14 Μαρτίου 1889
STANZA IV
Sloka (1) ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΓΙΟΙ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΟΥΣ ΣΑΣ: ΤΟΥΣ ΓΙΟΥΣ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ. ΜΑΘΕΤΕ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΩΤΟ ΟΥΤΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ, ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΡΙΘΜΟΣ, ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗ-ΑΡΙΘΜΟ.
Ερ.: Είναι οι γιοι του Πυρός, οι Ακτίνες του Τρίτου Λόγου;
Απ.: Οι «Ακτίνες» είναι οι «Γιοι της Πύρινης Ομίχλης» που παράγονται από την Τρίτη Δημιουργία ή τον Λόγο. Οι παρόντες «Γιοι του Πυρός» της Πέμπτης Φυλής και των υποφυλών αποκαλούνται έτσι απλά διότι αυτοί ανήκουν με την σοφία τους, και προσεγγίζουν, την ιεραρχία των θείων «Γιων της Πύρινης Ομίχλης» τους ανώτατους από τους πλανητικούς Τσόχαν ή Αγγέλους. Αλλά οι Γιοι του Πυρός, για τους οποίους μιλάμε εδώ, που απευθύνονται στους Γιους της Γης είναι, σε αυτήν την περίπτωση, οι Βασιλείς-Εκπαιδευτές οι οποίοι ενσαρκώθηκαν σε αυτήν την Γη για να διδάξουν την αναπτυσσόμενη Ανθρωπότητα. Ως «Βασιλείς» ανήκουν στις θείες δυναστείες των οποίων κάθε έθνος, Ινδοί, Χαλδαίοι, Αιγύπτιοι, Έλληνες κ.α. έχουν διατηρήσει μία παράδοση ή μνήμη, για κάποιους από αυτούς. Το όνομα «Γιοι της Πύρινης Ομίχλης» δινόταν επίσης και στους αρχαίους Ιεροφάντες. Αυτοί είναι φυσικά υποδιαιρέσεις του Τρίτου Λόγου. Αυτοί είναι οι Πύρινοι Τσόχαν ή Άγγελοι, οι Αιθέριοι Άγγελοι, οι Αέρινοι, οι Υδάτινοι και οι Άγγελοι της Γης. Τα επτά κατώτερα Σεφιρόθ είναι η γήινοι Άγγελοι κι αντιστοιχούν στις επτά ιεραρχίες των επτά στοιχείων, πέντε από τα οποία είναι γνωστά και δύο άγνωστα.
Ερ.: Αντιστοιχούν, τότε αυτοί στις Φυλές;
Απ.: Ναι, αλλιώς πού θα βρισκόταν οι νοήμονες Φυλές με εγκεφάλους και σκέψη αν δεν υπήρχαν αυτές οι ιεραρχίες που ενσαρκώθηκαν σε αυτές τις Φυλές;
Ερ.: Ποια διάκριση υπάρχει ανάμεσα στις διάφορες Ιεραρχίες;
Απ.: Στην πραγματικότητα αυτές οι φωτιές δεν είναι χωριστές, περισσότερο από ότι είναι οι ψυχές ή οι μονάδες σε αυτόν ο οποίος βλέπει πέρα από το πέπλο της ύλης ή της πλάνης.
Αυτός που είναι αποκρυφιστής δεν πρέπει να διαχωρίζει ούτε τον εαυτό του ούτε οτιδήποτε άλλο από την υπόλοιπη δημιουργία ή μη-δημιουργία. Γιατί, την στιγμή που ξεχωρίζει τον εαυτό του από ακόμη και από ένα σκεύος αμαρτίας, δεν θα είναι ικανός να εντάξει τον εαυτό του σε οποιοδήποτε σκεύος τιμής. Πρέπει να σκέφτεται για τον εαυτό του ως ένα απειροελάχιστο κάτι, όχι ακόμη κι ως ένα ξεχωριστό άτομο, αλλά ως ένα μέρος των παγκοσμίων ατόμων ως όλον, ή γίνεται μία πλάνη, ένα τίποτε, κι εξαφανίζεται σαν μία πνοή που δεν αφήνει κανένα ίχνος πίσω της. Ως πλάνες, είμαστε ξεχωριστά σώματα, ζώντας μέσα σε μάσκες που μας προμηθεύει η Μαγιά. Μπορούμε να διεκδικήσουμε ένα μοναδικό άτομο στο σώμα μας ως ξεχωριστά από εμάς; Κάθε τι, από το πνεύμα έως το πιο μικροσκοπικό κομμάτι, είναι ένα μέρος του όλου, πιο καλά ένας κρίκος.
Σπάστε ένα απλό κρίκο και όλα περνούν στην εκμηδένιση, αλλά αυτό είναι αδύνατο. Υπάρχει μία σειρά από οχήματα γινόμενα όλο και περισσότερο χονδροειδή, από το πνεύμα ως την κατώτατη ύλη, έτσι ώστε με κάθε βήμα προς τα κάτω και προς τα έξω αποκτούμε όλο και περισσότερο την αίσθηση της χωριστικότητας αναπτυγμένη σε εμάς. Εν τούτοις αυτή είναι μία ψευδαίσθηση, γιατί αν υπήρχε ένας πραγματικός και πλήρης διαχωρισμός ανάμεσα σε δύο ανθρώπινα πλάσματα, δεν θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους ή να καταλάβει ο ένας τον άλλον με οποιοδήποτε τρόπο.
