7. (Τότε) Η Τρίτη Φυλή έγινε το Βαχάνα (φορέας) των Κυρίων της Σοφίας. Δημιούργησε «Γιούς της Θέλησης και του Γιόγκα». Μέσω της Κριγιασάκτι (β) τους δημιούργησε, τους Άγιους Πατέρες, Προγόνους των Αρχάτ…. (ΣτάντζαVII)
Η ιστορία, όσον αφορά στη θρησκεία, αρχίζει με την κάθοδο των Θεών πάνω στη Γη, οι οποίοι ενσαρκώθηκαν στους ανθρώπους και αυτό ονομάστηκε ‘πτώση’. Η αλληγορία αναφέρει τον Μπράχμα να κατακρημνίζεται πάνω στη γη, ενώ ο Δίας ρίχτηκε από τον Κρόνο, τον πατέρα του. Ο επτακέφαλος δράκοντας με τα δέκα κέρατα και τα επτά στέμματα, του οποίου η ουρά «σύρει το τρίτον των αστέρων του ουρανού και έβαλεν αυτούς εις την γην», είναι το σύμβολο της Μανβανταρικής Αφύπνισης και του ερχομού των Μονάδων που κατεβαίνουν πάνω στη γη για να εκτελέσουν τον κύκλο της ανάγκης.
Οι Δράκοντες θεωρούνταν σύμβολα της αθανασίας και της μυστικής γνώσης. Οι ιεροφάντες της Αιγύπτου και της Βαβυλώνας αυτοαποκαλούνταν ‘Οφεις’ και ‘Γιοί του Δράκοντα’.
Γιός του Δράκοντα θεωρείται ο σοφός, ο απόγονος της αρχαίας σοφίας, αυτός που κυριαρχεί των επτά στεμμάτων-αρχών. Το φίδι και ο δράκοντας ήταν ονόματα που δίνονταν στους γνώστες της αρχαίας σοφίας. Οι Γνωστικοί Οφίτες τιμούσαν το φίδι, ‘επειδή αυτό δίδαξε στους πρωταρχικούς ανθρώπους τα Μυστήρια’. Ι, 405
Ο όφις της Αιωνιότητας, ο ουρανο-γεννημένος Λόγος των Θείων Δυναστειών ήταν η πρώτη ακτίνα φωτός που εκπέφθηκε πάνω στη γη από την άβυσο του θείου Μυστηρίου. Οι δράκοντες της αρχαιότητας είχαν όλοι επτά κεφάλια «ένα κεφάλι για κάθε φυλή και κάθε κεφάλι με επτά τρίχες πάνω του». Αλληγορικά αποδίδονται οι επτά φυλές με τις επτά υποφυλές, εκάστη. Τα επτά κεφάλια του Δράκοντα αντιπροσωπεύουν επίσης τις επτά αρχές ή τα επτά φωνήεντα των οποίων η γνώση και η κυριαρχία θα φέρουν την ψυχή μέσα στο Φως της αληθινής Σοφίας.[1]
Στη Μυστική Διδασκαλία η απαρχή του Δράκοντα της Σοφίας ή του Όφι της Αιωνιότητας, βρίσκεται στην Τρίτη Ρίζα Φυλή. Η Τρίτη Φυλή που μερικές φορές ονομάζεται «οι Γιοί του Παθητικού Γιόγκα», ήταν διανοητικά αδρανής, βυθισμένη σε ένα είδος αφηρημένης θεώρησης. Σε αυτή τη φυλή ενσαρκώθηκαν «οι Γιοί της Σοφίας», όσο αυτή βρισκόταν ακόμη σε κατάσταση αγνότητας και παρήγαγαν μέσω του Κριγιασάκτι απογόνους που ονομάστηκαν οι «Γιοί του Αντ» ή «της Πύρινης Ομίχλης», ή «οι Γιοί της Θέλησης και του Γιόγκα».
