H συγκέντρωση των θεών ήταν… σύνοδος πλανητών!
Οι ερωτικές ατασθαλίες της θεάς Αφροδίτης με τον Άρη και η συγκέντρωση των θεών για να τους πιάσουν στα… πράσα, που περιγράφονται με γλαφυρότατο τρόπο στην Οδύσσεια του Ομήρου, δεν ήταν φαντασία του ποιητή, αλλά ένα σπάνιο αστρονομικό γεγονός, που είχε προηγηθεί της συγγραφής του έπους.
Αυτό αποκαλύπτεται ύστερα από επιστημονική μελέτη και με τη βοήθεια υπολογιστών και λογισμικού, που παρουσιάζει το newsbomb.gr.
Ο καθηγητής Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου Πατρών, Σταύρος Παπαμαρινόπουλος έχει ξεκινήσει μια πολύχρονη έρευνα προκειμένου να αποκωδικοποιήσει την ελληνική μυθολογία, στηριζόμενος όμως, σε επιστημονικές τεκμηριώσεις και επιχειρήματα.
Το newsbomb.gr επικοινώνησε με τον καθηγητή Παπαμαρινόπουλο ο οποίος μας είπε τα εξής:
«Στα Ομηρικά έπη, τα οποία γράφτηκαν τον 8ο αιώνα, ο θεός Άρης παρουσιάζεται σε μια ερωτική σχέση με την Αφροδίτη προκαλώντας τον ερχομό των θεών Δία, Ερμή και Ποσειδώνα, οι οποίοι πετυχαίνουν το παράνομο ζευγάρι ακινητοποιημένο στη νυφική παστάδα, ύστερα από τέχνασμα του συζύγου της Αφροδίτης, Ήφαιστου.
Αυτά μας τα λέει ο Όμηρος, εμείς όμως με τη βοήθεια της τεχνολογίας διαπιστώσαμε ότι επρόκειτο για μια σπάνια σύνοδο 5 πλανητών, με συχνότητα επανάληψης 5000 ετών, όπου ο θεός Ποσειδώνας είναι ο Κρόνος, και η οποία συνέβη στις 25 Φεβρουαρίου του 1953 π.Χ. στις 7 το πρωί.»
Επίσης ο Όμηρος παρουσιάζει τον ερυθρό πλανήτη ως θεό του πολέμου, ο οποίος προκαλεί καταστροφές στην Γη. Παράλληλα ο Ησίοδος τον 7ο αιώνα π.Χ. αναφέρει τους δορυφόρους του Άρη, το Δείμο και το Φόβο.
«Η εξήγηση που δίνεται από τους Donald W. Patten και Samuel R. Windson στην πραγματεία τους “The Mars-Earth Wars”, είναι ότι η τροχιά του Άρη άλλαξε ξαφνικά τον 7ο αιώνα από κάποιο κοσμικό γεγονός, το οποίο τον ανάγκασε να έρθει πιο κοντά στην Γη και να προκαλέσει καταστροφές.
Αυτή η θεωρία έρχεται σε αντίθεση με την αποδεκτή αστρονομική άποψη ότι οι τροχιές των πλανητών ήταν πάντοτε οι ίδιες.
Η ίδια θεωρία εξηγεί και την περίπτωση του Δείμου και του Φόβου , οι οποίοι ανακαλύφθηκαν το 1877 από τον Α. Hall», μας λέει ο καθηγητής.
Σε ερώτηση μας, πώς ο Όμηρος και ο Ησίοδος γνώριζαν αυτά τα αστρονομικά γεγονότα, αφού εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν τηλεσκόπια, ο καθηγητής μας απαντά πως η μόνη εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι ότι ο Άρης, ήρθε πολύ κοντά στη Γη με αποτέλεσμα οι δύο του δορυφόροι να ήταν ορατοί δια γυμνού οφθαλμού υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι οι παρατηρητές να είχαν οπτική οξύτητα 20/10 και ο ουρανός να ήταν διαυγής. Επιπλέον εξηγείται και η θηλυκή υπόσταση της Αφροδίτης διότι παρουσιάζει μηνίσκο, κατά φάσεις όπως η Σελήνη, με συνέπεια να χρησιμεύει ως ημερολόγιο.
Ρεπορτάζ: Νάντυ Παπαμήτσου
Πηγή: Newsbomb
Οι ερωτικές ατασθαλίες της θεάς Αφροδίτης με τον Άρη και η συγκέντρωση των θεών για να τους πιάσουν στα… πράσα, που περιγράφονται με γλαφυρότατο τρόπο στην Οδύσσεια του Ομήρου, δεν ήταν φαντασία του ποιητή, αλλά ένα σπάνιο αστρονομικό γεγονός, που είχε προηγηθεί της συγγραφής του έπους.
Αυτό αποκαλύπτεται ύστερα από επιστημονική μελέτη και με τη βοήθεια υπολογιστών και λογισμικού, που παρουσιάζει το newsbomb.gr.
Ο καθηγητής Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου Πατρών, Σταύρος Παπαμαρινόπουλος έχει ξεκινήσει μια πολύχρονη έρευνα προκειμένου να αποκωδικοποιήσει την ελληνική μυθολογία, στηριζόμενος όμως, σε επιστημονικές τεκμηριώσεις και επιχειρήματα.
Το newsbomb.gr επικοινώνησε με τον καθηγητή Παπαμαρινόπουλο ο οποίος μας είπε τα εξής:
«Στα Ομηρικά έπη, τα οποία γράφτηκαν τον 8ο αιώνα, ο θεός Άρης παρουσιάζεται σε μια ερωτική σχέση με την Αφροδίτη προκαλώντας τον ερχομό των θεών Δία, Ερμή και Ποσειδώνα, οι οποίοι πετυχαίνουν το παράνομο ζευγάρι ακινητοποιημένο στη νυφική παστάδα, ύστερα από τέχνασμα του συζύγου της Αφροδίτης, Ήφαιστου.
Αυτά μας τα λέει ο Όμηρος, εμείς όμως με τη βοήθεια της τεχνολογίας διαπιστώσαμε ότι επρόκειτο για μια σπάνια σύνοδο 5 πλανητών, με συχνότητα επανάληψης 5000 ετών, όπου ο θεός Ποσειδώνας είναι ο Κρόνος, και η οποία συνέβη στις 25 Φεβρουαρίου του 1953 π.Χ. στις 7 το πρωί.»
Επίσης ο Όμηρος παρουσιάζει τον ερυθρό πλανήτη ως θεό του πολέμου, ο οποίος προκαλεί καταστροφές στην Γη. Παράλληλα ο Ησίοδος τον 7ο αιώνα π.Χ. αναφέρει τους δορυφόρους του Άρη, το Δείμο και το Φόβο.
«Η εξήγηση που δίνεται από τους Donald W. Patten και Samuel R. Windson στην πραγματεία τους “The Mars-Earth Wars”, είναι ότι η τροχιά του Άρη άλλαξε ξαφνικά τον 7ο αιώνα από κάποιο κοσμικό γεγονός, το οποίο τον ανάγκασε να έρθει πιο κοντά στην Γη και να προκαλέσει καταστροφές.
Αυτή η θεωρία έρχεται σε αντίθεση με την αποδεκτή αστρονομική άποψη ότι οι τροχιές των πλανητών ήταν πάντοτε οι ίδιες.
Η ίδια θεωρία εξηγεί και την περίπτωση του Δείμου και του Φόβου , οι οποίοι ανακαλύφθηκαν το 1877 από τον Α. Hall», μας λέει ο καθηγητής.
Σε ερώτηση μας, πώς ο Όμηρος και ο Ησίοδος γνώριζαν αυτά τα αστρονομικά γεγονότα, αφού εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν τηλεσκόπια, ο καθηγητής μας απαντά πως η μόνη εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι ότι ο Άρης, ήρθε πολύ κοντά στη Γη με αποτέλεσμα οι δύο του δορυφόροι να ήταν ορατοί δια γυμνού οφθαλμού υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι οι παρατηρητές να είχαν οπτική οξύτητα 20/10 και ο ουρανός να ήταν διαυγής. Επιπλέον εξηγείται και η θηλυκή υπόσταση της Αφροδίτης διότι παρουσιάζει μηνίσκο, κατά φάσεις όπως η Σελήνη, με συνέπεια να χρησιμεύει ως ημερολόγιο.
Ρεπορτάζ: Νάντυ Παπαμήτσου
Πηγή: Newsbomb
Ου πάνυ ημίν ούτω φροντιστέον, τι ερούσιν οι πολλοί ημάς,
αλλ' ό,τι ο επαϊων περί των δικαίων και αδίκων
αλλ' ό,τι ο επαϊων περί των δικαίων και αδίκων
Στην Οδύσσεια και στη ραψωδία Θ' διαβάζουμε πως ο Δημόδοκος, ο τραγουδοποιός του βασιλιά Αλκίνοου, παίζοντας τη φόρμιγγα εξιστορεί αυτή τη σκηνή.
Ο Ήφαιστος λοιπόν μαθαίνοντας από τον πανεπόπτη Ήλιο την παράνομη σχέση Άρεως και Αφροδίτης, που μάλιστα συνευρίσκονταν στο δικό του κρεβάτι, στήνει μια αόρατη παγίδα σε αυτό, προκειμένου να τους παγιδέψει με τα αόρατα δεσμά και να καλέσει τους υπόλοιπους Ολύμπιους θεούς να τους δουν και ο Δίας να τον δικαιώσει. Προσποιούμενος ο Ήφαιστος πως πηγαίνει στη Λήμνο, τους δίνει την ευκαιρία να συνευρεθούν και παγιδεύονται .Μαζεύτηκαν λοιπόν μόνο οι υπόλοιποι άρρενες θεοί ενώ οι θεές δεν προσήλθαν από ντροπή. Με τη μεσολάβηση του Ποσειδώνα τελικά ο Ήφαιστος λύνει τα δεσμά τους και ο μεν Άρης κατέφυγε στη Θράκη, η δε Αφροδίτη στην Πάφο.