Έτσι με αυτές τις ιεραρχίες. Για ποιο λόγο θα έπρεπε να διαχωρίζουμε τις τάξεις τους στο νου μας, εκτός για τους σκοπούς της διάκρισης στον πρακτικό Αποκρυφισμό, ο οποίος δεν είναι παρά η κατώτατη μορφή της εφαρμοσμένης Μεταφυσικής. Αλλά αν αναζητάτε να τις διαχωρίσετε σε αυτό το πεδίο της πλάνης, τότε το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι υπάρχει μεταξύ αυτών των Ιεραρχιών η ίδια άβυσσος της διάκρισης όπως μεταξύ των «αρχών» του Σύμπαντος ή αυτών του ανθρώπου, αν το προτιμάτε, και των ίδιων «αρχών» σε έναν βάκιλο.
«Υπάρχει ένα εδάφιο στην Μπχαγκαβάτ Γκιτά όπου ο Κρίσνα, μιλώντας συμβολικά κι εσωτερικά, λέει: Εγώ θα αναφέρω τις εποχές (συνθήκες)... κατά τις οποίες οι λάτρεις αναχωρώντας (από αυτήν την ζωή) να μην επιστρέψουν ποτέ (να μη ξαναγεννηθούν), ή να μην επιστρέψουν (στην ενσάρκωση ξανά). Το Πυρ, η Φλόγα, η μέρα, τις λαμπρές (τυχερές) δύο εβδομάδες, τους έξι μήνες του Βόρειου ηλιοστασίου, αναχωρώντας (πεθαίνοντας) σε αυτά, εκείνοι που γνωρίζουν το Μπραχμάν (Γιόγκι) πηγαίνουν στο Μπραχμάν. Καπνός, νύχτα, τις σκοτεινές (άτυχες) δύο εβδομάδες, τους έξι μήνες του Νοτίου ηλιοστασίου, (πεθαίνοντας) σε αυτά, ο λάτρης πηγαίνει στο σεληνιακό φως ( ή στην έδρα του αστρικού φωτός επίσης) κι επιστρέφει στην επαναγέννηση.» (Κεφ. Ι, 86)
Ερ.: Ποια είναι η ερμηνεία αυτού του εδαφίου;
Απ.: Αυτό σημαίνει ότι οι λάτρεις χωρίζονται σε δύο τάξεις, αυτοί που φτάνουν στην Νιρβάνα στην Γη, και είτε την αποδέχονται είτε την αρνούνται (αν και δεν ξαναγεννιούνται, σε αυτήν την Μαχακάλπα, ή ζωή του Μπράχμα), κι αυτοί που δεν φτάνουν σε αυτήν την κατάσταση της ευδαιμονίας όπως ο έκαναν Μπούντχα και άλλοι.
«Το Πυρ, η Φλόγα, η μέρα, το οι φωτεινές δύο εβδομάδες της σελήνης», είναι όλα σύμβολα της ανώτατης απόλυτης θεότητας. Εκείνοι που πεθαίνουν σε μία τέτοια κατάσταση απόλυτης αγνότητας πηγαίνουν στο Μπραχμάν, έχουν δικαίωμα στο Μόκσχα ή Νιρβάνα. Από την άλλη «Ο καπνός, η νύχτα, οι δυο σκοτεινές εβδομάδες κ.α. είναι όλα σύμβολα της ύλης, το σκοτάδι της άγνοιας. Εκείνοι που πεθαίνουν σε μία τέτοια κατάσταση ελλιπούς εξαγνισμού, πρέπει φυσικά να ξαναγεννηθούν. Μόνο το ομοιογενές, το απόλυτα εξαγνισμένο πνεύμα μπορεί να επανενωθεί με την Θεότητα ή να πάει στο Μπράχμα.
Sloka (2) ΜΑΘΕΤΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΑΣ, ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΒΗΚΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ ΕΠΤΑ, ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΦΛΟΓΑ.
«Οι πρώτοι «Πρωταρχικοί» είναι τα ανώτατα Όντα στην Κλίμακα της Ύπαρξης. Οι «Πρωταρχικοί» προβάλλουν από τον «Πατέρα-Μητέρα» (Κεφ. Ι, 88)
Ερ.: Είναι ο Πατέρας-Μητέρα εδώ συνώνυμος με τον Τρίτο Λόγο;
Απ.: Οι πρώτοι πρωταρχικοί επτά γεννιούνται από τον Τρίτο Λόγο. Αυτό είναι πριν διαφοροποιηθεί μέσα στην Μητέρα, όταν γίνεται καθαρή πρωταρχική ύλη στην πρώτη της αρχέγονη ουσία, εν δυνάμει Πατέρας-Μητέρα. Η Μητέρα γίνεται η αγνή μητέρα μόνο όταν η διαφοροποίηση του πνεύματος και της ύλης είναι πλήρης. Αλλιώς δεν θα υπήρχε κανένα τέτοιο ποιοτικό χαρακτηριστικό. Κανένας δεν θα μιλούσε για καθαρό πνεύμα ως αγνό, γιατί αυτό δεν μπορεί να είναι αλλιώς. Η μητέρα είναι, συνεπώς, η αγνή ύλη πριν διαφοροποιηθεί κάτω από την πνοή του προ-κοσμικού Φοχάτ, όταν γίνεται η «αγνή, άμωμη μητέρα» του «Γιου» ή το εκδηλωμένο Σύμπαν σε μορφή. Είναι το τελευταίο το οποίο ξεκινάει την ιεραρχία που θα τελειώσει με την ανθρωπότητα ή τον άνθρωπο.
