[Το παρακάτω είναι η Περίληψη από τις διδασκαλίες κατά την διάρκεια διαφόρων συναντήσεων οι οποίες προηγήθηκαν από τα Πρακτικά σύσκεψης της «Στοάς Μπλαβάτσκυ της Θεοσοφικής Εταιρίας», όταν οι εξηγήσεις των stanzas από την «Μυστική Δοξασία» ενσωματώνονταν σε μια μεθοδική σειρά από οδηγίες].
Ερ.: Ποιες είναι οι «αρχές» οι οποίες είναι ενεργές κατά την διάρκεια των ονείρων;
Απ.: Οι «αρχές» που ενεργούν κατά την διάρκεια των συνηθισμένων ονείρων - τα οποία οφείλουν να διακριθούν από τα πραγματικά όνειρα, και ονομάζονται επιπόλαια οράματα - είναι το Κάμα, η έδρα του προσωπικού Εγώ και της επιθυμίας αφυπνισμένης σε μια χαοτική δραστηριότητα από τις ληθαργικές αναμνήσεις του κατωτέρου Μάνας.
Ερ.: Τί είναι το «κατώτερο Μάνας»;
Απ.: Αυτό συνήθως αποκαλείται η ζωική ψυχή (το Νεφές των Εβραίων Καμπαλιστών). Είναι η ακτίνα η οποία εκπορεύεται από το ανώτερο Μάνας ή το μόνιμο Εγώ, και είναι αυτή η «αρχή» η οποία μορφοποιεί τον ανθρώπινο νου - και στα ζώα, το ένστικτο, γιατί τα ζώα επίσης ονειρεύονται. Η λέξη ονειρεύομαι σημαίνει πραγματικά «να μισοκοιμάμαι» - αυτή η λειτουργία ονομάζεται στα Ρώσικα «dreamatj»). Η συνδυασμένη δράση του Κάμα και της «ζωικής ψυχής», όμως, είναι καθαρά μηχανική. Είναι το ένστικτο, όχι η αιτία και ο λόγος, που είναι δραστήριο σε αυτά. Κατά τον ύπνο του σώματος, αυτά δέχονται και στέλνουν έξω μηχανικά ηλεκτρικά σοκ προς, και από, τα διάφορα κέντρα του νευρικού συστήματος. Ο εγκέφαλος δύσκολα επηρεάζεται από αυτά, και η μνήμη τα αποθηκεύει, φυσικά, χωρίς τάξη και ακολουθία. Στην αφύπνιση, αυτές οι εντυπώσεις εξαφανίζονται βαθμιαία, όπως κάνει κάθε προσωρινή σκιά που δεν έχει καμία βασική ή ουσιώδη πραγματικότητα που να την υποστηρίζει. Η ισχυρή ικανότητα συγκράτησης του εγκεφάλου, όμως, μπορεί να εγκαταστήσει και να διατηρήσει αυτές, μόνο αν έχουν εντυπωθεί αρκετά ισχυρά. Αλλά, γενικά, η μνήμη μας εγκαθιστά μόνο τις φευγαλέες και διεστραμμένες εντυπώσεις τις οποίες έχει ο εγκέφαλος την στιγμή της αφύπνισης. Αυτή η «όψη» των ονείρων όμως, έχει επαρκώς σχολιαστεί και περιγραφεί αρκετά σωστά στις σύγχρονες φυσιολογικές και βιολογικές εργασίες, καθώς τέτοια ανθρώπινα όνειρα δεν διαφέρουν και πολύ από των ζώων. Αυτό που είναι εντελώς «άγνωστη έδαφος» για την Επιστήμη είναι τα πραγματικά όνειρα και οι εμπειρίες του ανωτέρου ΕΓΩ, τα οποία επίσης αποκαλούνται όνειρα, αλλά οφείλουμε να μην τα ονομάζουμε έτσι, ή αλλιώς ο όρος πρέπει να αλλάξει για τα άλλα όνειρα.
Ερ.: Πώς διαφέρουν αυτά;
Απ.: Η φύση και οι λειτουργίες των πραγματικών ονείρων δεν μπορούν να κατανοηθούν, αν δεν παραδεχτούμε την ύπαρξη ενός αθάνατου Εγώ σε έναν θνητό άνθρωπο, ανεξάρτητο από το φυσικό σώμα, διότι το ζήτημα γίνεται αρκετά ακατανόητο εάν δεν πιστεύουμε - το οποίο είναι γεγονός - ότι κατά την διάρκεια του ύπνου εκεί παραμένει μόνο μία ζωντανή μορφή πηλού, της οποίας οι δυνάμεις της ανεξάρτητης σκέψης είναι πλήρως παράλυτες.
Αλλά εάν παραδεχτούμε την ύπαρξη ενός ανωτέρου και μονίμου Εγώ σε εμάς - το οποίο Εγώ δεν πρέπει να συγχέεται με αυτό που αποκαλούμε ο «Ανώτερος Εαυτός», εμείς μπορούμε να αντιληφθούμε ότι αυτά που συχνά αναγνωρίζουμε ως όνειρα, αποδεκτά γενικά ως άσκοπες φαντασιώσεις, είναι, στ’ αλήθεια, διάσπαρτες, σκόρπιες σελίδες προερχόμενες από την ζωή και τις εμπειρίες του εσωτερικού ανθρώπου, και η θολή ανάμνηση η οποία στην στιγμή της αφύπνισης διαστρέφεται περισσότερο ή λιγότερο από την φυσική μας μνήμη. Η δεύτερη συλλαμβάνει μηχανικά λίγες εντυπώσεις των σκέψεων, επιβεβαιωμένα γεγονότα, και πράξεις εκτελεσμένες από τον εσωτερικό άνθρωπο κατά την διάρκεια των ωρών της πλήρους ελευθερίας. Γιατί το Εγώ μας, ζει την δική του ξεχωριστή ζωή μέσα σε αυτή την φυλακή πηλού κάθε φορά που ελευθερώνεται από τα δεσμά της ύλης. Αυτό το Εγώ είναι αυτός ο ηθοποιός, ο πραγματικός άνθρωπος, ο αληθινός ανθρώπινος εαυτός. Αλλά ο φυσικός άνθρωπος δεν μπορεί να αισθανθεί ή να είναι συνειδητός κατά την διάρκεια των ονείρων, γιατί η προσωπικότητα, ο εξωτερικός άνθρωπος με τον εγκέφαλό του και τον μηχανισμό σκέψης του, παραλύουν, περισσότερο ή λιγότερο, τελείως.
Εμείς θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε καλά το πραγματικό Εγώ με έναν φυλακισμένο, και την φυσική προσωπικότητα με τον δεσμοφύλακα του. Αν ο δεσμοφύλακας πέσει για ύπνο, ο φυλακισμένος δραπετεύει, ή, τουλάχιστον περνάει έξω από τους τοίχους της φυλακής του. Ο δεσμοφύλακας είναι μισοκοιμισμένος, και κοιτάζει γερμένος όλη την ώρα έξω από το παράθυρο, διαμέσου του οποίου μπορεί να συλλάβει μόνο περιστασιακές βιαστικές ματιές του φυλακισμένου του, σαν ένα είδος σκιάς κινούμενη μπροστά του. Αλλά τί μπορεί αυτός να αντιληφθεί, και τί μπορεί να γνωρίζει για τις πραγματικές δράσεις, και ειδικά τις σκέψεις, από αυτήν την επίβλεψη;
Ερ.: Δεν μπορούν οι σκέψεις από τον έναν να εντυπωθούν πάνω στον άλλον;
Απ.: Όχι κατά την διάρκεια του ύπνου, σε καμιά περίπτωση, γιατί το πραγματικό Εγώ δεν σκέφτεται όπως η μεταβατική και προσωρινή προσωπικότητα. Στην διάρκεια των ωρών της αφύπνισης, οι σκέψεις και η Φωνή του Ανωτέρου Εγώ φτάνουν ή δεν φτάνουν στον δεσμοφύλακά του - τον φυσικό άνθρωπο, γιατί είναι η Φωνή της Συνείδησής του, αλλά κατά τον ύπνο του, αυτή είναι, απόλυτα, η «Φωνή στην έρημο». Στις σκέψεις του πραγματικού ανθρώπου, ή της αθάνατης «Ατομικότητας», οι εικόνες και τα θεάματα του Παρελθόντος και του Μέλλοντος είναι όπως το Παρόν, ούτε, οι σκέψεις του, είναι όπως οι δικές μας, υποκειμενικές εικόνες στο μυαλό μας, αλλά ζωντανές δράσεις και πράξεις, παρούσες πραγματικότητες. Αυτές είναι πραγματικότητες, ακόμη και όπως ήταν όταν η ομιλία, εκφρασμένη σε ήχους, δεν υπήρχε, όταν οι σκέψεις ήταν αντικείμενα, και οι άνθρωποι δεν χρειαζόταν να εκφραστούν με ομιλίες. Γιατί αυτοί αμέσως αντιλαμβανόταν τους εαυτούς τους σε δράση με την δύναμη της Κριγιασάκτι, αυτή την μυστήρια δύναμη η οποία μεταμορφώνει αμέσως ιδέες σε ορατές μορφές, και υπήρχαν ως αντικειμενικές στον «άνθρωπο» της πρώιμης τρίτης Φυλής όπως είναι τα αντικείμενα της όρασης τώρα για εμάς.
