Δελφοί
Οι αιματηρές θυσίες
«..ἐνθάδε δὴ φρονέω τεύξειν περικαλλέα νηὸν ἔμμεναι ἀνθρώποις χρηστήριον οἵ τέ μοι αἰεὶ ἐνθάδ' ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας..»
Ομ.Υμν. Απολ. 287-9
(Λοιπόν εδώ φρονώ περικαλλή ναό να ιδρύσω, να’ ναι χρηστήριο στους ανθρώπους, που για χάρη μου εσαεί εδώ εκατόμβες θα προσφέρουν τελεσφόρες)
Μετ. Πα/δίτσας - Λαδιά
Ένας υπαινιγμός σχετικά με τον άγνωστο επιμερισμένο χώρο, τέλεσης των παντοειδών Θυσιών στους Δελφούς, έγινε ήδη σε προηγούμενο σημείωμα, σχετικό με τον χαρακτήρα και την χρήση της εν Δελφοίς Προναίας Αθηνάς.
To αναφαινόμενο στην συνέχεια ερώτημα προκύπτει ως αυτόματο επακόλουθο.
Πού θα ήταν δυνατόν να πραγματοποιούνται οι Θυσίες, και ειδικότερα οι αιματηρές Θυσίες στους Δελφούς; Εδώ ακριβώς ορθώνεται Ανάγκη 1 απάντησης.
Οι Δελφοί, στην συνείδηση των μεταγενέστερων, επέζησαν κυριότατα, σχεδόν αποκλειστικά, όσο και απλούστατα, ως η βασικότερη πηγή λήψης χρησμών.
Αυτό το αναμφίλεκτο φαινόμενο της ελλιπούς γνώσεως των λοιπών πολυσχιδών δραστηριοτήτων, που ασφαλώς συνέβαιναν στο μεγαλύτερο Ελληνικό Ιερό, οδήγησε στην συνέχεια, σ’ έναν αληθινό, όσο και θλιβερό εκτροχιασμό. Οι περισσότεροι των επιγενόμενων σήμερα, μέσα από ένα συγκεχυμένο κλίμα και μια παραμορφωτική εικόνα, η οποία εν πολλοίς, είναι αποτέλεσμα πολεμικής της σύγχρονης θρησκείας, έχουν σχηματίσει την καταρρακωμένη εντύπωση, ότι στο τέμενος των Δελφών, γίνονταν κάποιες αστείες μαντικές πράξεις, που σύμφωνα μάλιστα με τα κριτήρια της σύγχρονης «επιστημονικής» αντίληψης, το μόνο στο οποίο απέβλεπαν ήταν ένα είδος εξαπάτησης, και κοροϊδίας των «αφελών» αρχαίων Ελλήνων.
Της «αφελούς, αν όχι αφελέστερης» αρχαίας Ελληνικής Θρησκευτικής Συνείδησης.
Μιας απαραγνώριστης Συνείδησης ενός Θεοφιλέστατου Λαού, που αναζήτησε κατέγραψε και στην συνέχεια κωδικοποίησε, αυτήν την επιστημονική Φιλοσοφία και Πράξη στο εξοχότερο έργο όλων των εποχών, Τα μετά τα Φυσικά, του μεγάλου Αριστοτέλη.
Θα ήταν έλλειμμα επιστημονικής γνώσης, η οποιαδήποτε σήμερα αμφισβήτηση, ότι σε όλα τα θρησκευτικά συστήματα του Πλανήτη, κατά την τέλεση της όποιας Ιεροπραξίας, υλοποιείται, αυτό που μεταφέρεται στην περίφημη εκείνη Πραγματεία.
Όλες οι θρησκείες της Γης, από τον Ισημερινό, έως τις περιπολικές περιοχές, κατά την προσφυγή στην όποια επώνυμη ή μη, θεότητα, απλά, πολύ απλά, και ίσως λόγω της απλούστευσης να μην γίνει ποτέ αντιληπτό, απλά Σωματοποιούν τα ασώματα πρώτα Αίτια. Εκείνα τα Τέσσερα Πρώτα Αίτια, που πρώτη γνώρισε η αρχαία Ελληνική Θρησκεία.
Εκείνα τα Τέσσερα Πρώτα Αίτια, είναι η όντως ούσα αληθινή Επιστήμη. Η αρχαία Ελληνική Θεολογία, είναι η μοναδική Γνώση των Πάντων. Μια τέλεια Γνώση, όλων των Νοητών και Αισθητών Αιτίων.....
Το ‘‘σύνδρομο του Κατηχητικού,’’ σήμερα έχει τόσο πολύ διαβρώσει μια δυνατή κοινωνία, και επικοινωνία με την όποια θεότητα, ώστε σοφοί και φιλόσοφοι, όπως ο Θαλής και ο Αριστοτέλης, που πρέσβευαν ότι αυτοί οι τόποι, όπως λ.χ. οι Δελφοί, είναι πλήρεις θεού και θειότητος, να ακούγονται περίπου ως γραφικοί......
Ως επίσης αναξιόπιστοι παραγράφονται, όχι μόνον ο Πλούταρχος…
«..Σίβυλλα, μαινομένῳ στόματι ἀγέλαστα, καὶ ἀκαλλώπιστα, καὶ ἀμύριστα, φθεγγομένη χιλίων ἐτῶν ἐξικνεῖται τῇ φωνῇ διὰ τὸν θεόν..» Plut.DePythiaeOraculis 397,8)
αλλά ακόμη και ένας σφοδρός πολέμιος της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας…
«..ἐπὶ τὰς προφητικὰς ἰέναι γραφάς• καὶ γὰρ οἱ χρησμοὶ τὰς εἰς τὴν θεοσέβειαν ἡμῖν ἀφορμὰς ἐναργέστατα προτείνοντες θεμελιοῦσι τὴν ἀλήθειαν..»
Klem.Alex. Protr.8,77)
*
(Από τον καιρό που ένας επιφανής Έλληνας αστροφυσικός ισχυρίστηκε ότι: “είμαστε μια ανακατανομή του τίποτα.” (!!!) και ένας επίσης επιφανής αρχαιολόγος πρότεινε
“η οδός Κηφισίας, πρέπει να ονομαστεί οδός Κηφισιάς,” όσες άστοχες υποθέσεις κι αν γίνουν, σχετικές με την λειτουργία του Δελφικού Τόπου, είναι απλά πταίσματα. Ο πρώτος προφανώς επειδή βρίσκεται μέσα στο όντως όν αληθινό Σύμπαν, αδυνατεί να διακρίνει την Σοφία που διέπει τον έμβιο κόσμο της Γης, ενώ συγχρόνως θα έπρεπε να είναι φειδωλός στην έννοια του “τίποτα” αγνοώντας έτσι το φθέγμα του Παρμενίδη:
«..τίποτα δεν είναι δυνατό να γεννηθεί απ’ το τίποτα,
και να επιστρέψει στο τίποτα..»
Ο δεύτερος, συνειρμικά προτρέπει σε συλλήβδην οδών εκλαΐκευση.
Η απάντηση βρίσκεται στον “πιο δροσερό” 14ο Ολυμπιόνικο του Πίνδαρου.)
Εκτός λοιπόν από τους “απατηλούς χρησμούς της Πυθίας” η κυριότερη από τις προαναφερθείσες πολυσχιδείς δραστηριότητες, ήταν εκείνη της επιτέλεσης μιας απαραίτητης Θυσίας, σε οποιονδήποτε επισκέπτη έφτανε στους Δελφούς, και για τον οποιονδήποτε λόγο. Οι Δελφοί ήταν πάνω απ’ όλα Τόπος Θυσίας. Το συμπέρασμα προκύπτει από μιαν απαράβατη αρχή:
Χωρίς Θυσία δεν προκύπτει αποτέλεσμα.
Ειδικότερα, χωρίς Θυσία δεν προκύπτει θρησκευτικό αποτέλεσμα.
Στους Δελφούς ο επισκέπτης είχε την ευχέρεια να θυσιάσει από μιαν αιματηρή εκατόμβη, έως την προσφορά ενός πολύ απλού άνθους. Εκείνο που είχε την ιδιάζουσα αξία ήταν η Ιδέα της θυσίας. Ένα πρωτεύον με άλλα λόγια δρώμενο, του οποίου και η φιλολογική αναφορά υποβαθμίστηκε, αλλά και η βαθύτερη αξία και σημασία του παρέμεινε σκοτεινή.
Οι Δελφικές θυσίες εκτός από απαραίτητο στάδιο της χρησμοδοσίας, συγχρόνως, ή και αποκλειστικά είχαν τον χαρακτήρα μιας επιζητούμενης Κάθαρσης.
Το κατ’ εξοχήν κατηγόρημα του θεού της δάφνης των Φαιδριάδων, ήταν ο Απόλλων Καθάρσιος.
«..῾Αγνισθεὶς ἐνὶ Τέμπεσιν
βουλαῖς Ζηνὸς ὑπειρόχου,
ἐπεὶ Παλλὰς ἔπεμψε Πυ-
θῶδ', [ἰὴ] ἰὲ Παιάν..»
(Αristonik.Lyr. Paean in Apol.1,17)
Την επιζητούμενη, μια έτσι ή αλλιώς επιζητούμενη Κάθαρση στους Δελφούς επισημαίνει και αναδεικνύει η Πράξη, της νίψεως των χειρών.
Η Κάθαρση όχι μόνον στους Δελφούς, αλλά όπως επί παραδείγματι και στο Ελευσίνιον, επιμαρτυρείται από γραπτές μαρτυρίες, και αρχιτεκτονικά κατάλοιπα. Χερνίβιον και χέρνιψ, όπως άλλωστε δηλώνουν και οι συνηρημένοι όροι, είναι αντικείμενο και πράξη, που γινόταν πριν αλλά και μετά την προσφορά θυσίας σε κάθε Ιερό. Ένιπτον τας χείρας, με άψαυστον ύδωρ ως δήλωση Κάθαρσης και Θυσίας, αφού σε πολλές περιπτώσεις η νίψη ήταν ταυτόσημη της Θυσίας. Το έθος που σήμερα είναι γνωστό από μιαν αποκλειστικά συμβολική πράξη κατά τον εορτασμό του σύγχρονου Θείου δράματος (Πιλάτος) αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο. Ομ.Α 136, Γ 445, Δ 52, Η 172, Αριστφ.απ. 298, Ανδοκ. 429, Αθην.9, 408 C. κ.α.
Μια δεύτερη παράμετρος, που με πολύ πειθώ δείχνει ως σταθερή συνοδεία της εξεταζόμενης εδώ Θυσίας, στην πετρήεσσα Πυθώ, είναι ο θεσμός της Ορχήσεως. Το προτεινόμενο τεκμαίρεται από την μαρτυρία:
«..ότι τελετήν ούδεμίαν άρχαίαν έστίν εύρείν άνευ όρχήσεως…εν Δήλω δε γε, ουδέ αί θυσίαι ‘ανευ ορχήσεως..» ( Λουκιαν.Περί Ορχ. 15).
Aυτός ο δεύτερος στίχος γεννάει συνειρμό. Η Δήλος υπήρξε η γενέτειρα του θεού, και ασφαλώς αποτελεί προηγούμενο Ακολουθίας και βεβαίως Επανάληψης.
Ώστε παραδοσιακή όρχηση, τόσο στον Απόλλωνα, όσο και στον Δελφικό Διόνυσο, δεν θα ήταν κάτι ασυνήθιστο, ή σπάνιο επακόλουθο, σχετικό με τις θυσιαστικές δραστηριότητες σ’ αυτήν την κοίλη βήσσα των Φαιδριάδων.
Ένας προοιμιακός λόγος Εισαγωγής στις Θυσίες έχει τη σπουδαιότητά του.
Ο θεσμός που υπαγόρευσε και τελικά επέβαλε τις παντοειδείς Θυσίες, ακόμη και τις ακραίες ανθρώπινες, παραμένει συγκεχυμένος.
Αξιοπερίεργο είναι ότι ένα ίδιο Φαινόμενο Θυσίας παρατηρείται σε Παγκόσμια κλίμακα.
Σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, οι άνθρωποι ανεξάρτητα από Φυλή, Εθνότητα, ή Χρώμα, θυσίαζαν και θυσιάζουν μ’ έναν ίδιο τρόπο, και το σπουδαιότερο, για τις ίδιες ακριβώς προσδοκίες. Τα ερωτήματα που γεννώνται από την φιλοσοφία τέλεσης μιας Θυσίας επιδέχονται μεγάλο εύρος απαντήσεων, χωρίς βέβαια να εξασφαλίζουν και την ορθότερη απάντηση. Η δυσκολία ερμηνείας και κατανόησης της αρχαίας Θυσίας, είναι αποτέλεσμα άγνοιας. Ένα μεγάλο κενό άγνοιας, μεσολαβεί, το οποίο πολύ απλά συνοψίζεται ως ένα φιλολογικό Παρακολούθημα, μιας χαμένης Γνώσης.
(Για την αποκόμιση ωστόσο μιας διαυγέστερης εικόνας, πάνω στο ακανθώδες αυτό θέμα, προτείνεται ένα συμπληρωματικό Σημείωμα, ανηρτημένο ήδη στο Διαδίκτυο με τον τίτλο: Ανθρωποθυσία στο Λαφύστιον όρος)
Ένα τυπικό παράδειγμα “χαμένης γνώσης” ήδη από την αρχαιότητα, διαπιστώνεται σ’ ένα απόσπασμα του Κάσιου Δίωνα :
«..ἐθύοντο οὖν αἱ θυσίαι καὶ τἆλλα ὅσα οἱ ἄνθρωποι πρός τε τὴν τοῦ παρόντος δεινοῦ σφισιν ἄκεσιν καὶ πρὸς τὴν τοῦ ὑποπτευομένου διάφευξιν εἰώθασι ποιεῖν,
ἐγίγνετο. ἀλλά, καὶ γὰρ φιλοῦσιν οἱ πολλοὶ τοῖς τοιούτοις παρὰ τὸ κρεῖττον ἐλπίζοντες πιστεῦσαι, καὶ τότε, εἰ καὶ μᾶλλον διὰ τὸ τοῦ προσδοκωμένου κινδύνου μέγεθος ἐνόμιζον ὅτι καὶ τὸ τραχύτατον αὑτοῖς συμπέσοι, ὅμως ἤλπιζον <μὴ> ἡττηθήσεσθαι..»
CassiusdionΜ.151’’
Η διαζευκτική ερμηνεία του αποσπάσματος, επιβεβαιώνει ήδη μια πρώιμη άγνοια.
Κάποιες θυσίες γίνονταν για την αποφυγή επικείμενου ή “ύποπτευομένου δεινού άκεσιν,” άλλες επειδή έτσι έπρεπε, “φιλούσιν οί πολλοί,” ενώ στην χειρότερη περίπτωση “ ήλπιζον μη ήττηθήσεσθαι.”
Σε μερικές ωστόσο περιπτώσεις, είναι δυνατόν να εξαχθούν κάποια λογικά συμπεράσματα. Μια συντεταγμένη Κοινωνία, η Σπάρτη, πειθόμενη στην αξιοπιστία του χρηστηρίου, στέλνει τον Βασιληά και τριακόσιους οπλίτες στις Θερμοπύλες, με αποκλειστική αποστολή να θυσιαστούν, υπέρ πατρίδος. Για όσους σήμερα δεν έχουν κατανοήσει την βαθύτερη, την αληθινή Αιτία και το Αποτέλεσμα, της πειθούς στα Πάτρια κελεύσματα, είναι αναγκαίο να διευκρινισθεί ότι για τους Σπαρτιάτες των Θερμοπυλών δεν ισχύει το περίφημο: ή τάν, ή έπί τάς. Τα παιδιά των Σπαρτιατών πήγαν στις Θερμοπύλες για να γυρίσουν στην Σπάρτη μόνον έπί τάς. Το σχετκό Επίγραμμα, επιβεβαιώνει την συνέπεια. «..τοίς κείνων πειθόμενοι νομίμοις..»
Γίνεται έτσι, σχετικά εύκολη η αιτία και το αποτέλεσμα για τον υποβαλλόμενο από το μαντείο, θάνατο του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες. Σύμφωνα με τον χρησμό, αν ο βασιληάς σκοτωθεί, οι Πέρσες δεν θα φτάσουν ποτέ στην Σπάρτη. Η μεγάλη Θυσία προστατεύει την Πόλη. Πώς άραγε, και με ποιόν τρόπο;
Ένα από τα πρώτα συναισθήματα, που εκδηλώνονται αμέσως μετά την συνειδητοποίηση μιας τέτοιας Θυσίας, είναι η οδύνη. Οδύνη και Θρήνος. Ένας διάχυτος Σπαραγμός που υποβάλλεται από την πολυτιμία της Θυσίας, κυριολεκτικά κατατονίζει την Κοινότητα.
Το διαπιστούμενο επιβεβαιώνεται από την εξής αλληλουχία.
Αν οι Πέρσες παρέβλεπαν τον χρησμό, και μετά τις Θερμοπύλες, έμπαιναν τελικά στην Σπάρτη, τότε θα ήσαν εκείνοι, υπόλογοι φοβερού άγους. Ενός άγους, με επικίνδυνες γι αυτούς συνέπειες. Παράλληλα όμως, ο θάνατος, η Θυσία του βασιληά, είχε τέτοια επίδραση, που ο χθεσινός κατατονισμός αντέστρεφε. Ο κάθε πολίτης φορτιζόταν με διπλάσιο σθένος, με ανατονισμένο φρόνημα, αλλά και κατάθεση δύναμης περίπου ανυπέρβλητης.
«..καὶ διότι τὰ μαντεῖα πάντα τοῖς ἀνθρώποις προστάττει
κατὰ τὰ πάτρια ποιεῖσθαι τὰς θυσίας, τῷ κοινῷ τῆς πόλεως συμφέρον ἔσται κατὰ τὰ
πάτρια τῶν ἱερῶν θυομένων, καὶ ὅτι πρὸς εὐτολμίαν
λυσιτελεῖ τοῖς πολίταις, ἐπεὶ συμπομπευόντων ὁπλιτῶν
ἱππέων ψιλῶν εὐτολμότεροι γένοιντ' ἂν οἱ πολῖται φιλοτιμούμενοι
περὶ ταῦτα..»
Αναξιμένης
Οι απλοί πολίτες γίνονται πιο ριψοκίνδυνοι από τους ένστολους στρατιώτες,
Το φαινόμενο γινόταν μια πρόσθετη αιτία, που μαζί με το άγος απέτρεπε την εχθρική επιβουλή. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο τρόμος που είχε κυριεύσει τους πολίτες από την είδηση του βασιλικού θανάτου, εξωτερικεύεται, υλοποιείται, κατευθύνεται, και αυτή τη φορά λειτουργεί με αντίστροφα αποτελέσματα. Μεταφέρεται στο στρατό των εχθρών.
Η θυσιαστική προσδοκία πραγματώνεται.
Θυσίες αυτού του είδους καταγράφονται ως πράξεις και επιδιώξεις Αποτροπής.
Ο σύγχρονος «επιστημονικός» Ορθολογισμός θα πρέπει να δώσει πειστική απάντηση,
στο πώς και το γιατί ένας πατέρας πείθεται από το μαντείο, να θυσιάσει την Θυγατέρα ή τον Υιό του. Ή γιατί ένας βασιληάς με τριακόσιους οπλίτες
εκστρατεύει στις Θερμοπύλες, με αποκλειστική αποστολή να σκοτωθεί.
(Η αντικατάσταση του Ισαάκ με κριάρι, και της Ιφιγένειας με ελάφι, ως μαρτυρίες ανθρώπων, και όχι θεών, έπαψαν από καιρό να έχουν, την οποιαδήποτε αξιοπιστία.)
Ζωηρό γνωστικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η εξής ακατανόητη με σημερινά κριτήρια περίπτωση.
«..Έρεχθεύς ό Άττικός, και Μάριος ό Ρωμαίος τάς έαυτώνέ θυσάτην θυγατέρας..»
( Klem. Alex. 3,42,7)
Η λογικότερη εξήγηση είναι ότι πρόκειται για θυσίες, αποτρεπτικές ενός ευρύτερου Κακού. Δεν έχουν περιορισμένη εμβέλεια ωφέλειας. Ασφαλώς ένας πατέρας δεν θα πάθαινε χειρότερη βλάβη. Όμως η υπέρτατη Θυσία, η οποία ήταν αποτέλεσμα χρησμοδοσίας, απέβλεπε στην προστασία και ωφέλεια της ευρύτερης Κοινότητας. Η φράση: “θυσιάστηκε για την Πατρίδα” είναι χαρακτηριστική. Καλύπτει ένα ευρύ φάσμα εκούσιων και μη θανάτων. Χαρακτηριστικός είναι και κάποιος συναφής Βωμός, πάνω στον οποίο πραγματοποιούνται Θυσίες τέτοιου είδους. Στους μεταγενέστερους είναι γνωστός ο “Βωμός της Ελευθερίας.”
Εύκολα έτσι οδηγείται κάποιος στο συμπέρασμα, όπως ήδη προ-ειπώθηκε, ότι η γνωριμία, και η ερμηνεία απαρχής των θυσιών, παρουσιάζουν θαμπή εικόνα, ακριβώς επειδή το κενό άγνοιας είναι υπέρμετρο. Ένα κενό άγνοιας, που ασφαλώς οφείλεται σε χαμένη Γνώση.
Κενό μιας χαμένης Γνώσης, που κυρίως αφορά τις ανθρωποθυσίες. Οι άλλες, οι απλούστερες ασφαλώς στηρίζονται σ’ ένα είδος κατάθεσης και λήψης, που κι αυτό με την σειρά του έχει παρεξηγηθεί, όσο και παραποιηθεί. (χαρακτηριστικά και παρά προσδοκίαν από τον εμβριθούς γνώσεως, καθηγητή πάνω στην αρχαία Ελληνική Θρησκεία Walter Burkert “Ελληνική Μυθολογία και Τελετουργία” σελ.95, έκδ. Μ.Ι.Ε.Τ.)
Στηρίζονται στην απλή παρατήρηση, ότι χωρίς Θυσία δεν υπάρχει αποτέλεσμα.
Ο διαιωνιζόμενος σημερινός θρησκευτικός Λόγος το επιβεβαιώνει:
«..ύπέρ των προσφερθέντων σοι τιμίων δώρων..»
Ένα αντί-δωρον προκύπτει από τα προσφερόμενα στην θεότητα τίμια δώρα.
Ωστόσο η κύρια επιδίωξη στο προκείμενο δεν είναι η φιλοσοφική προσέγγιση των Θυσιών, αλλά μια επιδαψίλευση του Χώρου στον οποίο γίνονταν μαρτυρημένες θυσίες στους Δελφούς. Οπως λ.χ. μιά Εκατόμβη.
Και σ’ αυτήν την περίπτωση τα δρώμενα ακολουθούσαν πορεία Επανάληψης.
Στο Μεγάλο Ιερό, όλα εναρμονίζονταν σε μια πάτρια ιερή πρακτική, και έτσι, πάμπολλα είναι εκείνα τα οποία επειδή ήσαν γνωστά σε όλους, κανείς δεν υποβλήθηκε στον κόπο, να τα περιγράψει. Κείμενα σχετιζόμενα με oοποιοδήποτε Τυπικό απουσιάζουν.
Ειδικά κάποιες λεπτομέρειες σχετικά με τις πολυειδείς Δελφικές Θυσίες.
