Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ

Ο ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ
ΔΥΤΙΚΗΣ, ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΥΡΩΠΗΣ

Εις μία πανάρχαια εποχή που χάνεται εις τα βάθη του χρόνου, η θεία Ελληνική φυλή, εξορμώντας από την αρχέγονη Αιγαιακή κοιτίδα της εις την νότιο χερσόνησο του Αίμου και την δυτική Μικρά Ασία, άρχισε να μεταναστεύη εις ολόκληρη τηη οικουμένη και να εκπολιτίζη τους βαρβάρους λαούς της.Αυτή η παγκόσμιος Ελληνική εξάπλωσις περιγράφεται λεπτομερώς τόσο από την Ελληνική, όσο και γενικά από τις περισσότερες μυθολογίες του κόσμου.Η μέν Ελληνική μυθολογία αναφέρει ότι, οι Έλληνες θεοί και ήρωες, που εξόρμησαν από τον Περιαιγαικό χώρο, εκπολίτισαν ολόκληρη την οικουμένη, κυρίως κατά τις θρυλικές εκστρατείες του θείου Ηρακλέους πρός την δύση και του θεού Διονύσου προς την ανατολή.Οι δέ μυθολογίες των άλλων λαών του κόσμου (όπως ενδεικτικά των Μάγια, των Αζτέκων, των Ίνκας, των Σκανδιναβών, των Ιρλανδών κ.λ.π.) αναφέρουν ότι, οι δημιουργοί των πολιτισμών τους ήσαν οι αγαθοί και πάνσοφοι λευκοί θεοί και ήρωες, που έφθασαν εις τις χώρες τους εις κάποια παναρχαία εποχή.Επίοης, η παγκόσμιος Ελληνική εξάπλωσις πιστοποιείται και από πλήθος άλλων στοιχείων, ιστορικών, εθνολογικών, αρχαιολογικών, γλωσσολογικών κ.λ.π.
Κατ’ αυτή την πανάρχαια εξάπλωσή τους, οι Έλληνες μετανάστευσαν μαζικά και πρός την δυτική, κεντρική και βόρειο Ευρώπη, όπου άσκησαν τεραστία φυλετική και πολιτιστική επίδραση εις τους βαρβάρους λαούς της.Η ακριβής χρονολογία αυτών των μεταναστεύσεων είναι άγνωστη, αλλά είναι βέβαιο ότι, είχαν ολοκληρωθεί μέχρι τον 11ο αιώνα π.Χ., αφού όλες οι σχετικές παραδόσεις, Ελληνικές και ξένες, τις χρονολογούν το αργότερο τρείς γενεές μετά την άλωση της Τροίας από τους Αχαιούς, η οποία ακόμη και κατά τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις δεν χρονολογείται αργότερα από το 1180 π.Χ.Αυτός ο μεγάλος αποικισμός διεξήχθη εις τρία μεταναστευτικά ρεύματα:
α.Πρός τις Βρετανικές νήσους, δηλαδή την Ιρλανδία, την Βρετανία και τις γειτονικές τους μικρές νήσους.
β.Πρός την ηπειρωτική δυτική Ευρώπη, μεταξύ του Ατλαντικού ωκεανού, των Πυρηναίων, του ποταμού Ρήνου και του άνω Δούναβη, δηλαδή εις τις σημερινές Αυστρία, Ελβετία, Βαυαρία, Ρηνανία, Γαλλία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο.
γ.Πρός την κεντρική και βόρειο Ευρώπη, μεταξύ των Καρπαθίων, του ποταμού Βιστούλα, του άνω Δούναβη, του ποταμού Ρήνου, της Βορείου θαλάσσης και της Βαλτικής θαλάσσης, δηλαδή εις τις σημερινές Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία, δυτική Πολωνία, Γερμανία πλήν της Βαυαρίας και της Ρηνανίας, Ολλανδία, Δανία, νότιο Σουηδία και νότιο Νορβηγία.
Τα τρία αυτά μεταναστευτικά ρεύματα δεν ήσαν άσχετα μεταξύ τους, αλλά διεξήχθησαν παράλληλα και είχαν άμεση σχέση και αλληλοεπίδραση.Δια τούτο, αν και η Γερμανική φυλή, ιδίως δέ ο Σκανδιναβικός κλάδος της που αφορά την παρούσα εργασία, σχετίζεται με το τρίτο εξ αυτών, απαιτείται η παρουσίασις και των δύο πρώτων μεταναστευτικών ρευμάτων



1.Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΒΡΕΤΑΝΙΚΩΝ ΝΗΣΩΝ


Ι.Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ


Δια τον πανάρχαιο Ελληνικό αποικισμό της Ιρλανδίας μας πληροφορούν αναλυτικά οι αυθεντικές Ιρλανδικές παραδόσεις, όπως έχουν καταγραφεί εις τρία κυρίως Ιρλανδικά έργα, τα οποία περιγράφουν τις διαδοχικές μεταναστεύσεις διαφόρων λαών εις την Ιρλανδία, από την παναρχαία εποχή:
α.Το «Βιβλίο των Εισβολών», ανώνυμο χρονικό του 11ου αιώνος, που καταγράφει την ιστορία της Ιρλανδίας από την δημιουργία του κόσμου μέχρι τον μεσαίωνα, και αποτελεί την παλαιότερη και αυθεντικώτερη πηγή δια την αρχαία Ιρλανδική ιστορία.
β.Η «Ιστορία της Ιρλανδίας», έργο του Τζέφρεϋ Κήτινγκ, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1634 και καταγράφει την ιστορία της Ιρλανδίας από την δημιουργία του κόσμου μέχρι την Αγγλονορμανδική εισβολή τον 12ο αιώνα.
γ.Τα «Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων», ανώνυμο έργο που ολοκληρώθηκε το 1636 και αποτελεί ένα χρονικό την Ιρλανδικής ιστορίας από την εποχή του Κατακλυσμού, μέχρι το 1616.

Α.ΦΟΜΟΡΙΟΙ, ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ

Οι πρώτοι κάτοικοι της Ιρλανδίας ήσαν οι Φομόριοι, μία μυστηριώδης φυλή γιγάντων, οι οποίοι, κατά τον Τζέφρεϋ Κήτινγκ (Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.6 και 1.7), έφθασαν εις την Ιρλανδία από την βόρειο Αφρική, εκατό έτη μετά από τον Κατακλυσμό.Το όνομά τους προέρχεται από την παλαιά Ιρλανδική έκφραση fo muire, που σημαίνει υπό την θάλασσα.Συνήθως περιγράφονται από τις Ιρλανδικές παραδόσεις ως τερατώδη όντα, άλλοτε ως μονόποδες, μονόχειρες και μονόφθαλμοι και άλλοτε ως έχοντες ανθρώπινο σώμα και κεφαλή αιγός, σπανιότερα δέ αναφέρονται ως φυσιολογικοί και ωραίοι άνθρωποι.Οι Φομόριοι πολέμησαν σκληρά εναντίον των λαών που μετανάστευσαν αργότερα εις την Ιρλανδία.

Β.Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΡΘΟΛΩΝΟΣ

Κατά το «Βιβλίο των Εισβολών», 300 έτη μετά τον Κατακλυσμό, έφθασε εις την Ιρλανδία ο Έλλην ηγεμών Παρθόλων:
«26…Ήμουν εδώ εις την Ιρλανδία,
το ταξίδι μου διαρκούσε ακόμη,
μέχρι που έφθασε ο Παρθόλων,
από την ανατολή, από την χώρα των Ελλήνων…
30.Έκτοτε, η Ιρλανδία ήταν έρημη επί 300 έτη, μέχρι που έφθασε ο Παρθόλων, υιός του Σέρα, υιού του Σρού.Είναι ο πρώτος που κατέλαβε την Ιρλανδία μετά τον Κατακλυσμό…».(Βιβλίο των Εισβολών).
Κατά τα «Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων», ο Παρθόλων έφθασε εις την Ιρλανδία 278 έτη μετά από τον Κατακλυσμό, το έτος 2.680 π.Χ.Ο Τζέφρεϋ Κήτινγκ (Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.6) προσδιορίζει ότι, ο Παρθόλων μετανάστευσε από την Μυγδονία της κεντρικής.Μακεδονίας.
«32.Ο Παρθόλων είχε επτά έτη εις την Ιρλανδία όταν πέθανε ο πρώτος άνδρας εκ των ανθρώπων του, δηλαδή ο Φέα, από τον οποίον ονομάσθηκε η Μάγκ Φέα, διότι ετάφη εκεί.
33.Έπειτα από τρία έτη, έγινε εις την Σλέμνα του Μάγκ Ίθα η πρώτη μάχη της Ιρλανδίας εναντίον του Κίχολ Κλάπερλαγκ των Φομορίων και νίκησε ο Παρθόλων.Αυτοί που πολέμησαν εναντίον του ήσαν άνδρες μονόχειρες και μονόποδες.
35.Ο Παρθόλων εκχέρσωσε τέσσερεις πεδιάδες της Ιρλανδίας, το Μάγκ Ίθα του Λαίγκεν, το Μάγκ Τούϊρεντ της Κονάχθα, το Μάγκ Λή του Ούϊ-μάκ-Ουάϊς και το Μάγκ Λάντραντ της Νταλριάντα.Διότι, πρό του Παρθόλωνος υπήρχε μόνο μία πεδιάδα εις την Ιρλανδία, η Παλαιά Πεδιάδα του Ένταρ…».(Βιβλίο των Εισβολών).
«2.650 π.Χ.Αυτό το έτος πέθανε ο Παρθόλων εις το Σέαν Μάγκ Εάλτα…
2.380 π.Χ.Εντός μίας εβδομάδος, πέθαναν εις το Σέαν Μάγκ Εάλτα Ένταιρ 9.000 απόγονοι του Παρθόλωνος, δηλαδή 5.000 άνδρες και 4.000 γυναίκες…Αυτοί είχαν παραμείνει εις την Ιρλανδία επί 300 έτη».(Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων).

