ΣΑΝ Η ΕΩΣ ΕΛΛΗΝ. ;
Αγαστοί συμπορεύεται, θα ήθελα να μοιραστώ τον παραπάνω προβληματισμό που εδω και χρόνια περιστρέφεται εις της ενδόμυχες διαμάχες μου, σας προσκαλώ λοιπόν εις την διαμάχη αυτή παραθέτοντας την δική σας άποψη κι σκέψη.
Έτσι λοιπόν ΣΑΝ η ΕΩΣ καί τό λέγω διότι κατά κάποιον λόγο αγνώστω προ σε εμέ και…ελπίζω κάποτε να εννοήσω, η έστω νά αντιλήφθην εις το ελάχιστον τον λόγο γενέσεως μου, εις αυτό μήκους και πλάτους τής αυτής βιόσφαιρας πάρα ταύτα αισθάνομαι υπέροχα εις την άβυσσο της ψυχής μου, πού ζώ εις τούτον τον ευλογημένο τόπο που τόσα πολλά μοίρασε σε όλοι την οικούμενη χωρίς φειδώ, δίδαξε τον άνθρωπο το προς το ΕΥΖΗΝ, με τρόπο μοναδικό έσμιξε αρμόνικα τον άνθρωπο με την φύση, τον ουρανό με την γη, το πνεύμα με την υλη ,μα όλα τούτα λησμονήθηκαν εις το πέρας του απτού χρόνου, και όχι μόνον έχουμε την πλήρη διαστρέβλωσης, αλλά λαμβάνουμε μέρος εις αυτό με πλήρη α-συνειδησία κάθε δευτερόλεπτο που περνά, μας έχουν απομείνει ορισμένα μικρά κατάλοιπα, του παρελθόντος κάποιες αναλαμπές πνευματικές, και δια αυτό κάπως σώζουμε ας το πούμε την κατάντια μας, διότι μια απλή και μόνον μάτια εις το παρελθόν, μου αρκεί για να είμαι μόνιμα κόκκινος εις το πρόσωπο μου και όχι να μιλώ και να φουσκώνω δια αυτά τα μέγιστα των προγόνων μου/μας, χωρίς εγώ να έχω πράξη έστω και εις το ελάχιστων βασικές αρχές τους( π.χ. σεβασμός εις την φύση και μην μου πείτε…ξέρω αργήσαμε ……) και ρωτώ, πως μπορώ να ονομάσω των εαυτό μου έως ΕΛΛΗΝ. από την στιγμή που εις κάθε επίπεδο καθημερινότητας μιμούμαι ξενόφερτα, ήθη, έθιμα και παραδόσεις , και το ονομάζω πρόοδο και επίπεδο ζωής; Και το πράττω α-συνειδητά χωρίς κανέναν σεβασμό, κι ενδοιασμό, έως προς τον εαυτό μου πρώτον και κατ επέκταση εις τον συνάνθρωπο μου πως; Αυτός που μόνον καινοτομία παρήγαγε εις όλα τα επίπεδα και τώρα αρκείται εις μίμησης και μάλιστα ευτελή ακόμη και εις την πνευματική αυτή κοινότητα εισέβαλλε το ας το πούμε δυτικό πνεύμα( κάκιστο αντιδάνειο) παρά ταύτα υπήρξαν, εξαίρετα ποιητικά μυαλά τον περασμένο αιώνα κι όχι μόνον που η υποθήκη τους είναι αυτή η οποία αποδεικνύει την συνεχεία, και ότι ακόμη μπορούμε να κάνουμε αυτό που κατ εμέ ο ΕΛΛΗΝ είναι ικανότατος έως μοναδικός παράγων πνεύματος,και δια αυτό οικουμενικός και εκεί έρχομαι και λέγω εις τον εαυτό μου πως μπορεί κάποιος να έχει μεγαλώσει ΣΑΝ ΕΛΛΗΝ! και να πράττει ΕΩΣ ΕΛΛΗΝ. ;
Αγαστοί συμπορεύεται, θα ήθελα να μοιραστώ τον παραπάνω προβληματισμό που εδω και χρόνια περιστρέφεται εις της ενδόμυχες διαμάχες μου, σας προσκαλώ λοιπόν εις την διαμάχη αυτή παραθέτοντας την δική σας άποψη κι σκέψη.
