ΠΙΘΑΝΗ Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ
| Απόσπασμα |
| όπως πχ καί η φράση : ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΖΗΝΟΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΘΝΗΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ |
Το θέμα όμως είναι ότι σύμφωνα με την ησιόδια αυτή φράση, το Χρυσό Γένος έγιναν οι φύλακες των θνητών ανθρώπων. Στην Γη υπάρχουν θνητοί άνθρωποι ώστε να υπάρχουν και οι φύλακές τους. Στην Αφροδίτη όμως δεν υπάρχουν. Τότε οι φύλακες εκεί τί θα πρέπει να φυλάσσουν;
...
Σύμφωνα με μελέτη που πραγματοποίησαν Αμερικανοί ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, υπεύθυνοι για τη λαμπερή, μεταλλική «επιδερμίδα» της Αφροδίτης είναι ο μόλυβδος και το βισμούθιο.
Με τη χρήση χημικών υπολογισμών, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο υπεύθυνος για τη λάμψη της Αφροδίτης είναι ο μόλυβδος! Λόγω των υψηλών θερμοκρασιών που επικρατούν στην επιφάνεια του πλανήτη, τα μεταλλεύματα στην επιφάνειά του, όχι μόνο λιώνουν, αλλά επιπλέον εξαϋλώνονται. Στη συνέχεια, παγώνουν και κατακάθονται σε μεγαλύτερο υψόμετρο, όπου υπάρχουν και χαμηλότερες θερμοκρασίες. Με αυτόν τον τρόπο εξηγείται η εξαιρετική αντανακλαστικότητα που υπάρχει στις «βουνοκορφές» της Αφροδίτης και που έγινε αντιληπτή μέσω ραντάρ από διαστημικά σκάφη, τα οποία βρίσκονταν σε τροχιά.
Η Αφροδίτη έχει το μέγεθος της Γης, αλλά λόγω της μικρής της απόστασης από τον Ήλιο έχει τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά. Η ατμόσφαιρά της αποτελείται κυρίως από διοξείδιο του άνθρακα, γεγονός που οδηγεί σε έντονο «φαινόμενο του θερμοκηπίου», δια του οποίου η παγιδευμένη ηλιακή ακτινοβολία θερμαίνει την επιφάνεια, όπου η μέση θερμοκρασία αγγίζει του 467 βαθμούς Κελσίου. Επιπλέον, η πίεση στην επιφάνειά της είναι 90 φορές μεγαλύτερη από αυτή στην επιφάνεια της Γης.
Η συγκεκριμένη θεωρία των Αμερικανών επιστημόνων, προτείνει την πιθανότητα η (αντιστρόφως ανάλογη προς το υψόμετρο) θερμοκρασία στην επιφάνεια του πλανήτη να προκαλεί την μετατροπή κάθε μετάλλου σε ένα είδος «μεταλλικής πάχνης». Μόνο στα μεγαλύτερα υψόμετρα, σύμφωνα με τους επιστήμονες, θα μπορούσε αυτή η «πάχνη» να επιστρέψει και πάλι σε στέρεα μορφή, σχηματίζοντας όμως αυτή τη φορά ένα λεπτό, εξαιρετικά ανακλαστικό στρώμα πάνω στο έδαφος. Οι ερευνητές υπολογίζουν ότι σε μερικά εκατομμύρια χρόνια ολόκληρη η επιφάνεια των βουνοκορφών του πλανήτη θα έχει καλυφθεί από τον μεταλλικό «πάγο», τονίζοντας ότι πρόκειται για μια ενεργό διαδικασία.
http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=51158
Με τη χρήση χημικών υπολογισμών, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο υπεύθυνος για τη λάμψη της Αφροδίτης είναι ο μόλυβδος! Λόγω των υψηλών θερμοκρασιών που επικρατούν στην επιφάνεια του πλανήτη, τα μεταλλεύματα στην επιφάνειά του, όχι μόνο λιώνουν, αλλά επιπλέον εξαϋλώνονται. Στη συνέχεια, παγώνουν και κατακάθονται σε μεγαλύτερο υψόμετρο, όπου υπάρχουν και χαμηλότερες θερμοκρασίες. Με αυτόν τον τρόπο εξηγείται η εξαιρετική αντανακλαστικότητα που υπάρχει στις «βουνοκορφές» της Αφροδίτης και που έγινε αντιληπτή μέσω ραντάρ από διαστημικά σκάφη, τα οποία βρίσκονταν σε τροχιά.
