7 Μαρτίου 1889
Sloka (10) Ο ΠΑΤΕΡΑΣ-ΜΗΤΕΡΑ ΠΛΕΚΕΙ ΕΝΑΝ ΙΣΤΟ, ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΝΩ ΑΚΡΟ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΕΡΕΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ - ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΣΚΟΤΑΔΙΟΥ - ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΩ ΑΚΡΟ ΤΟΥ ΣΤΟ ΣΚΙΩΔΕΣ ΤΕΡΜΑ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΥΛΗ. ΑΥΤΟΣ Ο ΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΠΛΕΓΜΕΝΟ ΑΠΟ ΔΥΟ ΟΥΣΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΜΙΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΒΑΜΠΧΑΒΑΤ.
Ερ.: Πνεύμα και ύλη είναι τα αντίθετα άκρα του ίδιου ιστού. Φως και σκοτάδι, ζέστη και ψύχρα, κενό ή χώρος και πληρότητα όλα αυτά είναι ζευγάρια αντιθέτων. Με ποια λογική συνδέονται αυτά τα τρία ζευγάρια των αντιθέτων με το Πνεύμα και την Ύλη;
Απ.: Με την λογική στην οποία κάθε τι στο σύμπαν συνδέεται είτε με το Πνεύμα είτε με την Ύλη, ένα από αυτά θεωρούμενο το μόνιμο στοιχείο ή και τα δύο. Καθαρή Ύλη είναι καθαρό Πνεύμα και δεν μπορεί να γίνει αυτό αποδεκτό από τις περιορισμένες μας διάνοιες. Ούτε το φως ούτε το σκοτάδι ως οπτικά αποτελέσματα, είναι ύλη, ούτε πνεύμα, αλλά είναι ποιότητες της ύλης.
Ερ.: Σε ποια σχέση βρίσκεται ο Αιθέρας με το Πνεύμα και την Ύλη;
Απ.: Υπάρχει διαφορά μεταξύ του ΑΙΘΕΡΑ (ΑΕther) και του Αιθέρα (Ether), ο πρώτος όντας θείος, ο δεύτερος φυσικός. Ο Αιθέρας είναι η κατώτατη αρχή από την επταπλή διαίρεση του Ακασά-Πραντχάνα, την πρωταρχική Πύρινη Ουσία. Ο ΑΙΘΕΡΑΣ-Ακασά είναι μαζί η πέμπτη και έκτη αρχή του σώματος του Κόσμου - αντιστοιχώντας έτσι στο Μπούντχι-Μάνας, στον Άνθρωπο. Ο Αιθέρας είναι το Κοσμικό του ίζημα ανακατεμένο με το ανώτατο επίπεδο του Αστρικού Φωτός. Ξεκινώντας με την πέμπτη ρίζα-φυλή, θα αναπτυχθεί τελείως μόνο στο ξεκίνημα του πέμπτου γύρου. Ο ΑΙΘΕΡΑΣ είναι η Ακασά στην ανώτερη του όψη, και ο Αιθέρας, η Ακασά στην χαμηλότερη του όψη. Στο ένα η έννοια είναι το ισοδύναμο του Πατέρα-Δημιουργού, ο Ζευς, Πατέρας ΑΙΘΕΡΑΣ, στο άλλο η έννοια είναι το ισοδύναμο με το Όφι-Πειρασμό, το Αστρικό Φως των Καμπαλιστών. Στην τελευταία περίπτωση είναι πλήρως διαφοροποιημένη ύλη, στην προηγούμενη μόνο στοιχειωδώς διαφοροποιημένη. Με άλλα λόγια, το Πνεύμα γίνεται αντικειμενική ύλη, και η αντικειμενική ύλη ξαναγίνεται υποκειμενικό Πνεύμα. Ο ΑΙΘΕΡΑΣ έχει την ίδια σχέση με τον Κόσμο και με την μικρή μας Γη, όπως το Μάνας προς την Μονάδα και το σώμα. Συνεπώς, ο Αιθέρας δεν έχει να κάνει σε τίποτε με το Πνεύμα, αλλά έχει μία πολύ καλή σχέση με την υποκειμενική ύλη και την Γη μας.