Sloka (3) ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ - ΤΗΝ ΑΚΤΙΝΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΟΥ - ΞΕΠΗΔΗΣΑΝ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΟΙ ΕΠΑΝΑΦΥΠΝΙΣΜΕΝΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ (Ντχιάνι-Τσόχαν): ΤΟ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΥΓΟ, ΤΟ ΕΞΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΝΤΕ. ΥΣΤΕΡΑ ΤΟ ΤΡΙΑ, ΤΟ ΕΝΑ, ΤΟ ΤΕΣΣΕΡΑ, ΤΟ ΕΝΑ, ΤΟ ΠΕΝΤΕ, ΤΟ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΕΠΤΑ, ΤΟ ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΑΘΡΟΙΣΜΑ. ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΟΥΣΙΕΣ, ΟΙ ΦΛΟΓΕΣ, ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΟΙ ΔΟΜΗΤΕΣ, ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ, ΟΙ ΑΡΟΥΠΑ, ΟΙ ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ: ΤΟ ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΑΘΡΟΙΣΜΑ. ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΚΠΟΡΕΥΤΗΚΑΝ ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ, ΟΙ ΣΠΙΝΘΗΡΕΣ, ΤΑ ΙΕΡΑ ΖΩΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (οι Πιτρί) ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΤΕΣΣΕΡΑ.
Ερ.: Μπορείς να μας εξηγήσεις αυτούς τους αριθμούς και να μας δώσεις την σημασία τους;
Απ.: Όπως ειπώθηκε στα Σχόλια, δεν μας αφορά προς το παρόν αυτή η διαδικασία, με άλλα λόγια, δεν μπορεί να δημοσιοποιηθεί προς το παρόν. Μπορούμε όμως να κάνουμε μερικούς υπαινιγμούς. Οι Ραβίνοι αποκαλούν τον Κύκλο (ή όπως μερικοί λένε, το πρώτο Σημείο μέσα σε αυτόν) Echod, το Ένα, ή Άιν-Σοφ. Πάνω σε ένα κατώτερο επίπεδο, το τέταρτο, γίνεται Αδάμ Κάδμον, το εκδηλωμένο επτά και το ανεκδήλωτο δέκα, ή το πλήρες Σεφιροθικό Δένδρο. Τα Σεφιρόθ, είναι συνεπώς τα ίδια με τους Ελοχίμ. Τώρα το όνομα των τελευταίων γράφεται στα Εβραϊκά Alhim, συντίθεται από πέντε γράμματα, κι αυτά τα γράμματα στην λεξαριθμητική τους αξία, τοποθετούμενοι γύρω από έναν κύκλο μπορούν να μετασχηματιστούν κατά βούληση. Ο κύκλος είναι ατελείωτος, με άλλα λόγια, δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Τώρα η αληθινή Καμπάλα διαιρείται σε τρεις μεθόδους, η τρίτη από τις οποίες αποκαλείται Τεμουρά η αντιμετάθεση. Σύμφωνα με καθορισμένους κανόνες ένα γράμμα ή αριθμός είναι υποκατάστατο για άλλο. Το Καμπαλιστικό αλφάβητο διαιρείται σε δύο ισοδύναμα μέρη, το καθένα γράμμα ή αριθμός του ενός μέρους αντιστοιχεί σε ένα παρόμοιο αριθμό ή γράμμα στο άλλο μέρος. Με την αλλαγή των γραμμάτων εναλλακτικά, παράγονται είκοσι δύο αντιμεταθέσεις ή συνδυασμοί, η οποία διαδικασία ονομάζεται Τζιρούφ. Η υποσημείωση στις σελίδες 90 και 91 (Κεφ. Ι, Μυστική Δοξασία), κάνει την εξήγησή μου εντελώς ξεκάθαρη.
Sloka (4) ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΣΤΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ, Η ΘΕΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΕΠΤΑ. ΟΙ ΣΠΙΝΘΗΡΕΣ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΗΚΟΟΙ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ, ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ, ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ, ΤΟΥ ΤΕΤΑΡΤΟΥ, ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ, ΤΟΥ ΕΚΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΟΥ ΤΩΝ ΕΠΤΑ. ΑΥΤΟΙ ΟΙ «ΣΠΙΝΘΗΡΕΣ» ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ ΣΦΑΙΡΕΣ, ΤΡΙΓΩΝΑ, ΚΥΒΟΙ, ΓΡΑΜΜΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΠΛΑΣΤΕΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΔΙΑΡΚΕΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΝΙΝΤΑΝΑ: Ο ΟΕΑΟΧΟΟ.