Ερ.: Πώς, τότε η εσωτερική Φιλοσοφία εξηγεί την μεταβίβαση, ακόμη και ελαχίστων τμημάτων, αυτών των σκέψεων του Εγώ στην φυσική μας μνήμη, η οποία μερικές φορές τα συγκρατεί;
Απ.: Όλες αυτές είναι αντανακλάσεις στον εγκέφαλο του κοιμούμενου, όπως οι εξωτερικές σκιές στους τοίχους ενός σπιτιού, τις οποίες αντιλαμβάνεται καθώς ξυπνά. Τότε ο άνθρωπος νομίζει ότι έχει ονειρευτεί όλα αυτά, κι αισθάνεται σαν να είχε ζήσει ανάμεσα σε κάτι, αν και στην πραγματικότητα είναι οι σκέψεις - δράσεις του πραγματικού Εγώ του οποίου αυτός έχει αμυδρά αντιληφθεί. Καθώς ξυπνάει τελείως, οι αναμνήσεις του γίνονται με κάθε λεπτό περισσότερο ακαθόριστες, και αναμιγνύονται με τις εικόνες οι οποίες προβάλλονται από τον φυσικό εγκέφαλο, υπό την δράση των ερεθισμάτων τα οποία προκάλεσαν την αφύπνιση. Αυτές οι αναμνήσεις με την δύναμη των συνειρμών, θέτουν σε κίνηση διάφορες ακολουθίες ιδεών.
Ερ.: Είναι δύσκολο να αντιληφθείς πώς το Εγώ μπορεί να ξαναβλέπει κατά την διάρκεια της νύχτας πράγματα τα οποία έχουν γίνει εδώ και καιρό. Δεν είναι δηλωμένο ότι τα όνειρα δεν είναι υποκειμενικά;
Απ.: Πώς μπορούν να είναι υποκειμενικά όταν αυτή η ίδια η ονειρική κατάσταση είναι για μας, και στο δικό μας πεδίο, σε κάθε περίπτωση, υποκειμενική; Για τον ονειρευτή (το Εγώ), στο δικό του πεδίο, τα πράγματα σε αυτό το πεδίο είναι αντικειμενικά γι’ αυτόν, όπως οι δράσεις μας για εμάς.
Ερ.: Ποιες είναι οι αισθήσεις οι οποίες δρουν στα όνειρα;
Απ.: Οι αισθήσεις του κοιμούμενου δέχονται τυχαία σοκ, και αφυπνίζονται σε μηχανική δράση. Οτιδήποτε ακούει και βλέπει είναι , όπως έχει ειπωθεί, μία ακαθόριστη αντανάκλαση των σκέψεων του Εγώ. Το Εγώ είναι υψηλά πνευματικό, και είναι συνδεδεμένο πολύ στενά με τις ανώτερες αρχές, Μπούντχι και Άτμα. Αυτές οι υψηλές αρχές είναι εντελώς ανενεργές στο δικό μας πεδίο και, το ανώτερο Εγώ (Μάνας), λιγότερο ή περισσότερο, κοιμάται κατά την διάρκεια της εγρήγορσης του φυσικού ανθρώπου. Αυτή είναι ειδικά η περίπτωση των ανθρώπων με πολύ υλιστικό νου. Τόσο αδρανείς είναι οι πνευματικές ικανότητες, διότι το Εγώ είναι τόσο περιορισμένο από την ύλη, όπου πολύ δύσκολα μπορεί να δώσει όλη του την προσοχή στις δράσεις του ανθρώπου. Ακόμη ο άνθρωπος θα δεσμευόταν με τις αμαρτίες για τις οποίες αυτό το Εγώ - όταν ξαναενωνόταν με το κατώτερο Μάνας - θα πρέπει να υποφέρει στο μέλλον, λόγω αυτής της συνένωσης. Είναι, όπως είπα, οι εντυπώσεις προβαλλόμενες στον φυσικό άνθρωπο, από αυτό το Εγώ, το οποίο αποτελεί ό,τι αποκαλούμε «συνείδηση». Και κατά αναλογία, όπως η Προσωπικότητα, η κατώτερη Ψυχή (ή Μάνας), ενοποιεί τον εαυτό της στην ανώτερη συνειδητότητά της, ή το Εγώ, κάνοντας την δράση του Εγώ, πάνω στην ζωή του θνητού ανθρώπου, να γίνει πιο αξιοπρόσεκτη.
Ερ.: Αυτό το Εγώ, τότε, είναι το «Ανώτερο Εγώ»;
Απ.: Ναι, είναι το ανώτερο Μάνας φωτισμένο από το Μπούντχι, η αρχή της αυτό-συνείδησης, το «Εγώ είμαι Εγώ», εν συντομία. Είναι η «Καράνα-Σαρίρα», ο αθάνατος άνθρωπος, ο οποίος περνάει από μία ενσάρκωση σε άλλη.
Ερ.: Είναι, για την αληθινή ονειρική κατάσταση, ο «καταγραφέας» ή η «πινακίδα της μνήμης», διαφορετικά ότι της εγρήγορσης;
Απ.: Αφού τα όνειρα είναι στην πραγματικότητα οι δράσεις του Εγώ, κατά την διάρκεια του φυσικού ύπνου, αυτά, φυσικά, είναι καταγεγραμμένα πάνω στο δικό τους πεδίο και παράγουν τα κατάλληλα αποτελέσματα πάνω σε αυτό. Αλλά πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι τα όνειρα, γενικά, κι όπως τα ξέρουμε, είναι απλά οι συγκεχυμένες αναμνήσεις από την κατάσταση της εγρήγορσης.
Συμβαίνει, συχνά, πράγματι, ότι δεν έχουμε καθόλου αναμνήσεις των ονείρων μας, αλλά αργότερα, κατά την ημέρα, η ανάμνηση του ονείρου θα εμφανιστεί σαν αστραπή σε μας. Για αυτό υπάρχουν πολλοί λόγοι. Είναι ανάλογο με το τί μας συμβαίνει κάποιες φορές. Συχνά μία αίσθηση, μία οσμή, ακόμη κι ένας τυχαίος θόρυβος, ή ένας ήχος, φέρνουν αστραπιαία στο νου μας παλιά ξεχασμένα γεγονότα, σκηνές κι ανθρώπους. Κάποια από αυτά που έχουμε δει, κάνει, ή σκεφτεί από τον «νυχτερινό δράστη», το Εγώ, εντυπώνονται εκείνη την ώρα στον φυσικό εγκέφαλο, αλλά δεν έρχονται μέχρι την συνείδηση, την μνήμη της εγρήγορσης, εξαιτίας κάποιας φυσικής κατάστασης ή εμποδίου. Αυτή η εντύπωση είναι καταγεγραμμένη στον εγκέφαλο στα κατάλληλα κύτταρα ή νευρικά κέντρα, αλλά εξαιτίας κάποιων συμπτωματικών καταστάσεων, «αργεί να πάρει φωτιά» για να το πούμε έτσι, έως ότου κάτι του δίνει την απαραίτητη ώθηση. Τότε ο εγκέφαλος την απελευθερώνει αμέσως στην συνειδητή μνήμη του ανθρώπου, γιατί το απαιτούν άμεσα οι συνθήκες, αυτό το συγκεκριμένο κέντρο αρχίζει να μπαίνει σε δράση και κάνει το έργο που πρέπει, αλλά προς το παρόν ήταν πλήρως φραγμένο.
