμενο φως, και η οπτική ψευδαίσθηση που προκαλείται από την ατμόσφαιρα της γης καθιστά αδύνατους τους υπολογισμούς της απόστασης κ.α., που θα έπρεπε να ήταν απόλυτα σωστοί, προσθέτοντας το γεγονός ότι αυτό μεταβάλει εντελώς τις παρατηρήσεις της ύλης από την οποία συντίθενται τα ουράνια σώματα, καθώς έχει την προδιάθεση να επιβάλλει επάνω σε εμάς μία δομή παρόμοια με αυτήν της γης. Αυτό είναι πάντως που μας διδάσκουν οι ΔΑΣΚΑΛΟΙ.
Sloka (6) Η ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΤΑΓΟΝΑ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΩΚΕΑΝΟΣ ΗΤΑΝ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΟ ΦΩΣ, ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΥΡ ΚΑΙ ΘΕΡΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΙΝΗΣΗ. ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΙΑ. ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ, ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΔΑΤΟΣ ϳΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ.
Ερ.: Ποια είναι τα διάφορα νοήματα του όρου «πυρ» στα διαφορετικά πεδία του Κόσμου;
Απ.: Η φωτιά (πυρ) είναι το πιο μυστικό από όλα τα πέντε στοιχεία, καθώς επίσης και το πιο θείο. Συνεπώς για να δώσουμε μία εξήγηση των διαφόρων νοημάτων του στο δικό μας πεδίο μόνο, αφήνοντας όλα τα άλλα πεδία εντελώς έξω από την αναζήτησή μας, θα ήταν πάρα πολύ εξαντλητικό, με την προσθήκη ότι είναι εντελώς ακατανόητη για την μεγάλη πλειονότητα. Το Πυρ είναι ο πατέρας του Φωτός, το φως ο γονέας της θερμότητας και του αέρα (του ζωτικού αέρα). Αν η απόλυτη θεότητα μπορεί να αναφέρεται ως Σκοτάδι ή Σκοτεινό Πυρ, το φως, ο πρώτος του απόγονος, είναι αληθινά ο πρώτος αυτοσυνείδητος Θεός. Γιατί, τί είναι το φως στην πρωταρχική του βάση παρά η θειότητα που δίνει το φως και την ζωή στον κόσμο; Το φως είναι αυτό, το οποίο από μία αφηρημένη έννοια έχει γίνει μία πραγματικότητα. Κανένας δεν έχει δει ποτέ πραγματική ή πρωταρχική ύλη. Ότι έχουμε δει είναι μόνο οι αποσυνδεμένες ακτίνες της ή αντανακλάσεις, οι οποίες γίνονται πιο πυκνές και λιγότερο φωτεινές καθώς κατέρχονται μέσα στην μορφή και στην ύλη. Το Πυρ είναι συνεπώς ένας όρος που αντιστοιχεί στο ΟΛΟ. Το Πυρ είναι η αόρατη θεότητα, ο «Πατέρας» και το εκδηλωμένο φως είναι ο Θεός, ο «Γιος», κι επίσης ο Ήλιος. Το Πυρ - με την αποκρυφιστική σημασία - είναι ο αιθέρας, κι ο αιθέρας γεννιέται από την κίνηση, και η κίνηση είναι το αιώνιο σκοτάδι, αόρατο Πυρ. Το φως θέτει σε κίνηση κι ελέγχει τα πάντα στην φύση, από αυτόν τον ανώτατο πρωταρχικό αιθέρα μέχρι κάτω στο πιο λεπτεπίλεπτο μόριο στο Διάστημα. Η ΚΙΝΗΣΗ είναι αιώνια καθεαυτή, και στον εκδηλωμένο Κόσμο είναι το Άλφα και το Ωμέγα από αυτό που καλούμε ηλεκτρισμό, γαλβανισμό, μαγνητισμό, αίσθηση - θνητή και φυσική - σκέψη, κι ακόμη και ζωή, πάνω σε αυτό το πεδίο. Έτσι το Πυρ, στο πεδίο μας, είναι απλά η εκδήλωση της κίνησης, η Ζωή.