Σε μια ευρύτερη θεώρηση διαπιστώνεται ότι, ήδη από την κλασσική εποχή η αρχική, η αληθινή αιτία και το αποτέλεσμα της Θυσίας, είχε κιόλας παρανοηθεί ή στην κοινότερη αποδοχή της περιοριζόταν απλά σ’ ένα εκφυλλισμένο και κοινότυπο πρακτικό δοσοληψίας, μεταξύ ενός πολιτικοποιημένου πλέον θεού από τη μια, και ενός πολίτη που απλά εκτελούσε καθιερωμένα θρησκευτικά θέσφατα. Με περισσή μάλιστα αναισχυντία, και αντιθεϊκή αυθάδεια:
«..τοῦτον τὸν ἰσχυρὸν θεὸν
ἐγὼ ποήσω τήμερον δοῦναι δίκην,
ὁτιὴ καταλύει περιφανῶς εἷς ὢν μόνος
τὴν δημοκρατίαν, οὔτε τὴν βουλὴν πιθὼν
τὴν τῶν πολιτῶν οὔτε τὴν ἐκκλησίαν..»
Αριστφν.Πλούτ.946-950.
Ο θεός κατά τον Αριστοφάνη, έστω και με θεατρική διακωμώδηση, θα δικαζόταν από τον πολιτικοποιημένο άνθρωπο, επειδή παρεξέκλινε της δημοκρατίας, και δεν υπάκουε υποτασσόμενος, στην Βουλή, και τον όχλο !!! (Δήμο)
Παράλληλα ο κλήρος από εμπειρία, είχε πλήρως συνειδητοποιήσει την απορρέουσα δύναμη από την τέλεση των μυστηρίων, και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις καταγραφής φίλαυτων ιερέων, υπόλογων για εκμετάλλευση και χρηματισμό.
Ο Αριστοτέλης, μέγιστος μεταφυσικός θεολόγος, (στην κορυφαία Πραγματεία Μετά τα Φυσικά, σαφώς περιγράφεται ότι θεολογεί γούν Άριστοτέλης έν αύτή) όριζε κάποια περιθώρια, και τέλεσης και προσήνειας των Θυσιών. Με την φράση: «..ούδέν κολοβόν προσφέρομεν πρός τούς θεούς..» (fr,108,1495,b8) περισσότερο τόνιζε την αναγκαιότητα, και πολύ λιγότερο κατέθετε απλά μια συμβουλευτική παραίνεση.
Προστασία επίσης από παρέκκλιση περιέχει ο λόγος: «..τάς θυσίας προς τους θεούς αίσίως κατά τά πάτρια έξωμεν..» (r. 1446,39,a.)
Επιβεβαιώνει ότι οι ίδιοι οι θεοί επιχαίρουν με τις Θυσίες..
«..τούς θεούς χαίρειν ταίςεύσεβείαις των θυόντων..» ( r,1423,b 28)
Μεταξύ άλλων, ένας σφαιρικός και μακρήγορος λόγος Περί Θυσιών, παρατίθεται από τον Θεόφραστο, στην Μονογραφία του: “Περί ευσεβείας”
Πάντα όμως προέχουν τα γύαλα των Φαιδριάδων, και ως Ποιητικόν Αίτιον της Θυσίας το ύδωρ. Το νερό. Ένα αληθινό σημείο αναφοράς, όλων των δρώμενων του χώρου, όπου είχε αναπτυχθεί και λειτουργούσε το Μεγάλο Θρησκευτικό Κέντρο..
«..τὸ ὕδωρ τῇ Κασταλίᾳ ποταμοῦ δῶρον εἶναι τοῦ Κηφισοῦ. βεβαιοῦνται δὲ οὐχ ἥκιστα οἱ Λιλαιεῖς, οἳ ἐς τοῦ Κηφισοῦ τὴν πηγὴν πέμματα ἐπιχώρια καὶ ἄλλα ὁπόσα νομίζουσιν ἀφιᾶσιν ἔν τισιν εἰρημέναις ἡμέραις, καὶ αὖθις ἐν τῇ Κασταλίᾳ φασὶν αὐτὰ ἀναφαίνεσθαι..»
(Παυσανίας 10,9,1)
“το νερό της Κασταλίας, δώρο είναι του ποταμού Κηφισσού. Το επιβεβαιώνουν περισσότερο οι Λιλαιείς, οι οποίοι ρίχνουν σε ορισμένες μέρες στην πηγή του Κηφισσού γλυκίσματα του τόπου τους, και ό, τι άλλο έχει καθιερώσει η συνήθεια, και λένε πως αυτά ξαναφαίνονται στην Κασταλία” (Μετ. Ν. Πa/χατζής)
Το απόσπασμα του Παυσανία, κάνοντας λόγο για ειρημένες ημέρες, κατά τις οποίες οι Λιλαιείς γλυκαίνουν την Πηγή της Κασταλίας, ρίχνοντας γλυκά στην πεδινή έκταση βορεινά του Παρνασσού, γίνεται έναυσμα και συνδετικός κρίκος, τόσο του Χώρου, όσο και του Χρόνου, των Θυσιών. Τουλάχιστον υποκειμενικά και βεβαίως αναπόδεικτα.
Μια κατάθεση όμως επήρειας, εκτός από το ότι προκύπτει αυτόματα και αυθόρμητα στον κάθε καταγινόμενο με την πιθανή ερμηνεία αρχαίων δεδομένων, σε τελική ανάλυση δεν βλάπτει. Η βία λοιπόν της αυτόματης Ανάγκης, στο ερώτημα του πιθανότερου χώρου των Θυσιών στους Δελφούς, τίκτει τον ακόλουθο μονόλογο.
Μήπως οι Δελφικές Θυσίες, γίνονταν αποκλειστικά στον Βωμό του μεγάλου ναού του Απόλλωνα; Και πριν ιδρυθεί ο επώνυμος ναός; Οι ερωτήσεις εδράζονται στην βαθειά πεποίθηση που θέλει την Θυσία, ειδικότερα της εκατόμβης, να περατώνεται σε άμεση τελείωση με το νερό. Σε άμεση σχέση, με Πηγή, Ποταμό, ή Θάλασσα. Μια παράδοση που μεταφέρει ο Ομηρικός Ύμνος, θέλει τον Απόλλωνα, να φτάνει στους Δελφούς, από την θάλασσα. Όπως λίγο αργότερα περιγράφεται το εκχυνόμενο θυσιαστικό αίμα, έπρεπε να συγκερασθεί με το νερό, και από εκεί να φτάσει στον μεγάλο Ωκεανό, τον γεννήτορα πάντων. Αν ο τόπος των Θυσιών είχε έναν παραδοσιακό Βωμό, που ακολουθούσε την διαιώνιση της παραδοσιακής αρχικής Καλύβης, κατά την διαδοχική “ανανέωση των ναών” και αυτός ο βωμός βρισκόταν μπροστά στον μεγάλο έσχατο πέτρινο ναό, τότε δείχνει πολύ λογική η παρουσία μιας αρχιτεκτονικής κατασκευής, που χρησιμοποιήθηκε για την μεταφορά του νερού της Κασταλίας γύρω από τον ναό του Απόλλωνα,(!!!) ίχνη της οποίας πιστοποιήθηκαν από τις ανασκαφές.
Ο ειδικός Χώρος, ο ειδικός Τ-όπος, όπου έρρεε ο οπός-αίμα της Θυσίας, και όχι μόνον στους Δελφούς, έχει αξία μεγαλύτερη κι από την ίδια την Θυσία. Ακολουθεί αναπόφευκτη φλυαρία.
Με δεδομένο ότι, η άφιξη στους Δελφούς
50 εκδρομικών λεωφορείων, επιφέρει το
αδιαχώρητο, τι εικόνα θα παρουσίαζαν άραγε, μόνον τα 100 βόδια μιας Εκατόμβης;
Μια εκατόμβη ιερείων πάνω σ’ ένα συμβολικό ίδρυμα, όπως εν πολλοίς είναι ο Βωμός, δεν δείχνει ότι παράγει προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Μια Θυσία σε συμβολικό χώρο, δεν μπορεί παρά να παρέξει, και συμβολικό αποτέλεσμα. Το αίμα γίνεται φανερό ότι περίπου χύνεται για το τίποτα.
Τον κατάλληλο χώρο της αιματηρής Θυσίας, δείχνει με φειδώ, και πολύ έντεχνα ο Όμηρος.
Η Κίρκη στέλνει τον Οδυσσέα στην “άκρη” του Ωκεανού, εκεί που “τελείωνε” όλος ο Κόσμος. Τον συμβουλεύει ν’ ανοίξει έναν πηγούσιον βόθρον, εκεί που τελειώνει η θάλασσα, και να προκαλέσει Ψυχαγωγία (ανάκληση ψυχών), σφάζοντας μαύρα πρόβατα. Απόδειξη ότι ο κάθε χώρος δεν ήταν ενδεδειγμένος. Τουλάχιστον για αιματηρές Θυσίες. Κατηγορηματικά λοιπόν οι Θυσίες στο Δελφικό έδος, είχαν και καθορισμένο Τόπο, αλλά και καθορισμένο Χρόνο. Ασφαλώς ήταν καθιερωμένο να γίνονται σε δέοντα χρόνο.
Η όλη λειτουργία της Ιερής Ακολουθίας, στους Δελφούς, και όχι μόνο, εναρμονιζόταν με τον Κοσμικό ρυθμό. Η αρχική προπολιτισμική αγνή και ανόθευτη από πολιτικές σκοπιμότητες ιεροτελεστία, που φανερώνει και την ειδoποιό διαφορά, επιμαρτυρείται στον ακόλουθο στίχο: «..πρότερον άπαξ τού ένιαυτού έθεμίστευεν ή Πυθία..»
(αρχικά η Πυθία χρησμοδοτούσε μια φορά κάθε έτος).
Οι παντοειδείς λοιπόν Θυσίες στους Δελφούς, έπρεπε να ακολουθούν ορισμένες, άγνωστες χωρο-χρονικές συντεταγμένες, έτσι ώστε ευδόκιμα να υλοποιήσουν, την ανάλογη προσδοκία.
Οι θυσίες είχαν άμεσο αποτέλεσμα.
Θα ήταν ανώφελο να πραγματώνονται μηχανικά και χωρίς άμεσο αντίκρισμα. Με έλλειψη του άντευ ποιείν. Με μια έλλειψη αντίδωρου. Η βασική προϋπόθεση είναι ότι χωρίς Θυσία, δεν προκύπτει αποτέλεσμα. Κι επειδή οι Δελφοί δεν είναι ένας συμβολικός χώρος, αλλά αδιαμφισβήτητα, ένας πρότυπος, ένας αληθινός Τ-όπος ιεροφανειών, η όποια Θυσία εκεί, συνεπαγόταν άμεση και καθοριστική ωφέλεια. Οι αιματηρές Θυσίες στους Δελφούς, τουλάχιστον εκείνες των πολλών ιερείων και της εκατόμβης, ακόμη κι αν γίνονταν στον Βωμό του μεγάλου ναού του Απόλλωνα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η τέλεσή τους γινόταν “ανάμεσα στις Φαιδριάδες.”
Στην συνέχεια από την όμοια με μήτρα, κοίλη βήσσα των δίδυμων βράχων, ένας κοκκινωπός ποταμός, , αραιότερης ή πυκνότερης αιμάτινης σύγκρασης με το νερό, έφτανε μέχρι τον μεγάλο Ωκεανό.
Ακόμη επιμεριστικά, ένα άλλο σημείο Θυσίας, θα ήταν η κορυφή. Αιτία της πιθανότητας είναι μια σειρά από σκαλιά, σκαλισμένα στον φυσικό βράχο, σε όλη την ανηφορική διαδρομή, που αρχίζει δυτικά από το Στάδιο, και φτάνει ως το σημείο που οι δύο βράχοι των Φαιδριάδων συγκλίνουν. Ο δρομίσκος, το μονοπάτι, έχει ερμηνευθεί ως «η οδός προς το Κωρύκειο άντρο», αλλά κάτι τέτοιο ως αποκλειστικό, είναι μάλλον απίθανο.
Ίσως εξυπηρετούσε και τις Βακχικές δραστηριότητες, όπως αυτές που περιγράφει ο Ευριπίδης. Επίσης δεν είναι απίθανο, να χρησίμευε ως δρόμος βατός, για ζώα Θυσίας, αλλά και της πρόσβασης εκεί των υποβαλλόμενων σε κατακρήμνηση…...
Ωστόσο η περίπτωση θυσίας στην κορυφή των Φαιδριάδων, εκτός περιορισμένου ενός μόνον σφάγειου - ιερείου, προσκρούει σε ανυπέρβλητα εμπόδια αποδοχής. Είναι η μεγάλη δυσκολία διαχείρισης, που παρουσιάζεται μετά την θυσία. Στην απίθανη περίπτωση Εκατόμβης, πώς άραγε θα «κατέβαιναν» εκατό θυσιασμένα ήδη βοοειδή, από την κορυφή των Φαιδριάδων;
Εκείνο που εν κατακλείδι εδώ υποστηρίζεται είναι η βεβαιότητα ότι το αίμα των θυσιαζόμενων ζώων, κατέληγε μέσω της χαράδρας του Πλείστου στην πεδιάδα.
Βεβαίως κάτι τέτοιο συνέβαινε είτε άμεσα, είτε έμμεσα. Μια τέλεση εκατόμβης όμως, συνεπής σε θρησκειολογικά δεδομένα, δείχνει ιδανική να πραγματώνεται, ανάμεσα στην Υάμπεια, και τη Ραδινή. Στην συνέχεια τίθεται το απόλυτο ερώτημα:
Σε τί θα ήταν δυνατόν άραγε να συμβάλλει το αίμα της Θυσίας, κατά την συρροή του με το νερό της Πηγής; Με τι είδους ιδιότητες εμπλουτιζόταν το νερό κατά την συγκέραση με το αίμα; Η συγκέραση δικαιολογείται, είτε ως άμεση με αίμα νωπό, είτε έμμεση με αποξηραμένο αίμα και υετό, ικανό χρόνο μετά την τέλεση της Θυσίας.
Ο Όμηρος και ο Σχολιαστής του γίνονται διαφωτιστικοί.
Στο 23 της Ιλιάδας ο Πελίας υπόσχεται μιάν εκατόμβη, στον Σπερχειό, και πενήντα ένορχα μήλα.
«..τοίς ποταμοίς καθ’ Όμηρον δηθά πολείς ίερεύετε ταύρους ( ταύρον Άλφειώ )
δυνάμεως και αύξήσεως το ύδωρ όθεν ένορχα
θύουσιν, οίονεί τά εύθαλέστερα και δυνάμει προύχοντα τοίς αίτίοις
του δύνασθαι..»
Πενήντα ευθαλέστερα και προεξέχοντα στη δύναμη κριάρια, ένορχα, σε πλήρη δηλαδή ερωτική ακμή και έξαψη, θυσιάζονται όχι για το θεαθήναι, ή ως απλή υπόσχεση σε ευχάριστο συμβάν, αλλά για την ενδυνάμωση του νερού, “τοίς αίτίοις τούδύνασθαι.” ως αίτια δυνάμεως.
Έμμεσα έτσι προκύπτει και ο χρόνος τέλεσης μιας τέτοιας Θυσίας. Η ερωτική διάθεση του κριού είναι παροιμιώδης, μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο.
Στο Ιερό της Λειβαδιάς μια αντίστοιχη Θυσία κριού, συμβαίνει στην διάρκεια του Όρθρου της Πανσελήνου, η οποία μεσολαβεί κατά τους σημερινούς μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο.
Ο Εκατομβαιών, που ονομάστηκε έτσι από τις θυσιαστικές εκατόμβες ιερείων, ήταν ο πρώτος μήνας του αρχαίου ημερολογίου, και άρχιζε την νέα Σελήνη, στα μέσα περίπου του σημερινού Ιουλίου.
Αμεσώτερα από όσο ίσως συγκεχυμένα σήμερα γίνεται αντιληπτό, η ενδυνάμωση του νερού με αίμα καθορισμένης Θυσίας, ασφαλώς ευεργετεί την Κοσμική Αρμονία.
«..και Νέστωρ δε βόας θύει Ποσειδώνι παρά τη θαλάσση.
ίερεύσιν ένορχα τοίς ποταμοίς και Ποσειδώνι δε,
διά τό έκ τού ύγρού τήν γένεσιν, Ωκεανού καί θεών..»
Άμεσα και ονομαστικά στον Ποσειδώνα, αλλά και με νομοτελειακή συνέπεια, στον ίδιο τον μεγάλο Ωκεανό, το ενδυναμωμένο με πλούσια πρόσθετα στοιχεία αίμα, ήταν ίσως η μέγιστη των Θυσιών οφειλόμενη προσφορά, αλλά και αιτία αντικαταπεμπτικής ευεργεσίας.
Επειδή από το υγρό Στοιχείο γεννήθηκε ο Ωκεανός, αλλά και οι θεοί.
“διά τό έκ τού ύγρού τήν γένεσιν, Ωκεανού καί θεών.”
Ένα παρόμοιο, φαινόμενο, ίσως παντελώς άσχετο, εξακολουθεί να συμβαίνει σε αρκετά μέρη της Γής. Ο μεγάλος Ωκεανός κυριολεκτικά βάφεται με αίμα.
Αγανάκτηση και αποτροπιασμό προκαλεί video που αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο και δείχνει την ανελέητη σφαγή δελφινιών από Περουβιανούς ψαράδες
Ιάπωνες αλιείς ξεκίνησαν την παραδοσιακή σφαγή εκατοντάδων ρινοδέλφινων
Τα τελευταία εικοσιτετράωρα εμφανίστηκαν σωρηδόν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάτω από τον τίτλο “Σφαγή δελφινιών στη Δανία” σοκαριστικές φωτογραφίες μαζικής σφαγής
Ιάπωνες αλιείς ξεκίνησαν την παραδοσιακή σφαγή εκατοντάδων ρινοδέλφινων σήμερα.
Ανελέητη σφαγή φαλαινών στα νησιά Φερόε – Κόκκινη βάφτηκε η θάλασσα
Για περισσότερους από τέσσερις αιώνες οι κάτοικοι των απομακρυσμένων νησιών Φερόε, 320 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Σκωτίας, σφαγιάζουν φάλαινες
Με την προϋπόθεση ότι ο ανθρώπινος οργανισμός, κατά τα τρία τέταρτα, αποτελείται από υγρό στοιχείο, μια ομοιωματική ευεργεσία στην αρχαιότερη συνείδηση, ίσως να μην ήταν αμέτοχη αιτία, τέτοιων δραστηριοτήτων.
Η ευεργεσία φτάνει και καλύπτει μέχρι και τους θεούς, αφού, κατά τον Πλάτωνα:
ό θεός ζώον άθάνατον. και κατά τον Αριστοτέλη: ζώον άοίδιον άριστον.
Απολύτως βέβαιο πρέπει να θεωρείται ότι η επιτυχής πραγμάτωση, όσο και η αποτελεσματικότητα της Θυσίας, στηριζόταν στην δύναμη του ένυλου Λόγου, ο οποίος συνόδευε το όλο δρώμενο. Ο λόγος της (προς) ευχής μεταστρεφόμενος, μεταστοιχειούμενος, σε ύλη οδηγούσε την Θυσία στα πλέον ευοίωνα και επιθυμητά αποτελέσματα.
“ ύλη του λόγου ή φωνή,” κατά τον Αριστοτέλη.
Ο ευχετικός λόγος ως ύλη, είχε και έχει την αποτελεσματικότητα μιας φυσικής δράσης, και επίδρασης ύλης, πάνω σε ύλη. Μ’ αυτό το προηγούμενο έχει καταστεί παροιμιώδης. Πρόσεχε τί εύχεσαι, εφιστά η περίπτωση.
“τά εύκτά παρά θεών ήτησάμην” είναι ένα ενδεικτικό φθέγμα που διέσωσε ο Σοφοκλής.
Το κάθε ιερείον, το κάθε σφάγιο, ακολουθούσε μια ευχή.
Μια διαφορετική Ευχή ακολουθούσε την Θυσία του κάθε ζώου – ιερείου
Είναι εύκολο να υποτεθεί ποιό ήταν το αποτέλεσμα εκατό ευχών, κατά την Εκατόμβη.
Ακόμη εκπληκτικότερο δείχνει το αποτέλεσμα μιας χιλιόμβης!
«..῞Οτι δὲ οὐ μόνον ἑκατόμβαι ἀλλὰ καὶ χιλιόμβαι ἦσαν παρὰ τοῖς παλαιοῖς..»
Εύστ.1,109,20
Χιλιόμβη θυσίαζαν κατά την τέλεση της Ολυμπιάδας.
Μία όμως συγγενέστερη με το θέμα, Θυσία χιλίων ζώων, καταδείχνει πειστικότερα το αποτέλεσμα της επακόλουθης ευχής.
«..ἐν τῇ Μιλτιάδου νίκῃ χιλίας χιμαίρας ᾿Αθηναῖοι τῇ ἀγροτέρᾳ ᾿Αρτέμιδι ἔθυσαν. καὶ ἔθυον δέ φασι κατὰ ἕκτην Θαργηλιῶνος μηνός. καθ' ὃν δὴ μῆνα, πολλὰ τοῖς ᾿Αθηναίοις ἐγένοντο ἀγαθά. ὅτι δὲ τὸ χίλια ζῷα ὑποσχέσθαι, κατὰ χιλίων εὔξασθαι..»
Ευστ.ο.α.
Χίλιες ευχές ζητήθηκαν κατά την Θυσία χιλίων γιδών στην αγροτέρα Άρτεμη, οι οποίες όπως επιμαρτυρείται, είχαν ως αποτέλεσμα μιαν ωφέλεια από πολλά άγαθά, για τους Αθηναίους.
Ήταν ο Πλάτωνας (Ορ. 415 Β) που είχε ήδη αφήσει παρακαταθήκη ότι η θυσία:
«..Όσιον θεράπευμα θεού άρεστόν θεώ.
Θυσία θεώ δόμα (δώρον) θύματος.
Εύχή αίτησις άνθρώποις άγαθών
ή δοκούντων παρά θεών..»
Πολλές θυσίες στους Δελφούς ασφαλώς δεν ήσαν αιματηρές.
«..Πίνδαρος δελφόσε ερωτηθείς: τί πάρεστι θύσων; Παιάνα είπεν..»
Ένας Παιάνας με την δύναμη της ένυλης ψαλμ-ωδίας, υμν-ωδίας, μελ-ωδίας, δηλ. της δύναμης, ύλη επί ύλης, έτσι όπως προαναφέρθηκε, γίνεται κατανοητό ότι σε αποτέλεσμα αναγόταν εφάμιλλος, της απαράμιλλης, αιματηρής Θυσίας.
Ίσως δεν θα ήταν ανώφελο να προστεθεί εδώ, ένας επεξηγηματικός λόγος της αρχαίας Ελληνικής Θεολογίας, διαπιστωμένος μετά από πολυχρόνια παρατήρηση και διατύπωση, η οποία ήταν συνολικός καρπός των επιφανέστερων αρχαιοελλήνων Φυσικών επιστημόνων.
Ένας λόγος που εξηγεί απόλυτα την δύναμη της (προς) ευχής.
«..εί δέ σοί άπιστον καταφαίνεται πώς φωνής άκούει το άσώματον και ως αίσθήσεως προσδεήσεται, και δή ώτων τά λεγόμενα ύφ’ ήμών έν εύχαίς, έκών έπιλανθάνη της των πρώτων αίτιών περιουσίας έν τε τώ είδέναι και τώ περιέχειν έν έαυτοίς τά ύφ’ έαυτών πάντα..»
