Ο παγκόσμιος Ελληνικός Πολιτισμός
Τα τελευταία δέκα χρόνια συγκεντρώνω υλικό που αφορά τον Ελληνικό Πολιτισμό, την διαχρονική του πορεία και παρουσία, αλλά και την ευεργετική επίδραση και επιρροή του στους άλλους (Ευρωπαϊκούς και μη) πολιτισμούς του πλανήτη.
ΔΕΝ υπάρχει πολιτισμός που να δέχθηκε το νάμα των Ελλήνων και να μην βγήκε κερδισμένος. Οι πολιτισμοί της Δυτικής, της Κεντρικής, της Βόρειας και της Ανατολικής Ευρώπης εδέχθησαν τον ελληνικό πολιτισμό και τον ενσωμάτωσαν στον υπό αναπτύξει δικό τους. Το ίδιο και οι φυλές της Βόρειας (υπερσαχάριας) Αφρικής. Ακόμη και τα ονόματα που χρησιμοποιούνε είναι ελληνικά ή ελληνογενή.
Το ίδιο και τα ονόματα ΟΛΩΝ των σημαντικότερων κατά την αρχαιότητα Ηπείρων και περιοχών και φυλών και εθνών. Παραθέτω μερικά, μόνο, ονόματα ενδεικτικά :
Αλβιών
Η ονομασία του νησιού της Βρετανίας και των κατοίκων της οφείλεται στον Βρετανό, πατέρα της Κελτούς ή Κελτίνης, ερωμένης του Ηρακλέως και μητέρας (εξ αυτού) του Κελτού, επωνύμων των Κελτών. Στο ΝΔ τμήμα της Βρετανίας, ο Πτολεμαίος αναφέρει ακρωτήριο «Ηρακλέους άκρον» το οποίο ταυτίζεται με το Hartlant Point στο Βόρειο Devon. Η ακόμη παλαιοτέρα ονομασία της Βρετανίας - Αλουιών - Αλβιών - προδίδει μινωϊκό αποικισμό. Πρόκειται για παραφθορά της ελληνικής λέξης άλβις = λευκός (πιθανώς λόγω των λευκών απόκρημνων βράχων των νοτίων ακτών). Το ίδιο και τα τοπωνύμια Τάρα της Ιρλανδίας (αρχαία πόλις) και του αρχιπελάγους Σέτλαντ (Η "Γη των Σετ", βλ. Σητεία Κρήτης, Σέτα Ευβοίας και Σήτιον ή Σητία Ιταλίας) ΒΑ της Σκωτίας (Η "Γη του Σκότους").
Αφρική (ρωμαϊκή επαρχία) : η ονομασία της προέρχεται από την κόμη των κατοίκων της.
Περσία : η ονομασία της προέρχεται από τον Πέρση, υιό του Περσέως και της Ανδρομέδως.
Ιβηρία (ρωμ. Ισπανία) : η ονομασία της προέρχεται από τον Έβρο ποταμό που την διέτρεχε.
Σαρδηνία : Γνωστή κατά την αρχαιότητα ως Σαρδώ, ήταν ελληνική αποικία, αρχικώς των Πελασγών και κατόπιν διαφόρων Αργοναυτών και των υιών του Ηρακλέους από τις Θεσπιάδες. Οι τελευταίοι εγκατεστάθησαν εκεί από την Βοιωτία και την Αθήνα, με αρχηγό τον Ιόλαο (Παυσανίας : Α' 29,5 και Απολλ. Β' 149). Στο νησί υπάρχουν πάρα πολλά μεγαλιθικά μνημεία, 6.000 νουράγκι και μεγαλιθικοί τάφοι. Ο προϊστορικός πληθυσμός του νησιού δέχθηκε τις επιδράσεις του ιβηρικού και του αιγαιοπελαγίτικου πολιτισμού· τον 7ο αι. π.Χ. ίδρυσαν κάποιες αποικίες πρώτα οι Φοίνικες και κατόπιν οι Φωκαείς.
Μάλτα : Τα νησιά Μάλτα και Γκόζο (οι αρχαίες ονομασίες τους ήταν Μελίτη και Γαύλος, δηλ. ελληνικές), ήταν κατοικημένα από την προϊστορική εποχή. Σε μερικές τοποθεσίες, όπως Tarxien, Mnaidra και Ggantija, υπάρχουν περίφημα μεγαλιθικά μνημεία, τα οποία ομοιάζουν με τα μυκηναϊκά. Εκτός από τα κοινά αρχιτεκτονικά στοιχεία, υπάρχουν και διακοσμητικές σπείρες, παρόμοιες με εκείνες του αιγαιακού πολιτισμού. Σύμφωνα με τον Κλαύδιο Πτολεμαίο στην Μελίτη υπήρχαν ιερά της Ήρας και του Ηρακλέους.
Βαλεαρίδες : νήσοι της Δ. Μεσογείου ανατολικά της Ιβηρικής. Αποικίες των Ελλήνων (Βοιωτών και Ροδίων) πριν από τους Καρχηδόνιους και τους Ρωμαίους. Ήταν γνωστές στους προϊστορικούς Έλληνες "Αργοναύτες" ως Πιτυούσσαι Νήσοι (δηλ. Πευκονήσια). Άλλη αρχαία ελληνική ονομασία : "Γημνίσιαι Νήσοι". Όπως διασώζει ο Διόδωρος Σικελιώτης («ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ» : βιβλ. Ε' κεφ. 17, σ. 17.2 - 17.7) : «... ὑπὸ μὲν τῶν Ἑλλήνων ὀνομαζόμεναι Γυμνήσιαι διὰ τὸ τοὺς ἐνοικοῦντας γυμνοὺς τῆς ἐσθῆτος βιοῦν κατὰ τὴν τοῦ θέρους ὥραν͵ ὑπὸ δὲ τῶν ἐγχωρίων καὶ τῶν Ρωμαίων προσαγορεύονται Βαλιαρίδες ἀπὸ τοῦ βάλλειν ταῖς σφενδόναις λίθους μεγάλους κάλλιστα τῶν ἁπάντων ἀνθρώπων.». Όλες, δηλαδή, οι αρχαίες ονομασίες των σημερινών Βαλεαρίδων νήσων ήταν ελληνικές ! ! !
Μονακό : η ονομασία - και η τοποθεσία - σχετίζεται με τον Ηρακλέα τον Μοναχό, όταν αυτός αναπαύθηκε για κάποιο διάστημα εκεί. Πρόκειται για την Μόνοικο των αρχαίων Ελλήνων (λατινική ονομασία : Monaecus και Portus Herculis Monaeci, δηλαδή "Λιμήν του Ηρακλέους Μοναχού").
Κελτοί (Ιβηρίας) : ονομάστηκαν έτσι από τον Κελτό, υιό του Ηρακλέως και της Κελτούς (ή Κελτίνης), κόρης του Βρετάνου, ο οποίος ήταν βασιλεύς της Κελτικής (ή Γαλατίας).
Ιταλοί : πρώτοι οι Πελασγοί αποίκησαν την Ιταλία (και την Ιλλυρία) από την προκατακλυσμιαία περίοδο. Κατόπιν ήλθαν οι Λυκαονίδες, όπως ο Οινωτρός, ο Πευκέτιος, ο Δαύνος, ο Κρης Ιάπυξ και ο Εύανδρος, οι οποίοι υπήρξαν γενάρχες και επώνυμοι διαφόρων λαών. Από τους Οινωτρούς προήλθαν κατόπιν οι Ιταλοί. Αργότερα εγκαταστάθηκαν Κρήτες, Βοιωτοί, Θεσσαλοί, Θράκες, Πελοποννήσιοι κ.ά. Οι Μεσσάπιοι, οι Μεταπόντιοι, οι Σαβίνοι (Σαβέλοι, Λευκανοί και Βρέττιοι) ήσαν Βοιωτοί. Ο Εύανδρος με έναν στρατό Αρκάδων εγκαταστάθηκε στην περιοχή της μετέπειτα Ρώμης..! Την εποχή των Τρωϊκών ήλθε ο Οδυσσεύς, ο Διομήδης, ο Φιλοκτήτης, ο Τελαμών κ.ά., καθώς και οι Τυρρηνοί από την Μαιονία (Λυδία), απόγονοι του Ηρακλέως. Άρα, οι Τυρρηνοί (Τούσκοι ή Ετρούσκοι, κατά την των Λατίνων φωνήν) ήλθαν το 1.300 π.Χ. περίπου και όχι τον 8ο αι. π.Χ., όπως γενικώς και αδιακρίτως διαδίδεται... Την ίδια εποχή ήλθαν και ορισμένοι Τρώες, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο Λάτιο (βλ. Λατίνοι), καθώς και οι Ενετοί από την Παφλαγονία. Κατόπιν ήλθαν ξανά οι Έλληνες και αποίκησαν για μία ακόμη φορά την Κάτω Ιταλία (την λεγόμενη «Μεγάλη Ελλάδα»), την Σικελία και την Σαρδηνία. Η Μαντώ, η κόρη του Τειρεσίου, ίδρυσε την Μάντουα (Madova) και την Περουσία (Perugia). Η Πίσα (Pizza) ιδρύθηκε από τους Πισάτες της Ηλείας (Στράβων, Πλίνιος, Βιργίλιος, Κλαυδιανός). Η Πομπηΐα ήταν ελληνική από την προϊστορική περίοδο. Αλλά και το "ρωμαϊκό" όνομά της είναι ...ελληνικό (βλ. πομπή, πομπεία, πομπείον κ.ά.). Η Βρεττία (από τον Βρέττο, υιό του Ηρακλέους) μετονομάστηκε σε Καλαυρία τον Μεσαίωνα. Αλλά και η καινούργια ονομασία της είναι ελληνική (!) από τον Κάλαυρο, υιό του Διός, και αδελφό του Γεραίστου και του Ταινάρου (από τον οποίον ονομάστηκε το ακρωτήριον Ταίναρο). Η Ν(ε)άπολη, προϊστορική πόλη με αρχικό όνομα Παρθενώπη, μετονομάσθηκε σε "Νέα Πόλιν" από νέους αποίκους, Αθηναίους και Χαλκιδείς τον 5ο αι. π.Χ. Η Πάδουα (Padova), κατά τον Βιργίλιο, ιδρύθηκε από τον Αντήνορα, επιφανή Τρώα, μετά την άλωση της Τροίας. Μετά την κατάκτησή της από τους Ρωμαίους, μετονομάσθηκε σε Πατάβιον. Ο Παλατίνος λόφος, ο αρχαιότερα κατοικημένος από τους επτά λόφους της Ρώμης, ονομάσθηκε από τον υιό του Λυκάονος, Πάλλαντα, ο εγγονός του οποίου, Εύανδρος, εγκαταστάθηκε εκεί με ολόκληρο στρατό Αρκάδων πολύ πριν "ιδρύσει" την Ρώμη ο Ρωμύλος, υιός του Τρώα Αινεία. Είναι το αρχαίο Παλλάντιον. Αρχαιότατο όνομα της Σικελίας, η Τρινακρία λόγω των τριών άκρων της, ή Θρινακία, από τον Θρίνακα, υιό του Ηλίου, από την Ήλιδα της Πελοποννήσου. Άλλη, επίσης αρχαιότατη ονομασία της Σικελίας, ήταν η Σικανία, από τους Σικανούς, τον "πρώτο λαό που την κατοίκησε". Αλλά ο Σικανός ήταν υιός του Ποσειδώνος (= Βριάρεω) και πατέρας των Κυκλώπων. Φαίσολαι, η σημερινή Φλωρεντία (ελληνική πόλη, όπως αποκαλύπτει το όνομά της). Τουρίνον (Torino), η αρχαία Augusta Taurinorum. Προϊστορική ελληνική πόλη με αρχική ονομασία Ταύρος ή Ταυρίς (πρβλ. Ταυρομένιον Σικελίας, η σημ. Ταορμίνα).
Λατίνοι : κατά τον Ησίοδο («ΘΕΟΓΟΝΙΑ» στ. 1013) ο Λατίνος, επώνυμος των Λατίνων, ήταν υιός του Οδυσσέως και της Κίρκης, προφανώς μετά τα Τρωϊκά. Πριν από τον Κατακλυσμό, στην περιοχή του Λατίου είχαν εγκατασταθεί Αρκάδες με τον Εύανδρο, Κρήτες, Βοιωτοί, Αθηναίοι κ.ά. Στο νοτιότερο άκρο της χώρας, κοντά στα σύνορα με την Καμπανία, ήταν το όρος Κιρκαίο και μία πολίχνη με ιερό της Κίρκης και βωμό της Αθηνάς («ΤΟΥ ΣΤΡΑΒΩΝΟΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΩΝ» κεφ. Ε' παρ. 3,6,5).
Αιθίοπες : από το αίθω (= καίω) + οψ (= όψη). "Ο κεκαυμένην έχων τήν πρόσοψιν" («ETYMOLOGICON MAGNUM LEXICON» σελ. 33), δηλ. λόγω της μελαμψότητος των κατοίκων της.