Γ.Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΜΕΔΙΩΝ

Μετά την εξολόθρευση ολοκλήρου του λαού του Παρθόλωνος από επιδημία πανώλης, η Ιρλανδία παρέμεινε έρημη επί τριάντα έτη, μέχρι την άφιξη νέων Ελλήνων αποίκων υπό την ηγεσία του Νεμέδου:
«39.Έκτοτε, η Ιρλανδία ήταν έρημη, δια διάστημα τριάντα ετών μετά από τον Παρθόλωνα, μέχρι που έφθασε εκεί ο Νέμεδος, υιός του Άγκνομαιν εκ των Ελλήνων της Σκυθίας, μαζί με τέσσερεις υπαρχηγούς.Είχε 44 πλοία εις την Κασπία θάλασσα επί ενάμισυ έτος, αλλά μόνο το πλοίο του έφθασε εις την Ιρλανδία.Οι τέσσερεις υπαρχηγοί του ήσαν οι υιοί του, Στάρν, Ιάρμπονελ ο Μάντης, Άννιντ και Φέργκος ο Ερυθρόπλευρος.
41.Ο Νέμεδος κέρδισε την μάχη του Ρός Φράετσαιν, εναντίον του Γκάντ και του Σένγκαντ, των δύο βασιλέων των Φομορίων, κατά την οποία φονεύθησαν και οι δύο.Ο Νέμεδος θεμελίωσε δύο βασιλικά οχυρά της Ιρλανδίας, το Ραίθ Τσίρνπαιθ του Σέμν και το Ραίθ Τσίντεϊτς του Ούϊ Νιάλλαιν…
42.Ο Νέμεδος εκχέρσωσε δώδεκα πεδιάδες της Ιρλανδίας…
43. Ο Νέμεδος νίκησε εις τρεις μάχες τους Φομορίους: Εις την μάχη της Μπάντμπγκνα της Κονάχθα, της Κνάμρος του Λέϊν και της Μούρμπολγκ της Ντάλριάντα.Κατόπιν, ο Νέμεδος πέθανε από πανώλη εις το Οϊλέαν Άρντα Νέμιντ του Ούϊ Λιάθαιν.
44.Μετά από τον θάνατο του Νεμέδου, οι απόγονοί του εις την Ιρλανδία καταπιέζονταν σκληρά από τον Μόρε, υιό του Ντέλα και τον Κόναν, υιό του Φέμπαρ. (Από τον οποίο ονομάσθηκε ο Πύργος του Κόναν, ο οποίος σήμερα καλείται Τοϊρίνις Κέτνε, όπου ευρισκόταν ο μέγας στόλος των Φομορίων).Τα δύο τρίτα των ανθρώπων, ο σίτος και το γάλα των Ιρλανδών έπρεπε να παραδίδονται εις το Μάγκ Κέτνε, κατά το Σαμέϊν (1η Νοεμβρίου) εκάστου έτους.Οι Ιρλανδοί κυριεύθησαν από οργή και θλίψη, εξαιτίας των επαχθεστάτων φόρων.Όλοι πήγαν να πολεμήσουν εναντίον των Φομορίων.Είχαν τρείς υπερμάχους, τον Σέμουλ, υιό του Ιάρμπονελ, υιού του Νεμέδου, τον Έργκλαν υιό του Μπέοαν, υιού του Στάρν, υιού του Νεμέδου και τον Φέργκο, υιό του Νέμεντ.Τριάντα χιλιάδες από την θάλασσα και άλλοι τριάντα χιλιάδες από την ξηρά επετέθησαν κατά του πύργου.Ο Κόναν και η φυλή του έπεσαν.
45.Ούτως, μετά από αυτή την ήττα, ο Μόρε, υιός του Ντέλα, ήλθε εναντίον τους με τα πληρώματα εξήντα πλοίων και έγινε αλληλοσφαγή.Η θάλασσα έπεσε πάνω εις τους Ιρλανδούς και ούτε ένας εξ αυτών δεν ετράπη εις φυγή, τόσο σκληρή ήταν η μάχη.Ουδείς διέφυγε εκτός από ένα πλοίο, εις το οποίο ήσαν τριάντα πολεμιστές.Προχώρησαν εμπρός, αποχωριζόμενοι την Ιρλανδία, διαφεύγοντας από την ασθένεια και την φορολογία: Ο Μπέτχατς πέθανε εις την Ιρλανδία από επιδημία, ενώ οι δέκα σύζυγοί του επιβίωσαν δια ακόμη 23 έτη.Ο Ίμπαθ και ο υιός του, Μπάαθ, πήγαν προς τον βορρά.Ο Μάτατς, ο Έργκλαν και ο Ιαρτάτς, οι τρείς υιοί του Μπέοαν, πήγαν εις το Ντόμπαρ και το Ιάρντομπαρ, εις την βόρειο Άλμπα (Σκωτία)».(Βιβλίο των Εισβολών).
«2.134 π.Χ…Η φυλή του Νεμέδου παρέμεινε εις την Ιρλανδία επί 216 έτη.Κατόπιν, η Ιρλανδία παρέμεινε έρημη επί 200 έτη» » (Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων).

Δ. Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΦΙΡΜΠΌΛΓΚΩΝ

Μερικοί εκ των διασωθέντων Ελληνονεμεδίων έφθασαν εις την Ελλάδα, από όπου έφυγαν μετά από πολύ καιρό, διότι είχαν υποδουλωθεί από τους Ελλαδίτες.(Η υποδούλωσις Ελλήνων υπό Ελλήνων συχνά γινόταν εις την αρχαία Ελλάδα, όπως π.χ οι Δωριείς Λακεδαιμόνιοι υποδούλωσαν τους Αχαιούς είλωτες).Αυτοί, επέστρεψαν εις την Ιρλανδία έχοντας μετονομασθεί Φιρμπόλγκοι (=άνθρωποι των σάκων) και κατέλαβαν την χώρα:
«46.Ο Σέμεον πήγε εις τις χώρες των Ελλήνων.Εκεί, οι απόγονοί του αυξήθησαν μέχρι που έγιναν χιλιάδες.Οι Έλληνες τους επέβαλαν δουλεία και αυτοί έπρεπε να μεταφέρουν χώμα πάνω εις τραχιά βουνά, ώστε αυτά έγιναν ανθισμένες πεδιάδες.Έπειτα, κουράσθησαν από την δουλεία τους και δραπέτευσαν, όντες 5.000 πρόσωπα και έφτιαξαν τα πλοία τους από τους σάκους τους.Έπειτα, ήλθαν πάλι εις την Ιρλανδία, την προγονική γή τους».(Βιβλίο των Εισβολών).
«1.934 π.Χ.Κατά το τέλος αυτού του έτους, οι Φιρμπόλγκοι κατέλαβαν την Ιρλανδία».(Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων).
Κατά το «Βιβλίο των Εισβολών», μερικοί Ελληνονεμέδιοι αποίκισαν και την Βρετανία, αν και τα Βρετανικά χρονικά διαφωνούν με την Ιρλανδική εκδοχή:
«47.Όσο δια τον Φέργκο και τον υιό του Μπρίταν Μάελ, εκ του οποίου προέρχονται όλοι οι Βρετανοί του κόσμου, αυτοί πήραν το Μόϊν Κόναιν και γέμισαν με τους απογόνους την μεγάλη νήσο της Βρετανίας…»

Ε.Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΟΥΑΘΑ ΝΤΕ ΝΤΑΝΑΝ

Οι Φιρμπόλγκοι κυριάρχησαν εις την Ιρλανδία επί 37 έτη, μέχρι την εισβολή των σοφών Τουάθα ντε Ντανάν, που ήσαν και αυτοί Ελληνικής καταγωγής:
«54.Έπειτα, οι απόγονοι του Μπέθαχ, υιού του Ιάρμπονελ του μάντη, υιού του Νεμέδου, κατοικούσαν εις τις βόρείους νήσους του κόσμου, μαθαίνοντας τον δρυϊδισμό, τις επιστήμες, την μαντική και την μαγεία, μέχρι που έγιναν ειδήμονες των τεχνών της παγανιστικής πανουργίας.
55.Ούτως, οι Τουάθα ντε Ντανάν έφθασαν εις την Ιρλανδία.Δια της σοφίας τους έφθασαν εντός σκοτεινών νεφών.Απεβιβάσθησαν εις τα βουνά του Κόνμαικν Ρέϊν της Κονάχθα και σκοτείνιασαν τον ήλιο επί τρείς ημέρες και τρείς νύκτες.
56.Απαίτησαν από τους Φιρμπόλγκους μάχη δια την βασιλεία.Διεξήχθη μεταξύ τους η πρώτη μάχη του Μάκ Τούϊρεντ, όπου έπεσαν 100.000 Φιρμπόλγκοι.Έκτοτε, οι Τουάθα ντε Ντανάν έλαβαν την βασιλεία της Ιρλανδίας.Αυτοί ήσαν οι Τουάθα ντε Ντανάν, θεοί ήσαν οι τεχνίτες τους, μη θεοί οι αγρότες τους.Γνώριζαν τις επωδούς των δρυϊδων, καθώς και τις τέχνες των ηνιόχων, των παγιδευτών θηραμάτων και των οινοχόων.
«64…Χωρίς πλοία, μία ανηλεής πορεία,
δεν ήταν αλήθεια γνωστό κάτωθεν του ενάστρου ουρανού,