Έτσι λοιπόν ΣΑΝ η ΕΩΣ καί τό λέγω διότι κατά κάποιον λόγο αγνώστω προ σε εμέ και…ελπίζω κάποτε να εννοήσω, η έστω νά αντιλήφθην εις το ελάχιστον τον λόγο γενέσεως μου, εις αυτό μήκους και πλάτους τής αυτής βιόσφαιρας πάρα ταύτα αισθάνομαι υπέροχα εις την άβυσσο της ψυχής μου, πού ζώ εις τούτον τον ευλογημένο τόπο που τόσα πολλά μοίρασε σε όλοι την οικούμενη χωρίς φειδώ, δίδαξε τον άνθρωπο το προς το ΕΥΖΗΝ, με τρόπο μοναδικό έσμιξε αρμόνικα τον άνθρωπο με την φύση, τον ουρανό με την γη, το πνεύμα με την υλη ,μα όλα τούτα λησμονήθηκαν εις το πέρας του απτού χρόνου, και όχι μόνον έχουμε την πλήρη διαστρέβλωσης, αλλά λαμβάνουμε μέρος εις αυτό με πλήρη α-συνειδησία κάθε δευτερόλεπτο που περνά, μας έχουν απομείνει ορισμένα μικρά κατάλοιπα, του παρελθόντος κάποιες αναλαμπές πνευματικές, και δια αυτό κάπως σώζουμε ας το πούμε την κατάντια μας, διότι μια απλή και μόνον μάτια εις το παρελθόν, μου αρκεί για να είμαι μόνιμα κόκκινος εις το πρόσωπο μου και όχι να μιλώ και να φουσκώνω δια αυτά τα μέγιστα των προγόνων μου/μας, χωρίς εγώ να έχω πράξη έστω και εις το ελάχιστων βασικές αρχές τους( π.χ. σεβασμός εις την φύση και μην μου πείτε…ξέρω αργήσαμε ……) και ρωτώ, πως μπορώ να ονομάσω των εαυτό μου έως ΕΛΛΗΝ. από την στιγμή που εις κάθε επίπεδο καθημερινότητας μιμούμαι ξενόφερτα, ήθη, έθιμα και παραδόσεις , και το ονομάζω πρόοδο και επίπεδο ζωής; Και το πράττω α-συνειδητά χωρίς κανέναν σεβασμό, κι ενδοιασμό, έως προς τον εαυτό μου πρώτον και κατ επέκταση εις τον συνάνθρωπο μου πως; Αυτός που μόνον καινοτομία παρήγαγε εις όλα τα επίπεδα και τώρα αρκείται εις μίμησης και μάλιστα ευτελή ακόμη και εις την πνευματική αυτή κοινότητα εισέβαλλε το ας το πούμε δυτικό πνεύμα( κάκιστο αντιδάνειο) παρά ταύτα υπήρξαν, εξαίρετα ποιητικά μυαλά τον περασμένο αιώνα κι όχι μόνον που η υποθήκη τους είναι αυτή η οποία αποδεικνύει την συνεχεία, και ότι ακόμη μπορούμε να κάνουμε αυτό που κατ εμέ ο ΕΛΛΗΝ είναι ικανότατος έως μοναδικός παράγων πνεύματος,και δια αυτό οικουμενικός και εκεί έρχομαι και λέγω εις τον εαυτό μου πως μπορεί κάποιος να έχει μεγαλώσει ΣΑΝ ΕΛΛΗΝ! και να πράττει ΕΩΣ ΕΛΛΗΝ. ;
ΕΙΣ ΤΟ ΕΥ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Ας φανταστούμε μία χώρα, της οποίας οι πολίτες ζουν όλοι σε μικρούς οικισμούς και χωριά. Ασχολούνται όλοι με την καλλιέργεια της γης και την κτηνοτροφία. Καθημερινότητά τους είναι ο μόχθος, η επίπονη εργασία, οι σκληρές συνθήκες διαβίωσης, και η φτώχεια. Την χώρα όμως στην οποία κατοικούν, την διοικούν ξένοι. Έτσι αυτοί οι άνθρωποι εργάζονται σκληρά, όχι για το χρήμα, ούτε για να χτίσουν στο μέλλον μια ευήμερη και ακμάζουσα κοινωνία. Δεν εργάζονται για την ανάπτυξη του τόπου τους, διότι δεν είναι οι ίδιοι κύριοι του εαυτού τους. Δεν διοικούν οι ίδιοι την χώρα στην οποία ζουν, αλλά ζουν ως υποτελείς άλλων. Δεν διαχειρίζονται και δεν εκμεταλλεύονται οι ίδιοι τον πλούτο τον οποίο παράγουν, αλλά τον αποδίδουν ως φόρο στους ανωτέρους και στους διοικητές τους. Είναι δηλαδή μία μάζα δούλων, που ζει για να δουλεύει σκληρά. Η μόνη χαρά που γνωρίζουν οι κάτοικοι-δούλοι της χώρας αυτής, είναι... ο ύπνος.
Το παραπάνω κείμενο θα μπορούσε να περιγράφει τους Έλληνες επί Οθωμανικής περιόδου. Ήμασταν δούλοι στις υπηρεσίες του σουλτάνου. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η ιστορική αλήθεια.