Ερ.: «Ο Μπράχμα ως το σπέρμα του άγνωστου Σκοταδιού είναι το υλικό από το οποίο όλα αναπτύσσονται και εξελίσσονται». Αυτό είναι ένα από τα αξιώματα της λογικής που είναι αδύνατο για το νου να πιστέψει οτιδήποτε από αυτό του οποίου δεν κατανοεί τίποτε. Τώρα αν αυτό το «υλικό» που είναι ο Μπράχμα, είναι άμορφο, τότε καμία ιδέα δεν μπορεί να μορφοποιηθεί από το νου γιατί ο νους δεν μπορεί να κατανοήσει οτιδήποτε το οποίο δεν έχει μορφή. Είναι το ένδυμα ή η εκδήλωση στην μορφή του «Θεού» την οποία μπορούμε να κατανοήσουμε, και είναι από αυτό και μόνο από αυτό που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τίποτε για αυτόν. Ποια είναι συνεπώς η πρώτη μορφή αυτού του υλικού την οποία μπορεί ο ανθρώπινη συνείδηση να αναγνωρίσει;
Απ.: Τα αξιώματά σου της λογικής μπορούν να εφαρμοστούν μόνο στο κατώτερο Μάνας και είναι μόνο από τις αντιλήψεις του Κάμα Μάνας που αμφιβάλλεις. Αλλά ο Αποκρυφισμός μας διδάσκει μόνο εκείνο το οποίο προέρχεται από την γνώση του Ανωτέρου Εγώ ή το Μπούντχι Μάνας. Αλλά θα προσπαθήσω να σου απαντήσω με πιο οικείο τρόπο σκέψης. Η πρώτη και μοναδική μορφή από την πρωταρχική ύλη που η εγκεφαλική μας συνείδηση μπορεί να γνωρίσει, είναι ένας κύκλος. Εξασκήστε την σκέψη σας πρώτα από όλα σε μία πλήρη γνωριμία με έναν περιορισμένο κύκλο, και επεκτείνετέ τον βαθμιαία. Σύντομα θα φτάσετε στο σημείο όταν χωρίς να παύει να είναι κύκλος για την σκέψη μας, αυτός εν τούτοις γίνεται άπειρος και απεριόριστος ακόμη και στις εσωτερικές μας αντιλήψεις. Αυτός είναι ο κύκλος που ονομάζουμε Μπράχμα, το σπέρμα, άτομο ή Ανού: ένα λανθάνον άτομο αγκαλιάζοντας την άπειρη και απεριόριστη Αιωνιότητα κατά την διάρκεια της Πραλάγια, ένα ενεργό άτομο κατά την διάρκεια των κύκλων της ζωής, αλλά κάποιος ο οποίος δεν έχει ούτε περιφέρεια ούτε επίπεδο, μόνο απεριόριστη επέκταση. Συνεπώς ο Κύκλος είναι το πρώτο γεωμετρικό σχήμα και σύμβολο στον υποκειμενικό κόσμο, και γίνεται ένα Τρίγωνο στον αντικειμενικό. Το Τρίγωνο είναι το επόμενο σχήμα μετά τον Κύκλο. Το πρώτο σχήμα, ο Κύκλος με το Σημείο, δεν είναι πραγματικά σχήμα, είναι απλά ένα πρωταρχικό σπέρμα, το πρώτο πράγμα που μπορείτε να φανταστείτε στο ξεκίνημα της διαφοροποίησης, το Τρίγωνο πρέπει να κατανοηθεί ως κάτι που η ύλη του έχει περάσει την μηδενική κατάσταση ,ή Λάγια. Ο Μπράχμα αποκαλείται ένα άτομο, διότι πρέπει να τον φανταστούμε ως ένα μαθηματικό σημείο, το οποίο, όμως μπορεί να είναι εκτεταμένο μέσα στην αιωνιότητα. Σημειώστε προσεκτικά, αυτό είναι το θείο σπέρμα κι όχι το άτομο των Χημικών. Αλλά προφυλαχτείτε από τη πλάνη της μορφής. Άπαξ και τραβήξετε κάτω την Θεότητά σας, μέσα στην ανθρώπινη μορφή, την περιορίζετε και την κάνετε σχετική, και προσέχετε, διότι τότε έχετε δημιουργήσει ένα ανθρωπομορφικό θεό.
Sloka (11) ΔΙΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ ΟΤΑΝ Η ΠΝΟΗ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ (ο Πατέρας) ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥ. ΣΥΣΤΕΛΛΕΤΑΙ ΟΤΑΝ Η ΠΝΟΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ (η Ρίζα της Ύλης) ΤΟΝ ΑΓΓΙΖΕΙ. ΤΟΤΕ ΟΙ ΓΙΟΙ (τα Στοιχεία με τις αντίστοιχές τους Δυνάμεις ή Διάνοιες) ΑΠΟΣΠΩΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΖΟΝΤΑΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ «ΜΕΓΑΛΗΣ ΜΕΡΑΣ» ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΝ ΕΝΑ ΜΑΖΙ ΤΗΣ. ΟΤΑΝ (το Δίχτυ) ΨΥΧΕΤΑΙ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΟ ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΟΙ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΕΛΛΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΣΥΣΤΕΛΛΟΝΤΑΙ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΥΣ. ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΥΝ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ.