Το Κριγιασάκτι είναι η δύναμη της σκέψης η οποία μπορεί να δώσει φαινομενικά αποτελέσματα με τη δική της έμφυτη ενέργεια. Οποιαδήποτε ιδέα μπορεί να εκδηλωθεί εξωτερικά, αρκεί η σκέψη να είναι έντονα συγκεντρωμένη πάνω της. Οι Γιοί της Σοφίας μέσω του Κριγιασάκτι δημιούργησαν όντα, - δεν τα γέννησαν - που ονομάστηκαν «Γιοί της Θέλησης και του Γιόγκα»
Αυτά τα Όντα ήταν στην αρχή μια φυλή και ένα συνειδητό δημιούργημα εμψυχωμένο από τον θείο σπινθήρα της ανώτερης και πνευματικής διάνοιας. «Αρχικά ήταν μια θαυμαστή Οντότητα που ονομάστηκε ‘Μυσταγωγός’ και μετά απ’αυτόν μια ομάδα ημι-θείων και ημι-ανθρωπίνων όντων. Στην Αρχαϊκή γένεση ‘διαχωρίστηκαν’ για ορισμένους σκοπούς και σε αυτούς λέγεται ότι ενσαρκώθηκαν οι ανώτεροι Ντυάνι, ‘οι Μούνι και οι Ρίσι από προηγούμενα Μανβαντάρα. Για να αποτελέσουν το φυτώριο για μελλοντικούς ανθρώπινους μυημένους, πάνω σε αυτή τη γη και κατά τη διάρκεια του παρόντος κύκλου. Αυτοί οι «Γιοί της Θέλησης και του Γιόγκα», που γεννήθηκαν κατά ένα άσπιλο, θα λέγαμε, τρόπο, εξηγείται ότι παρέμειναν εντελώς ξέχωροι από την υπόλοιπη ανθρωπότητα.» [2]
«Η ‘ΟΝΤΟΤΗΤΑ’ που μόλις αναφέραμε και η οποία πρέπει να παραμείνει ανώνυμη, είναι το Δέντρο από το οποίο, στις επακόλουθες εποχές, ξεπήδησαν όλοι οι μεγάλοι ιστορικά γνωστοί Σοφοί και Ιεροφάντες, όπως οι Ρίσι Καπίλα, Ερμής, Ενώχ, Ορφέας, κ.τ.λ.. Σαν αντικειμενικός άνθρωπος, είναι το μυστηριώδες (για τον αμύητο: το πάντα αόρατο) και όμως πάντα παρόν Πρόσωπο για το οποίο τόσοι μύθοι κυκλοφορούν στην Ανατολή, ειδικά ανάμεσα στους Αποκρυφιστές και στους σπουδαστές της Ιερής Επιστήμης. Είναι εκείνος που αλλάζει μορφή και όμως παραμένει πάντα ο ίδιος. Και είναι ακόμα αυτός που ασκεί πνευματική εξουσία πάνω στους μυημένους Γνώστες όλου του κόσμου. …. Αυτός είναι ο ‘Μυσταγωγός’ που ονομάζεται ‘ΜΕΓΑΛΗ ΘΥΣΙΑ’….
«Κάτω από την άμεση, σιωπηλή καθοδήγηση αυτού του ΜΑΧΑ – ΓΚΟΥΡΟΥ όλοι οι άλλοι λιγότεροι θείοι Διδάσκαλοι και καθοδηγητές της ανθρωπότητας έγιναν – από την πρώτη αφύπνιση της ανθρώπινης συνειδητότητας – οι οδηγοί της πρώτης Ανθρωπότητας. Μέσω αυτών των ‘Γιών του Θεού’ η ανώριμη ακόμα ανθρωπότητα απέκτησε τις πρώτες ιδέες για τις τέχνες και τις επιστήμες, καθώς και για την πνευματική γνώση. Και αυτοί έθεσαν τους πρώτους θεμέλιους λίθους εκείνων των αρχαίων πολιτισμών που προβληματίζουν τόσο πολύ τους σύγχρονους σπουδαστές και μελετητές.»[3]
Η ανθρωπότητα, ένα σύνολο μονάδων που είχε φθάσει τον βαθμό της ζωώδους εξέλιξης από τον προηγούμενο μανβανταρικό κύκλο, στη διάρκεια της παρούσας μανβανταρικής αλύσου της, απέκτησε ένα τμήμα της αρχής του Μάνας στα μισά της Τρίτης Ρίζας Φυλής. Η αρχή του Μάνας ή της Νοημοσύνης είναι τμήμα της ανώτερης φύσης μας της πνευματικής. Ο όρος μονάδα αντιπροσωπεύει τις τρεις ανώτερες αρχές – άτμα, μπούντι, μάνας – και είναι αυτά τα ανώτερα στοιχεία που αποτελούν τη φύση της πνευματικής ατομικότητάς μας. Η προβολή των ίδιων αρχών στο Φυσικό επίπεδο, σχηματίζει την προσωπικότητά μας, που εμφανίζεται ως ένα σύνολο από κατώτερο μάνας, κάμα, πράνα, αστρικό και φυσικό σώμα.