Σκύθαι : οι εκδοχές που παραθέτει ο Ηρόδοτος για την καταγωγή τους είναι τρεις : κατά την πρώτη, οι ίδιοι οι Σκύθες ισχυρίζονταν ότι ο πρώτος άνθρωπος που κατοίκησε την έρημη χώρα τους ήταν κάποιος Ταργιτάος, υιός του Διός και μιας κόρης του ποταμού Βορυσθένους (σημ. Δνείπερος). Κατά την δεύτερη εκδοχή του Ηροδότου, σύμφωνα με τους Έλληνες της περιοχής, επώνυμος γενάρχης των Σκυθών ήταν ο Σκύθης, υιός του Ηρακλέους και μιας ντόπιας γυναίκας, η οποία κατά το κάτω ήμισυ του σώματός της ήταν έχιδνα (κατά μία άλλη άποψη ονομάζονταν Έχιδνα). Όλοι οι Σκύθες λάτρευαν ως θεούς πρώτα την Εστία (Ταβιτί), και έπειτα τον Δία (Παπαίο) και την σύζυγό του Γη (Απί), τον Απόλλωνα (Γοιτόσυρο), την Ουράνια Αφροδίτη (Αργίμπασα) και τον Άρη. Οι Βασιλικοί Σκύθες προσέφεραν θυσίες και στον Ποσειδώνα, τον οποίον ονόμαζαν Θαγιμασάδα. Παπαίος (ο Δίας) : πρόκειται για αρχαία Ελληνική λέξη η οποία σχετίζεται με το "πατήρ" και "πάππος". Στην «ΟΔΥΣΣΕΙΑ» (ραψ. ζ' στ. 57), η Ναυσικά αποκαλεί τον πατέρα της "πάππα φίλ΄͵" δηλ. "πάππα μου φίλε").
Ιλλυριοί : κατά τον ψευδο-Απολλόδωρο («ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΗ» : Γ' 39,1 - 9), ο Κάδμος και η Αρμονία μετά την βασιλεία των στις Θήβες της Βοιωτίας, ήλθαν στους Εγχελείς της Β. Ηπείρου, του οποίους βοήθησαν στον πόλεμο εναντίον ενός γειτονικού λαού. Αφού νίκησαν, ο Κάδμος έγινε βασιλιάς και απέκτησε από την Αρμονία έναν υιό, τον Ιλλυριό, ο οποίος υπήρξε επώνυμος της χώρας της Ιλλυρίδος (ή Ιλλυρίας) και του λαού των Ιλλυριών. Στο δε έργο του Σκύλακος Καρυανδέως «ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΛΙΒΥΗΣ» (24.11 - 24.14) αναφέρεται και η τοποθεσία του μνημείου του "μυθολογικού" αυτού ζεύγους Ελλήνων στην Ιλλυρία : «... ἀπὸ δὲ τοῦ Ἀρίωνος ποταμοῦ [ἐπὶ τὸν Ριζοῦντα ποταμὸν]...» ... «...καὶ Κάδμου καὶ Ἁρμονίας οἱ λίθοι εἰσὶν ἐνταῦθα...». Η αρχαιότερη, δε, παράδοση που σχετίζεται με την Ιλλυρίδα είναι της Ιους από το Άργος, η οποία μετά το Ιόνιο διέσχισε την Ιλλυρία. Οι πρώτοι προκατακλυσμιαίοι άποικοι της Ιλλυρίας, όπως και της Ηπείρου, ήσαν οι Πελασγοί. Αργότερα, μετά τον Κατακλυσμό, η χώρα αποικίσθηκε από Βοιωτούς, Κρήτες κ.ά., και κατά τους ιστορικούς χρόνους από νεώτερους Έλληνες, οι οποίοι έκτισαν αρκετές πόλεις. Στην Εγκυκλοπαιδεία «Πάπυρος Λαρούς» (λ. Ιλλυρικός) - σχετικά με την ιλλυρική γλώσσα – πληροφορούμεθα ότι «... δεν είναι βέβαιο αν οι Ιλλυριοί γνώριζαν την χρήση της γραφής...» και ότι «...η μοναδική επιγραφή που έχουμε είναι πολύ μικρή και γραμμένη με ελληνικά γράμματα...» ! ! !
Λισσαβών : προϊστορική αποικία των Φοινίκων, την οποία πολλοί σύγχρονοι ερευνητές συσχετίζουν με το όνομα του Οδυσσέως. [«Η ιστορία της Λισαβόνας αρχίζει από πολύ παλιά. Κατά το μύθο, ο Οδυσσέας στη μακρόχρονη και βασιλική του περιπλάνηση, έσυρε τα πλοία του στη στεριά, κοντά στις ήμερες εκβολές του Τάγου, κι εκεί ίδρυσε μια «πόλη», που πήρε από αυτόν το πρώτο της όνομα : Ουλυσοπόνα». Το όνομα «Ουλυσοπόνα» προέρχεται από την λέξη Olysses, που αποδίδει το όνομα Οδυσσέας στα λατινικά. Στην Λισαβόνα σε περίοπτη θέση στο λιμάνι, υπάρχει επιγραφή που αναφέρει : «Το Λιμάνι του Οδυσσέα» (πληροφορία που έλαβε ο Συγγραφέας Χρήστος Δ. Λάζος από την κυρία Μαρία Χιδήρογλου, μεταφράστρια, πορτογαλικής καταγωγής).]
Καρχηδών : από την Θεσπιάδα ερωμένη του Ηρακλέως, Κέρθη ή Κήρθα.
Φοινίκη : το όνομά της οφείλεται στον Φοίνικα, υιό του Αγήνωρος και αδελφό της Ευρώπης, του Κάδμου και του Κίλικος. Ο Αγήνωρ ήταν αδελφός του βασιλέως της Αιγύπτου Βήλου και υιός της Λιβύης και του Ποσειδώνος, ο οποίος ήλθε από την Αίγυπτο και εγκαταστάθηκε στην Φοινίκη. Η δε Λιβύη ήταν κόρη του Επάφου, του υιού του Διός και της Ηούς, ιέρειας της Ήρας στο Άργος πριν από τον Κατακλυσμό. Επομένως, οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής (Λιβύης, Αιγύπτου, Παλαιστίνης κ.λπ.) ήταν ελληνογενείς Αργείοι και Πελασγοί..!
Βύβλος : ιδρυθείσα από την Βυβλίδα, κόρη του Κρητός Μιλήτου.
...
Από μία άποψη, όλοι αυτοί οι πολιτισμοί έχουν δεχθεί τον ΓΟΝΟ του Ελληνικού Πολιτισμού. Ήταν, δε, τόσο μεγάλη η επίδραση αυτή, που ακόμη και οι σημερινοί "[s]ιδιοκτήτες[/s]χρήστες" της Γης της Χαναάν κόντεψαν να ξεχάσουν την γλώσσα, τον πολιτισμό και την θρησκεία τους..! Και πάλι, οι Έλληνες, ή, καλύτερα, ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΑΣΙΛΕΙΣ της Αιγύπτου, τους βοήθησαν να διατηρήσουν την Γνώση της Φυλής τους, αλλά και το ΜΙΣΟΣ που εξακολουθούν να θρέφουν εναντίων των Ελλήνων ακόμη και σήμερα. Βλέπετε, ΚΑΠΟΙΟΙ έχουν στα γονίδιά τους την ΦΙΛΟΤΗΤΑ και τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ενώ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ έχουν στα γονίδιά τους το ΜΙΣΟΣ και την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.
Παραθέτω (μέσω της ΔΗΜΟΘΟΙΝΙΑΣ, βεβαίως, βεβαίως) το ανάλογο ...οπτικοακουστικό υλικό, προς επίρρωσιν των προαναφερθέντων :
1ο ΘΕΜΑ : Μυκηναϊκά ευρήματα - Ιορδανία (2η χιλιετία π.Χ.)
viewtopic.php?f=40&t=3050&start=0&st=0&sk=t&sd=a
2ο ΘΕΜΑ : Η Ελληνική παρουσία στην Ιβηρική χερσόνησο
viewtopic.php?f=40&t=3045&start=0&st=0&sk=t&sd=a
3ο ΘΕΜΑ : Ο πολιτισμός των Βρεττανών
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewt ... &sk=t&sd=a
Τίτλος Δημοσιεύσεως : Η ονομασία του νησιού
Ημερομηνία Δημοσιεύσεως : 10 Σεπ 2007 06:47
4ο ΘΕΜΑ : Μυκηναϊκά εγχειρίδια στο μνημείο του Stonehenge - 1.600 π.Χ.
viewtopic.php?f=40&t=3047&start=0&st=0&sk=t&sd=a
5ο ΘΕΜΑ : Μυκηναϊκά ευρήματα στην Γερμανία (16ος αι. π.Χ.)
viewtopic.php?f=40&t=3056&start=0&st=0&sk=t&sd=a
6ο ΘΕΜΑ : Παρουσία Μυκηναίων στην Ιταλία (16ος αι. π.Χ.)
viewtopic.php?f=40&t=3054&start=0&st=0&sk=t&sd=a
7ο ΘΕΜΑ : Μινωϊκές τοιχογραφίες ταυροκαθαψίων στην Αίγυπτο
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewt ... &sk=t&sd=a
8ο ΘΕΜΑ : Μυκηναϊκά ευρήματα - Παράλια Εύξεινου Πόντου
viewtopic.php?f=40&t=3057&start=0&st=0&sk=t&sd=a
9ο ΘΕΜΑ : Κελτική επιγραφή με ελληνικούς χαρακτήρες
viewtopic.php?f=40&t=3035&start=0&st=0&sk=t&sd=a
10ο ΘΕΜΑ : Η διονυσιακή λατρεία στην χώρα των αρχαίων Ιλλυριών
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewt ... &sk=t&sd=a
11ο ΘΕΜΑ : Η ελληνική επιρροή στο βασίλειο των Πικένων της Ιταλίας
viewtopic.php?f=40&t=3046&start=0&st=0&sk=t&sd=a
12ο ΘΕΜΑ : Οι ελληνιστικές επιδράσεις στην σκυθική τέχνη
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewt ... &sk=t&sd=a
13ο ΘΕΜΑ : Το μεγαλύτερο ορειχάλκινο αγγείο της Ελληνικής τέχνης προέρχεται από την Γαλλία
viewtopic.php?f=40&t=3033&start=0&st=0&sk=t&sd=a
14ο ΘΕΜΑ : Ελληνικές επιδράσεις στο βασίλειο της Σαβά
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewt ... &sk=t&sd=a
15ο ΘΕΜΑ : Η ελληνική επιρροή στην Ρουνική γραφή της Βόρειας Ευρώπης
viewtopic.php?f=40&t=3032&start=0&st=0&sk=t&sd=a
16ο ΘΕΜΑ : Η αποκωδικοποίηση της αρχαίας αιγυπτιακής γλώσσης με την βοήθεια της ελληνικής γλώσσης
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewt ... &sk=t&sd=a
17ο ΘΕΜΑ : Η ελληνική επιρροή στην βουδιστική τέχνη
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewt ... &sk=t&sd=a
18ο ΘΕΜΑ : Προ-ιστορικές Μεγαλιθικές Κατασκευές εκτός ελλαδικού χώρου
viewtopic.php?f=40&t=3058&start=0&st=0&sk=t&sd=a
ΠΗΓΗ κειμένων, σχεδίων και φωτογραφιών :
ΧΡΗΣΤΟΣ Δ. ΛΑΖΟΣ : «ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΠΥΘΕΑ ΣΤΗΝ ΑΓΝΩΣΤΗ ΘΟΥΛΗ» εκδόσεις ΑΙΟΛΟΣ,
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - ΤΟΜΟΣ Α' : ΕΥΡΩΠΗ» εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1999,
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΕΛΛΑΣ - ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΟΠΩΝΥΜΙΩΝ» εκδόσεις Aldebaran 1999,
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - ΤΟΜΟΣ Β' : ΑΣΙΑ - ΑΦΡΙΚΗ - ΑΜΕΡΙΚΗ - ΩΚΕΑΝΙΑ» εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1999,
ΟΜΗΡΟΥ «ΟΔΥΣΣΕΙΑ» μετάφρασις ΚΩΣΤΑ ΔΟΥΚΑ, κοινή έκδοσις των οίκων : ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ και ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (Α' Έκδοσις 1999),
THOMAS GAISFORD : «ETYMOLOGICON MAGNUM LEXICON» φωτοτυπική ανατύπωσις – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ - α' έκδοσις Ιανουάριος 2000,
ΑΡΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ : «ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ - 17.800 ονόματα» εκδ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ (Ιούλ. 2001),
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΚΛΑΥΔΙΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΥ : ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΥΦΗΓΗΣΙΣ : Αρχαίο κείμενο - Μετάφρασις - Χάρτες - Λεξικό» εκδ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 2001,
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΑΡΧΑΙΟΙ ΛΑΟΙ : ΑΡΧΑΙΑ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ - ΛΕΞΙΚΟΝ» εκδόσεις ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ 2002,
«ΛΕΞΙΚΟ ΣΟΥΪΔΑ - 10ος αιώνας μ.Χ.» ΘΥΡΑΘΕΝ ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2002,
«Ηλεκτρονικό Λεξικό : ΑΡΧΑΙΑ - ΝΕΑ , ΝΕΑ - ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ» της MAGENTA LTD,
Σύμπακτος Δίσκος : «TLG CD-ROM» (TLG Workplace 8.0 - 2/11/00).
Τα τελευταία δέκα χρόνια συγκεντρώνω υλικό που αφορά τον Ελληνικό Πολιτισμό, την διαχρονική του πορεία και παρουσία, αλλά και την ευεργετική επίδραση και επιρροή του στους άλλους (Ευρωπαϊκούς και μη) πολιτισμούς του πλανήτη.
ΔΕΝ υπάρχει πολιτισμός που να δέχθηκε το νάμα των Ελλήνων και να μην βγήκε κερδισμένος. Οι πολιτισμοί της Δυτικής, της Κεντρικής, της Βόρειας και της Ανατολικής Ευρώπης εδέχθησαν τον ελληνικό πολιτισμό και τον ενσωμάτωσαν στον υπό αναπτύξει δικό τους. Το ίδιο και οι φυλές της Βόρειας (υπερσαχάριας) Αφρικής. Ακόμη και τα ονόματα που χρησιμοποιούνε είναι ελληνικά ή ελληνογενή.