Όλα τα κοσμικά φαινόμενα αναφέρονται από τους Ροδόσταυρους ως «ζωντανή γεωμετρία». Κάθε πολική λειτουργία είναι μόνο μία επανάληψη της πρωταρχικής πολικότητας, λένε οι φιλόσοφοι του Πυρός. Διότι η κίνηση προκαλεί θερμότητα, κι ο αιθέρας σε κίνηση είναι θερμότητα. Όταν επιβραδύνει την κίνησή του γεννιέται το ψυχρό, γιατί «το ψυχρό είναι αιθέρας σε μία λανθάνουσα κατάσταση». Έτσι οι αρχικές καταστάσεις της φύσης είναι τρεις θετικές και τρεις αρνητικές, συντιθέμενες από το πρωταρχικό φως. Οι τρεις αρνητικές καταστάσεις είναι (1) σκοτάδι, (2) ψυχρό, (3) κενό. Οι τρεις θετικές είναι (1) φως (στο πεδίο μας), (2) θερμότητα, (3) όλη η φύση. Έτσι το Πυρ μπορεί να αποκληθεί η ενότητα του Σύμπαντος. Το καθαρό κοσμικό Πυρ είναι Θεότητα στην παγκοσμιότητά της. Διότι το κοσμικό πυρ, ή η θερμότητα την οποία βγάζει προς τα έξω, υπάρχει σε κάθε άτομο της ύλης στην εκδηλωμένη φύση. Δεν υπάρχει κάτι στο Σύμπαν που να μην περιέχει μέσα του λανθάνον πυρ.
Ερ.: Το πυρ τότε μπορεί να θεωρηθεί ως το πρώτο Στοιχείο;
Απ.: Όταν λέμε ότι το Πυρ είναι το πρώτο από τα Στοιχεία, είναι το πρώτο μόνο στο ορατό σύμπαν, το Πυρ που, κοινώς, γνωρίζουμε. Ακόμη και πάνω στο ανώτατο πεδίο στο σύμπαν μας, το πεδίο της σφαίρας («Μπαλόνι») Α ή Ζ, το Πυρ είναι από μία άποψη μόνο το τέταρτο. Διότι οι Αποκρυφιστές, οι Ροδόσταυροι του Μεσαίωνα, κι ακόμη οι μεσαιωνικοί Καμπαλιστές, είπαν ότι για την ανθρώπινη κατανόηση και ακόμη για τους ανώτατους «αγγέλους», η παγκόσμια Θεότητα είναι σκοτάδι, κι από αυτό το Σκοτάδι απορρέει ο Λόγος με τις ακόλουθες όψεις, (1) βαρύτητα (Χάος το οποίο γίνεται αιθέρας στην πρωταρχική του κατάσταση, (2) φως, (3) θερμότητα, (4) πυρ.
Ερ.: Σε ποια σχέση βρίσκεται ο Ήλιος, η ανώτατη μορφή του Πυρός που μπορούμε να αναγνωρίσουμε, με το Πυρ όπως το έχεις εξηγήσει;
Απ.: Ο Ήλιος, όπως είναι στο πεδίο μας, δεν είναι ακόμα «Ηλιακό» πυρ. Ο Ήλιος, που βλέπουμε, δεν δίνει τίποτε από τον εαυτό του, διότι είναι μία αντανάκλαση, μία δέσμη από ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις, ένας από τους αναρίθμητους «Κόμπους του Φοχάτ». Ο Φοχάτ αποκαλείται «Νήμα του πρωταρχικού Φωτός», «ο Μίτος της Αριάδνης», πράγματι, σε αυτόν τον λαβύρινθο της χαοτικής ύλης. Αυτό το νήμα διατρέχει τα επτά πεδία δημιουργώντας κόμπους από τον εαυτό του. Σε κάθε πεδίο όντας επταδικό, υπάρχουν έτσι σαρανταεννέα μυστικές και φυσικές δυνάμεις, οι μεγαλύτεροι κόμποι δημιουργούν αστέρια, ήλιους και συστήματα, οι μικρότεροι δημιουργούν πλανήτες κ.ο.κ.