Ο άνθρωπος, που είναι ένας μικρόκοσμος, για να υπάρξει μέσα στον χώρο και να αποκτήσει τις δυνατότητες των γενητόρων του, δανείζεται από τους γενήτορές του τις ουσίες τους. Με αυτό τον τρόπο διαμορφώνεται η ανθρώπινη προσωπικότητα. Η προσωπικότητα είναι ένα όχημα που χρησιμοποιεί η ατομικότητα ή ο μακρόκοσμος, για να εμφανίζεται και να παραμένει στο Φυσικό επίπεδο μόνο για λόγους εξελικτικούς.
Η προβολή της Μονάδας με ενδιάμεσους κρίκους έως τον φυσικό κόσμο, γίνεται για πρόσληψη εμπειρίας. Αυτή η εμπειρία οδηγεί τη Μονάδα αναπόφευκτα σε πνευματική αυτοσυνειδητότητα και την καθιστά προοδευτικά έναν Ντυάνι, στη συνέχεια ένα Βούδδα και στο απώτατο μέλλον έναν δημιουργό-Λόγο. Οι μονάδες μικρότερης εξέλιξης από την ίδια, αυτές που αποτελούν τα σώματά της στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, επωφελούμενες των εμπειριών και των αυτό-προσπαθειών της μητρικής τους Μονάδας, της ανθρώπινης, αναβαθμίζονται εξελικτικά τόσο ώστε να μπορούν οι ίδιες να μετατραπούν από άτομα ζωής σε ανθρώπινες μονάδες.
Αυτό που διακρίνει τις ανθρώπινες μονάδες από τις λιγότερο εξελιγμένες, δηλαδή τις στοιχειακές, είναι η αρχή της νοημοσύνης. Η αρχή αυτή δίνει στον άνθρωπο αυτοδιαθεσιμότητα, βούληση για επιλογή, μνήμη και συλλογισμό και τον ξεχωρίζει εξελικτικά για πάντα από το ζώο.
Η αρχή της Νοημοσύνης αντιπροσωπεύεται από ομάδες Νοημόνων Όντων, που βρίσκονται σε ένα ανώτερο επίπεδο εξέλιξης από το ανθρώπινο. Όμως και αυτές κρατούν στην εξελικτική νοητική κλίμακα διαφορετικούς βαθμούς. Σαν σύνολο Νοητικής ζωής αντιπροσωπεύνονται από μία Οντότητα που λέγεται Μάνου. Ο αρχικός Μάνου είναι η δεξαμενή της Μανασικής ουσίας, η οποία, μέσω αυλών που διακλαδώνονται στο σύνολο της ανθρωπότητας, διαμοιράζεται στα ανθρώπινα όντα. Ο πατέρας, λοιπόν, της νοημοσύνης της ανθρωπότητας είναι ο Μάνου. Είναι ο κρίκος ανάμεσα στον Ηλιακό Λόγο και την ανθρωπότητα και είναι ο άμεσα υπεύθυνος για τη νοητική εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Όμως στη Νοημοσύνη ανήκουν οι δυνατότητες της προσαρμογής του ανθρώπου προς τα δεδομένα της πνευματικής του φύσης. Και για την πραγμάτωση αυτής της κατάστασης, υπάρχει ένα σχέδιο εκπαίδευσης που ακολουθεί πιστά τους νόμους της εξέλιξης. Αυτό το εκπαιδευτικό σχέδιο πραγματοποιείται από την Οντότητα που λέγεται ‘Μυσταγωγός’ ή ‘Μεγάλη Θυσία’ μαζί με την ομάδα των ημι-πνευματικών και ημι-ανθρώπινων όντων, που ήλθαν στη γη μόνο γι’αυτόν τον σκοπό.
Σκοπός και αυτοσκοπός είναι η ανάπτυξη της πνευματικής φύσης της ανθρώπινης μονάδας και η αυτοσυνειδητότητά της και στις επτά καταστάσεις της ύπαρξής της. Για να πραγματωθεί αυτό, το εξελικτικό Σχέδιο χρησιμοποιεί αφενός την ατομική εμπειρία και την επιλογή και αφετέρου τη μύηση και τη θρησκεία, τα γράμματα και τις τέχνες.