αν ήσαν από τον ουρανό ή από την γή…».(Βιβλίο των Εισβολών).
Ο Τζέφρεϋ Κήτινγκ αναφέρει σαφώς την Ελληνική καταγωγή των Τουάθα ντε Ντανάν και προσδιορίζει πώς ακριβώς έφθασαν εις την Ιρλανδία:
«Οι Τουάθα ντε Ντανάν ήσαν απόγονοι του τρίτου αρχηγού της φυλής των Νεμεδίων, ο οποίος είχε μεταναστεύσει από την Ιρλανδία μετά από την καταστροφή του πύργου του Κόναν, δηλαδή του Ίομπαθ, υιού του Μπέοναχ.Σύμφωνα με κάποιους αρχαιοδίφες, αυτοί κατοίκησαν εις την Βοιωτία της βορείου Ευρώπης.Άλλοι λέγουν ότι, αυτοί κατοίκησαν εις την Αθηναϊκή περιοχή, όπου είναι η πόλις των Αθηνών.Κατάλαβε αναγνώστη ότι, η Βοιωτία και η πόλις των Αθηνών, σύμφωνα με τον Πομπώνιο Μέλα, είναι εις την Ελληνική περιοχή της Αχαϊας.Και εκεί διδάχθηκαν την μαγεία και τις τέχνες, μέχρι που έγιναν ειδήμονες πάντος μαγικού τεχνάσματος…Όσον αφορά τους Τουάθα ντε Ντανάν, όταν είδαν ότι, οι Σύριοι επικρατούσαν του λαού της χώρας (της Αττικής), από φόβο δι’αυτούς, έφυγαν όλοι από αυτή την περιοχή και δεν σταμάτησαν πουθενά, μέχρι που έφθασαν εις το Φιόν-Λόχλον της χώρας του Λόχλον, δηλαδή εις την Νορβηγία, όπου έγιναν ευμενώς δεκτοί από τον λαό της χώρας, λόγω των γνώσεών τους εις τις επιστήμες και τις διάφορες τέχνες.Τότε, ήταν αρχηγός τους ο Νύαντα, ο οποίος ήταν απόγονος του Νεμέδου και υιός του Εύχταχμ υιού του Ένταρλαμ.Ούτως, έλαβαν τέσσερεις πόλεις, δια να διδάξουν εις αυτές τους νέους της χώρας.Τα ονόματα των πόλεων ήσαν: Φαϊλιάς, Γοριάς, Φινιάς και Μυριάς.Οι Τουάθα ντε Ντανάν όρισαν τέσσερεις σοφούς εις αυτές τις πόλεις, δια να διδάξουν τις επιστήμες και τις διάφορες τέχνες εις τους νέους της χώρας: Τον Σιμία εις την Μυριάδα, τον Αρία εις την Φινιάδα, τον Εύρο εις την Γοριάδα και τον Μορία εις την Φαϊλιάδα.Αφού, παρέμειναν δια κάποιο χρόνο εις αυτές τις πόλεις, προχώρησαν προς την βόρειο Σκωτία, όπου παρέμειναν επί επτά έτη εις το Ντόμπαρ και το Ιάρντομπαρ…Αφού δέ οι Τουάθα ντε Ντανάν παρέμειναν επί επτά έτη εις την βόρειο Σκωτία, ήλθαν εις την Ιρλανδία».(Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).
Το όνομα Τουάθα ντε Ντανάν σημαίνει «ο λαός της θεάς Ντάνου» και προφανώς σχετίζεται με την ονομασία των Αχαιών «Δαναοί», τον Αργείο βασιλέα Δαναό και την μητέρα του ημιθέου Περσέως Δανάη.Πιθανόν η θεά Ντάνου ταυτίζεται με την Δανάη, η οποία ως μητέρα του Διογενούς Περσέως, ήταν η θηλυκή γενάρχης πολλών σημαντικών Αργείων ηρώων, κυρίως δέ του μεγίστου Ηρακλέους, γενάρχου των Ηρακλειδών.Είναι δέ προφανές ότι, οι Νεμέδιοι μετονομάσθησαν Δαναοί όταν ήσαν εις την Ελλάδα, εις την χώρα των Δαναών συγγενών τους, οι οποίοι τους δίδαξαν διάφορες επιστήμες και τέχνες και ανεμίχθησαν μαζί τους.Η Ελληνική περιοχή, όπου κατοικούσαν οι Τουάθα ντε Ντανάν, ήταν είτε η Αττική, είτε η Βοιωτία, είτε «οι βόρειοι νήσοι του κόσμου», δηλαδή οι νήσοι του Αιγαίου, που είναι και η πιθανότερη εκδοχή, αφού αναφέρεται από το «Βιβλίο των Εισβολών», που είναι η παλαιότερη και αυθεντικώτερη πηγή.
Μετά την εισβολή εις την Αττική των «Συρίων» (κατά τον Τζέφρεϋ Κήτινγκ), δηλαδή πιθανότατα των θαλασσοκρατόρων Κρητομινωϊτών, που εξουσίαζαν και τα Συριακά παράλια, οι Τουάθα ντε Ντανάν εγκατέλειψαν την Ελλάδα και μετανάστευσαν εις την Νορβηγία.Εκεί έγιναν ευμενώς δεκτοί από τους κατοίκους της χώρας, αφού και αυτοί ήσαν Ελληνικής καταγωγής, όπως θα αποδειχθεί εις την συνέχεια της παρούσης εργασίας.Τούτο, καθώς και τα σαφώς Ελληνικά ονόματα των τεσσάρων πόλεων και των σοφών τους, που αναφέρει ο Τζέφρεϋ Κήτινγκ, αποδεικνύουν επίσης την Ελληνική καταγωγή των Τουάθα ντε Ντανάν.Ακριβώς δέ λόγω της αναμείξεώς τους με τους συγγενείς τους Δαναούς της Ελλάδος και των υψηλών γνώσεων που έλαβαν εξ αυτών, οι Τουάθα ντε Ντανάν, και ιδίως οι σοφοί τους, περιγράφονται ως υπερφυσικά όντα.
Αφού οι Δαναοί έφυγαν από την Νορβηγία, αρχικά παρέμειναν επί επτά έτη εις την βόρειο Σκωτία και τελικά από εκεί, κάποια Πρωτομαγιά, ήλθαν εις την Ιρλανδία, με μυστηριώδη τρόπο: Έφθασαν «εντός σκοτεινών νεφών», πράγμα που μας θυμίζει τα αυτόματα πλοία των Φαιάκων, τα οποία, όπως αναφέρεται εις την Οδύσσεια (Ι.. ), ταξίδευαν «καλυμμένα με αέρα και νεφέλη».Δηλαδή, οι ημίθεοι Δαναοί κατείχαν κάποια ιπτάμενα σκάφη, υπερεξελιγμένης τεχνολογίας.
Επίσης, οι Δαναοί έφεραν από τις τέσσερεις πόλεις τους τέσσερα μυστηριώδη και θαυμαστά αντικείμενα, που πιθανόν ήσαν επιτεύγματα υπερεξελιγμένης τεχνολογίας:
«…Το πρώτο (πολύτιμο αντικείμενο) ήταν η λίθος της αρετής από την Φαϊλιάδα, δηλαδή η Λία Φαϊλ, η οποία συνήθιζε να βρυχάται κατά την στέψη εκάστου βασιλέως της Ιρλανδίας, μέχρι την εποχή του Κόνκομπαρ (όπως αναφέραμε προηγουμένως) και η οποία εις τα Λατινικά ονομάζεται Saxum fatale (Λίθος του Πεπρωμένου…».(Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).Η λίθος αυτή τοποθετήθηκε εις την πόλη Τάρα της ανατολικής Ιρλανδίας και πάνω της στέφονταν οι ανώτατοι ηγεμόνες ολοκλήρου της χώρας, οι αποκαλούμενοι Υψηλοί Βασιλείς της Ιρλανδίας.
«…Από την Γοριάδα οι Τουάθα ντε Ντανάν έφεραν το δεύτερο πολύτιμο αντικείμενο, δηλαδή το ξίφος που χρησιμοποιούσε ο Λούγκ Λαμφάντα…».(Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).Το ξίφος αυτό, γνωστό και ως Ξίφος του Φωτός, πυρακτωνόταν εκπέμποντας λαμπρό φώς και μπορούσε να κόψη εύκολα εις δύο κομμάτια τους εχθρούς.Πιθανώς, αποτελεί την πρωταρχική πηγή των Βρετανικών θρύλων δια το Εξκάλιμπερ, το πανίσχυρο ξίφος του βασιλέως Αρθούρου.
«…Από την Φινιάδα έφεραν το τρίτο πολύτιμο αντικείμενο, δηλαδή την λόγχη, που χρησιμοποιούσε ο Λούγκ εις τις μάχες….».(Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).Η λόγχη αυτή ήταν τόσο καυτή, ώστε μπορούσε να κάψη ό,τι άγγιζε, ενώ όποιος την έφερε εις τις μάχες, ήταν ανίκητος.Πιθανώς, αποτελεί την πρωταρχική πηγή των θρύλων δια την λόγχη του Λογγίνου, (με την οποία είχε τρυπηθεί ο Ιησούς κατά την Στάυρωση), σύμφωνα με τους οποίους, όποιος ηγεμών την κατέχει, είναι ανίκητος.
«…Από την Μυριάδα έφεραν το τέταρτο κόσμημα, δηλαδή την χύτρα του Ντάγκντα, από την οποία δεν θα έμενε ανικανοποίητη ουδεμία συνττροφιά…» (Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).Η χύτρα αυτή είχε την ιδιότητα να μην αδειάζει ποτέ από τροφή και ούτως μπορούσε να χορτάση τους πάντες.Μοιάζει με το Κέρας της Αμαλθείας της Ελληνική μυθολογίας και πιθανώς αποτελεί την πρωταρχική πηγή των Μεσαιωνικών θρύλων της δυτικής Ευρώπης δια το Ιερό Δισκοπότηρο (ή Γκράαλ).
Καθώς λοιπόν οι Δαναοί ήσαν πολύ ανώτεροι των Φιρμπόλγκων, τους συνέτριψαν εύκολα και κυρίευσαν την Ιρλανδία.Τριάντα έτη μετά από την νίκη τους επί των Φιρμπόλγκων, οι Δαναοί πολέμησαν κατά των Φομορίων, τους νίκησαν οριστικά εις την δευτέρα μάχη του Μάκ Τούϊρεντ και τους εξεδίωξαν από την Ιρλανδία.Έκτοτε, οι Δαναοί κυριάρχησαν ολόκληρωτικά εις την Ιρλανδία, έχοντας ως πρωτεύουσά τους την Τάρα, το ιερό κέντρο ολοκλήρου της χώρας, όπου έδρευε ο εκάστοτε Υψηλός Βασιλεύς της Ιρλανδίας.