Ερ.: Χρησιμοποιείται εδώ η λέξη «διαστέλλονται» με την έννοια της διαφοροποίησης ή της εξέλιξης, και «συστέλλονται» με εκείνη της ενέλιξης, ή αναφέρονται αυτοί οι όροι στην Μανβαντάρα και την Πραλάγια, ή ξανά σε μία σταθερή δονούμενη κίνηση της παγκόσμιας ύλης;
Είναι αυτή η διαστολή και συστολή ταυτόχρονες ή διαδοχικές;
Απ.: Το Δίχτυ είναι η πάντοτε υπάρχουσα πρωταρχική ουσία - καθαρό πνεύμα στις αντιλήψεις μας - το υλικό από το οποίο εξελίσσονται το αντικειμενικό σύμπαν ή τα σύμπαντα. Όταν η πνοή της Φωτιάς (Πυρ) ή ο Πατέρας, είναι πάνω του, αυτό διαστέλλεται, με άλλα λόγια, ως υποκειμενικό υλικό είναι απεριόριστο, αιώνιο, ακατάλυτο. Όταν η πνοή της Μητέρας το αγγίζει, που είναι όταν η ώρα της εκδήλωσης φτάνει και πρέπει να έρθει μέσα στην αντικειμενικότητα της μορφής, αυτό συστέλλεται, διότι δεν υπάρχει κάποιο τέτοιο πράγμα όπως μία υποκειμενική υλική μορφή η οποία να είναι απεριόριστη. Αν και οι πρόταση του Newton ότι κάθε σωμάτιο ύλης έχει την ιδιότητα της έλξης για κάθε άλλο σωμάτιο, είναι εξ ολοκλήρου ορθή, κι αν και η πρόταση του Leibnitz ότι κάθε άτομο είναι ένα σύμπαν καθεαυτό, και δρα διαμέσου της δικής του ενυπάρχουσας δύναμης, είναι επίσης αληθής, εν τούτοις και οι δύο είναι ελλιπείς. Διότι ο άνθρωπος είναι επίσης ένα άτομο, κατέχοντας έλξη και απώθηση, και είναι ο Μικρόκοσμος του Μακρόκοσμου. Αλλά θα ήταν επίσης αληθές να πούμε ότι εξαιτίας της δύναμης και της διάνοιας μέσα του, αυτός κινείται ανεξάρτητα από κάθε άλλη ανθρώπινη μονάδα, ή θα μπορούσε να δρα και να κινείται, εκτός αν υπήρχε μία μεγαλύτερη δύναμη και διάνοια από την δική του να του επιτρέπει να ζει και να κινείται σε εκείνο το ανώτερο στοιχείο της Δύναμης και της Διάνοιας;
Ένα από τα αντικείμενα της Μυστικής Δοξασίας είναι να αποδείξει ότι οι πλανητικές κινήσεις δεν μπορούν να υπολογιστούν ικανοποιητικά από την θεωρία της βαρύτητας, μόνο. Εκτός της δύναμης που δρα μέσα στην ύλη υπάρχει επίσης η δύναμη που δρα επάνω στην ύλη.
Όταν μιλάμε για τις τροποποιημένες συνθήκες του Πνεύματος-Ύλης (το οποίο είναι στην πραγματικότητα Δύναμη), και τις αποκαλούμε με διάφορα ονόματα όπως θερμότητα, ψύχος, φως και σκοτάδι, έλξη κι απώθηση, ηλεκτρισμός και μαγνητισμός κ.α., στους Αποκρυφιστές είναι απλά ονόματα, εκφράσεις της διαφοράς των εκδηλώσεων της μιας και ίδιας Δύναμης (πάντοτε διπλής στην διαφοροποίηση), αλλά όχι οποιαδήποτε ιδιαίτερη διαφορά των δυνάμεων. Γιατί όλες αυτές οι διαφορές στον αντικειμενικό κόσμο απορρέουν μόνο από τις ιδιαιτερότητες της διαφοροποίησης της ύλης πάνω στην οποία δρα η μία ελεύθερη δύναμη, βοηθούμενη σε αυτό από εκείνο το τμήμα της ουσίας του, το οποίο αποκαλούμε φυλακισμένη δύναμη, ή υλικά μόρια. Ο εργάτης μέσα του, η έμφυτη δύναμη, πάντα τείνει να ενωθεί με την γονική του ουσία εξωτερικά, κι έτσι, δρώντας η Μητέρα εσωτερικά, προκαλεί τον Ιστό να συσταλθεί, κι ο Πατέρας δρώντας εξωτερικά, να διασταλεί. Η επιστήμη το αποκαλεί αυτό βαρύτητα, οι Αποκρυφιστές το αποκαλούν έργο της Παγκόσμιας Ζωντανής Δύναμης, η οποία ακτινοβολεί από εκείνη την Απόλυτη κι Άγνωστη ΔΥΝΑΜΗ που είναι έξω από τον Χώρο και τον Χρόνο. Αυτό είναι το έργο της Αιώνιας εξέλιξης κι ενέλιξης, ή διαστολή και συστολή.
Ερ.: Ποιο είναι το νόημα της φράσης «ο Ιστός ψυχραμένος» και ποτέ αυτό λαμβάνει χώρα;
Απ.: Συμπερασματικά είναι ο ίδιος ο εαυτός του που ψυχραίνεται, κι όχι οτιδήποτε έξω από τον εαυτό του. Πότε; Είπαμε ότι αυτό ξεκινάει όταν η φυλακισμένη δύναμη και διάνοια έμφυτη σε κάθε άτομο της διαφοροποιημένης όπως επίσης και της ομοιογενούς ύλης φτάνει σε ένα σημείο όταν και τα δύο μαζί γίνονται οι σκλάβοι της ανώτερης νοήμονος Δύναμης της οποίας η αποστολή είναι να την οδηγεί και να την διαπλάθει. Είναι η Δύναμη την οποία αποκαλούμε θεία Ελεύθερη Θέληση, αναπαριστάμενη από τους Ντχιάνι-Μπούντχα. Όταν οι κεντρομόλες και φυγόκεντρες δυνάμεις της ζωής και της ύπαρξης είναι υπόδουλες από την μία ανώνυμη Δύναμη η οποία φέρνει τάξη στην αταξία, κι εγκαθιστά αρμονία στο Χάος - τότε ξεκινά να κρυώνει. Είναι αδύνατο να δώσεις τον ακριβή χρόνο σε μία διαδικασία της οποία η διάρκεια είναι άγνωστη.