Ερ.: Από ποια άποψη, ο Ήλιος, είναι μία ψευδαίσθηση;
Απ.: Ο ηλεκτρομαγνητικός κόμπος του Ήλιου μας δεν είναι ούτε αντιληπτός ούτε έχει διαστάσεις, ούτε ακόμη ως μοριακός όπως ο ηλεκτρισμός που γνωρίζουμε. Ο Ήλιος «απορροφάει την ψυχή», και «βαμπιρίζει» τα υποκείμενά του τα οποία είναι μέσα στο σύστημά του. Πέραν αυτού δεν δίνει τίποτε από τον εαυτό του. Είναι παραλογισμός, συνεπώς, να πούμε ότι οι ηλιακές φωτιές είναι ύπαρξη που καταναλώνεται και βαθμιαία σβήνει. Ο Ήλιος δεν έχει παρά μία ξεχωριστή λειτουργία, δίνει την ώθηση της ζωής σε όλα αυτά που αναπνέουν και ζουν κάτω από το φως του. Ο Ήλιος είναι η παλλόμενη καρδιά του συστήματος, κάθε παλμός όντας μία ώθηση. Αλλά αυτή η καρδιά είναι αόρατη, κανένας αστρονόμος δεν θα την δει ποτέ. Εκείνο το οποίο κρύβεται σε αυτή την καρδιά κι αυτό το οποίο αισθανόμαστε και βλέπουμε, η φαινομενική του φλόγα και οι φωτιές, για να χρησιμοποιήσουμε μία παρομοίωση, είναι τα νεύρα που κυβερνούν τους μύες του ηλιακού συστήματος, και νεύρα που υπάρχουν, επί πλέον, έξω από το σώμα. Αυτή η ώθηση δεν είναι μηχανική αλλά μία καθαρά πνευματική, νευρική ώθηση.
Ερ.: Ποια σχέση έχει το «βάρος», όπως το χρησιμοποίησες, με την βαρύτητα;
Απ.: Με το βάρος, εννοούμε την βαρύτητα με την αποκρυφιστική της σημασία της έλξης και άπωσης. Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της διαφοροποίησης, και είναι μία παγκόσμια ιδιότητα. Με την έλξη και άπωση μεταξύ της ύλης στις διάφορες καταστάσεις είναι δυνατό, στις περισσότερες περιπτώσεις να εξηγήσετε (ενώ ο «νόμος της βαρύτητας» είναι ανεπαρκής να το κάνει έτσι) την σχέση την οποία έχουν οι ουρές των κομητών όταν πλησιάζουν τον ήλιο, παρατηρώντας ότι αυτοί δρουν αντίθετα με τις υποθέσεις της θεωρίας.
Ερ.: Ποιο είναι το νόημα του νερού σε αυτήν την σχέση;
Απ.: Το Νερό, που σύμφωνα με το ατομικό του βάρος, συντίθεται από το ένα ένατο του Υδρογόνου (ένα πολύ εύφλεκτο αέριο, όπως γνωρίζετε, και το οποίο είναι αναγκαίο για κάθε σώμα), και από τα οκτώ ένατα του Οξυγόνου (το οποίο προκαλεί την καύση όταν πολύ γρήγορα συνδέεται με οποιοδήποτε σώμα), τί θα μπορούσε να είναι παρά μία από τις μορφές της πρωταρχικής δύναμης ή πυρ, σε μία ψυχρή ή λανθάνουσα και ρευστή μορφή; Το Πυρ έχει την ίδια σχέση με το Νερό όπως το Πνεύμα με την Ύλη.