Αναρωτιέμαι λοιπόν αν μπορούν τα παραπάνω να αποτυπωθούν σε αστροφυσικά γεγονότα με περισσότερες λεπτομέρειες, πέραν της σύναξης δηλαδή να εξηγηθεί η παγίδευση του παράνομου ζευγαριού, η μεσολάβηση του Ποσειδώνα και η φυγή των παράνομων εραστών.
Επιπλέον δεδομένου ότι οι συνάξεις των θεών γινόταν στα παλάτια του Ολύμπου, ποιος είναι ο ουράνιος ή συμπαντικός Όλυμπος όπου έλαβε χώρα αυτή η σύνοδος των πλανητών;
Ο Ήφαιστος λοιπόν μαθαίνοντας από τον πανεπόπτη Ήλιο την παράνομη σχέση Άρεως και Αφροδίτης, που μάλιστα συνευρίσκονταν στο δικό του κρεβάτι, στήνει μια αόρατη παγίδα σε αυτό, προκειμένου να τους παγιδέψει με τα αόρατα δεσμά και να καλέσει τους υπόλοιπους Ολύμπιους θεούς να τους δουν και ο Δίας να τον δικαιώσει. Προσποιούμενος ο Ήφαιστος πως πηγαίνει στη Λήμνο, τους δίνει την ευκαιρία να συνευρεθούν και παγιδεύονται .Μαζεύτηκαν λοιπόν μόνο οι υπόλοιποι άρρενες θεοί ενώ οι θεές δεν προσήλθαν από ντροπή. Με τη μεσολάβηση του Ποσειδώνα τελικά ο Ήφαιστος λύνει τα δεσμά τους και ο μεν Άρης κατέφυγε στη Θράκη, η δε Αφροδίτη στην Πάφο.
Αναρωτιέμαι λοιπόν αν μπορούν τα παραπάνω να αποτυπωθούν σε αστροφυσικά γεγονότα με περισσότερες λεπτομέρειες, πέραν της σύναξης δηλαδή να εξηγηθεί η παγίδευση του παράνομου ζευγαριού, η μεσολάβηση του Ποσειδώνα και η φυγή των παράνομων εραστών.
Επιπλέον δεδομένου ότι οι συνάξεις των θεών γινόταν στα παλάτια του Ολύμπου, ποιος είναι ο ουράνιος ή συμπαντικός Όλυμπος όπου έλαβε χώρα αυτή η σύνοδος των πλανητών;
"δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα"
http://www.youtube.com/watch?v=1KPT7q0s6Vw
http://www.youtube.com/watch?v=1KPT7q0s6Vw
Ένα βιβλίο που ενδεχομένως να σε βοηθήσει για αυτή την ερμηνεία των Ομηρικών Επών, αν και αναφέρεται μόνο στην Ιλιάδα είναι το:
"Η μυστική Ιλιάδα του Ομήρου" | του Γουντ Φλόρενς από εκδόσεις Λιβάνη
http://www.livanis.gr/%CE%93%CE%BF%CF%8 ... 52416.aspx
«Τίποτε δεν είναι τυχαίο στον ουρανό και ό,τι συμβαίνει στον ουρανό συνδέεται άμεσα με τους λαούς της γης και τις λατρείες τους. Μήπως η Ιλιάδα εκτός από ιστορικό έπος είναι και ένα αστρονομικό εγχειρίδιο; Μήπως η μετάπτωση έφερε στον ουρανό της Ελλάδας έναν πολύ λαμπρό αστέρα, το λαμπρότερο απ’ όλους, τον Σείριο, και, για να τον τιμήσουμε, του δίνουμε το ρόλο του λαμπρότερου πολεμιστή της Ιλιάδας, του Αχιλλέα; Μήπως η μετάπτωση δε θα φέρει και την πτώση της Μεγάλης 'Αρκτου από τη θέση της σαν δείκτη του βορρά για να περάσει σήμερα ο βορράς στη Μικρή 'Αρκτο; Αυτό έγινε φυσικά, και γιατί να μην το συνδέσουμε και με την πτώση της Τροίας; Πώς γνωρίζει ο Έκτορας, στην αρχή σχεδόν της Ιλιάδας, ότι η Τροία θα πέσει; Μήπως καταγράφει ο Όμηρος τη μετάπτωση των ισημεριών με την πτώση της Τροίας;»
"Η μυστική Ιλιάδα του Ομήρου" | του Γουντ Φλόρενς από εκδόσεις Λιβάνη
http://www.livanis.gr/%CE%93%CE%BF%CF%8 ... 52416.aspx
«Τίποτε δεν είναι τυχαίο στον ουρανό και ό,τι συμβαίνει στον ουρανό συνδέεται άμεσα με τους λαούς της γης και τις λατρείες τους. Μήπως η Ιλιάδα εκτός από ιστορικό έπος είναι και ένα αστρονομικό εγχειρίδιο; Μήπως η μετάπτωση έφερε στον ουρανό της Ελλάδας έναν πολύ λαμπρό αστέρα, το λαμπρότερο απ’ όλους, τον Σείριο, και, για να τον τιμήσουμε, του δίνουμε το ρόλο του λαμπρότερου πολεμιστή της Ιλιάδας, του Αχιλλέα; Μήπως η μετάπτωση δε θα φέρει και την πτώση της Μεγάλης 'Αρκτου από τη θέση της σαν δείκτη του βορρά για να περάσει σήμερα ο βορράς στη Μικρή 'Αρκτο; Αυτό έγινε φυσικά, και γιατί να μην το συνδέσουμε και με την πτώση της Τροίας; Πώς γνωρίζει ο Έκτορας, στην αρχή σχεδόν της Ιλιάδας, ότι η Τροία θα πέσει; Μήπως καταγράφει ο Όμηρος τη μετάπτωση των ισημεριών με την πτώση της Τροίας;»
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Η έρευνα του βιβλίου που ανέφερα είχε ξεκινήσει γύρω στο 1945!
Μερικές από τις πληροφορίες που μας δίνει Η μυστική Ιλιάδα του Ομήρου, είναι ότι οι περισσότεροι Θεοί, που αναφέρονται στην Ιλιάδα (και κατ' επέκταση στην Οδύσσεια) είναι οι πλανήτες και οι ήρωες είναι οι αστερισμοί ή κάποια συγκεκριμένα άστρα αστερισμών.
Για παράδειγμα, ο πλανήτης άρης, είναι ο Θεός Άρης, η σελήνη είναι η Θεά Ήρα, ο πλανήτης Δίας είναι η Θεά Αθηνά, ο πλανήτης ερμής στην αυγή είναι ο Θεός Απόλλων ενώ στην δύση είναι ο Θεός Ερμής, ο πλανήτης αφροδίτη είναι η Θεά Αφροδίτη κλπ
Ο Έκτωρ είναι ο αστερισμός του Ωρίωνος, ο Αχιλλεύς ο αστερισμός του Μεγάλου Κυνός και ενίοτε ο αστήρ Σείριος, Ο Διομήδης ο αστερισμός του Περσέως, και πολλά άλλα.
Υ.Γ: Απλά και μόνο για την ιστορία, δεν έχω βρει σχεδόν καμία αναφορά που να επαληθεύει όλες τις τοποθετήσεις του εν λόγω βιβλίου και γενικότερα δεν συμφωνώ με το ότι οι Θεοί των Ελλήνων είναι πλανήτες ή αστερισμοί. Για μένα από την μικρή μελέτη που έχω κάνει και από τα ελάχιστα που κατανοώ, τα αστρά και οι πλανήτες είναι Θεοί, αλλά δεν είναι οι Θεοί για τους οποίους ξέρουμε από την μυθολογία μας. Αλλά αυτά είναι απλά απόψεις δικές μου και δεν χρειάζεται να τις λαμβάνει κάποιος υπόψιν του.
Μερικές από τις πληροφορίες που μας δίνει Η μυστική Ιλιάδα του Ομήρου, είναι ότι οι περισσότεροι Θεοί, που αναφέρονται στην Ιλιάδα (και κατ' επέκταση στην Οδύσσεια) είναι οι πλανήτες και οι ήρωες είναι οι αστερισμοί ή κάποια συγκεκριμένα άστρα αστερισμών.
Για παράδειγμα, ο πλανήτης άρης, είναι ο Θεός Άρης, η σελήνη είναι η Θεά Ήρα, ο πλανήτης Δίας είναι η Θεά Αθηνά, ο πλανήτης ερμής στην αυγή είναι ο Θεός Απόλλων ενώ στην δύση είναι ο Θεός Ερμής, ο πλανήτης αφροδίτη είναι η Θεά Αφροδίτη κλπ
Ο Έκτωρ είναι ο αστερισμός του Ωρίωνος, ο Αχιλλεύς ο αστερισμός του Μεγάλου Κυνός και ενίοτε ο αστήρ Σείριος, Ο Διομήδης ο αστερισμός του Περσέως, και πολλά άλλα.
Υ.Γ: Απλά και μόνο για την ιστορία, δεν έχω βρει σχεδόν καμία αναφορά που να επαληθεύει όλες τις τοποθετήσεις του εν λόγω βιβλίου και γενικότερα δεν συμφωνώ με το ότι οι Θεοί των Ελλήνων είναι πλανήτες ή αστερισμοί. Για μένα από την μικρή μελέτη που έχω κάνει και από τα ελάχιστα που κατανοώ, τα αστρά και οι πλανήτες είναι Θεοί, αλλά δεν είναι οι Θεοί για τους οποίους ξέρουμε από την μυθολογία μας. Αλλά αυτά είναι απλά απόψεις δικές μου και δεν χρειάζεται να τις λαμβάνει κάποιος υπόψιν του.
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Σταύρο, μήπως εννοείς πως οι πλανήτες και οι αστερισμοί είναι οι λεγόμενες εκδηλώσεις, ή κατι παρόμοιο, των θεών και όχι οι ίδιοι οι θεοί;
Πάντως στο ΑΡΧΗ-ΤΕΛΟΣ του αστροταξιδευτή πλέον Ιωάννη Φουράκη, γίνεται αναφορά για Πάνδημο Αφροδίτη (δηλαδή τον πλανήτη) και για Ουράνια Αφροσίτη. Επίσης επισημαίνεται πως άλλο ο Δίας (ο πλανήτης) και άλλο ο Ζεύς.
