ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΤΑΤΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΑΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΡΟΥΤΗ [ΡΑΠΤΌΠΟΥΛΟΥ] ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ.
Διάβασα καὶ ξαναδιάβασα, ἀνέγνωσα καὶ ξανανέγνωσα τὸ ὡς Μυθηστόρημα θεωρούμενο, ἑνώ εἶναι Ἱστορικὸ ἀφήγημα, τὸ μὲ τὸν δηλωτικὸ καὶ προσδιοριστικὸ τίτλο: Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ" πόνημα τοῦ Ρούτη Παναγίωτη.
Μετὰ τὰ ἀλλεπάλληλα διαβάσματά του καὶ τὶς ἀλλεπάλληλες ἀναγνώσεις του ἀφυπνήσθησαν τελείως, οἱ κατὰ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο ἔχουσες ἑδραιωθεῖ εἰς τὰ μνημηκά μου καὶ συναισθηματικά κύτταρα βιώσεις καὶ ἐμπειρίες.
Κύριώτερο ἐρέθισμα, τῆς ὁλικῆς των ἀφυπνήσεως καὶ ἀναζωντανεύσεώς των ἦτο καὶ οἱ ἀπὸ τὸν Συγγραφέα Ρούτη περιγραφόμενοι διάλογοι, τοῦ Κουμμουνιστή Παλαιολλαδίτου [τοῦ Φυσικοῦ του Παπποῦ] καὶ τοῦ "Φασίστα" Μαρκόνη.
Διὰ τῶν διαλόγων δὲ αὐτῶν δὲν ἀποκαλύπτεται ἁπλῶς ἀλλὰ τονίζεται σαφῶς ἡ αἰώνια καὶ ἀμόλυντη ἔννοια καὶ κυρίως ΟΥΣΙΑ τῆς φιλίας, τὴν ὁποῖα καὶ τὰ τὸτε [τὸν ἐμφύλιο πόλεμο] ἀνελέητα κομματικά πάθη καὶ μίση δὲν ἐστάθησαν ἰκανὰ νὰ καταστρέψουν καὶ οὔτε νὰ ἀλλοιώσουν.
Ἡ κατὰ τὴν περίοδο ἐκείνη, ἐπανατονίζω: τὴν περίοδο ἐκείνη, μεταξὺ τοῦ ἔχοντος ἔντονη καὶ πολυσχιδή κομμουνιστική δράσιν Παλαιολλαδίτου [Ραπτόπουλου Παναγιώτη] καὶ τοῦ σκληροῦ καὶ ἀνελέητου "ἐθνικόφρωνα" Βορειοελλαδίτου Μακρόνη Φιλία ἀπετέλεσε μία ἀκόμα αἰτία καὶ ὄχι ἀφορμή νὰ ἐπιχειρήσω καὶ πραγματοποιήσω μία συστηματικὴ καὶ ἐπισταμένη ἰχνηλάτησιν τῶν παιδικῶν μου καὶ νεανικῶν μου βιώσεων καὶ ἐμπειριῶν.
Κατὰ τὴν ἰχνηλάτησιν τούτην ἐπανέφερα εἰς τὸ σήμερα τὶς τὴν αὐτήν περίοδον ἐνέργειες καὶ πράξεις τοῦ "ἐθνικόφρωνος" [ ὀπαδοῦ τοῦ Βασιλέως] Πατρός μου καὶ τοῦ Κουμμουνιστοῦ ἀρχηαντάρτη Μπαντουρόγιαννη [Μπαντουράκη Γιάννη]. Ἐνέργειες καὶ πράξεις, οἱ ὁποῖες στηρίζοταν μόνο εἰς τὴν μεταξύ των ἄδολη ΦΙΛΙΑ καὶ εἶχαν ἁπολύτως ἀφανίσει τὶς ἰδεολογικοπολιτικές των διαφορὲς καὶ ἀντιπαλότητες, ΦΙΛΙΑ, τῆς ὁποῖας τὴν ἔννοια καὶ ΟΥΣΙΑ μόνο, κατὰ τὴν προσωπική μου πεποίθησιν, ὁ Παμμέγιστος Θεοφόρος Αἰσχύλος ἀποτυπώνει καὶ 'Υμνεῖ , διὰ τῆς εἰς Τραγωδία του "ΟΡΕΣΤΕΙΑ" περιγραφῆς τῶν κοινῶν δραμάτων καὶ περιπετειῶν τῶν πράγματι ἀδελφοφίλων Ὀρέστη καὶ Πυλάδη.