Ερ.: Είναι η μορφή το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης των φυγόκεντρων και κεντρομόλων δυνάμεων στην ύλη και την φύση;
Απ.: Κάθε μορφή, είπαμε, είναι χτισμένη σε συμφωνία με το μοντέλο σχεδιαζόμενο γι’ αυτό μέσα στην Αιωνιότητα και αντανακλώμενο στον ΘΕΙΟ ΝΟΥ. Υπάρχουν ιεραρχίες των «Δομητών της μορφής» και σειρές από μορφές και βαθμούς, από τις ανώτατες μέχρι τις κατώτατες. Ενώ οι πρώτες είναι σχεδιασμένες κάτω από την οδηγία των «Δομητών», τους θεούς «Κοσμοκράτορες», οι δεύτερες είναι σχεδιασμένες από τα Στοιχειακά ή τα Πνεύματα της Φύσης. Ως ένα παράδειγμα γι’ αυτό, κοιτάξτε στα παράξενα έντομα και σε μερικά ερπετά και ασπόνδυλα πλάσματα, τα οποία τόσο πολύ μιμούνται, όχι μόνο στο χρώμα τους αλλά και στο εξωτερικό τους σχήμα, φύλλα, λουλούδια, κλαδιά καλυπτόμενα από βρύα και τα άλλα υποτιθέμενα «άψυχα πράγματα». Θα παίρναμε την «φυσική επιλογή» και τις εξηγήσεις των Δαρβινιστών ως εξήγηση; Εγώ δεν το πιστεύω. Η θεωρία της φυσικής επιλογής δεν είναι μόνο εντελώς ανεπαρκής να εξηγήσει αυτήν την μυστήρια ικανότητα της μίμησης στο βασίλειο της ύπαρξης, αλλά δίνει επίσης μία εντελώς λανθασμένη κατανόηση της σπουδαιότητας αυτής της ικανότητας της μίμησης, ως ένα «λανθάνον όπλο στον αγώνα για ζωή». Κι αν αυτή η ικανότητα μίμησης κάποτε αποδειχθεί - όπως εύκολα μπορεί να γίνει - ένα παράταιρο στοιχείο στο πλαίσιο της Δαρβινικής θεωρίας, για παράδειγμα αν η υποτιθέμενή του χρήση, σε σύνδεση με την υποτιθέμενη «επιβίωση του πιο προσαρμοσμένου» θα αποκαλυπτόταν ότι είναι ένας συλλογισμός ο οποίος δεν αντέχει σε μία πιο αυστηρή λογική, σε ποιο γεγονός τότε μπορεί αυτή η ικανότητα να αποδοθεί; Όλοι όσοι από εσάς έχετε δει έντομα τα οποία αντιγράφουν με μια σχεδόν σαν καθρέπτη ακρίβεια το χρώμα κι ακόμη την εξωτερική μορφή των φυτών, φύλλων, λουλουδιών, κομματιών από ξερά κλαδάκια κ.α. Κι ούτε αυτός είναι ένας νόμος αλλά μάλλον μία συχνή εξαίρεση. Τι μπορεί τότε παρά μία αόρατη διάνοια έξω από το έντομο να αντιγράψει με τέτοια ακρίβεια, από μεγαλύτερα πρωτότυπα;
Ερ.: Αλλά δεν δείχνει ο κύριος Wallace ότι τέτοια μίμηση έχει τον σκοπό της στην φύση; Ότι είναι αυτό ακριβώς που μας αποδεικνύει την «φυσική επιλογή», και το έμφυτο ένστικτο στα πιο αδύναμα πλάσματα που αναζητούν σιγουριά πίσω από την δανεισμένη εμφάνιση των πιο σίγουρων αντικειμένων; Τα εντομοφάγα τα οποία δεν τρώνε φύλλα και φυτά, θα αφήσουν έτσι τα έντομα που μιμούνται τα φύλλα ή τα βρύα ασφαλή από επίθεση. Αυτό μοιάζει πολύ εύλογο.