Η μύηση, είτε ανοιχτή είτε κλειστή, είναι ο λόγος ή η πράξη που αποκαλύπτει στον άνθρωπο της άγνοιας, την πραγματικότητα της μεταφυσικής ζωής. Είναι η εσωτερική γνώση, η Θεοσοφία, που πρέπει να γίνει γνωστή στον άνθρωπο ώστε, αφού αντιληφθεί την αληθινή κατάσταση των πραγμάτων και τον πραγματικό σκοπό της ζωής, να επιδιώξει συνειδητά την πνευματοποίησή του και την απελευθέρωση από τον τροχό της γέννησης και του θανάτου.
Η εσωτερική πραγματικότητα εμφανίζεται με διάφορα σχήματα στον άνθρωπο. Μέσα από τη θρησκεία, την τελετουργία, τον μύθο, τη συμβολική αφήγηση, τις επωδές, τις απόκρυφες τέχνες, ακόμη και μέσα από το όνειρο και την παρ’αίσθηση αντίληψη των πραγμάτων. Όλα τα προηγούμενα υπάρχουν, τις περισσότερες φορές στο εξωτερικό τους σχήμα, γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να διαπεράσει τη φόρμα και να εισχωρήσει στις αιτίες των φαινομένων. Όμως, είναι τις πρώτες αιτίες που πρέπει να αντιληφθεί και να κατανοήσει ο άνθρωπος, για να εισχωρήσει στην ουσία του κάθε φαινομένου και έτσι να σωθεί από την άγνοια και την πλάνη.
Η διδασκαλία που αποκαλύπτει τις αιτίες των πραγμάτων είναι η πνευματική γνώση και είναι γνωστή ως Άτμα Βίντυα. Είναι η γνώση που περιλαμβάνει όλες τις επι μέρους γνώσεις, φθάνει στο βάθος τους δηλαδή στις αιτίες τους, και έτσι ερμηνεύει σωστά τα φαινόμενά τους στην αντικειμενικότητα.
«Από τις τέσσερεις Βίντυα …. Δηλαδή, τη ‘Γκνάνια Βίντυα’ (την εκτέλεση θρησκευτικών τελετουργιών για την πρόκληση ορισμένων αποτελεσμάτων). Τη ΄Μάχα-Βίντια’, τη μεγάλη (Μαγική) γνώση που τώρα έχει εκφυλιστεί … Τη ‘Γκούχια-Βίντυα’, την επιστήμη των μάντρα και τον αληθινό ρυθμό ή απαγγελία των μυστικών επωδών κ.τ.λ. μόνο η τελευταία, δηλαδή η ‘Ατμα-Βίντυα’ ή η αληθινή Πνευματική και Θεία σοφία, μπορεί να ρίξει απόλυτο και τελικό φως πάνω στις διδασκαλίες των τριών πρώτων….. Αρκετά μπορούν να ειπωθούν και να εξηγηθούν για τις τρεις πρώτες επιστήμες. Αλλά αν η Ατμα-Βίντυα δεν δώσει το κλειδί για τις διδασκαλίες τους, θα παραμείνουν για πάντα σαν αποσπάσματα ενός καταστραμένου εγχειριδίου, σαν τα προμηνύματα μεγάλων αληθειών που συλλαμβάνονται αμυδρά από τους πιο πνευματικούς, αλλά διαστρεβλώνονται τελείως από κείνους που είναι έτοιμοι να παραβλέψουν την πραγματικότητα.»[4]
Αυτοί που αποκαλύπτουν τις αιτίες των φαινομένων και τις ρίζες της συνειδητότητας και της ζωής, είναι η ομάδα των Μυημένων του πλανήτη μας, που είναι οι προβαλλόμενες ακτίνες του Μυσταγωγού. Ο κάθε Μυημένος, ο καθένας στο καθήκον του ανάλογα με τις κατακτημένες από τον ίδιο δυνατότητες, εργάζεται ακούραστα για τη σωτηρία του μικρού του αδελφού, του γήινου ανθρώπου. Η παρουσία τους στον πλανήτη είναι η αιτία της ύπαρξης των γραμμάτων και των τεχνών, των πολιτισμών, των θρησκειών και των μυήσεων. Ανάλογα με τις ανάγκες της ανθρωπότητας και σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Κυκλικό Νόμο, εμφανίζονται μέσα στην ανθρωπότητα ή αποσύρονται στο μεταφυσικό πεδίο, πάντα με προορισμό την ανάπτυξη της πνευματικότητας. Είναι γνωστοί στη γη ως ιεροφάντες, μύστες, πνευματικοί ταγοί, Διδάσκαλοι της Σοφίας και Μαχάτμας.