Το ίδιο και τα ονόματα ΟΛΩΝ των σημαντικότερων κατά την αρχαιότητα Ηπείρων και περιοχών και φυλών και εθνών. Παραθέτω μερικά, μόνο, ονόματα ενδεικτικά :
Αλβιών
Η ονομασία του νησιού της Βρετανίας και των κατοίκων της οφείλεται στον Βρετανό, πατέρα της Κελτούς ή Κελτίνης, ερωμένης του Ηρακλέως και μητέρας (εξ αυτού) του Κελτού, επωνύμων των Κελτών. Στο ΝΔ τμήμα της Βρετανίας, ο Πτολεμαίος αναφέρει ακρωτήριο «Ηρακλέους άκρον» το οποίο ταυτίζεται με το Hartlant Point στο Βόρειο Devon. Η ακόμη παλαιοτέρα ονομασία της Βρετανίας - Αλουιών - Αλβιών - προδίδει μινωϊκό αποικισμό. Πρόκειται για παραφθορά της ελληνικής λέξης άλβις = λευκός (πιθανώς λόγω των λευκών απόκρημνων βράχων των νοτίων ακτών). Το ίδιο και τα τοπωνύμια Τάρα της Ιρλανδίας (αρχαία πόλις) και του αρχιπελάγους Σέτλαντ (Η "Γη των Σετ", βλ. Σητεία Κρήτης, Σέτα Ευβοίας και Σήτιον ή Σητία Ιταλίας) ΒΑ της Σκωτίας (Η "Γη του Σκότους").
Αφρική (ρωμαϊκή επαρχία) : η ονομασία της προέρχεται από την κόμη των κατοίκων της.
Περσία : η ονομασία της προέρχεται από τον Πέρση, υιό του Περσέως και της Ανδρομέδως.
Ιβηρία (ρωμ. Ισπανία) : η ονομασία της προέρχεται από τον Έβρο ποταμό που την διέτρεχε.
Σαρδηνία : Γνωστή κατά την αρχαιότητα ως Σαρδώ, ήταν ελληνική αποικία, αρχικώς των Πελασγών και κατόπιν διαφόρων Αργοναυτών και των υιών του Ηρακλέους από τις Θεσπιάδες. Οι τελευταίοι εγκατεστάθησαν εκεί από την Βοιωτία και την Αθήνα, με αρχηγό τον Ιόλαο (Παυσανίας : Α' 29,5 και Απολλ. Β' 149). Στο νησί υπάρχουν πάρα πολλά μεγαλιθικά μνημεία, 6.000 νουράγκι και μεγαλιθικοί τάφοι. Ο προϊστορικός πληθυσμός του νησιού δέχθηκε τις επιδράσεις του ιβηρικού και του αιγαιοπελαγίτικου πολιτισμού· τον 7ο αι. π.Χ. ίδρυσαν κάποιες αποικίες πρώτα οι Φοίνικες και κατόπιν οι Φωκαείς.
Μάλτα : Τα νησιά Μάλτα και Γκόζο (οι αρχαίες ονομασίες τους ήταν Μελίτη και Γαύλος, δηλ. ελληνικές), ήταν κατοικημένα από την προϊστορική εποχή. Σε μερικές τοποθεσίες, όπως Tarxien, Mnaidra και Ggantija, υπάρχουν περίφημα μεγαλιθικά μνημεία, τα οποία ομοιάζουν με τα μυκηναϊκά. Εκτός από τα κοινά αρχιτεκτονικά στοιχεία, υπάρχουν και διακοσμητικές σπείρες, παρόμοιες με εκείνες του αιγαιακού πολιτισμού. Σύμφωνα με τον Κλαύδιο Πτολεμαίο στην Μελίτη υπήρχαν ιερά της Ήρας και του Ηρακλέους.
Βαλεαρίδες : νήσοι της Δ. Μεσογείου ανατολικά της Ιβηρικής. Αποικίες των Ελλήνων (Βοιωτών και Ροδίων) πριν από τους Καρχηδόνιους και τους Ρωμαίους. Ήταν γνωστές στους προϊστορικούς Έλληνες "Αργοναύτες" ως Πιτυούσσαι Νήσοι (δηλ. Πευκονήσια). Άλλη αρχαία ελληνική ονομασία : "Γημνίσιαι Νήσοι". Όπως διασώζει ο Διόδωρος Σικελιώτης («ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ» : βιβλ. Ε' κεφ. 17, σ. 17.2 - 17.7) : «... ὑπὸ μὲν τῶν Ἑλλήνων ὀνομαζόμεναι Γυμνήσιαι διὰ τὸ τοὺς ἐνοικοῦντας γυμνοὺς τῆς ἐσθῆτος βιοῦν κατὰ τὴν τοῦ θέρους ὥραν͵ ὑπὸ δὲ τῶν ἐγχωρίων καὶ τῶν Ρωμαίων προσαγορεύονται Βαλιαρίδες ἀπὸ τοῦ βάλλειν ταῖς σφενδόναις λίθους μεγάλους κάλλιστα τῶν ἁπάντων ἀνθρώπων.». Όλες, δηλαδή, οι αρχαίες ονομασίες των σημερινών Βαλεαρίδων νήσων ήταν ελληνικές ! ! !
Μονακό : η ονομασία - και η τοποθεσία - σχετίζεται με τον Ηρακλέα τον Μοναχό, όταν αυτός αναπαύθηκε για κάποιο διάστημα εκεί. Πρόκειται για την Μόνοικο των αρχαίων Ελλήνων (λατινική ονομασία : Monaecus και Portus Herculis Monaeci, δηλαδή "Λιμήν του Ηρακλέους Μοναχού").
Κελτοί (Ιβηρίας) : ονομάστηκαν έτσι από τον Κελτό, υιό του Ηρακλέως και της Κελτούς (ή Κελτίνης), κόρης του Βρετάνου, ο οποίος ήταν βασιλεύς της Κελτικής (ή Γαλατίας).
Ιταλοί : πρώτοι οι Πελασγοί αποίκησαν την Ιταλία (και την Ιλλυρία) από την προκατακλυσμιαία περίοδο. Κατόπιν ήλθαν οι Λυκαονίδες, όπως ο Οινωτρός, ο Πευκέτιος, ο Δαύνος, ο Κρης Ιάπυξ και ο Εύανδρος, οι οποίοι υπήρξαν γενάρχες και επώνυμοι διαφόρων λαών. Από τους Οινωτρούς προήλθαν κατόπιν οι Ιταλοί. Αργότερα εγκαταστάθηκαν Κρήτες, Βοιωτοί, Θεσσαλοί, Θράκες, Πελοποννήσιοι κ.ά. Οι Μεσσάπιοι, οι Μεταπόντιοι, οι Σαβίνοι (Σαβέλοι, Λευκανοί και Βρέττιοι) ήσαν Βοιωτοί. Ο Εύανδρος με έναν στρατό Αρκάδων εγκαταστάθηκε στην περιοχή της μετέπειτα Ρώμης..! Την εποχή των Τρωϊκών ήλθε ο Οδυσσεύς, ο Διομήδης, ο Φιλοκτήτης, ο Τελαμών κ.ά., καθώς και οι Τυρρηνοί από την Μαιονία (Λυδία), απόγονοι του Ηρακλέως. Άρα, οι Τυρρηνοί (Τούσκοι ή Ετρούσκοι, κατά την των Λατίνων φωνήν) ήλθαν το 1.300 π.Χ. περίπου και όχι τον 8ο αι. π.Χ., όπως γενικώς και αδιακρίτως διαδίδεται... Την ίδια εποχή ήλθαν και ορισμένοι Τρώες, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο Λάτιο (βλ. Λατίνοι), καθώς και οι Ενετοί από την Παφλαγονία. Κατόπιν ήλθαν ξανά οι Έλληνες και αποίκησαν για μία ακόμη φορά την Κάτω Ιταλία (την λεγόμενη «Μεγάλη Ελλάδα»), την Σικελία και την Σαρδηνία. Η Μαντώ, η κόρη του Τειρεσίου, ίδρυσε την Μάντουα (Madova) και την Περουσία (Perugia). Η Πίσα (Pizza) ιδρύθηκε από τους Πισάτες της Ηλείας (Στράβων, Πλίνιος, Βιργίλιος, Κλαυδιανός). Η Πομπηΐα ήταν ελληνική από την προϊστορική περίοδο. Αλλά και το "ρωμαϊκό" όνομά της είναι ...ελληνικό (βλ. πομπή, πομπεία, πομπείον κ.ά.). Η Βρεττία (από τον Βρέττο, υιό του Ηρακλέους) μετονομάστηκε σε Καλαυρία τον Μεσαίωνα. Αλλά και η καινούργια ονομασία της είναι ελληνική (!) από τον Κάλαυρο, υιό του Διός, και αδελφό του Γεραίστου και του Ταινάρου (από τον οποίον ονομάστηκε το ακρωτήριον Ταίναρο). Η Ν(ε)άπολη, προϊστορική πόλη με αρχικό όνομα Παρθενώπη, μετονομάσθηκε σε "Νέα Πόλιν" από νέους αποίκους, Αθηναίους και Χαλκιδείς τον 5ο αι. π.Χ. Η Πάδουα (Padova), κατά τον Βιργίλιο, ιδρύθηκε από τον Αντήνορα, επιφανή Τρώα, μετά την άλωση της Τροίας. Μετά την κατάκτησή της από τους Ρωμαίους, μετονομάσθηκε σε Πατάβιον. Ο Παλατίνος λόφος, ο αρχαιότερα κατοικημένος από τους επτά λόφους της Ρώμης, ονομάσθηκε από τον υιό του Λυκάονος, Πάλλαντα, ο εγγονός του οποίου, Εύανδρος, εγκαταστάθηκε εκεί με ολόκληρο στρατό Αρκάδων πολύ πριν "ιδρύσει" την Ρώμη ο Ρωμύλος, υιός του Τρώα Αινεία. Είναι το αρχαίο Παλλάντιον. Αρχαιότατο όνομα της Σικελίας, η Τρινακρία λόγω των τριών άκρων της, ή Θρινακία, από τον Θρίνακα, υιό του Ηλίου, από την Ήλιδα της Πελοποννήσου. Άλλη, επίσης αρχαιότατη ονομασία της Σικελίας, ήταν η Σικανία, από τους Σικανούς, τον "πρώτο λαό που την κατοίκησε". Αλλά ο Σικανός ήταν υιός του Ποσειδώνος (= Βριάρεω) και πατέρας των Κυκλώπων. Φαίσολαι, η σημερινή Φλωρεντία (ελληνική πόλη, όπως αποκαλύπτει το όνομά της). Τουρίνον (Torino), η αρχαία Augusta Taurinorum. Προϊστορική ελληνική πόλη με αρχική ονομασία Ταύρος ή Ταυρίς (πρβλ. Ταυρομένιον Σικελίας, η σημ. Ταορμίνα).
Λατίνοι : κατά τον Ησίοδο («ΘΕΟΓΟΝΙΑ» στ. 1013) ο Λατίνος, επώνυμος των Λατίνων, ήταν υιός του Οδυσσέως και της Κίρκης, προφανώς μετά τα Τρωϊκά. Πριν από τον Κατακλυσμό, στην περιοχή του Λατίου είχαν εγκατασταθεί Αρκάδες με τον Εύανδρο, Κρήτες, Βοιωτοί, Αθηναίοι κ.ά. Στο νοτιότερο άκρο της χώρας, κοντά στα σύνορα με την Καμπανία, ήταν το όρος Κιρκαίο και μία πολίχνη με ιερό της Κίρκης και βωμό της Αθηνάς («ΤΟΥ ΣΤΡΑΒΩΝΟΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΩΝ» κεφ. Ε' παρ. 3,6,5).
Αιθίοπες : από το αίθω (= καίω) + οψ (= όψη). "Ο κεκαυμένην έχων τήν πρόσοψιν" («ETYMOLOGICON MAGNUM LEXICON» σελ. 33), δηλ. λόγω της μελαμψότητος των κατοίκων της.
Σκύθαι : οι εκδοχές που παραθέτει ο Ηρόδοτος για την καταγωγή τους είναι τρεις : κατά την πρώτη, οι ίδιοι οι Σκύθες ισχυρίζονταν ότι ο πρώτος άνθρωπος που κατοίκησε την έρημη χώρα τους ήταν κάποιος Ταργιτάος, υιός του Διός και μιας κόρης του ποταμού Βορυσθένους (σημ. Δνείπερος). Κατά την δεύτερη εκδοχή του Ηροδότου, σύμφωνα με τους Έλληνες της περιοχής, επώνυμος γενάρχης των Σκυθών ήταν ο Σκύθης, υιός του Ηρακλέους και μιας ντόπιας γυναίκας, η οποία κατά το κάτω ήμισυ του σώματός της ήταν έχιδνα (κατά μία άλλη άποψη ονομάζονταν Έχιδνα). Όλοι οι Σκύθες λάτρευαν ως θεούς πρώτα την Εστία (Ταβιτί), και έπειτα τον Δία (Παπαίο) και την σύζυγό του Γη (Απί), τον Απόλλωνα (Γοιτόσυρο), την Ουράνια Αφροδίτη (Αργίμπασα) και τον Άρη. Οι Βασιλικοί Σκύθες προσέφεραν θυσίες και στον Ποσειδώνα, τον οποίον ονόμαζαν Θαγιμασάδα. Παπαίος (ο Δίας) : πρόκειται για αρχαία Ελληνική λέξη η οποία σχετίζεται με το "πατήρ" και "πάππος". Στην «ΟΔΥΣΣΕΙΑ» (ραψ. ζ' στ. 57), η Ναυσικά αποκαλεί τον πατέρα της "πάππα φίλ΄͵" δηλ. "πάππα μου φίλε").