Απ.: Πολύ εύλογο, πράγματι, αν, εκτός από αρνητικά γεγονότα, δεν θα υπήρχαν πολύ θετικά στοιχεία να δείξουν την αδυναμία της θεωρίας της φυσικής επιλογής να ερμηνεύσει τα φαινόμενα της μίμησης. Ένα γεγονός για να ισχύει, πρέπει να δειχτεί ότι εφαρμόζεται αν όχι παγκόσμια, τότε οπωσδήποτε κάτω από τις ίδιες συνθήκες - η αντιστοιχία και η ταυτοσημία του χρώματος μεταξύ των ζώων της μίας και ίδιας περιοχής και το έδαφος αυτής της περιοχής θα ήταν μία γενική εκδήλωση. Αλλά τότε τί θα έλεγε για την καμήλα της ερήμου με την γούνα της από το ίδιο «προστατευτικό» χρώμα όπως οι πεδιάδες στις οποίες ζει, και η ζέβρα της οποίας οι ζωηρές σκούρες ρίγες δεν μπορούν να την προστατέψουν όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ο Δαρβίνος. Είμαστε πεπεισμένοι από την Επιστήμη ότι αυτή η μίμηση του χρώματος του εδάφους βρίσκεται σταθερά στα πιο αδύναμα ζώα, αλλά βρίσκουμε και το λιοντάρι - το οποίο δεν χρειάζεται να φοβάται κανένα δυνατότερο ζώο από τον εαυτό του στην έρημο - με μία γούνα η οποία πολύ δύσκολα μπορεί να διακριθεί από τους βράχους και τις αμμώδεις πεδιάδες στις οποίες κατοικεί! Εμείς αναζητήσαμε να πιστέψουμε ότι αυτή η «μίμηση των προστατευτικών χρωμάτων προκαλείται με την χρήση και το όφελος αυτό διατίθεται στον μιμητή», ως ένα «λανθάνον όπλο στον αγώνα για ζωή», αλλά όμως η καθημερινή εμπειρία μας δείχνει το αντίθετο. Έτσι, αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι περισσότερες γνωστές μιμητικές μορφές που χρησιμοποιούν τα ζώα είναι εντελώς άχρηστες ή, χειρότερα από αυτό, ολέθριες και συχνά αυτοκαταστροφικές. Πόσο καλή, ρωτώ, είναι η μίμηση της ανθρώπινης ομιλίας στην καρακάξα και στον παπαγάλο - εκτός του να τα οδηγεί να φυλακιστούν σε ένα κλουβί; Γιατί χρησιμοποιεί η μαϊμού την ικανότητά της, της μίμησης, η οποία φέρνει σε τόσες πολλές από αυτές την δυστυχία και ενίοτε προκαλεί μεγάλες σωματικές βλάβες και αυτοκαταστροφή, ή στην αγέλη των ηλίθιων προβάτων, που στα τυφλά ακολουθούν τον επικεφαλή τους, αν αυτός τύχει να κατρακυλήσει σε έναν γκρεμό; Αυτός ο ακατάσχετος πόθος, επίσης (της μίμησης των αρχηγών) έχει οδηγήσει περισσότερους από έναν άτυχους Δαρβινιστές, ενόσω αναζητούν να αποδείξουν το αγαπημένο τους χόμπι, στις πιο παράλογες κι αντιφατικές δηλώσεις. Έτσι, ο Grand Allen, στην εργασία του επάνω στο, υπό συζήτηση, θέμα, μιλάει για συγκεκριμένες Ινδικές σαύρες που έχουν τρία μεγάλα παράσιτα από διαφορετικά είδη. Το καθένα από αυτά τα τρία μιμείται τέλεια το χρώμα από τα λέπια των μερών του σώματος που κατοικούν. Το παράσιτο πάνω στο στομάχι της σαύρας είναι κίτρινο όπως το στομάχι, το δεύτερο παράσιτο έχοντας επιλέξει να διαμένει στην πλάτη είναι ποικιλόχρωμο όπως τα ραχιαία λέπια, ενώ το τρίο έχοντας επιλέξει το ερημητήριο του πάνω στο καφέ κεφάλι της σαύρας, είναι σχεδόν από αυτό στο χρώμα. Αυτή η προσεκτική αντιγραφή των σχετικών χρωμάτων, μας είπε ο Grand Allen, έχει σκοπό την διατήρηση των παρασίτων από την ίδια την σαύρα. Αλλά βεβαίως αυτός ο γενναίος προασπιστής της φυσικής επιλογής δεν σκοπεύει να πει στο κοινό του πώς η σαύρα μπορεί να δει το παράσιτο πάνω στο ίδιο της το κεφάλι! Τελικά, ποια είναι η χρησιμότητα του φωτεινού κόκκινου χρώματος στο ψάρι ανάμεσα στους κοραλλιογενείς υφάλους, ή στο χαριτωμένο Παραδείσιο Πουλί, το Κολίμπρι, με τα χρώματα του ουράνιου τόξου στο φτέρωμά του μιμούμενο όλα τα ακτινοβόλα χρώματα της τροπικής χλωρίδας και πανίδας - εκτός του ότι τα κάνει πιο αξιοπρόσεκτα;
Ερ.: Σε ποιες αιτίες αποδίδει ο Αποκρυφισμός αυτό το χαρακτηριστικό της μίμησης;
Απ.: Σε διάφορα πράγματα. Στην περίπτωση αυτών των σπανίων τροπικών πουλιών και των εντόμων με την εμφάνιση των φύλλων, σε πρώιμους ενδιάμεσους κρίκους, στην προηγούμενη περίπτωση, ανάμεσα στο ερπετό και στο κολίμπρι, και στην δεύτερη ανάμεσα στην ιδιαίτερη βλάστηση και στο είδος των εντόμων. Υπήρχε κάποια στιγμή, πριν από εκατομμύρια χρόνια όταν τέτοιοι «χαμένοι κρίκοι» ήταν πολυάριθμοι, και πάνω σε κάθε σημείο της σφαίρας όπου υπήρχε ζωή. Αλλά τώρα γίνονται σε κάθε κύκλο και γενιά όλο και πιο σπάνιοι. Βρίσκονται προς το παρόν μόνο σε περιορισμένο αριθμό περιοχών, καθώς όλοι αυτοί οι κρίκοι είναι κατάλοιπα του παρελθόντος.