«..ούτε δή ούν διά δυνάμεων ούτε δι’ όργάνων είσδέχονται είς έαυτούς οί θεοί τάς εύχάς, έν έαυτοίς δε περιέχουσι τών αγαθών τάς ένεργείας των λόγων..» (Ιάμβλ. π. Μυστ. 15,46)
(Εάν σου φαίνεται απίστευτο, πώς το ασώματο ακούει τη φωνή, και ότι αυτά που λέγονται από εμάς στις προσευχές, θα χρειαστούν αίσθηση και αφτιά, σκόπιμα ξεχνάς την αφθονία (περι-ουσία) των πρώτων αιτίων τόσο στη γνώση, όσο και στο να περιέχουν μέσα τους όλα τα κατώτερά τους)
(επομένως ούτε με δυνάμεις ούτε με όργανα προσλαμβάνουν μέσα τους οι θεοί τις προσευχές, αλλά περιέχουν μέσα τους τις πραγματοποιήσεις των αγαθών που ζητούν τα λόγια)
(μετ. εκδ. ΚΑΚΤΟΣ)
Η μεγάλη Αιματηρή Θυσία στο Άδυτο
«..καὶ Δελφοὶ τὰ τοῦ Διονύσου λείψανα παρ' αὐτοῖς
παρὰ τὸ χρηστήριον ἀποκεῖσθαι νομίζουσι, καὶ θύουσιν
οἱ ὅσιοι θυσίαν ἀπόρρητον ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ ᾿Απόλλωνος..»
Πλούτ. περι Ισιδ. και Οσιρ. 365, Α,11.
Έχει ήδη προκύψει μια απόλυτη Γνώση, η οποία πιστοποιεί ότι η ενεργοποίηση του κάθε αδύτου, και η εν συνεχεία παραγωγή ωφέλιμου έργου, προϋποθέτει μια αιματηρή Θυσία.
Αναμφισβήτητη απόδειξη παρέχουν, οι μαρτυρίες αυτής της πρακτικής.
Γίνονται επίσης και καταλυτικές, στην προσαπόκτηση, έστω μέρους, μιας χαμένης πια γνώσης. Ακόμη και ο φειδωλός, εξ αιτίας της επικρατούσης Ιεράς Σιωπής, περιηγητής, κατά την περιγραφή του λεγόμενου μαντείου του Τροφωνίου, ενώ άλλες παραμέτρους της χρησμοδοσίας αποσιωπά, αναφέρει ότι στο άδυτο, επισυμβαίνει θυσία (μαύρου) κριαριού. Παράλληλα, η τερατεία, δηλ. η θεϊκή φωνή που επιδιώκεται να εκμαιευθεί κατά τον χρόνο λειτουργίας του κάθε αδύτου, αποδεικνύεται από μια βαρυσήμαντη πρόταση του Κλήμεντα..
«..άδυτα βαράθρων στόμια τερατείας έμπλεα..»
Και αυτό, παρά το ότι, ο Αλεξανδρεύς από την Αττική, ισχυριζόμενος πως..
«..οι χρησμοί τα εις την θεοσέβειαν ημίν προτείνοντες, θεμελιούσι την αλήθειαν..»
επιβεβαιώνει την αδιαμφισβήτητη πιστότητα των χρησμών.
Με την επακόλουθη διαδοχή των αρχαιολογικών εποχών, οι αρχαίες αιματηρές Θυσίες, έπαψαν σταδιακά να τελούνται, και αντικαταστάθηκαν από αναίμακτες στην συνέχεια προσφορές, που ασφαλώς αρμονικότερα συνάδουν με τα νέα ήθη, και ακολουθούν πλέον την πολιτισμική πρόοδο. Μ’ ένα τέτοιο λοιπόν προηγούμενο, που συγχρόνως επιβαρύνεται από την μαρτυρία ότι στο άδυτο των Δελφών, ήδη επιτελείται αιματηρή Θυσία, από τους όσιους ιερείς του Διόνυσου:
«..καί θύουσιν οι όσιοι ιερείς, θυσίαν απόρρητον..» η πρόσβαση στην γνώση μιας εγγύτερης λειτουργίας, του Δελφικού αδύτου, απαλύνεται κατά πολύ.
Με αυξημένη κατά συνεπείαν βεβαιότητα, μπορεί να υποστηριχθεί, ότι οι χρησμοί που βγαίνουν από το Δελφικό άδυτο, είναι από αδύνατο έως απίθανο, να είναι αποτέλεσμα, μιας αναίμακτης δραστηριότητας. Στο άδυτο είναι γνωστό και αδιαμφισβήτητο ότι βρίσκονται θαμμένα οστά. Είναι σύμφωνα με την παράδοση, τα οστά του τοτεμικού Διόνυσου Πύθωνα. Αλλά τα οστά μέσα στην Θήκη, μέσα στον κάθε ιερό τάφο, και κατά την αρχαιοελληνική, αλλά και από την σύγχρονη χριστιανική θρησκευτική πρακτική, συγ-κινούνται στην παραγωγή έργου, μόνον με την κατάσπειση αίματος. Με το ράντισμα, αίματος.
Αυτή η απλή διαπίστωση, κατά την σύγχρονη αναζήτηση πεπραγμένων στο άδυτο, θα ήταν δυνατόν να λειτουργήσει ως Κανόνας.
Παρ’ όλ’ αυτά, και ίσως όχι τελείως στερρούμενοι λογικών επιφυλάξεων, από τους καθ’ ύλην ειδήμονες του Δελφικού Θέματος, διατυπώνονται λόγοι περίσκεπτοι.
«..Η νεώτερη έρευνα, που ζητάει μια εξήγηση φυσική της χρησμοδοσίας, βρίσκεται σε αμηχανία, γιατί ούτε χ ά σ μ α στο έδαφος, κάτω από τον σηκό του ναού αποκάλυψαν οι ανασκαφές, ούτε ατμοί ή αναθυμιάσεις του εδάφους, που να ζαλίζουν ή να φέρνουν σε έκσταση τον άνθρωπο βεβαιώθηκαν. Ούτε τα φύλλα της δάφνης, που μασούσε προ της χρησμοδοσίας η Πυθία, ή το νερό της Κασταλίας και της Κασσοτίδας που έπινε έχουν τέτοιες ιδιότητες. Επειδή βρέθηκε μια ομφαλόσχημη πέτρα, διάτρητη κατά μήκος στη μέση, έγινε η υπόθεση πως κάτω από τον τρίποδα της Πυθίας, υπήρχε ομφαλός διάτρητος και δι αυτού διαβιβαζόταν τεχνητός ατμός, ή αέριο που προκαλούσε την έκσταση. Φυσικά με την εικασία αυτή η έρευνα δεν ικανοποιείται, ώστε πολλοί τείνουν να δεχτούν πως η έκσταση της Πυθίας, και το παραμέρισμα του λογικού ελέγχου από τα λόγια της, οφείλεται σε αίτια απρόσιτα στη γνώση. Οπωσδήποτε η ε κ σ τ α τ ι κ ή μ α ν τ ι κ ή μολονότι ήταν ανέκαθεν γνωστή στην Ελλάδα, φαίνεται πως και στους παλιότερους χρόνους, δεν ήταν σε μεγάλη υπόληψη. Ο Όμηρος σχεδόν την αγνοεί.
Το μέλλον συνήθιζαν να το προβλέπουν με οιωνούς και με «σημεία». Πρόσεχαν το πέταγμα ή τη φωνή των πουλιών, ή τα εντόσθια των σφαγίων, τις αστραπές τους κεραυνούς..»
Ν. Παπαχατζής Σχόλια στα Φωκικά Παυσανίου Eκδ. Ι Ζαχαρόπουλος, σελ.164
Θα ήταν λάθος να φανταστεί οποιοσδήποτε πως γνωρίζουμε με όση ακρίβεια θα θέλαμε, και με τι; Λεπτομέρειες που εμείς θεωρούμε απαραίτητες, όλη τη διαδικασία της χρησμοδοσίας. Πλήθος προβλήματα παραμένουν ακόμη άλυτα. Και πολλά ερωτήματα δεν έχουν βρει την απόκρισή τους.
Μ. Ανδρόνικος Επιτομή Δελφοί σελ. 21
Λίγα πράγματα είναι γνωστά για το εσωτερικό του ναού του Απόλλωνα. Για τη διαμόρφωση του αδύτου υπάρχει διχογνωμία. Τα ερείπια ήταν σε τέτοια κατάσταση που η ανασκαφική έρευνα, δεν μπόρεσε να δώσει θετικά στοιχεία. Ούτε να διαπιστώσει την ύπαρξη χάσματος απ’ όπου, σύμφωνα με την παράδοση, και τους αρχαίους συγγραφείς, έβγαιναν οι αναθυμιάσεις που εμπνέανε την Πυθία. Η καταστροφή αυτή οφειλόταν είτε στους εθνικούς για να μην πέσει στα χέρια των χριστιανών το ιερότατο τμήμα του ναού, ή στους χριστιανούς για να σβήσουν κάθε ίχνος της αρχαίας λατρείας. Το πιθανότερο είναι ότι το άδυτο έπιανε όλο το δυτικό τμήμα του σηκού, παρόλο που υπάρχει και η γνώμη, ότι ήταν ένα ιδιαίτερο κτίσμα απέναντι από την εστία, που είχε έναν πάγκο στο εσωτερικό του για να κάθεται αυτός που ζητούσε χρησμό. Σκαλοπάτια οδηγούσαν χαμηλότερα, εκεί που βρίσκονταν η μαντική πηγή και ο τρίποδας. Στο άδυτο υπήρχαν ακόμη το χρυσό άγαλμα του θεού και ο ομφαλός. ( εκείνος που βρίσκεται στον προθάλαμο του Μουσείου) που θεωρούνταν το κέντρο της Γής «γας ομφαλός». Εδώ έδειχναν τον τάφο του Νεοπτόλεμου, και του Πύθωνα – Διόνυσου, που σκότωσε ο Απόλλωνας. Στον τάφο του Διόνυσου ήταν τοποθετημένος ο τρίποδας , στη λεκάνη του οποίου κατά την παράδοση, είχαν βάλει τα κόκαλα ή τα δόντια του Πύθωνα, που είχαν μαντική δύναμη, για να εμπνέεται η Πυθία που καθόταν σ’ αυτόν. Η σπουδαιότερη λειτουργία του ναού ήταν η διαδικασία της μαντείας. Μετά τον καθαρμό στην Κασταλία όλων των παραγόντων της ιεροτελεστίας, αυτός που ήθελε χρησμό (θεοπρόπος) κατέθετε την πίτα του (πέλανο) στο βωμό. Οι ιερείς έβρεχαν μια κατσίκα σε ανάμνηση του γεγονότος ότι από κατσίκα βρέθηκε το ιερό χάσμα, κι αν αυτή ριγούσε, σήμαινε ότι μπορούσε να δοθεί χρησμός. Η κατσίκα θυσιαζόταν στο βωμό των Χίων, ενώ οι θεοπρόποι θυσίαζαν πρόβατα ή γίδια στην ιερή εστία, μαζί με τον πρόξενο της πόλης τους. Στη συνέχεια η Πυθία έπαιρνε από τους ιερείς την άδεια να μπει στο ναό. Εκεί καπνιζόταν με φύλλα δάφνης και κριθάλευρο στην ιερή εστία. Μασούσε φύλα δάφνης, ή έπινε ιερό νερό για έμπνευση, κι ανέβαινε στον τρίποδα που βρισκόταν σε χαμηλότερο επίπεδο, σε ειδικό χώρο στο βάθος του αδύτου, στο «άντρο». Ο θεοπρόπος έπρεπε «να κάνει αγνές σκέψεις και να λέει ευοίωνες λέξεις». Πιθανόν δεν έβλεπε την Πυθία, ούτε αυτός, ούτε ο προφήτης που τον συνόδευε στο χρησμοδοτείο, τον «οίκο» και που του έδινε το χρησμό σε εξάμετρο, ακούγοντας τις άναρθρες και ακατάληπτες κραυγές της Πυθίας.
Δελφοί
Βαγγέλη Πεντάζου Εφόρου Αρχαιοτήτων
Διευθυντή Μουσείου Δελφών
Μαρίας Σαρλά
Επιμελήτριας Αρχαιοτήτων
Ένας λεπτομερής σχολιασμός τόσων άγνωστης λειτουργίας κατεστραμμένων μνημείων, που αναλύονται στο φιλότιμο πόνημα των Πεντάζου - Σαρλά, είναι αλήθεια ότι προκαλεί αληθινό πονοκέφαλο. Μέχρι και Ασκληπιείο εικάζεται ότι λειτουργούσε, σε πολύ κοντινή απόσταση από τον μεγάλο ναό. Ωστόσο μια “βαθύτερη τομή” κατά την περιγραφή των σωζόμενων υπολειμμάτων, αλλά και των σχεδίων του αδύτου, οδηγούν με κάποια ασφάλεια στην πληρέστερη κατανόηση, της κεντρικής τουλάχιστον αρτηρίας, στην οποία διαδραματιζόταν η Λειτουργία της Χρησμοδοσίας.
Με βάση λοιπόν τα όσα προηγήθηκαν, στην αναζήτηση μιας πιστότερης λειτουργίας του αδύτου, αναγκαίο γίνεται να υπάρξουν ορισμένες ανακατατάξεις, αλλά και επανατοποθετήσεις κείμενων μνημείων. Πρώτα-πρώτα χρειάζεται να αποσαφηνισθεί η πληροφορία, που θέλει να βρίσκεται μέσα στο άδυτο και ένας Ομφαλός.
Ο γνωστός μεγάλος, που βρίσκεται στην είσοδο του Μουσείου, είναι κάπως ανάρμοστο, να έχει την οποιαδήποτε λειτουργική παρουσία μέσα στο άδυτο. Αυτός ο ευμεγέθης Ομφαλός, με κάθε βεβαιότητα έχει μια συμβολική παρουσία. Συμβολίζει τον Χώρο ως Κέντρο της Γής, σύμφωνα άλλωστε και με την παράδοση. Ένα συμβολικό μνημείο, είναι λογικό να μην χρησιμοποιείται άμεσα σε παραγωγή έργου. Αντίθετα, το αναζητούμενο εδώ έργο μπορεί πολύ καλά και με όλα τα εχέγγυα να το παράσχει εκείνη “η ομφαλόσχημη πέτρα,” που περιγράφει ο καθ. Παπαχατζής, ότι βρισκόταν κάτω από τον τρίποδα, η οποία βεβαίως θα ήταν ιδανική στην διαδικασία. Η περιγραφή: “Επειδή βρέθηκε μια ομφαλόσχημη πέτρα, διάτρητη κατά μήκος στη μέση, έγινε η υπόθεση πως κάτω από τον τρίποδα της Πυθίας, υπήρχε ομφαλός διάτρητος και δι αυτού διαβιβαζόταν τεχνητός ατμός, ή αέριο που προκαλούσε την έκσταση.”
Αλλά στο προκείμενο, αυτό ακριβώς το κατάλοιπο, με την περιγραφή του και την θέση του, χωρίς ιδιαίτερο κώλυμμα, οδηγεί στην ερμηνεία, πως ήδη η έρευνα βρίσκεται μπροστά σε μια καθαρή έσχάρα. Μια απαραίτητη, σε όλες ανα την Ελλάδα οστεο-θήκες, εσχάρα, που ήταν ο άμεσος, όσο και φυσικός δέκτης του αίματος. Μια απαραίτητη εσχάρα, που οδηγούσε το αίμα στον τελικό του προορισμό.
Έχοντας πάντα ως γνώμωνα ότι όλες οι πράξεις μέσα στο άδυτο, όπως άλλωστε σε όλα τα άδυτα ήταν αποτέλεσμα συνεπών προς την θεότητα πράξεων, και όχι τεχνάσματα εξαπάτησης αφελών, (όπως πολλοί διατείνονται ότι συνέβαινε λ.χ. στο εν Θεσπρωτία Νεκυομαντείο), “η υπόθεση πως κάτω από τον τρίποδα της Πυθίας, υπήρχε ομφαλός διάτρητος και δι’ αυτού διαβιβαζόταν τεχνητός ατμός, ή αέριο που προκαλούσε την έκσταση”, κρίνεται κάπως υπερβολική. Αυτό, γιατί μέσα στις τρύπες της πέτρας, τίποτα δεν αποκλείει να γινόταν κάποια ή κάποιες προσθέσεις ουσιών, ή φυτών που να αναδίνουν έναν επιθυμητό έστω υποκαπνισμό.
Παρεμφερή δηλαδή πρόσθετα, όπως εύλογα συμπεραίνεται από την χρήση φύλλων δάφνης, και κριθάλευρου. Κάποια άλλη ανακολουθία εντοπίζεται στην υπόθεση: Οι ιερείς έβρεχαν μια κατσίκα σε ανάμνηση του γεγονότος ότι από κατσίκα βρέθηκε το ιερό χάσμα, κι αν αυτή ριγούσε, σήμαινε ότι μπορούσε να δοθεί χρησμός.
Η μαρτυρία: «..οἱ γὰρ ἱερεῖς καὶ ὅσιοι θύειν φασὶ τὸ ἱερεῖον καὶ κατασπένδειν καὶ τὴν κίνησιν αὐτοῦ καὶ τὸν τρόμον ἀποθεωρεῖν ἑτέρου τίνος τοῦτο σημεῖον ἢ τοῦ θεμιστεύειν τὸν θεὸν λαμβάνοντες; δεῖ γὰρ τὸ θύσιμον τῷ τε σώματι καὶ τῇ ψυχῇ καθαρὸν εἶναι καὶ ἀσινὲς καὶ ἀδιάφθορον..», επιβεβαιώνει την άριστη σωματική, αλλά και ψυχική κατάσταση του προς θυσίαν ζώου.
Ο Αριστοτέλης είχε ήδη καταλήψει την προϋπόθεση πως:
«..ουδέν κολοβόν προσφέρομεν τοις θεοίς..»
Η κατσίκα θυσιαζόταν στο βωμό των Χίων, ενώ οι θεοπρόποι θυσίαζαν πρόβατα ή γίδια στην ιερή εστία, μαζί με τον πρόξενο της πόλης τους. Η εν λόγω κατσίκα είναι άρρηκτα δεμένη με την χρησμοδοσία. Επηρρεάζει την Πυθία ακόμη και πριν την θυσία. Είναι μάλλον αβάσιμο λοιπόν να υποτεθεί ότι θυσιάζεται στον βωμό των Χίων, κυριολεκτικά έξω από τον ναό, και μάλιστα με τον χαρακτήρα δόματος, δηλαδή απλού δώρου προς τον θεό.
Η εν λόγω κατσίκα είναι στενά δεμένη, με το εν συνεχεία του ραντίσματος, δρώμενο.
Άν δεν συνέβαινε μ’ αυτήν την ακολουθία, τότε δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας από την Πυθία. Επίσης εντελώς απίθανο δείχνει πάνω στην ιερή εστία να επιτελείται οποιαδήποτε θυσία, και μάλιστα από τους θεοπρόπους, σε συνοδεία με τον πρόξενο της πόλης τους. Πρόσβαση μέσα στον ναό, και μάλιστα σε κοσμικούς, για τέλεση θυσίας σε Ιερή Εστία, ασφαλώς προκαλεί απορία. Κάποιος άλλος ελεγχόμενος ισχυρισμός εντοπίζεται στην εξής πρόταση:
“Ο θεοπρόπος πιθανόν δεν έβλεπε την Πυθία, ούτε αυτός, ούτε ο προφήτης που τον συνόδευε”
Η πιθανότητα να έβλεπε κάποιος κοσμικός την Πυθία χρησμοδοτούσα σε κατάσταση έξαλλη, θεωρείται μάλλον ανίσχυρη, και ανεδαφική.
Έτσι, μ’ αυτές τις ελάχιστες συμπληρώσεις στα προτεινόμενα από τους Σχολιαστές συμπεράσματα αυτόματα βρίσκεται κάποιος, μπροστά σ’ εκείνο που εύλογα, αλλά και χωρίς καμιά υπερβολή, θα μπορούσε εύστοχα να χαρακτηριστεί…….
Ο Πυρηνικός Αντιδραστήρας των Δελφών, και η Λειτουργία του
Ο καλλίτερος και πλέον προσηνής τρόπος γνωριμίας της πολυσχιδούς λειτουργίας του αδύτου, είναι μια μίμηση, και επανάληψη. Ορθότερα μια Μιμητική Επανάληψη, κάποιας σε συγκεκριμμένο χρόνο χρησμοδοσίας που κάποτε, με αυξημένες πιθανότητες, πραγματώθηκε στο σιωπηλό σήμερα άδυτο. Επιλέγεται όχι τυχαία η τελευταία χρονιά της 194ης Ολυμπιάδος. Αντιστοιχεί στην σημερινή χρονολογία Ο. Ακόμη πλησιέστερα, στην συνέχεια επιλέγεται ό έβδομος Δελφικός μήνας Βύσιος.2 Περισσότερο συγκεκριμένα, και σε πλήρη προσέγγιση, η 15η νύχτα του Σεληνιακού κύκλου. Στον ουρανό δεσπόζει μια ευάστερη Πανσέληνος.
Αναμφίλεκτα είναι η νύχτα, που όλα τα αρχαιοελληνικά άδυτα, δέχονται μυητικές επισκέψεις και Θυσίες. Στο άδυτο των Δελφών γίνονται οι τελευταίες ετοιμασίες. Αργά, αλλά μέσα σε κλίμα ευοίωνο, φτάνει η ώρα του Όρθρου. 3 Υποφώσκει η νέα ημέρα.
Ο Απόλλων Ηλεκτρίων, ηλεκτρίζει τους λάλους αλέκτορες. Οι πέντε όσιοι ιερείς του Διόνυσου, «..πέντε δ' εἰσὶν ὅσιοι διὰ βίου, καὶ τὰ πολλὰ μετὰ τῶν προφητῶν δρῶσιν οὗτοι καὶ συνιερουργοῦσιν..» αρχίζουν την άρρητη θυσία.
«..καὶ θύουσιν οἱ ὅσιοι θυσίαν ἀπόρρητον 4 ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ ᾿Απόλλωνος..»
Η έτσι κατηγοριοποιημένη θυσία, δεν έχει θεατές. Οδηγούν την αποδεδειγμένα υγιή κατσίκα5 στο φρικώεν χείλος του αδύτου. Εκεί ο οσιωτήρας, το ιερείον, θυσιάζεται.
Το αναβλύζον από τον λαιμό του ιερείου αίμα, με κατάσπεισι, ραντίζει τουλάχιστον την διάτρητη ομφαλόσχημη πέτρα. Το ζωηφόρο αναγεννητικό αίμα φτάνει στα οστά που βρίσκονται κάτω από τον διάτρητο ομφαλό. Οποιαδήποτε κι αν είναι αυτά τα οστά.
Η συνέχεια, μια συνέχεια, μπορεί πολύ καλά, άριστα να αναζητηθεί, αφού άλλωστε επιμαρτυρείται, στο Ιερό Τυπικό της σύγχρονης θρησκείας. 6
Πολύ απλά, Το αίμα ζωοποιεί τα Οστά. Ο αληθινά πυρηνικός αντιδραστήρας του μεγαλύτερου αρχαιοελληνικού Ιερού αρχίζει να ενεργοποιείται. Αυτήν την στιγμή τοποθετούν πάνω στον διάτρητο ομφαλό τον χάλκινο τρίποδα. Η νεαρή ιέρεια, χρήζει άμεσης προστασίας από την επακόλουθη οδυνηρή ακτινοβολία της χημικής ένωσης μεταξύ του έμβιου αίματος, με το άβιο ορυκτό. Είναι πολύ πιθανόν ο εν λόγω διάτρητος ομφαλός να είναι κατασκευασμένος από πυριτόλιθο. Σε μια τέτοια περίπτωση η αντίδραση της ένωσης, προκαλεί εκείνη την περιγραφόμενη ως: περίαυγη έμφαση φωτός. Ένας έντονος φωτισμός διαχέεται μέσα στο άδυτο. Σε περιπτώσεις ένωσης αίματος με νανοκρύσταλλους πυριτόλιθου, το προκαλούμενο φως, παράγεται σε αποχρώσεις κόκκινου και γαλάζιου. 7
Η Πυθία βρίσκεται ήδη ασφαλής, μέσα στον χάλκινο8 φορητό τρίποδα.