Πάντως στο ΑΡΧΗ-ΤΕΛΟΣ του αστροταξιδευτή πλέον Ιωάννη Φουράκη, γίνεται αναφορά για Πάνδημο Αφροδίτη (δηλαδή τον πλανήτη) και για Ουράνια Αφροσίτη. Επίσης επισημαίνεται πως άλλο ο Δίας (ο πλανήτης) και άλλο ο Ζεύς.
"δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα"
http://www.youtube.com/watch?v=1KPT7q0s6Vw
http://www.youtube.com/watch?v=1KPT7q0s6Vw
Ναι, Αλέξανδρε, αυτό εννοώ, ότι οι ορατοί αστέρες και πλανήτες είναι εκδηλώσεις των θεών και όχι καθ'αυτό οι ίδιοι οι θεοί.
Το να πούμε όμως ότι και οι αστέρες είναι οι θεοί δε θα ήταν απόλυτα λάθος υπό την οπτική της ταυτολογίας διότι τα πάντα είναι μέσα στα πάντα στο καθένα με τον τρόπο του.
Επίσης οι σύγχρονοι αστροφυσικοί μας λένε ότι το σύμπαν μας είναι μή αισθητό και ότι ο χωρόχρονος είναι ενιαίος και αδιαίρετος.
Οπότε αν αναλογιστούμε ότι ο χωρόχρονος είναι ενιαίος και αδιαίρετος υπάρχει και πάλι η ταύτιση του καθενός άστρου και οτιδήποτε αισθητού με το χωρόχρονο διότι όλα όσα βλέπουμε είναι ένα ''ον'' αδιαίρετο που οι αισθήσεις μας και η συνείδηση μας τον κάνει μερισμένο, οπότε υπό αυτή την άποψη θα λέγαμε ότι ναι είναι οι θεοί. Όμως θα πρέπει να εκλάβουμε και την θεωρία πώς το σύμπαν είναι μη αισθητό και ότι οι αισθήσεις μας είναι πλάνη οπότε οι κινήσεις των ουρανίων σωμάτων ''κρέμονται'' από άλλα γεγονότα μή αισθητά. Αυτή σε γενικές γραμμές είναι και η Πλατωνική άποψη που εκφράζεται κατ'εξοχήν στον Πλατωνικό Τίμαιο και στα σχόλια του Πρόκλου στον Τίμαιο. Υπάρχουν και πολλές άλλες αρχαίες αναφορές για αυτό το θέμα και ας παραθέσω μερικές:
''Στ'αλήθεια, είναι απαλός στην οργή του και πράος(σ.σ. μιλώντας για τον Θεό)
'κι έχει κριθεί μια για πάντα πώς είναι ο πιο απαλός για τους θνητούς'
όπως λέει ο Πίνδαρος. Είτε είναι ο ήλιος, είτε είναι κύριος του ηλίου και πατέρας, που βρίσκεται πέρα από το ορατό σύμπαν,
δεν είναι λογικό να μη θεωρεί άξιους να τους αποκαλύψει το λόγο του τους σημερινούς ανθρώπους,
για τους οποίους είναι αιτία της γέννησης και της ανάπτυξης τους, είναι και της σκέψης τους, ούτε πάλι η πρόνοια,
που σαν αφοσιωμένη και καλή μητέρα κάνει για μας τα πάντα και τα διατηρεί, (δεν είναι λογικό) να δείχνει μνησικακία μόνο στο θέμα της μαντικής και να μας την αφαιρεί,
μολονότι μας την είχε δώσει εξ’αρχής, λες και τότε, που ήταν και οι άνθρωποι περισσότεροι, δεν ήταν και οι κακοί πιο πολλοί,
την εποχή που είχαν ιδρυθεί μαντεία σε πολλά σημεία της οικουμένης.’’
‘’ παροξύνων τὸν θεόν· εὐόργητος γάρ ἐστι καὶ πρᾶος
’κατεκρίθη δὲ θνατοῖς ἀγανώτατος ἔμμεν’
ὥς φησιν ὁ Πίνδαρος. καὶ εἴθ' ἥλιός ἐστιν εἴτε
κύριος ἡλίου καὶ πατὴρ καὶ ἐπέκεινα τοῦ ὁρατοῦ παντός,
οὐκ εἰκὸς ἀπαξιοῦν φωνῆς τοὺς νῦν ἀνθρώπους, οἷς
αἴτιός ἐστι γενέσεως καὶ τροφῆς καὶ τοῦ εἶναι καὶ φρο-
νεῖν· οὐδ' ἅμα τὴν πρόνοιαν ὥσπερ εὐγνώμονα μητέρα
καὶ χρηστὴν πάντα ποιοῦσαν ἡμῖν καὶ φυλάττουσαν ἐν
μόνῃ μνησίκακον εἶναι τῇ μαντικῇ καὶ ταύτην ἀφαιρεῖ-
σθαι δοῦσαν ἐξ ἀρχῆς· ὥσπερ οὐχὶ καὶ τότε πλειόνων
ὄντων ἐν πλείοσιν ἀνθρώπων πονηρῶν, ὅτε πολλαχόθεν
τῆς οἰκουμένης χρηστήρια καθειστήκει.’’
(Πλούταρχος – Περί Tων Eκλελοιπότων Xρηστηρίων, 413.C.1 – 413.D.1)
‘’Αυτά τα στολίδια που φαίνονται στον ουρανό, επειδή ακριβώς ανήκουν στον ορατό κόσμο, πρέπει να τα νομίζουμε πως είναι τα κάλλιστα και τα ακριβέστατα από τα ορατά, αλλά από τα αληθινά είναι πολύ κατώτερα, καθώς και από τις κινήσεις που προκαλεί η
αληθινή ταχύτητα και η αληθινή βραδύτητα, με βάση τον αληθινό αριθμό και όλα τα αληθινά σχήματα προς το άλλο, και κινήσεις που μεταδίδονται σε όλα τα ουράνια σώματα, όσα υπάρχουν στην δική τους περιοχή. Και όλα αυτά μόνο με την διάνοια και τον λόγο είναι δυνατόν να γίνουν αντιληπτά’’
‘’ταῦτα μὲν τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ ποικίλματα,
ἐπείπερ ἐν ὁρατῷ πεποίκιλται, κάλλιστα μὲν ἡγεῖσθαι καὶ
ἀκριβέστατα τῶν τοιούτων ἔχειν, τῶν δὲ ἀληθινῶν πολὺ
ἐνδεῖν, ἃς τὸ ὂν τάχος καὶ ἡ οὖσα βραδυτὴς ἐν τῷ ἀληθινῷ ἀριθμῷ καὶ πᾶσι τοῖς ἀληθέσι σχήμασι φοράς τε πρὸς ἄλληλα φέρεται καὶ τὰ ἐνόντα φέρει, ἃ δὴ λόγῳ μὲν καὶ διανοίᾳ ληπτά‘’
(Πλάτων – Πολιτεία, c.7 - e.3)
‘’Ο Σαλούστιος μας λέει για τους θεούς:
Αι ουσίαι των θεών ουδέποτε εγεννήθησαν, διότι τα αεί όντα ουδέποτε γεννόται και ό,τι κατέχει την πρώτην δύναμιν και ουδέν πάσχει ζη αιωνίως.
Ούτε απετελέσθησαν εκ σωμάτων, διότι αι δυνάμεις των σωμάτων είναι ασώματοι’’
‘’αἱ τῶν Θεῶν οὐσίαι οὐδὲ ἐγένοντο,
τὰ γὰρ ἀεὶ ὄντα οὐδέποτε γίνονται, ἀεὶ δὲ εἰσίν, ὅσα δύναμίν τε
ἔχει τὴν πρώτην καὶ πάσχειν οὐδὲν πέφυκεν.
Οὐδὲ ἐκ σωμάτων εἰσί· καὶ γὰρ τῶν σωμάτων αἱ δυνάμεις ἀσώμα-
τοι.’’
(Σαλούστιος – Περί Θεών Και Κόσμου, 2.1.1 – 2.2.1)
‘’Υπεράνω πάντων των σωμάτων έστιν η της ψυχής ουσία, και υπεράνω πασών των ψυχών η νοερή φύσις, και υπεράνω πασών των νοερών υποστάσεων το Έν.’’
‘’Πάντων σωμάτων ἐπέκεινά ἐστιν ἡ ψυχῆς οὐσία, καὶ
πασῶν ψυχῶν ἐπέκεινα ἡ νοερὰ φύσις, καὶ πασῶν τῶν νοερῶν
ὑποστάσεων ἐπέκεινα τὸ ἕν.’’
(Πρόκλος – Στοιχείωσις Θεολογική, 20.3)
Η γνώμη μου λοιπόν για το βιβλίο ‘’Η Μυστική Ιλιάδα του Ομήρου’’ και για την επιστημονική δημοσίευση στον τίτλο του θέματος είναι πώς πιο ακριβή θα ήταν αν έλεγαν οτί τα άστρα και οι πλανήτες είναι μια έκφανση των Θεών , των Ημιθέων, των Ηρώων και ούτω καθ’εξής και όχι καθαυτό αυτοί και κατά την οπτική μου το καθαυτόν καθαυτόν πάντων είναι το Αγαθόν διότι όλα μετέχουν σε αυτό.
Αλλά και αυτό μας δείχνει το μεγαλείο αυτών των μυθικών ανθρώπων που κάποτε διαβιούσαν στη πατρίδα μας.
Το να πούμε όμως ότι και οι αστέρες είναι οι θεοί δε θα ήταν απόλυτα λάθος υπό την οπτική της ταυτολογίας διότι τα πάντα είναι μέσα στα πάντα στο καθένα με τον τρόπο του.
Επίσης οι σύγχρονοι αστροφυσικοί μας λένε ότι το σύμπαν μας είναι μή αισθητό και ότι ο χωρόχρονος είναι ενιαίος και αδιαίρετος.