Ερ.: Πώς λαμβάνει χώρα αυτή η διαδικασία;
Απ.: Υπάρχει ένα είδος τηλεγραφικής επικοινωνίας, συνεχιζόμενη αδιάκοπα, μέρα και νύχτα, ανάμεσα στον φυσικό εγκέφαλο και στον εσωτερικό άνθρωπο. Ο εγκέφαλος είναι ένα τέτοιο πολύπλοκο όργανο, και φυσικά και μεταφυσικά, που μοιάζει με ένα δένδρο του οποίου τον φλοιό μπορείς να τον αφαιρέσεις στρώμα, στρώμα, κάθε στρώμα όντας διαφορετικό από όλα τα άλλα, και το καθένα έχοντας το δικό του ξεχωριστό έργο, λειτουργία και ιδιότητες.
Ερ.: Τί διαφοροποιεί την ονειρική μνήμη και την φαντασία από αυτήν την συνείδηση της εγρήγορσης;
Απ.: Κατά την διάρκεια του ύπνου η φυσική μνήμη και φαντασία είναι, φυσικά, παθητικές, γιατί ο ονειρευτής κοιμάται, ο εγκέφαλος του κοιμάται, η μνήμη του κοιμάται, όλες οι λειτουργίες του είναι αδρανείς και αναπαύονται. Είναι μόνο όταν διεγείρονται, όπως σας είπα, που ξυπνάνε. Λόγω αυτού, η συνείδηση του κοιμούμενου δεν είναι ενεργητική αλλά παθητική. Ο εσωτερικός άνθρωπος, όμως, το πραγματικό Εγώ, ενεργεί ανεξάρτητα κατά την διάρκεια του ύπνου του σώματος, αλλά είναι αμφίβολο εάν οποιοσδήποτε από εσάς - εκτός κι αν έχει εξοικειωθεί πλήρως με την φυσιολογία του αποκρυφισμού - θα μπορούσε να καταλάβει την φύση αυτής της δράσης του.
Ερ.: Τί σχέση έχει το Αστρικό Φως και η Ακασά με την μνήμη;
Απ.: Το πρώτο είναι η «πινακίδα της μνήμης» του ζωώδους ανθρώπου, το δεύτερο του πνευματικού Εγώ. Τα «όνειρα» του Εγώ, όσο και οι δράσεις του φυσικού ανθρώπου, είναι όλα καταγεγραμμένα, αφού και τα δύο είναι δράσεις βασισμένες σε αιτίες, που παράγουν αποτελέσματα. Τα «όνειρά» μας, όντας απλά η κατάσταση εγρήγορσης και οι δράσεις του πραγματικού Εαυτού, πρέπει, φυσικά, να είναι κάπου καταγεγραμμένα. Διαβάστε το άρθρο «Καρμικά θεάματα» στο Lucifer, και προσέξτε την περιγραφή του πραγματικού Εγώ, καθισμένο ως θεατής της ζωής του ήρωα, και ίσως κάτι ξυπνήσει μέσα σας.
Ερ.: Τί είναι, στην πραγματικότητα, το Αστρικό Φως;
Απ.: Όπως μας διδάσκει η Εσωτερική Φιλοσοφία, το Αστρικό Φως είναι απλώς τα κατακάθια του Ακασά ή της Παγκόσμιας Ιδεοπλασίας στην μεταφυσική της έννοια. Αν και αόρατη, είναι ακόμη, μιλώντας έτσι, η φωσφορίζουσα ακτινοβολία του τελευταίου, και είναι το μέσο ανάμεσα σε αυτό και στις ικανότητες σκέψης του ανθρώπου. Είναι οι σκέψεις οι οποίες μολύνουν το Αστρικό Φως και το κάνουν αυτό που είναι - η αποθήκη όλων των ανθρωπίνων και ειδικά των ψυχικών αμαρτιών. Στην πρωταρχική του γέννηση, το Αστρικό Φως καθώς είναι μία ακτινοβολία είναι αρκετά καθαρό. Αν και το κατώτερο βυθίζεται προσεγγίζοντας την δική μας γήινη σφαίρα, το περισσότερο διαφοροποιείται, και ως αποτέλεσμα καταλήγει ακάθαρτο στο μεγαλύτερο μέρος της φύσης του. Αλλά ο άνθρωπος βοηθάει αξιοσημείωτα σε αυτήν την μόλυνση, και επιστρέφει πίσω την ουσία της πολύ χειρότερη από όταν την παρέλαβε.
Ερ.: Μπορείτε να μας εξηγήσετε πώς αυτό σχετίζεται με τον άνθρωπο, και τις δράσεις του στην ονειρική του ζωή;
Απ.: Η διαφοροποίηση στον φυσικό κόσμο είναι άπειρη. Η Παγκόσμια ιδεοπλασία - ή το Μαχάτ αν το προτιμάτε έτσι - στέλνει την ομοιογενή της ακτινοβολία στον ετερογενή κόσμο, και αυτή φτάνει στον άνθρωπο ή στους προσωπικούς νόες διαμέσου του Αστρικού Φωτός.
Ερ.: Αλλά ο νους μας δεν δέχεται τα φώτα κατευθείαν από το ανώτερο Μάνας διαμέσου του κατώτερου Μάνας; Και δεν είναι το πρώτο η καθαρή εκπόρευση της θειας ιδεοπλασίας - οι «Μανασαπούτρα» οι οποίοι ενσαρκώνονται στους ανθρώπους;
Απ.: Οι ατομικοποιημένοι Μανασαπούτρα ή οι Κουμαρά είναι οι άμεσες ακτινοβολίες της θεϊκής Ιδεοπλασίας. - «ατομικοποιημένοι» με την έννοια της μεταγενέστερης διαφοροποίησης, εξαιτίας των αναρίθμητων ενσαρκώσεων. Στο σύνολό τους είναι το συλλογικό άθροισμα αυτής της Ιδεοπλασίας, και γίνονται στο πεδίο μας, η από την δική μας άποψη, Μαχάτ, καθώς οι Ντχιάνι-Τσόχαν είναι στο άθροισμά τους η ΛΕΞΗ ή «Λόγος», στον σχηματισμό του Κόσμου. Αν ήταν οι Προσωπικότητες (Κατώτερο Μάνας ή οι φυσικοί νόες) εμπνευσμένες και φωτισμένες μόνο από τα ανώτερα alter Egos τους θα υπήρχε λίγη αμαρτία στον κόσμο. Αλλά δεν είναι, και φτάνοντας περιπλεγμένες στα δίχτυα του Αστρικού Φωτός, αυτές ξεχωρίζουν τους εαυτούς τους όλο και περισσότερο από τα πατρικά τους Εγώ. Διαβάστε και μελετήστε τί λέει ο Ελιφάς Λεβί για το Αστρικό Φως, το οποίο αποκαλεί Σατανά και Μεγάλο Ερπετό. Το Αστρικό Φως έχει πάρει τις περισσότερες φορές το νόημα ενός είδους δευτέρου γαλάζιου ουρανού. Αυτό το φανταστικό διάστημα, όμως, πάνω στο οποίο εντυπώνονται όλες οι αναρίθμητες εικόνες όλων όσων υπήρξαν, είναι, και θα είναι επίσης, εξ άλλου, μια πολύ αξιοθρήνητη πραγματικότητα. Γίνεται μέσα στον, και για τον άνθρωπο - εάν είναι ψυχικός - και ποιος δεν είναι; - ένας δελεαστικός δαίμονας, ο «κακός άγγελός» του και ο εμπνευστής όλων των χειρότερών του πράξεων. Αυτός ενεργεί πάνω στην θέληση ακόμη και του κοιμούμενου, διαμέσου των εικόνων, εντυπωμένων επάνω στο ληθαργικό του εγκέφαλο (οι οποίες εικόνες δεν πρέπει να συγχέονται με τα «όνειρα»), κι αυτοί οι σπόροι παράγουν τους καρπούς τους, όταν αυτός ξυπνάει.
Ερ.: Ποιος είναι ο ρόλος που παίζει η Θέληση στα όνειρα;
Απ.: Η θέληση του εξωτερικού ανθρώπου, η θέλησή μας, είναι φυσικά υπνωτισμένη και αδρανής κατά την διάρκεια των ονείρων, αλλά μία σίγουρη ισχυρή ώθηση της θέλησης μπορεί να δοθεί στην κατάσταση του ύπνου κατά την διάρκεια που είναι ανενεργός. Και, επίσης, μία σίγουρη ανάπτυξη θα προκύψει, ως αποτέλεσμα της αμοιβαίας αλληλεπίδρασης - που προκαλείται σχεδόν μηχανικά - μέσω της ένωσης, σε μία, δύο ή περισσότερων «αρχών», έτσι ώστε να δρουν σε τέλεια αρμονία, χωρίς οποιαδήποτε προστριβή ή μία φάλτσα νότα, κατά την αφύπνιση. Αλλά αυτή είναι μία από τις υπεκφυγές της «μαύρης μαγείας», και όταν χρησιμοποιείται για καλούς σκοπούς ανήκει στην εκπαίδευση του Αποκρυφισμού. Κάποιος πρέπει να είναι πολύ προοδευμένος στην «ατραπό» για να έχει μία θέληση η οποία μπορεί να δρα συνειδητά κατά την διάρκεια του φυσικού ύπνου, ή να δρα πάνω στην θέληση ενός άλλου ανθρώπου, κατά την διάρκεια του ύπνου του δευτέρου, για να ελέγξει τα όνειρά του, και έτσι να ελέγχει τις δράσεις του όταν αυτός ξυπνήσει.