Η Αφροδίτη έχει το μέγεθος της Γης, αλλά λόγω της μικρής της απόστασης από τον Ήλιο έχει τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά. Η ατμόσφαιρά της αποτελείται κυρίως από διοξείδιο του άνθρακα, γεγονός που οδηγεί σε έντονο «φαινόμενο του θερμοκηπίου», δια του οποίου η παγιδευμένη ηλιακή ακτινοβολία θερμαίνει την επιφάνεια, όπου η μέση θερμοκρασία αγγίζει του 467 βαθμούς Κελσίου. Επιπλέον, η πίεση στην επιφάνειά της είναι 90 φορές μεγαλύτερη από αυτή στην επιφάνεια της Γης.
Η συγκεκριμένη θεωρία των Αμερικανών επιστημόνων, προτείνει την πιθανότητα η (αντιστρόφως ανάλογη προς το υψόμετρο) θερμοκρασία στην επιφάνεια του πλανήτη να προκαλεί την μετατροπή κάθε μετάλλου σε ένα είδος «μεταλλικής πάχνης». Μόνο στα μεγαλύτερα υψόμετρα, σύμφωνα με τους επιστήμονες, θα μπορούσε αυτή η «πάχνη» να επιστρέψει και πάλι σε στέρεα μορφή, σχηματίζοντας όμως αυτή τη φορά ένα λεπτό, εξαιρετικά ανακλαστικό στρώμα πάνω στο έδαφος. Οι ερευνητές υπολογίζουν ότι σε μερικά εκατομμύρια χρόνια ολόκληρη η επιφάνεια των βουνοκορφών του πλανήτη θα έχει καλυφθεί από τον μεταλλικό «πάγο», τονίζοντας ότι πρόκειται για μια ενεργό διαδικασία.
http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=51158
Tην ώρα που οι περισσότεροι αναζητούν ίχνη ζωής στον Αρη, κάποιοι επιστήμονες ποντάρουν στην Aφροδίτη, την αφιλόξενη θεά του ηλιακού συστήματος
Zωή στα νέφη της Aφροδίτης
Για 2 δισεκατομμύρια χρόνια ο θερμός πλανήτης είχε ωκεανούς...
GUY GUGLIOTTA
Ο Αρης είναι δύσκολος πλανήτης για τον άνθρωπο, αλλά η Αφροδίτη είναι σκέτος εφιάλτης. H θερμοκρασία της επιφάνειάς της φτάνει τους 482 βαθμούς Κελσίου και καυτή λάβα καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της. Ο ουρανός είναι πάντα συννεφιασμένος, αλλά δεν βρέχει ποτέ.
Τα σύννεφα αποτελούνται από θανατηφόρο θειικό οξύ. «Όταν οι αστρονόμοι είδαν το θείο, έβαλαν το καρφί στο φέρετρο», λέει ο επιστήμονας Ντέιβιντ Γκρίνσπουν, ειδικός στους πλανήτες. «Φωτιά και θειάφι: H Αφροδίτη είναι η κόλαση».
Αλλά ο Γκρίνσπουν, ερευνητής στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Σαουθγουέστ και συγγραφέας του βιβλίου «Μοναχικοί πλανήτες», έχει μία ιδέα, που την παρουσίασε στην πρόσφατη επιστημονική σύνοδο των αστροβιολόγων στην Καλιφόρνια. Και μάλιστα, την ώρα που όλοι στο ακροατήριο ενδιαφέρονταν για τις τελευταίες καυτές εξελίξεις στον Κόκκινο Πλανήτη. Το θέμα της διάλεξής του ήταν «Ζωή στην Αφροδίτη».
Υπήρχε ωκεανός. «Ξέρετε, υπάρχουν και άλλοι πλανήτες εκτός από τη Γη και τον Αρη. Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι η μελέτη της Αφροδίτης είναι ζωτικής σημασίας για να κατανοήσουμε τη ζωή σε άλλα μέρη». Ο Γκρίνσπουν είναι ο γνωστότερος οπαδός της θεωρίας πως τα τοξικά νέφη της Αφροδίτης μπορεί να κρύβουν μικροβιακή ζωή, όπως τα ηφαίστεια της Γης φιλοξενούν μικροοργανισμούς.
«Είμαστε σίγουροι πως η Αφροδίτη κάποτε είχε έναν ωκεανό», προσθέτει ο γεωβιολόγος Ντερκ Σουλτζ-Μάκουτς στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, συνεργάτης του Γκρίνσπουν που μελετά όξινες θερμές πηγές. «Καθώς ο ωκεανός εξατμίστηκε σιγά σιγά, οι οργανισμοί θα είχαν αρκετό χρόνο στη διάθεσή τους για να προσαρμοστούν στο περιβάλλον των νεφών».