Ιλλυριοί : κατά τον ψευδο-Απολλόδωρο («ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΗ» : Γ' 39,1 - 9), ο Κάδμος και η Αρμονία μετά την βασιλεία των στις Θήβες της Βοιωτίας, ήλθαν στους Εγχελείς της Β. Ηπείρου, του οποίους βοήθησαν στον πόλεμο εναντίον ενός γειτονικού λαού. Αφού νίκησαν, ο Κάδμος έγινε βασιλιάς και απέκτησε από την Αρμονία έναν υιό, τον Ιλλυριό, ο οποίος υπήρξε επώνυμος της χώρας της Ιλλυρίδος (ή Ιλλυρίας) και του λαού των Ιλλυριών. Στο δε έργο του Σκύλακος Καρυανδέως «ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΛΙΒΥΗΣ» (24.11 - 24.14) αναφέρεται και η τοποθεσία του μνημείου του "μυθολογικού" αυτού ζεύγους Ελλήνων στην Ιλλυρία : «... ἀπὸ δὲ τοῦ Ἀρίωνος ποταμοῦ [ἐπὶ τὸν Ριζοῦντα ποταμὸν]...» ... «...καὶ Κάδμου καὶ Ἁρμονίας οἱ λίθοι εἰσὶν ἐνταῦθα...». Η αρχαιότερη, δε, παράδοση που σχετίζεται με την Ιλλυρίδα είναι της Ιους από το Άργος, η οποία μετά το Ιόνιο διέσχισε την Ιλλυρία. Οι πρώτοι προκατακλυσμιαίοι άποικοι της Ιλλυρίας, όπως και της Ηπείρου, ήσαν οι Πελασγοί. Αργότερα, μετά τον Κατακλυσμό, η χώρα αποικίσθηκε από Βοιωτούς, Κρήτες κ.ά., και κατά τους ιστορικούς χρόνους από νεώτερους Έλληνες, οι οποίοι έκτισαν αρκετές πόλεις. Στην Εγκυκλοπαιδεία «Πάπυρος Λαρούς» (λ. Ιλλυρικός) - σχετικά με την ιλλυρική γλώσσα – πληροφορούμεθα ότι «... δεν είναι βέβαιο αν οι Ιλλυριοί γνώριζαν την χρήση της γραφής...» και ότι «...η μοναδική επιγραφή που έχουμε είναι πολύ μικρή και γραμμένη με ελληνικά γράμματα...» ! ! !
Λισσαβών : προϊστορική αποικία των Φοινίκων, την οποία πολλοί σύγχρονοι ερευνητές συσχετίζουν με το όνομα του Οδυσσέως. [«Η ιστορία της Λισαβόνας αρχίζει από πολύ παλιά. Κατά το μύθο, ο Οδυσσέας στη μακρόχρονη και βασιλική του περιπλάνηση, έσυρε τα πλοία του στη στεριά, κοντά στις ήμερες εκβολές του Τάγου, κι εκεί ίδρυσε μια «πόλη», που πήρε από αυτόν το πρώτο της όνομα : Ουλυσοπόνα». Το όνομα «Ουλυσοπόνα» προέρχεται από την λέξη Olysses, που αποδίδει το όνομα Οδυσσέας στα λατινικά. Στην Λισαβόνα σε περίοπτη θέση στο λιμάνι, υπάρχει επιγραφή που αναφέρει : «Το Λιμάνι του Οδυσσέα» (πληροφορία που έλαβε ο Συγγραφέας Χρήστος Δ. Λάζος από την κυρία Μαρία Χιδήρογλου, μεταφράστρια, πορτογαλικής καταγωγής).]
Καρχηδών : από την Θεσπιάδα ερωμένη του Ηρακλέως, Κέρθη ή Κήρθα.
Φοινίκη : το όνομά της οφείλεται στον Φοίνικα, υιό του Αγήνωρος και αδελφό της Ευρώπης, του Κάδμου και του Κίλικος. Ο Αγήνωρ ήταν αδελφός του βασιλέως της Αιγύπτου Βήλου και υιός της Λιβύης και του Ποσειδώνος, ο οποίος ήλθε από την Αίγυπτο και εγκαταστάθηκε στην Φοινίκη. Η δε Λιβύη ήταν κόρη του Επάφου, του υιού του Διός και της Ηούς, ιέρειας της Ήρας στο Άργος πριν από τον Κατακλυσμό. Επομένως, οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής (Λιβύης, Αιγύπτου, Παλαιστίνης κ.λπ.) ήταν ελληνογενείς Αργείοι και Πελασγοί..!
Βύβλος : ιδρυθείσα από την Βυβλίδα, κόρη του Κρητός Μιλήτου.
...
Από μία άποψη, όλοι αυτοί οι πολιτισμοί έχουν δεχθεί τον ΓΟΝΟ του Ελληνικού Πολιτισμού. Ήταν, δε, τόσο μεγάλη η επίδραση αυτή, που ακόμη και οι σημερινοί "[s]ιδιοκτήτες[/s]χρήστες" της Γης της Χαναάν κόντεψαν να ξεχάσουν την γλώσσα, τον πολιτισμό και την θρησκεία τους..! Και πάλι, οι Έλληνες, ή, καλύτερα, ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΑΣΙΛΕΙΣ της Αιγύπτου, τους βοήθησαν να διατηρήσουν την Γνώση της Φυλής τους, αλλά και το ΜΙΣΟΣ που εξακολουθούν να θρέφουν εναντίων των Ελλήνων ακόμη και σήμερα. Βλέπετε, ΚΑΠΟΙΟΙ έχουν στα γονίδιά τους την ΦΙΛΟΤΗΤΑ και τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ενώ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ έχουν στα γονίδιά τους το ΜΙΣΟΣ και την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.
Παραθέτω (μέσω της ΔΗΜΟΘΟΙΝΙΑΣ, βεβαίως, βεβαίως) το ανάλογο ...οπτικοακουστικό υλικό, προς επίρρωσιν των προαναφερθέντων :
1ο ΘΕΜΑ : Μυκηναϊκά ευρήματα - Ιορδανία (2η χιλιετία π.Χ.)
viewtopic.php?f=40&t=3050&start=0&st=0&sk=t&sd=a
2ο ΘΕΜΑ : Η Ελληνική παρουσία στην Ιβηρική χερσόνησο
viewtopic.php?f=40&t=3045&start=0&st=0&sk=t&sd=a
3ο ΘΕΜΑ : Ο πολιτισμός των Βρεττανών
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewt ... &sk=t&sd=a
Τίτλος Δημοσιεύσεως : Η ονομασία του νησιού
Ημερομηνία Δημοσιεύσεως : 10 Σεπ 2007 06:47
4ο ΘΕΜΑ : Μυκηναϊκά εγχειρίδια στο μνημείο του Stonehenge - 1.600 π.Χ.
viewtopic.php?f=40&t=3047&start=0&st=0&sk=t&sd=a
5ο ΘΕΜΑ : Μυκηναϊκά ευρήματα στην Γερμανία (16ος αι. π.Χ.)
viewtopic.php?f=40&t=3056&start=0&st=0&sk=t&sd=a
6ο ΘΕΜΑ : Παρουσία Μυκηναίων στην Ιταλία (16ος αι. π.Χ.)
viewtopic.php?f=40&t=3054&start=0&st=0&sk=t&sd=a
7ο ΘΕΜΑ : Μινωϊκές τοιχογραφίες ταυροκαθαψίων στην Αίγυπτο
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewt ... &sk=t&sd=a
8ο ΘΕΜΑ : Μυκηναϊκά ευρήματα - Παράλια Εύξεινου Πόντου
viewtopic.php?f=40&t=3057&start=0&st=0&sk=t&sd=a
9ο ΘΕΜΑ : Κελτική επιγραφή με ελληνικούς χαρακτήρες
viewtopic.php?f=40&t=3035&start=0&st=0&sk=t&sd=a
10ο ΘΕΜΑ : Η διονυσιακή λατρεία στην χώρα των αρχαίων Ιλλυριών
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewt ... &sk=t&sd=a
11ο ΘΕΜΑ : Η ελληνική επιρροή στο βασίλειο των Πικένων της Ιταλίας
viewtopic.php?f=40&t=3046&start=0&st=0&sk=t&sd=a
12ο ΘΕΜΑ : Οι ελληνιστικές επιδράσεις στην σκυθική τέχνη
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewt ... &sk=t&sd=a
13ο ΘΕΜΑ : Το μεγαλύτερο ορειχάλκινο αγγείο της Ελληνικής τέχνης προέρχεται από την Γαλλία
viewtopic.php?f=40&t=3033&start=0&st=0&sk=t&sd=a
14ο ΘΕΜΑ : Ελληνικές επιδράσεις στο βασίλειο της Σαβά
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewt ... &sk=t&sd=a
15ο ΘΕΜΑ : Η ελληνική επιρροή στην Ρουνική γραφή της Βόρειας Ευρώπης
viewtopic.php?f=40&t=3032&start=0&st=0&sk=t&sd=a
16ο ΘΕΜΑ : Η αποκωδικοποίηση της αρχαίας αιγυπτιακής γλώσσης με την βοήθεια της ελληνικής γλώσσης
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewt ... &sk=t&sd=a
17ο ΘΕΜΑ : Η ελληνική επιρροή στην βουδιστική τέχνη
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewt ... &sk=t&sd=a
18ο ΘΕΜΑ : Προ-ιστορικές Μεγαλιθικές Κατασκευές εκτός ελλαδικού χώρου
viewtopic.php?f=40&t=3058&start=0&st=0&sk=t&sd=a
ΠΗΓΗ κειμένων, σχεδίων και φωτογραφιών :
ΧΡΗΣΤΟΣ Δ. ΛΑΖΟΣ : «ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΠΥΘΕΑ ΣΤΗΝ ΑΓΝΩΣΤΗ ΘΟΥΛΗ» εκδόσεις ΑΙΟΛΟΣ,
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - ΤΟΜΟΣ Α' : ΕΥΡΩΠΗ» εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1999,
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΕΛΛΑΣ - ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΟΠΩΝΥΜΙΩΝ» εκδόσεις Aldebaran 1999,
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - ΤΟΜΟΣ Β' : ΑΣΙΑ - ΑΦΡΙΚΗ - ΑΜΕΡΙΚΗ - ΩΚΕΑΝΙΑ» εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1999,
ΟΜΗΡΟΥ «ΟΔΥΣΣΕΙΑ» μετάφρασις ΚΩΣΤΑ ΔΟΥΚΑ, κοινή έκδοσις των οίκων : ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ και ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (Α' Έκδοσις 1999),
THOMAS GAISFORD : «ETYMOLOGICON MAGNUM LEXICON» φωτοτυπική ανατύπωσις – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ - α' έκδοσις Ιανουάριος 2000,
ΑΡΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ : «ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ - 17.800 ονόματα» εκδ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ (Ιούλ. 2001),
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΚΛΑΥΔΙΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΥ : ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΥΦΗΓΗΣΙΣ : Αρχαίο κείμενο - Μετάφρασις - Χάρτες - Λεξικό» εκδ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 2001,
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΑΡΧΑΙΟΙ ΛΑΟΙ : ΑΡΧΑΙΑ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ - ΛΕΞΙΚΟΝ» εκδόσεις ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ 2002,
«ΛΕΞΙΚΟ ΣΟΥΪΔΑ - 10ος αιώνας μ.Χ.» ΘΥΡΑΘΕΝ ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2002,
«Ηλεκτρονικό Λεξικό : ΑΡΧΑΙΑ - ΝΕΑ , ΝΕΑ - ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ» της MAGENTA LTD,
Σύμπακτος Δίσκος : «TLG CD-ROM» (TLG Workplace 8.0 - 2/11/00).
Tα συγχαρητήριά μου και από μένα Βασίλειε για την πολύ καλή παρουσίασή σου! 
Θα ήθελα να προσθέσω κι εγώ μερικά στοιχεία με την σειρά μου από μια μελέτη που είχα κάνει προσφάτως πάνω στο θέμα.
Α.Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΔΥΣΗ:
Eίναι κάτι περισσότερο από δεδομένο ότι υπάρχουν μεγαλιθικά μνημεία στο Τεοτεχουακάν,στη Νάζκα,στο Τιαχουανάκο και αλλού που δηλώνουν κάτι.Ότι οι άνθρωποι που τα έφτιαξαν είχαν τις απαιτούμενες γνώσεις να τα φτιάξουν.
Και δεν είναι μόνον οι γραμμές της Νάζκα (αλήθεια τί είναι οι γραμμές της Νάζκα,τί χρησιμότητα έχουν και πώς δημιουργήθηκαν ; )
Είναι και τα μεγαλιθικά κτίρια και η πύλη του Ήλιου του Τιαχουανάκο με υδραγωγούς μέσα και άλλα περίεργα,
είναι το αστερισκοπείο ΕΛ ΚΑΡΑΚΟΛ στο Χιχέν Ίτζα,
είναι ο ναός των επιγραφών στο Παλέγκ,
είναι οι ογκόλιθοι του Σακσαϋχουαμάν,
είναι οι πυραμίδες του ήλιου στο Τεοτιχουακάν,
είναι το περίφημο ανάγλυφο του Παλένκ,
είναι ο ξύλινος πίνακας και τα αγάλματα των νησιών του Πάσχα
είναι το μεγαλιθικό ηλιακό μενίρ στο Στόουνχετζ,
είναι οι πυραμίδες της Αιγύπτου και οι διάσπαστρες πυραμίδες σε όλο τον πλανήτη,
είναι οι θολωτοί ναοί (κι όχι τάφοι) των Μυκηνών,
είναι τα μινωϊκά παλάτια,
και κυρίως είναι οι Δελφοί και η Ακρόπολη....
Τέλος είναι και εκείνη η περίεργη παράδοση των Ίνκας όπου ο Παχακαμάκ θεός ήλιος έστειλε στη γή τον υιό του τον Ίνκαρο (Ίκαρος;) να διδάξει τους ανθρώπους να καλλιεργούν τη γή (Τριπτόλεμος; ) και να χτίζουν σπίτια όπως και να υφαίνουν ρούχα.Μέχρι τότε οι άνθρωποι ζούσαν άγρια,έτρωγαν ρίζες φυτών,ήταν γυμνοί και έτρωγαν ακόμη και ανθρώπινες σάρκες.