Ερ.: Εμείς διδαχτήκαμε ότι ο άνθρωπος μπορεί να ενώσει όλες τις «αρχές» του σε μία - τί σημαίνει αυτό;
Απ.: Όταν ένας μύστης «Αντέπτο» καταφέρνει να το κάνει, είναι ένας «Τζιβανμούκτα»: αυτός δεν είναι πάνω στην γη ουσιαστικά, και γίνεται ένας Νιρβάνι, ο οποίος μπορεί να μπει στο Σαμάντχι, εάν το θελήσει. Οι Αντέπτο γενικά κατατάσσονται με βάση τον αριθμό των «αρχών» που έχουν κάτω από τον τέλειο έλεγχό τους, γιατί αυτό το οποίο αποκαλούμε θέληση έχει την θέση του στο ανώτερο ΕΓΩ, και το τελευταίο, όταν είναι απαλλαγμένο από την γεμάτη αμαρτίες προσωπικότητα, είναι θειο και αγνό.
Ερ.: Τί ρόλο παίζει το Κάρμα στα όνειρα; Στην Ινδία λένε ότι κάθε άνθρωπος δέχεται την ανταμοιβή ή την τιμωρία όλων των πράξεών του και στην εγρήγορση και στον ύπνο του μέσω των ονείρων του.
Απ.: Αν το λένε αυτό, είναι διότι αυτοί έχουν διατηρήσει σε όλη τους την αγνότητα και ανάμνησή τους, την παράδοση των προπατόρων τους. Γνωρίζουν ότι ο Εαυτός είναι το πραγματικό Εγώ, κι ότι δρα και ζει, αν και είναι σε διαφορετικό πεδίο. Η εξωτερική ζωή είναι ένα «όνειρο» γι’ αυτό το Εγώ, ενώ η εσωτερική ζωή, ή η ζωή σε αυτό το επίπεδο που ονομάζουμε ονειρικό, είναι η πραγματική γι’ αυτό. Και έτσι οι Ινδουιστές (οι βέβηλοι, φυσικά) λένε ότι το Κάρμα είναι γενναιόδωρο, και ανταμείβει τον πραγματικό άνθρωπο στα όνειρα ως επίσης και την επιπόλαιη προσωπικότητα στην φυσική ζωή.
Ερ.: Ποια είναι η διαφορά «καρμικά», ανάμεσα στα δύο;
Απ.: Ο φυσικός ζωώδης άνθρωπος είναι τόσο λίγο υπεύθυνος όσο ένας σκύλος ή ένα ποντίκι. Για την σωματική μορφή όλα τελειώνουν με το θάνατο του σώματος. Αλλά ο πραγματικός ΕΑΥΤΟΣ, ο οποίος εκπόρευσε την δική του σκιά, ή την χαμηλής νοημοσύνης προσωπικότητα, που ενεργοποίησε και κίνησε τα νήματα κατά την διάρκεια της ζωής του φυσικού αυτόματου, θα πρέπει να συμπάσχει με τον «υπάλληλό» του και το alter ego του σε κάθε επόμενή του ενσάρκωση.
Ερ.: Μα, τα δύο, το ανώτερο και κατώτερο Μάνας, είναι ένα, έτσι δεν είναι;
Απ.: Είναι ένα, αλλά κι ακόμη δεν είναι ένα - κι αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο. Το ανώτερο Μάνας ή ΕΓΩ είναι ουσιωδώς θεϊκό και συνεπώς αγνό. Καμία κηλίδα δεν μπορεί να το λερώσει, καθώς ούτε η τιμωρία μπορεί να το φτάσει καθεαυτό, πολύ περισσότερο αφού αυτό είναι αθώο, και δεν παίρνει μέρος στις εσκεμμένες συναλλαγές του Κατωτέρου του Εγώ. Ακόμη όμως είναι γεγονός ότι, αν και διπλό και κατά την διάρκεια της ζωής διακριτό από το Κατώτερο, ο «Πατέρας και Γιος» είναι ένα, και εξαιτίας αυτού, στην επανένωση με το πατρικό Εγώ, η Κατώτερη Ψυχή στερεώνει κι εντυπώνει επάνω του όλες τις κακές καθώς και όλες τις καλές της πράξεις - μαζί πρέπει να υποφέρει το Ανώτερο Εγώ, αν και αθώο και χωρίς ελάττωμα πρέπει να υποφέρει την τιμωρία από τα παραπτώματα δεσμευμένο μαζί με τον κατώτερο Εαυτό του στην μελλοντική τους ενσάρκωση. Το όλο δόγμα της εξιλέωσης είναι χτισμένο επάνω σε αυτό το παλιό εσωτερικό αξίωμα, γιατί το Ανώτερο Εγώ είναι το αντίτυπο από αυτό το οποίο είναι πάνω σε αυτή την γη ο τύπος, δηλαδή, η προσωπικότητα. Αυτό ισχύει, για αυτούς οι οποίοι το καταλαβαίνουν. Η παλιά Βεντική ιστορία του Βισβακαρμάν ακόμη μία φορά ξανά, πρακτικά, αποδεικνύεται. Ο Βισβακαρμάν, ο Πατέρας Θεός που όλα τα παρατηρεί, ο οποίος είναι πίσω από την αντίληψη των θνητών, πεθαίνει, ως γιος του Μπαχαβανά, το Άγιο Πνεύμα, με την σταύρωση του εαυτού του πάνω στον εαυτό του, για να σώσει τους κόσμους. Το μυστικό όνομα του «Ανωτέρου Εγώ» είναι, στην Ινδική φιλοσοφία Κσετραγκνιά, ή «ενσωματωμένο Πνεύμα», αυτό το οποίο γνωρίζει ή μορφοποιεί το Κσέτρα, το «σώμα». Δείτε την ετυμολογία του ονόματος και θα βρείτε σε αυτό τον όρο «aja», «πρώτη γέννηση», και επίσης ο «αμνός». Όλα αυτά είναι γεμάτα υπαινιγμούς, και τόμοι θα έπρεπε να γραφτούν για την προ-γενετική και μετά-γενετική ανάπτυξη του τύπου και του αντιτύπου - του Χριστού-Κσετραγκνιά, του «Θεανθρώπου», του πρωτογεννημένου, συμβολιζόμενος ως ο «αμνός». Η Μυστική Δοξασία δείχνει ότι οι Μανασαπούτρα, ή τα ενσαρκωμένα ΕΓΩ, έχουν οι ίδιοι αναλάβει, εθελοντικά και με γνώση τους, το βάρος όλων των μελλοντικών αμαρτιών όλων των μελλουσών προσωπικοτήτων τους. Με βάση αυτό είναι εύκολο να δούμε ότι δεν είναι ούτε ο κύριος Α. ούτε ο κύριος Β. ούτε οποιαδήποτε από τις προσωπικότητες που, περιοδικά, ντύνουν τα Αυτοθυσιαζόμενα ΕΓΩ, τα οποία είναι οι πραγματικοί Πάσχοντες, αλλά βεβαίως ο αγνός Χριστός μέσα μας. Γι’ αυτό το λόγο οι μυστικοί Ινδοί λένε ότι ο Εσωτερικός Εαυτός, ή το Εγώ (το ένα στα τρία και τα τρία στο ένα), είναι ο «Αρματηλάτης» ή ο οδηγός, οι προσωπικότητες είναι προσωρινοί και μεταβατικοί ταξιδιώτες, ενώ τα άλογα είναι τα ζωώδη πάθη του ανθρώπου. Είναι, τότε, αληθινό να πούμε ότι όταν εμείς παραμένουμε κουφοί στη Φωνή της Συνείδησής μας, σταυρώνουμε τον Χριστό μέσα μας.
Αλλά ας επιστρέψουμε στα όνειρα.