Ερ.: Ποιοι είναι οι «Ζωτικοί Άνεμοι» στα σχόλια (σελίδα 96);
Απ.: Οι Ζωτικοί Άνεμοι είναι οι διάφοροι ρυθμοί της εκπνοής και της εισπνοής, αλλάζοντας με αυτόν τον τρόπο την πολικότητα του σώματος και τις καταστάσεις της συνείδησης. Είναι μία πρακτική της Γιόγκα, αλλά προσέξτε να μην πάρετε τα εξωτερικά έργα της Γιόγκα κυριολεκτικά. Όλα απαιτούν ένα κλειδί.
Ερ.: Ποιο είναι το νόημα της πρότασης που αρχίζει με «Οι Σπινθήρες, κ.α.» (βλέπε άνω);
Απ.: Οι σπινθήρες σημαίνουν τις Ακτίνες ως επίσης και τις κατώτερες διάνοιες, τους ανθρώπινους σπινθήρες ή τις Μονάδες. Αυτό αναφέρεται στον κύκλο και τους αριθμούς, και είναι ισοδύναμο με το να πούμε ότι οι συμβολικοί αριθμοί 31415 όπως δίνονται στις σελίδες 90,91, είναι όλα υπόθεση της περιφέρειας και της διαμέτρου του κύκλου.
Ερ.: Γιατί η Σαρασβάτι (η θεά του λόγου) επίσης αποκαλείται η θεά της εσωτερικής σοφίας; Αν η εξήγηση βρίσκεται στο νόημα της λέξης Λόγος, γιατί υπάρχει διάκριση μεταξύ του ακίνητου νου και του κινούμενου λόγου; Είναι ο Νους ισοδύναμος με το Μαχάτ, ή με το Ανώτερο και το Κατώτερο Μάνας;
Απ.: Η ερώτηση είναι μάλλον περίπλοκη. Η Σαρασβάτι, η Ινδή θεά, είναι η ίδια όπως η Βατς, της οποίας το όνομα σημαίνει Λόγος (Speech) και η οποία είναι ο θηλυκός λόγος εσωτερικά. Η δεύτερη ερώτηση φαίνεται μάλλον σύνθετη. Πιστεύω ότι αυτό γίνεται εξαιτίας του ότι ο Λόγος ή η Λέξη αποκαλείται η ενσαρκωμένη σοφία, «Φως που λάμπει στο σκοτάδι». Η διαφορά βρίσκεται ανάμεσα στο ακίνητο και αιώνιο ΟΛΟ, και τον κινούμενο Λόγο, τον περιοδικό και εκδηλωμένο. Αυτός μπορεί να συσχετιστεί με τον Παγκόσμιο και τον ατομικό νου, με το Μαχάτ, ή με το Ανώτερο Μάνας, ή ακόμη και με το κατώτερο, το Κάμα Μάνας ή τον εγκεφαλικό νου. Διότι αυτό το οποίο είναι επιθυμία, ενστικτώδης εντύπωση στο κατώτερο, γίνεται σκέψη στο Ανώτερο. Το προηγούμενο βρίσκει έκφραση στις πράξεις, το τελευταίο στις λέξεις. Εσωτερικά, η σκέψη είναι πιο υπεύθυνη κι αξιόποινη από ότι η πράξη. Αλλά εξωτερικά είναι το αντίθετο. Συνεπώς, στον κοινό ανθρώπινο νόμο, μία επίθεση τιμωρείται περισσότερο αυστηρά από ότι η σκέψη ή η πρόθεση, για παράδειγμα η απειλή, ενώ Καρμικά ισχύει το αντίθετο.
Ερ.: «Ο Θεός γεωμετρεί» λέει ο Πλάτωνας, αλλά βλέποντας ότι δεν υπάρχει προσωπικός Θεός, πώς γίνεται αυτή διαδικασία της μορφοποίησης με τα Σημεία, τις Γραμμές, τα Τρίγωνα, τους Κύβοι, τους Κύκλοι, και τελικά τις Σφαίρες; Και πώς, όταν η σφαίρα αφήνει την στατική κατάσταση, η έμφυτη δύναμη της Πνοής, την θέτει σε περιστροφή;
Απ.: Ο όρος «Θεός» - εκτός κι αν αναφέρεται στην Άγνωστη Θεότητα ή το Απόλυτο, το οποίο δύσκολα μπορεί να υποτεθεί ότι δρα με οποιοδήποτε τρόπο - έχει και το νόημα στις αρχαίες φιλοσοφίες των συλλογικών εργαζομένων και νοημόνων Δυνάμεων στην φύση. Η λέξη «Δάσος» είναι απλή, αλλά εν τούτοις είναι ο όρος που εκφράζει την ιδέα χιλιάδων ή ακόμα κι εκατομμυρίων δένδρων διαφόρων ειδών. Οι Υλιστές έχουν το δικαίωμα του να λένε «Φύση», ή ακόμη καλύτερα - «Ο Νόμος γεωμετρεί» αν έτσι το προτιμούν. Αλλά στις μέρες του Πλάτωνα, ο μέσος αναγνώστης δύσκολα θα είχε κατανοήσει την μεταφυσική διάκριση και το πραγματικό νόημα. Η αλήθεια, όμως, για την Φύση που πάντοτε «γεωμετρεί» εύκολα μπορεί να εξακριβωθεί. Να ένα παράδειγμα: Η θερμότητα είναι η τροποποίηση των κινήσεων ή των σωματιδίων της ύλης. Τώρα, είναι ένας φυσικός και μηχανικός νόμος ότι τα σωματίδια ή τα σώματα στην κίνησή τους, προσλαμβάνουν μία σφαιρική μορφή - αυτό, από ένα σφαιρικό πλανήτη έως κάτω στην σταγόνα της βροχής. Παρατηρήστε τις νιφάδες του χιονιού, οι οποίες μαζί με τους κρυστάλλους, σας παρουσιάζουν όλες τις γεωμετρικές μορφές που υπάρχουν στην φύση. Αμέσως μόλις παύει κίνηση, η σφαιροειδής μορφή μεταβάλλεται, ή όπως ο Tyndall μας λέει, γίνεται μία επίπεδη σταγόνα, τότε η σταγόνα σχηματίζει ένα ισόπλευρο τρίγωνο, ένα εξάγωνο κ.ο.κ. Στην παρατήρηση της θραύσης των κομματιών πάγου με μία μεγάλη μάζα, διαμέσου των οποίων, αυτός πέρασε θερμικές ακτίνες, παρατήρησε ότι η πρώτη μορφή που προσλαμβάνουν τα κομμάτια, ήταν τριγωνικά ή πυραμιδικά, μετά κυβικά και τελικά εξαγωνικά κ.α.. Έτσι, ακόμη και η σύγχρονη φυσική επιστήμη, επιβεβαιώνει τον Πλάτωνα και δικαιώνει την θέση του.