Ἡ ἀπ' ἐμένα ἔντονη ἐπαναβίωσις, τῆς μεταξύ τοῦ "ἐθνικόφρωνος" Πατρός μου καὶ τοῦ ἀρχηκομμουνιστοῦ Μπαντουρόγιαννη ΦΙΛΙΑΣ, καὶ ἡ ἀπὸ τὸν Συγγραφέα τοῦ "Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ" ὅμοια τοῦ Κουμμουνιστοῦ Φυσικοῦ Παπποῦ του καὶ τοῦ "Φασίστα" Μακρόνη μὲ παρότρυναν, ἀφ'ἐνός νὰ ἐπισκευθῶ καὶ περιηγηθῶ κατ'ἐπανάλληψιν, τὶς εἰς τὶς σελίδες του ἀναφερόμενες καὶ περιγραφόμενες συνοικίες τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ἀφ' ἑτέρου νὰ συναντήσω καὶ συζητήσω, μὲ δύο-τρία ἐκ τῶν εἰς τὴν αὐτὴν Πόλιν ἐπιζώντων καὶ ἐχόντων ἰδίας γνώσεις καὶ ἐμπειρίες Προσώπων, ζητώντας των περισσότερες καὶ πληρέστερες πληροφορίες καὶ ἀποδείξεις, διὰ τὶς περί αὐτῶν καὶ κυρίως τοῦ Παλαιολλαδίτου Κουμμονιστοῦ καὶ τοῦ "Φασίστα"Μακρόνη ἀναφορές τοῦ Συγγραφέα Ρούτη Παναγιώτη.
Εἶναι δὲ, μᾶλλον, ἐάν ὄχι περιττὸ τούλάχιστον κουραστικό νὰ ἀναφέρω καὶ δὴ νὰ περιγράψω τὶς διὰ σειρᾶς ἀφηγήσεων καὶ κυρίως γραπτῶν κειμένων καὶ σημειώσεων ἐπιβεβαιώσεων τῶν ἀπό τὸν τελευταῖο ἐξιστορουμένων.
Ἀντὶ δὲ αὐτῶν, τῶν πιθανῶς περιττῶν καὶ δὴ κουραστικῶν, ἀναρτῶ ἁπλῶς τὸ ἐξώφυλλο τοῦ πολύ, πολύ σημαντικότα του καὶ κυρίως ἐπικαιρότα του Ἱστοριογραφήματος: «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΙΤΟΝΕΙΑ». τὴν εἰς τὸ ὁπισθόφυλλό του συνοπτικότατη παρουσιασίς του, ἀπὸ τὸν γνωστό Λογοτέχνη Βασιλικὸ Βασίλειο καὶ μία συντομότατη συνέντευξιν τοῦ Συγγραφέως του Ρούτη Παναγιώτου, τὴν ὁποία ἔχει δημοσιεύσει τὸ περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ», εἰς τὴν 99η σελίδα τοῦ ὑπ’ ἀρίθμου 370 [ Ἰουλίου 2010] τεύχους του.
Διάβασα καὶ ξαναδιάβασα, ἀνέγνωσα καὶ ξανανέγνωσα τὸ ὡς Μυθηστόρημα θεωρούμενο, ἑνώ εἶναι Ἱστορικὸ ἀφήγημα, τὸ μὲ τὸν δηλωτικὸ καὶ προσδιοριστικὸ τίτλο: Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ" πόνημα τοῦ Ρούτη Παναγίωτη.
Μετὰ τὰ ἀλλεπάλληλα διαβάσματά του καὶ τὶς ἀλλεπάλληλες ἀναγνώσεις του ἀφυπνήσθησαν τελείως, οἱ κατὰ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο ἔχουσες ἑδραιωθεῖ εἰς τὰ μνημηκά μου καὶ συναισθηματικά κύτταρα βιώσεις καὶ ἐμπειρίες.
Κύριώτερο ἐρέθισμα, τῆς ὁλικῆς των ἀφυπνήσεως καὶ ἀναζωντανεύσεώς των ἦτο καὶ οἱ ἀπὸ τὸν Συγγραφέα Ρούτη περιγραφόμενοι διάλογοι, τοῦ Κουμμουνιστή Παλαιολλαδίτου [τοῦ Φυσικοῦ του Παπποῦ] καὶ τοῦ "Φασίστα" Μαρκόνη.
Διὰ τῶν διαλόγων δὲ αὐτῶν δὲν ἀποκαλύπτεται ἁπλῶς ἀλλὰ τονίζεται σαφῶς ἡ αἰώνια καὶ ἀμόλυντη ἔννοια καὶ κυρίως ΟΥΣΙΑ τῆς φιλίας, τὴν ὁποῖα καὶ τὰ τὸτε [τὸν ἐμφύλιο πόλεμο] ἀνελέητα κομματικά πάθη καὶ μίση δὲν ἐστάθησαν ἰκανὰ νὰ καταστρέψουν καὶ οὔτε νὰ ἀλλοιώσουν.