ΣΤ.Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΜΙΛΗΣΙΩΝ

Οι Δαναοί κυριάρχησαν εις την Ιρλανδία επί 197 έτη, μέχρι την εισβολή των Μιλησίων, οι οποίοι ήλθαν από την βόρειο Ισπανία: «1.700 π.Χ.Κατά το τέλος αυτού του έτους, ο στόλος των υιών του Μίλιντ (Μιλήτου) έφθασε εις την Ιρλανδία, με σκοπό να την αποσπάσουν από τους Τουάθα ντε Ντανάν, και πολέμησαν εναντίον τους κατά την μάχη του Σλίαμπ Μίς, την τρίτη ημέρα μετά από την αποβίβασή τους…Κατόπιν, οι υιοί του Μίλιντ διεξήγαγαν την μάχη του Τάϊλτιν, εναντίον των τριών βασιλέων των Τουάθα ντε Ντανάν, του Μάκ Κούϊλ, του Μάκ Κέαχτ και του Μάκ Γκρέϊν.Η μάχη διήρκεσε επί αρκετή ώρα, μέχρι που φονεύθησαν ο Μάκ Κέαχτ από τον Έϊρεμον, ο Μάκ Κούϊλ από τον Έϊμεας και ο Μάκ Γκρέϊν από τον Άμεργκιν.Επίσης, φονεύθησαν οι τρείς βασίλισσές τους, η Έϊρε από τον Σούϊργκ, η Φόντλα από τον Ένταν και η Μπάνμπα από τον Καίτσερ.Τελικά, επεκράτησαν των Τουάθα ντε Ντανάν, σφάζοντάς τους οπουδήποτε τους εύρισκαν…».(Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων).Μετά την νίκη τους επί των Δαναών, οι Μιλήσιοι έγιναν οι τελικοί κυρίαρχοι της Ιρλανδίας και διαίρεσαν την χώρα εις δύο τμήματα.Ο Έρεμον έλαβε την εξουσία της βορείου Ιρλανδίας και ο Έμερ την εξουσία της νοτίου Ιρλανδίας.
Κατά τους Ιρλανδικούς θρύλους, μετά την ήττα τους οι Δαναοί απεσύρθησαν εις κάποιους μυστικούς, υπογείους τόπους, όπου και κατοικούν εις θαυμαστά παλάτια.Συχνά, περιφέρονται αόρατοι εις την Ιρλανδία, βοηθώντας μυστικά τους ανθρώπους, αλλά μερικές φορές τους αποκαλύπτονται, λαμβάνοντας ορατή μορφή.Ούτως, οι Δαναοί έγιναν οι Νταόϊν Σίντ, τα καλοκάγαθα ξωτικά των Ιρλανδικών θρύλων, τα οποία μοιάζουν αρκετά με το Χρυσό Γένος της Ελληνικής μυθολογίας, δια το οποίο ο θείος Ησίοδος αναφέρει:
«Αλλά έπειτα, τούτο το γένος το κάλυψε η γαία και αυτοί καλούνται αγνοί, επιχθόνιοι δαίμονες, αγαθοί, αλεξίκακοι, φύλακες των θνητών ανθρώπων.Αυτοί λοιπόν φυλάσσουν τις δίκες και τα μοχθηρά έργα, ενδεδυμένοι με αέρα και περιφερόμενοι εις πάσα την γαία, πλουτοδότες.Και τούτο το βασιλικο προνομιο έλαβαν» (Έργα και Ημέραι, 121-126).
«Διότι, τρίς μύριοι αθάνατοι φύλακες των θνητών ανθρώπων είναι εις την πολύτροφη χθόνα του Ζηνός, οι οποίοι φυλάσσουν τις δίκες και τα μοχθηρά έργα, ενδεδυμένοι με αέρα και περιφερόμενοι εις πάσα την γαία» (Έργα και Ημέραι, 252-254).
Αν και τα Ιρλανδικά χρονικά δεν αναφέρουν ρητώς τους Μιλησίους ως Έλληνες, είναι προφανές ότι, αυτοί προέρχονταν από την Ελληνική πόλη Μίλητο, εις την Καρία της ΝΔ. Μικράς Ασίας.Όπως αναφέρει ο Απολλόδωρος, η Μίλητος ιδρύθηκε από Κρήτες αποίκους των οποίων ηγείτο ο υιός του Απόλλωνος, Μίλητος: «…Και ο Μίλητος, πηγαίνοντας εις την Καρία, έκτισε εκεί την εξ αυτού ονομασθείσα πόλη Μίλητο…».(Βιβλιοθήκη, Γ.Ι.2).Μετά την κάθοδο των Ηρακλειδών, εγκατεστάθησαν εις την Μίλητο Ίωνες άποικοι και ούτως οι Μιλήσιοι έγιναν κράμα Κρητών και Ιώνων.Οι Μιλήσιοι και γενικά οι Κρήτες και οι Ίωνες ήσαν σπουδαίοι ναυτικοί και δεν τους ήταν δύσκολο να αποικίσουν την ήδη Ελληνική Ιρλανδία, νικώντας τους Δαναούς, όπως και εις την Πελοπόνησο οι Δωριείς είχαν νικήσει τους Αχαιούς.Κατά την πορεία τους προς την Ιρλανδία, οι Μιλήσιοι πέρασαν και από την Ιβηρία, η οποία είχε επίσης κατακλυσθεί από Έλληνες αποίκους από την απωτάτη αρχαιότητα, όπως αποδεικνύεται από την καταφανή φυλετική ομοιότητα μεταξύ Ελλήνων και Ιβήρων, καθώς και από πλήθος στοιχείων, ιστορικών, αρχαιολογικών, εθνολογικών κ.λ.π.
Ειδικά δέ δια την βόρειο Ισπανία, ο Στράβων αναφέρει: «Και εις τους Καλλαϊκούς (σημερινή Γαλικία της ΒΔ. Ισπανίας) κατοίκησαν μερικοί από τους εκστρατεύσαντες μετά του Τεύκρου και υπάρχουν εδώ πόλεις, η μέν καλουμένη Έλληνες, η δέ Αμφίλοχοι, καθώς και ο Αμφίλοχος πέθανε εδώ και οι σύντροφοί του πλανήθηκαν μέχρι τα μεσόγεια.Και αυτός και άλλοι λέγουν πως έχει ιστορηθεί ότι, και κάποιοι από όσους ήσαν μαζί με τον Ηρακλή, καθώς και άλλοι από την Μεσσήνη, εποίκησαν την Ιβηρία, και ότι οι Λάκωνες κατέλαβαν κάποιο μέρος της Κανταβρίας (σημερινή Αστούρια της ΒΔ. Ισπανίας).Εκεί δέ αναφέρουν και πόλη Ωκέλλα, κτίσμα του Ωκέλλα, ο οποίος μετέβη εις την Ιταλία μαζί με τον Αντήνορα και τα παιδιά του». (Γεωγραφικά, Γ.3.5).Επομένως, ακόμη και αν θεωρηθεί ως κοιτίδα των Μιλησίων της Ιρλανδίας η βόρειος Ισπανία, εις την περίπτωση αυτή ήσαν Ελληνο-Ίβηρες.


ΙΙ.Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

Δια τον πανάρχαιο Ελληνικό αποικισμό της Βρετανίας μας πληροφορούν αναλυτικά
οι αυθεντικές Βρετανικές (δηλαδή προ-Αγγλοσαξονικές) παραδόσεις, όπως έχουν καταγραφεί κυρίως εις την «Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας», έργο του Ουαλού χρονικογράφου Γοδεφρείδου του Μονμάουθ, το οποίο γράφηκε περί το 1130.Το έργο αυτό αποτελείται από 12 βιβλία και καταγράφει εκτενώς την ιστορία των ιθαγενών Βρετανών, από την πανάρχαια εποχή μέχρι το 682 μ.Χ.Επίσης, δευτερεύουσα πηγή δια τον Ελληνικό αποικισμό Βρετανίας αποτελεί η «Ιστορία των Βρετανών», έργο του Ουαλού χρονικογράφου Νεννίου, το οποίο γράφηκε περί το 860 και αποτελεί μία επιτομή της ιστορίας των ιθαγενών Βρετανών, από την πανάρχαια εποχή μέχρι τον 6ο αιώνα μ.Χ.Και τα δύο αυτά έργα ανάγουν την καταγωγή των Βρετανών εις Τρώες αποίκους που μετανάστευσαν εις την Βρετανία τρείς γενεές μετά την άλωση της Τροίας από τους Αχαιούς.