Οπότε αν αναλογιστούμε ότι ο χωρόχρονος είναι ενιαίος και αδιαίρετος υπάρχει και πάλι η ταύτιση του καθενός άστρου και οτιδήποτε αισθητού με το χωρόχρονο διότι όλα όσα βλέπουμε είναι ένα ''ον'' αδιαίρετο που οι αισθήσεις μας και η συνείδηση μας τον κάνει μερισμένο, οπότε υπό αυτή την άποψη θα λέγαμε ότι ναι είναι οι θεοί. Όμως θα πρέπει να εκλάβουμε και την θεωρία πώς το σύμπαν είναι μη αισθητό και ότι οι αισθήσεις μας είναι πλάνη οπότε οι κινήσεις των ουρανίων σωμάτων ''κρέμονται'' από άλλα γεγονότα μή αισθητά. Αυτή σε γενικές γραμμές είναι και η Πλατωνική άποψη που εκφράζεται κατ'εξοχήν στον Πλατωνικό Τίμαιο και στα σχόλια του Πρόκλου στον Τίμαιο. Υπάρχουν και πολλές άλλες αρχαίες αναφορές για αυτό το θέμα και ας παραθέσω μερικές:
''Στ'αλήθεια, είναι απαλός στην οργή του και πράος(σ.σ. μιλώντας για τον Θεό)
'κι έχει κριθεί μια για πάντα πώς είναι ο πιο απαλός για τους θνητούς'
όπως λέει ο Πίνδαρος. Είτε είναι ο ήλιος, είτε είναι κύριος του ηλίου και πατέρας, που βρίσκεται πέρα από το ορατό σύμπαν,
δεν είναι λογικό να μη θεωρεί άξιους να τους αποκαλύψει το λόγο του τους σημερινούς ανθρώπους,
για τους οποίους είναι αιτία της γέννησης και της ανάπτυξης τους, είναι και της σκέψης τους, ούτε πάλι η πρόνοια,
που σαν αφοσιωμένη και καλή μητέρα κάνει για μας τα πάντα και τα διατηρεί, (δεν είναι λογικό) να δείχνει μνησικακία μόνο στο θέμα της μαντικής και να μας την αφαιρεί,
μολονότι μας την είχε δώσει εξ’αρχής, λες και τότε, που ήταν και οι άνθρωποι περισσότεροι, δεν ήταν και οι κακοί πιο πολλοί,
την εποχή που είχαν ιδρυθεί μαντεία σε πολλά σημεία της οικουμένης.’’
‘’ παροξύνων τὸν θεόν· εὐόργητος γάρ ἐστι καὶ πρᾶος
’κατεκρίθη δὲ θνατοῖς ἀγανώτατος ἔμμεν’
ὥς φησιν ὁ Πίνδαρος. καὶ εἴθ' ἥλιός ἐστιν εἴτε
κύριος ἡλίου καὶ πατὴρ καὶ ἐπέκεινα τοῦ ὁρατοῦ παντός,
οὐκ εἰκὸς ἀπαξιοῦν φωνῆς τοὺς νῦν ἀνθρώπους, οἷς
αἴτιός ἐστι γενέσεως καὶ τροφῆς καὶ τοῦ εἶναι καὶ φρο-
νεῖν· οὐδ' ἅμα τὴν πρόνοιαν ὥσπερ εὐγνώμονα μητέρα
καὶ χρηστὴν πάντα ποιοῦσαν ἡμῖν καὶ φυλάττουσαν ἐν
μόνῃ μνησίκακον εἶναι τῇ μαντικῇ καὶ ταύτην ἀφαιρεῖ-
σθαι δοῦσαν ἐξ ἀρχῆς· ὥσπερ οὐχὶ καὶ τότε πλειόνων
ὄντων ἐν πλείοσιν ἀνθρώπων πονηρῶν, ὅτε πολλαχόθεν
τῆς οἰκουμένης χρηστήρια καθειστήκει.’’
(Πλούταρχος – Περί Tων Eκλελοιπότων Xρηστηρίων, 413.C.1 – 413.D.1)
‘’Αυτά τα στολίδια που φαίνονται στον ουρανό, επειδή ακριβώς ανήκουν στον ορατό κόσμο, πρέπει να τα νομίζουμε πως είναι τα κάλλιστα και τα ακριβέστατα από τα ορατά, αλλά από τα αληθινά είναι πολύ κατώτερα, καθώς και από τις κινήσεις που προκαλεί η
αληθινή ταχύτητα και η αληθινή βραδύτητα, με βάση τον αληθινό αριθμό και όλα τα αληθινά σχήματα προς το άλλο, και κινήσεις που μεταδίδονται σε όλα τα ουράνια σώματα, όσα υπάρχουν στην δική τους περιοχή. Και όλα αυτά μόνο με την διάνοια και τον λόγο είναι δυνατόν να γίνουν αντιληπτά’’
‘’ταῦτα μὲν τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ ποικίλματα,
ἐπείπερ ἐν ὁρατῷ πεποίκιλται, κάλλιστα μὲν ἡγεῖσθαι καὶ
ἀκριβέστατα τῶν τοιούτων ἔχειν, τῶν δὲ ἀληθινῶν πολὺ
ἐνδεῖν, ἃς τὸ ὂν τάχος καὶ ἡ οὖσα βραδυτὴς ἐν τῷ ἀληθινῷ ἀριθμῷ καὶ πᾶσι τοῖς ἀληθέσι σχήμασι φοράς τε πρὸς ἄλληλα φέρεται καὶ τὰ ἐνόντα φέρει, ἃ δὴ λόγῳ μὲν καὶ διανοίᾳ ληπτά‘’
(Πλάτων – Πολιτεία, c.7 - e.3)
‘’Ο Σαλούστιος μας λέει για τους θεούς:
Αι ουσίαι των θεών ουδέποτε εγεννήθησαν, διότι τα αεί όντα ουδέποτε γεννόται και ό,τι κατέχει την πρώτην δύναμιν και ουδέν πάσχει ζη αιωνίως.
Ούτε απετελέσθησαν εκ σωμάτων, διότι αι δυνάμεις των σωμάτων είναι ασώματοι’’
‘’αἱ τῶν Θεῶν οὐσίαι οὐδὲ ἐγένοντο,
τὰ γὰρ ἀεὶ ὄντα οὐδέποτε γίνονται, ἀεὶ δὲ εἰσίν, ὅσα δύναμίν τε
ἔχει τὴν πρώτην καὶ πάσχειν οὐδὲν πέφυκεν.
Οὐδὲ ἐκ σωμάτων εἰσί· καὶ γὰρ τῶν σωμάτων αἱ δυνάμεις ἀσώμα-
τοι.’’
(Σαλούστιος – Περί Θεών Και Κόσμου, 2.1.1 – 2.2.1)
‘’Υπεράνω πάντων των σωμάτων έστιν η της ψυχής ουσία, και υπεράνω πασών των ψυχών η νοερή φύσις, και υπεράνω πασών των νοερών υποστάσεων το Έν.’’
‘’Πάντων σωμάτων ἐπέκεινά ἐστιν ἡ ψυχῆς οὐσία, καὶ
πασῶν ψυχῶν ἐπέκεινα ἡ νοερὰ φύσις, καὶ πασῶν τῶν νοερῶν
ὑποστάσεων ἐπέκεινα τὸ ἕν.’’
(Πρόκλος – Στοιχείωσις Θεολογική, 20.3)
Η γνώμη μου λοιπόν για το βιβλίο ‘’Η Μυστική Ιλιάδα του Ομήρου’’ και για την επιστημονική δημοσίευση στον τίτλο του θέματος είναι πώς πιο ακριβή θα ήταν αν έλεγαν οτί τα άστρα και οι πλανήτες είναι μια έκφανση των Θεών , των Ημιθέων, των Ηρώων και ούτω καθ’εξής και όχι καθαυτό αυτοί και κατά την οπτική μου το καθαυτόν καθαυτόν πάντων είναι το Αγαθόν διότι όλα μετέχουν σε αυτό.
Αλλά και αυτό μας δείχνει το μεγαλείο αυτών των μυθικών ανθρώπων που κάποτε διαβιούσαν στη πατρίδα μας.
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Καλησπέρα!
Θα ήθελα να διευκρινίσω κάποια πράγματα, σε ότι έχει να κάνει με το θέμα των άστρων-πλανητών-θεών. Ο Πλάτων είναι κατηγορηματικός λέγοντας ότι ναι τα άστρα είναι θεοί, αλλά ΔΕΝ είναι οι γνωστοί Ομηρικοί-Ησιόδειοι-Ορφικοί Θεοί (Αιθήρ-Χάος-Φάνης-Κρόνος-Ωκεανός-Ρέα-Ουρανός-Ζευς/Ζην-Διόνυσος-Άρης-Αφροδίτη-Ερμής-Εστία-Εκάτη κλπ κλπ) όπως και στον Φαίδων σου αναφέρει ότι δεν πρέπει να συσχετίζουμε τα φυσικά φαινόμενα με τους αυτούς Θεούς. Ο δε Αριστοτέλης, που τουλάχιστον σε εμένα πρώτος ο Μάριος Γιαννακόπουλος μου το γνωστοποίησε, στο επίμαχο σημείο από τα Μετά τα Φυσικά, δεν είναι ξεκάθαρος για το αν αναφέρεται στα άστρα ως Θεοί, ή στις νόες των σφαιρών, ως Θεοί. Ακόμη και οι εκδόσεις που κυκλοφορούν, όπως ο Κάκτος, στο εν λόγω σημείο σου έχουν υποσημείωση λέγοντας σου, αυτό ακριβώς, δηλαδή δεν είναι ξεκάθαρο τι εννοεί.