Υποβάλλεται η ερώτηση. Αμέσως από τα οστά εκδηλώνεται Φώς, και Φωνή.
Επειδή σύμφωνα με την μαρτυρία,9 κανένας δεν γίνεται να χρησιμεύσει ως εγγαστρίμυθο υποκατάστατο του θεού, ορθολογικά η παρουσία της Πυθίας, αποκλειστική αποστολή έχει να μεταφέρει, να σημάνει την απόκριση του θεού, στο ανάλογο ερώτημα.
Η Πυθία, ως νεαρή κόρη, ή μεγαλύτερης ηλικίας απαραίτητα όμως ευήκοη γυναίκα, βαθμιαίως περιέρχεται σε παραλλήρημα. Συγχρόνως καταλαμβάνεται από έξαψη, και απώλεια του ενσυνείδητου. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους. Πρώτον για να αποφευχθεί η όποια υποκειμενική παρείσφρυση, και δεύτερον γιατί η πιστότητα των χρησμών, έπρεπε να διασφαλιστεί με κάθε τρόπο. Δεν έπρεπε, όσο κάτι τέτοιο ήταν εφικτό, να έχει επίγνωση των όσων «..μαινομένωστόματι, αμύριστα, ακαλλώπιστα, και αγέλαστα, εφθέγγετο, εξικνουμένη τον θεόν..»
Η προκαλούμενη ζαλάδα με την χρήση της δάφνης, και του κριθάλευρου, αυτήν την ανάγκη θεράπευε. Απομένει ένα Σκοτεινό Σημείο. Η Φωνή.
Η εδώ προτεινόμενη παραγωγή φωνής. Άραγε τί φωνή άκουγε η Πυθία, και από πού προερχόταν αυτή η φωνή;
Η εν λόγω πρόταση ωστόσο, δεν είναι καθόλου δύσκολο να τεθεί στη βάσανο της απόδειξης. Με την εκροή του αίματος, και την υποβαλλόμενη ερώτηση, άρχιζε συγχρόνως να δίνεται και η απάντηση. Ένα ακόμη «αυθαίρετο» πρόσθετο είναι ότι η πρώτη λέξη που ακουγόταν ήταν… πειθώ.
Στην συνέχεια η προκείμενη «ευφάνταστη» αναδρομή, δεν μπορεί να γνωρίζει τον χρησμό εκείνης της νύχτας, ακριβώς γιατί αγνοεί την ερώτηση. Μια υποθετική όμως ερώτηση δεν θα βάραινε το ήδη ομιχλώδες τοπίο. Επειδή σύμφωνα με τον Θαλή, αυτοί οι τόποι, όπως οι Δελφοί, είναι πλήρεις θεού, κι επειδή κατά τον Αριστοτέλη, εκεί τα πάντα πεπλήρωται θειότητος, είναι λογικό να υποστηριχθεί ότι αυτοί ακριβώς οι Τ-όποι δεν χάνουν ποτέ, όχι την αφηρημένη ιερότητα, αλλά δεν χάνουν το εν δυνάμει, που με την εφαρμογή την τέλεση του Τυπικού, μεταστρέφεται σε εν ενεργεία, αβίαστα προκύπτει το εξής ερώτημα. Είναι ποτέ δυνατόν από το Δελφικό άδυτο να δόθηκε ένας χρησμός που αμφισβητεί, την λατρευόμενη εκεί θεότητα; Είναι άραγε δυνατόν ο Απόλλωνας να αυτοαναιρεθεί;
Ερώτημα:
Έδωσε ποτέ τον ακόλουθο χρησμό το μαντείο των Δελφών;
Εἴπατε τῷ βασιλεῖ• χαμαὶ πέσε δαίδαλος αὐλά.
Οὐκέτι Φοῖβος ἔχει καλύβην, οὐ μάντιδα δάφνην,
Οὐ παγὰν λαλέουσαν, ἀπέσβετο καὶ λάλον ὕδωρ.
Αυτό ακριβώς ως λογική συνέπεια των σοφών ρήσεων, και σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της προσβολής που βεβαιότατα υπέστη η Αρχαία Ελληνική Θρησκεία, είναι το υποτιθέμενο πρωθύστερο ερώτημα. Το σπουδαίο στην υπόθεση είναι, ότι προκύπτει υποκειμενική έστω, όσο και αυθαίρετη πάριση απάντηση:
Είπατε τοίς ύποκριταίς,10 χρηστήριον έσαεί Φοίβος δελφόσε έμμεναι, περιωνύμων πέρι πηγών τε πετρών, ένθα τανύφυλλος δάφνη εύοσμος, ‘Απόλλωνι παιάνα άδει κισσού δ’ όρπηκας πεντακορύμβους, χώρος έστεφάνωται.
Εδώ η αναδρομή τελειώνει. Είναι πολύ πιθανό να χαρακτηριστεί ένα ευφάνταστο αποκύημα. Για να αποφευχθεί τέτοια ταξινόμηση, τα όσα παρατέθηκαν έχουν ανάγκη στοιχειωδών έστω, αποδείξεων. Εάν υπήρχε απόδειξη, βεβαίως εύλογα θα διεκδικούσαν όχι απλώς Ορθολογισμό, αλλά αληθινή Επιστήμη. Άραγε υπάρχει απόδειξη; Η απάντηση είναι απερίφραστα Ναί. Απόδειξη κυριολεκτικά του ούτως έχειν και ούκ άλλως. Θα επαναληφθεί εδώ προτροπή αποδείξεως, ίδια μ’ εκείνη που προτάθηκε σχετικά με το όμοιο δίλλημα του Νεκυομαντείου της Θεσπρωτίας. Απλά, πολύ απλά. Κάθε απόδειξη παρέχεται με μια αισθητή αυτή τη φορά, και όχι νοητή όπως κατά την προηγηθείσα “ευφάνταστη, όσο και αυθαίρετη” Επανάληψη.
Ας γίνει κοινή συνείδηση ότι το Μεγαλύτερο Ελληνικό Ιερό, ποτέ δεν απέβαλε τον πλήρη θεού και θειότητος χαρακτήρα του.
Πάντα προσυπάρχει εκεί το εν δυνάμει, έτοιμο να μεταστραφεί στο εν ενεργεία. Κάθε αμφισβήτηση θα ήταν μάταιη και καταδικασμένη. Θα ήταν σαν να αμφισβητούσε κάποιος τα φυσικά στοιχεία, τους Βράχους, το Νερό, την Δάφνη, τον Κισσό, τον ειδικό λεπτόν Αέρα των Φαιδριάδων της Δελφίδα Γή. Τα Στοιχεία σε λειτουργία, που ακριβώς εκμαιεύουν το δρώμενο του Τ-όπου. Θα ήταν σαν κάποιος να αμφισβητούσε την εμπειρία του Τοπίου....
Ορισμένα πράγματα κι αν ακόμη δεν φαίνονται, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Σε πόσους άραγε είναι γνωστό, ότι μέσα στο άδυτο του ναού του Απόλλωνος σήμερα, εμφιλοχωρεί ένας μεγάλος αριθμός φιδιών !!!
Επιμύθιον
Λόγια «μεγάλων» ανδρών:
..Οι Μυκήνες ήταν τυχερές. Μετά τις χρυσοθηρικές ανασκαφές του Σλήμαν, είχαν την φροντίδα του Χρήστου Τσούντα...
Γιάννης Σακελλαράκης. Αρχαιολόγος.
(Ο κομπορρημονών, αλλαζών, και επηρμένος αρχαιολόγος, θα προσέφερε κάλλιον φθέγμα, αν βελτίωνε την απαράδεκτη ερμηνεία της παράστασης, η οποία είναι εγγεγλυμένη στο δαχτυλίδι-σφραγίδα των Αρχανών)
Κάποιος επί τέλους οφείλει να καταθέσει, έναν θετικό λόγο, γι αυτόν τον Μεγάλο Γερμανό Ερασιτέχνη Αρχαιολόγο. Λοιπόν με δύο λόγια: ο Σλήμαν ήταν τόσο χρησοθήρας, που δεν κράτησε τον “Θησαυρό της Τροίας,” για τον εαυτό του, αλλά τον έκανε δωρεά στο Ελληνικό Κράτος!!! Δυστυχώς όμως μερικοί και τότε «μεγάλοι αρχαιολόγοι», αληθινοί μπαστουνόβλαχοι* δεν αποδέχτηκαν την προσφορά!!!
* Οι “μπαστουνόβλαχοι” δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό από την εξεζητημένη ενδυμασία της εποχής. Στην κόμη έφεραν ημίψηλον πίλον. Το υποκάμισον είχεν επικλίνον πέτον, δηλαδή τσακιστό γιακά και παπιγιόν! Το επανωφόριον ήταν Γαλλική μονόκουμπη μακρυά ρεντικότα, και τέλος το κατώτερον τμήμα της αμφιέσεως κατέληγε σε φουστανέλλα, και γουρνοτσάρουχα.!!!
Με φούντες!!!
Δυστυχώς!
Το μπαγιασόν και το μπαστουνάκι του Μωρίς Σεβαλιέ, έφτασαν κάπως αργότερα......
Στάθης Βαλλάς
stathis.vallas@gmail.com
1 Η βία μιας τέτοιας Ανάγκης, η οποία στηρίζεται σε χρήση λόγου υποκειμενικού, και ασαφείς φιλολογικές πληροφορίες, βρίσκεται συνεχώς εκτεθειμένη και επιρρεπής, τόσο σε παρεκκλίσεις, όσο και σε πιθανά έως αναμενόμενα, στρεβλά συμπεράσματα, ακόμη και λάθη ουσιαστικά. Θα ήταν δείγμα αφροσύνης να ισχυριστεί ο οποιοσδήποτε έξω-πανεπιστημιακός ερευνητής, (όπως ο υπογράφων) ακόμη κι αν καταθέτει ενίοτε πειστικό λόγο, ότι διεκδικεί και το αλάθητο, ή το άσφαλτο. Η Επιστήμη βρίσκεται και παράγεται απαρέγκλιτα στα Πανεπιστήμια.
2 Τίς ὁ παρὰ Δελφοῖς ὁσιωτὴρ καὶ διὰ τί βύσιον
ἕνα τῶν μηνῶν καλοῦσιν;’ ‘ὁσιωτῆρα’ μὲν καλοῦσι τὸν
θυόμενον ἱερεῖον, ὅταν ‘ὅσιος’ ἀποδειχθῇ. πέντε δ' εἰσὶν
ὅσιοι διὰ βίου, καὶ τὰ πολλὰ μετὰ τῶν προφητῶν δρῶσιν
οὗτοι καὶ συνιερουργοῦσιν, ἅτε γεγονέναι δοκοῦντες ἀπὸ
Δευκαλίωνος. ὁ δέ ‘βύσιος’ μήν, ὡς μὲν οἱ πολλοὶ νομί-
ζουσι, φύσιός ἐστιν• ἔαρος γὰρ ἄρχει καὶ τὰ πολλὰ φύεται
τηνικαῦτα καὶ διαβλαστάνει. ἔστιν οὖν πύσιος ὁ ‘βύσιος’,
ἐν ᾧ πυστιῶνται καὶ πυνθάνονται τοῦ θεοῦ•
† τὸ γὰρ ἐννοεῖν καὶ πάτριον. ἐν τῷ μηνὶ γὰρ τούτῳ
χρηστήριον ἐγίγνετο καὶ ἑβδόμην ταύτην νομίζουσι τοῦ
θεοῦ γενέσθλιον, καὶ πολύφθοον ὀνομάζουσιν οὐ διὰ τὸ
πέττεσθαι φθόις, ἀλλὰ πολυπευθῆ καὶ πολυμάντευτον
οὖσαν. ὀψὲ γὰρ ἀνείθησαν αἱ κατὰ μῆνα μαντεῖαι τοῖς
δεομένοις, πρότερον δ' ἅπαξ ἐθεμίστευσεν ἡ Πυθία τοῦ
ἐνιαυτοῦ κατὰ ταύτην τὴν ἡμέραν, ὡς Καλλισθένης
(Fr. Gr. Hist. 124 F. 49) καὶ ᾿Αναξανδρίδης ἱστορήκασι.
Πλουτ. Αίτ. Ελλην. 263 D
3 Κατά τον χρόνο του Όρθρου της Πανσελήνου, ο φυσικός μεταβολισμός επηρεάζει περισσότερο ή λιγότερο, όλους τους έμβιους οργανισμούς της Γής.
O ανθρώπινος οργανισμός βρίσκεται σε υπερδιέγερση. Οι τρίχες της κεφαλής, ακολουθώντας το γέμισμα –άδειασμα του Φεγγαριού, γίνονται περισσότερο υγρές. Ο εγκέφαλος διογκώνεται με αποτέλεσμα να πιέζει το κρανίο και να δημιουργεί την λεγόμενη “εγκεφαλική γροθιά.”
Αρκετοί σεληνιάζονται. Οι νεραϊδοπαρμένοι βλέπουν οράματα. «Ο Κόσμος είναι ανοιχτός».
Οι τάφοι ανοίγουν και οι νεκροί “στήνουν χορούς.” Τα μάτια των αιλουροειδών δια-στέλλονται.
Εκείνη την ώρα συμβαίνουν τα περισσότερα υπερτασικά και καρδιακά επεισόδια. Οι περισσότερες γεννήσεις και οι περισσότεροι θάνατοι...... Οι Πύλες του Ουρανού κατά τον Παρμενίδη είναι ανοιχτές.
Στην αρχαία Ελλάδα, ο επιφανής νεκρός, του κάθε αδύτου, ως εκπρόσωπος των νεκρών, πλησιάζει το φρικώ εν χείλος, και μετατρέπεται συγχρόνως σε αντιπρόσωπο των ζωντανών. Το κάθε άδυτο μέσω του οικείου Τυπικού, παρέχει χρησμούς αφειδώς......
4 Oι επιτετραμένοι στις Διονυσιακές θυσίες όσιοι, ασφαλώς γνώριζαν ότι ένα από τα σκληρά επίθετα του θεού, ειδικά προσφιλές στις αιματηρές θυσίες, ήταν ο Διόνυσος Λαφύστιος. Φυλετικός θεός των Ορχομένιων Μινυών, στην Βοιωτία και Θεσσαλία. Ο όρος σύμφωνα με το Μεγ. Ετυμ. 557,51σημαμαίνει, «ο αδηφάγος και λαίμαργος εκείνος που κατασπαράζει, ο ακόρεστος»
Μια ακόμη επισυναπτόμενη μαρτυρία, με ανθρωποθυσία αυτή τη φορά, είναι η γνωστή πράξη του Θεμιστοκλή, λίγο πριν την ναυμαχία της Σαλαμίνας στον ωμηστή Διόνυσο. Η Θυσία των Όσιων στους Δελφούς, βεβαιότατα ήταν αιματηρή......
5 «..οὐδέ γε προθυόμενοι καὶ καταστέφοντες ἱερεῖα καὶ κατασπένδοντες ἐναντία τῷ
λόγῳ τούτῳ πράττομεν. οἱ γὰρ ἱερεῖς καὶ ὅσιοι θύειν φασὶ τὸ ἱερεῖον καὶ κατασπένδειν καὶ τὴν κίνησιν αὐτοῦ καὶ τὸν τρόμον ἀποθεωρεῖν ἑτέρου τίνος τοῦτο σημεῖον ἢ τοῦ θεμιστεύειν τὸν θεὸν λαμβάνοντες; δεῖ γὰρ τὸ θύσιμον τῷ τε σώματι καὶ τῇ ψυχῇ καθαρὸν εἶναι καὶ ἀσινὲς καὶ ἀδιάφθορον. μήνυτρα μὲν οὖν <τῶν> περὶ τὸ σῶμα κατιδεῖν οὐ πάνυ χαλεπόν ἐστι, τὴν δὲ ψυχὴν δοκιμάζουσι τοῖς μὲν ταύροις ἄλφιτα τοῖς δὲ κάπροις ἐρεβίνθους παρατιθέντες• τὸ γὰρ μὴ γευσάμενον ὑγιαίνειν οὐκ οἴονται. τὴν δ' αἶγα διελέγχειν τὸ ψυχρὸν ὕδωρ• οὐ γὰρ εἶναι ψυχῆς κατὰ φύσιν ἐχούσης τὸ πρὸς τὴν κατάσπεισιν ἀπαθὲς καὶ ἀκίνητον..»
Πλούτ. Περι εκλ. Χρηστ. 437, Β, 5
6 Κατά την Ακολουθία του σύγχρονου Τυπικού, ο επώνυμος Υιός του Θεού, Θυσιάζεται, και αφού, δια του Θανάτου νικάει τον Θάνατο, στην συνέχεια Ανίσταται.
Το Αναστάσιμο Θείον Πάθος, προϋποθέτει αλλά και συνεπάγεται μια καθοριστικά Μεγάλη Αιματηρή Θυσία. Αυτήν την φορά η Υπέρτατη Θυσία πραγματώνεται, στο Τοτεμικό Είδος του Θεού. Ένας άμωμος Πασχαλινός Αμνός, αντικαθιστά την Θεία Μετάληψη του αεί εσθιόμενου, και ουδέποτε δαπανώμενου ενανθρωπίσαντος Σωτήρα. Η ενσωμάτωση με την Θεότητα. διαιωνίζεται με αιματηρή θυσία. Στην σημερινή θρησκευτική πρακτική, το παράγωγο Φωτός Αίμα ρέει όχι σε μετρικές τιμές εκατόμβης, ή χιλιόμβης, αλλά με ρυθμούς που ξεπερνούν κατά πολύ ακόμη και μιαν εκατομμυριόμβη!!! Απλά δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό.....
7 Ένας ιερέας των Δελφών ο Πλούταρχος, διασώζει μια τέτοια εμπειρία, που φέρεται ότι πραγματώθηκε στο άδυτο-χρηστήριο του Τροφώνιου:
«..νήσους δὲ λαμπομένας μαλακῷ πυρὶ
κατ' ἀλλήλων ἐξαμειβούσας ἄλλην ἄλλοτε χρόαν ὥσπερ
βαφὴν ἅμα τῷ φωτὶ ποικιλλομένῳ κατὰ τὰς μεταβολάς.
ὑποκεχύσθαι τοῖς χρώμασι διαλάμπουσαν διὰ τῆς γλαυκό-
τητος ἐπιμιγνυμένοις..»
Περί του Σωκράτους Δαιμονίου 590 D
8 Μ’ αυτήν την επισήμανση, θα ήταν σοβαρό σφάλμα, να μη γίνει αποδεκτή η όμοια χρήση του περίφημου Θεσπρώτιου λέβητα, αλλά και της χάλκινης πυκνής περίφραξης στο μαντείο του Τροφωνίου. Ο χαλκός στην παραδοσιακή ιερατική χρήση, λειτουργεί ως Αντι-ηλεκτρομαγνητικός Κλωβός. Εξασφαλίζει στο εσωτερικό του, μια κατάσταση Ουδέτερου. Διάφορη του Έτερου, και του Εκάτερου. Ο Θεός από την φύση του είναι Ουδέτερος. Δεν επιλέγει ο ίδιος. Επιλέγεται.
( Χριστιανισμός, Ισλαμισμός, Βουδισμός, και αμέτρητες άλλες Θρησκείες.) Το φαινόμενο επιμαρτυρείται από την εξής παρατήρηση. Στις Βορειοανατολικότερες κυρίως εκκλησίες, ο Τρούλλος ή είναι χάλκινος, ή καλύπτεται από χαλκό. Στο εσωτερικό του Τρούλλου σε ειδωλική μορφή δεσπόζει μια ανθρώπινη αντίληψη του Υπέρτατου Θεού.
9 «..εὔηθες γάρ ἐστι καὶ παιδικὸν κομιδῇ τὸ οἴεσθαι τὸν θεὸν αὐτὸν
ὥσπερ τοὺς ἐγγαστριμύθους Εὐρυκλέας πάλαι νυνὶ δὲ
Πύθωνας προσαγορευομένους ἐνδυόμενον εἰς τὰ σώματα
τῶν προφητῶν ὑποφθέγγεσθαι τοῖς ἐκείνων στόμασι καὶ
φωναῖς χρώμενον ὀργάνοις. .... καταμιγνὺς ἀνθρωπίναις
χρείαις οὐ φείδεται τῆς σεμνότητος οὐδὲ τηρεῖ τὸ ἀξίωμα
καὶ τὸ μέγεθος αὐτῷ τῆς ἀρετῆς..»
Πλούτ. Περι εκλ. Χρηστ. 414 Ε.
Στο απόσπασμα πιστοποιείται η πηγή της φωνής που αναδύεται μέσα στο άδυτο. Η φωνή παράγεται από τα οστά του Πύθωνα. Έτσι εξηγείται το γιατί πολλοί επίδοξοι προφήτες αυτοαπακαλούνται Πύθωνες. Η Πυθία με το μαινόμενο στόμα, μετέφερε κατά προσέγγιση όσα άκουγε να σημαίνει ο Απόλλων. Πάντα η τελική απόκριση, δηλ. ο χρησμός, δεν ήταν λόγος ευκρινής. Μ’ αυτήν την ακολουθία κατανοείται το γιατί στους Δελφούς ο μάντης είναι άνδρας. Η Πυθία λειτουργούσε μόνον ως άμεσος αποδέκτης των θεϊκών σημάνσεων.
Ο Απόλλων δεν χρησμοδοτεί, αλλά Σημαίνει.
10 Στην ατέλειωτη λίστα με τους ανά τους αιώνες Μεγάλους Υποκριτές, δεσπόζουν δύο ονόματα, από το απώτατο παρελθόν.
Ένας πρώτος λαμπρός υποκριτής, είναι ο πολύς χαλκέντερος Ωριγένης. O κατά την Εκκλησία: Άγιος Νείλος! Είναι υποκριτής, επειδή με ακρίβεια γνώριζε, ότι το Τυπικό που υποστήριζε, πολύ απλά ήταν μια Ε π α ν ά λ η ψ η της αρχαίας Ελληνικής Κατάβασης στον Άδη. Γεγονός που όμως δεν τον εμπόδισε να χλευάσει το Καταβάσιον του Τροφωνίου, τον ναό του Αμφιάραου, όπως επίσης τον Αμφίλοχο και τον Μόψο. Άμεση απάντηση στον αναιδή έδωσε ο Κέλσος των Εθνικών.
«..εάν θέλεις να δεις θεούς ζωντανούς, πήγαινε στον Τροφώνιο, και τον Αμφιάραο, που φαίνονται εκεί όχι μία φορά, αλλά διαρκώς, και όχι όπως ο δικός σας, που σας εξαπάτησε..»
Κέλσος Αληθής Λόγος, Ζ.
Ένα δεύτερο εκκλησιαστικό διαμάντι, αληθινός Φωστήρας της τρισηλίου θεότητος, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, με τους μισάνθρωπους Νομοκανόνες του. Στο σημείο αυτό κρίνεται απαραίτητη η εξής διευκρίνιση. Ο ενάντιος Λόγος, σε καμία περίπτωση δεν στρέφεται κατά της Χριστιανικής Θρησκείας. Ο υπογράφων σε μία deprofundis υπεράσπιση, δηλώνει χριστιανός ευσεβής.
Η Εισήγηση εξαντλείται κατά των διαχειριστών της Θρησκείας, και των υποκριτών που την εκμεταλλεύονται προς ίδιον όφελος. Η εναντίωση απλά επισημαίνει τους Επαγγελματίες Ταγούς της Θρησκείας..........