Α.Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΣ ΤΩΝ ΤΡΩΩΝ

Οι Τρώες ήσαν αναμφισβήτητα Ελληνικό φύλο, όπως αποδεικνύεται από πλήθος στοιχείων, ιστορικών, αρχαιολογικών, εθνολογικών κ.λ.π.Τις σημαντικότερες και περισσότερες σχετικές πληροφορίες μας παρέχει ο ιστορικός του 1ου αιώνος π.Χ, Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, ο οποίος εις το πρώτο βιβλίο του έργου του «Ρωμαϊκή Αρχαιολογία» αποδεικνύει μεταξύ άλλων ότι οι Τρώες ήσαν Ελληνικό φύλο που προήλθε από την Αρκαδία.
«Ότι και το έθνος των Τρώων ήταν Ελληνικό, όπως και όσα άλλα εξόρμησαν εκ της Πελοποννήσου, έχει ειπωθεί και από κάποιους άλλους από παλαιά, θα λεχθεί δέ περιληπτικά και από εμένα.Έχει δέ ο λόγος περί αυτών ως εξής: Ο Άτλας έγινε ο πρώτος βασιλεύς εις την σήμερα καλουμένη Αρκαδία και κατοικούσε περί τι Καυκώνιο όρος.Τούτος είχε επτά θυγατέρες, οι οποίες, όπως λέγεται, καταστερίσθηκαν εις τον ουρανό με την επίκληση Πλειάδες.Ο Ζεύς νυμφεύθηκε την μία εξ αυτών, την Ηλέκτρα, και γέννησε εξ αυτής τον Ίασο και τον Δάρδανο.
Ο μέν Ίασος λοιπόν έμεινε άγαμος, ο δέ Δάρδανος έλαβε ως γυναίκα του την Χρύση, θυγατέρα του Πάλλαντος, εκ της οποίας γεννήθηκαν ο Ιδαίος και ο Δείμας.Αφού αυτοί διαδέχθηκαν τον Άτλαντα, βασίλευσαν δια κάποιο χρόνο εις την Αρκαδία, αλλά έπειτα, επειδή έγινε μέγας κατακλυσμός περί την Αρκαδία, οι μέν πεδιάδες πλημμύρισαν και επι πολύ χρόνο ήταν αδύνατον να καλλιεργηθούν, οι δέ άνθρωποι, επειδή κατοικούσαν εις τα όρη ποριζόμενοι με δυσκολία τις τροφές τους, συμφώνησαν ότι, η εναπομείνασα γή δεν ήταν ικανή να τους θρέψη όλους, και χωρίσθηκαν εις δύο τμήματα.Και άλλοι εξ αυτών παρέμειναν εις την Αρκαδία, καθιστώντας βασιλέα τον Δείμαντα του Δαρδάνου, οι δε λοιποί έφυγαν από την Πελοπόννησο με μεγάλο στόλο.
Πλέοντας δέ παρά την Ευρώπη, έφθασαν εις τον καλούμενο Μέλανα κόλπο και έτυχε να προσορμισθούν εις κάποια νήσο της Θράκης, δια την οποία δεν μπορώ να πώ, αν ήταν και πρίν κατοικημένη ή έρημος.Εις αυτή έδωσαν το σύνθετο όνομα Σαμοθράκη, εξ ανδρός και τόπου.Διότι, η νήσος ανήκει εις την Θράκη, ο δέ οικιστής της ήταν ο Σάμων, υιός του Ερμού και της Κυλληνίδος νύμφης που ονομαζόταν Ρήνη.
Αφού δέ παρέμειναν εκεί επί όχι πολύ χρόνο, επειδή ο βίος τους δεν ήταν άνετος, καθώς μάχονταν με άγονη γή και άγρια θάλασσα, αφήνοντας ολίγους εις την νήσο, οι περισσότεροι έφυγαν πάλι δια την Ασία, έχοντας ηγεμόνα της αποικίας τον Δάρδανο.Διότι, ο Ίασος πέθανε εις την νήσο, πληγείς από κεραυνό, επειδή ορεγόταν να συνουσιασθή με την Δήμητρα.Αφού δέ αποβιβάσθηκαν εις τον σήμερα καλούμενο Ελλήσποντο, κατοίκησαν περί την ύστερον κληθείσα Φρυγίας.Ο μέν Ιδαίος του Δαρδάνου, έχοντας μέρος της στρατιάς κατοίκησε εις τα όρη που σήμερα λέγονται Ιδαία από εκείνον, ίδρυσε εκεί ιερό της Μητέρας των θεών και καθιέρωσε όργια και τελετές, που παραμένουν μέχρι την εποχή μας εις όλη την Φρυγία.Ο δέ Δάρδανος έκτισε ομώνυμή του πόλη εις την σήμερα καλουμένη Τρωάδα, καθώς του έδωσε τις περιοχές ο βασιλεύς Τεύκρος, από τον οποίον παλαιά η χώρα ονομαζόταν Τευκρίς.
Τούτος δέ, όπως αναφέρουν ο Φανόδημος, που έγραψε την Αττική αρχαιολογία, και πολλοί άλλοι, μετοίκησε εις την Ασία από την Αττική, όπου ήταν άρχων του δήμου Ξυπεταιέως, παρέχονται δέ πολλά τεκμήρια δι’αυτή την αναφορά.Αφού δέ κατέλαβε πολλή και εύφορη χώρα, που δεν είχε πολλούς ιθαγενείς κατοίκους, είδε με ευμένεια τον Δάρδανο και τους Έλληνες συντρόφους του, ως συμμάχους του εις τους πολέμους κατά των βαρβάρων και δια να μην είναι η γή έρημος».(Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, Α.61.1-5).
Η Ελληνικότης των Τρωών αποδεικνύεται και από την Ιλιάδα του Ομήρου, όπου ο Ιλιακός πόλεμος παρουσιάζεται σαφώς ο εμφύλιος Ελληνικός:
-Οι Τρώες έχουν την ιδία γλώσσα με τους Αχαιούς, αφού συνομιλούν μεταξύ τους χωρίς διερμηνείς και τα ονόματά τους είναι αμιγώς Ελληνικά, όπως π.χ. Πρίαμος, Έκτωρ, Αλέξανδρος, Αντήνωρ, Αινείας, Αστυάναξ, Κασσάνδρα κ.λ.π.
-Οι Τρώες λατρεύουν τους Ελληνικούς θεούς και μάλιστα ο Όμηρος παρουσιάζει τους μισούς εξ αυτούς ως συμμάχους των Τρωών, πράγμα που δεν θα συνέβαινε αν οι Τρώες δεν ήσαν Ελληνικό φύλο.
-Οι Τρώες έχουν τον ίδιο φαινότυπο, τα ίδια ήθη και έθιμα και την ιδία κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική οργάνωση με τους Αχαιούς.