Ερ.: Θα μας δώσεις κάποια εξήγηση από την αποκρυφιστική όψη του αποκαλούμενου ως «Νόμος της Έλξης της Βαρύτητας»;
Απ.: Η επιστήμη επιμένει ότι έλξη ανάμεσα στα σώματα είναι ανάλογη της μάζας τους και αντιστρόφως ανάλογη του τετραγώνου της απόστασής τους. Οι Αποκρυφιστές όμως, αμφιβάλλουν εάν αυτός ο νόμος αληθεύει όσον αφορά ολόκληρη την πλανητική περιστροφή. Πάρτε τον πρώτο και τον δεύτερο νόμο του Kepler που συμπεριλαμβάνονται στον νόμου του Newton όπως δίνεται από τον Herschel. «Κάτω από την επίδραση τέτοιων ελκτικών δυνάμεων που ωθούν αμοιβαία δύο σφαιρικά σώματα το ένα προς το άλλο, το καθένα από αυτά, όταν κινείται στην περιοχή του άλλου, θα παρεκκλίνουν προς μία κοίλη τροχιά του ενός προς το άλλο, και περιγράφουν, το κάθε ένα σχετικά με το άλλο, θεωρούμενα ως ακίνητα, ή και τα δύο γύρω από το κοινό κέντρο βαρύτητάς τους, καμπύλες των οποίων οι μορφές είναι περιορισμένες όπως αυτών των σχημάτων που είναι γνωστά στην γεωμετρία με το γενικό όνομα Κωνικές Τομές. Θα εξαρτηθεί από τις συγκεκριμένες περιστάσεις ή την ταχύτητα, την απόσταση και την διεύθυνση, ποιες από αυτές τις καμπύλες θα περιγραφούν, έλλειψη, κύκλος, παραβολή, ή υπερβολή, αλλά η μία ή η άλλη θα πρέπει να είναι .... κ.α.
Η επιστήμη λέει ότι τα φαινόμενα της πλανητικής κίνησης είναι αποτέλεσμα της δράσης δύο δυνάμεων, μία κεντρομόλος και η άλλη φυγόκεντρος, και ότι ένα σώμα πέφτοντας στο έδαφος σε μία κάθετη διεύθυνση και ακόμη και το νερό κάνει το ίδιο κάτω από το νόμο της βαρύτητας ή τη κεντρομόλου δύναμης. Μεταξύ των άλλων, εισάγοντας τα ακόλουθα θέματα από τον μορφωμένο αποκρυφιστή, πρέπει να δηλωθεί.
(1) Ότι η τροχιά του κύκλου είναι αδύνατη για την πλανητική κίνηση.
(2) Ότι η συζήτηση στον τρίτο νόμο του Kepler, δηλαδή ότι «τα τετράγωνα των περιοδικών χρόνων από οποιοδήποτε από τους δύο πλανήτες είναι το καθένα προς το άλλο, σε ίδια αναλογία όπως οι κύβοι των μέσων αποστάσεών τους από τον Ήλιο» δίνει αφορμή για το περίεργο αποτέλεσμα μιας επιδεχόμενης φαινόμενης ταλάντωσης στις εκκεντρικότητες των πλανητών. Όμως επειδή οι προαναφερθείσες δυνάμεις παραμένουν αμετάβλητες στην φύση τους, αυτό μπορεί μόνο να εξηγηθεί, όπως αυτός λέει, «από την παρεμβολή μίας εξωτερικής αιτίας».
(3) Ότι το φαινόμενο της βαρύτητας ή της «πτώσης» δεν υπάρχει, εκτός ως αποτέλεσμα μια σύγκρουσης των δυνάμεων. Μπορεί να θεωρηθεί ως μία απομονωμένη δύναμη μόνο για τον σκοπό μίας διανοητικής ανάλυσης ή διαχωρισμού. Αυτός βεβαιώνει, πολύ περισσότερο, ότι οι πλανήτες, τα άτομα, ή τα σωματίδια της ύλης δεν έλκονται το καθένα προς το άλλο σε ευθείες διευθύνσεις συνδεόμενες με τα κέντρα τους, αλλά το καθένα προς το άλλο σε καμπύλες από σπείρες πλησιάζοντας επί των κέντρων του καθενός με το άλλο. Επίσης ότι το παλιρροιακό κύμα δεν είναι το αποτέλεσμα της έλξης. Όλο αυτό, όπως δείχνει, είναι αποτέλεσμα της σύγκρουσης των φυλακισμένων και των ελεύθερων δυνάμεων, δείχνοντας φαινομενικά ανταγωνισμό, αλλά πραγματικά συγγένεια και αρμονία.