Ο Ίνκαρος με την αδερφή του έφτασαν στην χώρα τους με έναν χρυσό ράβδο που προσγειώθηκε στην λίμνη Τιτικάκα και είχαν την δυνατότητα να έρχονται και να φεύγουν από την γή όποτε το επιθυμούσαν διανύοντας μεγάλες αποστάσεις χωρίς κόπο.Όπου σφηνόνονταν ο ράβδος θεωρούνταν ώς σημάδι από τους ανθρώπους να χτίζουν μία νέα πόλη.
Ολόκληρη η Ν.Αμερική, βρίθει από ευρήματα πού δηλώνουν τόν Ηρακλή
αγάλματα, ειδώλια, τοιχογραφίες, ανάγλυφα, όπου ξεκάθαρα
εικονίζεται μέ ρόπαλο καί λεοντή...
Αν και ο Πλούταρχος μας αναφέρει:
«Ὠγυγίη τις νῆσος ἀπόπροθεν εἰν ἁλὶ κεῖται',δρόμον ἡμερῶν πέντε Βρεττανίας ἀπέχουσα πλέοντι πρὸς ἑσπέραν· ἕτεραι δὲ τρεῖς ἴσον ἐκείνης ἀφεστῶσαι καὶ ἀλλήλων πρόκεινται μάλιστα κατὰ δυσμὰς ἡλίου θερινάς. ὧν ἐν μιᾷ τὸν Κρόνον οἱ βάρβαροι καθεῖρχθαι μυθολογοῦσιν ὑπὸ τοῦ Διός, τὸν δ' ὡς υἱὸν ἔχοντα φρουρὸν τῶν τε νήσων ἐκείνων καὶ τῆς θαλάττης, ἣν Κρόνιον [941B] πέλαγος ὀνομάζουσι, παρακατῳκίσθαι. τὴν δὲ μεγάλην ἤπειρον, ὑφ' ἧς ἡ μεγάλη περιέχεται κύκλῳ θάλαττα, τῶν μὲν ἄλλων ἔλαττον ἀπέχει<ν>, τῆς δ' Ὠγυγίας περὶ πεντακισχιλίους σταδίους κωπήρεσι πλοίοις κομιζομένῳ· (βραδύπορον γὰρ εἶναι καὶ πηλῶδες ὑπὸ πλήθους ῥευμάτων τὸ πέλαγος· τὰ δὲ ῥεύματα τὴν μεγάλην ἐξιέναι γῆν καὶ γίνεσθαι προχώσεις ἀπ' αὐτῶν καὶ βαρεῖαν εἶναι καὶ γεώδη τὴν θάλατταν, ἧ καὶ πεπηγέναι δόξαν ἔσχε). τῆς δ' ἠπείρου τὰ πρὸς τῇ θαλάττῃ κατοικεῖν Ἕλληνας περὶ κόλπον οὐκ ἐλάττονα τῆς Μαιώτιδος, οὗ τὸ στόμα [941C] τῷ στόματι τοῦ Κασπίου πελάγους μάλιστα κατ' εὐθεῖαν κεῖσθαι· καλεῖν δὲ καὶ νομίζειν ἐκείνους ἠπειρώτας μὲν αὑτοὺς <νησιώτας δὲ τοὺς> ταύτην τὴν γῆν κατοικοῦντας, ὡς καὶ κύκλῳ περίρρυτον οὖσαν ὑπὸ τῆς θαλάσσης· οἴεσθαι δὲ τοῖς Κρόνου λαοῖς ἀναμιχθέντας ὕστερον τοὺς μεθ' Ἡρακλέους παραγενομένους καὶ ὑπολειφθέντας ἤδη σβεννύμενον τὸ Ἑλληνικὸν ἐκεῖ καὶ κρατούμενον γλώττῃ τε βαρβαρικῇ καὶ νόμοις καὶ διαίταις οἷον ἀναζωπυρῆσαι πάλιν ἰσχυρὸν καὶ πολὺ γενόμενον· διὸ τιμὰς ἔχειν πρώτας τὸν Ἡρακλέα, δευτέρας δὲ τὸν Κρόνον».
(Πλούταρχος "Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της σελήνης" 941Α )
Μετά από έρευνα του καθηγητή ανθρωπολογίας N.Josephson,το Πανεπιστήμιο Χαιδεμβέργης εξέδωσε το 1987 το βιβλίο με τίτλο "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΤΙΣ ΠΟΛΥΝΗΣΙΑΚΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ" ,στο οποίο περιέχονται συγκριτικοί κατάλογοι 808 Ελληνικών ή Ελληνογενων λεξεων και των αντίστοιχών τους στις Πολυνησιακές Διαλέκτους.
ΔΕΙΓΜΑ ΛΕΞΕΩΝ:
ΠΡΟΦΟΡΑ - ΣΗΜΑΣΙΑ:
ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ ΧΑΒΑΗΣ:
Αέτο - Αετός
Αρέτο – ‘Αρτος
Αρότε - Οργώνω(εκ του Αροτριάω)
Αέρε - Πλέω(εκ του Αείρω)
Χινέ - Γυνή
Νού - Νούς/Σκέψη
Μανάο - Μαθαίνω
Μέλε - Μελωδία
Λαούη - Λαός
Τάρρα - Θάρρος
Τάμα/Τάμος - Δήμος(δωρ. Δάμος)
Τόκο - Ξύλο(εκ του Δοκός)
Χανάου - Γεννάω
ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ ΚΕΤΣΟΥΑ(ΠΕΡΟΥ):
Αγνάνα - Αγνός
Ουάιρας - Αέρας
Αpulu - Θεότητα και περιοχή της επαρχίας Καουπολιακάν(Βολιβία)
Apulupanpa - Η Χώρα του Θεού Apulu
Νάκα - Νεκρός/Θάνατος (εκ του Νέκυς)
Πίρκα - Πύργος
Πίρις - Πύρ/Πύρινος
Ρίμα - Ομιλία
Ρύμακ - Ρεύμα
Ρούμι - Δύναμη/Ρώμη
Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στην καταγωγή(ή έστω συγγένια) της Λατινικής και των λατινογενών Γλωσσών από την Ελληνική.Η ύπαρξη όμως ομόηχων Ελληνογενών λέξεων,φράσεων και παραδόσεων στον Ειρηνικό Ωκεανό,αλλά και κατάλοιπα αρχαίων ελληνικών Ναών και Σκευών,είναι ενα ζήτημα που προβληματίζει και τον πιό ορθολογιστη.
Β.Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ:
Όταν μιλάμε για πυραμίδες συνήθως έρχεται στον νου μας μια εικόνα τεράστιων κατασκευών που υψώνονται πάνω από μια απέραντη θάλασσα άμμου. Αυτές είναι οι πυραμίδες της Αιγύπτου. Όμως πυραμίδες έχουν ανακαλυφθεί σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου. Πέρα από τις εξίσου γνωστές πυραμίδες του Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής τα τελευταία εκατό χρόνια έχουν αναφερθεί πυραμίδες σε διάφορες τοποθεσίες. Οι περισσότερες από αυτές θεάθηκαν από πιλότους που πετούσαν πάνω από αχαρτογράφητες περιοχές κατά την διάρκεια των αεροπορικών αποστολών τους.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά αρχαία μνημεία του κόσμου είναι ασφαλώς οι προκολομβιανές πυραμίδες της Κεντρικής Αμερικής.
Η βαθμιδωτή μορφή τους, με εξωτερική σκάλα ή ράμπες σε μία ή περισσότερες πλευρές και με επίπεδη κορυφή, θυμίζει περισσότερο τα ζιγκουράτ παρά τις αιγυπτιακές πυραμίδες. Όπως και στη Μεσοποταμία, στην επίπεδη κορυφή τους κατασκευάζονταν ναοί.
Οι πυραμίδες που παραμένουν σχεδόν άγνωστες στον δυτικό κόσμο είναι οι κινέζικες. Η πρώτη φωτογραφήθηκε το 1945, στο τέλος του δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου, ενώ φαίνεται ότι υπάρχουν περισσότερες από 100 στην πεδιάδα του Κιν Χουάν, στην ενδοχώρα της Κίνας. Το 1994, ο αυστριακός Hartwig Hausdorf ταξιδιώτης στην επαρχία Shaanxi κατέγραψε με την κάμερά του, κοντά στην πόλη Xi’an, 6 πυραμίδες. Το περίεργο είναι ότι όταν πρόβαλε το βίντεο στην πατρίδα του, διαπίστωσε ότι στο βάθος της εικόνας εμφανίζονταν κι άλλες πυραμίδες, γύρω στις 100 όπως τις μέτρησε! Μάλιστα το ύψος της μεγαλύτερης – που αποκαλείται «Μεγάλη Λευκή Πυραμίδα» και βρίσκεται στην επαρχία Sichuan – είναι γύρω στα 300 μέτρα, δηλαδή διπλάσια από την πυραμίδα του Χέοπα στη Γκίζα! Εκείνο που παρουσιάζει ενδιαφέρον σχετικά με την πυραμίδα αυτή είναι ότι η κινέζικη κυβέρνηση δεν έδωσε άδεια στον Hausdorf να βρεθεί εκεί προκειμένου να πραγματοποιήσει τις έρευνές του.
Στους γύρω χώρους που την περιβάλλουν η κυβέρνηση έφτιαξε μια βάση εκτόξευσης του πυραύλου του διαστημικού προγράμματος της χώρας και, φυσικά, η περιοχή απαγορεύεται στους επισκέπτες.
Στις ζούγκλες της Καμπότζη βρίσκονται τα αρχαία ερείπια της κάποτε μεγάλης πόλης, που είναι τώρα γνωστή σαν Ανγκόρ, η οποία είχε υπέροχους ναούς, ατελείωτες στοές και τεράστιες πυραμίδες. Η προφορική παράδοση που μεταβιβάστηκε από γενιές Καμποτζιανών, μας λέει ότι ήταν είτε έργο γιγάντων είτε του Πρα-Εούν, γνωστός ως βασιλιάς των αγγέλων.
Στην Γαλλία βρέθηκε μια κατασκευή που μοιάζει με πυραμίδα. Πιστεύεται ότι αυτή η πυραμίδα χτίστηκε από τους Ναΐτες Ιππότες όταν γύρισαν από τις σταυροφορίες του 12οι και 13ου αιώνα. Κάτω από αυτή είναι ένας υπόγειος λάκκος με αστρολογικά σύμβολα σκαλισμένα στους τοίχους.
Αινιγματική είναι η λειτουργία των ελληνικών πυραμίδων. Ίχνη τους συναντάμε σήμερα σε δεκαέξι συνολικά περιοχές. Η πιο γνωστή, ερειπωμένη πλέον, βρίσκεται στο χωριό Ελληνικό της Αργολίδας. Εξίσου μυστηριώδεις είναι και οι μικρές πυραμίδες που βρίσκονται στην κοιλάδα Γκιμάρ της Τενερίφης, στα Κανάρια νησιά. Αντίθετα, η πιο μεγάλη προϊστορική κατασκευή της Δυτικής Ευρώπης άρχισε να μας αποκαλύπτει τα μυστικά της. Πρόκειται για τον πυραμιδοειδή τεχνητό λόφο στο Ουίλτσαϊαρ της Αγγλίας, ο οποίος ονομάστηκε Σίλμπουρι Χιλ.
Η ραδιοχρονολόγηση ανάγει την κατασκευή της4000 χρόνια πριν. Είναι κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από γύψο, έχει ύψος σαράντα μέτρα και αποτελεί τμήμα μιας σειράς από προϊστορικές κατασκευές που υπάρχουν στην περιοχή. Παρόλο που ο γύψος φθείρεται γρήγορα, η πυραμίδα διατηρήθηκε μέχρι τις μέρες μας γιατί οι κατασκευαστές της την είχαν καλύψει με χώμα, προστατεύοντάς τη από τις καιρικές συνθήκες αλλά και τα εχθρικά βλέμματα.
Και στις Ηνωμένες Πολιτείες, βρέθηκαν πολλές μίνι πυραμίδες. Φήμες, που κυκλοφορούν επί μερικές δεκαετίες, αναφέρουν ότι υπάρχουν πυραμίδες στην Αλάσκα, στη Φλόριντα, μέσα στα όρια του πολύ γνωστού Τρίγωνου των Βερμούδων και σε άλλα σημεία κάτω από τον Ατλαντικό και Ειρηνικό Ωκεανό. Αυτές οι φήμες που τώρα απορρίπτονται ως λαϊκές παραδόσεις, μπορεί κάποια μέρα να λάβουν περισσότερη αναγνώριση.
Τελευταία κατασκευές παρόμοιες με τις πυραμίδες του Σουδάν – πιο χαμηλές και με πιο απότομες πλευρές από τις αιγυπτιακές – ανακαλύφθηκαν σε μια ορεινή περιοχή του Ουζμπεκιστάν, στην κεντρική Ασία. Η ανακάλυψη αυτή έγινε στις περιοχές του Κασανταρίν και της Σαμαρκάνδης, στα νότια της χώρας. Οι πυραμίδες έχουν ύψος 12-15 μέτρα και είναι λείες
Πέρα από το μυθολογικό έπος των "Διονυσιακών" του Νόννου
το οποίο αναφέρεται σε ένα καθαρά αστρονομικό ή ουράνιο επίπεδο με απολήξεις στην χθόνα σχετικά με τις εκστρατείες του Διονύσου στην ανατολή,λαμβάνουμε ώς κύρια πηγή το "Περί Ίσιδος και Οσίριδος" του Πλουτάρχου κεφ. 13:
«Και όταν εβασίλευε ο Όσιρις τους μέν Αιγύπτιους αμέσως απήλλαξε από την γεμάτη στερήσεις θηριώδη ζωή αφού τους δίδαξε την γεωργία,τους εθέσπισε νόμους και τους δίδαξε να τιμούν τους θεούς (σημ: αστρονομία,φιλοσοφία,τέχνη,μυθολογία).