Sloka (7) ΚΟΙΤΑΞΕ Ω ΛΑΝΟΥ! ΤΟ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΟ ΠΑΙΔΙ ΤΩΝ ΔΥΟ, ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΜΙΛΛΗ ΛΑΜΠΡΗ ΔΟΞΑ, ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ, ΓΙΟ ΤΟΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ, ΠΟΥ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΣΚΟΤΕΙΝΩΝ ΥΔΑΤΩΝ. ΕΙΝΑΙ Ο ΟΕΑΟΧΟΟ Ο ΝΕΩΤΕΡΟΣ, Ο *** (γνωστότερος τώρα ως Κβαν-Σάι-Γιν). ΛΑΜΠΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ, ΕΙΝΑΙ Ο ΦΛΟΓΟΒΟΛΟΣ ΘΕΙΟΣ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ, ΤΟ ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΤΡΙΑ, ΚΑΙ Η ΕΝΩΣΗ ΠΑΡΑΓΕΙ ΤΟ ΣΑΠΤΑ, ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΠΤΑ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΤΡΙΝΤΑΣΑ (Ή ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΗΘΗ). ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΟΝ ΝΑ ΑΝΑΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΠΕΠΛΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΞΕΔΙΠΛΩΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΥΣΗ. ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ ΤΟ ΕΠΑΝΩ ΚΑΙ ΑΦΗΝΕΙ ΤΟ ΚΑΤΩ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΛΑΝΗ. ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΩΤΕΙΝΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΤΟ ΕΠΑΝΩ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΕΚΔΗΛΩΜΕΝΟ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΥΔΑΤΑ.
Οι Κβαν-Σάι-Γιν και Κβαν-Γιν είναι συνώνυμοι με το πυρ και το νερό. Οι δύο θεότητες στην πρωταρχική τους εκδήλωση είναι ο δυαδικός ή διπλός θεός, ερμαφρόδιτη φύση, Πούρουσα και Πρακρίτι.
Ερ.: Ποιοι είναι οι όροι που αντιστοιχούν στους τρεις Λόγους ανάμεσα στις λέξεις Οεαοχόο, ο νεώτερος, Κβαν-Σάι-Γιν, Κβαν-Γιν, Πατέρας-Μητέρα, Πυρ και Νερό, Ακτινοβόλο Διάστημα και Σκοτεινό Διάστημα;
Απ.: Ο καθένας πρέπει να το επεξεργαστεί για τον εαυτό του. Ο Κβαν-Σάι-Γιν σημειώνει τις θέσεις των φωτεινών μονάδων, τα άστρα, και μετατρέπει το επάνω διάστημα σε έναν χωρίς ακτή ωκεανό πυρός, και το ένα εκδηλωμένο μέσα στα «Μεγάλα Ύδατα». Σκεφτείτε καλά πάνω σε αυτό. Το Πυρ εδώ συμβολίζει το κρυμμένο Πνεύμα, το Νερό είναι ο απόγονός του, ή η υγρασία, ή τα δημιουργικά στοιχεία εδώ πάνω στη γη, η εξωτερική κρούστα, και οι εξελισσόμενες ή δημιουργικές αρχές εντός του, ή οι ενδότατες αρχές.
Ερ.: Ποιο είναι το πέπλο το οποίο ο Οεαοχόο, ο νεότατος, το ανασηκώνει από την Ανατολή προς την Δύση;
Απ.: Το πέπλο της πραγματικότητας. Είναι η κουρτίνα η οποία εξαφανίζεται για να δείξει στον θεατή τις πλάνες στο πεδίο της Ύπαρξης, το σκηνικό και τους ηθοποιούς, σε συντομία, το σύμπαν της ΜΑΓΙΑ.
Ερ.: Ποιο είναι το «επάνω διάστημα» και η «ατέλειωτη θάλασσα πυρός»;
Απ.: Το «επάνω διάστημα» είναι το διάστημα «εντός», ωστόσο μπορεί να φαίνεται ως παραδοξολογία, διότι δεν υπάρχει ούτε πάνω, όπως ούτε και κάτω, στην απεραντοσύνη, αλλά τα πεδία ακολουθούν το ένα το άλλο και στερεοποιούνται από μέσα προς τα έξω. Είναι πραγματικά, το σύμπαν όπως εμφανίζεται αρχικά από την λάγια ή «μηδενική» του κατάσταση, μία ατελείωτη έκταση πνεύματος, ή «θάλασσα πυρός».