Για την ακρίβεια το επίμαχο σημείο του Αριστοτέλη από το Λ βιβλίο των Μετά τα Φυσικά λέει:
παραδέδοται δὲ παρὰ τῶν ἀρχαίων καὶ παμπαλαίων ἐν μύθου σχή ματι καταλελειμμένα τοῖς ὕστερον ὅτι θεοί τέ εἰσιν οὗτοι καὶ περιέχει τὸ θεῖον τὴν ὅλην φύσιν. τὰ δὲ λοιπὰ μυθικῶς ἤδη προσῆκται πρὸς τὴν πειθὼ τῶν πολλῶν καὶ πρὸς τὴν εἰς τοὺς νόμους καὶ τὸ συμφέρον χρῆσιν• ἀνθρωποειδεῖς τε γὰρ τούτους καὶ τῶν ἄλλων ζῴων ὁμοίους τισὶ λέγουσι, καὶ τούτοις ἕτερα ἀκόλουθα καὶ παραπλήσια τοῖς εἰρημένοις, ὧν εἴ τις χωρίσας αὐτὸ λάβοι μόνον τὸ πρῶ τον, ὅτι θεοὺς ᾤοντο τὰς πρώτας οὐσίας εἶναι, θείως ἂν εἰρῆ σθαι νομίσειεν, καὶ κατὰ τὸ εἰκὸς πολλάκις εὑρημένης εἰς τὸ δυνατὸν ἑκάστης καὶ τέχνης καὶ φιλοσοφίας καὶ πάλιν φθειρομένων καὶ ταύτας τὰς δόξας ἐκείνων οἷον λείψανα περισεσῶσθαι μέχρι τοῦ νῦν. ἡ μὲν οὖν πάτριος δόξα καὶ ἡ παρὰ τῶν πρώτων ἐπὶ τοσοῦτον ἡμῖν φανερὰ μόνον.
(Αριστοτέλης "Μετά τα Φυσικά" 1074a.38 - 1074b.14)
Και η απόδοση από τον Κάκτο μαζί και με την υποσημείωση:
Από τους αρχαίους, τώρα, και τους πολύ παλαιότερους έχει κληροδοτηθεί στους μεταγενέστερους υπό μορφή μύθου η παράδοση, ότι αυτά [τα σώματα]78 είναι θεοί και ότι το θείο περιέχει ολόκληρη τη φύση. Τα λοιπά προστέθηκαν αργότερα ως μυθολογικές περιγραφές για να εξασφαλίζεται η ευπείθεια του πολύ κόσμου και για να γίνεται χρήση τους στους νόμους προς το κοινό συμφέρον• διότι λένε ότι οι θεοί έχουν ανθρώπινη μορφή ή είναι όμοιοι με μερικά από τα άλλα ζώα, και επί πλέον των όσων έχουν λεχθεί λένε και άλλα συνακόλουθα και παραπλήσια, τα οποία, αν κάποιος τα διαχώριζε και κρατούσε μόνο το πρώτο, ότι δηλαδή θεωρούσαν τις πρώτες ουσίες θεούς. θα μπορούσε να το θεωρήσει σαν μία θεόπνευστη έκφραση και να σκεφτεί ότι, ενώ κατά πως φαίνεται κάθε τέχνη και φιλοσοφία βρέθηκε πολλές φορές στο όριο των δυνατοτήτων της και εν συνέχεια εξαφανίστηκε, αυτές οι δοξασίες μεταξύ των άλλων περισώθηκαν μέχρι σήμερα ωσάν λείψανα των προγόνων. Η πατροπαράδοτη, λοιπόν, και πανάρχαια αντίληψη που μας παραδόθηκε από τους προγόνους μας μέχρις αυτού του βαθμού μόνο, είναι προφανής σε εμάς.
Και το σχόλιο 78 του Κάκτου, λέει:
οὗτοι: Δεν είναι σαφές αν το υποκείμενο είναι εδώ τα όντα που κινούν τα άστρα ή τα ίδια τα άστρα.
Για το θέμα εν γένει των πρωταρχικών Θεών, υπάρχει δημοσίευση για το τι σημαίνουν και το τι είναι με βάση Αρχαίες πηγές εδώ:
viewtopic.php?f=12&t=3585
Όπως και κάποιες μικρές αλλά για μένα σημαντικές αναφορές βρίσκονται και εδώ (με τη μόνη διαφοροποίηση ότι δεν είναι Ζευς-Δίας, αλλά Ζευς/Ζην, αλλά αυτό θα το δούμε παρακάτω):
viewtopic.php?f=10&t=2444
Τώρα, για το θέμα του "Ζευς-Δίας" θα αντιγράψω από μία ομάδα στο facebook τα κάτωθι:
Ζεύς: Ὁ θεός. Κορνοῦτος ἐν τῷ περὶ Ἑλλη νικῆς θεολογίας φησὶν, ὅτι ψυχή ἐστι τοῦ παντὸς κόσμου, παρὰ τὸ ζωὴ καὶ αἰτία εἶναι τοῖς ζῶσι τοῦ ζῆν• καὶ διὰ τοῦτο βασιλεὺς λέγεται τῶν ὅλων, ὡς καὶ ἐν ἡμῖν ἡ ψυχή. ῍Η ὅτι ἔζησε μόνος τῶν τοῦ Κρόνου παίδων, καὶ οὐ κατεπόθη. ῍Η ἀπὸ τοῦ ζῆν 409 καὶ τοῦ ἄω• τὸ γὰρ ζωοποιόν ἐστι πνεῦμα. ῍Η παρὰ τὸ ΖΑ καὶ τὸ αὔω, τὸ βοῶ, ὁ μεγάλως αὔων. ῍Η παρὰ τὸ δέος• φοβερὸς γάρ. ῍Η παρὰ τὸ δεύω, τὸ βρέχω, δεύσω, Δεὺς καὶ Ζεύς• ὑέτιος γὰρ ὁ θεός. ῍Η παρὰ τὴν ζέσιν• θερμότατος γὰρ ὁ ἀήρ. ῍Η παρὰ τὸ ζέω, Ζεὺς, ὡς τρέω Τρεὺς, καὶ Ἀτρεύς. Σημαίνει δὲ τέσσαρα• τὸν θεὸν, ἢ τὸν οὐρανὸν, ὡς τὸ, Ζεὺς δ᾽ ἐπεὶ οὖν Τρῶας• σημαίνει καὶ τὸν Ποσειδῶνα, ὡς τὸ, Ζεὺς δὲ κατὰ πόντον ἐτάραξεν σημαίνει καὶ τὸν καταχθόνιον θεὸν, ὡς τὸ, Ζεύς τε καταχθόνιος. Ὁ Πλούτων, Ἰλιάδος ι. σημαίνει καὶ τὸν ἥλιον, ἵκετ᾽ αἰθέρα καὶ Διὸς αὐγάς. Διός• ὁ κανών• δύο κανόνες εἰσὶν οἱ μαχόμενοι• ὁ μὲν εἷς λέγει, ὅτι πᾶν ὄνομα μονοσύλλαβον ὀξύτονον μακροκατάληκτον εἰς λῆγον διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ κλινόμενον τὸν χρόνον τῆς εὐθείας φυλάττει καὶ ἐν τῇ γενικῇ• οἷον, δμὼς, δμωός• θὼς, θωός• καὶ ὤφειλεν εἶναι Ζεὺς, Ζευός• ὁ δὲ ἕτερος λέγει, ὅτι τὰ εἰς «εὺς» διὰ τοῦ «έοσ» κλίνονται• καὶ ὤφειλεν εἶναι Ζεὺς, Ζέος. Τῶν οὖν δύο κανόνων μαχομένων, εἰσῆλθεν ἡ τῶν Βοιωτῶν διάλεκτος, καὶ ἐγένετο Ζεὺς Διός.
(Βλ Μέγα Ετυμολογικό Λεξικό στο λήμμα «Ζευς»)
Δίας: Παρὰ τὴν Διὸς γενικὴν, Δίας. ῍Η εἷς τῶν Πελοπιδῶν. Γίνεται παρὰ τὸ Δέος, Δεΐας• καὶ ἐν συναλοιφῇ, Δείας, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου• ὁ δέος ἐμποιῶν.
(Βλ Μέγα Ετυμολογικό Λεξικό στο λήμμα «Δίας»)
Δεύς: Ζεύς
(Βλ Λεξικό Ησύχιου στο λήμμα «Δεύς»)
Ζάν: Ζεύς
(Βλ Λεξικό Ησύχιου στο λήμμα «Ζάν»)
Δία: αιτιατική του Ζεύς, έναντι του μη χρησιμοποιούμενου Δίς.
(Βλ Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης των Pappe-Passow-Κουμανούδη στο λήμμα «Δία»)
Ζήν: Ζεύς, γενική Ζηνός, δοτική Ζηνί, αιτιατική Ζήνα, αν και σπανίως του Δίός, Διί, Δία. Οι δε Δωριείς έλεγαν Ζαν, Ζανός κλπ
(Βλ Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης των Pappe-Passow-Κουμανούδη στο λήμμα «Ζήν»)
Ζεύς: γενική Διός, δοτική Διί (ή Δί στον Πίνδαρο) αιτιατική Δία, κλητική Ζεύ. Ποιητικώς δε Ζηνός, δωρική Ζανός με δοτική Ζηνί, αιτιατική Ζήνα.
(Βλ Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης των Pappe-Passow-Κουμανούδη στο λήμμα «Ζεύς»)
Επίσης ο Σωκράτης στον Κρατύλο λέει:
ἀτεχνῶς γάρ ἐστιν οἷον λόγος τὸ τοῦ Διὸς ὄνομα, διελόντες δὲ αὐτὸ διχῇ οἱ μὲν τῷ ἑτέρῳ μέρει, οἱ δὲ τῷ ἑτέρῳ χρώμεθα— οἱ μὲν γὰρ "Ζῆνα," οἱ δὲ "Δία" καλοῦσιν—συντιθέμενα δ᾽ εἰς ἓν δηλοῖ τὴν φύσιν τοῦ θεοῦ, ὃ δὴ προσήκειν φαμὲν ὀνόματι οἵῳ τε εἶναι ἀπεργάζεσθαι. οὐ γὰρ ἔστιν ἡμῖν καὶ τοῖς ἄλλοις πᾶσιν ὅστις ἐστὶν αἴτιος μᾶλλον τοῦ ζῆν ἢ ὁ ἄρχων τε καὶ βασιλεὺς τῶν πάντων. συμβαίνει οὖν ὀρθῶς ὀνομάζεσθαι οὗτος ὁ θεὸς εἶναι, δι ὃν ζῆν ἀεὶ πᾶσι τοῖς ζῶσιν ὑπάρχει• διείληπται δὲ δίχα, ὥσπερ λέγω, ἓν ὂν τὸ ὄνομα, τῷ "Διὶ" καὶ τῷ "Ζηνί."