Ερ.: Είναι τα αποκαλούμενα προφητικά όνειρα ένα σημάδι ότι αυτός που ονειρεύεται έχει ισχυρές μαντικές ικανότητες;
Απ.: Θα μπορούσε να ειπωθεί, στην περίπτωση των ατόμων που έχουν πραγματικά αληθινά προφητικά όνειρα, ότι αυτό συμβαίνει διότι οι φυσικοί τους εγκέφαλοι και η μνήμη τους, έχουν πιο κοντινή σχέση και συμπάθεια με τα «Ανώτερα Εγώ» τους, από ότι έχουν γενικά οι υπόλοιποι άνθρωποι. Αυτό το Εγώ - Εαυτός έχει περισσότερη ευκολία να εντυπώνει πάνω στο φυσικό κέλυφος και στην μνήμη αυτό το οποίο είναι σπουδαίο, για αυτούς τους ανθρώπους από ότι συμβαίνει για την περίπτωση των άλλων, λιγότερο προικισμένων, ανθρώπων. Θυμηθείτε ότι ο μόνος Θεός, που ο άνθρωπος έρχεται σε επαφή με αυτόν, είναι ο δικός του Θεός, που ονομάζεται Πνεύμα, Ψυχή και Νους, ή Συνείδηση, και αυτά τα τρία είναι ένα.
Αλλά υπάρχουν πέπλα που πρέπει να καταστραφούν έτσι ώστε ένα πλάσμα να μεγαλώσει. Πρέπει να πεθάνουμε, είπε ο Απ. Παύλος, για να μπορούμε να ζήσουμε ξανά. Είναι μέσω της καταστροφής όπου μπορούμε να βελτιωθούμε, και οι τρεις δυνάμεις, η συντήρηση, η δημιουργία και η καταστροφή, είναι μόνο μία ομάδα όψεων των θειων σπινθήρων μέσα στον άνθρωπο.
Ερ.: Ονειρεύονται οι Αντέπτο;
Απ.: Όχι οι προχωρημένοι Αντέπτο. Ένας Αντέπτο είναι αυτός ο οποίος έχει αποκτήσει κυριαρχία επάνω στις τέσσερις κατώτερές του αρχές, συμπεριλαμβανομένου του σώματός του, και δεν αφήνει, συνεπώς, την σάρκα να κάνει αυτό που θέλει αυτή. Αυτός απλά παραλύει τον κατώτερό του εαυτό, κατά την διάρκεια του ύπνου, και γίνεται τελείως ελεύθερος. Ένα όνειρο, όπως το καταλαβαίνουμε, είναι μία ψευδαίσθηση. Θα μπορούσε ένας Αντέπτο, τότε, να ονειρεύεται όταν έχει απελευθερώσει τον εαυτό του από κάθε άλλη ψευδαίσθηση; Στον ύπνο του, αυτός απλά ζει πάνω σε ένα άλλο, πιο πραγματικό, πεδίο.
Ερ.: Υπάρχουν άνθρωποι που ποτέ δεν έχουν ονειρευτεί;
Απ.: Δεν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος στον κόσμο από όσο γνωρίζω. Όλοι ονειρεύονται περισσότερο ή λιγότερο, μόνο που τα περισσότερα εξαφανίζονται με το ξύπνημα. Αυτό εξαρτάται από τις, περισσότερο ή λιγότερο δεκτικές, συνθήκες των εγκεφαλικών γαγγλίων. Μη πνευματικοί άνθρωποι, κι αυτοί οι οποίοι δεν εξασκούν τις ικανότητες φαντασίας τους, ή αυτοί οι οποίοι έχουν εξαντληθεί από την χειρωνακτική εργασία, έτσι ώστε τα γάγγλια να μην δρουν ακόμη και μηχανικά κατά την διάρκεια της ξεκούρασης, ονειρεύονται σπάνια, και συνήθως χωρίς ειρμό.
Ερ.: Ποια είναι η διαφορά των ονείρων ανάμεσα στους ανθρώπους και στα ζώα;
Απ.: Η κατάσταση του ονείρου δεν είναι συνηθισμένη μόνο στους ανθρώπους αλλά και στα ζώα, φυσικά, από τα ανώτερα θηλαστικά μέχρι και τα μικρότερα πτηνά, κι ακόμη και στα έντομα. Κάθε ον εφοδιασμένο με έναν φυσικό εγκέφαλο, ή όργανα που τον προσεγγίζουν, πρέπει να ονειρεύεται. Κάθε ζώο, μεγάλο ή μικρό έχει, περισσότερο ή λιγότερο, φυσικές αισθήσεις, κι αν και αυτές οι αισθήσεις είναι αδρανείς κατά την διάρκεια του ύπνου, η μνήμη ακόμη θα δρα, ας το πούμε έτσι, μηχανικά, αναπαράγοντας περασμένες αισθήσεις. Ό,τι τα σκυλιά, τα άλογα και τα βόδια, ονειρεύονται, όλοι το ξέρουμε, και επίσης το ίδιο κάνουν και τα καναρίνια, αλλά τέτοια όνειρα, νομίζω, είναι περισσότερο φυσιολογικά. Όπως οι τελευταίες στάχτες μιας φωτιάς που πεθαίνει, με τις σπασμωδικές αναλαμπές και τις σποραδικές της φλόγες, έτσι δρα κι ο εγκέφαλος όταν πέφτει για ύπνο. Τα όνειρα δεν είναι, όπως ο Dryden λέει, «διαλείμματα τα οποία κάνει η φαντασία», διότι αυτά μπορούν μόνο να αποδίδονται στα φυσιολογικά όνειρα παρακινούμενα από την δυσπεψία, ή κάποια ιδέα ή γεγονός το οποίο έχει εντυπωθεί επάνω στον ενεργό εγκέφαλο κατά την διάρκεια της εγρήγορσης.
Ερ.: Ποια είναι, τότε, η διαδικασία της καταβύθισης στον ύπνο;
Απ.: Αυτό εξηγείται μερικώς από την Φυσιολογία. Ειπώθηκε από τον Αποκρυφισμό ότι είναι η περιοδική και συντονισμένη εξάντληση των νευρικών κέντρων και ειδικά των αισθητηρίων γαγγλίων του εγκεφάλου, τα οποία αρνούνται να δράσουν για περισσότερη διάρκεια σε αυτό το επίπεδο, και, για να μην γίνουν ακατάλληλα για εργασία, είναι αναγκασμένα να ανανεώσουν την δύναμη τους πάνω σε ανώτερο πεδίο ή Ουπάντχι. Πρώτα έρχεται το Σβάπνα, ή η κατάσταση του ονείρου, κι αυτή οδηγεί σε αυτήν του Σχουσχούπτι. Εδώ πρέπει να ξαναθυμηθούμε ότι οι αισθήσεις μας είναι όλες δυαδικές, και δρουν σύμφωνα με το πεδίο της συνείδησης πάνω στο οποίο ενεργεί η σκεπτόμενη οντότητα. Ο φυσικός ύπνος παρέχει την μεγαλύτερη ευκολία για την δράση της σκεπτόμενης οντότητας πάνω σε διάφορα πεδία, παρ’ όλα αυτά είναι μία αναγκαιότητα, για το λόγο ότι οι αισθήσεις μπορούν να αναρρώσουν και να εξασφαλίσουν μία παράταση ζωής για το Τζαγκράτα, ή την κατάσταση της εγρήγορσης, από το Σβάπτα και το Σχουσχούπτι σύμφωνα με την Ράτζα Γιόγκα. Το Τουρύα είναι η ανώτερη κατάσταση. Καθώς ο άνθρωπος εξαντλείται από την μία κατάσταση του ζωτικού ρευστού αναζητά άλλη, όπως για παράδειγμα όταν εξαντλείται από τον ζεστό αέρα αυτός ανανεώνει τον εαυτό του με το κρύο νερό, έτσι ο ύπνος είναι η σκιερή πλαγιά στην ηλιόλουστη κοιλάδα της ζωής. Ο ύπνος είναι ένα σημάδι ότι η ζωή της εγρήγορσης έχει γίνει πολύ έντονη για τον φυσικό οργανισμό, και ότι η δύναμη της ζωτικής ροής πρέπει να διακόπτεται με την αλλαγή από την κατάσταση εγρήγορσης στην κατάσταση του ύπνου. Ρωτήστε έναν καλό διορατικό να περιγράψει την αύρα ενός ανθρώπου που μόλις ανανεώθηκε με τον ύπνο, κι ενός ανθρώπου λίγο πριν πάει για ύπνο. Ο πρώτος θα βρίσκεται λουσμένος μέσα σε ρυθμικές δονήσεις του ζωτικού ρευστού - χρυσές, γαλάζιες και ρόδινες, αυτά είναι τα ηλεκτρικά κύματα της Ζωής. Ο δεύτερος βρίσκεται σε μία ομίχλη από έντονες χρυσό-πορτοκαλιές ανταύγειες, συντιθέμενες από άτομα στροβιλιζόμενα, με μία σχεδόν απίστευτη σπασμωδική ταχύτητα, δείχνοντας ότι το άτομο αρχίζει να γίνεται πολύ κουρασμένο ζωτικά, η ζωτική ουσία είναι πολύ έντονη για τα φυσικά του όργανα, και αυτός πρέπει να αναζητήσει ανακούφιση στην σκιερή πλευρά αυτής της ουσίας, η οποία πλευρά είναι το ονειρικό στοιχείο, ή ο φυσικός ύπνος, μία από τις καταστάσεις της συνείδησης.