Ερ.: Είναι τα «Μεγάλα Ύδατα» τα ίδια όπως εκείνα πάνω στο οποία κινείται το Σκοτάδι;
Απ.: Είναι λάθος σε αυτήν την περίπτωση, να λέμε ότι το Σκοτάδι κινείται. Το Απόλυτο Σκοτάδι, ή το Αιώνιο Άγνωστο δεν μπορεί να είναι δραστήριο, και η κίνηση είναι δράση. Ακόμη και στην Γένεση δηλώθηκε ότι το Σκοτάδι ήταν επάνω από την επιφάνεια της αβύσσου, αλλά αυτό το οποίο μετακινούνταν πάνω στην επιφάνεια των υδάτων ήταν το «Πνεύμα του Θεού». Αυτό σημαίνει εσωτερικά ότι στην αρχή, όταν η απεραντοσύνη ήταν χωρίς μορφή, και το Χάος, ή το επάνω Διάστημα, ήταν ακόμη κενό, το Σκοτάδι (Καλαχάνσα Παραμπράχμα) υπήρχε μόνο. Τότε στην πρώτη αχτίδα της Αυγής, το «Πνεύμα του Θεού» (αφού ο Πρώτος και Δεύτερος Λόγος ακτινοβολήθηκαν, ο Τρίτος Λόγος, ή Ναραγιανά) άρχισε να κινείται επάνω στην επιφάνεια των Μεγάλων Υδάτων της «Αβύσσου». Συνεπώς η ερώτηση για να είναι σωστή θα ήταν «Είναι τα Μεγάλα Ύδατα το ίδιο όπως το Σκοτάδι που είπαμε;». Η απάντηση τότε θα ήταν καταφατική. Το Καλαχάνσα έχει διπλό νόημα. Εξωτερικά είναι ο Μπράχμα ο οποίος είναι ο Κύκνος, το «Μεγάλο Πτηνό», το όχημα στο οποίο το Σκοτάδι εκδηλώνει τον εαυτό του στην ανθρώπινη κατανόηση ως φως, κι αυτό το Σύμπαν. Αλλά εσωτερικά, είναι το ίδιο το Σκοτάδι, το άγνωστο Απόλυτο το οποίο είναι η Πηγή, πρώτα της ακτινοβολία που αποκαλείται Πρώτος Λόγος, μετά της αντανάκλασής του, την Αυγή, ή τον Δεύτερο Λόγο, και τελικά του Μπράχμα, το εκδηλωμένο Φως, ή τον Τρίτο Λόγο. Ας θυμηθούμε, ότι κάτω από την πλάνη της εκδήλωσης, την οποία βλέπουμε και αισθανόμαστε, και την οποία, όπως φανταζόμαστε, εμπίπτει στις αισθητήριες αντιλήψεις, είναι απλά , στην πραγματικότητα, αυτό που ποτέ δεν ακούμε, δεν βλέπουμε, δεν αισθανόμαστε ούτε αγγίζουμε καθόλου. Είναι μία χονδροειδής ψευδαίσθηση και τίποτε άλλο.
Ερ.: Για να επιστρέψουμε σε μία προηγούμενη ερώτηση, με ποια έννοια μπορεί να αποκληθεί, ο ηλεκτρισμός, «οντότητα»;
Απ.: Μόνο όταν αναφερόμαστε σε αυτόν ως Φοχάτ, η πρωταρχική του Δύναμη. Στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο μία δύναμη, η οποία πάνω στο εκδηλωμένο πεδίο εμφανίζεται σε μας με εκατομμύρια μορφές. Όπως ειπώθηκε, όλα παράγονται από το ένα παγκόσμιο πρωταρχικό πυρ, κι ο ηλεκτρισμός είναι, πάνω στο πεδίο μας, μία από τις πιο νοήμονες όψεις αυτού του πυρός. Όλα περιέχουν, και είναι, ηλεκτρισμός, από την τσουκνίδα που μας τσούζει έως τον κεραυνό που σκοτώνει, από την σπίθα που βγαίνει από το χαλίκι έως το αίμα στο σώμα. Αλλά ο ηλεκτρισμός ο οποίος φαίνεται, για παράδειγμα, σε μία ηλεκτρική λάμπα, είναι εντελώς διαφορετικός από τον Φοχάτ. Ο ηλεκτρισμός είναι η αιτία της μοριακής κίνησης στο φυσικό σύμπαν, και λόγω αυτού επίσης εδώ, πάνω στη γη. Είναι μία από τις «αρχές» της ύλης, διότι καθώς βρίσκεται γεννημένος σε κάθε διαταραχή της ισορροπίας, γίνεται, ας το πούμε έτσι, το Καμικό στοιχείο του αντικειμένου στο οποίο λαμβάνει χώρα η διαταραχή. Έτσι ο Φοχάτ, η πρωταρχική αιτία αυτής της δύναμης στις χιλιάδες της όψεις, και ως το συνολικό άθροισμα του παγκόσμιου κοσμικού ηλεκτρισμού, είναι μία «οντότητα».