(Πλάτων "Κρατύλος" 396.a.2 - 396.b.3)
Δηλαδή:
Διότι, πράγματι, το όνομα του θεού(Διός) είναι λόγος ακέραιος, τον οποίο έρχονται οι άνθρωποι και τον διχοτομούν και, αφού τον διχοτομήσουν, άλλοι μεν χρησιμοποιούν το ένα μέρος, άλλοι δε το άλλο - γι' αυτό άλλοι μεν τον αποκαλούν "Ζήνα", άλλοι δε "Δία" - μέρη πάντως, που, αν ενωθούν, δηλώνουν αμέσως τη φύση του θεού, φανερώνοντας δηλαδή ό,τι ακριβώς προσηκεί στο όνομα να μπορεί να επιτελεί και να απεργάζεται με μία λέξη: να κάνει. Διότι αίτιος του ζην του δικού μας και του ζην όλων των άλλων όντων δεν είναι δυνατόν να' ναι αλλος κανείς, πλην ο άρχων και ο βασιλιάς των πάντων, ο άρχων και ο βασιλιάς του σύμπαντος κόσμου. Ορθότατα, λοιπόν, ονομάζεται όπως ονομάζεται ο θεός αυτός, στον οποίο οφείλουν αιωνίως το ζην τους όλα τα ζωντανά όντα. Το δε όνομα του, ενώ είταν ένα, ενιαίο και ακέραιο, έχει διχοτομηθεί, έχει διαιρεθεί, όπως είπα, σε δύο ονόματα: στο "Δία" και στο "Ζήνα".
Απόδοση από τις εκδόσεις Πόλις.
Από αυτά εδώ διαπιστώνουμε ότι είναι Ζευς, Διός, Διί, Δία, Ζευ και Ζην, Ζηνός, Ζηνί, Ζήνα.
Αν κάποιος δει, όσα κείμενα φυσικά μπορέσει, θα διαπιστώσει ότι η λέξη "Δίας" δεν βρίσκεται σε ονομαστική κλίση. Όταν είναι να βάλουν ονομαστική, χρησιμοποιούν το κατά κύριο λόγω το Ζευς ή το Ζην.
Το σημαντικό όμως δεν είναι εν τέλει πως γράφεται, αλλά αυτό που λέει ο Πλάτων, ότι το όνομα δεν είναι διαφορετικό, αλλά ένα, ενιαίο, ακέραιο.
http://www.facebook.com/topic.php?uid=1 ... opic=26960
Και να προσθέσω ότι ο Ιεροκλής στο Υπόμνημα στα Χρυσά Έπη των Πυθαγορείων λέει:
Πυθαγορείοις τῷ τοῦ Διὸς καὶ Ζηνὸς ὀνόματι σεμνύνειν. δι' ὃν γὰρ τὸ εἶναι καὶ τὸ ζῇν τοῖς πᾶσιν ὑπάρχει, τοῦτον δίκαιον ἀπὸ τῆς ἐνεργείας ὀνομάζεσθαι.
(Βλ Ιεροκλής "Υπόμνημα εις τα Χρυσά Έπη των Πυθαγορειών" 25)
Δηλαδή:
Ήταν συνήθεια των Πυθαγορείων να εξυμνούν τον δημιουργό και πατέρα τούτου του σύμπαντος με το όνομα του Διός και Ζηνός.
Τελειώνοντας απλά να έχουμε και ως εικόνα τα εξής:
Όταν ακούσεις, λοιπόν, όσα λένε οι Αιγύπτιοι για τους Θεούς, για παραπλανήσεις δηλαδή και διαμελισμούς και άλλα τέτοια παθήματα, (...) να μην πιστεύεις ότι κάτι από αυτά λέγεται ότι έτσι γεννήθηκε και προέκυψε. (...). Όταν, λοιπόν, ακούσεις τα σχετικά με τους Θεούς και αποδεχθείς τις εξηγήσεις των μύθων αυτών που τις προσεγγίζουν με σεβασμό και φιλοσοφικά και ενεργείς πάντοτε και διαφυλάττεις τα καθιερωμένα για τα ιερά, με γνώμονα ότι δεν θα θυσιάσεις, ούτε θα κάνεις κάποια ευχή γι’ αυτούς καλύτερα από το να έχουν αληθή γνώμη για τους Θεούς, θα έχεις αποφύγει τη δεισιδαιμονία, καθόλου λιγότετο κακό από την αθεϊα.
(Πλούταρχος «Ίσις και Όσιρις» παραγρ. 5)
Πολύ καλύτερα έκαναν αυτοί που θεωρούν ότι τα όσα αποδίδονται για τον Τυφώνα και τον Όσιρη και την Ισιδα, δεν προσιδιάζουν ούτε Θεούς, ούτε ανθρώπους αλλά σε σπουδαίους δαίμονες. (...) Έτσι, τα όσα θρυλούνται από τους Έλληνες για τους Γίγαντες και τους Τιτάνες και κάποιες εξωθεσμικές πράξεις του Κρόνου και συγκρούσεις του Πύθωνα με τον Απόλλωνα και εξορίες του Διονύσου και περιπλανήσεις της Δήμητρος δεν διαφέρουν καθόλου από όσα αποδίδονται στον Όσιρη και τον Τυφώνα και στους άλλους και που όλοι γενικά θρυλούνται. Και όσα πάλι διασώζονται, απόκρυφα στις μυστικές τελετουργίες και απόρρητα στις τελετές και αθέατα για τους πολλούς, έχουν την ίδια αιτία. Μαθαίνουμε και από τον Όμηρο κάθε φορά να αποκαλεί άλλους εντελώς «θεόμορφους» και «ισόθεους» και «χωρίς να απέχουν από τους Θεούς» και χρησιμοποεί τη λέξη «δαίμονας» με κοινή σημασία και για τους καλούς και για τους κακούς.
(Πλούταρχος «Ίσις και Όσιρις» παραγρ. 13)
Ακόμη ο Εύδοξος λέει ότι διατηρούν στους μύθους τους οι Αιγύπτιοι για τον Δία την άποψη ότι, επειδή δεν μπορούσε να περπατήσει καθώς τα πόδια του ήταν κολλημένα, ζούσε από ντροπή στην ερημιά. Η Ίσις, όμως, αφού διαίρεσε και διαχώρισε τα δύο μέρη του σώματος, έκανε φυσιολογικό το βάδισμά του. Μ’ αυτά, βέβαια, ο μύθος υπαινίσσεται ότι ο νους και λόγος του Θεού, όντας μόνος του σε χώρο αόρατο και αφανή, προχώρησε στη δημιουργία με την κίνηση.
(Πλούταρχος «Ίσις και Όσιρις» παραγρ. 46)
Και δεύτερο, που είναι και το σπουδαιότερο, πρέπει να προσέξουν πολύ και να φοβηθούν μήπως παραποιήσουν τους Θεούς και τους ταυτίσουν λόγω πλάνης με τους ανέμους και τα ρεύματα και με τους σπόρους και το όργωμα και τα παθήματα της γης και τις καιρικές μεταβολές, όπως ταύτισαν τον Διόνυσο με τον οίνο και τη φλόγα με τον Ήφαιστο. (...) Αυτοί εισάγουν φοβερές και άθεες δοξασίες ονοματίζοντας ως Θεούς αναίσθητα και άψυχα και σίγουρα φθαρτά στοιχεία της φύσης και πράγματα που έχουν ανάγκη και τα χρησιμοποιούν οι άνθρωποι. Είναι απαράδεκτο αυτά να τα θεωρήσει κανείς ως Θεούς, γιατί ο Θεός δεν είναι κάτι χωρίς νόηση και ψυχή, ούτε υποχείριο των ανθρώπων.
(Πλούταρχος «Ίσις και Όσιρις» παραγρ. 48)
Όσοι αργότερα, υιοθετώντας απαίδευτα και αποδίδοντας από αμάθεια στους Θεούς τις ιδιότητες των καρπών και τις εμφανίσεις των αναγκαίων και τις εξαφανίσεις , όχι μόνο τις ονόμαζαν αλλά και τις πίστευαν ως γενέσεις και φθορές Θεών, γέμισαν από άτοπες και παράνομες δοξασίες γεμάτες σύγχυση.
(Πλούταρχος «Ίσις και Όσιρις» παραγρ. 52)
Θα ήθελα να διευκρινίσω κάποια πράγματα, σε ότι έχει να κάνει με το θέμα των άστρων-πλανητών-θεών. Ο Πλάτων είναι κατηγορηματικός λέγοντας ότι ναι τα άστρα είναι θεοί, αλλά ΔΕΝ είναι οι γνωστοί Ομηρικοί-Ησιόδειοι-Ορφικοί Θεοί (Αιθήρ-Χάος-Φάνης-Κρόνος-Ωκεανός-Ρέα-Ουρανός-Ζευς/Ζην-Διόνυσος-Άρης-Αφροδίτη-Ερμής-Εστία-Εκάτη κλπ κλπ) όπως και στον Φαίδων σου αναφέρει ότι δεν πρέπει να συσχετίζουμε τα φυσικά φαινόμενα με τους αυτούς Θεούς. Ο δε Αριστοτέλης, που τουλάχιστον σε εμένα πρώτος ο Μάριος Γιαννακόπουλος μου το γνωστοποίησε, στο επίμαχο σημείο από τα Μετά τα Φυσικά, δεν είναι ξεκάθαρος για το αν αναφέρεται στα άστρα ως Θεοί, ή στις νόες των σφαιρών, ως Θεοί. Ακόμη και οι εκδόσεις που κυκλοφορούν, όπως ο Κάκτος, στο εν λόγω σημείο σου έχουν υποσημείωση λέγοντας σου, αυτό ακριβώς, δηλαδή δεν είναι ξεκάθαρο τι εννοεί.