Από τότε λοιπόν μέχρι σήμερα, τι άλλαξε;
Ύστερα από την Οθωμανική κατοχή, περάσαμε η όχι σε Αγγλική κατοχή; Γίναμε "ανεξάρτητο" κράτος με την προϋπόθεση να μας ...αναλάβουν οι Ευρωπαίοι ή όχι; Η διοίκησή μας ήταν ή δεν ήταν Ευρωπαϊκή; Η παιδεία και η οικονομία μας, χτίστηκαν από τους Ευρωπαίους ή όχι;
Τι άλλαξε από εκείνα τα χρόνια; Πότε η χώρα στην οποία κατοικούμε, απελευθερώθηκε;
Οι χωρικοί και οι βοσκοί, μαντρώθηκαν σε μεγαλουπόλεις και εν έτη 2010μΧ, έχουν γίνει αυτοί τα ζώα. Όχι μόνο δεν προοδεύσαμε από τότε, όχι μόνο δεν ελευθερωθήκαμε, αλλά πέσαμε χαμηλότερα. Και όσο περνούν τα χρόνια, σκάβουμε τον τάφο μας. Οι Ευρωπαίοι κατασκεύσαν τον μύθο του ανεξάρτητου κράτους και εμείς απλώς συνεχίζουμε να επιβιώνουμε μέσα σε αυτόν. Μπορεί οι καιροί ν'αλλάζουν και τα κάρα να έγιναν αυτοκίνητα και η φωτιά να αντικαταστάθηκε από τον ηλεκτρισμό και την τηλεόραση, αλλά ο δούλος παραμένει δούλος. Οι δούλοι πλήθυναν και από χωριάτες δούλοι, έγιναν αστοί δούλοι. Ο βοσκός έγινε "διοικητικός υπάλληλος". Το μαντρί έγινε "garage" διότι ο νέος δούλος πρέπει να αλλάξει απλώς συνήθειες. Το μαντρί του αστού...
Ας αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε και ποιο είναι το καθεστώς στο οποίο ζούσαμε και ζούμε.
Τα γονίδιά μας εκτός από την ευφυία και την σοφία του Πλάτωνα, κουβαλάνε τον κατατρεγμό και την δυστυχία του υπόδουλου επί αιώνες Έλληνα.
Το παραπάνω κείμενο θα μπορούσε να περιγράφει τους Έλληνες επί Οθωμανικής περιόδου. Ήμασταν δούλοι στις υπηρεσίες του σουλτάνου. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η ιστορική αλήθεια.
Από τότε λοιπόν μέχρι σήμερα, τι άλλαξε;
Ύστερα από την Οθωμανική κατοχή, περάσαμε η όχι σε Αγγλική κατοχή; Γίναμε "ανεξάρτητο" κράτος με την προϋπόθεση να μας ...αναλάβουν οι Ευρωπαίοι ή όχι; Η διοίκησή μας ήταν ή δεν ήταν Ευρωπαϊκή; Η παιδεία και η οικονομία μας, χτίστηκαν από τους Ευρωπαίους ή όχι;
Τι άλλαξε από εκείνα τα χρόνια; Πότε η χώρα στην οποία κατοικούμε, απελευθερώθηκε;
Οι χωρικοί και οι βοσκοί, μαντρώθηκαν σε μεγαλουπόλεις και εν έτη 2010μΧ, έχουν γίνει αυτοί τα ζώα. Όχι μόνο δεν προοδεύσαμε από τότε, όχι μόνο δεν ελευθερωθήκαμε, αλλά πέσαμε χαμηλότερα. Και όσο περνούν τα χρόνια, σκάβουμε τον τάφο μας. Οι Ευρωπαίοι κατασκεύσαν τον μύθο του ανεξάρτητου κράτους και εμείς απλώς συνεχίζουμε να επιβιώνουμε μέσα σε αυτόν. Μπορεί οι καιροί ν'αλλάζουν και τα κάρα να έγιναν αυτοκίνητα και η φωτιά να αντικαταστάθηκε από τον ηλεκτρισμό και την τηλεόραση, αλλά ο δούλος παραμένει δούλος. Οι δούλοι πλήθυναν και από χωριάτες δούλοι, έγιναν αστοί δούλοι. Ο βοσκός έγινε "διοικητικός υπάλληλος". Το μαντρί έγινε "garage" διότι ο νέος δούλος πρέπει να αλλάξει απλώς συνήθειες. Το μαντρί του αστού...
Ας αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε και ποιο είναι το καθεστώς στο οποίο ζούσαμε και ζούμε.
Τα γονίδιά μας εκτός από την ευφυία και την σοφία του Πλάτωνα, κουβαλάνε τον κατατρεγμό και την δυστυχία του υπόδουλου επί αιώνες Έλληνα.