Ερ.: Όταν ο Tyndall πήρε ένα μεγάλο κομμάτι πάγου και έριξε ισχυρές ακτίνες πάνω του, φαινόταν πάνω στην οθόνη μορφές από φτέρες και φυτά. Ποιος είναι ο λόγος γι’ αυτό;
Απ.: Η ερώτηση θα έπρεπε να γίνει στον Καθηγητή Tyndall πρώτα, ο οποίος θα έδινε μία επιστημονική εξήγηση γι’ αυτό - και ίσως το έχει ήδη κάνει. Αλλά ο Αποκρυφισμός θα το εξηγούσε λέγοντας ότι, είτε η ακτίνα βοήθησε να φανούν οι αστρικές μορφές οι οποίες ήταν προετοιμασμένες να σχηματίσουν μελλοντικές φτέρες και φυτά, ή ότι ο πάγος είχε διατηρήσει την αντανάκλαση των πραγματικών φτερών και φυτών τα οποία είχαν καθρεπτιστεί σε αυτόν. Ο πάγος είναι ένας μεγάλος μάγος, του οποίου οι απόκρυφες ιδιότητες είναι τόσο λίγο γνωστές όσο και του Αιθέρα. Είναι απόκρυφα συνδεδεμένος με το αστρικό φως και, ίσως υπό κάποιες συνθήκες, αντανακλά κάποιες εικόνες από την αόρατη αστρική περιοχή, ακριβώς όπως το φως και η ευαίσθητη πλάκα μπορεί να κάνει να αντανακλώνται αστέρια που δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά ακόμη και με το τηλεσκόπιο. Αυτό είναι καλά γνωστό στους μορφωμένους Γιόγκι που διαμένουν στον αιώνιο πάγο των Μποντρινάθ και των Ιμαλαίων. Πάντως, ο πάγος έχει φυσικά την ιδιότητα της διατήρησης εικόνων από πράγματα που αντανακλώνται πάνω στην επιφάνειά του υπό ορισμένες συνθήκες φωτός, εικόνες που αυτός τις διατηρεί αόρατες έως ότου λιώσει. Το επεξεργασμένο ατσάλι έχει την ίδια ιδιότητα, αν και είναι μίας κατώτερης απόκρυφης φύσης. Παρατηρήστε τον πάγο πάνω στην επιφάνειά του, αυτές οι μορφές δεν θα εμφανιστούν. Αλλά άπαξ και διαλυθεί ο πάγος με θερμότητα, εσείς θα έχετε να κάνετε με τις δυνάμεις και τα πράγματα που εντυπώθηκαν πάνω του, τότε βρίσκετε ότι αυτός απελευθερώνει αυτές τις εικόνες και οι μορφές εμφανίζονται. Δεν είναι παρά ένας κρίκος που οδηγεί σε έναν άλλο. Όλα αυτά δεν είναι, φυσικά, σύγχρονη επιστήμη, αλλά είναι πραγματικά και αληθινά.
Ερ.: Αναπαριστούν, στην ανθρώπινη συνείδηση, οι αριθμοί και τα γεωμετρικά σχήματα, τους νόμους της δράσης στον Θείο Νου;
Απ.: Αυτό το κάνουν, περισσότερο από σίγουρα. Δεν υπάρχει καμία τυχαία εξέλιξη ή μορφοποίηση, ούτε οποιαδήποτε ανώμαλη εμφάνιση ή κοσμικό φαινόμενο λόγω τυχαίων περιστάσεων.
Sloka (5) «ΣΚΟΤΑΔΙ», ΤΟ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟ, Ή Ο ΜΗ-ΑΡΙΘΜΟΣ, ΑΝΤΙ-ΝΙΝΤΑΝΑ ΣΒΑΜΠΧΑΒΑΤ.
Ι. Ο ΑΝΤΙ-ΣΑΝΑΤ, Ο ΑΡΙΘΜΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ.
ΙΙ. Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΒΑΜΠΧΑΒΑΤ, ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ, ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΙ ΕΝΝΙΑ.