«Ο Φοχάτ, συλλέγοντας λίγα από τα πυκνώματα της Κοσμικής ύλης (νεφελώματα), δίνοντάς τα μία ώθηση, θα τα θέσει σε κίνηση εκ νέου, αναπτύσσοντας την απαιτούμενη θερμότητα, και μετά τα αφήνει να ακολουθήσουν την δική τους νέα ανάπτυξη» (Μ.Δ. Ι, 84).
Ερ.: Μπορεί να κατανοηθεί ο Φοχάτ ως συνώνυμος με την δύναμη, ή με αυτό που προκαλεί την μεταβαλλόμενη εκδήλωση της ύλης; Αν είναι έτσι, πως μπορεί να ειπωθεί για τον Φοχάτ ότι «τα αφήνει να ακολουθήσουν την δική τους νέα ανάπτυξη», όταν όλη η ανάπτυξη εξαρτάται από την ενσωματωμένη δύναμη;
Απ.: Όλη η ανάπτυξη εξαρτάται από την ενσωματωμένη δύναμη, διότι πάνω στο δικό μας πεδίο είναι αυτή η μόνη δύναμη η οποία δρα συνειδητά. Η παγκόσμια δύναμη δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μία συνειδητή δύναμη όπως κατανοούμε την λέξη συνείδηση, διότι θα γινόταν αμέσως ένας προσωπικός θεός. Είναι μόνο αυτό το οποίο είναι εσώκλειστο σε μορφή, ένας περιορισμός της ύλης, το οποίο είναι συνειδητό του εαυτού του πάνω σε αυτό το πεδίο. Αυτή η Ελεύθερη Δύναμη ή Θέληση, η οποία είναι απεριόριστη και απόλυτη, δεν μπορεί να ειπωθεί ότι ενεργεί με κατανόηση, αλλά ότι είναι ο ένας και μοναδικός αμετάβλητος Νόμος της Ζωής και της Ύπαρξης.
Ο Φοχάτ, συνεπώς, περιγράφεται ως μία συνθετική κινητήρια ισχύς όλων των φυλακισμένων ζωντανών δυνάμεων και το διάμεσο μεταξύ της απόλυτης και σχετικής Δύναμης. Είναι ένας κρίκος, όπως ακριβώς το Μάνας είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην χονδροειδή ύλη του φυσικού σώματος και της θείας Μονάδας η οποία το εμψυχώνει, αλλά είναι ανίσχυρος να δράσει επάνω στο σώμα απευθείας.
Ερ.: Αν η Δύναμη είναι μία ενότητα ή Ένα, εκδηλωμένη σε μία απεριόριστη ποικιλία τρόπων, είναι δύσκολο να κατανοήσουμε την δήλωση στα Σχόλια που λέει: «Υπάρχει θερμότητα εσωτερικά κι εξωτερικά σε κάθε άτομο» δηλαδή λανθάνουσα και ενεργητική θερμότητα ή δυναμική και κινητική θερμότητα. Η θερμότητα είναι το φαινόμενο μιας αντίληψης της ύλης ενεργοποιημένης από μία δύναμη με έναν ασυνήθιστο τρόπο. Η θερμότητα, συνεπώς, πάνω στο φυσικό πεδίο είναι απλά ύλη σε κίνηση. Αν υπάρχει θερμότητα με μία πιο εσωτερική κι απόκρυφη έννοια από την φυσική θερμότητα, θα πρέπει να είναι αντιληπτή από κάποιες ανώτερες και πιο εσωτερικές αισθήσεις με το αποτέλεσμα των δράσεών της πάνω σε οποιοδήποτε πεδίο εκδηλώνεται. Για αυτήν την αντίληψη είναι αναγκαίες τρεις συνθήκες, μία ενεργητική δύναμη, μία μορφή που ενεργοποιείται και εκείνο που αντιλαμβάνεται την μορφή σε κίνηση. Οι όροι «λανθάνουσα», «δυνητική»,ή «δυναμική» θερμότητα είναι λανθασμένες, διότι η θερμότητα, είτε πάνω στο πρώτο είτε στο έβδομο πεδίο της συνείδησης, είναι η αντίληψη της ύλης ή ουσία σε κίνηση.