Είναι τα Όντα που έχουν ελέγξει τις ανθρώπινες δυνάμεις τους και έχουν τη γνώση των νόμων της Ζωής.
Στο άρθρο της «Μαχάτμας και Τσέλας», η Ε.Π.Μ., λέει: «Ένας Μαχάτμα είναι μια προσωπικότητα, η οποία, με ειδική εκπαίδευση και μόρφωση, ανέπτυξε εκείνες τις υψηλές δυνάμεις και κατέκτησε εκείνη την πνευματική γνώση, την οποία η συνήθης ανθρωπότητα θα κατακτήσει αφού περάσει διαμέσου απειράριθμων σειρών μετενσαρκώσεων στη διάρκεια της κοσμικής εξέλιξης, προϋποθέτοντας φυσικά ότι δεν θα πάει αντίθετα στους σκοπούς της Φύσης..»
Στο ‘Παγκόσμια Θεοσοφία’ ο Ρόμπερτ Κρόσμπυ αναφέρεται στην ατραπό που περπατήθηκε από τα Μεγάλα αυτά Όντα, και τα κατέστησε ικανά να προσφέρουν αυτή τη μεγάλη υπηρεσία στην ανθρωπότητα.
«Εκείνα τα όντα που βρίσκονται υψηλότερα από μας στην κλίμακα της εξέλιξης, που είναι μεγαλύτερα από τους ‘θεούς’ που αντιλαμβανόμαστε, έχουν περάσει διαμέσου των ίδιων δοκιμασιών και των ίδιων πόνων που εμείς περνάμε, έως ότου έμαθαν να αναγνωρίζουν την εσώτατη φύση τους και να δρουν σύμφωνα προς αυτή. Ήλθαν για να μάθουν ότι η αληθινή θρησκεία είναι η γνώση του ατομικού εαυτού και η αντίστοιχη πράξη της. Όντας πλησιέστερα στην πηγή της Ύπαρξής τους, ανακάλυψαν ότι η πηγή είναι η ίδια και για τα άλλα όντα – και αυτό που κάνει τη διαφορά ανάμεσά τους είναι η κατακτημένη γνώση και η χρήση της. Η γνώση τους είναι μια απόλυτα ορθή γνώση της ουσίας του κάθε πράγματος στη φύση, που είναι το μόνο θεμέλιο της κάθε αληθινής θρησκείας.»
Οι Πνευματικές Οντότητες της Λευκής Στοάς είναι οι θείες ενσαρκώσεις που εμφανίζονται σε διαφορετικές περιόδους της ιστορίας μας. Όπως αναφέρεται στο «Ωκεανός της Θεοσοφίας» σ.3, του Ουϊλλιαμ Τζατζ, «Το πλέον έξυπνο ον στο συμπαν, ο άνθρωπος, δεν έμεινε ποτέ δίχως φίλο, αλλά έχει μια σειρά από πρεσβύτερους αδελφούς οι οποίοι παρατηρούν την πρόοδο των λιγότερο προοδευμένων, διατηρούν τη γνώση την κερδισμένη μέσα από αιώνες δοκιμασίας και εμπειρίας και συνεχώς αναζητούν ευκαιρίες για να προσδιορίσουν το πλάνο της ανάπτυξης της φυλετικής νοημοσύνης πάνω σε αυτή ή σε άλλες σφαίρες κατάλληλες για την παρουσίαση των μεγάλων αληθειών που αφορούν το πεπρωμένο της ψυχής.»
Ο Συνέσιος, ο μυημένος αρχιεπίσκοπος της Κυρήνης έλεγε τα εξής: «Πραγματικά πάνω στη γη, υπάρχει η ιερή φυλή των ηρώων, οι οποίοι προσέχουν την ανθρωπότητα και είναι ικανοί να την βοηθήσουν ακόμη και στις πιο μικρές σκοτούρες της… Αυτή η ηρωϊκή φυλή είναι, όπως και ήταν, μια αποικία (από θεούς) εγκατεστημένη εδώ ώστε αυτός ο γήινος τόπος να μη στερηθεί την ανώτερη φύση.»[5]
Για την ύπαρξη των Διδασκάλων της Σοφίας και για την παρουσία τους πάνω στη γη, γίνονται πολλές συζητήσεις και ερωτήσεις. Ας δούμε μερικά σχόλια δοσμένα από τους μεγάλους Θεόσοφους, οι οποίοι ακολούθησαν πιστά τη γραμμή που καθιερώθηκε από τους Μαχάτμας μέσω της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ.