ΙΙΙ. ΤΟ «ΑΜΟΡΦΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ».
ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΡΙΑ , ΚΛΕΙΣΜΕΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΡΟΥΠΑ ΣΥΜΠΑΝ. ΥΣΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ «ΓΙΟΙ», ΟΙ ΕΠΤΑ ΜΑΧΗΤΕΣ, Ο ΕΝΑΣ, Ο ΟΓΔΟΟΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΦΘΗΚΕ ΚΑΙ Η ΠΝΟΗ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΩΤΟΔΟΤΗΣ.
Ερ.: Ο «Ένας Απορριφθείς» είναι ο ήλιος του συστήματός μας, Αστρονομικά υπάρχει οποιαδήποτε εξήγηση για την απόρριψη του Μαρταντά;
Απ.: Ο ήλιος είναι ο αρχαιότερος από οποιονδήποτε από τους πλανήτες του - αν και νεώτερος από την σελήνη. Η «απόρριψη» σημαίνει ότι όταν τα σώματα ή πλανήτες ξεκίνησαν να σχηματίζονται, βοηθούμενοι από τις ακτίνες του, με την μαγνητική ακτινοβολία ή θερμότητα, και ειδικά με την μαγνητική του έλξη, έπρεπε να σταματήσει, ειδάλλως θα τους καταβρόχθιζε όπως ο Κρόνος, στη μυθολογία, έχει καταβροχθίσει τους απογόνους του. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι πλανήτες εκπέμφθηκαν από τον ήλιο, όπως η σύγχρονη επιστήμη μας λέει, αλλά απλώς ότι κάτω από τις Ακτίνες του ηλίου αυτοί αναπτύχθηκαν. Η Άντιτι είναι η πάντοτε εξισορροπούσα μητέρα-φύση πάνω στο καθαρά πνευματικό και υποκειμενικό πεδίο. Αυτή είναι η Σάκτι, η θηλυκή δύναμη ή η ισχύς του γόνιμου πνεύματος, και είναι δικό της έργο να ρυθμίζει την συμπεριφορά των γιων γεννημένων στο στήθος της. Η Βεντική αλληγορία είναι πολύ ενδεικτική.
Ερ.: Ήταν όλοι οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος πρώτα κομήτες και μετά ήλιοι;
Απ.: Δεν ήταν ήλιοι στο δικό μας , ή στα παρόντα τους ηλιακά συστήματα, αλλά κομήτες στο διάστημα. Όλοι ξεκίνησαν την ζωή τους περιπλανώμενοι πάνω στην επιφάνεια του άπειρου Κόσμου. Αυτοί ξεχώρισαν τους εαυτούς τους από την κοινή αποθήκη της ήδη έτοιμης ύλης, το Γαλαξία (ο οποίος δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από το τελείως ανεπτυγμένο παγκόσμιο υλικό, όλα τα υπόλοιπα στο διάστημα όντας η ακατέργαστη ύλη, μέχρι τώρα αόρατη σε εμάς), τότε, ξεκινώντας στο μακρύ τους ταξίδι πρώτα σταθεροποιούνταν στην ζωή όπου οι συνθήκες είχαν προετοιμαστεί για αυτούς από τον Φοχάτ, και βαθμιαία έγιναν ήλιοι. Τότε, κάθε ήλιος, όταν έφτασε η Πραλάγια, ήταν διαλυμένος σε εκατομμύρια, εκατομμυρίων κομμάτια. Κάθε τέτοιο κομμάτι μετακινήθηκε μέσα στο διάστημα συλλέγοντας νέα υλικά, καθώς κατρακυλούσε σαν μία χιονοστιβάδα, μέχρις ότου σταμάτησε, λόγω των νόμων της έλξης και της απώθησης, κι έγινε ένας πλανήτης από τους δικούς μας, όπως και σε άλλα συστήματα, πέρα από τα τηλεσκόπιά μας. Τα κομμάτια του ήλιου θα γίνουν ακριβώς τέτοιοι πλανήτες μετά την Ηλιακή Πραλάγια. Ο ήλιος μας ήταν κομήτης κάποτε, στο ξεκίνημα της Ζωής του Μπράχμα. Τότε ήρθε στην παρούσα θέση του, από όπου θα εκραγεί σε κομμάτια, και τα άτομά του θα στροβιλίζονται στο διάστημα για αιώνες κι αιώνες σαν όλους τους άλλους κομήτες και τους μετεωρίτες, έως ότου καθένας, οδηγούμενος από το Κάρμα, πιάνεται στον στρόβιλο των δύο δυνάμεων, και σταθεροποιείται σε κάποιο ανώτερο και καλύτερο σύστημα.
Έτσι ο Ήλιος θα ζήσει μέσα στα παιδιά του όπως ένα τμήμα των γονέων ζει στους απογόνους τους. Όταν έρθει αυτή η ημέρα, η όψη ή η εικόνα του Ηλίου η οποία βλέπουμε, πρώτη θα πέσει σαν πέπλο από την επιφάνεια του αληθινού Ήλιου. Κανένας θνητός δεν θα το δει διότι κανέναν θνητό μάτι δεν θα μπορούσε να δεχτεί την ακτινοβολία του. Άπαξ και αφαιρεθεί αυτό το πέπλο ακόμη και για ένα δευτερόλεπτο, όλοι οι πλανήτες του συστήματός του θα γινόταν, αστραπιαία, στάχτες, όπως οι εξήντα χιλιάδες Γιοι του Βασιλιά Σαγκάρα καταστράφηκαν από ένα βλέμμα του Καπίλα.