Για την ακρίβεια το επίμαχο σημείο του Αριστοτέλη από το Λ βιβλίο των Μετά τα Φυσικά λέει:
παραδέδοται δὲ παρὰ τῶν ἀρχαίων καὶ παμπαλαίων ἐν μύθου σχή ματι καταλελειμμένα τοῖς ὕστερον ὅτι θεοί τέ εἰσιν οὗτοι καὶ περιέχει τὸ θεῖον τὴν ὅλην φύσιν. τὰ δὲ λοιπὰ μυθικῶς ἤδη προσῆκται πρὸς τὴν πειθὼ τῶν πολλῶν καὶ πρὸς τὴν εἰς τοὺς νόμους καὶ τὸ συμφέρον χρῆσιν• ἀνθρωποειδεῖς τε γὰρ τούτους καὶ τῶν ἄλλων ζῴων ὁμοίους τισὶ λέγουσι, καὶ τούτοις ἕτερα ἀκόλουθα καὶ παραπλήσια τοῖς εἰρημένοις, ὧν εἴ τις χωρίσας αὐτὸ λάβοι μόνον τὸ πρῶ τον, ὅτι θεοὺς ᾤοντο τὰς πρώτας οὐσίας εἶναι, θείως ἂν εἰρῆ σθαι νομίσειεν, καὶ κατὰ τὸ εἰκὸς πολλάκις εὑρημένης εἰς τὸ δυνατὸν ἑκάστης καὶ τέχνης καὶ φιλοσοφίας καὶ πάλιν φθειρομένων καὶ ταύτας τὰς δόξας ἐκείνων οἷον λείψανα περισεσῶσθαι μέχρι τοῦ νῦν. ἡ μὲν οὖν πάτριος δόξα καὶ ἡ παρὰ τῶν πρώτων ἐπὶ τοσοῦτον ἡμῖν φανερὰ μόνον.
(Αριστοτέλης "Μετά τα Φυσικά" 1074a.38 - 1074b.14)
Και η απόδοση από τον Κάκτο μαζί και με την υποσημείωση:
Από τους αρχαίους, τώρα, και τους πολύ παλαιότερους έχει κληροδοτηθεί στους μεταγενέστερους υπό μορφή μύθου η παράδοση, ότι αυτά [τα σώματα]78 είναι θεοί και ότι το θείο περιέχει ολόκληρη τη φύση. Τα λοιπά προστέθηκαν αργότερα ως μυθολογικές περιγραφές για να εξασφαλίζεται η ευπείθεια του πολύ κόσμου και για να γίνεται χρήση τους στους νόμους προς το κοινό συμφέρον• διότι λένε ότι οι θεοί έχουν ανθρώπινη μορφή ή είναι όμοιοι με μερικά από τα άλλα ζώα, και επί πλέον των όσων έχουν λεχθεί λένε και άλλα συνακόλουθα και παραπλήσια, τα οποία, αν κάποιος τα διαχώριζε και κρατούσε μόνο το πρώτο, ότι δηλαδή θεωρούσαν τις πρώτες ουσίες θεούς. θα μπορούσε να το θεωρήσει σαν μία θεόπνευστη έκφραση και να σκεφτεί ότι, ενώ κατά πως φαίνεται κάθε τέχνη και φιλοσοφία βρέθηκε πολλές φορές στο όριο των δυνατοτήτων της και εν συνέχεια εξαφανίστηκε, αυτές οι δοξασίες μεταξύ των άλλων περισώθηκαν μέχρι σήμερα ωσάν λείψανα των προγόνων. Η πατροπαράδοτη, λοιπόν, και πανάρχαια αντίληψη που μας παραδόθηκε από τους προγόνους μας μέχρις αυτού του βαθμού μόνο, είναι προφανής σε εμάς.
Και το σχόλιο 78 του Κάκτου, λέει:
οὗτοι: Δεν είναι σαφές αν το υποκείμενο είναι εδώ τα όντα που κινούν τα άστρα ή τα ίδια τα άστρα.
Για το θέμα εν γένει των πρωταρχικών Θεών, υπάρχει δημοσίευση για το τι σημαίνουν και το τι είναι με βάση Αρχαίες πηγές εδώ:
viewtopic.php?f=12&t=3585
Όπως και κάποιες μικρές αλλά για μένα σημαντικές αναφορές βρίσκονται και εδώ (με τη μόνη διαφοροποίηση ότι δεν είναι Ζευς-Δίας, αλλά Ζευς/Ζην, αλλά αυτό θα το δούμε παρακάτω):
viewtopic.php?f=10&t=2444
Τώρα, για το θέμα του "Ζευς-Δίας" θα αντιγράψω από μία ομάδα στο facebook τα κάτωθι:
Ζεύς: Ὁ θεός. Κορνοῦτος ἐν τῷ περὶ Ἑλλη νικῆς θεολογίας φησὶν, ὅτι ψυχή ἐστι τοῦ παντὸς κόσμου, παρὰ τὸ ζωὴ καὶ αἰτία εἶναι τοῖς ζῶσι τοῦ ζῆν• καὶ διὰ τοῦτο βασιλεὺς λέγεται τῶν ὅλων, ὡς καὶ ἐν ἡμῖν ἡ ψυχή. ῍Η ὅτι ἔζησε μόνος τῶν τοῦ Κρόνου παίδων, καὶ οὐ κατεπόθη. ῍Η ἀπὸ τοῦ ζῆν 409 καὶ τοῦ ἄω• τὸ γὰρ ζωοποιόν ἐστι πνεῦμα. ῍Η παρὰ τὸ ΖΑ καὶ τὸ αὔω, τὸ βοῶ, ὁ μεγάλως αὔων. ῍Η παρὰ τὸ δέος• φοβερὸς γάρ. ῍Η παρὰ τὸ δεύω, τὸ βρέχω, δεύσω, Δεὺς καὶ Ζεύς• ὑέτιος γὰρ ὁ θεός. ῍Η παρὰ τὴν ζέσιν• θερμότατος γὰρ ὁ ἀήρ. ῍Η παρὰ τὸ ζέω, Ζεὺς, ὡς τρέω Τρεὺς, καὶ Ἀτρεύς. Σημαίνει δὲ τέσσαρα• τὸν θεὸν, ἢ τὸν οὐρανὸν, ὡς τὸ, Ζεὺς δ᾽ ἐπεὶ οὖν Τρῶας• σημαίνει καὶ τὸν Ποσειδῶνα, ὡς τὸ, Ζεὺς δὲ κατὰ πόντον ἐτάραξεν σημαίνει καὶ τὸν καταχθόνιον θεὸν, ὡς τὸ, Ζεύς τε καταχθόνιος. Ὁ Πλούτων, Ἰλιάδος ι. σημαίνει καὶ τὸν ἥλιον, ἵκετ᾽ αἰθέρα καὶ Διὸς αὐγάς. Διός• ὁ κανών• δύο κανόνες εἰσὶν οἱ μαχόμενοι• ὁ μὲν εἷς λέγει, ὅτι πᾶν ὄνομα μονοσύλλαβον ὀξύτονον μακροκατάληκτον εἰς λῆγον διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ κλινόμενον τὸν χρόνον τῆς εὐθείας φυλάττει καὶ ἐν τῇ γενικῇ• οἷον, δμὼς, δμωός• θὼς, θωός• καὶ ὤφειλεν εἶναι Ζεὺς, Ζευός• ὁ δὲ ἕτερος λέγει, ὅτι τὰ εἰς «εὺς» διὰ τοῦ «έοσ» κλίνονται• καὶ ὤφειλεν εἶναι Ζεὺς, Ζέος. Τῶν οὖν δύο κανόνων μαχομένων, εἰσῆλθεν ἡ τῶν Βοιωτῶν διάλεκτος, καὶ ἐγένετο Ζεὺς Διός.
(Βλ Μέγα Ετυμολογικό Λεξικό στο λήμμα «Ζευς»)
Δίας: Παρὰ τὴν Διὸς γενικὴν, Δίας. ῍Η εἷς τῶν Πελοπιδῶν. Γίνεται παρὰ τὸ Δέος, Δεΐας• καὶ ἐν συναλοιφῇ, Δείας, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου• ὁ δέος ἐμποιῶν.
(Βλ Μέγα Ετυμολογικό Λεξικό στο λήμμα «Δίας»)
Δεύς: Ζεύς
(Βλ Λεξικό Ησύχιου στο λήμμα «Δεύς»)
Ζάν: Ζεύς
(Βλ Λεξικό Ησύχιου στο λήμμα «Ζάν»)
Δία: αιτιατική του Ζεύς, έναντι του μη χρησιμοποιούμενου Δίς.
(Βλ Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης των Pappe-Passow-Κουμανούδη στο λήμμα «Δία»)
Ζήν: Ζεύς, γενική Ζηνός, δοτική Ζηνί, αιτιατική Ζήνα, αν και σπανίως του Δίός, Διί, Δία. Οι δε Δωριείς έλεγαν Ζαν, Ζανός κλπ
(Βλ Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης των Pappe-Passow-Κουμανούδη στο λήμμα «Ζήν»)
Ζεύς: γενική Διός, δοτική Διί (ή Δί στον Πίνδαρο) αιτιατική Δία, κλητική Ζεύ. Ποιητικώς δε Ζηνός, δωρική Ζανός με δοτική Ζηνί, αιτιατική Ζήνα.