Μετά ταξίδεψε σε όλη τη γή και εξημέρωσε τους τρόπους των ανθρώπων και ελάχιστες φορές μάλιστα χρειάστηκε τα όπλα γιατί τις περισσότερες φορές τους έθελγε μέσω της μουσικής,του τραγουδιού και της πειθούς του λόγου.Γι'αυτό και οι Έλληνες πίστευαν ότι είναι ο ίδιος με τον Διόνυσο».
Φυσικά δεν θα πρέπει να θεωρήσουμε τον Διόνυσο ώς φυσικό ιστορικό πρόσωπο αλλά ως ένα ευρύτερο σύνολο στοιχείων και καταστάσεων με βαθύ μυθολογικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο.
Η σχέση της ελληνικής φιλοσοφίας με τις ανατολικές θρησκείες είναι άμεση και πολύ στενή με τη χαώδη διαφορά ότι οι θρησκείες είναι κλειστές σε νέες ιδέες,ενώ η η φιλοσοφία είναι ανοικτή σε διαρκώς νέες ιδέες.
Έχουν όμως πάρα πολλά κοινά με την Κοσμοθεώρηση των Ελλήνων και κυρίως των Πυθαγορίων,των Πλατωνικών και του Ηράκλειτου δίχως να γνωρίζουμε σαφώς το γιατί.Ίσως οι Έλληνες να σχετίζονται με τους Ντέβα Αβατάρ του Ινδουϊσμου...
Σημειωτέον ότι ο Βούδας (ο πνευματικός ηγέτης και ιδρυτής των ανατολικών φιλοσοφιών-θρησκειών) έζησε γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ.Την εποχή δλδ του Πυθαγόρα και οι ανατολικές θρησκείες-φιλοσοφίες (βουδισμός-ινδουϊσμός κτλ) αναπτύχθηκαν την ίδια περίπου εποχή με την προσωκρατική φιλοσοφία.Η παράδοση θέλει τον Πυθαγόρα να έμαθε μεγάλο μέρος των διδασκαλιών του από τον παππού του Φερεκύδη ο οποίος ταξίδευε για ένα μεγάλο διάστημα στην ανατολή...
Ο Ινδός φιλόσοφος και αναλυτής του Ηράκλειτου ο Όσσο είχε πεί ότι αν ο Ηράκλειτος είχε γεννηθεί στην Ινδία θα ήταν σίγουρα ο Βούδας....
Στην Έφεσο ήταν απλά ένας από τους Ίωνες φιλόσοφους και μάλιστα από τους πιο σκοτεινούς και παρεξηγημένους....
Η ινδουϊστική φιλοσοφία μιλάει για έναν υλικό κόσμο ψευδαισθήσεων όμοιο με το "Μή όν" των Ελλήνων.Η ύλη διαρκώς υπόκειται στον νόμο της φθοράς γι'αυτό και δεν μπορεί να συλληφθεί από τον νού μας μέσω των αισθήσεών μας,καθώς αυτό που παρατηρούμε τώρα μετά από λίγο θα αλλάξει,ακόμη κι εμείς οι ίδιοι θα αλλάξουμε.
Πάνω σε αυτή τη λογική έρχεται η πλατωνική φιλοσοφία σαφώς επιρρεασμένη από την ελεατική να υποστηρίξει ότι το Όλον είναι Πολλά και Έν με τη διαφορά ότι κάποιοι εκ των Ελεατών όπως ο Ζήνων και ο Παρμενίδης υποστήριξαν ότι το Έν προυπάρχει των Πολλών και κάποιοι εξ αυτών όπως ο Εμπεδοκλής υποστήριξαν ότι το Έν και τα Πολλά συνυπάρχουν.
Ο δέ Πλάτων θεώρησε ότι στον Υλικό κόσμο επικρατεί η Λήθη ενώ στον κόσμο των Ιδεών η Α-λήθεια και σκοπός όλων των όντων είναι η ανέλιξη προς αυτήν,κάτι ανάλογο με τον πραγματικό σκοπό της ζωής στον ινδουϊσμό και κυρίως τον Μπεκτιβεντάντα Σουάμι Πραμπουπάντα η φιλοσοφική θεώρηση του οποίου αρχίσε να προσδιορίζει τα λεπτά όρια μεταξύ ινδουϊστικής φιλοσοφίας ,θρησκείας και μυστηκισμού.Ο Κρίσνα ο "άπειρα ελκυστικός" του ινδουϊσμού επί της ουσίας είναι ο "άπειρα ελκυστικός" κόσμος των Ιδεών του Πλάτωνα και σκοπός των ψυχών είναι κατά τον Πλάτωνα η συναναστροφή με τις αληθινές Ιδέες προς αυτόβουλη και συνειδητή μείωση των υλικών παθών,
με αποτέλεσμα την λύτρωση των ψυχών και την απελευθέρωσή τους από τα δεσμά της ύλης και της διαρκούς παλλιγενεσίας (μετεμψύχωσης) θεωρία σαφώς προερχόμενη από τους Ορφικούς και του Πυθαγόριους.Ο Κόσμος των Ιδεών λοιπόν είναι το αληθινό ΕΙΝΑΙ.
Διαβάζοντας στο βιβλίο "Τέλειες ερωτήσεις τέλειες απαντήσεις" του Σουάμι Πραμπουπάντα σελ. 35
«Βασάμσι τζιρνάνι γιατά βιχάγια , που σημαίνει "Τώρα φοράς ένα πουκάμισο και όταν παλιώσει θα το πετάξεις και θα πάρεις άλλο"»
βρίσκουμε την ρήση του Ηράκλειτου που αναφέρει
<<αθάνατοι θνητοί , θνητοί αθάνατοι>> 62 και "είναι τέρψη ή θάνατος για τις ψυχές να γίνονται υγρές.Τέρψη είναι η πτώση στη γέννηση.Η ζωή μας γεννιέται από τον θάνατό τους και η ζωή μας γεννιέται από τον θάνατό τους" απόσπασμα 77.
Συνεχίζοντας τον Διάλογό του ο Πραμπουπάντα στον διάλογό του (σχεδόν πλατωνικό) συνεχίζει λέγοντας
"Τί είναι αυτό που αλλάζει το άλλο ;Τί είναι αυτό που μένει σταθερό; (θυμίζοντας τον διάλογο "Τίμαιο" που ρωτάει ο Σωκράτης "Τί είναι αυτό που υπάρχει αεί και δεν γεννήθηκε και τί εκείνο που διαρκώς γίνεται;)
Βάση του Ινδουϊσμού και των ανατολικών φιλοσοφιών τα πάντα μεταστοιχειώνονται και αποτελούν μία πλάνη για τον άνθρωπο (Μάγια = Μη Όν = Ύλη) διότι τίποτε δεν κρατάει για πάντα και δεν υπάρχει αμετάβλητο,ενώ το μόνον αληθινό είναι η ουσία των πάντων το άπειρα ελκυστικό (Κρίσνα = Όν = Είναι) είναι αυτό που υπάρχει αμετάβλητο και η μεριστή Ψυχή (Ατμα) σαν σκοπό της έχει την επιστροφή προς την ευδαιμονία (Νιρβάνα) μέσω της διαλεκτικής μας σχέσης με τη ζωή και το θάνατο.Ο Διόνυσος για τους Έλληνες είναι ο ενδοκοσμικός Νούς και για τις ανατολικές φιλοσοφίες είναι ο Κρίσνα.
Κατά κάποιο παράδοξο τρόπο συναντούμε στοιχεία και σύμβολα του ελληνικού πολιτισμού όχι μόνον στις Ινδίες,αλλά και στην Νότια Κίνα και στο Θιβέτ.
αν παρατηρήσουμε φυσιογνωμικά και πολιτισμικά την φυλή των Καλάς στο Αφγανιστάν ή την φυλή Σίκχ (Σινδούς) στα σύνορα του Πακιστάν θα βγάλουμε αρκετά σημαντικά συμπεράσματα.
Μετά από αυτά ας σκεφτούμε τον ρόλο των Ταλιμπάν απέναντι στην παγκοσμιοποίηση ώς πυρήνας αντίδρασης καθώς και τον πνευματικό ρόλο των Σούφι της βόρειας Ινδίας και του Θιβέτ στην Ασιατική Ήπειρο.Ας μην ξεχνάμε ότι κατά την μυθολογία ο Διόνυσος μεγάλωσε στο όρος της Νύσσας (βλ. "Αλεξάνδρου Ανάβασις" του Αρριανού Δ/27 Ι ) αλλά και λαμβάνοντας υπ'όψιν το ακόλουθο απόσπασμα του Αρριανού από τα "Ινδικά" (Ε 12) σχετικά με την καταγωγή των Σίβας ή Σίνδων και λαμβάνοντας υπ'όψιν την ετυμολογική συγγένεια των Σίβας με την Ινδική Θεότητα Σίβα:
«Όσον αφορά τους Σίβας οι οποίοι ήταν γένος Ινδικόν
επειδή οισμένοι τους είδαν να ντύνονται με δέρματα,ισχυρίζονται
ότι είναι υπολείμματα του στρατού εκ της εκστρατείας του Ηρακλέους επειδή μάλιστα οι Σίβαι φέρουν και ράβδο ώς ανάμνησιν του ροπάλου του Ηρακλέους».
Θα ήθελα να προσθέσω κι εγώ μερικά στοιχεία με την σειρά μου από μια μελέτη που είχα κάνει προσφάτως πάνω στο θέμα.
Α.Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΔΥΣΗ:
Eίναι κάτι περισσότερο από δεδομένο ότι υπάρχουν μεγαλιθικά μνημεία στο Τεοτεχουακάν,στη Νάζκα,στο Τιαχουανάκο και αλλού που δηλώνουν κάτι.Ότι οι άνθρωποι που τα έφτιαξαν είχαν τις απαιτούμενες γνώσεις να τα φτιάξουν.
Και δεν είναι μόνον οι γραμμές της Νάζκα (αλήθεια τί είναι οι γραμμές της Νάζκα,τί χρησιμότητα έχουν και πώς δημιουργήθηκαν ; )
Είναι και τα μεγαλιθικά κτίρια και η πύλη του Ήλιου του Τιαχουανάκο με υδραγωγούς μέσα και άλλα περίεργα,
είναι το αστερισκοπείο ΕΛ ΚΑΡΑΚΟΛ στο Χιχέν Ίτζα,
είναι ο ναός των επιγραφών στο Παλέγκ,
είναι οι ογκόλιθοι του Σακσαϋχουαμάν,
είναι οι πυραμίδες του ήλιου στο Τεοτιχουακάν,
είναι το περίφημο ανάγλυφο του Παλένκ,
είναι ο ξύλινος πίνακας και τα αγάλματα των νησιών του Πάσχα
είναι το μεγαλιθικό ηλιακό μενίρ στο Στόουνχετζ,
είναι οι πυραμίδες της Αιγύπτου και οι διάσπαστρες πυραμίδες σε όλο τον πλανήτη,
είναι οι θολωτοί ναοί (κι όχι τάφοι) των Μυκηνών,
είναι τα μινωϊκά παλάτια,
και κυρίως είναι οι Δελφοί και η Ακρόπολη....
Τέλος είναι και εκείνη η περίεργη παράδοση των Ίνκας όπου ο Παχακαμάκ θεός ήλιος έστειλε στη γή τον υιό του τον Ίνκαρο (Ίκαρος;) να διδάξει τους ανθρώπους να καλλιεργούν τη γή (Τριπτόλεμος; ) και να χτίζουν σπίτια όπως και να υφαίνουν ρούχα.Μέχρι τότε οι άνθρωποι ζούσαν άγρια,έτρωγαν ρίζες φυτών,ήταν γυμνοί και έτρωγαν ακόμη και ανθρώπινες σάρκες.
Ο Ίνκαρος με την αδερφή του έφτασαν στην χώρα τους με έναν χρυσό ράβδο που προσγειώθηκε στην λίμνη Τιτικάκα και είχαν την δυνατότητα να έρχονται και να φεύγουν από την γή όποτε το επιθυμούσαν διανύοντας μεγάλες αποστάσεις χωρίς κόπο.Όπου σφηνόνονταν ο ράβδος θεωρούνταν ώς σημάδι από τους ανθρώπους να χτίζουν μία νέα πόλη.
Ολόκληρη η Ν.Αμερική, βρίθει από ευρήματα πού δηλώνουν τόν Ηρακλή
αγάλματα, ειδώλια, τοιχογραφίες, ανάγλυφα, όπου ξεκάθαρα
εικονίζεται μέ ρόπαλο καί λεοντή...