Ερ.: Αλλά τί εννοείς με αυτόν τον όρο; Δεν είναι ο ηλεκτρισμός μία οντότητα επίσης;
Απ.: Εγώ δεν θα τον αποκαλούσα έτσι. Η λέξη Οντότητα προέρχεται από την Λατινική ρίζα ent, «ον», από το esse, «το να είσαι», συνεπώς κάθε τι ανεξάρτητο από οποιοδήποτε άλλο πράγμα, είναι μία οντότητα, από ένα κόκκο άμμου μέχρι τον Θεό. Αλλά στην περίπτωσή μας μόνο ο Φοχάτ είναι μία οντότητα, έχοντας ο ηλεκτρισμός μόνο μία σχετική σπουδαιότητα, αν τον λάβουμε με την συνήθη επιστημονική έννοια.
Ερ.: Δεν είναι ο κοσμικός ηλεκτρισμός ένας γιος του Φοχάτ, και δεν είναι οι «Επτά Γιοι» του Οντότητες;
Απ.: Φοβάμαι πως όχι. Μιλώντας για τον Ήλιο, μπορούμε να τον αποκαλέσουμε Οντότητα αλλά δύσκολα θα αποκαλούσαμε μία ηλιαχτίδα που θαμπώνει τα μάτια μας, επίσης, μία Οντότητα. Οι «Γιοι του Φοχάτ» είναι οι διάφορες Δυνάμεις που έχουν φοχατική, ή κοσμική ηλεκτρική ζωή στην ουσία τους ή στην ύπαρξή τους και στις διάφορες ενέργειές τους. Ένα παράδειγμα: τρίψτε ένα κεχριμπάρι - μία Φοχατική Οντότητα - και θα δώσετε γέννηση σε έναν «Γιο» ο οποίος θα έλξει άχυρο: ένα φαινομενικά άψυχο και ανόργανο αντικείμενο, συμπερασματικά, εκδηλωμένη ζωή! Αλλά τρίψτε μία τσουκνίδα ανάμεσα στον αντίχειρα και το δάχτυλό σας και επίσης θα γεννήσετε έναν Γιο της Φοχάτ, στην μορφή μιας φουσκάλας. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η φουσκάλα είναι μία Οντότητα, αλλά η έλξη η οποία τραβάει το άχυρο δύσκολα είναι τέτοια.
Ερ.: Τότε ο Φοχάτ είναι κοσμικός ηλεκτρισμός και ο «Γιος» είναι επίσης ηλεκτρισμός;
Απ.: Ο ηλεκτρισμός είναι το έργο του Φοχάτ, αλλά όπως μόλις έχω πει, ο Φοχάτ δεν είναι ηλεκτρισμός. Από μια απόκρυφη άποψη, τα ηλεκτρικά φαινόμενα παράγονται πολύ συχνά από την ανώμαλη κατάσταση των μορίων ενός αντικειμένου ή των σωμάτων στο χώρο: ο ηλεκτρισμός είναι ζωή και είναι και θάνατος: το πρώτο όντας παραγόμενο από την αρμονία και το δεύτερο από την δυσαρμονία. Ο Ζωτικός ηλεκτρισμός βρίσκεται κάτω από τους ίδιους νόμους όπως ο Κοσμικός ηλεκτρισμός. Ο συνδυασμός των μορίων σε νέες μορφές, και η επίδραση των νέων συσχετίσεων και διαταραχών της μοριακής ισορροπίας είναι, γενικά, το έργο και το αποτέλεσμα γεννήσεων από τον Φοχάτ. Η συνθετική αρχή, ή η εκπόρευση των επτά κοσμικών Λόγων είναι αγαθοεργή μόνο όπου επικρατεί η αρμονία.