Οι αιματηρές θυσίες
«..ἐνθάδε δὴ φρονέω τεύξειν περικαλλέα νηὸν ἔμμεναι ἀνθρώποις χρηστήριον οἵ τέ μοι αἰεὶ ἐνθάδ' ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας..»
Ομ.Υμν. Απολ. 287-9
(Λοιπόν εδώ φρονώ περικαλλή ναό να ιδρύσω, να’ ναι χρηστήριο στους ανθρώπους, που για χάρη μου εσαεί εδώ εκατόμβες θα προσφέρουν τελεσφόρες)
Μετ. Πα/δίτσας - Λαδιά
Ένας υπαινιγμός σχετικά με τον άγνωστο επιμερισμένο χώρο, τέλεσης των παντοειδών Θυσιών στους Δελφούς, έγινε ήδη σε προηγούμενο σημείωμα, σχετικό με τον χαρακτήρα και την χρήση της εν Δελφοίς Προναίας Αθηνάς.
To αναφαινόμενο στην συνέχεια ερώτημα προκύπτει ως αυτόματο επακόλουθο.
Πού θα ήταν δυνατόν να πραγματοποιούνται οι Θυσίες, και ειδικότερα οι αιματηρές Θυσίες στους Δελφούς; Εδώ ακριβώς ορθώνεται Ανάγκη 1 απάντησης.
Οι Δελφοί, στην συνείδηση των μεταγενέστερων, επέζησαν κυριότατα, σχεδόν αποκλειστικά, όσο και απλούστατα, ως η βασικότερη πηγή λήψης χρησμών.
Αυτό το αναμφίλεκτο φαινόμενο της ελλιπούς γνώσεως των λοιπών πολυσχιδών δραστηριοτήτων, που ασφαλώς συνέβαιναν στο μεγαλύτερο Ελληνικό Ιερό, οδήγησε στην συνέχεια, σ’ έναν αληθινό, όσο και θλιβερό εκτροχιασμό. Οι περισσότεροι των επιγενόμενων σήμερα, μέσα από ένα συγκεχυμένο κλίμα και μια παραμορφωτική εικόνα, η οποία εν πολλοίς, είναι αποτέλεσμα πολεμικής της σύγχρονης θρησκείας, έχουν σχηματίσει την καταρρακωμένη εντύπωση, ότι στο τέμενος των Δελφών, γίνονταν κάποιες αστείες μαντικές πράξεις, που σύμφωνα μάλιστα με τα κριτήρια της σύγχρονης «επιστημονικής» αντίληψης, το μόνο στο οποίο απέβλεπαν ήταν ένα είδος εξαπάτησης, και κοροϊδίας των «αφελών» αρχαίων Ελλήνων.
Της «αφελούς, αν όχι αφελέστερης» αρχαίας Ελληνικής Θρησκευτικής Συνείδησης.
Μιας απαραγνώριστης Συνείδησης ενός Θεοφιλέστατου Λαού, που αναζήτησε κατέγραψε και στην συνέχεια κωδικοποίησε, αυτήν την επιστημονική Φιλοσοφία και Πράξη στο εξοχότερο έργο όλων των εποχών, Τα μετά τα Φυσικά, του μεγάλου Αριστοτέλη.
Θα ήταν έλλειμμα επιστημονικής γνώσης, η οποιαδήποτε σήμερα αμφισβήτηση, ότι σε όλα τα θρησκευτικά συστήματα του Πλανήτη, κατά την τέλεση της όποιας Ιεροπραξίας, υλοποιείται, αυτό που μεταφέρεται στην περίφημη εκείνη Πραγματεία.
Όλες οι θρησκείες της Γης, από τον Ισημερινό, έως τις περιπολικές περιοχές, κατά την προσφυγή στην όποια επώνυμη ή μη, θεότητα, απλά, πολύ απλά, και ίσως λόγω της απλούστευσης να μην γίνει ποτέ αντιληπτό, απλά Σωματοποιούν τα ασώματα πρώτα Αίτια. Εκείνα τα Τέσσερα Πρώτα Αίτια, που πρώτη γνώρισε η αρχαία Ελληνική Θρησκεία.
Εκείνα τα Τέσσερα Πρώτα Αίτια, είναι η όντως ούσα αληθινή Επιστήμη. Η αρχαία Ελληνική Θεολογία, είναι η μοναδική Γνώση των Πάντων. Μια τέλεια Γνώση, όλων των Νοητών και Αισθητών Αιτίων.....
Το ‘‘σύνδρομο του Κατηχητικού,’’ σήμερα έχει τόσο πολύ διαβρώσει μια δυνατή κοινωνία, και επικοινωνία με την όποια θεότητα, ώστε σοφοί και φιλόσοφοι, όπως ο Θαλής και ο Αριστοτέλης, που πρέσβευαν ότι αυτοί οι τόποι, όπως λ.χ. οι Δελφοί, είναι πλήρεις θεού και θειότητος, να ακούγονται περίπου ως γραφικοί......
Ως επίσης αναξιόπιστοι παραγράφονται, όχι μόνον ο Πλούταρχος…
«..Σίβυλλα, μαινομένῳ στόματι ἀγέλαστα, καὶ ἀκαλλώπιστα, καὶ ἀμύριστα, φθεγγομένη χιλίων ἐτῶν ἐξικνεῖται τῇ φωνῇ διὰ τὸν θεόν..» Plut.DePythiaeOraculis 397,8)
αλλά ακόμη και ένας σφοδρός πολέμιος της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας…
«..ἐπὶ τὰς προφητικὰς ἰέναι γραφάς• καὶ γὰρ οἱ χρησμοὶ τὰς εἰς τὴν θεοσέβειαν ἡμῖν ἀφορμὰς ἐναργέστατα προτείνοντες θεμελιοῦσι τὴν ἀλήθειαν..»
Klem.Alex. Protr.8,77)
*
(Από τον καιρό που ένας επιφανής Έλληνας αστροφυσικός ισχυρίστηκε ότι: “είμαστε μια ανακατανομή του τίποτα.” (!!!) και ένας επίσης επιφανής αρχαιολόγος πρότεινε
“η οδός Κηφισίας, πρέπει να ονομαστεί οδός Κηφισιάς,” όσες άστοχες υποθέσεις κι αν γίνουν, σχετικές με την λειτουργία του Δελφικού Τόπου, είναι απλά πταίσματα. Ο πρώτος προφανώς επειδή βρίσκεται μέσα στο όντως όν αληθινό Σύμπαν, αδυνατεί να διακρίνει την Σοφία που διέπει τον έμβιο κόσμο της Γης, ενώ συγχρόνως θα έπρεπε να είναι φειδωλός στην έννοια του “τίποτα” αγνοώντας έτσι το φθέγμα του Παρμενίδη:
«..τίποτα δεν είναι δυνατό να γεννηθεί απ’ το τίποτα,
και να επιστρέψει στο τίποτα..»
Ο δεύτερος, συνειρμικά προτρέπει σε συλλήβδην οδών εκλαΐκευση.
Η απάντηση βρίσκεται στον “πιο δροσερό” 14ο Ολυμπιόνικο του Πίνδαρου.)
Εκτός λοιπόν από τους “απατηλούς χρησμούς της Πυθίας” η κυριότερη από τις προαναφερθείσες πολυσχιδείς δραστηριότητες, ήταν εκείνη της επιτέλεσης μιας απαραίτητης Θυσίας, σε οποιονδήποτε επισκέπτη έφτανε στους Δελφούς, και για τον οποιονδήποτε λόγο. Οι Δελφοί ήταν πάνω απ’ όλα Τόπος Θυσίας. Το συμπέρασμα προκύπτει από μιαν απαράβατη αρχή:
Χωρίς Θυσία δεν προκύπτει αποτέλεσμα.
Ειδικότερα, χωρίς Θυσία δεν προκύπτει θρησκευτικό αποτέλεσμα.
Στους Δελφούς ο επισκέπτης είχε την ευχέρεια να θυσιάσει από μιαν αιματηρή εκατόμβη, έως την προσφορά ενός πολύ απλού άνθους. Εκείνο που είχε την ιδιάζουσα αξία ήταν η Ιδέα της θυσίας. Ένα πρωτεύον με άλλα λόγια δρώμενο, του οποίου και η φιλολογική αναφορά υποβαθμίστηκε, αλλά και η βαθύτερη αξία και σημασία του παρέμεινε σκοτεινή.
Οι Δελφικές θυσίες εκτός από απαραίτητο στάδιο της χρησμοδοσίας, συγχρόνως, ή και αποκλειστικά είχαν τον χαρακτήρα μιας επιζητούμενης Κάθαρσης.
Το κατ’ εξοχήν κατηγόρημα του θεού της δάφνης των Φαιδριάδων, ήταν ο Απόλλων Καθάρσιος.
«..῾Αγνισθεὶς ἐνὶ Τέμπεσιν
βουλαῖς Ζηνὸς ὑπειρόχου,
ἐπεὶ Παλλὰς ἔπεμψε Πυ-
θῶδ', [ἰὴ] ἰὲ Παιάν..»
(Αristonik.Lyr. Paean in Apol.1,17)
Την επιζητούμενη, μια έτσι ή αλλιώς επιζητούμενη Κάθαρση στους Δελφούς επισημαίνει και αναδεικνύει η Πράξη, της νίψεως των χειρών.
Η Κάθαρση όχι μόνον στους Δελφούς, αλλά όπως επί παραδείγματι και στο Ελευσίνιον, επιμαρτυρείται από γραπτές μαρτυρίες, και αρχιτεκτονικά κατάλοιπα. Χερνίβιον και χέρνιψ, όπως άλλωστε δηλώνουν και οι συνηρημένοι όροι, είναι αντικείμενο και πράξη, που γινόταν πριν αλλά και μετά την προσφορά θυσίας σε κάθε Ιερό. Ένιπτον τας χείρας, με άψαυστον ύδωρ ως δήλωση Κάθαρσης και Θυσίας, αφού σε πολλές περιπτώσεις η νίψη ήταν ταυτόσημη της Θυσίας. Το έθος που σήμερα είναι γνωστό από μιαν αποκλειστικά συμβολική πράξη κατά τον εορτασμό του σύγχρονου Θείου δράματος (Πιλάτος) αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο. Ομ.Α 136, Γ 445, Δ 52, Η 172, Αριστφ.απ. 298, Ανδοκ. 429, Αθην.9, 408 C. κ.α.
Μια δεύτερη παράμετρος, που με πολύ πειθώ δείχνει ως σταθερή συνοδεία της εξεταζόμενης εδώ Θυσίας, στην πετρήεσσα Πυθώ, είναι ο θεσμός της Ορχήσεως. Το προτεινόμενο τεκμαίρεται από την μαρτυρία:
«..ότι τελετήν ούδεμίαν άρχαίαν έστίν εύρείν άνευ όρχήσεως…εν Δήλω δε γε, ουδέ αί θυσίαι ‘ανευ ορχήσεως..» ( Λουκιαν.Περί Ορχ. 15).
Aυτός ο δεύτερος στίχος γεννάει συνειρμό. Η Δήλος υπήρξε η γενέτειρα του θεού, και ασφαλώς αποτελεί προηγούμενο Ακολουθίας και βεβαίως Επανάληψης.
Ώστε παραδοσιακή όρχηση, τόσο στον Απόλλωνα, όσο και στον Δελφικό Διόνυσο, δεν θα ήταν κάτι ασυνήθιστο, ή σπάνιο επακόλουθο, σχετικό με τις θυσιαστικές δραστηριότητες σ’ αυτήν την κοίλη βήσσα των Φαιδριάδων.
Ένας προοιμιακός λόγος Εισαγωγής στις Θυσίες έχει τη σπουδαιότητά του.
Ο θεσμός που υπαγόρευσε και τελικά επέβαλε τις παντοειδείς Θυσίες, ακόμη και τις ακραίες ανθρώπινες, παραμένει συγκεχυμένος.
Αξιοπερίεργο είναι ότι ένα ίδιο Φαινόμενο Θυσίας παρατηρείται σε Παγκόσμια κλίμακα.
Σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, οι άνθρωποι ανεξάρτητα από Φυλή, Εθνότητα, ή Χρώμα, θυσίαζαν και θυσιάζουν μ’ έναν ίδιο τρόπο, και το σπουδαιότερο, για τις ίδιες ακριβώς προσδοκίες. Τα ερωτήματα που γεννώνται από την φιλοσοφία τέλεσης μιας Θυσίας επιδέχονται μεγάλο εύρος απαντήσεων, χωρίς βέβαια να εξασφαλίζουν και την ορθότερη απάντηση. Η δυσκολία ερμηνείας και κατανόησης της αρχαίας Θυσίας, είναι αποτέλεσμα άγνοιας. Ένα μεγάλο κενό άγνοιας, μεσολαβεί, το οποίο πολύ απλά συνοψίζεται ως ένα φιλολογικό Παρακολούθημα, μιας χαμένης Γνώσης.
(Για την αποκόμιση ωστόσο μιας διαυγέστερης εικόνας, πάνω στο ακανθώδες αυτό θέμα, προτείνεται ένα συμπληρωματικό Σημείωμα, ανηρτημένο ήδη στο Διαδίκτυο με τον τίτλο: Ανθρωποθυσία στο Λαφύστιον όρος)
Ένα τυπικό παράδειγμα “χαμένης γνώσης” ήδη από την αρχαιότητα, διαπιστώνεται σ’ ένα απόσπασμα του Κάσιου Δίωνα :
«..ἐθύοντο οὖν αἱ θυσίαι καὶ τἆλλα ὅσα οἱ ἄνθρωποι πρός τε τὴν τοῦ παρόντος δεινοῦ σφισιν ἄκεσιν καὶ πρὸς τὴν τοῦ ὑποπτευομένου διάφευξιν εἰώθασι ποιεῖν,
ἐγίγνετο. ἀλλά, καὶ γὰρ φιλοῦσιν οἱ πολλοὶ τοῖς τοιούτοις παρὰ τὸ κρεῖττον ἐλπίζοντες πιστεῦσαι, καὶ τότε, εἰ καὶ μᾶλλον διὰ τὸ τοῦ προσδοκωμένου κινδύνου μέγεθος ἐνόμιζον ὅτι καὶ τὸ τραχύτατον αὑτοῖς συμπέσοι, ὅμως ἤλπιζον <μὴ> ἡττηθήσεσθαι..»
CassiusdionΜ.151’’
Η διαζευκτική ερμηνεία του αποσπάσματος, επιβεβαιώνει ήδη μια πρώιμη άγνοια.
Κάποιες θυσίες γίνονταν για την αποφυγή επικείμενου ή “ύποπτευομένου δεινού άκεσιν,” άλλες επειδή έτσι έπρεπε, “φιλούσιν οί πολλοί,” ενώ στην χειρότερη περίπτωση “ ήλπιζον μη ήττηθήσεσθαι.”
Σε μερικές ωστόσο περιπτώσεις, είναι δυνατόν να εξαχθούν κάποια λογικά συμπεράσματα. Μια συντεταγμένη Κοινωνία, η Σπάρτη, πειθόμενη στην αξιοπιστία του χρηστηρίου, στέλνει τον Βασιληά και τριακόσιους οπλίτες στις Θερμοπύλες, με αποκλειστική αποστολή να θυσιαστούν, υπέρ πατρίδος. Για όσους σήμερα δεν έχουν κατανοήσει την βαθύτερη, την αληθινή Αιτία και το Αποτέλεσμα, της πειθούς στα Πάτρια κελεύσματα, είναι αναγκαίο να διευκρινισθεί ότι για τους Σπαρτιάτες των Θερμοπυλών δεν ισχύει το περίφημο: ή τάν, ή έπί τάς. Τα παιδιά των Σπαρτιατών πήγαν στις Θερμοπύλες για να γυρίσουν στην Σπάρτη μόνον έπί τάς. Το σχετκό Επίγραμμα, επιβεβαιώνει την συνέπεια. «..τοίς κείνων πειθόμενοι νομίμοις..»
Γίνεται έτσι, σχετικά εύκολη η αιτία και το αποτέλεσμα για τον υποβαλλόμενο από το μαντείο, θάνατο του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες. Σύμφωνα με τον χρησμό, αν ο βασιληάς σκοτωθεί, οι Πέρσες δεν θα φτάσουν ποτέ στην Σπάρτη. Η μεγάλη Θυσία προστατεύει την Πόλη. Πώς άραγε, και με ποιόν τρόπο;
Ένα από τα πρώτα συναισθήματα, που εκδηλώνονται αμέσως μετά την συνειδητοποίηση μιας τέτοιας Θυσίας, είναι η οδύνη. Οδύνη και Θρήνος. Ένας διάχυτος Σπαραγμός που υποβάλλεται από την πολυτιμία της Θυσίας, κυριολεκτικά κατατονίζει την Κοινότητα.
Το διαπιστούμενο επιβεβαιώνεται από την εξής αλληλουχία.
Αν οι Πέρσες παρέβλεπαν τον χρησμό, και μετά τις Θερμοπύλες, έμπαιναν τελικά στην Σπάρτη, τότε θα ήσαν εκείνοι, υπόλογοι φοβερού άγους. Ενός άγους, με επικίνδυνες γι αυτούς συνέπειες. Παράλληλα όμως, ο θάνατος, η Θυσία του βασιληά, είχε τέτοια επίδραση, που ο χθεσινός κατατονισμός αντέστρεφε. Ο κάθε πολίτης φορτιζόταν με διπλάσιο σθένος, με ανατονισμένο φρόνημα, αλλά και κατάθεση δύναμης περίπου ανυπέρβλητης.
«..καὶ διότι τὰ μαντεῖα πάντα τοῖς ἀνθρώποις προστάττει
κατὰ τὰ πάτρια ποιεῖσθαι τὰς θυσίας, τῷ κοινῷ τῆς πόλεως συμφέρον ἔσται κατὰ τὰ
πάτρια τῶν ἱερῶν θυομένων, καὶ ὅτι πρὸς εὐτολμίαν
λυσιτελεῖ τοῖς πολίταις, ἐπεὶ συμπομπευόντων ὁπλιτῶν
ἱππέων ψιλῶν εὐτολμότεροι γένοιντ' ἂν οἱ πολῖται φιλοτιμούμενοι
περὶ ταῦτα..»
Αναξιμένης
Οι απλοί πολίτες γίνονται πιο ριψοκίνδυνοι από τους ένστολους στρατιώτες,
Το φαινόμενο γινόταν μια πρόσθετη αιτία, που μαζί με το άγος απέτρεπε την εχθρική επιβουλή. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο τρόμος που είχε κυριεύσει τους πολίτες από την είδηση του βασιλικού θανάτου, εξωτερικεύεται, υλοποιείται, κατευθύνεται, και αυτή τη φορά λειτουργεί με αντίστροφα αποτελέσματα. Μεταφέρεται στο στρατό των εχθρών.
Η θυσιαστική προσδοκία πραγματώνεται.
Θυσίες αυτού του είδους καταγράφονται ως πράξεις και επιδιώξεις Αποτροπής.
Ο σύγχρονος «επιστημονικός» Ορθολογισμός θα πρέπει να δώσει πειστική απάντηση,
στο πώς και το γιατί ένας πατέρας πείθεται από το μαντείο, να θυσιάσει την Θυγατέρα ή τον Υιό του. Ή γιατί ένας βασιληάς με τριακόσιους οπλίτες
εκστρατεύει στις Θερμοπύλες, με αποκλειστική αποστολή να σκοτωθεί.
(Η αντικατάσταση του Ισαάκ με κριάρι, και της Ιφιγένειας με ελάφι, ως μαρτυρίες ανθρώπων, και όχι θεών, έπαψαν από καιρό να έχουν, την οποιαδήποτε αξιοπιστία.)
Ζωηρό γνωστικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η εξής ακατανόητη με σημερινά κριτήρια περίπτωση.
«..Έρεχθεύς ό Άττικός, και Μάριος ό Ρωμαίος τάς έαυτώνέ θυσάτην θυγατέρας..»
( Klem. Alex. 3,42,7)
Η λογικότερη εξήγηση είναι ότι πρόκειται για θυσίες, αποτρεπτικές ενός ευρύτερου Κακού. Δεν έχουν περιορισμένη εμβέλεια ωφέλειας. Ασφαλώς ένας πατέρας δεν θα πάθαινε χειρότερη βλάβη. Όμως η υπέρτατη Θυσία, η οποία ήταν αποτέλεσμα χρησμοδοσίας, απέβλεπε στην προστασία και ωφέλεια της ευρύτερης Κοινότητας. Η φράση: “θυσιάστηκε για την Πατρίδα” είναι χαρακτηριστική. Καλύπτει ένα ευρύ φάσμα εκούσιων και μη θανάτων. Χαρακτηριστικός είναι και κάποιος συναφής Βωμός, πάνω στον οποίο πραγματοποιούνται Θυσίες τέτοιου είδους. Στους μεταγενέστερους είναι γνωστός ο “Βωμός της Ελευθερίας.”
Εύκολα έτσι οδηγείται κάποιος στο συμπέρασμα, όπως ήδη προ-ειπώθηκε, ότι η γνωριμία, και η ερμηνεία απαρχής των θυσιών, παρουσιάζουν θαμπή εικόνα, ακριβώς επειδή το κενό άγνοιας είναι υπέρμετρο. Ένα κενό άγνοιας, που ασφαλώς οφείλεται σε χαμένη Γνώση.
Κενό μιας χαμένης Γνώσης, που κυρίως αφορά τις ανθρωποθυσίες. Οι άλλες, οι απλούστερες ασφαλώς στηρίζονται σ’ ένα είδος κατάθεσης και λήψης, που κι αυτό με την σειρά του έχει παρεξηγηθεί, όσο και παραποιηθεί. (χαρακτηριστικά και παρά προσδοκίαν από τον εμβριθούς γνώσεως, καθηγητή πάνω στην αρχαία Ελληνική Θρησκεία Walter Burkert “Ελληνική Μυθολογία και Τελετουργία” σελ.95, έκδ. Μ.Ι.Ε.Τ.)
Στηρίζονται στην απλή παρατήρηση, ότι χωρίς Θυσία δεν υπάρχει αποτέλεσμα.
Ο διαιωνιζόμενος σημερινός θρησκευτικός Λόγος το επιβεβαιώνει:
«..ύπέρ των προσφερθέντων σοι τιμίων δώρων..»
Ένα αντί-δωρον προκύπτει από τα προσφερόμενα στην θεότητα τίμια δώρα.
Ωστόσο η κύρια επιδίωξη στο προκείμενο δεν είναι η φιλοσοφική προσέγγιση των Θυσιών, αλλά μια επιδαψίλευση του Χώρου στον οποίο γίνονταν μαρτυρημένες θυσίες στους Δελφούς. Οπως λ.χ. μιά Εκατόμβη.
Και σ’ αυτήν την περίπτωση τα δρώμενα ακολουθούσαν πορεία Επανάληψης.
Στο Μεγάλο Ιερό, όλα εναρμονίζονταν σε μια πάτρια ιερή πρακτική, και έτσι, πάμπολλα είναι εκείνα τα οποία επειδή ήσαν γνωστά σε όλους, κανείς δεν υποβλήθηκε στον κόπο, να τα περιγράψει. Κείμενα σχετιζόμενα με oοποιοδήποτε Τυπικό απουσιάζουν.
Ειδικά κάποιες λεπτομέρειες σχετικά με τις πολυειδείς Δελφικές Θυσίες.