Ερ.: Αλλά τι είναι ένα όνειρο;
Απ.: Αυτό εξαρτάται από τι εννοούμε με αυτόν τον όρο. Μπορεί να ονειρεύεσαι όπως έχουμε πει εικόνες ύπνου, ξύπνιος ή κοιμούμενος. Αν το Αστρικό Φως συλλεχθεί σε μία κούπα ή σε ένα μεταλλικό βάζο με την δύναμη της θέλησης, και τα μάτια προσηλωθούν σε κάποιο σημείο μέσα σε αυτό με μία ισχυρή θέληση για να δεις, το αποτέλεσμα είναι ένα θέαμα σε κατάσταση εγρήγορσης ή «όνειρο», αν το άτομο είναι πολύ ευαίσθητο. Οι εικόνες στο Αστρικό Φως παρατηρούνται καλύτερα με κλειστά μάτια και στον ύπνο είναι ακόμα πιο ευκρινείς. Από μία διαυγή κατάσταση, το όραμα γίνεται ακόμη πιο διαυγές, από μία κανονική οργανική συνείδηση υψώνεται σε μία υπερβατική κατάσταση της συνείδησης.
Ερ.: Σε ποιες αιτίες κυρίως οφείλονται τα όνειρα;
Απ.: Υπάρχουν πολλά είδη από όνειρα, όπως όλοι ξέρουμε. Αφήνοντας κατά μέρος τα «όνειρα χώνεψης», υπάρχουν εγκεφαλικά όνειρα και όνειρα ανάμνησης, μηχανικά και συνειδητά οράματα. Όνειρα προειδοποίησης και προαισθήματος απαιτούν την ενεργητική συμμετοχή του εσωτερικού Εγώ. Αυτά επίσης οφείλονται σε συνειδητή ή ασυνείδητη συν-λειτουργία των εγκεφάλων δύο ζωντανών ατόμων, ή των δύο Εγώ τους.
Ερ.: Τι είναι αυτό, τότε, που ονειρεύεται;
Απ.: Γενικά, ο φυσικός εγκέφαλος του προσωπικού Εγώ, η έδρα της μνήμης, ακτινοβολώντας και απελευθερώνοντας σπίθες όπως η στάχτη της φωτιάς που σβήνει. Η μνήμη του Κοιμούμενου είναι σα μία επτάχορδη άρπα, και η κατάσταση του νου του μπορεί να συγκριθεί με τον άνεμο, ο οποίος περνάει μέσα από τις χορδές. Η αντίστοιχη χορδή της άρπας ανταποκρίνεται στην μία από τις επτά καταστάσεις της νοητικής δραστηριότητας στην οποία βρισκόταν ο κοιμούμενος πριν πέσει για ύπνο. Αν είναι ένας απαλός άνεμος, η άρπα θα επηρεαστεί αλλά λίγο, αν είναι τυφώνας, οι δονήσεις θα είναι αναλόγως ισχυρές. Αν το προσωπικό Εγώ είναι σε επαφή με τις ανώτερές του αρχές και τα πέπλα των ανωτέρων επιπέδων είναι ριγμένα, όλα είναι καλά, αν αντιθέτως το προσωπικό Εγώ είναι μίας υλιστικής ζωικής φύσης, δεν θα υπάρχουν πιθανώς όνειρα, ή αν η μνήμη, κατά τύχη, πιάσει την «πνοή» ενός ανέμου από ένα ανώτερο επίπεδο, δεδομένου ότι αυτή θα εντυπωθεί διαμέσου των αισθητηρίων γαγγλίων της παρεγκεφαλίδας, κι όχι από την άμεση ενέργεια του πνευματικού Εγώ, θα λάβει εικόνες και ήχους τόσο διεστραμμένους και ασύμβατους που ακόμη και ένα Ντεβατσανικό όραμα θα εμφανιζόταν ως ένας εφιάλτης ή μία αλλόκοτη γελοιογραφία. Συνεπώς δεν υπάρχει μία απλή απάντηση στην ερώτηση «Τί είναι αυτό που ονειρεύεται;» γιατί αυτό εξαρτάται τελείως για τον καθένα ποια αρχή, συγκεκριμένα, θα είναι ο κύριος κινητήρας στα όνειρα, κι αν θα τα θυμόμαστε ή θα τα ξεχνάμε.
Ερ.: Είναι η φαινομενική αντικειμενικότητα σε ένα όνειρο αντικειμενική ή υποκειμενική;
Απ.: Αν παραδεχτούμε ότι είναι φαινομενική, τότε φυσικά είναι αντικειμενική. Η ερώτηση μάλλον θα ήταν, σε ποιον ή σε τι είναι οι εικόνες ή οι παραστάσεις στα όνειρα ή αντικειμενικές ή υποκειμενικές; Για τον φυσικό άνθρωπο, τον ονειρευτή, όλα αυτά που βλέπει με τα μάτια του κλειστά και μέσα η διαμέσου του νου του, είναι φυσικά υποκειμενικά. Αλλά για τον Παρατηρητή, εντός του φυσικού ονειρευτή, αυτός ο Παρατηρητής, όντας υποκειμενικός, για τις δικές του υλιστικές αισθήσεις, όλα όσα βλέπει είναι τόσο αντικειμενικά όσο αυτός ο ίδιος για τον εαυτό του και για τους άλλους που είναι σαν κι αυτόν. Οι υλιστές θα γελάσουν πιθανώς, και θα πουν ότι κάνουμε από έναν άνθρωπο μία ολόκληρη ομάδα από οντότητες αλλά δεν είναι έτσι. Ο Αποκρυφισμός διδάσκει ότι ο φυσικός άνθρωπος είναι ένας, αλλά ο σκεπτόμενος άνθρωπος επταδικός, σκεπτόμενος, δρώντας, αισθανόμενος, και ζώντας σε επτά διαφορετικές καταστάσεις της ύπαρξης ή επίπεδα της συνείδησης, και ότι για όλες αυτές τις καταστάσεις και τα επίπεδα το μόνιμο Εγώ (όχι η επιπόλαιη προσωπικότητα) έχει μία ξεχωριστή ομάδα από αισθήσεις.
Ερ.: Μπορούν αυτές οι διαφορετικές αισθήσεις να γίνουν διακριτές;
Απ.: Όχι, εκτός κι αν είσαι ένας Αντέπτο ή καλά εκπαιδευμένος Τσέλα, με τέλεια γνώση αυτών των διαφορετικών καταστάσεων. Οι επιστήμες, όπως η Βιολογία, η Φυσιολογία, κι ακόμα η Ψυχολογία (των σχολών των Maudsley, Bain και Herbert Spencer), δεν προσεγγίζουν αυτό το θέμα. Η επιστήμη μας διδάσκει σχετικά με τα φαινόμενα της θέλησης, αίσθησης, νοημοσύνης, και ενστίκτου και λέει ότι είναι όλα εκδηλωμένα διαμέσου των νευρικών κέντρων, με σπουδαιότερο από όλα τον εγκέφαλό μας. Αυτή θα μιλάει για το ασυνήθιστο μέσο ή ουσία διαμέσου της οποίας αυτά τα φαινόμενα παίρνουν μέρος όπως το δίχτυ των αγγείων και των νεύρων, και εξηγούν την μεταξύ τους σχέση, διαιρώντας τα κέντρα των γαγγλίων σε κινητικά, αισθητήρια και συμπαθητικά, αλλά ποτέ δεν θα εκφέρουν μία λέξη για το μυστήριο διάμεσο της ίδιας της διάνοιας καθεαυτής, ή του νου και των λειτουργιών του.