Ἡ κατὰ τὴν περίοδο ἐκείνη, ἐπανατονίζω: τὴν περίοδο ἐκείνη, μεταξὺ τοῦ ἔχοντος ἔντονη καὶ πολυσχιδή κομμουνιστική δράσιν Παλαιολλαδίτου [Ραπτόπουλου Παναγιώτη] καὶ τοῦ σκληροῦ καὶ ἀνελέητου "ἐθνικόφρωνα" Βορειοελλαδίτου Μακρόνη Φιλία ἀπετέλεσε μία ἀκόμα αἰτία καὶ ὄχι ἀφορμή νὰ ἐπιχειρήσω καὶ πραγματοποιήσω μία συστηματικὴ καὶ ἐπισταμένη ἰχνηλάτησιν τῶν παιδικῶν μου καὶ νεανικῶν μου βιώσεων καὶ ἐμπειριῶν.
Κατὰ τὴν ἰχνηλάτησιν τούτην ἐπανέφερα εἰς τὸ σήμερα τὶς τὴν αὐτήν περίοδον ἐνέργειες καὶ πράξεις τοῦ "ἐθνικόφρωνος" [ ὀπαδοῦ τοῦ Βασιλέως] Πατρός μου καὶ τοῦ Κουμμουνιστοῦ ἀρχηαντάρτη Μπαντουρόγιαννη [Μπαντουράκη Γιάννη]. Ἐνέργειες καὶ πράξεις, οἱ ὁποῖες στηρίζοταν μόνο εἰς τὴν μεταξύ των ἄδολη ΦΙΛΙΑ καὶ εἶχαν ἁπολύτως ἀφανίσει τὶς ἰδεολογικοπολιτικές των διαφορὲς καὶ ἀντιπαλότητες, ΦΙΛΙΑ, τῆς ὁποῖας τὴν ἔννοια καὶ ΟΥΣΙΑ μόνο, κατὰ τὴν προσωπική μου πεποίθησιν, ὁ Παμμέγιστος Θεοφόρος Αἰσχύλος ἀποτυπώνει καὶ 'Υμνεῖ , διὰ τῆς εἰς Τραγωδία του "ΟΡΕΣΤΕΙΑ" περιγραφῆς τῶν κοινῶν δραμάτων καὶ περιπετειῶν τῶν πράγματι ἀδελφοφίλων Ὀρέστη καὶ Πυλάδη.
Ἡ ἀπ' ἐμένα ἔντονη ἐπαναβίωσις, τῆς μεταξύ τοῦ "ἐθνικόφρωνος" Πατρός μου καὶ τοῦ ἀρχηκομμουνιστοῦ Μπαντουρόγιαννη ΦΙΛΙΑΣ, καὶ ἡ ἀπὸ τὸν Συγγραφέα τοῦ "Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ" ὅμοια τοῦ Κουμμουνιστοῦ Φυσικοῦ Παπποῦ του καὶ τοῦ "Φασίστα" Μακρόνη μὲ παρότρυναν, ἀφ'ἐνός νὰ ἐπισκευθῶ καὶ περιηγηθῶ κατ'ἐπανάλληψιν, τὶς εἰς τὶς σελίδες του ἀναφερόμενες καὶ περιγραφόμενες συνοικίες τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ἀφ' ἑτέρου νὰ συναντήσω καὶ συζητήσω, μὲ δύο-τρία ἐκ τῶν εἰς τὴν αὐτὴν Πόλιν ἐπιζώντων καὶ ἐχόντων ἰδίας γνώσεις καὶ ἐμπειρίες Προσώπων, ζητώντας των περισσότερες καὶ πληρέστερες πληροφορίες καὶ ἀποδείξεις, διὰ τὶς περί αὐτῶν καὶ κυρίως τοῦ Παλαιολλαδίτου Κουμμονιστοῦ καὶ τοῦ "Φασίστα"Μακρόνη ἀναφορές τοῦ Συγγραφέα Ρούτη Παναγιώτη.
Εἶναι δὲ, μᾶλλον, ἐάν ὄχι περιττὸ τούλάχιστον κουραστικό νὰ ἀναφέρω καὶ δὴ νὰ περιγράψω τὶς διὰ σειρᾶς ἀφηγήσεων καὶ κυρίως γραπτῶν κειμένων καὶ σημειώσεων ἐπιβεβαιώσεων τῶν ἀπό τὸν τελευταῖο ἐξιστορουμένων.
Ἀντὶ δὲ αὐτῶν, τῶν πιθανῶς περιττῶν καὶ δὴ κουραστικῶν, ἀναρτῶ ἁπλῶς τὸ ἐξώφυλλο τοῦ πολύ, πολύ σημαντικότα του καὶ κυρίως ἐπικαιρότα του Ἱστοριογραφήματος: «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΙΤΟΝΕΙΑ». τὴν εἰς τὸ ὁπισθόφυλλό του συνοπτικότατη παρουσιασίς του, ἀπὸ τὸν γνωστό Λογοτέχνη Βασιλικὸ Βασίλειο καὶ μία συντομότατη συνέντευξιν τοῦ Συγγραφέως του Ρούτη Παναγιώτου, τὴν ὁποία ἔχει δημοσιεύσει τὸ περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ», εἰς τὴν 99η σελίδα τοῦ ὑπ’ ἀρίθμου 370 [ Ἰουλίου 2010] τεύχους του.