Β.Ο ΤΡΩΪΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

Ο Γοδεφρείδος του Μονμάουθ αρχίζει το έργο του αναφέροντας ότι, κατά την εποχή του διατηρούταν έντονη η μνήμη των αρχαίων βασιλέων της Βρετανίας, ιδίως δέ του θρυλικού Αρθούρου, και ότι, η ιστορία του βασίζεται εις ένα αυθεντικό Βρετανικό χρονικό:«…Ενώ ήμουν προσηλωμένος εις αυτές τις σκέψεις, ο Γουόλτερ, αρχιδιάκονος της Οξφόρδης, άνδρας μεγάλης ευγλωττίας και με γνώση ξένων ιστοριών, μου προσέφερε ένα πολύ αρχαίο βιβλίο εις την Βρετανική γλώσσα, το οποίο με συνεχή, κανονική εξιστόρηση και κομψό ύφος, αναφέρει τις πράξεις όλων αυτών, από τον Βρούτο, πρώτο βασιλέα των Βρετανών, μέχρι τον Καντουάλαντερ, υιό του Καντουάλλο...» (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.1).
Έπειτα, αφού πρώτα ο Γοδεφρείδος αναφέρει σνομαστικά τα έθνη της Βρετανίας, αρχίζει την αφήγησή του, εξιστορώντας ότι, μετά την άλωση της Τροίας πολλοί εκ των διασωθέντων Τρωών έφθασαν εις το Λάτιο της κεντρικής Ιταλίας, υπό την ηγεσία του Αινεία, υιού της θεάς Αφροδίτης και απογόνου του Διογενούς Δαρδάνου.Οι Τρώες ενώθηκαν με τους Λατίνους, λαό της κεντρικής Ιταλίας, και απετέλεσαν έναν ενιαίο λαό, εκ του οποίου προήλθαν οι Ρωμαίοι, με την ίδρυση της Ρώμης το 753 π.Χ., υπό των απογόνων του Αινεία, Ρωμύλου και Ρέμου.
Και οι Λατίνοι, όπως αποδεικνύει ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, ήσαν Ελληνικό φύλο Αρκαδικής καταγωγής, το οποίο μετά την εγκατάστασή του εις την Ιταλία ονομαζόταν αρχικά Αβορίγινες (=ιθαγενείς):
«…Και διέμειναν εις την ίδια κατοικία, χωρίς να εκδιωχθούν πλέον υπό ετέρων και οι ίδιοι άνθρωποι άλλαξαν δύο φορές το όνομά τους.Μέχρι μέν του Τρωϊκού πολέμου, διέσωζαν ακόμη την αρχαία ονομασία των Αβοριγίνων, επί δέ του βασιλέως Λατίνου, που δυνάστευε κατά τον Ιλιακό πόλεμο, άρχισαν να καλούνται Λατίνοι».(Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, Α.9.3)
«Οι δέ λογιώτατοι των Ρωμαίων συγγραφέων, μεταξύ των οποίων ο Πόρκιος Κάτων, που συνέθεσε επιμελέστατα τις γενεαλογίες των πόλεων της Ιταλίας, ο Γάϊος Σεμπρώνιος και πολλοί άλλοι, λέγουν ότι, αυτοί (οι Αβορίγινες) είναι Έλληνες, από τους κατοικήσαντες κάποτε εις τη Αχαϊα, οι οποίοι μετανάστευσαν πολλές γενεές προ του Τρωϊκού πολέμου…Αν ο λόγος τούτος είναι ορθός, δεν μπορεί να είναι άποικοι ετέρου γένους, παρά του καλουμένου Αρκαδικού.
Διότι, αυτοί πρώτοι από τους Έλληνες, αφού πέρασαν τον Ιόνιο Κόλπο, κατοίκησαν εις την Ιταλία, υπό την ηγεσία του Οινώτρου, υιού του Λυκάονος, που ήταν πέμπτος από τον Αιζειό και τον Φορωνέα, των πρώτων δυναστών της Πελοποννήσου.Διότι, από τον Φορωνέα γεννήθηκε η Νιόβη.Υιός δέ αυτής και του Διός ήταν, όπως λέγεται, ο Πελασγός.Υιός δε του Αιζειού ο Λυκάων.Θυγατέρα δέ τούτου η Διηάνειρα.Εκ δέ της Δηιανείρας και του Πελασγού έτερος Λυκάων.Τούτου δε ο Οίνωτρος, 17 γενεές πρό των εκστρατευσάντων κατά της Τροίας.Αυτός ήταν λοιπόν ο χρόνος, κατά των οποίον οι Έλληνες έστειλαν την αποικία εις την Ιταλία».(Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, Α.11.1-2)
Επίσης, ο Διονύσιος αναφέρει ότι, ο βασιλεύς Λατίνος ήταν υιός του Ηρακλέους: «…Και όταν έμελλε να φύγη δια το Άργος, την έδωσε δια γυναίκα εις τον βασιλέα των Λατίνων Φαύνο.Δι’αυτή την αιτία, πολλοί νομίζουν τον Λατίνο υιό τούτου και όχι του Ηρακλέους…» (Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, Α.43)
Εις την συνέχεια του έργου του, ο Γοδεφρείδος αναφέρεται εις τους απογόνους του Αινεία (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.3): Ο Αινείας νυμφεύθηκε την Λαβινία, θυγατέρα του Λατίνου και έλαβε την βασιλεία των ενωμένων πλέον Τρωών και Λατίνων.Τον διαδέχθηκε ο υιός του Ασκάνιος, ο οποίος ίδρυσε την πόλη Άλμπα και γέννησε τον Σίλβιο.Ο Σίλβιος νυμφεύθηκε μία ανιψιά της Λαβινίας και γέννησε από αυτή τον Βρούτο.Όταν ο Βρούτος ήταν νέος, φόνευσε κατά λάθος με βέλος τον πατέρα του, κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού και δια τούτο οι συγγενείς του τον εξόρισαν από την Ιταλία.Τότε, ο Βρούτος πήγε εις την Ελλάδα και κατοίκησε μαζί με τους απογόνους των Τρωών αιχμαλώτων που είχε φέρει εις την Ήπειρο ο Νεοπτόλεμος, μετά την άλωση της Τροίας.O Bρούτος άρχισε σύντομα να διακρίνεται δια την ανδρεία του, την γενναιοδωρία του και τις ηγετικές ικανότητές του και η φήμη του εξαπλώθηκε εις τους Τρώες της Ελλάδος, οι οποίοι άρχισαν να συρρέουν συνεχώς προς αυτόν από όλα τα μέρη, μέχρι που τελικά συγκεντρώθησαν 7.000 μάχιμοι άνδρες, πλήν των γυναικοπαίδων.Οι ενωμένοι Τρώες άρχισαν, υπό την λαμπρή ηγεσία του Βρούτου, να πολεμούν κατά του βασιλέως της Ηπείρου Πανδράσου, μέχρι που τελικά νίκησαν τους Ελλαδίτες, αιχμαλωτίζοντας και τον βασιλέα Πάνδρασο.Τελικά, ο εμφύλιος πόλεμος έληξε, καθώς ο Πάνδρασος συμφιλιώθηκε με τον Βρούτο, δίδοντάς του ως σύζυγο την θυγατέρα του Ιγνόγη.
Οι Τρώες αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και ο Πάνδρασος τους βοήθησε συγκεντρώνοντας δια λογαριασμό τους 324 πλοία από όλη την Ελλάδα, εφοδιασμένα με παντοειδείς προμήθειες.Οι Τρώες απέπλευσαν από τις Ελληνικές ακτές και έφθασαν εις μία νήσο, ονομαζομένη Λεογεσία και ερημωμένη από πειρατικές επιδρομές.Εις την νήσο αυτή ευρήκαν μία έρημη πόλη, εις την οποία υπήρχε ναός και άγαλμα της θεάς Αρτέμιδος, εις την οποία αποφάσισαν να προσευχηθούν δια να τους φανερώση εις ποια χώρα επρόκειτο να κατοικήσουν.Ούτως, τέλεσαν θυσίες προς τιμή του Διός, του Ερμή και της Αρτέμιδος και ο ίδιος ο Βρούτος απήγγειλε εννέα φορές ευχή προς την Αρτέμιδα.Κατόπιν, έπεσαν να κοιμηθούν και ο Βρούτος, που κοιμήθηκε έμπροσθεν του βωμού της Αρτέμιδος, είδε κατά τα μεσάνυκτα εις όνειρο την ιδία την θεά, η οποία του χρησμοδότησε να κατευθυνθή προς την Βρετανία:
«Βρούτε, πέρα από τα Γαλλικά βασίλεια
κείται μία ωκεάνια νήσος, πανταχόθεν περιβαλλομένη από θάλασσα.
Μία ωκεάνια νήσος, άλλοτε κατοικημένη από γίγαντες,
άλλα τώρα έρημη, κατάλληλη δια το γένος σου.
Δια να φθάσης εις αυτές τις ωραίες ακτές, ύψωσε τα πανιά σου.
Ίδρυσε εκεί δια το γένος σου μία νέα Τροία.
Μία βασιλεία, την οποία ο χρόνος δεν θα φθείρει,
ούτε θα στενέψει τα όριά της».(Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.11).