Για την ύπαρξη των Διδασκάλων πάνω στη γη, αναφέρονται τα εξής:
«…. τέτοια Όντα εμφανίζονται στις διασταυρώσεις των μεγάλων κύκλων, όπως συνέβη ανάμεσα στο 1875 και στο 1898, όταν διασταυρώθηκαν τρεις μεγάλοι κύκλοι. Τα πρώτα πέντε χιλιάδες χρόνια του Καλιγιούγκα, που άρχισε με τον θάνατο του Κρίσνα, του Διδασκάλου του ‘Μπαγκαβάτ Γκιτά’ συμπληρώθηκε αυτή την εποχή. Κάθε εκατό χρόνια, γίνεται μια προσπάθεια από τη Μεγάλη Στοά, τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια του κάθε αιώνα, διαμέσου των Δασκάλων ή των μαθητών τους, να περάσουν καλύτερες ιδέες στην ανθρωπότητα. Ο ήλιος, στη διάρκεια αυτής της περιόδου περνούσε από τους Ιχθείς στον Υδροχόο, και αυτό επίσης ήταν ένα σημάδι. Η διασταύρωση αυτών των τριών κύκλων, τότε, σήμαινε πολλά πράγματα. Και ένα εξ αυτών ήταν ότι κατά την περίοδο αυτή θα εμφανιζόταν μια μεγάλη Προσωπικότητα στη γη, με τη γνώση που θα ταίριαζε στον πολιτισμό και τη νοημοσύνη της εποχής. Αν θέλουμε να ξέρουμε ποιό ήταν αυτό το Ον, θα πρέπει να σκεφθούμε σύμφωνα με τη γραμμή των μελετών μας. Η Οντότητα γνωστή στον κόσμο ως Ε.Π.Μπλαβάτσκυ ήταν γνωστή στους Διδασκάλους με ένα άλλο όνομα, όπως οι ίδιοι δήλωσαν, και η γνώση που δόθηκε από Αυτήν ή από Αυτόν, είναι αυτό που γνωρίζουμε ως Θεοσοφία.»[6]
Ποιό είναι το μήνυμα που μεταδίδουν στον κόσμο οι Διδάσκαλοι; Ας δούμε τί λέει η Ε.Π.Μ. στο Κλειδί της Θεοσοφίας:[7]
«Κάνε τους ανθρώπους να αισθανθούν και να αναγνωρίσουν στα βάθη της καρδιάς τους, ποιό είναι το πραγματικό, αληθινό καθήκον τους προς όλους τους ανθρώπους και κάθε παλιά κατάχρηση της δύναμης, κάθε άδικος νόμος στην εθνική πολιτική, βασισμένος στην ανθρώπινη, κοινωνική ή πολιτική ιδιοτέλεια, θα εξαφανιστεί από μόνη της.»
«Το σπουδαιότερο είναι να ξεριζώσεις την πιο εύφορη πηγή του εγκλήματος και της ανηθικότητας- την πίστη ότι είναι δυνατό ο άνθρωπος να γλυτώσει τις συνέπειες των δικών του πράξεων. Αν τους διδάξεις τον μεγαλύτερο όλων των νόμων, το Κάρμα και τη Μετενσάρκωση, και τους εμφυτέψεις το αίσθημα της αληθινής αξιοπρέπειας της ανθρώπινης φύσης, θα στραφούν από το κακό και θα απέχουν ως από φυσικό κίνδυνο.»[8]
Τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια κάθε εκατονταετίας, οι Διδάσκαλοι εργάζονται πιο ανοιχτά και με ευρύτερες μάζες ανθρώπων. Άλλες φορές βρίσκονται πίσω από τα φαινόμενα και εργάζονται μόνο με άτομα. Όμως, όλες τις φορές, η μετάδοση της γνώσης περιορίζεται από το πλέγμα της προσωπικότητας μέσω της οποίας διενεργούν. Το έργο τους είναι κυρίως η παρουσίαση των εσωτερικών ιδεών, κάθε φορά και περισσότερες. Αυτές, ενώ στην αρχή είναι αντικείμενα αντίδρασης και απόρριψης, με τον καιρό διαπερνώντας τις μάζες, αν και παραποιούνται από την κατώτερη ιδιοσυστασία των ανθρώπων, εντούτοις χαράσσουν νέα πορεία εξέλιξης, διευρύνουν τη συνειδητότητα και εκπολιτίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά.