Sloka (8) ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΠΕΡΜΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΤΩΡΑ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ ΣΤΗ ΛΥΧΝΙΑ ΣΟΥ, Ω ΛΑΝΟΥ; ΤΟ ΣΠΕΡΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟ, ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ, Ο ΛΕΥΚΟΣ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΟΣ ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΚΡΥΜΜΕΝΟΥ ΠΑΤΕΡΑ.
Ερ.: Είναι το πνεύμα του πυρός που καίει στη λυχνία του καθενός μας, ο Ουράνιος Πατέρας μας, ή ο Ανώτερος μας Εαυτός;
Απ.: Ούτε το ένα ούτε το άλλο, η πρόταση παρατίθεται μερικώς ως αναλογία και αναφέρεται σε μία πραγματική λάμπα την οποία ο μαθητής υποτίθεται ότι μπορεί να χρησιμοποιεί.
Ερ.: Είναι τα στοιχεία τα σώματα των Ντχιάνι-Τσόχαν, και είναι το Υδρογόνο, το Οξυγόνο, το Όζον και το Άζωτο, τα πρωταρχικά στοιχεία σε αυτό το πεδίο της ύλης;
Απ.: Η απάντηση στο πρώτο μέρος της ερώτησης θα βρεθεί με την μελέτη του συμβολισμού στην Μυστική Δοξασία.
Όσον αφορά τα τέσσερα στοιχεία που αναφέραμε αυτό είναι γεγονός. Αλλά θυμηθείτε ότι σε ένα ανώτερο πεδίο ακόμα και ο πτητικός αιθέρας θα εμφανιζόταν να είναι τόσο χοντροκομμένος όσο ο πηλός. Κάθε πεδίο έχει την δική του πυκνότητα της ουσίας ή της ύλης, τα δικά του χρώματα, ήχους, διαστάσεις του χώρου κ.α. τα οποία είναι εντελώς άγνωστα σε εμάς πάνω σε αυτό το πεδίο, και όπως έχουμε πάνω στη γη ενδιάμεσα όντα, το μυρμήγκι για παράδειγμα, ένα είδος μεταβατικού όντος ανάμεσα σε δύο πεδία, έτσι επίσης και στο πεδίο πάνω από εμάς υπάρχουν δημιουργήματα προικισμένα με αισθήσεις και ικανότητες άγνωστες στους κατοίκους αυτού του πλανήτη.
Υπάρχει μία αξιόλογη εικόνα του Elihu Vedder στα Τετράστιχα του Ομάρ Καγιάμ, ο οποίος υπαινίσσεται την ιδέα των Κόμπων του Φοχάτ. Είναι μία συνηθισμένη Ιαπωνική αναπαράσταση από σύννεφα και χωριστές γραμμές που δημιουργούν κόμπους ζωγραφισμένα ως κομψοτεχνήματα. Αυτός είναι ο Φοχάτ «αυτός που δημιουργεί τους κόμπους», και από μία άποψη είναι η «παγκόσμια ύλη».
Ερ.: Αν ο Γαλαξίας είναι μία εκδήλωση αυτής της «Παγκόσμιας Ύλης» πώς γίνεται και δεν φαίνεται πάνω σε ολόκληρο τον ουρανό;
Απ.: Αυτή μορφοποιείται σε «κόμπους» και διέρχεται το ηλιακό στάδιο, τα κομητικά και τα πλανητικά στάδια, μέχρις ότου τελικά γίνεται ένα νεκρό σώμα, ή μία σελήνη. Υπάρχουν επίσης διάφορα είδη ήλιων. Ο ήλιος του πλανητικού συστήματος είναι μία αντανάκλαση. Στο τέλος του ηλιακού Μανβαντάρα, θα ξεκινήσει να γίνεται όλο και λιγότερο ακτινοβόλος, δίνοντας όλο και λιγότερη θερμότητα λόγω της αλλαγής στον πραγματικό ήλιο, του οποίου ο ορατός ήλιος είναι η αντανάκλαση. Μετά την ηλιακή Πραλάγια, ο παρών ήλιος θα γίνει, σε μία μελλοντική Μανβαντάρα, ένα κομητικό σώμα, αλλά φυσικά όχι κατά την διάρκεια της ζωής σε αυτήν την πλανητική αλυσίδα. Το επιχείρημα που πηγάζει από την φασματική ανάλυση των αστεριών δεν είναι ακλόνητο, διότι δεν έχουμε περιγραφή του περάσματος του φωτός διαμέσου της κοσμικής σκόνης. Αυτό δεν σημαίνει ότι λέμε ότι δεν υπάρχει πραγματική διαφορά στο φάσμα των αστεριών, αλλά ότι η βεβαιωμένη παρουσία του σιδήρου ή του νατρίου σε κάθε ιδιαίτερο αστέρι μπορεί να υπάρχει εξαιτίας της τροποποίησης των ακτινών του κάθε τέτοιου αστεριού από την κοσμική σκόνη από την οποία περιβάλλεται η γη.