Σε μια ευρύτερη θεώρηση διαπιστώνεται ότι, ήδη από την κλασσική εποχή η αρχική, η αληθινή αιτία και το αποτέλεσμα της Θυσίας, είχε κιόλας παρανοηθεί ή στην κοινότερη αποδοχή της περιοριζόταν απλά σ’ ένα εκφυλλισμένο και κοινότυπο πρακτικό δοσοληψίας, μεταξύ ενός πολιτικοποιημένου πλέον θεού από τη μια, και ενός πολίτη που απλά εκτελούσε καθιερωμένα θρησκευτικά θέσφατα. Με περισσή μάλιστα αναισχυντία, και αντιθεϊκή αυθάδεια:
«..τοῦτον τὸν ἰσχυρὸν θεὸν
ἐγὼ ποήσω τήμερον δοῦναι δίκην,
ὁτιὴ καταλύει περιφανῶς εἷς ὢν μόνος
τὴν δημοκρατίαν, οὔτε τὴν βουλὴν πιθὼν
τὴν τῶν πολιτῶν οὔτε τὴν ἐκκλησίαν..»
Αριστφν.Πλούτ.946-950.
Ο θεός κατά τον Αριστοφάνη, έστω και με θεατρική διακωμώδηση, θα δικαζόταν από τον πολιτικοποιημένο άνθρωπο, επειδή παρεξέκλινε της δημοκρατίας, και δεν υπάκουε υποτασσόμενος, στην Βουλή, και τον όχλο !!! (Δήμο)
Παράλληλα ο κλήρος από εμπειρία, είχε πλήρως συνειδητοποιήσει την απορρέουσα δύναμη από την τέλεση των μυστηρίων, και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις καταγραφής φίλαυτων ιερέων, υπόλογων για εκμετάλλευση και χρηματισμό.
Ο Αριστοτέλης, μέγιστος μεταφυσικός θεολόγος, (στην κορυφαία Πραγματεία Μετά τα Φυσικά, σαφώς περιγράφεται ότι θεολογεί γούν Άριστοτέλης έν αύτή) όριζε κάποια περιθώρια, και τέλεσης και προσήνειας των Θυσιών. Με την φράση: «..ούδέν κολοβόν προσφέρομεν πρός τούς θεούς..» (fr,108,1495,b8) περισσότερο τόνιζε την αναγκαιότητα, και πολύ λιγότερο κατέθετε απλά μια συμβουλευτική παραίνεση.
Προστασία επίσης από παρέκκλιση περιέχει ο λόγος: «..τάς θυσίας προς τους θεούς αίσίως κατά τά πάτρια έξωμεν..» (r. 1446,39,a.)
Επιβεβαιώνει ότι οι ίδιοι οι θεοί επιχαίρουν με τις Θυσίες..
«..τούς θεούς χαίρειν ταίςεύσεβείαις των θυόντων..» ( r,1423,b 28)
Μεταξύ άλλων, ένας σφαιρικός και μακρήγορος λόγος Περί Θυσιών, παρατίθεται από τον Θεόφραστο, στην Μονογραφία του: “Περί ευσεβείας”
Πάντα όμως προέχουν τα γύαλα των Φαιδριάδων, και ως Ποιητικόν Αίτιον της Θυσίας το ύδωρ. Το νερό. Ένα αληθινό σημείο αναφοράς, όλων των δρώμενων του χώρου, όπου είχε αναπτυχθεί και λειτουργούσε το Μεγάλο Θρησκευτικό Κέντρο..
«..τὸ ὕδωρ τῇ Κασταλίᾳ ποταμοῦ δῶρον εἶναι τοῦ Κηφισοῦ. βεβαιοῦνται δὲ οὐχ ἥκιστα οἱ Λιλαιεῖς, οἳ ἐς τοῦ Κηφισοῦ τὴν πηγὴν πέμματα ἐπιχώρια καὶ ἄλλα ὁπόσα νομίζουσιν ἀφιᾶσιν ἔν τισιν εἰρημέναις ἡμέραις, καὶ αὖθις ἐν τῇ Κασταλίᾳ φασὶν αὐτὰ ἀναφαίνεσθαι..»
(Παυσανίας 10,9,1)
“το νερό της Κασταλίας, δώρο είναι του ποταμού Κηφισσού. Το επιβεβαιώνουν περισσότερο οι Λιλαιείς, οι οποίοι ρίχνουν σε ορισμένες μέρες στην πηγή του Κηφισσού γλυκίσματα του τόπου τους, και ό, τι άλλο έχει καθιερώσει η συνήθεια, και λένε πως αυτά ξαναφαίνονται στην Κασταλία” (Μετ. Ν. Πa/χατζής)
Το απόσπασμα του Παυσανία, κάνοντας λόγο για ειρημένες ημέρες, κατά τις οποίες οι Λιλαιείς γλυκαίνουν την Πηγή της Κασταλίας, ρίχνοντας γλυκά στην πεδινή έκταση βορεινά του Παρνασσού, γίνεται έναυσμα και συνδετικός κρίκος, τόσο του Χώρου, όσο και του Χρόνου, των Θυσιών. Τουλάχιστον υποκειμενικά και βεβαίως αναπόδεικτα.
Μια κατάθεση όμως επήρειας, εκτός από το ότι προκύπτει αυτόματα και αυθόρμητα στον κάθε καταγινόμενο με την πιθανή ερμηνεία αρχαίων δεδομένων, σε τελική ανάλυση δεν βλάπτει. Η βία λοιπόν της αυτόματης Ανάγκης, στο ερώτημα του πιθανότερου χώρου των Θυσιών στους Δελφούς, τίκτει τον ακόλουθο μονόλογο.
Μήπως οι Δελφικές Θυσίες, γίνονταν αποκλειστικά στον Βωμό του μεγάλου ναού του Απόλλωνα; Και πριν ιδρυθεί ο επώνυμος ναός; Οι ερωτήσεις εδράζονται στην βαθειά πεποίθηση που θέλει την Θυσία, ειδικότερα της εκατόμβης, να περατώνεται σε άμεση τελείωση με το νερό. Σε άμεση σχέση, με Πηγή, Ποταμό, ή Θάλασσα. Μια παράδοση που μεταφέρει ο Ομηρικός Ύμνος, θέλει τον Απόλλωνα, να φτάνει στους Δελφούς, από την θάλασσα. Όπως λίγο αργότερα περιγράφεται το εκχυνόμενο θυσιαστικό αίμα, έπρεπε να συγκερασθεί με το νερό, και από εκεί να φτάσει στον μεγάλο Ωκεανό, τον γεννήτορα πάντων. Αν ο τόπος των Θυσιών είχε έναν παραδοσιακό Βωμό, που ακολουθούσε την διαιώνιση της παραδοσιακής αρχικής Καλύβης, κατά την διαδοχική “ανανέωση των ναών” και αυτός ο βωμός βρισκόταν μπροστά στον μεγάλο έσχατο πέτρινο ναό, τότε δείχνει πολύ λογική η παρουσία μιας αρχιτεκτονικής κατασκευής, που χρησιμοποιήθηκε για την μεταφορά του νερού της Κασταλίας γύρω από τον ναό του Απόλλωνα,(!!!) ίχνη της οποίας πιστοποιήθηκαν από τις ανασκαφές.
Ο ειδικός Χώρος, ο ειδικός Τ-όπος, όπου έρρεε ο οπός-αίμα της Θυσίας, και όχι μόνον στους Δελφούς, έχει αξία μεγαλύτερη κι από την ίδια την Θυσία. Ακολουθεί αναπόφευκτη φλυαρία.
Με δεδομένο ότι, η άφιξη στους Δελφούς
50 εκδρομικών λεωφορείων, επιφέρει το
αδιαχώρητο, τι εικόνα θα παρουσίαζαν άραγε, μόνον τα 100 βόδια μιας Εκατόμβης;
Μια εκατόμβη ιερείων πάνω σ’ ένα συμβολικό ίδρυμα, όπως εν πολλοίς είναι ο Βωμός, δεν δείχνει ότι παράγει προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Μια Θυσία σε συμβολικό χώρο, δεν μπορεί παρά να παρέξει, και συμβολικό αποτέλεσμα. Το αίμα γίνεται φανερό ότι περίπου χύνεται για το τίποτα.
Τον κατάλληλο χώρο της αιματηρής Θυσίας, δείχνει με φειδώ, και πολύ έντεχνα ο Όμηρος.
Η Κίρκη στέλνει τον Οδυσσέα στην “άκρη” του Ωκεανού, εκεί που “τελείωνε” όλος ο Κόσμος. Τον συμβουλεύει ν’ ανοίξει έναν πηγούσιον βόθρον, εκεί που τελειώνει η θάλασσα, και να προκαλέσει Ψυχαγωγία (ανάκληση ψυχών), σφάζοντας μαύρα πρόβατα. Απόδειξη ότι ο κάθε χώρος δεν ήταν ενδεδειγμένος. Τουλάχιστον για αιματηρές Θυσίες. Κατηγορηματικά λοιπόν οι Θυσίες στο Δελφικό έδος, είχαν και καθορισμένο Τόπο, αλλά και καθορισμένο Χρόνο. Ασφαλώς ήταν καθιερωμένο να γίνονται σε δέοντα χρόνο.
Η όλη λειτουργία της Ιερής Ακολουθίας, στους Δελφούς, και όχι μόνο, εναρμονιζόταν με τον Κοσμικό ρυθμό. Η αρχική προπολιτισμική αγνή και ανόθευτη από πολιτικές σκοπιμότητες ιεροτελεστία, που φανερώνει και την ειδoποιό διαφορά, επιμαρτυρείται στον ακόλουθο στίχο: «..πρότερον άπαξ τού ένιαυτού έθεμίστευεν ή Πυθία..»
(αρχικά η Πυθία χρησμοδοτούσε μια φορά κάθε έτος).
Οι παντοειδείς λοιπόν Θυσίες στους Δελφούς, έπρεπε να ακολουθούν ορισμένες, άγνωστες χωρο-χρονικές συντεταγμένες, έτσι ώστε ευδόκιμα να υλοποιήσουν, την ανάλογη προσδοκία.
Οι θυσίες είχαν άμεσο αποτέλεσμα.
Θα ήταν ανώφελο να πραγματώνονται μηχανικά και χωρίς άμεσο αντίκρισμα. Με έλλειψη του άντευ ποιείν. Με μια έλλειψη αντίδωρου. Η βασική προϋπόθεση είναι ότι χωρίς Θυσία, δεν προκύπτει αποτέλεσμα. Κι επειδή οι Δελφοί δεν είναι ένας συμβολικός χώρος, αλλά αδιαμφισβήτητα, ένας πρότυπος, ένας αληθινός Τ-όπος ιεροφανειών, η όποια Θυσία εκεί, συνεπαγόταν άμεση και καθοριστική ωφέλεια. Οι αιματηρές Θυσίες στους Δελφούς, τουλάχιστον εκείνες των πολλών ιερείων και της εκατόμβης, ακόμη κι αν γίνονταν στον Βωμό του μεγάλου ναού του Απόλλωνα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η τέλεσή τους γινόταν “ανάμεσα στις Φαιδριάδες.”
Στην συνέχεια από την όμοια με μήτρα, κοίλη βήσσα των δίδυμων βράχων, ένας κοκκινωπός ποταμός, , αραιότερης ή πυκνότερης αιμάτινης σύγκρασης με το νερό, έφτανε μέχρι τον μεγάλο Ωκεανό.
Ακόμη επιμεριστικά, ένα άλλο σημείο Θυσίας, θα ήταν η κορυφή. Αιτία της πιθανότητας είναι μια σειρά από σκαλιά, σκαλισμένα στον φυσικό βράχο, σε όλη την ανηφορική διαδρομή, που αρχίζει δυτικά από το Στάδιο, και φτάνει ως το σημείο που οι δύο βράχοι των Φαιδριάδων συγκλίνουν. Ο δρομίσκος, το μονοπάτι, έχει ερμηνευθεί ως «η οδός προς το Κωρύκειο άντρο», αλλά κάτι τέτοιο ως αποκλειστικό, είναι μάλλον απίθανο.
Ίσως εξυπηρετούσε και τις Βακχικές δραστηριότητες, όπως αυτές που περιγράφει ο Ευριπίδης. Επίσης δεν είναι απίθανο, να χρησίμευε ως δρόμος βατός, για ζώα Θυσίας, αλλά και της πρόσβασης εκεί των υποβαλλόμενων σε κατακρήμνηση…...
Ωστόσο η περίπτωση θυσίας στην κορυφή των Φαιδριάδων, εκτός περιορισμένου ενός μόνον σφάγειου - ιερείου, προσκρούει σε ανυπέρβλητα εμπόδια αποδοχής. Είναι η μεγάλη δυσκολία διαχείρισης, που παρουσιάζεται μετά την θυσία. Στην απίθανη περίπτωση Εκατόμβης, πώς άραγε θα «κατέβαιναν» εκατό θυσιασμένα ήδη βοοειδή, από την κορυφή των Φαιδριάδων;
Εκείνο που εν κατακλείδι εδώ υποστηρίζεται είναι η βεβαιότητα ότι το αίμα των θυσιαζόμενων ζώων, κατέληγε μέσω της χαράδρας του Πλείστου στην πεδιάδα.
Βεβαίως κάτι τέτοιο συνέβαινε είτε άμεσα, είτε έμμεσα. Μια τέλεση εκατόμβης όμως, συνεπής σε θρησκειολογικά δεδομένα, δείχνει ιδανική να πραγματώνεται, ανάμεσα στην Υάμπεια, και τη Ραδινή. Στην συνέχεια τίθεται το απόλυτο ερώτημα:
Σε τί θα ήταν δυνατόν άραγε να συμβάλλει το αίμα της Θυσίας, κατά την συρροή του με το νερό της Πηγής; Με τι είδους ιδιότητες εμπλουτιζόταν το νερό κατά την συγκέραση με το αίμα; Η συγκέραση δικαιολογείται, είτε ως άμεση με αίμα νωπό, είτε έμμεση με αποξηραμένο αίμα και υετό, ικανό χρόνο μετά την τέλεση της Θυσίας.
Ο Όμηρος και ο Σχολιαστής του γίνονται διαφωτιστικοί.
Στο 23 της Ιλιάδας ο Πελίας υπόσχεται μιάν εκατόμβη, στον Σπερχειό, και πενήντα ένορχα μήλα.
«..τοίς ποταμοίς καθ’ Όμηρον δηθά πολείς ίερεύετε ταύρους ( ταύρον Άλφειώ )
δυνάμεως και αύξήσεως το ύδωρ όθεν ένορχα
θύουσιν, οίονεί τά εύθαλέστερα και δυνάμει προύχοντα τοίς αίτίοις
του δύνασθαι..»
Πενήντα ευθαλέστερα και προεξέχοντα στη δύναμη κριάρια, ένορχα, σε πλήρη δηλαδή ερωτική ακμή και έξαψη, θυσιάζονται όχι για το θεαθήναι, ή ως απλή υπόσχεση σε ευχάριστο συμβάν, αλλά για την ενδυνάμωση του νερού, “τοίς αίτίοις τούδύνασθαι.” ως αίτια δυνάμεως.
Έμμεσα έτσι προκύπτει και ο χρόνος τέλεσης μιας τέτοιας Θυσίας. Η ερωτική διάθεση του κριού είναι παροιμιώδης, μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο.
Στο Ιερό της Λειβαδιάς μια αντίστοιχη Θυσία κριού, συμβαίνει στην διάρκεια του Όρθρου της Πανσελήνου, η οποία μεσολαβεί κατά τους σημερινούς μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο.
Ο Εκατομβαιών, που ονομάστηκε έτσι από τις θυσιαστικές εκατόμβες ιερείων, ήταν ο πρώτος μήνας του αρχαίου ημερολογίου, και άρχιζε την νέα Σελήνη, στα μέσα περίπου του σημερινού Ιουλίου.
Αμεσώτερα από όσο ίσως συγκεχυμένα σήμερα γίνεται αντιληπτό, η ενδυνάμωση του νερού με αίμα καθορισμένης Θυσίας, ασφαλώς ευεργετεί την Κοσμική Αρμονία.
«..και Νέστωρ δε βόας θύει Ποσειδώνι παρά τη θαλάσση.
ίερεύσιν ένορχα τοίς ποταμοίς και Ποσειδώνι δε,
διά τό έκ τού ύγρού τήν γένεσιν, Ωκεανού καί θεών..»
Άμεσα και ονομαστικά στον Ποσειδώνα, αλλά και με νομοτελειακή συνέπεια, στον ίδιο τον μεγάλο Ωκεανό, το ενδυναμωμένο με πλούσια πρόσθετα στοιχεία αίμα, ήταν ίσως η μέγιστη των Θυσιών οφειλόμενη προσφορά, αλλά και αιτία αντικαταπεμπτικής ευεργεσίας.
Επειδή από το υγρό Στοιχείο γεννήθηκε ο Ωκεανός, αλλά και οι θεοί.
“διά τό έκ τού ύγρού τήν γένεσιν, Ωκεανού καί θεών.”
Ένα παρόμοιο, φαινόμενο, ίσως παντελώς άσχετο, εξακολουθεί να συμβαίνει σε αρκετά μέρη της Γής. Ο μεγάλος Ωκεανός κυριολεκτικά βάφεται με αίμα.
Αγανάκτηση και αποτροπιασμό προκαλεί video που αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο και δείχνει την ανελέητη σφαγή δελφινιών από Περουβιανούς ψαράδες
Ιάπωνες αλιείς ξεκίνησαν την παραδοσιακή σφαγή εκατοντάδων ρινοδέλφινων
Τα τελευταία εικοσιτετράωρα εμφανίστηκαν σωρηδόν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάτω από τον τίτλο “Σφαγή δελφινιών στη Δανία” σοκαριστικές φωτογραφίες μαζικής σφαγής
Ιάπωνες αλιείς ξεκίνησαν την παραδοσιακή σφαγή εκατοντάδων ρινοδέλφινων σήμερα.
Ανελέητη σφαγή φαλαινών στα νησιά Φερόε – Κόκκινη βάφτηκε η θάλασσα
Για περισσότερους από τέσσερις αιώνες οι κάτοικοι των απομακρυσμένων νησιών Φερόε, 320 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Σκωτίας, σφαγιάζουν φάλαινες
Με την προϋπόθεση ότι ο ανθρώπινος οργανισμός, κατά τα τρία τέταρτα, αποτελείται από υγρό στοιχείο, μια ομοιωματική ευεργεσία στην αρχαιότερη συνείδηση, ίσως να μην ήταν αμέτοχη αιτία, τέτοιων δραστηριοτήτων.
Η ευεργεσία φτάνει και καλύπτει μέχρι και τους θεούς, αφού, κατά τον Πλάτωνα:
ό θεός ζώον άθάνατον. και κατά τον Αριστοτέλη: ζώον άοίδιον άριστον.
Απολύτως βέβαιο πρέπει να θεωρείται ότι η επιτυχής πραγμάτωση, όσο και η αποτελεσματικότητα της Θυσίας, στηριζόταν στην δύναμη του ένυλου Λόγου, ο οποίος συνόδευε το όλο δρώμενο. Ο λόγος της (προς) ευχής μεταστρεφόμενος, μεταστοιχειούμενος, σε ύλη οδηγούσε την Θυσία στα πλέον ευοίωνα και επιθυμητά αποτελέσματα.
“ ύλη του λόγου ή φωνή,” κατά τον Αριστοτέλη.
Ο ευχετικός λόγος ως ύλη, είχε και έχει την αποτελεσματικότητα μιας φυσικής δράσης, και επίδρασης ύλης, πάνω σε ύλη. Μ’ αυτό το προηγούμενο έχει καταστεί παροιμιώδης. Πρόσεχε τί εύχεσαι, εφιστά η περίπτωση.
“τά εύκτά παρά θεών ήτησάμην” είναι ένα ενδεικτικό φθέγμα που διέσωσε ο Σοφοκλής.
Το κάθε ιερείον, το κάθε σφάγιο, ακολουθούσε μια ευχή.
Μια διαφορετική Ευχή ακολουθούσε την Θυσία του κάθε ζώου – ιερείου
Είναι εύκολο να υποτεθεί ποιό ήταν το αποτέλεσμα εκατό ευχών, κατά την Εκατόμβη.
Ακόμη εκπληκτικότερο δείχνει το αποτέλεσμα μιας χιλιόμβης!
«..῞Οτι δὲ οὐ μόνον ἑκατόμβαι ἀλλὰ καὶ χιλιόμβαι ἦσαν παρὰ τοῖς παλαιοῖς..»
Εύστ.1,109,20
Χιλιόμβη θυσίαζαν κατά την τέλεση της Ολυμπιάδας.
Μία όμως συγγενέστερη με το θέμα, Θυσία χιλίων ζώων, καταδείχνει πειστικότερα το αποτέλεσμα της επακόλουθης ευχής.
«..ἐν τῇ Μιλτιάδου νίκῃ χιλίας χιμαίρας ᾿Αθηναῖοι τῇ ἀγροτέρᾳ ᾿Αρτέμιδι ἔθυσαν. καὶ ἔθυον δέ φασι κατὰ ἕκτην Θαργηλιῶνος μηνός. καθ' ὃν δὴ μῆνα, πολλὰ τοῖς ᾿Αθηναίοις ἐγένοντο ἀγαθά. ὅτι δὲ τὸ χίλια ζῷα ὑποσχέσθαι, κατὰ χιλίων εὔξασθαι..»
Ευστ.ο.α.
Χίλιες ευχές ζητήθηκαν κατά την Θυσία χιλίων γιδών στην αγροτέρα Άρτεμη, οι οποίες όπως επιμαρτυρείται, είχαν ως αποτέλεσμα μιαν ωφέλεια από πολλά άγαθά, για τους Αθηναίους.
Ήταν ο Πλάτωνας (Ορ. 415 Β) που είχε ήδη αφήσει παρακαταθήκη ότι η θυσία:
«..Όσιον θεράπευμα θεού άρεστόν θεώ.
Θυσία θεώ δόμα (δώρον) θύματος.
Εύχή αίτησις άνθρώποις άγαθών
ή δοκούντων παρά θεών..»
Πολλές θυσίες στους Δελφούς ασφαλώς δεν ήσαν αιματηρές.
«..Πίνδαρος δελφόσε ερωτηθείς: τί πάρεστι θύσων; Παιάνα είπεν..»
Ένας Παιάνας με την δύναμη της ένυλης ψαλμ-ωδίας, υμν-ωδίας, μελ-ωδίας, δηλ. της δύναμης, ύλη επί ύλης, έτσι όπως προαναφέρθηκε, γίνεται κατανοητό ότι σε αποτέλεσμα αναγόταν εφάμιλλος, της απαράμιλλης, αιματηρής Θυσίας.
Ίσως δεν θα ήταν ανώφελο να προστεθεί εδώ, ένας επεξηγηματικός λόγος της αρχαίας Ελληνικής Θεολογίας, διαπιστωμένος μετά από πολυχρόνια παρατήρηση και διατύπωση, η οποία ήταν συνολικός καρπός των επιφανέστερων αρχαιοελλήνων Φυσικών επιστημόνων.
Ένας λόγος που εξηγεί απόλυτα την δύναμη της (προς) ευχής.
«..εί δέ σοί άπιστον καταφαίνεται πώς φωνής άκούει το άσώματον και ως αίσθήσεως προσδεήσεται, και δή ώτων τά λεγόμενα ύφ’ ήμών έν εύχαίς, έκών έπιλανθάνη της των πρώτων αίτιών περιουσίας έν τε τώ είδέναι και τώ περιέχειν έν έαυτοίς τά ύφ’ έαυτών πάντα..»