Αν και ο Πλούταρχος μας αναφέρει:
«Ὠγυγίη τις νῆσος ἀπόπροθεν εἰν ἁλὶ κεῖται',δρόμον ἡμερῶν πέντε Βρεττανίας ἀπέχουσα πλέοντι πρὸς ἑσπέραν· ἕτεραι δὲ τρεῖς ἴσον ἐκείνης ἀφεστῶσαι καὶ ἀλλήλων πρόκεινται μάλιστα κατὰ δυσμὰς ἡλίου θερινάς. ὧν ἐν μιᾷ τὸν Κρόνον οἱ βάρβαροι καθεῖρχθαι μυθολογοῦσιν ὑπὸ τοῦ Διός, τὸν δ' ὡς υἱὸν ἔχοντα φρουρὸν τῶν τε νήσων ἐκείνων καὶ τῆς θαλάττης, ἣν Κρόνιον [941B] πέλαγος ὀνομάζουσι, παρακατῳκίσθαι. τὴν δὲ μεγάλην ἤπειρον, ὑφ' ἧς ἡ μεγάλη περιέχεται κύκλῳ θάλαττα, τῶν μὲν ἄλλων ἔλαττον ἀπέχει<ν>, τῆς δ' Ὠγυγίας περὶ πεντακισχιλίους σταδίους κωπήρεσι πλοίοις κομιζομένῳ· (βραδύπορον γὰρ εἶναι καὶ πηλῶδες ὑπὸ πλήθους ῥευμάτων τὸ πέλαγος· τὰ δὲ ῥεύματα τὴν μεγάλην ἐξιέναι γῆν καὶ γίνεσθαι προχώσεις ἀπ' αὐτῶν καὶ βαρεῖαν εἶναι καὶ γεώδη τὴν θάλατταν, ἧ καὶ πεπηγέναι δόξαν ἔσχε). τῆς δ' ἠπείρου τὰ πρὸς τῇ θαλάττῃ κατοικεῖν Ἕλληνας περὶ κόλπον οὐκ ἐλάττονα τῆς Μαιώτιδος, οὗ τὸ στόμα [941C] τῷ στόματι τοῦ Κασπίου πελάγους μάλιστα κατ' εὐθεῖαν κεῖσθαι· καλεῖν δὲ καὶ νομίζειν ἐκείνους ἠπειρώτας μὲν αὑτοὺς <νησιώτας δὲ τοὺς> ταύτην τὴν γῆν κατοικοῦντας, ὡς καὶ κύκλῳ περίρρυτον οὖσαν ὑπὸ τῆς θαλάσσης· οἴεσθαι δὲ τοῖς Κρόνου λαοῖς ἀναμιχθέντας ὕστερον τοὺς μεθ' Ἡρακλέους παραγενομένους καὶ ὑπολειφθέντας ἤδη σβεννύμενον τὸ Ἑλληνικὸν ἐκεῖ καὶ κρατούμενον γλώττῃ τε βαρβαρικῇ καὶ νόμοις καὶ διαίταις οἷον ἀναζωπυρῆσαι πάλιν ἰσχυρὸν καὶ πολὺ γενόμενον· διὸ τιμὰς ἔχειν πρώτας τὸν Ἡρακλέα, δευτέρας δὲ τὸν Κρόνον».
(Πλούταρχος "Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της σελήνης" 941Α )
Μετά από έρευνα του καθηγητή ανθρωπολογίας N.Josephson,το Πανεπιστήμιο Χαιδεμβέργης εξέδωσε το 1987 το βιβλίο με τίτλο "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΤΙΣ ΠΟΛΥΝΗΣΙΑΚΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ" ,στο οποίο περιέχονται συγκριτικοί κατάλογοι 808 Ελληνικών ή Ελληνογενων λεξεων και των αντίστοιχών τους στις Πολυνησιακές Διαλέκτους.
ΔΕΙΓΜΑ ΛΕΞΕΩΝ:
ΠΡΟΦΟΡΑ - ΣΗΜΑΣΙΑ:
ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ ΧΑΒΑΗΣ:
Αέτο - Αετός
Αρέτο – ‘Αρτος
Αρότε - Οργώνω(εκ του Αροτριάω)
Αέρε - Πλέω(εκ του Αείρω)
Χινέ - Γυνή
Νού - Νούς/Σκέψη
Μανάο - Μαθαίνω
Μέλε - Μελωδία
Λαούη - Λαός
Τάρρα - Θάρρος
Τάμα/Τάμος - Δήμος(δωρ. Δάμος)
Τόκο - Ξύλο(εκ του Δοκός)
Χανάου - Γεννάω
ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ ΚΕΤΣΟΥΑ(ΠΕΡΟΥ):
Αγνάνα - Αγνός
Ουάιρας - Αέρας
Αpulu - Θεότητα και περιοχή της επαρχίας Καουπολιακάν(Βολιβία)
Apulupanpa - Η Χώρα του Θεού Apulu
Νάκα - Νεκρός/Θάνατος (εκ του Νέκυς)
Πίρκα - Πύργος
Πίρις - Πύρ/Πύρινος
Ρίμα - Ομιλία
Ρύμακ - Ρεύμα
Ρούμι - Δύναμη/Ρώμη
Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στην καταγωγή(ή έστω συγγένια) της Λατινικής και των λατινογενών Γλωσσών από την Ελληνική.Η ύπαρξη όμως ομόηχων Ελληνογενών λέξεων,φράσεων και παραδόσεων στον Ειρηνικό Ωκεανό,αλλά και κατάλοιπα αρχαίων ελληνικών Ναών και Σκευών,είναι ενα ζήτημα που προβληματίζει και τον πιό ορθολογιστη.
Β.Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ:
Όταν μιλάμε για πυραμίδες συνήθως έρχεται στον νου μας μια εικόνα τεράστιων κατασκευών που υψώνονται πάνω από μια απέραντη θάλασσα άμμου. Αυτές είναι οι πυραμίδες της Αιγύπτου. Όμως πυραμίδες έχουν ανακαλυφθεί σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου. Πέρα από τις εξίσου γνωστές πυραμίδες του Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής τα τελευταία εκατό χρόνια έχουν αναφερθεί πυραμίδες σε διάφορες τοποθεσίες. Οι περισσότερες από αυτές θεάθηκαν από πιλότους που πετούσαν πάνω από αχαρτογράφητες περιοχές κατά την διάρκεια των αεροπορικών αποστολών τους.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά αρχαία μνημεία του κόσμου είναι ασφαλώς οι προκολομβιανές πυραμίδες της Κεντρικής Αμερικής.
Η βαθμιδωτή μορφή τους, με εξωτερική σκάλα ή ράμπες σε μία ή περισσότερες πλευρές και με επίπεδη κορυφή, θυμίζει περισσότερο τα ζιγκουράτ παρά τις αιγυπτιακές πυραμίδες. Όπως και στη Μεσοποταμία, στην επίπεδη κορυφή τους κατασκευάζονταν ναοί.
Οι πυραμίδες που παραμένουν σχεδόν άγνωστες στον δυτικό κόσμο είναι οι κινέζικες. Η πρώτη φωτογραφήθηκε το 1945, στο τέλος του δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου, ενώ φαίνεται ότι υπάρχουν περισσότερες από 100 στην πεδιάδα του Κιν Χουάν, στην ενδοχώρα της Κίνας. Το 1994, ο αυστριακός Hartwig Hausdorf ταξιδιώτης στην επαρχία Shaanxi κατέγραψε με την κάμερά του, κοντά στην πόλη Xi’an, 6 πυραμίδες. Το περίεργο είναι ότι όταν πρόβαλε το βίντεο στην πατρίδα του, διαπίστωσε ότι στο βάθος της εικόνας εμφανίζονταν κι άλλες πυραμίδες, γύρω στις 100 όπως τις μέτρησε! Μάλιστα το ύψος της μεγαλύτερης – που αποκαλείται «Μεγάλη Λευκή Πυραμίδα» και βρίσκεται στην επαρχία Sichuan – είναι γύρω στα 300 μέτρα, δηλαδή διπλάσια από την πυραμίδα του Χέοπα στη Γκίζα! Εκείνο που παρουσιάζει ενδιαφέρον σχετικά με την πυραμίδα αυτή είναι ότι η κινέζικη κυβέρνηση δεν έδωσε άδεια στον Hausdorf να βρεθεί εκεί προκειμένου να πραγματοποιήσει τις έρευνές του.
Στους γύρω χώρους που την περιβάλλουν η κυβέρνηση έφτιαξε μια βάση εκτόξευσης του πυραύλου του διαστημικού προγράμματος της χώρας και, φυσικά, η περιοχή απαγορεύεται στους επισκέπτες.
Στις ζούγκλες της Καμπότζη βρίσκονται τα αρχαία ερείπια της κάποτε μεγάλης πόλης, που είναι τώρα γνωστή σαν Ανγκόρ, η οποία είχε υπέροχους ναούς, ατελείωτες στοές και τεράστιες πυραμίδες. Η προφορική παράδοση που μεταβιβάστηκε από γενιές Καμποτζιανών, μας λέει ότι ήταν είτε έργο γιγάντων είτε του Πρα-Εούν, γνωστός ως βασιλιάς των αγγέλων.
Στην Γαλλία βρέθηκε μια κατασκευή που μοιάζει με πυραμίδα. Πιστεύεται ότι αυτή η πυραμίδα χτίστηκε από τους Ναΐτες Ιππότες όταν γύρισαν από τις σταυροφορίες του 12οι και 13ου αιώνα. Κάτω από αυτή είναι ένας υπόγειος λάκκος με αστρολογικά σύμβολα σκαλισμένα στους τοίχους.
Αινιγματική είναι η λειτουργία των ελληνικών πυραμίδων. Ίχνη τους συναντάμε σήμερα σε δεκαέξι συνολικά περιοχές. Η πιο γνωστή, ερειπωμένη πλέον, βρίσκεται στο χωριό Ελληνικό της Αργολίδας. Εξίσου μυστηριώδεις είναι και οι μικρές πυραμίδες που βρίσκονται στην κοιλάδα Γκιμάρ της Τενερίφης, στα Κανάρια νησιά. Αντίθετα, η πιο μεγάλη προϊστορική κατασκευή της Δυτικής Ευρώπης άρχισε να μας αποκαλύπτει τα μυστικά της. Πρόκειται για τον πυραμιδοειδή τεχνητό λόφο στο Ουίλτσαϊαρ της Αγγλίας, ο οποίος ονομάστηκε Σίλμπουρι Χιλ.
Η ραδιοχρονολόγηση ανάγει την κατασκευή της4000 χρόνια πριν. Είναι κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από γύψο, έχει ύψος σαράντα μέτρα και αποτελεί τμήμα μιας σειράς από προϊστορικές κατασκευές που υπάρχουν στην περιοχή. Παρόλο που ο γύψος φθείρεται γρήγορα, η πυραμίδα διατηρήθηκε μέχρι τις μέρες μας γιατί οι κατασκευαστές της την είχαν καλύψει με χώμα, προστατεύοντάς τη από τις καιρικές συνθήκες αλλά και τα εχθρικά βλέμματα.
Και στις Ηνωμένες Πολιτείες, βρέθηκαν πολλές μίνι πυραμίδες. Φήμες, που κυκλοφορούν επί μερικές δεκαετίες, αναφέρουν ότι υπάρχουν πυραμίδες στην Αλάσκα, στη Φλόριντα, μέσα στα όρια του πολύ γνωστού Τρίγωνου των Βερμούδων και σε άλλα σημεία κάτω από τον Ατλαντικό και Ειρηνικό Ωκεανό. Αυτές οι φήμες που τώρα απορρίπτονται ως λαϊκές παραδόσεις, μπορεί κάποια μέρα να λάβουν περισσότερη αναγνώριση.
Τελευταία κατασκευές παρόμοιες με τις πυραμίδες του Σουδάν – πιο χαμηλές και με πιο απότομες πλευρές από τις αιγυπτιακές – ανακαλύφθηκαν σε μια ορεινή περιοχή του Ουζμπεκιστάν, στην κεντρική Ασία. Η ανακάλυψη αυτή έγινε στις περιοχές του Κασανταρίν και της Σαμαρκάνδης, στα νότια της χώρας. Οι πυραμίδες έχουν ύψος 12-15 μέτρα και είναι λείες
«Στη Δυτική περιοχή της ινδικής υποηπείρου, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το κράτος του Πακιστάν, έγινε πριν από αιώνες η συνάντηση των λαών της Ινδίας και της Ελλάδας. Αρχαίοι 'Ελληνες συγγραφείς, όπως ο Ηρόδοτος, μας ενημερώνουν ότι από τον 6ο π.Χ αιώνα υπήρχαν εκεί 'Ελληνες, αλλά και Βουδιστικά κείμενα, όπως το "Majjihima Nakaya", αναφέρονται σε "Κράτος Ελλήνων" την εποχή του Βούδα τον 6ο π.Χ. αιώνα στον Καύκασο (Hindukush), εκεί που σήμερα ζουν οι Καλάς. Η παρουσία των Ελλήνων στην ινδική υποήπειρο γίνεται περισσότερο αισθητή μετά τον 4ο π.Χ. αιώνα.
Η θρησκεία τους είναι πολυθεϊστική. Πατέρας των θεών και των ανθρώπων είναι ο DI ZAU (Δίας-Ζευς). Το όνομά του σημαίνει «αυτός που δίνει ζωή» μιας και οι λέξεις «DI» και «ZAU» σημαίνουν «Δίδω» και «Ζωή» αντίστοιχα. Τον πατέρα των θεών τον αποκαλούν και "Raintagarau" (Παντοκράτωρ) που σημαίνει αυτόν που «τα πάντα ελέγχει και κυβερνά». Η θεότητα του σπιτιού, της οικογένειας και της κοινότητας είναι η «Tsestak» (Εστία). Κάθε σπίτι έχει μια γωνιά αφιερωμένη σ' αυτήν και κάθε οικισμός ένα ναό, όπου συγκεντρώνονται για τις τελετές τους. Στα δάση, στα ποτάμια, στις κορυφές των βουνών κατοικούν διάφορα Πνεύματα (Νύμφες), που πολλές φορές βοηθούν τους Καλάς μέσω «διαμέσων» ανθρώπων οι οποίοι μπορούν και επικοινωνούν μαζί τους. Προστάτης των ποιμένων είναι ο "Sagikor" με ιδιαίτερο ιερό, που δέχεται προσφορές όταν οι ποιμένες κατεβαίνουν από τα υψώματα στα χωριά τους. Το τελετουργικό της θυσίας ακολουθεί την αρχαία ελληνική παράδοση, αφού και εδώ ο κέδρος και η βελανιδιά είναι τα ιερά δένδρα του DI ZAU.