Sloka (6) ΕΠΕΙΤΑ ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΟΙ ΕΠΤΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΙΠΙΚΑ, ΠΑΡΑΧΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΙΑ. Ο ΑΠΟΡΡΙΦΘΕΙΣ ΓΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ. ΟΙ «ΓΙΟΙ-ΗΛΙΟΙ» ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΟΙ.
Ερ.: Ποια είναι η σχέση των Λίπικα, «οι Δεύτεροι Επτά» με τους «Πρωταρχικούς Επτά» και με το πρώτο «Άγιο Τέσσερα»;
Απ.: Αν πιστεύετε ότι οποιοσδήποτε, εξαιρώντας τους ανώτατους Μυημένους, μπορεί να σας το εξηγήσει αυτό ικανοποιητικά κάνετε μεγάλο λάθος. Η σχέση μπορεί καλύτερα να κατανοηθεί, ή μάλλον, να γίνουν όλα τα πιο πάνω κατανοητά, πρώτα μελετώντας τα Γνωστικά συστήματα των πρώτων χρόνων του Χριστιανισμού, από εκείνο του Σίμωνα του Μάγου μέχρι το ανώτερο και το ευγενέστερο από αυτά, το αποκαλούμενο ΠΙΣΤΗ-ΣΟΦΙΑ. Όλα αυτά τα συστήματα προήλθαν από την Ανατολή. Εκείνα που αποκαλούμε «οι Πρωταρχικοί Επτά» και «οι Δεύτεροι Επτά» αποκαλούνται από τον Σίμωνα τον Μάγο, Αιώνες, η πρωταρχική, η δεύτερη και η τρίτη σειρά των Συζυγιών. Αυτές είναι οι βαθμιαίες εκπορεύσεις, πάντοτε κατερχόμενες όλο και χαμηλότερα μέσα στην ύλη, από αυτήν την πρώτη αρχή που αυτός ονομάζει Πυρ, κι εμείς Σβαμπχάβατ. Πίσω από αυτό το Πυρ, η εκδηλωμένη αλλά σιωπηλή Θεότητα, συντάσσεται, σύμφωνα με αυτόν όπως και σύμφωνα με εμάς, εκείνο «το οποίο είναι, ήταν και θα είναι». Ας συγκρίνουμε το σύστημά του με το δικό μας.
Σε ένα εδάφιο από τις εργασίες του που παρατίθεται από τον συγγραφέα του «Φιλοσοφούμενα» διαβάζουμε: «Από αυτήν την μόνιμη Σταθερότητα και Αθανασία αυτού του πρωταρχικού στοιχείου, του «Πυρός» (ο τρίτος Λόγος) η οποία αθανασία δεν αποκλείει την δραστηριότητα, καθώς το δεύτερο είναι προικισμένο, από αυτό το στοιχείο, με νοημοσύνη και κρίση (Μαχάτ), αυτό (το Πυρ) πέρασε από την δυνατότητα της δράσης στην ίδια την δράση καθεαυτή. Από αυτές τις σειρές των εξελίξεων σχηματίστηκαν έξι όντα, ή η εκπόρευση από την άπειρη δυναμικότητα, αυτά πήραν μορφή σε Συζυγίες, δηλαδή ακτινοβολήθηκαν έξω από την φλόγα δύο, δύο, το ένα όντας δραστήριο και το άλλο όντας η παθητική αρχή.» Αυτά τα ονομάζει ο Σίμωνας ο Μάγος, «Νους και Επίνοια» δηλαδή Πνεύμα και Σκέψη, Φωνή και Όνομα, «Λογισμός και Ενθύμηση» δηλαδή Συλλογισμός και Εικόνα.
Και ξανά: «Σε κάθε ένα από αυτά τα πρωταρχικά Όντα, η Άπειρη Δυναμικότητα υπήρχε σε όλο της το σύνολο, αλλά υπήρχε εκεί εν δυνάμει και όχι εν δράσει. Έπρεπε να εγκατασταθεί σε εκείνο το σημείο μέσω μιας εικόνας (εκείνη του παραδείγματος), έτσι ώστε να εμφανιζόταν σε όλη της την ουσία, αρετή, μεγαλείο και αποτελέσματα, διότι μόνο τότε θα μπορούσε να γίνει όμοια ως προς την Πατρική Δυναμικότητα, άπειρη και αιώνια. Αν, αντιθέτως, δεν συμμορφωνόταν με την, ή διαμέσου της, Εικόνας, εκείνη η Δυνατότητα δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ Δυναμικότητα ή να περάσει σε δράση, αλλά θα ήταν άχρηστη για εμάς, όπως συμβαίνει σε έναν άνθρωπο ο οποίος, έχοντας ένα χάρισμα για την γραμματική ή την γεωμετρία, δεν το εξασκεί, θα είναι χαμένο για αυτόν σαν να μην το είχε ποτέ» (Φιλοσοφούμενα, σελ. 250).