Είναι φαινομενική ή πραγματική, η ασυμφωνία ανάμεσα στην παραπάνω δήλωση και στην διδασκαλία της «Μυστικής Δοξασίας»;
Απ.: Γιατί θα ήταν η θερμότητα σε κάθε άλλο πεδίο από το δικό μας η αντίληψη της ύλης ή ουσία σε κίνηση; Γιατί θα αποδεχόταν ένας αποκρυφιστής την συνθήκη (1) της ενεργητικής δύναμης, (2) της μορφής που ενεργοποιείται, (3) εκείνο που αντιλαμβάνεται την μορφή σε κίνηση, όσον αφορά την θερμότητα;
Όπως με κάθε ανερχόμενο επίπεδο η ετερογένεια τείνει όλο και περισσότερο στην ομοιογένεια, έτσι και στο έβδομο πεδίο η μορφή θα εξαφανιστεί, δεν θα υπάρχει τίποτε να ενεργοποιηθεί, η ενεργητική Δύναμη θα παραμένει σε απομονωμένο μεγαλείο, να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της, ή με την φρασεολογία του Spencer, θα έχει γίνει μαζί το «υποκείμενο και το αντικείμενο», ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο». Οι όροι που χρησιμοποιούνται δεν είναι αντιφατικοί, αλλά σύμβολα δανεισμένα από την φυσική επιστήμη για να αποδώσουν την απόκρυφη δράση και τις διαδικασίες, πιο καθαρά στο νου αυτών οι οποίοι είναι εξασκημένοι σε αυτήν την επιστήμη. Πραγματικά, κάθε ένας από αυτούς τους όρους της θερμότητας και της δύναμης αντιστοιχούν σε μία από τις αρχές στον άνθρωπο.
Τα «κέντρα θερμότητας» από την φυσική άποψη, θα ήταν τα μηδενικά σημεία, διότι αυτά είναι πνευματικά.
Η λέξη «παρατηρούμενη» είναι κάπως λανθασμένη, θα ήταν μάλλον «αισθητή». Ο Φοχάτ είναι ο πράκτορας του νόμου, ο αντιπρόσωπος του, ο αντιπρόσωπος των Μανασαπούτρα, των οποίων η συλλογικότητα είναι ο αιώνιος νους.
Ερ.: Στο πέρασμα μιας σφαίρας («Μπαλόνι») στην Πραλάγια, παραμένει αυτή στην αρχική θέση, π.χ. ως μορφικό μέρος της πλανητικής αλυσίδας και διατηρώντας την ιδιαίτερη θέση σε σχέση με τις άλλες σφαίρες; Παίζει οποιοδήποτε ρόλο ο διαχωρισμός των εννοιών της θερμότητας στο πέρασμα μιας σφαίρας στην Πραλάγια;
Απ.: Αυτό εξηγείται στον «Εσωτερικό Βουδισμό». Όταν μία σφαίρα μιας πλανητικής αλυσίδας μπαίνει σε «συσκότιση» κάθε ποιότητα, συμπεριλαμβανομένης της θερμότητας, αποσύρεται από αυτήν και παραμένει στην κατεστημένη κατάσταση, όπως η «κοιμωμένη βασιλοπούλα», έως ότου ο Φοχάτ, ο Πρίγκιπας, την ξυπνάει με ένα φιλί.
Ερ.: Οι γιοι, ειπώθηκε, ότι είναι αποσπασμένοι και διασκορπισμένοι. Αυτό εμφανίζεται να είναι αντίθετο με την δράση της επιστροφής στο «στήθος της μητέρας τους» στο τέλος της «Μεγάλης Ημέρας». Αναφέρονται η απόσπαση και ο διασκορπισμός στην μορφοποίηση της σφαίρας από την παγκόσμια διαχεόμενη κοσμική ύλη, με άλλα λόγια στην ανάδυσή της από την Πραλάγια;
Απ.: Η απόσπαση και ο διασκορπισμός αναφέρονται στην Νίτγια Πραλάγια. Αυτή είναι μία αιώνια και διαρκής Πραλάγια η οποία λαμβάνει χώρα από τότε που υπήρχαν σφαίρες και διαφοροποιημένη ύλη. Είναι απλά ατομική αλλαγή.
Ερ.: Τι εννοούμε με την έκφραση «διαστέλλονται και συστέλλονται μέσω του ίδιου του εαυτού τους και της καρδιάς τους» και πως συσχετίζεται με την τελευταία γραμμή της Sloka «αγκαλιάζουν το Άπειρο»;
Απ.: Αυτό έχει ήδη εξηγηθεί. Διαμέσου της δικής τους έμφυτης και φυλακισμένης δύναμης αντιμάχονται συλλογικά να ενώσουν την μία παγκόσμια ή ελεύθερη δύναμη, με άλλα λόγια αγκαλιάζουν το Άπειρο, αυτή η ελεύθερη δύναμη όντας άπειρη.
Ερ.: Ποια είναι η σχέση ανάμεσα στον ηλεκτρισμό και τον φυσικό ή ζωώδη μαγνητισμό και τον υπνωτισμό;
Απ.: Αν με τον ηλεκτρισμό εννοείς την επιστήμη που ξεδιπλώνεται σε αυτό το πεδίο, και κάτω από μία ντουζίνα διάφορες τροποποιήσεις τα φαινόμενα και τους νόμους του ηλεκτρικού ρευστού - τότε απαντώ τίποτε από όλα αυτά. Αλλά αν αναφέρεσαι στον ηλεκτρισμό που αποκαλούμε Φοχατικό ή ενδοκοσμικό, τότε θα σου πω ότι όλες αυτές οι μορφές ή τα φαινόμενα είναι βασισμένα πάνω σε αυτόν.