Οι Καλάς ακολουθούν σήμερα τα ίδια αρχαία έθιμα, δηλαδή καθαρτήρια λουτρά, ψήσιμο ειδικών άρτων, πυρσοφορίες, σεξουαλικά πειράγματα, προσφορά τροφών στους προγόνους τους κ.α. Στις θρησκευτικές εορτές που παρευρίσκονται και γυναίκες εκτελούνται γυναικείοι κυκλικοί χοροί. Οι γυναίκες είναι πιασμένες σε κύκλο με τα χέρια πλεγμένα πίσω από την πλάτη και συνοδεύουν το χορό με τραγούδι. Η οργανική συνοδεία που βρίσκεται στο κέντρο του κύκλου είναι ένα μεγάλο νταούλι, ξύλινες φλογέρες και τοξοειδής άρπα με τέσσερις χορδές που θυμίζει την αρχαιοελληνική λύρα. Μέσα στη θάλασσα των μουσουλμάνων της Ασίας, οι Καλάς είναι οι μόνοι που παράγουν κρασί και το χαίρονται στις γιορτές και στις συνάξεις τους. Η γλώσσα τους έχει στοιχεία από τα Περσικά, τα Σανσκριτικά και τα Ελληνικά, αφού βρίσκουμε λέξεις που έχουν κοινές ρίζες με τη δική μας γλώσσα.
ΝΟΜ όνομα
ΠΑΡΕΙΜ πορεύομαι, διαβαίνω εκ του πάρειμι
ΧΕΜΑΝ χειμώνας
ΙΛΑ έλα
ΔΟΝΤΟΥΓΙΑ δόντια
DI δίδω
ΙΣΠΑΤΑ χαιρετισμός, εκ του ασπάζομαι. Γι' αυτό φιλιούνται
όταν συναντιούνται μετά από καιρό
Η ενδυμασία των γυναικών μοιάζει πολύ με τον αρχαίο χιτώνα. Το φόρεμά τους είναι μαύρο και είναι κεντημένο στα μανίκια, γύρω από το λαιμό και στον ποδόγυρο. Το χτένισμά τους είναι χαρακτηριστικό με τις πέντε πλεξούδες που το αποτελούν. Το γιορτινό καπέλο τους φέρει φούντα και κατά τη διάρκεια των γιορτών τους κοσμείται με φτερά και αρωματικά κλαδιά. Μοιάζει με το λοφίο περικεφαλαίας της Μακεδονίτικης στολής. τα θαλασσινά κοχύλια είναι απαραίτητο κόσμημα των καπέλων τους, πιθανό κατάλοιπο της θαλασσινής καταγωγής τους. Οι άνδρες μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα φορούσαν χιτώνιο-σάκο που το ονόμαζαν "Σακάτσι". Το καπέλο τους θυμίζει την αρχαία μακεδονική Καυσία. Ο τρόπος κατασκευής των σπιτιών τους έχει πολλά κοινά στοιχεία με το μακεδονίτικο σπίτι. Είναι κτισμένα με πέτρες και ξύλα και με εξώστη στο πάνω πάτωμα. Στις προσόψεις των σπιτιών τους υπάρχουν ξυλόγλυπτα μοτίβα που παραπέμπουν σε ανάλογα ελληνικά (μαίανδροι, ρόδακες, γεωμετρικά σχήματα και ακτινωτά αστέρια). Από παράδοση κάθονται σε καρέκλες και σκαμνιά, σε αντίθεση με τον παραδοσιακό τρόπο των Ασιατών που κάθονται οκλαδόν. Ο Πακιστανικός οργανισμός Τουρισμού τους προβάλλει ως απογόνους των στρατιωτών του Μ. Αλεξάνδρου. 'Ετσι πολλοί επισκέπτονται τις κοιλάδες τους για να γνωρίσουν τη μοναδική αυτή φυλή».
(πηγή: ιστοσελίδα http://abnet.agrino.org/htmls/D/D012.html )
Πέρα από το μυθολογικό έπος των "Διονυσιακών" του Νόννου
το οποίο αναφέρεται σε ένα καθαρά αστρονομικό ή ουράνιο επίπεδο με απολήξεις στην χθόνα σχετικά με τις εκστρατείες του Διονύσου στην ανατολή,λαμβάνουμε ώς κύρια πηγή το "Περί Ίσιδος και Οσίριδος" του Πλουτάρχου κεφ. 13:
«Και όταν εβασίλευε ο Όσιρις τους μέν Αιγύπτιους αμέσως απήλλαξε από την γεμάτη στερήσεις θηριώδη ζωή αφού τους δίδαξε την γεωργία,τους εθέσπισε νόμους και τους δίδαξε να τιμούν τους θεούς (σημ: αστρονομία,φιλοσοφία,τέχνη,μυθολογία).
Μετά ταξίδεψε σε όλη τη γή και εξημέρωσε τους τρόπους των ανθρώπων και ελάχιστες φορές μάλιστα χρειάστηκε τα όπλα γιατί τις περισσότερες φορές τους έθελγε μέσω της μουσικής,του τραγουδιού και της πειθούς του λόγου.Γι'αυτό και οι Έλληνες πίστευαν ότι είναι ο ίδιος με τον Διόνυσο».
Φυσικά δεν θα πρέπει να θεωρήσουμε τον Διόνυσο ώς φυσικό ιστορικό πρόσωπο αλλά ως ένα ευρύτερο σύνολο στοιχείων και καταστάσεων με βαθύ μυθολογικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο.
Η σχέση της ελληνικής φιλοσοφίας με τις ανατολικές θρησκείες είναι άμεση και πολύ στενή με τη χαώδη διαφορά ότι οι θρησκείες είναι κλειστές σε νέες ιδέες,ενώ η η φιλοσοφία είναι ανοικτή σε διαρκώς νέες ιδέες.
Έχουν όμως πάρα πολλά κοινά με την Κοσμοθεώρηση των Ελλήνων και κυρίως των Πυθαγορίων,των Πλατωνικών και του Ηράκλειτου δίχως να γνωρίζουμε σαφώς το γιατί.Ίσως οι Έλληνες να σχετίζονται με τους Ντέβα Αβατάρ του Ινδουϊσμου...
Σημειωτέον ότι ο Βούδας (ο πνευματικός ηγέτης και ιδρυτής των ανατολικών φιλοσοφιών-θρησκειών) έζησε γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ.Την εποχή δλδ του Πυθαγόρα και οι ανατολικές θρησκείες-φιλοσοφίες (βουδισμός-ινδουϊσμός κτλ) αναπτύχθηκαν την ίδια περίπου εποχή με την προσωκρατική φιλοσοφία.Η παράδοση θέλει τον Πυθαγόρα να έμαθε μεγάλο μέρος των διδασκαλιών του από τον παππού του Φερεκύδη ο οποίος ταξίδευε για ένα μεγάλο διάστημα στην ανατολή...
Ο Ινδός φιλόσοφος και αναλυτής του Ηράκλειτου ο Όσσο είχε πεί ότι αν ο Ηράκλειτος είχε γεννηθεί στην Ινδία θα ήταν σίγουρα ο Βούδας....
Στην Έφεσο ήταν απλά ένας από τους Ίωνες φιλόσοφους και μάλιστα από τους πιο σκοτεινούς και παρεξηγημένους....
Η ινδουϊστική φιλοσοφία μιλάει για έναν υλικό κόσμο ψευδαισθήσεων όμοιο με το "Μή όν" των Ελλήνων.Η ύλη διαρκώς υπόκειται στον νόμο της φθοράς γι'αυτό και δεν μπορεί να συλληφθεί από τον νού μας μέσω των αισθήσεών μας,καθώς αυτό που παρατηρούμε τώρα μετά από λίγο θα αλλάξει,ακόμη κι εμείς οι ίδιοι θα αλλάξουμε.
Πάνω σε αυτή τη λογική έρχεται η πλατωνική φιλοσοφία σαφώς επιρρεασμένη από την ελεατική να υποστηρίξει ότι το Όλον είναι Πολλά και Έν με τη διαφορά ότι κάποιοι εκ των Ελεατών όπως ο Ζήνων και ο Παρμενίδης υποστήριξαν ότι το Έν προυπάρχει των Πολλών και κάποιοι εξ αυτών όπως ο Εμπεδοκλής υποστήριξαν ότι το Έν και τα Πολλά συνυπάρχουν.
Ο δέ Πλάτων θεώρησε ότι στον Υλικό κόσμο επικρατεί η Λήθη ενώ στον κόσμο των Ιδεών η Α-λήθεια και σκοπός όλων των όντων είναι η ανέλιξη προς αυτήν,κάτι ανάλογο με τον πραγματικό σκοπό της ζωής στον ινδουϊσμό και κυρίως τον Μπεκτιβεντάντα Σουάμι Πραμπουπάντα η φιλοσοφική θεώρηση του οποίου αρχίσε να προσδιορίζει τα λεπτά όρια μεταξύ ινδουϊστικής φιλοσοφίας ,θρησκείας και μυστηκισμού.Ο Κρίσνα ο "άπειρα ελκυστικός" του ινδουϊσμού επί της ουσίας είναι ο "άπειρα ελκυστικός" κόσμος των Ιδεών του Πλάτωνα και σκοπός των ψυχών είναι κατά τον Πλάτωνα η συναναστροφή με τις αληθινές Ιδέες προς αυτόβουλη και συνειδητή μείωση των υλικών παθών,
με αποτέλεσμα την λύτρωση των ψυχών και την απελευθέρωσή τους από τα δεσμά της ύλης και της διαρκούς παλλιγενεσίας (μετεμψύχωσης) θεωρία σαφώς προερχόμενη από τους Ορφικούς και του Πυθαγόριους.Ο Κόσμος των Ιδεών λοιπόν είναι το αληθινό ΕΙΝΑΙ.
Διαβάζοντας στο βιβλίο "Τέλειες ερωτήσεις τέλειες απαντήσεις" του Σουάμι Πραμπουπάντα σελ. 35
«Βασάμσι τζιρνάνι γιατά βιχάγια , που σημαίνει "Τώρα φοράς ένα πουκάμισο και όταν παλιώσει θα το πετάξεις και θα πάρεις άλλο"»
βρίσκουμε την ρήση του Ηράκλειτου που αναφέρει
<<αθάνατοι θνητοί , θνητοί αθάνατοι>> 62 και "είναι τέρψη ή θάνατος για τις ψυχές να γίνονται υγρές.Τέρψη είναι η πτώση στη γέννηση.Η ζωή μας γεννιέται από τον θάνατό τους και η ζωή μας γεννιέται από τον θάνατό τους" απόσπασμα 77.
Συνεχίζοντας τον Διάλογό του ο Πραμπουπάντα στον διάλογό του (σχεδόν πλατωνικό) συνεχίζει λέγοντας
"Τί είναι αυτό που αλλάζει το άλλο ;Τί είναι αυτό που μένει σταθερό; (θυμίζοντας τον διάλογο "Τίμαιο" που ρωτάει ο Σωκράτης "Τί είναι αυτό που υπάρχει αεί και δεν γεννήθηκε και τί εκείνο που διαρκώς γίνεται;)
Βάση του Ινδουϊσμού και των ανατολικών φιλοσοφιών τα πάντα μεταστοιχειώνονται και αποτελούν μία πλάνη για τον άνθρωπο (Μάγια = Μη Όν = Ύλη) διότι τίποτε δεν κρατάει για πάντα και δεν υπάρχει αμετάβλητο,ενώ το μόνον αληθινό είναι η ουσία των πάντων το άπειρα ελκυστικό (Κρίσνα = Όν = Είναι) είναι αυτό που υπάρχει αμετάβλητο και η μεριστή Ψυχή (Ατμα) σαν σκοπό της έχει την επιστροφή προς την ευδαιμονία (Νιρβάνα) μέσω της διαλεκτικής μας σχέσης με τη ζωή και το θάνατο.Ο Διόνυσος για τους Έλληνες είναι ο ενδοκοσμικός Νούς και για τις ανατολικές φιλοσοφίες είναι ο Κρίσνα.
Κατά κάποιο παράδοξο τρόπο συναντούμε στοιχεία και σύμβολα του ελληνικού πολιτισμού όχι μόνον στις Ινδίες,αλλά και στην Νότια Κίνα και στο Θιβέτ.
αν παρατηρήσουμε φυσιογνωμικά και πολιτισμικά την φυλή των Καλάς στο Αφγανιστάν ή την φυλή Σίκχ (Σινδούς) στα σύνορα του Πακιστάν θα βγάλουμε αρκετά σημαντικά συμπεράσματα.
Μετά από αυτά ας σκεφτούμε τον ρόλο των Ταλιμπάν απέναντι στην παγκοσμιοποίηση ώς πυρήνας αντίδρασης καθώς και τον πνευματικό ρόλο των Σούφι της βόρειας Ινδίας και του Θιβέτ στην Ασιατική Ήπειρο.Ας μην ξεχνάμε ότι κατά την μυθολογία ο Διόνυσος μεγάλωσε στο όρος της Νύσσας (βλ. "Αλεξάνδρου Ανάβασις" του Αρριανού Δ/27 Ι ) αλλά και λαμβάνοντας υπ'όψιν το ακόλουθο απόσπασμα του Αρριανού από τα "Ινδικά" (Ε 12) σχετικά με την καταγωγή των Σίβας ή Σίνδων και λαμβάνοντας υπ'όψιν την ετυμολογική συγγένεια των Σίβας με την Ινδική Θεότητα Σίβα:
«Όσον αφορά τους Σίβας οι οποίοι ήταν γένος Ινδικόν
επειδή οισμένοι τους είδαν να ντύνονται με δέρματα,ισχυρίζονται
ότι είναι υπολείμματα του στρατού εκ της εκστρατείας του Ηρακλέους επειδή μάλιστα οι Σίβαι φέρουν και ράβδο ώς ανάμνησιν του ροπάλου του Ηρακλέους».
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;