(Βλ Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης των Pappe-Passow-Κουμανούδη στο λήμμα «Ζεύς»)
Επίσης ο Σωκράτης στον Κρατύλο λέει:
ἀτεχνῶς γάρ ἐστιν οἷον λόγος τὸ τοῦ Διὸς ὄνομα, διελόντες δὲ αὐτὸ διχῇ οἱ μὲν τῷ ἑτέρῳ μέρει, οἱ δὲ τῷ ἑτέρῳ χρώμεθα— οἱ μὲν γὰρ "Ζῆνα," οἱ δὲ "Δία" καλοῦσιν—συντιθέμενα δ᾽ εἰς ἓν δηλοῖ τὴν φύσιν τοῦ θεοῦ, ὃ δὴ προσήκειν φαμὲν ὀνόματι οἵῳ τε εἶναι ἀπεργάζεσθαι. οὐ γὰρ ἔστιν ἡμῖν καὶ τοῖς ἄλλοις πᾶσιν ὅστις ἐστὶν αἴτιος μᾶλλον τοῦ ζῆν ἢ ὁ ἄρχων τε καὶ βασιλεὺς τῶν πάντων. συμβαίνει οὖν ὀρθῶς ὀνομάζεσθαι οὗτος ὁ θεὸς εἶναι, δι ὃν ζῆν ἀεὶ πᾶσι τοῖς ζῶσιν ὑπάρχει• διείληπται δὲ δίχα, ὥσπερ λέγω, ἓν ὂν τὸ ὄνομα, τῷ "Διὶ" καὶ τῷ "Ζηνί."
(Πλάτων "Κρατύλος" 396.a.2 - 396.b.3)
Δηλαδή:
Διότι, πράγματι, το όνομα του θεού(Διός) είναι λόγος ακέραιος, τον οποίο έρχονται οι άνθρωποι και τον διχοτομούν και, αφού τον διχοτομήσουν, άλλοι μεν χρησιμοποιούν το ένα μέρος, άλλοι δε το άλλο - γι' αυτό άλλοι μεν τον αποκαλούν "Ζήνα", άλλοι δε "Δία" - μέρη πάντως, που, αν ενωθούν, δηλώνουν αμέσως τη φύση του θεού, φανερώνοντας δηλαδή ό,τι ακριβώς προσηκεί στο όνομα να μπορεί να επιτελεί και να απεργάζεται με μία λέξη: να κάνει. Διότι αίτιος του ζην του δικού μας και του ζην όλων των άλλων όντων δεν είναι δυνατόν να' ναι αλλος κανείς, πλην ο άρχων και ο βασιλιάς των πάντων, ο άρχων και ο βασιλιάς του σύμπαντος κόσμου. Ορθότατα, λοιπόν, ονομάζεται όπως ονομάζεται ο θεός αυτός, στον οποίο οφείλουν αιωνίως το ζην τους όλα τα ζωντανά όντα. Το δε όνομα του, ενώ είταν ένα, ενιαίο και ακέραιο, έχει διχοτομηθεί, έχει διαιρεθεί, όπως είπα, σε δύο ονόματα: στο "Δία" και στο "Ζήνα".
Απόδοση από τις εκδόσεις Πόλις.
Από αυτά εδώ διαπιστώνουμε ότι είναι Ζευς, Διός, Διί, Δία, Ζευ και Ζην, Ζηνός, Ζηνί, Ζήνα.
Αν κάποιος δει, όσα κείμενα φυσικά μπορέσει, θα διαπιστώσει ότι η λέξη "Δίας" δεν βρίσκεται σε ονομαστική κλίση. Όταν είναι να βάλουν ονομαστική, χρησιμοποιούν το κατά κύριο λόγω το Ζευς ή το Ζην.
Το σημαντικό όμως δεν είναι εν τέλει πως γράφεται, αλλά αυτό που λέει ο Πλάτων, ότι το όνομα δεν είναι διαφορετικό, αλλά ένα, ενιαίο, ακέραιο.
http://www.facebook.com/topic.php?uid=1 ... opic=26960
Και να προσθέσω ότι ο Ιεροκλής στο Υπόμνημα στα Χρυσά Έπη των Πυθαγορείων λέει:
Πυθαγορείοις τῷ τοῦ Διὸς καὶ Ζηνὸς ὀνόματι σεμνύνειν. δι' ὃν γὰρ τὸ εἶναι καὶ τὸ ζῇν τοῖς πᾶσιν ὑπάρχει, τοῦτον δίκαιον ἀπὸ τῆς ἐνεργείας ὀνομάζεσθαι.
(Βλ Ιεροκλής "Υπόμνημα εις τα Χρυσά Έπη των Πυθαγορειών" 25)
Δηλαδή:
Ήταν συνήθεια των Πυθαγορείων να εξυμνούν τον δημιουργό και πατέρα τούτου του σύμπαντος με το όνομα του Διός και Ζηνός.
Τελειώνοντας απλά να έχουμε και ως εικόνα τα εξής:
Όταν ακούσεις, λοιπόν, όσα λένε οι Αιγύπτιοι για τους Θεούς, για παραπλανήσεις δηλαδή και διαμελισμούς και άλλα τέτοια παθήματα, (...) να μην πιστεύεις ότι κάτι από αυτά λέγεται ότι έτσι γεννήθηκε και προέκυψε. (...). Όταν, λοιπόν, ακούσεις τα σχετικά με τους Θεούς και αποδεχθείς τις εξηγήσεις των μύθων αυτών που τις προσεγγίζουν με σεβασμό και φιλοσοφικά και ενεργείς πάντοτε και διαφυλάττεις τα καθιερωμένα για τα ιερά, με γνώμονα ότι δεν θα θυσιάσεις, ούτε θα κάνεις κάποια ευχή γι’ αυτούς καλύτερα από το να έχουν αληθή γνώμη για τους Θεούς, θα έχεις αποφύγει τη δεισιδαιμονία, καθόλου λιγότετο κακό από την αθεϊα.
(Πλούταρχος «Ίσις και Όσιρις» παραγρ. 5)
Πολύ καλύτερα έκαναν αυτοί που θεωρούν ότι τα όσα αποδίδονται για τον Τυφώνα και τον Όσιρη και την Ισιδα, δεν προσιδιάζουν ούτε Θεούς, ούτε ανθρώπους αλλά σε σπουδαίους δαίμονες. (...) Έτσι, τα όσα θρυλούνται από τους Έλληνες για τους Γίγαντες και τους Τιτάνες και κάποιες εξωθεσμικές πράξεις του Κρόνου και συγκρούσεις του Πύθωνα με τον Απόλλωνα και εξορίες του Διονύσου και περιπλανήσεις της Δήμητρος δεν διαφέρουν καθόλου από όσα αποδίδονται στον Όσιρη και τον Τυφώνα και στους άλλους και που όλοι γενικά θρυλούνται. Και όσα πάλι διασώζονται, απόκρυφα στις μυστικές τελετουργίες και απόρρητα στις τελετές και αθέατα για τους πολλούς, έχουν την ίδια αιτία. Μαθαίνουμε και από τον Όμηρο κάθε φορά να αποκαλεί άλλους εντελώς «θεόμορφους» και «ισόθεους» και «χωρίς να απέχουν από τους Θεούς» και χρησιμοποεί τη λέξη «δαίμονας» με κοινή σημασία και για τους καλούς και για τους κακούς.
(Πλούταρχος «Ίσις και Όσιρις» παραγρ. 13)
Ακόμη ο Εύδοξος λέει ότι διατηρούν στους μύθους τους οι Αιγύπτιοι για τον Δία την άποψη ότι, επειδή δεν μπορούσε να περπατήσει καθώς τα πόδια του ήταν κολλημένα, ζούσε από ντροπή στην ερημιά. Η Ίσις, όμως, αφού διαίρεσε και διαχώρισε τα δύο μέρη του σώματος, έκανε φυσιολογικό το βάδισμά του. Μ’ αυτά, βέβαια, ο μύθος υπαινίσσεται ότι ο νους και λόγος του Θεού, όντας μόνος του σε χώρο αόρατο και αφανή, προχώρησε στη δημιουργία με την κίνηση.
(Πλούταρχος «Ίσις και Όσιρις» παραγρ. 46)
Και δεύτερο, που είναι και το σπουδαιότερο, πρέπει να προσέξουν πολύ και να φοβηθούν μήπως παραποιήσουν τους Θεούς και τους ταυτίσουν λόγω πλάνης με τους ανέμους και τα ρεύματα και με τους σπόρους και το όργωμα και τα παθήματα της γης και τις καιρικές μεταβολές, όπως ταύτισαν τον Διόνυσο με τον οίνο και τη φλόγα με τον Ήφαιστο. (...) Αυτοί εισάγουν φοβερές και άθεες δοξασίες ονοματίζοντας ως Θεούς αναίσθητα και άψυχα και σίγουρα φθαρτά στοιχεία της φύσης και πράγματα που έχουν ανάγκη και τα χρησιμοποιούν οι άνθρωποι. Είναι απαράδεκτο αυτά να τα θεωρήσει κανείς ως Θεούς, γιατί ο Θεός δεν είναι κάτι χωρίς νόηση και ψυχή, ούτε υποχείριο των ανθρώπων.
(Πλούταρχος «Ίσις και Όσιρις» παραγρ. 48)
Όσοι αργότερα, υιοθετώντας απαίδευτα και αποδίδοντας από αμάθεια στους Θεούς τις ιδιότητες των καρπών και τις εμφανίσεις των αναγκαίων και τις εξαφανίσεις , όχι μόνο τις ονόμαζαν αλλά και τις πίστευαν ως γενέσεις και φθορές Θεών, γέμισαν από άτοπες και παράνομες δοξασίες γεμάτες σύγχυση.
(Πλούταρχος «Ίσις και Όσιρις» παραγρ. 52)
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Τα Ονόματα Θεών, είναι Σύμβολα. Σε κάθε "επίπεδο" αλλά και ειδικό "σημείο επιπέδου", διαφοροποιείται το σημαινόμενο των Συμβόλων. Σε ένα "σημείο επιπέδου", κάποια Ονόματα Θεών είναι τα εδώ ουράνια σώματα. Aλλά αυτό δεν ισχύει για κάθε προσέγγιση. Αλλάζει.
Παλιγγίνης Ελευθέριος - HecarΧος HellΕυθερεύς
✩☿Z =))=IΦI=((= S☿✩
✩∞Ι∞Α∞Ο∞✩
✩∞Κ∞Ρ∞Σ∞✩
✩☿Z =))=IΦI=((= S☿✩
http://hellanion.blogspot.com
✩☿Z =))=IΦI=((= S☿✩
✩∞Ι∞Α∞Ο∞✩
✩∞Κ∞Ρ∞Σ∞✩
✩☿Z =))=IΦI=((= S☿✩
http://hellanion.blogspot.com