«..ούτε δή ούν διά δυνάμεων ούτε δι’ όργάνων είσδέχονται είς έαυτούς οί θεοί τάς εύχάς, έν έαυτοίς δε περιέχουσι τών αγαθών τάς ένεργείας των λόγων..» (Ιάμβλ. π. Μυστ. 15,46)
(Εάν σου φαίνεται απίστευτο, πώς το ασώματο ακούει τη φωνή, και ότι αυτά που λέγονται από εμάς στις προσευχές, θα χρειαστούν αίσθηση και αφτιά, σκόπιμα ξεχνάς την αφθονία (περι-ουσία) των πρώτων αιτίων τόσο στη γνώση, όσο και στο να περιέχουν μέσα τους όλα τα κατώτερά τους)
(επομένως ούτε με δυνάμεις ούτε με όργανα προσλαμβάνουν μέσα τους οι θεοί τις προσευχές, αλλά περιέχουν μέσα τους τις πραγματοποιήσεις των αγαθών που ζητούν τα λόγια)
(μετ. εκδ. ΚΑΚΤΟΣ)
Η μεγάλη Αιματηρή Θυσία στο Άδυτο
«..καὶ Δελφοὶ τὰ τοῦ Διονύσου λείψανα παρ' αὐτοῖς
παρὰ τὸ χρηστήριον ἀποκεῖσθαι νομίζουσι, καὶ θύουσιν
οἱ ὅσιοι θυσίαν ἀπόρρητον ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ ᾿Απόλλωνος..»
Πλούτ. περι Ισιδ. και Οσιρ. 365, Α,11.
Έχει ήδη προκύψει μια απόλυτη Γνώση, η οποία πιστοποιεί ότι η ενεργοποίηση του κάθε αδύτου, και η εν συνεχεία παραγωγή ωφέλιμου έργου, προϋποθέτει μια αιματηρή Θυσία.
Αναμφισβήτητη απόδειξη παρέχουν, οι μαρτυρίες αυτής της πρακτικής.
Γίνονται επίσης και καταλυτικές, στην προσαπόκτηση, έστω μέρους, μιας χαμένης πια γνώσης. Ακόμη και ο φειδωλός, εξ αιτίας της επικρατούσης Ιεράς Σιωπής, περιηγητής, κατά την περιγραφή του λεγόμενου μαντείου του Τροφωνίου, ενώ άλλες παραμέτρους της χρησμοδοσίας αποσιωπά, αναφέρει ότι στο άδυτο, επισυμβαίνει θυσία (μαύρου) κριαριού. Παράλληλα, η τερατεία, δηλ. η θεϊκή φωνή που επιδιώκεται να εκμαιευθεί κατά τον χρόνο λειτουργίας του κάθε αδύτου, αποδεικνύεται από μια βαρυσήμαντη πρόταση του Κλήμεντα..
«..άδυτα βαράθρων στόμια τερατείας έμπλεα..»
Και αυτό, παρά το ότι, ο Αλεξανδρεύς από την Αττική, ισχυριζόμενος πως..
«..οι χρησμοί τα εις την θεοσέβειαν ημίν προτείνοντες, θεμελιούσι την αλήθειαν..»
επιβεβαιώνει την αδιαμφισβήτητη πιστότητα των χρησμών.
Με την επακόλουθη διαδοχή των αρχαιολογικών εποχών, οι αρχαίες αιματηρές Θυσίες, έπαψαν σταδιακά να τελούνται, και αντικαταστάθηκαν από αναίμακτες στην συνέχεια προσφορές, που ασφαλώς αρμονικότερα συνάδουν με τα νέα ήθη, και ακολουθούν πλέον την πολιτισμική πρόοδο. Μ’ ένα τέτοιο λοιπόν προηγούμενο, που συγχρόνως επιβαρύνεται από την μαρτυρία ότι στο άδυτο των Δελφών, ήδη επιτελείται αιματηρή Θυσία, από τους όσιους ιερείς του Διόνυσου:
«..καί θύουσιν οι όσιοι ιερείς, θυσίαν απόρρητον..» η πρόσβαση στην γνώση μιας εγγύτερης λειτουργίας, του Δελφικού αδύτου, απαλύνεται κατά πολύ.
Με αυξημένη κατά συνεπείαν βεβαιότητα, μπορεί να υποστηριχθεί, ότι οι χρησμοί που βγαίνουν από το Δελφικό άδυτο, είναι από αδύνατο έως απίθανο, να είναι αποτέλεσμα, μιας αναίμακτης δραστηριότητας. Στο άδυτο είναι γνωστό και αδιαμφισβήτητο ότι βρίσκονται θαμμένα οστά. Είναι σύμφωνα με την παράδοση, τα οστά του τοτεμικού Διόνυσου Πύθωνα. Αλλά τα οστά μέσα στην Θήκη, μέσα στον κάθε ιερό τάφο, και κατά την αρχαιοελληνική, αλλά και από την σύγχρονη χριστιανική θρησκευτική πρακτική, συγ-κινούνται στην παραγωγή έργου, μόνον με την κατάσπειση αίματος. Με το ράντισμα, αίματος.
Αυτή η απλή διαπίστωση, κατά την σύγχρονη αναζήτηση πεπραγμένων στο άδυτο, θα ήταν δυνατόν να λειτουργήσει ως Κανόνας.
Παρ’ όλ’ αυτά, και ίσως όχι τελείως στερρούμενοι λογικών επιφυλάξεων, από τους καθ’ ύλην ειδήμονες του Δελφικού Θέματος, διατυπώνονται λόγοι περίσκεπτοι.
«..Η νεώτερη έρευνα, που ζητάει μια εξήγηση φυσική της χρησμοδοσίας, βρίσκεται σε αμηχανία, γιατί ούτε χ ά σ μ α στο έδαφος, κάτω από τον σηκό του ναού αποκάλυψαν οι ανασκαφές, ούτε ατμοί ή αναθυμιάσεις του εδάφους, που να ζαλίζουν ή να φέρνουν σε έκσταση τον άνθρωπο βεβαιώθηκαν. Ούτε τα φύλλα της δάφνης, που μασούσε προ της χρησμοδοσίας η Πυθία, ή το νερό της Κασταλίας και της Κασσοτίδας που έπινε έχουν τέτοιες ιδιότητες. Επειδή βρέθηκε μια ομφαλόσχημη πέτρα, διάτρητη κατά μήκος στη μέση, έγινε η υπόθεση πως κάτω από τον τρίποδα της Πυθίας, υπήρχε ομφαλός διάτρητος και δι αυτού διαβιβαζόταν τεχνητός ατμός, ή αέριο που προκαλούσε την έκσταση. Φυσικά με την εικασία αυτή η έρευνα δεν ικανοποιείται, ώστε πολλοί τείνουν να δεχτούν πως η έκσταση της Πυθίας, και το παραμέρισμα του λογικού ελέγχου από τα λόγια της, οφείλεται σε αίτια απρόσιτα στη γνώση. Οπωσδήποτε η ε κ σ τ α τ ι κ ή μ α ν τ ι κ ή μολονότι ήταν ανέκαθεν γνωστή στην Ελλάδα, φαίνεται πως και στους παλιότερους χρόνους, δεν ήταν σε μεγάλη υπόληψη. Ο Όμηρος σχεδόν την αγνοεί.
Το μέλλον συνήθιζαν να το προβλέπουν με οιωνούς και με «σημεία». Πρόσεχαν το πέταγμα ή τη φωνή των πουλιών, ή τα εντόσθια των σφαγίων, τις αστραπές τους κεραυνούς..»
Ν. Παπαχατζής Σχόλια στα Φωκικά Παυσανίου Eκδ. Ι Ζαχαρόπουλος, σελ.164
Θα ήταν λάθος να φανταστεί οποιοσδήποτε πως γνωρίζουμε με όση ακρίβεια θα θέλαμε, και με τι; Λεπτομέρειες που εμείς θεωρούμε απαραίτητες, όλη τη διαδικασία της χρησμοδοσίας. Πλήθος προβλήματα παραμένουν ακόμη άλυτα. Και πολλά ερωτήματα δεν έχουν βρει την απόκρισή τους.
Μ. Ανδρόνικος Επιτομή Δελφοί σελ. 21
Λίγα πράγματα είναι γνωστά για το εσωτερικό του ναού του Απόλλωνα. Για τη διαμόρφωση του αδύτου υπάρχει διχογνωμία. Τα ερείπια ήταν σε τέτοια κατάσταση που η ανασκαφική έρευνα, δεν μπόρεσε να δώσει θετικά στοιχεία. Ούτε να διαπιστώσει την ύπαρξη χάσματος απ’ όπου, σύμφωνα με την παράδοση, και τους αρχαίους συγγραφείς, έβγαιναν οι αναθυμιάσεις που εμπνέανε την Πυθία. Η καταστροφή αυτή οφειλόταν είτε στους εθνικούς για να μην πέσει στα χέρια των χριστιανών το ιερότατο τμήμα του ναού, ή στους χριστιανούς για να σβήσουν κάθε ίχνος της αρχαίας λατρείας. Το πιθανότερο είναι ότι το άδυτο έπιανε όλο το δυτικό τμήμα του σηκού, παρόλο που υπάρχει και η γνώμη, ότι ήταν ένα ιδιαίτερο κτίσμα απέναντι από την εστία, που είχε έναν πάγκο στο εσωτερικό του για να κάθεται αυτός που ζητούσε χρησμό. Σκαλοπάτια οδηγούσαν χαμηλότερα, εκεί που βρίσκονταν η μαντική πηγή και ο τρίποδας. Στο άδυτο υπήρχαν ακόμη το χρυσό άγαλμα του θεού και ο ομφαλός. ( εκείνος που βρίσκεται στον προθάλαμο του Μουσείου) που θεωρούνταν το κέντρο της Γής «γας ομφαλός». Εδώ έδειχναν τον τάφο του Νεοπτόλεμου, και του Πύθωνα – Διόνυσου, που σκότωσε ο Απόλλωνας. Στον τάφο του Διόνυσου ήταν τοποθετημένος ο τρίποδας , στη λεκάνη του οποίου κατά την παράδοση, είχαν βάλει τα κόκαλα ή τα δόντια του Πύθωνα, που είχαν μαντική δύναμη, για να εμπνέεται η Πυθία που καθόταν σ’ αυτόν. Η σπουδαιότερη λειτουργία του ναού ήταν η διαδικασία της μαντείας. Μετά τον καθαρμό στην Κασταλία όλων των παραγόντων της ιεροτελεστίας, αυτός που ήθελε χρησμό (θεοπρόπος) κατέθετε την πίτα του (πέλανο) στο βωμό. Οι ιερείς έβρεχαν μια κατσίκα σε ανάμνηση του γεγονότος ότι από κατσίκα βρέθηκε το ιερό χάσμα, κι αν αυτή ριγούσε, σήμαινε ότι μπορούσε να δοθεί χρησμός. Η κατσίκα θυσιαζόταν στο βωμό των Χίων, ενώ οι θεοπρόποι θυσίαζαν πρόβατα ή γίδια στην ιερή εστία, μαζί με τον πρόξενο της πόλης τους. Στη συνέχεια η Πυθία έπαιρνε από τους ιερείς την άδεια να μπει στο ναό. Εκεί καπνιζόταν με φύλλα δάφνης και κριθάλευρο στην ιερή εστία. Μασούσε φύλα δάφνης, ή έπινε ιερό νερό για έμπνευση, κι ανέβαινε στον τρίποδα που βρισκόταν σε χαμηλότερο επίπεδο, σε ειδικό χώρο στο βάθος του αδύτου, στο «άντρο». Ο θεοπρόπος έπρεπε «να κάνει αγνές σκέψεις και να λέει ευοίωνες λέξεις». Πιθανόν δεν έβλεπε την Πυθία, ούτε αυτός, ούτε ο προφήτης που τον συνόδευε στο χρησμοδοτείο, τον «οίκο» και που του έδινε το χρησμό σε εξάμετρο, ακούγοντας τις άναρθρες και ακατάληπτες κραυγές της Πυθίας.
Δελφοί
Βαγγέλη Πεντάζου Εφόρου Αρχαιοτήτων
Διευθυντή Μουσείου Δελφών
Μαρίας Σαρλά
Επιμελήτριας Αρχαιοτήτων
Ένας λεπτομερής σχολιασμός τόσων άγνωστης λειτουργίας κατεστραμμένων μνημείων, που αναλύονται στο φιλότιμο πόνημα των Πεντάζου - Σαρλά, είναι αλήθεια ότι προκαλεί αληθινό πονοκέφαλο. Μέχρι και Ασκληπιείο εικάζεται ότι λειτουργούσε, σε πολύ κοντινή απόσταση από τον μεγάλο ναό. Ωστόσο μια “βαθύτερη τομή” κατά την περιγραφή των σωζόμενων υπολειμμάτων, αλλά και των σχεδίων του αδύτου, οδηγούν με κάποια ασφάλεια στην πληρέστερη κατανόηση, της κεντρικής τουλάχιστον αρτηρίας, στην οποία διαδραματιζόταν η Λειτουργία της Χρησμοδοσίας.
Με βάση λοιπόν τα όσα προηγήθηκαν, στην αναζήτηση μιας πιστότερης λειτουργίας του αδύτου, αναγκαίο γίνεται να υπάρξουν ορισμένες ανακατατάξεις, αλλά και επανατοποθετήσεις κείμενων μνημείων. Πρώτα-πρώτα χρειάζεται να αποσαφηνισθεί η πληροφορία, που θέλει να βρίσκεται μέσα στο άδυτο και ένας Ομφαλός.
Ο γνωστός μεγάλος, που βρίσκεται στην είσοδο του Μουσείου, είναι κάπως ανάρμοστο, να έχει την οποιαδήποτε λειτουργική παρουσία μέσα στο άδυτο. Αυτός ο ευμεγέθης Ομφαλός, με κάθε βεβαιότητα έχει μια συμβολική παρουσία. Συμβολίζει τον Χώρο ως Κέντρο της Γής, σύμφωνα άλλωστε και με την παράδοση. Ένα συμβολικό μνημείο, είναι λογικό να μην χρησιμοποιείται άμεσα σε παραγωγή έργου. Αντίθετα, το αναζητούμενο εδώ έργο μπορεί πολύ καλά και με όλα τα εχέγγυα να το παράσχει εκείνη “η ομφαλόσχημη πέτρα,” που περιγράφει ο καθ. Παπαχατζής, ότι βρισκόταν κάτω από τον τρίποδα, η οποία βεβαίως θα ήταν ιδανική στην διαδικασία. Η περιγραφή: “Επειδή βρέθηκε μια ομφαλόσχημη πέτρα, διάτρητη κατά μήκος στη μέση, έγινε η υπόθεση πως κάτω από τον τρίποδα της Πυθίας, υπήρχε ομφαλός διάτρητος και δι αυτού διαβιβαζόταν τεχνητός ατμός, ή αέριο που προκαλούσε την έκσταση.”
Αλλά στο προκείμενο, αυτό ακριβώς το κατάλοιπο, με την περιγραφή του και την θέση του, χωρίς ιδιαίτερο κώλυμμα, οδηγεί στην ερμηνεία, πως ήδη η έρευνα βρίσκεται μπροστά σε μια καθαρή έσχάρα. Μια απαραίτητη, σε όλες ανα την Ελλάδα οστεο-θήκες, εσχάρα, που ήταν ο άμεσος, όσο και φυσικός δέκτης του αίματος. Μια απαραίτητη εσχάρα, που οδηγούσε το αίμα στον τελικό του προορισμό.
Έχοντας πάντα ως γνώμωνα ότι όλες οι πράξεις μέσα στο άδυτο, όπως άλλωστε σε όλα τα άδυτα ήταν αποτέλεσμα συνεπών προς την θεότητα πράξεων, και όχι τεχνάσματα εξαπάτησης αφελών, (όπως πολλοί διατείνονται ότι συνέβαινε λ.χ. στο εν Θεσπρωτία Νεκυομαντείο), “η υπόθεση πως κάτω από τον τρίποδα της Πυθίας, υπήρχε ομφαλός διάτρητος και δι’ αυτού διαβιβαζόταν τεχνητός ατμός, ή αέριο που προκαλούσε την έκσταση”, κρίνεται κάπως υπερβολική. Αυτό, γιατί μέσα στις τρύπες της πέτρας, τίποτα δεν αποκλείει να γινόταν κάποια ή κάποιες προσθέσεις ουσιών, ή φυτών που να αναδίνουν έναν επιθυμητό έστω υποκαπνισμό.
Παρεμφερή δηλαδή πρόσθετα, όπως εύλογα συμπεραίνεται από την χρήση φύλλων δάφνης, και κριθάλευρου. Κάποια άλλη ανακολουθία εντοπίζεται στην υπόθεση: Οι ιερείς έβρεχαν μια κατσίκα σε ανάμνηση του γεγονότος ότι από κατσίκα βρέθηκε το ιερό χάσμα, κι αν αυτή ριγούσε, σήμαινε ότι μπορούσε να δοθεί χρησμός.
Η μαρτυρία: «..οἱ γὰρ ἱερεῖς καὶ ὅσιοι θύειν φασὶ τὸ ἱερεῖον καὶ κατασπένδειν καὶ τὴν κίνησιν αὐτοῦ καὶ τὸν τρόμον ἀποθεωρεῖν ἑτέρου τίνος τοῦτο σημεῖον ἢ τοῦ θεμιστεύειν τὸν θεὸν λαμβάνοντες; δεῖ γὰρ τὸ θύσιμον τῷ τε σώματι καὶ τῇ ψυχῇ καθαρὸν εἶναι καὶ ἀσινὲς καὶ ἀδιάφθορον..», επιβεβαιώνει την άριστη σωματική, αλλά και ψυχική κατάσταση του προς θυσίαν ζώου.
Ο Αριστοτέλης είχε ήδη καταλήψει την προϋπόθεση πως:
«..ουδέν κολοβόν προσφέρομεν τοις θεοίς..»
Η κατσίκα θυσιαζόταν στο βωμό των Χίων, ενώ οι θεοπρόποι θυσίαζαν πρόβατα ή γίδια στην ιερή εστία, μαζί με τον πρόξενο της πόλης τους. Η εν λόγω κατσίκα είναι άρρηκτα δεμένη με την χρησμοδοσία. Επηρρεάζει την Πυθία ακόμη και πριν την θυσία. Είναι μάλλον αβάσιμο λοιπόν να υποτεθεί ότι θυσιάζεται στον βωμό των Χίων, κυριολεκτικά έξω από τον ναό, και μάλιστα με τον χαρακτήρα δόματος, δηλαδή απλού δώρου προς τον θεό.
Η εν λόγω κατσίκα είναι στενά δεμένη, με το εν συνεχεία του ραντίσματος, δρώμενο.
Άν δεν συνέβαινε μ’ αυτήν την ακολουθία, τότε δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας από την Πυθία. Επίσης εντελώς απίθανο δείχνει πάνω στην ιερή εστία να επιτελείται οποιαδήποτε θυσία, και μάλιστα από τους θεοπρόπους, σε συνοδεία με τον πρόξενο της πόλης τους. Πρόσβαση μέσα στον ναό, και μάλιστα σε κοσμικούς, για τέλεση θυσίας σε Ιερή Εστία, ασφαλώς προκαλεί απορία. Κάποιος άλλος ελεγχόμενος ισχυρισμός εντοπίζεται στην εξής πρόταση:
“Ο θεοπρόπος πιθανόν δεν έβλεπε την Πυθία, ούτε αυτός, ούτε ο προφήτης που τον συνόδευε”
Η πιθανότητα να έβλεπε κάποιος κοσμικός την Πυθία χρησμοδοτούσα σε κατάσταση έξαλλη, θεωρείται μάλλον ανίσχυρη, και ανεδαφική.
Έτσι, μ’ αυτές τις ελάχιστες συμπληρώσεις στα προτεινόμενα από τους Σχολιαστές συμπεράσματα αυτόματα βρίσκεται κάποιος, μπροστά σ’ εκείνο που εύλογα, αλλά και χωρίς καμιά υπερβολή, θα μπορούσε εύστοχα να χαρακτηριστεί…….
Ο Πυρηνικός Αντιδραστήρας των Δελφών, και η Λειτουργία του
Ο καλλίτερος και πλέον προσηνής τρόπος γνωριμίας της πολυσχιδούς λειτουργίας του αδύτου, είναι μια μίμηση, και επανάληψη. Ορθότερα μια Μιμητική Επανάληψη, κάποιας σε συγκεκριμμένο χρόνο χρησμοδοσίας που κάποτε, με αυξημένες πιθανότητες, πραγματώθηκε στο σιωπηλό σήμερα άδυτο. Επιλέγεται όχι τυχαία η τελευταία χρονιά της 194ης Ολυμπιάδος. Αντιστοιχεί στην σημερινή χρονολογία Ο. Ακόμη πλησιέστερα, στην συνέχεια επιλέγεται ό έβδομος Δελφικός μήνας Βύσιος.2 Περισσότερο συγκεκριμένα, και σε πλήρη προσέγγιση, η 15η νύχτα του Σεληνιακού κύκλου. Στον ουρανό δεσπόζει μια ευάστερη Πανσέληνος.
Αναμφίλεκτα είναι η νύχτα, που όλα τα αρχαιοελληνικά άδυτα, δέχονται μυητικές επισκέψεις και Θυσίες. Στο άδυτο των Δελφών γίνονται οι τελευταίες ετοιμασίες. Αργά, αλλά μέσα σε κλίμα ευοίωνο, φτάνει η ώρα του Όρθρου. 3 Υποφώσκει η νέα ημέρα.
Ο Απόλλων Ηλεκτρίων, ηλεκτρίζει τους λάλους αλέκτορες. Οι πέντε όσιοι ιερείς του Διόνυσου, «..πέντε δ' εἰσὶν ὅσιοι διὰ βίου, καὶ τὰ πολλὰ μετὰ τῶν προφητῶν δρῶσιν οὗτοι καὶ συνιερουργοῦσιν..» αρχίζουν την άρρητη θυσία.
«..καὶ θύουσιν οἱ ὅσιοι θυσίαν ἀπόρρητον 4 ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ ᾿Απόλλωνος..»
Η έτσι κατηγοριοποιημένη θυσία, δεν έχει θεατές. Οδηγούν την αποδεδειγμένα υγιή κατσίκα5 στο φρικώεν χείλος του αδύτου. Εκεί ο οσιωτήρας, το ιερείον, θυσιάζεται.
Το αναβλύζον από τον λαιμό του ιερείου αίμα, με κατάσπεισι, ραντίζει τουλάχιστον την διάτρητη ομφαλόσχημη πέτρα. Το ζωηφόρο αναγεννητικό αίμα φτάνει στα οστά που βρίσκονται κάτω από τον διάτρητο ομφαλό. Οποιαδήποτε κι αν είναι αυτά τα οστά.
Η συνέχεια, μια συνέχεια, μπορεί πολύ καλά, άριστα να αναζητηθεί, αφού άλλωστε επιμαρτυρείται, στο Ιερό Τυπικό της σύγχρονης θρησκείας. 6
Πολύ απλά, Το αίμα ζωοποιεί τα Οστά. Ο αληθινά πυρηνικός αντιδραστήρας του μεγαλύτερου αρχαιοελληνικού Ιερού αρχίζει να ενεργοποιείται. Αυτήν την στιγμή τοποθετούν πάνω στον διάτρητο ομφαλό τον χάλκινο τρίποδα. Η νεαρή ιέρεια, χρήζει άμεσης προστασίας από την επακόλουθη οδυνηρή ακτινοβολία της χημικής ένωσης μεταξύ του έμβιου αίματος, με το άβιο ορυκτό. Είναι πολύ πιθανόν ο εν λόγω διάτρητος ομφαλός να είναι κατασκευασμένος από πυριτόλιθο. Σε μια τέτοια περίπτωση η αντίδραση της ένωσης, προκαλεί εκείνη την περιγραφόμενη ως: περίαυγη έμφαση φωτός. Ένας έντονος φωτισμός διαχέεται μέσα στο άδυτο. Σε περιπτώσεις ένωσης αίματος με νανοκρύσταλλους πυριτόλιθου, το προκαλούμενο φως, παράγεται σε αποχρώσεις κόκκινου και γαλάζιου. 7
Η Πυθία βρίσκεται ήδη ασφαλής, μέσα στον χάλκινο8 φορητό τρίποδα.