Τώρα, συχνά συμβαίνει ότι είμαστε συνειδητοί και γνωρίζουμε ότι ονειρευόμαστε. Αυτό αποτελεί μία καλή απόδειξη ότι ο άνθρωπος είναι μία πολλαπλή οντότητα στο επίπεδο της σκέψης, έτσι που όχι μόνο είναι το Εγώ, ή ο σκεπτόμενος άνθρωπος, ένας Πρωτέας, μία πολύμορφη, πάντοτε μεταβαλλόμενη οντότητα, αλλά είναι επίσης, μιλώντας έτσι, ικανός να διαχωρίζει τον εαυτό του στο νου ή στο πεδίο του ονείρου σε δύο ή περισσότερες οντότητες. Και στο πεδίο της ψευδαίσθησης η οποία μας ακολουθεί στο κατώφλι της Νιρβάνα, αυτός είναι σαν το Άιν Σοφ που μιλάει με το Άιν Σοφ, κρατώντας έναν διάλογο με τον εαυτό του και μιλώντας διάμεσου του, γύρω του και στον εαυτό του. Και αυτό είναι το μυστήριο της ανεξιχνίαστης Θεότητας στο Ζόαρ, όπως, στις Ινδουιστικές φιλοσοφίες, είναι το ίδιο στην Καμπάλα, στις Πουρανά, στην Βενταντική μεταφυσική ή ακόμη και στο αποκαλούμενο Χριστιανικό μυστήριο της Θεότητας και της Αγίας Τριάδας. Ο άνθρωπος είναι ο μικρόκοσμος του μακρόκοσμου, ο θεός πάνω στην γη είναι δομημένος πάνω στο σχέδιο του θεού στην φύση. Αλλά η παγκόσμια συνείδηση του πραγματικού Εγώ υπερβαίνει εκατομμύρια φορές την αυτοσυνείδηση του προσωπικού Εγώ ή επιπόλαιου Εγώ.
Ερ.: Είναι αυτό το οποίο ονομάζεται «ασυνείδητη σκέψη» κατά την διάρκεια του ύπνου μία μηχανική διαδικασία του φυσικού εγκεφάλου, ή είναι μία συνειδητή εργασία του Εγώ, το αποτέλεσμα της οποίας μόνο είναι εντυπωμένο πάνω στην συνηθισμένη συνείδηση;
Απ.: Είναι το δεύτερο, διότι είναι δυνατό να θυμηθούμε στην συνειδητή μας κατάσταση, τί γίνεται, ενώ ο εγκέφαλός μας εργάζεται ασυνείδητα; Αυτό είναι προφανώς μία αντίφαση στους όρους.
Ερ.: Πώς γίνεται να συμβαίνει άνθρωποι που δεν έχουν δει ποτέ τους βουνά στην φύση, συχνά να τα βλέπουν ευκρινώς στον ύπνο τους, και να είναι ικανοί να περιγράψουν τα χαρακτηριστικά τους;
Απ.: Οι περισσότεροι πιθανώς διότι έχουν δει εικόνες των βουνών, ειδάλλως είναι κάποιος ή κάτι μέσα μας το οποίο το έχει δει στο παρελθόν.
Ερ.: Ποια είναι η αιτία αυτής της εμπειρίας στα όνειρα στην οποία ο ονειρευτής φαίνεται να αντιμάχεται πάντοτε κάτι αλλά ποτέ να μην τα καταφέρνει;
Απ.: Αυτό γίνεται διότι ο φυσικός εαυτός και η μνήμη του είναι κλεισμένα έξω από την δυνατότητα της γνώσης για το τί κάνει το πραγματικό Εγώ. Ο ονειρευτής συλλαμβάνει μόνο αμυδρές εικόνες των πράξεων του Εγώ, του οποίου οι δράσεις παράγουν τα αποκαλούμενο όνειρο στον φυσικό άνθρωπο, αλλά είναι ανίκανος αυτός να το ακολουθήσει συνεχόμενα. Ένας ασθενής που παραμιλά, κατά την ανάρρωση, έχει την ίδια σχέση με την νοσοκόμα η οποία τον παρακολουθεί και τον περιθάλπει στην ασθένειά του όπως ο φυσικός άνθρωπος με το πραγματικό του Εγώ. Το Εγώ δρα τόσο συνειδητά μέσα κι έξω από αυτόν, όπως η νοσοκόμα δρα περιθάλποντας και επιβλέποντας τον άρρωστο άνθρωπο. Αλλά ούτε ο ασθενής, αφού αφήσει το κρεβάτι το ασθένειας, ούτε και ο ονειρευτής στο ξύπνημά του, θα είναι ικανοί να θυμηθούν ο,τιδήποτε εκτός από σύντομες, ασαφείς εικόνες.
Ερ.: Πως διαφέρει ο ύπνος από τον θάνατο;
Απ.: Υπάρχει φυσικά μία αναλογία, αλλά μία μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο. Στον ύπνο υπάρχει μία σύνδεση, αν και μπορεί να είναι αδύναμη, μεταξύ του κατωτέρου και ανωτέρου νου του ανθρώπου, και το πρώτο είναι περισσότερο ή λιγότερο η αντανάκλαση του δευτέρου, όμως οι ακτίνες του ανωτέρου νου μπορεί να είναι κατά πολύ διαστρεβλωμένες. Αλλά μόλις το σώμα είναι νεκρό, το σώμα της ψευδαίσθησης, το Μαγιάβι-Ρουπά, γίνεται Κάμα-Ρουπά, ή ζωική ψυχή, και αφήνεται στις δικές της δράσεις. Συνεπώς υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά μεταξύ του φαντάσματος και του ανθρώπου όσο υπάρχει μεταξύ ενός χονδροκομμένου υποκειμένου, ζωικού αλλά ήρεμου θνητού όντος, και ενός ανθρώπου αδύναμου, μεθυσμένου και ανίκανου να διακρίνει τα εξέχοντα γεγονότα στο περιβάλλον του, μεταξύ ενός ατόμου κλεισμένου μέσα σε ένα απόλυτα σκοτεινό δωμάτιο και κάποιου άλλου ατόμου σε ένα φωτισμένο, με λιγοστό φως, δωμάτιο.
Οι κατώτερες αρχές είναι άγρια κτήνη, και το ανώτερο Μάνας είναι ο λογικός άνθρωπος που τα καθυποτάσσει ή τα χαλιναγωγεί, περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένα. Αλλά κάποτε το ζώο ελευθερώνεται από τον κύριο του ο οποίος το κρατούσε σε υποταγή, κι αργότερα ο κύριος του το παρατηρεί να έχει πάψει να ακούει την φωνή του και να ξεκινάει ξανά προς την ζούγκλα και το αρχέγονο άντρο του. Παίρνει, όμως, κάποιο χρόνο για ένα ζώο να επιστρέψει στην αρχική, φυσική του κατάσταση, αλλά αυτές οι κατώτερες αρχές ή το «φάντασμα» επιστρέφουν αμέσως. Αργότερα ο άνθρωπος έχει την ανώτερη Τριάδα εισερχόμενη στην Ντεβατσανική κατάσταση ενόσω το κατώτερο Διπλό ξαναγίνεται αυτό το οποίο ήταν από την αρχή, μία αρχή προικισμένη με, καθαρά, ζωικό ένστικτο, και που γίνεται ακόμα πιο ευτυχέστερο από αυτήν την μεγάλη αλλαγή.
Ερ.: Ποια είναι η κατάσταση του Λίνγκα Σαρίρα, ή του πλαστικού σώματος, κατά την διάρκεια των ονείρων;
Απ.: Η κατάσταση της Πλαστικής μορφής είναι να κοιμάται με το σώμα του, εκτός αν «εκτοξευθεί» από μία ισχυρή επιθυμία γεννημένη στο ανώτερο Μάνας. Στα όνειρα δεν παίζει ενεργό ρόλο, αλλά αντιθέτως είναι εντελώς παθητική, γινόμενη ο ακούσιος, μισοκοιμισμένος μάρτυρας των εμπειριών διαμέσου του οποίου περνούν οι ανώτερες αρχές.
Ερ.: Κάτω από ποιες συνθήκες παρατηρείται αυτή η «σκιά»;
Απ.: Κάποιες φορές, γίνεται σε περιπτώσεις ασθενείας ή ενός μεγάλου πάθους όσον αφορά τον άνθρωπο που παρατηρείται ή το άτομο που παρατηρεί, διότι η δυνατότητα είναι αμοιβαία. Ένα άρρωστο άτομο ειδικά πριν πεθάνει, είναι πιθανό να δει σε όνειρο, ή όραμα, αυτούς που αγαπάει και τους σκέφτεται συνεχώς, κι έτσι ενώ είναι ένα άτομο ξύπνιο, είναι επίσης έντονα σκεπτόμενο σαν ένα άτομο το οποίο κοιμάται.