Ο Βρούτος ανακοίνωσε τον χρησμό εις τους συντρόφους του και αφού αποφάσισαν να ακολουθήσουν τις θείες οδηγίες, απέπλευσαν κατευθυνόμενοι προς τα δυτικά. Μετά από πλού τριάντα ημερών έφθασαν αρχικά εις την Λιβύη, από εκεί εις την Μαυριτανία και τελικά εις τις Ηράκλειες Στήλες όπου «είδαν μερικά από εκείνα τα θαλάσσια τέρατα, που ονομάζονται Σειρήνες, οι οποίες περικύκλωσαν τα πλοία τους και παραλίγο να τα ανατρέψουν…».(Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.12). Ούτως, οι Τρώες αναγκάσθηκαν να επιστρέψουν εις την Μεσόγειο θάλασσα: «…Εντούτοις αυτοί άλλαξαν πορεία δια να ξεφύγουν και ήλθαν εις την Τυρρηνική θάλασσα, όπου εις τις ακτές της συνάντησαν αρκετά έθνη καταγόμενα από τους πρόσφυγες Τρώες, οι οποίοι είχαν συνοδεύσει τον Αντήνορα εις την φυγή του.Ο αρχηγός τους, που ονομαζόταν Κορίνεος, ήταν μέτριος ως προς τους λόγους, αλλά με μεγάλο θάρρος και τόλμη, ώστε αντιμετωπίζοντας οποιοδήποτε πρόσωπο, ακόμη και γιγαντιαίου αναστήματος, θα τον κατέβαλε αμέσως, σαν να ήταν παιδί…».(Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.12).
Οι Τρώες του Κορινέου ενώθησαν με τους Τρώες του Βρούτου και όλοι μαζί κατευθύνθησαν πρός την Ακουϊτανία της δυτικής Γαλατίας, όπου πολέμησαν νικηφόρα κατά των Γαλατών. Κατά τις μάχες διακρίθηκε ο ανιψιός του Βρούτου, Τουρόνος, ο οποίος «…δεν ήταν κατώτερος ουδενός πλήν του Κορινέου, εις το θάρρος και την σωματική δύναμη.Αυτός μόνος του φόνευσε με το ξίφος του 600 άνδρες, αλλά δυστυχώς φονεύθηκε τελικά από το πλήθος των Γαλατών που όρμησαν πάνω του.Από αυτόν έλαβε το όνομά της η πόλις Τούρ, επειδή τάφηκε εκεί…» (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.15).Παρά τις νίκες τους όμως, οι Τρώες δεν μπορούσαν να αντιμετωπίζουν συνεχώς τους ασυγκρίτως πιο πολυαρίθμους Γαλάτες και ούτως εγκατέλειψαν την Γαλατία και ακολουθώντας τον χρησμό της θεάς Αρτέμιδος έφθασαν εις την νότιες Βρετανικές ακτές.
Εις την συνέχεια, ο Γοδεφρείδος του Μονμάουθ αναφέρει δια την Βρετανία «Τότε η νήσος ονομαζόταν Αλβιών και δεν κατοικούνταν παρ’ουδενός, εκτός από λίγους γίγαντες…».(Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.16).Βλέποντας οι Τρώες την ευφορία και την αφθονία των ποταμών, αποφάσισαν να εγκατασταθούν οριστικά εις την νήσο, αφού πρώτα την εκκαθάριζαν από τους γίγαντες, όπως και έπραξαν αμέσως μετά: «…Ούτως, αυτοί πέρασαν από όλες τις επαρχίες, εξανάγκασαν τους γίγαντες να διαφύγουν εις τα σπήλαια των βουνών και μοίρασαν μεταξύ τους την χώρα, σύμφωνα με τις οδηγίες του αρχηγού τους.Έπειτα,άρχισαν να καθαρίζουν το έδαφος και να κτίζουν κατοικίες, ώστε εντός λίγου χρόνου η χώρα έμοιαζε σαν ένας τόπος κατοικημένος από πολύ καιρό.Τελικά, ο Βρούτος ονόμασε την νήσο από το όνομά του Βρετανία και τους συντρόφους του Βρετανούς, διότι ούτως επιθυμούσε να διαιωνίση την μνήμη του ονόματός του.Από όπου η γλώσσα του έθνους, η οποία αρχικά έφερε το όνομα Τρωϊκή ή τραχεία Ελληνική, ονομάσθηκε Βρετανική.Αλλά ο Κορίνεος, κατά μίμηση του αρχηγού του, ονόμασε το μέρος της νήσου που έλαβε ως μερίδιό του, Κορινέα και τους ανθρώπους του Κορινέους, από το όνομά του…». (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.16)
Αφού ο Βρούτος στερέωσε την εξουσία του εις ολόκληρη την Βρετανία, αποφάσισε να ιδρύση μία πρωτεύουσα δια το βασίλειό του: «Ο Βρούτος, έχοντας τελικά επιβληθεί εις το βασίλειό του, συνέλαβε το σχέδιο να κτίση μία πόλη, και δια τούτο ταξίδευσε διαμέσου της χώρας, δια να εύρη μία κατάλληλη τοποθεσία, μέχρι που ήλθε εις τον ποταμό Τάμεση, όπου, αφού περπάτησε κατά μήκος των οχθών του, ευρήκε τελικά μία τοποθεσία, κατάλληλη δια τον σκοπό του.Εκεί λοιπόν, έκτισε μία πόλη, την οποία ονόμασε νέα Τροία, όνομα, που διατηρήθηκε έκτοτε δια πολύ καιρό, μέχρι που τελικά, εκ παραφθοράς της γνησίας λέξεως,κατέληξε να ονομάζεται Τρινοβάντουμ.Αλλά έπειτα, όταν ο Λούντ, αδελφός του Κασσιβελαύνου, ο οποίος πολέμησε κατά του Ιουλίου Καίσαρος, έλαβε την διακυβέρνηση του βασιλείου, περιέβαλε την πόλη με εντυπωσιακά τείχη και πύργους αξιοθαυμάστου εργασίας και διέταξε να καλείται από το όνομά του, Κάερ-Λούντ, που σημαίνει πόλις του Λούντ… Αφού ο Βρούτος τελείωσε την κτίση της πόλεως, επέλεξε τους πολίτες, οι οποίοι θα την κατοικούσαν και τους έθεσε νόμους δια την ειρηνική διακυβέρνησή τους…». (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.17-18)
Ο Βρούτος βασίλευσε επί 24 έτη μετά την άφιξη των Τρώων εις την Βρετανία και μετά τον θάνατό του τον διαδέχθησαν οι τρείς υιοί του, οι οποίοι μοίρασαν μεταξύ τους την χώρα.Ο πρεσβύτερος υιός του Λοκρίνος έλαβε το μεγαλύτερο και κεντρικό τμήμα της Βρετανίας, που ονομάσθηκε εξ αυτού Λοεγκρία, δηλαδή την σημερινή Αγγλία.Ο μεσαίος υιός Κάμβερος έλαβε την περιοχή, που ονομάσθηκε εξ αυτού Καμβρία, δηλαδή την σημερινή Ουαλία και ο νεώτερος υιός Αλβάνακτος έλαβε την περιοχή, που ονομάσθηκε εξ αυτού Αλβανία, δηλαδή την σημερινή Σκωτία.(Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.18).
Την ιστορία του Γοδεφρείδου επιβεβαιώνει και η συνοπτικότερη «Ιστορία των Βρετανών» του Νεννίου.Αρχικά, και ο Νέννιος αναφέρεται εις την αυθεντικότητα των πηγών του, λέγων ότι, προήλθαν: «…εν μέρει από τις παραδόσεις των προγόνων μας, εν μέρει από τα γραπτά και τα μνημεία των αρχαίων κατοίκων της Βρετανίας, εν μέρει από τα Ρωμαϊκά χρονικά και τα χρονικά των Αγίων Πατέρων Ισιδώρου, Ιερωνύμου, Προσπέρου, Ευσεβίου και από τις ιστορίες των Σκώτων και των Σαξόνων…» (Ιστορία των Βρετανών, Προίμιο).
Έπειτα, αφού πρώτα ο Νέννιος αναφέρει ονομαστικά τα έθνη της Βρετανίας, αφηγείται την ίδια ιστορία με τον Γοδεφρείδο του Μονμάουθ, γράφοντας μεταξύ άλλων: «Σύμφωνα με τα χρονικά της Ρωμαϊκής ιστορίας, οι Βρετανοί έλκουν την καταγωγή τους από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους από κοινού»…Δι’αυτή την αιτία, ο Βρούτος εξορίσθηκε από την Ιταλία και ήλθε εις τις νήσους της Τυρρηνικής θαλάσσης…Έπειτα, πήγε εις τους Γαλάτες και έκτισε την πόλη των Τουρόνων, ονομασθείσα Τούρνις.Τελικά, ήλθε και κατοίκησε εις αυτή την νήσο που ονομάσθηκε εξ αυτού Βρετανία, γεμίζοντάς της με τους απογόνους τους.Και αυτή κατοικείται από εκείνο τον χρόνο έως την παρούσα εποχή».(Ιστορία των Βρετανών, 10).
Ο Ελληνικός αποικισμός της Βρετανίας επιβεβαιώνεται και από τον Ρωμαίο ιστορικό Τάκιτο, ο οποίος εις το έργο του «Αγρικόλας» (γραφέν το 98 μ.Χ.) αναφέρει ότι, κατά την εποχή του κατοικούσε εις την νότιο Ουαλία ένας Μεσογειακός λαός: «...Η μελαχρινή χροιά των Σιλούρων, τα συνήθως σγουρά μαλλιά τους και το γεγονός ότι, η Ισπανία είναι η απέναντί τους ακτή, είναι απόδειξη ότι, εις μία προηγουμένη εποχή, οι Ίβηρες διέσχισαν την θάλασσα και κατέλαβαν αυτά τα μέρη…» (Αγρικόλας,11).Είναι προφανές ότι, οι Σίλουροι ήσαν απόγονοι των Τρωών αποίκων, ενώ και η ονομασία τους είναι καθαρά Ελληνική, αφού εις την Ελληνική γλώσσα σίλουρος ονομάζεται ένα είδος ιχθύος.Αυτή η ονομασία υποδηλώνει τον ναυτικό χαρακτήρα των αρχαίων Ελλήνων, οι οποίοι ως ιχθύες έπλεαν εις όλες τις θάλασσες του κόσμου.Αλλά ακόμη και αν οι Σίλουροι θεωρηθούν Ίβηρες, εις την περίπτωση αυτή ήσαν Ελληνο-Ίβηρες εκ των Ελληνικών αποικιών της βορείου Ισπανίας, η οποία ήταν ενδιάμεσος σταθμός των ταξιδιών μεταξύ Βρετανίας και Μεσογείου θαλάσσης.