Πώς είναι άραγε αυτά τα Όντα, όταν εμφανίζονται στη γη; Ας διαβάσουμε τα όσα λέει ο Ρόμπερτ Κρόσμπυ:[9]
«Ενώ τα σώματά Τους είναι σαν τα δικά μας, η φυσική τους ουσία είναι υψίστης ποιότητας. Μοιάζει με ακτινοβόλα ύλη, πολύ ηλεκτρική και μαγνητική, επειδή αν κατέχουν ανώτερες δυνάμεις, τα σώματά Τους απαραίτητα θα ήταν παρόμοια για να μπορούν να αντέχουν την επαφή και τη μεταβίβαση αυτών των δυνάμεων. Οι Διδάσκαλοι δεν θα μπορούσαν να επισκεφθούν ένα συνηθισμένο άνθρωπο δίχως να προκαλέσουν αναταραχή στο φυσικό του σώμα καθώς θα απέτρεπε τη συνηθισμένη αντίληψη και πράξη. Όταν έρχονται ανάμεσα στον κόσμο, παίρνουν τις απαραίτητες προφυλάξεις για να κρυφτούν όπως και για να απομονώσουν τις δυνάμεις Τους παίρνοντας ένα συνηθισμένο σώμα από φυσική ύλη. Με αυτά τα μέσα είναι σε θέση να αποφύγουν την εξωτερική ενόχληση, την επιτήρηση ή την παρεμπόδιση. Καθώς η εργασία τους αφορά στην εσωτερική φύση του Ανθρώπου διαμέσου των προσωπικοτήτων τους, αυτό το δανεικό σώμα, ας πούμε, υπηρετεί κάθε σκοπό. Αν αντιθέτως, θα έπρεπε να αποφύγουν κάθε πιθανή πληγή ή ενόχληση στο συνηθισμένο σώμα και να φανούν με τα δικά τους φυσικά σώματα, οι υπερφυσικές Τους δυνάμεις και η εμφάνισή Τους θα ήταν τέτοια που θα προκαλούσε τη λατρεία εκ μέρους κάποιων, και τη δεισιδαίμονα ανταγωνιστικότητα εκ μέρους άλλων, που εξαιτίας της θα ανατρεπόταν ο σκοπός που είναι η δραστηριοποίηση της θείας φύσης στον Ανθρωπο.»
Η Ε.Π.Μ. το άρθρο της «Μαχάτμας και Τσέλας» λέει: «Όταν, όμως, ο κόσμος εκφράζει την επιθυμία ‘να δεί έναν Μαχάτμα’, πράγματι δεν φαίνεται να γνωρίζει τί ζητάει. Πώς μπορούν με τα φυσικά τους μάτια να ελπίζουν να δουν κάτι υπερφυσικό; Και ας υποθέσουμε ότι βλέπουν το σώμα ενός Μαχάτμα, πώς μπορούν να γνωρίζουν ότι πίσω από αυτή τη μάσκα κρύβεται μια μεγάλη οντότητα;…. Θα πρέπει κάποιος να υπερυψώσει τόσο το Μάνας του ώστε η αντίληψή του να είναι καθαρή και κάθε ομίχλη σχηματισμένη από την πλάνη (μάγια) θα πρέπει να διωχθεί. Τότε το όραμά του θα είναι φωτεινό και θα βλέπει τους Μαχάτμας οπουδήποτε μπορεί να είναι, επειδή βυθισμένος στην έκτη και την έβδομη αρχή του, που είναι πανταχού παρούσες, μπορεί να βλέπει τους Μαχάτμας παντού.»
Για τον Τσέλα, δηλαδή τον ώριμο μαθητή των Διδασκάλων, η Ε.Π.Μ. αναφέρει τα εξής, στο ίδιο κεφάλαιο ‘Μαχάτμας και Τσέλας’: «Όταν ο αυτοαναπτυσσόμενος ασκητής – είτε μέσα είτε έξω από τον κόσμο – έχει τοποθετήσει τον εαυτό του, σύμφωνα με τη φυσική του ικανότητα, πάνω από, δηλαδή έχει κάνει τον εαυτό του κύριο των, 1) λίνγκα σαρίρα, 2) των ιντρίγια, των αισθήσεων, 3) των ντόσα-ελαττωμάτων, 4) του ντούκα- του πόνου, και είναι έτοιμος να γίνει ένα με το Μάνας του-τον ανώτερο νου, το Μπούντι- διανόηση ή πνευματική νοημοσύνη και Άτμα, υψίστη ψυχή ή πνεύμα.»
Οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη των πνευματικών δυνάμεων, που είναι και οι προϋποθέσεις για τη συνάντηση του Διδασκάλου ή του Πνευματικού Εαυτού, περιγράφονται ποιητικά στο ακόλουθο απόσπασμα από τη Φωνή της Σιγής:
«- Βλέπεις καλά, Λανού. Οι πύλες αυτές οδηγούν τον μαθητή μέσα από τα κύματα, προς την αντίθετη όχθη. Η κάθε πύλη ανοίγεται με ένα χρυσό κλειδί. Και τα κλειδιά αυτά είναι:
1. Ντάνα, το κλειδί της ευσπλαχνίας και της αθάνατης αγάπης.
2. Σίλα, το κλειδί της αρμονίας στα λόγια και τις πράξεις, το κλειδί που ισοζυγίζει το αίτιο με το αποτέλεσμα, μην αφήνοντας θέση για την καρμική δράση.
3. Σάντι, η γλυκειά υπομονή, που τίποτα να την ταράξει μπορεί.
4. Βαϊράγκυα, η αδιαφορία, όμοια στην ευχαρίστηση ή στον πόνο, η νικημένη πλάνη, η αντίληψη της μοναδικής αλήθειας.
5. Βίρυα, η αδάμαστη ενέργεια, που χαράζει τον δρόμο προς την υπερφυσική αλήθεια, έξω από τη λάσπη της γήϊνης ψευτιάς.
6. Ντυάνα, που η χρυσή της πύλη, ευθύς ως ανοιχθεί, οδηγεί τον άγιο στο βασίλειο του αιώνιου ΣΑΤ και την ακατάπαυστη ενατένισή του.
7. Πράζνα, που το κλειδί της κάνει τον άνθρωπο Θεό, τον δημιουργημένο Μποντισάττβα, γιό των Ντυάνι.
................................................................................................................................................
-Προτού μπορέσεις προς την πρώτη πύλη να πλησιάσεις, θα χρειαστεί να έχεις μάθει να διαχωρίζεις το σώμα σου από το νοητικό σου, να διαλύεις τον ίσκιο και να ζεις μέσα στο αιώνιο. Για τον σκοπό αυτόν θα πρέπει να ζεις και να αναπνέεις μέσα σε όλα, όπως το καθετί που υπάρχει, αναπνέει μέσα σε σένα.. Να νοιώθεις ότι κατοικείς σε όλα τα πράγματα και ότι όλα κατοικούν μέσα στο Εγώ σου.
......................................................................................................................................................
-Έτσι σε τέλεια θα είσαι συμφωνία με καθετί που ζει. Θα αγαπήσεις τους ανθρώπους σαν νάταν αδελφοί σου μαθητές, οι μαθητές ενός και του αυτού Διδασκάλου, οι γιοί μιας γλυκιάς μάνας.
-Οι Διδάσκαλοι είναι πολλοί. Η ΨΥΧΗ – ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ δεν είναι παρά μία, η Αλάγια, η
παγκόσμια ψυχή. Ζήσε μες τον Διδάσκαλο αυτόν και οι αχτίδες του ας ζούνε μεσα σε σένα.
Ζήσε μες στους συντρόφους σου, όπως εκείνοι ζουν μεσα σε Αυτόν.»
1. Μυστική Διδασκαλία, Ι, 404, «Η λατρεία του Δένδρου, του Φιδιού και του Κροκόδειλου».
[2] Μ.Δ. Ι, 207
[3] Μ.Δ. Ι, 208
[4] Μ.Δ. Ι, 169-170
[5] από http:/www.Blavatsky.net/members/homestudy/masters734.htm
[6] Ρόμπερτ Κρόσμπυ, ‘Απαντήσεις σε Ερωτήσεις’, σ.190
[7] «Το Κλειδί της Θεοσοφίας» σ.215
[8] Το Κλειδί της Θεοσοφίας, σ.230
[9] «Απαντήσεις στις Ερωτήσεις», σ.10