Ερ.: Δεν βασίζεται η αισθητήρια δύναμη του μυρμηγκιού - για παράδειγμα, ο τρόπος που διαφέρουν η αισθητήριες ικανότητες του από τις δικές μας σε σχέση με την αντίληψη του χρώματος - απλά επάνω στις φυσιολογικές συνθήκες;
Απ.: Το μυρμήγκι μπορεί βεβαίως να αντιληφθεί τους ήχους που κάνουμε, και μπορεί επίσης να αντιληφθεί και ήχους που δεν μπορούμε ποτέ να ακούσουμε, συνεπώς προφανώς, η φυσιολογία δεν έχει να κάνει σε τίποτε με την ύλη. Το μυρμήγκι και ο εαυτός μας κατέχουν διαφορετικούς βαθμούς αντίληψης. Είμαστε πάνω σε μία διαφορετική κλίμακα της εξέλιξης από ότι το μυρμήγκι, αλλά, μιλώντας συγκριτικά, είμαστε τα μυρμήγκια σε σχέση με το ανώτερο πεδίο.
Ερ.: Όταν ο ηλεκτρισμός διεγείρεται από το τριμμένο ήλεκτρο, υπάρχει ο,τιδήποτε αντίστοιχο προς μία εκπόρευση από το ήλεκτρο;
Απ.: Υπάρχει: ο ηλεκτρισμός ο οποίος είναι λανθάνων στο ήλεκτρο, υπάρχει παντού, και μπορεί να βρεθεί αν προκαλέσουμε τις απαραίτητες συνθήκες για την απελευθέρωσή του. Υπάρχει ένα λάθος το οποίο είναι πολύ συνηθισμένο, ένα λάθος που είναι το μεγαλύτερο για τις απόψεις ενός αποκρυφιστή. Μία υποδιαίρεση γίνεται ανάμεσα σε αυτά που αποκαλούμε έμβια και άβια αντικείμενα, σα να μπορούσε να υπάρχει στη γη ένα τέτοιο αντικείμενο τόσο τέλεια άβιο!
Στην πραγματικότητα, ακόμη κι εκείνον που αποκαλούμε νεκρό άνθρωπο είναι περισσότερο ζωντανός από ποτέ. Από μία άποψη, ένα σημείο διάκρισης ανάμεσα σε αυτό που αποκαλούμε οργανικό και ανόργανο είναι η λειτουργία της διατροφής, αλλά αν δεν υπήρχε διατροφή πώς θα μπορούσαν αυτά τα σώματα που αποκαλούνται ανόργανα να υποβάλλονται σε αλλαγή; Ακόμη και τα κρύσταλλα υποβάλλονται σε μία διαδικασία αύξησης, για τα οποία αυτή η διαδικασία απαντά στην λειτουργία της διατροφής. Στην πραγματικότητα, όπως μας διδάσκει η Απόκρυφη φιλοσοφία, κάθε τι το οποίο αλλάζει είναι οργανικό, έχει την αρχή της ζωής μέσα του, και έχει όλες τις δυνατότητες των ανωτέρων ζωών. Αν, όπως λέμε, όλα στην φύση είναι μία όψη ενός στοιχείου, και η ζωή είναι παγκόσμια, πώς μπορεί να υπάρχει κάτι τέτοιο όπως ένα ανόργανο άτομο!