2.Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗΣ
ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Ο Ελληνικός αποικισμός της ηπειρωτικής δυτικής Ευρώπης διεξήχθη κυρίως από τον θείο Ηρακλή, όταν αυτός ηγούμενος μίας ισχυρής Ελληνικής στρατιάς διεξήγαγε την θρυλική εκστρατεία του εναντίον του Γηρυόνη:Η κυρία πηγή μας δι’αυτή την μεγάλη εκστρατεία είναι ο ιστορικός του 1ου αιώνος π.Χ., Διόδωρος ο Σικελιώτης:
«Όταν δέ ο Ευρυσθεύς πρόσταξε ως δέκατο άθλο να φέρει τα βόδια του Γηρυόνου, τα οποία συνέβαινε να βόσκουν εις τα πρός τον ωκεανό κείμενα μέρη της Ιβηρίας, ο Ηρακλής θεωρώντας ότι, τούτος ο άθλος απαιτούσε μεγάλη παρασκευή και κακοπάθεια, συνέστησε αξιόλογη δύναμη, με πλήθος στρατιωτών καταλλήλων δι’αυτή την εκστρατεία…».(Ιστορική Βιβλιοθήκη, Δ.17)
«Ο Ηρακλής παρέδωσε την βασιλεία των Ιβήρων εις τους αρίστους των εγχωρίων, αυτός δέ λαμβάνοντας την στρατιωτική δύναμη μετέβη εις την Κελτική και διασχίζοντάς την ολόκληρη, κατέλυσε τις συνήθεις παρανομίες και ξενοκτονίες και επειδή συστρατεύθηκε μαζί του εκουσίως μεγάλο πλήθος ανθρώπων εκ παντός έθνους, έκτισε ευμεγέθη πόλη, που ονομάσθηκε Αλησία από την άλη (=περιπλάνηση) κατά την εκστρατεία.Ανέμιξε δέ εις την πόλη και πολλούς εκ των εγχωρίων.Και καθώς αυτοί επικράτησαν με το πλήθος τους, συνέβη να εκβαρβαρωθούν όλοι οι κάτοικοί της.Οι δέ Κελτοί μέχρι την εποχή μας τιμούν αυτή την πόλη, σαν να είναι εστία και μητρόπολη πάσης της Κελτικής…».(Ιστορική Βιβλιοθήκη, Δ.19)
«Αφού αναφερθήκαμε εις τις νήσους, που ευρίσκονται εις τα δυτικά μέρη, νομίζουμε ότι, δεν είναι άκαιρο να αναφέρουμε λίγα περί των γειτονικών εθνών της Ευρώπης, όσα παραλείψαμε εις τα πρότερα βιβλία.Όπως λέγουν λοιπόν, παλαιά ήταν δυνάστης της Κελτικής ένας επιφανής άνδρας, που είχε μία θυγατέρα με υπερφυές μέγεθος σώματος και υπερέχουσα κατά πολύ των άλλων ως πρός την ευπρέπεια.Αυτή δέ, όντας υπερήφανη δια την σωματική ρώμη της και την θαυμαστή ευπρέπειά της, απαρνούταν τον γάμο με όλους τους μνηστήρες της, νομίζουσα ότι, ουδείς εκ τούτων ήταν αντάξιός της.Όταν δέ κατά την εκστρατεία του εναντίον του Γηρυόνη, αυτός μετέβη εις την Κελτική και έκτισε εις αυτή την πόλη Αλησία, θεασάμενη αυτή τον Ηρακλή και θαυμάσασα την αρετή του και την υπεροχή του σώματός του, δέχθηκε μετά πάσης προθυμίας την αγκαλιά του, καθώς συγκατάνευσαν και οι γονείς της.Μιγείσα δέ με τον Ηρακλή γέννησε υιό ονόματι Γαλάτη, ο οποίος υπερείχε κατά πόλύ των ομοεθνών του, ως προς την αρετή της ψυχής και την ρώμη του σώματος.Αφού δε ανδρώθηκε και έλαβε την πατρώα βασιλεία, κατέκτησε πόλλή από την γειτονική χώρα και συντέλεσε μεγάλες πολεμικές πράξεις.Γενόμενος δέ περιβόητος δια την ανδρεία του, ονόμασε από το όνομά του τους υπηκόους του Γαλάτες, από τους οποίους προσηγορεύθη η σύμπασα Γαλατία» (Ιστορική Βιβλιοθήκη, Ε.32)
Εκ των ανωτέρω αναφορών συνάγεται ότι, οι Έλληνες άποικοι της Γαλατίας (δηλαδή της ηπειρωτικής δυτικής Ευρώπης) ανεμίχθησαν με τους βαρβάρους πληθυσμούς της και ιδίως με τα ηγεμονικά γένη τους.Ο ίδιος δέ ο Ηρακλής, όπως είχε πράξει και εις άλλες χώρας, ενώθηκε με την θυγατέρα ενός ιθαγενούς ηγεμόνος και γέννησε τον Γαλάτη, επώνυμο γενάρχη των Γαλατών.
Ο Ελληνικός αποικισμός της Γαλατίας επιβεβαιώνεται και από τον Έλληνα ιστορικό του 4ου αιώνος μ.Χ., Αμμιανό Μαρκελλίνο, που επικαλείται τον ιστορικό Τιμαγένη και τις ίδιες τις παραδόσεις των Γαλατών.
«...Μερικοί βεβαιώνουν ότι, οι πρώτοι κάτοικοι αυτών των περιοχών ονομάζονταν Κέλτες, από το όνομα του βασιλέως τους, ο οποίος ήταν πολύ λαοφιλής, και επίσης μερικές φορές και Γαλάτες, από το όνομα της μητρός του.Διότι, Γαλάτες είναι η Ελληνική μετάφρασις του Ρωμαϊκού όρου Γάλλοι.Άλλοι βεβαιώνουν ότι, αυτοί είναι Δωριείς, οι οποίοι ακολούθησαν έναν αρχαιότερο Ηρακλή και εγκατεστάθησαν εις τις παρωκεάνειες περιοχές…Άλλοι δέ υποστηρίζουν ότι, μετά την καταστροφή της Τροίας, μερικοί Τρώες, οι οποίοι διέφυγαν από τους Έλληνες και διεσκορπίσθησαν εις ολόκληρο τον κόσμο, κατέλαβαν αυτές τις περιοχές, οι οποίες τότε ήσαν παντελώς ακατοίκητες.Αλλά, οι ιθαγενείς αυτών των χωρών βεβαιώνουν ασφαλέστερα από ο,τιδήποτε άλλο (και πράγματι εμείς οι ίδιοι έχουμε αναγνώσει τούτο χαραγμένο εις τα μνημεία τους) ότι, ο Ηρακλής, ο υιός του Αμφιτρύωνος, κατά την εκστρατεία του εναντίον εκείνων των σκληρών τυρράνων, του Γηρυόνη και του Ταυρίσκου, εκ των οποίων ο ένας καταπίεζε τους Γαλάτες και ο άλλος την Ισπανία, αφού νίκησε και τους δύο, έλαβε ως συζύγους του μερικές από τις ευγενείς γυναίκες αυτών των χώρων και έγινε ο πατήρ πολλών τέκνων.Και ότι, οι υιοί του ονόμασαν τις περιοχές, εις τις οποίες έγιναν βασιλείς, από τα δικά τους ονόματα…» (Ρωμαϊκή Ιστορία, 15.9).
Η άποψη που παραθέτει ο Αμμιανός Μαρκελλίνος ότι, η Γαλατία αποικίσθηκε και από Τρώες αποίκους, επιβεβαιώνεται από μία αναφορά του Διοδώρου δια κάποιο Γαλατικό έθνος που ήταν συγγενές των Ρωμαίων: «Αφού δε ασχοληθήκαμε με την προσηγορία των Γαλατών, πρέπει να αναφερθούμε και εις την χώρα τους.Η Γαλατία λοιπόν κατοικείται από πολλά έθνη διαφορετικού μεγέθους.Διότι, τα μέγιστα αυτών έχουν σχεδόν 200.000 άνδρες, τα δε ελάχιστα 50.000.Ένα εξ αυτών έχει παλαιά συγγένεια και φιλία με τους Ρωμαίους, η οποία παραμένει μέχρι την εποχή μας…».(Ιστορική Βιβλιοθήκη, Ε.25).Αφού, οι Ρωμαίοι ήσαν απόγονοι των Τρωών, είναι προφανές ότι, αυτό το συγγενές τους έθνος ήταν επίσης Ελληνο-Τρωϊκής καταγωγής.Αν και ο Διόδωρος δεν προσδιορίζει αυτό το έθνος, είναι βέβαιο ότι, πρόκειται δια τον ισχυρό λαό των Αιδούων, που κατοικούσαν εις την σημερινή ΚΑ. Γαλλία και πρό της κατακτήσεως της Γαλατίας από τους Ρωμαίους αποτελούσαν τον μεγαλύτερο φίλο και σύμμαχό τους εις ολόκληρη την χώρα.
Πολύ σημαντικές αποδείξεις δια τον Ελληνικό αποικισμό της Γαλατίας μας παρέχει και ο Ιούλιος Καίσαρ εις το έργο του «Περί του Γαλατικού πολέμου», το οποίο έγραψε κατά τα μέσα του 1ου αιώνος π.Χ., βασιζόμενος εις τις προσωπικές του εμπειρίες από τις εκστρατείες του εις την Γαλατία:
α.Οι Δρυϊδες, που αποτελούσαν την ιερατική τάξη των Γαλατών, χρησιμοποιούσαν την Ελληνική γραφή: «Οι Δρυίδες δεν πηγαίνουν εις πόλεμο, ούτε πληρώνουν φόρο, όπως οι υπόλοιποι.Απαλλάσσονται από την στρατιωτική και άλλες υπηρεσίες.Καθώς έχουν τόσα προνόμια, πολλοί πηγαίνουν αυτοβούλως δια να διδαχθούν, ενώ άλλοι αποστέλλονται από τους γονείς και τους συγγενείς τους.Λέγεται ότι, εκεί αποστηθίζουν μεγάλο αριθμό στίχων.Ούτως, μερικοί παραμένουν δια εκπαίδευση επί 20 έτη.Δεν θεωρούν νόμιμο, να εμπιστεύονται αυτά εις τα γράμματα, αν και εις όλα σχεδόν τα υπόλοιπα πράγματα, τόσο εις τις δημόσιες, όσο και εις τις ιδιωτικές υποθέσεις τους, χρησιμοποιούν Ελληνικά γράμματα…».(Περί του Γαλατικού πολέμου, 6.14).
β.Οι Ελβετοί (Γαλατικός λαός της σημερινής Ελβετίας) χρησιμοποιούσαν Ελληνικά γράμματα δια τα δημόσια αρχεία τους: «Εις το στρατόπεδο των Ελβετών ευρέθησαν πίνακες, γεγραμμένοι με Ελληνικά γράμματα, και παρεδόθησαν εις τον Καίσαρα.Εις αυτούς υπήρχε λογαριασμός ονομαστί, πόσοι εξ αυτών είχαν αναχωρήσει από την πατρίδα τους, πόσοι μπορούσαν να φέρουν όπλα και επίσης ξεχωριστά δια τους παίδες, τους γέροντες και τις γυναίκες…».(Περί του Γαλατικού πολέμου, 1.29).
γ.Οι Γαλάτες λάτρευαν τους Ολυμπίους θεούς: «Λατρεύουν ως μέγιστο θεό τον Ερμή.Έχουν πολλές εικόνες του και τον θεωρούν εφευρέτη όλων των τεχνών, οδηγό των ταξιδιών και των πορειών και πιστεύουν ότι, έχει μεγάλη επιρροή εις την απόκτηση του κέρδους και τις εμπορικές δραστηριότητες.Μαζί με αυτόν λατρεύουν τον Απόλλωνα, τον Άρη, τον Δία και την Αθηνά.Δι’ αυτούς τους θεούς, έχουν την ιδία πίστη με τα άλλα έθνη: Ότι, ο Απόλλων αποτρέπει τις ασθένειες, ότι η Αθηνά μεταδίδει την γνώση των τεχνών, ότι ο Ζεύς έχει την εξουσία του ουρανού και ότι ο Άρης άρχει των πολέμων…».(Περί του Γαλατικού πολέμου, 6.17).
δ.Οι Γαλάτες είχαν την πεποίθηση ότι, κατάγονταν από τον θεό Πλούτωνα: «Όλοι οι Γαλάτες υποστηρίζουν ότι, κατάγονται από τον Πλούτωνα Πατέρα και λέγουν ότι, αυτή η παράδοσις τους έχει δοθεί από τους Δρυίδες…».(Περί του Γαλατικού πολέμου, 6.18).Η παράδοσις αυτή πιθανότατα σχετίζεται με την γενική αρχαία αντίληψη ότι, εις την δυτική πλευρά του κόσμου ήσαν ο Άδης (ο κόσμος των νεκρών), καθώς και τα Ηλύσια πεδία και οι νήσοι των Μακάρων, όπου μετέβαιναν οι ήρωες μετά τον επίγειο βίο τους οι.Αφού λοιπόν οι Γαλάτες κατοικούσαν εις την δύση και είχαν δεχθεί μεγάλη Ελληνική επίδραση, ήταν απολύτως λογικό να θεωρούν ότι, προέρχονται από τον Πλούτωνα, τον Ολύμπιο θεό του Άδη.