Αυτός δείχνει ότι είτε αυτοί οι Αιώνες ανήκουν στον ανώτερο, ή στον μέσο είτε στον κατώτερο κόσμο, είναι όλοι ένα, εκτός στην υλική πυκνότητα, η οποία καθορίζει τις εξωτερικές τους εκδηλώσεις και τα αποτελέσματα που παράγονται, όχι την πραγματική τους ουσία η οποία είναι μία, ή τις αμοιβαίες τους σχέσεις οι οποίες, όπως υποστηρίζει, έχουν εγκαθιδρυθεί από την αιωνιότητα με αμετάβλητους νόμους.
Τώρα οι πρώτοι, οι δεύτεροι, οι τρίτοι ή πρωταρχικοί επτά ή οι Λίπικα, είναι όλοι ένα. Όταν αυτοί εκπορεύονται από ένα πεδίο στο άλλο είναι μία επανάληψη του «όπως επάνω έτσι και κάτω». Είναι όλοι διαφοροποιημένοι στην υλική πυκνότητα, όχι στις ποιότητες, οι ίδιες ποιότητες κατέρχονται πάνω στο τελευταίο πεδίο, το δικό μας, όπου ο άνθρωπος είναι προικισμένος με την ίδια δυναμικότητα, εάν και δεν ξέρει πως να την αναπτύξει, όπως το κάνουν οι ανώτατοι Ντχιάνι-Τσόχαν.
Στις ιεραρχίες των Αιώνων, ο Σίμωνας δίνει τρία ζευγάρια αιώνων, ο έβδομος όντας ο τέταρτος ο οποίος κατέρχεται από το ένα πεδίο στο άλλο.
Οι Λίπικα παράγονται από το Μαχάτ και αποκαλούνται στην Καμπάλα οι τέσσερις Καταγραφείς Άγγελοι, στην Ινδία οι τέσσερις Μαχαράτζα, αυτοί που καταγράφουν κάθε σκέψη και πράξη. Αυτοί αποκαλούνται από τον Άγιο Ιωάννη, στην Αποκάλυψη, το Βιβλίο της Ζωής. Είναι άμεσα συνδεδεμένοι με το Κάρμα και με ό,τι οι Χριστιανοί καλούν Ημέρα της Κρίσης, που στην Ανατολή αποκαλείται η Ημέρα μετά την Μαχα-Μανβαντάρα, ή η «Ημέρα Έσο Μεθ’ ημών». Τότε κάθε τι γίνεται ένα, όλες οι ατομικότητες συγχωνευμένες σε μία, αλλά εν τούτοις γνωρίζοντας τον εαυτό τους, μία μυστήρια διδασκαλία, πράγματι. Αλλά τότε, εκείνο το οποίο για εμάς είναι μη-συνείδηση ή το ασυνείδητο, θα είναι τότε απόλυτη συνειδητότητα.
Ερ.: Ποια σχέση έχουν οι Λίπικα με το Μαχάτ;
Απ.: Αυτοί είναι μία υποδιαίρεση, τέσσερις αποσπώμενοι από μία από τις Επταδικότητες η οποία εκπορεύεται από το Μαχάτ. Το Μαχάτ αντιστοιχεί με το Πυρ του Σίμωνα του Μάγου, η μυστική και εκδηλωμένη Θεία Ιδεοπλασία, κατασκευασμένο να παρατηρεί τον εαυτό του σε αυτό το αντικειμενικό Σύμπαν μέσω των νοημόνων μορφών που βλέπουμε γύρω μας, σε αυτό που ονομάζεται δημιουργία. Όπως όλες οι άλλες εκπορεύσεις, αυτοί είναι «Τροχοί μέσα σε Τροχούς». Οι Λίπικα είναι πάνω στο πεδίο που αντιστοιχεί στο ανώτατο πεδίο της αλυσίδας μας των «Μπαλονιών».
Ερ.: Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του Πνεύματος, της Φωνής και της Λέξης;
Απ.: Η ίδια όπως μεταξύ του Άτμα, του Μπούνχτι και του Μάνας, κατά μία έννοια. Το Πνεύμα εκπορεύεται από το άγνωστο Σκοτάδι, το μυστήριο μέσα στο οποίο κανένας μας δεν μπορεί να διεισδύσει. Εκείνο το Πνεύμα - ονομάστε το, το «Πνεύμα του Θεού» ή η Πρωταρχική Υπόσταση - αντανακλά το εαυτό του στα Ύδατα του Διαστήματος - ή την ακόμη αδιαφοροποίητη ύλη του μελλοντικού Σύμπαντος - και παράγει έτσι το πρώτο σκίρτημα της διαφοροποίησης στην ομοιογένεια ή πρωταρχική ύλη. Αυτό είναι η Φωνή, πρωτοπόρος της «Λέξης» ή η πρώτη εκδήλωση, και από αυτήν την Φωνή εκπορεύεται η Λέξη ή Λόγος, σα να λέμε, η ορισμένη και αντικειμενική έκφραση από αυτό το οποίο παρέμενε μέχρι τώρα στα βάθη της Κρυμμένης Σκέψης. Εκείνο το οποίο αντανακλά τον εαυτό του στο Διάστημα είναι ο Τρίτος Λόγος. Μπορούμε να εκφράσουμε αυτήν την Τριαδικότητα επίσης με τους όρους Χρώμα, Ήχος, και Αριθμοί.