Υποβάλλεται η ερώτηση. Αμέσως από τα οστά εκδηλώνεται Φώς, και Φωνή.
Επειδή σύμφωνα με την μαρτυρία,9 κανένας δεν γίνεται να χρησιμεύσει ως εγγαστρίμυθο υποκατάστατο του θεού, ορθολογικά η παρουσία της Πυθίας, αποκλειστική αποστολή έχει να μεταφέρει, να σημάνει την απόκριση του θεού, στο ανάλογο ερώτημα.
Η Πυθία, ως νεαρή κόρη, ή μεγαλύτερης ηλικίας απαραίτητα όμως ευήκοη γυναίκα, βαθμιαίως περιέρχεται σε παραλλήρημα. Συγχρόνως καταλαμβάνεται από έξαψη, και απώλεια του ενσυνείδητου. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους. Πρώτον για να αποφευχθεί η όποια υποκειμενική παρείσφρυση, και δεύτερον γιατί η πιστότητα των χρησμών, έπρεπε να διασφαλιστεί με κάθε τρόπο. Δεν έπρεπε, όσο κάτι τέτοιο ήταν εφικτό, να έχει επίγνωση των όσων «..μαινομένωστόματι, αμύριστα, ακαλλώπιστα, και αγέλαστα, εφθέγγετο, εξικνουμένη τον θεόν..»
Η προκαλούμενη ζαλάδα με την χρήση της δάφνης, και του κριθάλευρου, αυτήν την ανάγκη θεράπευε. Απομένει ένα Σκοτεινό Σημείο. Η Φωνή.
Η εδώ προτεινόμενη παραγωγή φωνής. Άραγε τί φωνή άκουγε η Πυθία, και από πού προερχόταν αυτή η φωνή;
Η εν λόγω πρόταση ωστόσο, δεν είναι καθόλου δύσκολο να τεθεί στη βάσανο της απόδειξης. Με την εκροή του αίματος, και την υποβαλλόμενη ερώτηση, άρχιζε συγχρόνως να δίνεται και η απάντηση. Ένα ακόμη «αυθαίρετο» πρόσθετο είναι ότι η πρώτη λέξη που ακουγόταν ήταν… πειθώ.
Στην συνέχεια η προκείμενη «ευφάνταστη» αναδρομή, δεν μπορεί να γνωρίζει τον χρησμό εκείνης της νύχτας, ακριβώς γιατί αγνοεί την ερώτηση. Μια υποθετική όμως ερώτηση δεν θα βάραινε το ήδη ομιχλώδες τοπίο. Επειδή σύμφωνα με τον Θαλή, αυτοί οι τόποι, όπως οι Δελφοί, είναι πλήρεις θεού, κι επειδή κατά τον Αριστοτέλη, εκεί τα πάντα πεπλήρωται θειότητος, είναι λογικό να υποστηριχθεί ότι αυτοί ακριβώς οι Τ-όποι δεν χάνουν ποτέ, όχι την αφηρημένη ιερότητα, αλλά δεν χάνουν το εν δυνάμει, που με την εφαρμογή την τέλεση του Τυπικού, μεταστρέφεται σε εν ενεργεία, αβίαστα προκύπτει το εξής ερώτημα. Είναι ποτέ δυνατόν από το Δελφικό άδυτο να δόθηκε ένας χρησμός που αμφισβητεί, την λατρευόμενη εκεί θεότητα; Είναι άραγε δυνατόν ο Απόλλωνας να αυτοαναιρεθεί;
Ερώτημα:
Έδωσε ποτέ τον ακόλουθο χρησμό το μαντείο των Δελφών;
Εἴπατε τῷ βασιλεῖ• χαμαὶ πέσε δαίδαλος αὐλά.
Οὐκέτι Φοῖβος ἔχει καλύβην, οὐ μάντιδα δάφνην,
Οὐ παγὰν λαλέουσαν, ἀπέσβετο καὶ λάλον ὕδωρ.
Αυτό ακριβώς ως λογική συνέπεια των σοφών ρήσεων, και σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της προσβολής που βεβαιότατα υπέστη η Αρχαία Ελληνική Θρησκεία, είναι το υποτιθέμενο πρωθύστερο ερώτημα. Το σπουδαίο στην υπόθεση είναι, ότι προκύπτει υποκειμενική έστω, όσο και αυθαίρετη πάριση απάντηση:
Είπατε τοίς ύποκριταίς,10 χρηστήριον έσαεί Φοίβος δελφόσε έμμεναι, περιωνύμων πέρι πηγών τε πετρών, ένθα τανύφυλλος δάφνη εύοσμος, ‘Απόλλωνι παιάνα άδει κισσού δ’ όρπηκας πεντακορύμβους, χώρος έστεφάνωται.
Εδώ η αναδρομή τελειώνει. Είναι πολύ πιθανό να χαρακτηριστεί ένα ευφάνταστο αποκύημα. Για να αποφευχθεί τέτοια ταξινόμηση, τα όσα παρατέθηκαν έχουν ανάγκη στοιχειωδών έστω, αποδείξεων. Εάν υπήρχε απόδειξη, βεβαίως εύλογα θα διεκδικούσαν όχι απλώς Ορθολογισμό, αλλά αληθινή Επιστήμη. Άραγε υπάρχει απόδειξη; Η απάντηση είναι απερίφραστα Ναί. Απόδειξη κυριολεκτικά του ούτως έχειν και ούκ άλλως. Θα επαναληφθεί εδώ προτροπή αποδείξεως, ίδια μ’ εκείνη που προτάθηκε σχετικά με το όμοιο δίλλημα του Νεκυομαντείου της Θεσπρωτίας. Απλά, πολύ απλά. Κάθε απόδειξη παρέχεται με μια αισθητή αυτή τη φορά, και όχι νοητή όπως κατά την προηγηθείσα “ευφάνταστη, όσο και αυθαίρετη” Επανάληψη.
Ας γίνει κοινή συνείδηση ότι το Μεγαλύτερο Ελληνικό Ιερό, ποτέ δεν απέβαλε τον πλήρη θεού και θειότητος χαρακτήρα του.
Πάντα προσυπάρχει εκεί το εν δυνάμει, έτοιμο να μεταστραφεί στο εν ενεργεία. Κάθε αμφισβήτηση θα ήταν μάταιη και καταδικασμένη. Θα ήταν σαν να αμφισβητούσε κάποιος τα φυσικά στοιχεία, τους Βράχους, το Νερό, την Δάφνη, τον Κισσό, τον ειδικό λεπτόν Αέρα των Φαιδριάδων της Δελφίδα Γή. Τα Στοιχεία σε λειτουργία, που ακριβώς εκμαιεύουν το δρώμενο του Τ-όπου. Θα ήταν σαν κάποιος να αμφισβητούσε την εμπειρία του Τοπίου....
Ορισμένα πράγματα κι αν ακόμη δεν φαίνονται, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Σε πόσους άραγε είναι γνωστό, ότι μέσα στο άδυτο του ναού του Απόλλωνος σήμερα, εμφιλοχωρεί ένας μεγάλος αριθμός φιδιών !!!
Επιμύθιον
Λόγια «μεγάλων» ανδρών:
..Οι Μυκήνες ήταν τυχερές. Μετά τις χρυσοθηρικές ανασκαφές του Σλήμαν, είχαν την φροντίδα του Χρήστου Τσούντα...
Γιάννης Σακελλαράκης. Αρχαιολόγος.
(Ο κομπορρημονών, αλλαζών, και επηρμένος αρχαιολόγος, θα προσέφερε κάλλιον φθέγμα, αν βελτίωνε την απαράδεκτη ερμηνεία της παράστασης, η οποία είναι εγγεγλυμένη στο δαχτυλίδι-σφραγίδα των Αρχανών)
Κάποιος επί τέλους οφείλει να καταθέσει, έναν θετικό λόγο, γι αυτόν τον Μεγάλο Γερμανό Ερασιτέχνη Αρχαιολόγο. Λοιπόν με δύο λόγια: ο Σλήμαν ήταν τόσο χρησοθήρας, που δεν κράτησε τον “Θησαυρό της Τροίας,” για τον εαυτό του, αλλά τον έκανε δωρεά στο Ελληνικό Κράτος!!! Δυστυχώς όμως μερικοί και τότε «μεγάλοι αρχαιολόγοι», αληθινοί μπαστουνόβλαχοι* δεν αποδέχτηκαν την προσφορά!!!
* Οι “μπαστουνόβλαχοι” δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό από την εξεζητημένη ενδυμασία της εποχής. Στην κόμη έφεραν ημίψηλον πίλον. Το υποκάμισον είχεν επικλίνον πέτον, δηλαδή τσακιστό γιακά και παπιγιόν! Το επανωφόριον ήταν Γαλλική μονόκουμπη μακρυά ρεντικότα, και τέλος το κατώτερον τμήμα της αμφιέσεως κατέληγε σε φουστανέλλα, και γουρνοτσάρουχα.!!!
Με φούντες!!!
Δυστυχώς!
Το μπαγιασόν και το μπαστουνάκι του Μωρίς Σεβαλιέ, έφτασαν κάπως αργότερα......
Στάθης Βαλλάς
stathis.vallas@gmail.com
1 Η βία μιας τέτοιας Ανάγκης, η οποία στηρίζεται σε χρήση λόγου υποκειμενικού, και ασαφείς φιλολογικές πληροφορίες, βρίσκεται συνεχώς εκτεθειμένη και επιρρεπής, τόσο σε παρεκκλίσεις, όσο και σε πιθανά έως αναμενόμενα, στρεβλά συμπεράσματα, ακόμη και λάθη ουσιαστικά. Θα ήταν δείγμα αφροσύνης να ισχυριστεί ο οποιοσδήποτε έξω-πανεπιστημιακός ερευνητής, (όπως ο υπογράφων) ακόμη κι αν καταθέτει ενίοτε πειστικό λόγο, ότι διεκδικεί και το αλάθητο, ή το άσφαλτο. Η Επιστήμη βρίσκεται και παράγεται απαρέγκλιτα στα Πανεπιστήμια.
2 Τίς ὁ παρὰ Δελφοῖς ὁσιωτὴρ καὶ διὰ τί βύσιον
ἕνα τῶν μηνῶν καλοῦσιν;’ ‘ὁσιωτῆρα’ μὲν καλοῦσι τὸν
θυόμενον ἱερεῖον, ὅταν ‘ὅσιος’ ἀποδειχθῇ. πέντε δ' εἰσὶν
ὅσιοι διὰ βίου, καὶ τὰ πολλὰ μετὰ τῶν προφητῶν δρῶσιν
οὗτοι καὶ συνιερουργοῦσιν, ἅτε γεγονέναι δοκοῦντες ἀπὸ
Δευκαλίωνος. ὁ δέ ‘βύσιος’ μήν, ὡς μὲν οἱ πολλοὶ νομί-
ζουσι, φύσιός ἐστιν• ἔαρος γὰρ ἄρχει καὶ τὰ πολλὰ φύεται
τηνικαῦτα καὶ διαβλαστάνει. ἔστιν οὖν πύσιος ὁ ‘βύσιος’,
ἐν ᾧ πυστιῶνται καὶ πυνθάνονται τοῦ θεοῦ•
† τὸ γὰρ ἐννοεῖν καὶ πάτριον. ἐν τῷ μηνὶ γὰρ τούτῳ
χρηστήριον ἐγίγνετο καὶ ἑβδόμην ταύτην νομίζουσι τοῦ
θεοῦ γενέσθλιον, καὶ πολύφθοον ὀνομάζουσιν οὐ διὰ τὸ
πέττεσθαι φθόις, ἀλλὰ πολυπευθῆ καὶ πολυμάντευτον
οὖσαν. ὀψὲ γὰρ ἀνείθησαν αἱ κατὰ μῆνα μαντεῖαι τοῖς
δεομένοις, πρότερον δ' ἅπαξ ἐθεμίστευσεν ἡ Πυθία τοῦ
ἐνιαυτοῦ κατὰ ταύτην τὴν ἡμέραν, ὡς Καλλισθένης
(Fr. Gr. Hist. 124 F. 49) καὶ ᾿Αναξανδρίδης ἱστορήκασι.
Πλουτ. Αίτ. Ελλην. 263 D
3 Κατά τον χρόνο του Όρθρου της Πανσελήνου, ο φυσικός μεταβολισμός επηρεάζει περισσότερο ή λιγότερο, όλους τους έμβιους οργανισμούς της Γής.
O ανθρώπινος οργανισμός βρίσκεται σε υπερδιέγερση. Οι τρίχες της κεφαλής, ακολουθώντας το γέμισμα –άδειασμα του Φεγγαριού, γίνονται περισσότερο υγρές. Ο εγκέφαλος διογκώνεται με αποτέλεσμα να πιέζει το κρανίο και να δημιουργεί την λεγόμενη “εγκεφαλική γροθιά.”
Αρκετοί σεληνιάζονται. Οι νεραϊδοπαρμένοι βλέπουν οράματα. «Ο Κόσμος είναι ανοιχτός».
Οι τάφοι ανοίγουν και οι νεκροί “στήνουν χορούς.” Τα μάτια των αιλουροειδών δια-στέλλονται.
Εκείνη την ώρα συμβαίνουν τα περισσότερα υπερτασικά και καρδιακά επεισόδια. Οι περισσότερες γεννήσεις και οι περισσότεροι θάνατοι...... Οι Πύλες του Ουρανού κατά τον Παρμενίδη είναι ανοιχτές.
Στην αρχαία Ελλάδα, ο επιφανής νεκρός, του κάθε αδύτου, ως εκπρόσωπος των νεκρών, πλησιάζει το φρικώ εν χείλος, και μετατρέπεται συγχρόνως σε αντιπρόσωπο των ζωντανών. Το κάθε άδυτο μέσω του οικείου Τυπικού, παρέχει χρησμούς αφειδώς......
4 Oι επιτετραμένοι στις Διονυσιακές θυσίες όσιοι, ασφαλώς γνώριζαν ότι ένα από τα σκληρά επίθετα του θεού, ειδικά προσφιλές στις αιματηρές θυσίες, ήταν ο Διόνυσος Λαφύστιος. Φυλετικός θεός των Ορχομένιων Μινυών, στην Βοιωτία και Θεσσαλία. Ο όρος σύμφωνα με το Μεγ. Ετυμ. 557,51σημαμαίνει, «ο αδηφάγος και λαίμαργος εκείνος που κατασπαράζει, ο ακόρεστος»
Μια ακόμη επισυναπτόμενη μαρτυρία, με ανθρωποθυσία αυτή τη φορά, είναι η γνωστή πράξη του Θεμιστοκλή, λίγο πριν την ναυμαχία της Σαλαμίνας στον ωμηστή Διόνυσο. Η Θυσία των Όσιων στους Δελφούς, βεβαιότατα ήταν αιματηρή......
5 «..οὐδέ γε προθυόμενοι καὶ καταστέφοντες ἱερεῖα καὶ κατασπένδοντες ἐναντία τῷ
λόγῳ τούτῳ πράττομεν. οἱ γὰρ ἱερεῖς καὶ ὅσιοι θύειν φασὶ τὸ ἱερεῖον καὶ κατασπένδειν καὶ τὴν κίνησιν αὐτοῦ καὶ τὸν τρόμον ἀποθεωρεῖν ἑτέρου τίνος τοῦτο σημεῖον ἢ τοῦ θεμιστεύειν τὸν θεὸν λαμβάνοντες; δεῖ γὰρ τὸ θύσιμον τῷ τε σώματι καὶ τῇ ψυχῇ καθαρὸν εἶναι καὶ ἀσινὲς καὶ ἀδιάφθορον. μήνυτρα μὲν οὖν <τῶν> περὶ τὸ σῶμα κατιδεῖν οὐ πάνυ χαλεπόν ἐστι, τὴν δὲ ψυχὴν δοκιμάζουσι τοῖς μὲν ταύροις ἄλφιτα τοῖς δὲ κάπροις ἐρεβίνθους παρατιθέντες• τὸ γὰρ μὴ γευσάμενον ὑγιαίνειν οὐκ οἴονται. τὴν δ' αἶγα διελέγχειν τὸ ψυχρὸν ὕδωρ• οὐ γὰρ εἶναι ψυχῆς κατὰ φύσιν ἐχούσης τὸ πρὸς τὴν κατάσπεισιν ἀπαθὲς καὶ ἀκίνητον..»
Πλούτ. Περι εκλ. Χρηστ. 437, Β, 5
6 Κατά την Ακολουθία του σύγχρονου Τυπικού, ο επώνυμος Υιός του Θεού, Θυσιάζεται, και αφού, δια του Θανάτου νικάει τον Θάνατο, στην συνέχεια Ανίσταται.
Το Αναστάσιμο Θείον Πάθος, προϋποθέτει αλλά και συνεπάγεται μια καθοριστικά Μεγάλη Αιματηρή Θυσία. Αυτήν την φορά η Υπέρτατη Θυσία πραγματώνεται, στο Τοτεμικό Είδος του Θεού. Ένας άμωμος Πασχαλινός Αμνός, αντικαθιστά την Θεία Μετάληψη του αεί εσθιόμενου, και ουδέποτε δαπανώμενου ενανθρωπίσαντος Σωτήρα. Η ενσωμάτωση με την Θεότητα. διαιωνίζεται με αιματηρή θυσία. Στην σημερινή θρησκευτική πρακτική, το παράγωγο Φωτός Αίμα ρέει όχι σε μετρικές τιμές εκατόμβης, ή χιλιόμβης, αλλά με ρυθμούς που ξεπερνούν κατά πολύ ακόμη και μιαν εκατομμυριόμβη!!! Απλά δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό.....
7 Ένας ιερέας των Δελφών ο Πλούταρχος, διασώζει μια τέτοια εμπειρία, που φέρεται ότι πραγματώθηκε στο άδυτο-χρηστήριο του Τροφώνιου:
«..νήσους δὲ λαμπομένας μαλακῷ πυρὶ
κατ' ἀλλήλων ἐξαμειβούσας ἄλλην ἄλλοτε χρόαν ὥσπερ
βαφὴν ἅμα τῷ φωτὶ ποικιλλομένῳ κατὰ τὰς μεταβολάς.
ὑποκεχύσθαι τοῖς χρώμασι διαλάμπουσαν διὰ τῆς γλαυκό-
τητος ἐπιμιγνυμένοις..»
Περί του Σωκράτους Δαιμονίου 590 D
8 Μ’ αυτήν την επισήμανση, θα ήταν σοβαρό σφάλμα, να μη γίνει αποδεκτή η όμοια χρήση του περίφημου Θεσπρώτιου λέβητα, αλλά και της χάλκινης πυκνής περίφραξης στο μαντείο του Τροφωνίου. Ο χαλκός στην παραδοσιακή ιερατική χρήση, λειτουργεί ως Αντι-ηλεκτρομαγνητικός Κλωβός. Εξασφαλίζει στο εσωτερικό του, μια κατάσταση Ουδέτερου. Διάφορη του Έτερου, και του Εκάτερου. Ο Θεός από την φύση του είναι Ουδέτερος. Δεν επιλέγει ο ίδιος. Επιλέγεται.
( Χριστιανισμός, Ισλαμισμός, Βουδισμός, και αμέτρητες άλλες Θρησκείες.) Το φαινόμενο επιμαρτυρείται από την εξής παρατήρηση. Στις Βορειοανατολικότερες κυρίως εκκλησίες, ο Τρούλλος ή είναι χάλκινος, ή καλύπτεται από χαλκό. Στο εσωτερικό του Τρούλλου σε ειδωλική μορφή δεσπόζει μια ανθρώπινη αντίληψη του Υπέρτατου Θεού.
9 «..εὔηθες γάρ ἐστι καὶ παιδικὸν κομιδῇ τὸ οἴεσθαι τὸν θεὸν αὐτὸν
ὥσπερ τοὺς ἐγγαστριμύθους Εὐρυκλέας πάλαι νυνὶ δὲ
Πύθωνας προσαγορευομένους ἐνδυόμενον εἰς τὰ σώματα
τῶν προφητῶν ὑποφθέγγεσθαι τοῖς ἐκείνων στόμασι καὶ
φωναῖς χρώμενον ὀργάνοις. .... καταμιγνὺς ἀνθρωπίναις
χρείαις οὐ φείδεται τῆς σεμνότητος οὐδὲ τηρεῖ τὸ ἀξίωμα
καὶ τὸ μέγεθος αὐτῷ τῆς ἀρετῆς..»
Πλούτ. Περι εκλ. Χρηστ. 414 Ε.
Στο απόσπασμα πιστοποιείται η πηγή της φωνής που αναδύεται μέσα στο άδυτο. Η φωνή παράγεται από τα οστά του Πύθωνα. Έτσι εξηγείται το γιατί πολλοί επίδοξοι προφήτες αυτοαπακαλούνται Πύθωνες. Η Πυθία με το μαινόμενο στόμα, μετέφερε κατά προσέγγιση όσα άκουγε να σημαίνει ο Απόλλων. Πάντα η τελική απόκριση, δηλ. ο χρησμός, δεν ήταν λόγος ευκρινής. Μ’ αυτήν την ακολουθία κατανοείται το γιατί στους Δελφούς ο μάντης είναι άνδρας. Η Πυθία λειτουργούσε μόνον ως άμεσος αποδέκτης των θεϊκών σημάνσεων.
Ο Απόλλων δεν χρησμοδοτεί, αλλά Σημαίνει.
10 Στην ατέλειωτη λίστα με τους ανά τους αιώνες Μεγάλους Υποκριτές, δεσπόζουν δύο ονόματα, από το απώτατο παρελθόν.
Ένας πρώτος λαμπρός υποκριτής, είναι ο πολύς χαλκέντερος Ωριγένης. O κατά την Εκκλησία: Άγιος Νείλος! Είναι υποκριτής, επειδή με ακρίβεια γνώριζε, ότι το Τυπικό που υποστήριζε, πολύ απλά ήταν μια Ε π α ν ά λ η ψ η της αρχαίας Ελληνικής Κατάβασης στον Άδη. Γεγονός που όμως δεν τον εμπόδισε να χλευάσει το Καταβάσιον του Τροφωνίου, τον ναό του Αμφιάραου, όπως επίσης τον Αμφίλοχο και τον Μόψο. Άμεση απάντηση στον αναιδή έδωσε ο Κέλσος των Εθνικών.
«..εάν θέλεις να δεις θεούς ζωντανούς, πήγαινε στον Τροφώνιο, και τον Αμφιάραο, που φαίνονται εκεί όχι μία φορά, αλλά διαρκώς, και όχι όπως ο δικός σας, που σας εξαπάτησε..»
Κέλσος Αληθής Λόγος, Ζ.
Ένα δεύτερο εκκλησιαστικό διαμάντι, αληθινός Φωστήρας της τρισηλίου θεότητος, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, με τους μισάνθρωπους Νομοκανόνες του. Στο σημείο αυτό κρίνεται απαραίτητη η εξής διευκρίνιση. Ο ενάντιος Λόγος, σε καμία περίπτωση δεν στρέφεται κατά της Χριστιανικής Θρησκείας. Ο υπογράφων σε μία deprofundis υπεράσπιση, δηλώνει χριστιανός ευσεβής.
Η Εισήγηση εξαντλείται κατά των διαχειριστών της Θρησκείας, και των υποκριτών που την εκμεταλλεύονται προς ίδιον όφελος. Η εναντίωση απλά επισημαίνει τους Επαγγελματίες Ταγούς της Θρησκείας..........