Ερ.: Μπορεί ένας Μάγος να καλέσει μία τέτοια ονειρική οντότητα και να έχει διάλογο μαζί της;
Απ.: Στην μαύρη Μαγεία δεν είναι σπάνιο πράγμα να επικαλεστεί το «πνεύμα» ενός κοιμούμενου προσώπου, ο μάγος μπορεί τότε να μάθει από το φάντασμα οποιοδήποτε μυστικό αυτός επιλέξει, και ο κοιμούμενος έχει εντελώς άγνοια για αυτό το συμβάν. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, αυτό το οποίο εμφανίζεται, είναι το Μαγιάβι-Ρουπά, αλλά υπάρχει πάντα ένας κίνδυνος ότι η μνήμη του ζώντος ανθρώπου θα διατηρήσει τις αναμνήσεις αυτής της κλήσης και θα τις θυμάται σαν ένα έντονο όνειρο. Αν δεν είναι αυτό, όμως, σε μεγάλη απόσταση, το Διπλό ή Λίνγκα Σαρίρα μπορεί να κληθεί, αλλά δεν μπορεί ούτε να μιλήσει ούτε να δώσει πληροφορίες, και υπάρχει πάντα η δυνατότητα του κοιμούμενου να πεθάνει εξ αιτίας αυτού του αναγκαστικού διαχωρισμού. Αρκετοί ξαφνικοί θάνατοι κατά το ύπνο έχουν τέτοια αιτία, και ο κόσμος δεν το γνωρίζει.
Ερ.: Μπορεί να υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ του ονειρευτή και μίας ύπαρξης στο Κάμα Λοκά;
Απ.: Αυτός που ονειρεύεται κάποια οντότητα στο Κάμα Λοκά θα προκαλούσε, πιθανώς, στον εαυτό του έναν εφιάλτη, ή θα διέτρεχε τον κίνδυνο να καταληφθεί από το στοιχειό. Αν συνέβαινε αυτό σε κάποιον που είναι μέντιουμ, ή κάποιον που είχε κάνει τον εαυτό του τόσο δεκτικό, κατά την διάρκεια που ήταν ξύπνιος , ακόμα κι ανώτερος του Εαυτός είναι αδύναμος, τώρα, να τον προστατέψει. Γι’ αυτό η δεκτική κατάσταση του μέντιουμ είναι τόσο επικίνδυνη, και τελικά αφήνει τον Ανώτερο Εαυτό εντελώς αδύναμο να βοηθήσει ή ακόμη να προειδοποιήσει τον άνθρωπο που κοιμάται ή μαγεύεται. Η δεκτικότητα παραλύει την σύνδεση μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων αρχών του ανθρώπου. Είναι πολύ σπάνιο να βρεις παραδείγματα από μέντιουμ τα οποία, ενώ παραμένουν δεκτικά με την θέλησή τους, για τον λόγο της επικοινωνίας με κάποιες ανώτερες Διάνοιες, εξωγήινα πνεύματα (όχι αποχωρισμένα του σώματος), θα διατηρούν ακόμη επαρκώς την προσωπική τους θέληση έτσι ώστε να μην διακοπεί καθόλου η επικοινωνία με τον ανώτερο Εαυτό.
Ερ.: Μπορεί ένας άνθρωπος που ονειρεύεται να είναι σε στενή σύνδεση με μία οντότητα στο Ντεβατσάν;
Απ.: Τα μόνα πιθανά μέσα της επικοινωνίας με τους Ντεβατσάνι είναι κατά την διάρκεια του ύπνου με ένα όνειρο ή όραμα, ή σε κατάσταση έκστασης. Κανένας Ντεβατσάνι δεν μπορεί να κατεβεί στο επίπεδό μας. Αυτό που ισχύει για εμάς - ή μάλλον για τον εσωτερικό μας εαυτό - είναι ότι μπορεί να ανέβει προς αυτόν.
Ερ.: Ποια είναι η κατάσταση του νου ενός μέθυσου κατά την διάρκεια του ύπνου;
Απ.: Αυτός δεν είναι πραγματικός ύπνος, αλλά μία βαριά ζάλη, όχι φυσική ξεκούραση, αλλά χειρότερα από αϋπνία, και σκοτώνει τον μέθυσο γρήγορα. Κατά την διάρκεια τέτοιας ζάλης, όπως επίσης και κατά την διάρκεια της κατάστασης της μέθης, καθετί τριγυρνάει και στριφογυρίζει γύρω από τον εγκέφαλο, παράγοντας μέσα στην φαντασία φοβερές εικόνες και αλλόκοτα σχήματα σε συνεχή κίνηση και συσπειρώσεις.
Ερ.: Ποια είναι η αιτία του εφιάλτη, πώς γίνεται το ότι τα όνειρα των ανθρώπων που υποφέρουν από προχωρημένη φυματίωση να είναι συχνά ευχάριστα;
Απ.: Η αιτία του πρώτου είναι απλά φυσιολογική. Ένας εφιάλτης γεννιέται από την καταπίεση και την δυσκολία της αναπνοής, και η δυσκολία στην αναπνοή θα δημιουργεί πάντα τέτοιο συναίσθημα καταπίεσης και θα παράγει μία αίσθηση επικείμενης θλίψης. Στην δεύτερη περίπτωση, τα όνειρα γίνονται ευχάριστα διότι ο φυματικός μεγαλώνει καθημερινά αποκομμένος από το υλικό του σώμα, και γίνεται περισσότερο διορατικός κατ’ αναλογία. Καθώς ο θάνατος πλησιάζει, το σώμα λιώνει και παύει να είναι εμπόδιο ανάμεσα στον εγκέφαλο του φυσικού ανθρώπου και του Ανώτερού του Εαυτού.
Ερ.: Είναι καλό πράγμα να καλλιεργείς το ονείρεμα;
Απ.: Η διορατικότητα αναπτύσσεται με την καλλιέργεια της δύναμης αυτού που καλείται «ονείρεμα»,
Ερ.: Υπάρχουν άλλα μέσα για την ερμηνεία των ονείρων - για παράδειγμα, οι ερμηνείες που δίνονται στα βιβλία, στους ονειροκριτές;
Απ.: Τίποτε περισσότερο από το χάρισμα της διόρασης και τη πνευματική διαίσθηση του «ερμηνευτή». Κάθε Εγώ που ονειρεύεται διαφέρει από κάθε άλλο, όπως διαφέρουν τα φυσικά μας σώματα. Αν καθετί στο σύμπαν έχει επτά κλειδιά στον συμβολισμό του, στο φυσικό πεδίο, πόσα πολλά κλειδιά μπορεί να έχει σε ανώτερα πεδία;
Ερ.: Υπάρχει κάποιος τρόπος με τον οποίον μπορούμε να ταξινομήσουμε τα όνειρα;
Απ.: Μπορούμε πρόχειρα να χωρίσουμε τα όνειρα σε επτά τάξεις, και να τα υποδιαιρέσουμε διαδοχικά. Έτσι θα τα διαχωρίζαμε σε:
1. Προφητικά όνειρα. Αυτά εντυπώνονται στην μνήμη μας από τον Ανώτερο Εαυτό, και είναι γενικά αγνά και καθαρά: ή ακούγεται μία φωνή ή προβλέπεται το επερχόμενο γεγονός.
2. Αλληγορικά όνειρα., ή ασαφείς εικόνες των πραγματικοτήτων που συλλαμβάνονται από τον εγκέφαλο και διαστρέφονται από την φαντασία μας. Αυτά γενικά περιέχουν μόνο την μισή αλήθεια.
3. Όνειρα που στέλνουν οι Αντέπτο, καλά ή άσχημα, από υπνωτιστές, ή από σκέψεις δυνατών μυαλών αποφασισμένων να μας κάνουν να ακολουθήσουμε την θέλησή τους.
4. Αναδρομικά, όνειρα από γεγονότα που ανήκουν σε προηγούμενες ενσαρκώσεις.
5. Προειδοποιητικά όνειρα για άλλους που είναι ανίκανοι να τα εντυπώσουν αυτοί οι ίδιοι.
6. Όνειρα συγκεχυμένα, οι αιτίες των οποίων έχουν συζητηθεί πιο πάνω.
7. Όνειρα τα οποία είναι μερικώς φαντασιώσεις και χαοτικές εικόνες, οφειλόμενα στην χώνεψη, μερικά σε νοητικά προβλήματα, ή σε τέτοιου είδους εξωτερικές αιτίες.