Διαφωνίες. Αλλοι, όμως, διαφωνούν. «H ζωή έχει την τάση να κυριαρχεί στο περιβάλλον γύρω της», εξηγεί ο αστροβιολόγος Κρίστοφερ Μακέι, από το Ερευνητικό Κέντρο Έιμς της ΝΑΣΑ. «Όταν βλέπω έξω από το παράθυρό μου, η φύση είναι πράσινη. Αλλά τα σύννεφα στην Αφροδίτη δεν έχουν ένα αντίστοιχο χαρακτηριστικό γνώρισμα». Ο Γκρίνσπουν όμως πιστεύει ότι η ζωή στην Αφροδίτη είναι τόσο πιθανή όσο και στα παγωμένα βράχια του Αρη. «Δεν πρέπει να αποκλείουμε έτσι εύκολα σημεία που δεν έχουμε εξερευνήσει».
H επιφάνεια της Αφροδίτης βράζει στους 482 βαθμούς Κελσίου και το ηφαίστειο στο βάθος φτάνει τα οκτώ χλμ ύψος. H τρισδιάστατη φωτογραφία είναι σύνθεση της NASA από εικόνα που τράβηξε το σοβιετικό διαστημόπλοιο «Βενέρα 13»
Κόσμημα του ουρανού. Αλλά η εξερεύνηση της Αφροδίτης δεν είναι εύκολη υπόθεση. Γνωστός από τους αρχαίους χρόνους λόγω της λάμψης του, ο πλανήτης πήρε το όνομα της θεάς της ομορφιάς και έγινε γνωστός με το χαϊδευτικό «το κόσμημα του ουρανού». Με την εμφάνιση της σύγχρονης αστρονομίας, οι μετοχές της Αφροδίτης ανέβηκαν. «Πολλοί πίστεψαν ότι στον πλανήτη υπήρχε ζωή. Είχε το ίδιο μέγεθος με τη Γη, είχε σύννεφα και νόμιζαν ότι το κλίμα της ήταν τροπικό με βροχές, καύσωνες και υγρασία», εξηγεί ο Γκρίνσπουν. Ο πλανήτης απέχει 107,2 εκατομμύρια χλμ από τον ήλιο και έχει σχεδόν τέλεια κυκλική τροχιά. Ένα έτος στην Αφροδίτη διαρκεί 225 ημέρες.
Στα τέλη της δεκαετίας του '50, όμως, η λάμψη της θεάς της ομορφιάς άρχισε να ξεθωριάζει, όταν οι μετρήσεις έδειξαν πως η θερμοκρασία στην Αφροδίτη ήταν πολύ υψηλότερη από ό,τι νόμιζαν. Τα στοιχεία επιβεβαιώθηκαν το 1962 από το διαστημόπλοιο «Μάρινερ 2», το πρώτο όχημα που εστάλη από τη Γη για να εξερευνήσει το Διάστημα.
Είκοσι αποστολές αργότερα, η Αφροδίτη εξακολουθεί να μην έχει την εύνοια των επιστημόνων. Από εκεί που όλοι ήταν σίγουροι πως υπήρχε ζωή, έσβησε για τα καλά από τη λίστα με τους πιθανούς υποψήφιους πλανήτες.
Ελπίζουν ακόμα... Παρόλα αυτά, οι ελπίδες δεν έχουν εξαφανιστεί. Οι επιστήμονες συμφωνούν πως η Αφροδίτη κάποτε είχε μεγάλους ζεστούς ωκεανούς για αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, μπορεί και δύο δισεκατομμύρια. «Οι συνθήκες για την παρουσία ζωής υπήρχαν», λέει ο Γκρίνσπουν.
Κάποια στιγμή, βέβαια, οι ωκεανοί υπερθερμάνθηκαν και εξατμίστηκαν. H Αφροδίτη είναι πολύ κοντά στον ήλιο για αυτό ζεστάθηκε πολύ, εξηγεί ο Σουλτζ-Μάκουτς. Το αποτέλεσμα ήταν μία παραλλαγή του φαινομένου του θερμοκηπίου, κατά την οποία οι ατμοί των ωκεανών παγίδευσαν τη θερμότητα του ήλιου στην επιφάνεια του πλανήτη, προκαλώντας τη σταδιακή αύξηση της θερμοκρασίας.
Αν υπήρχαν ήδη μικροοργανισμοί στον πλανήτη θα είχαν μεταναστεύσει στα σύννεφα μέσω της παραπάνω διαδικασίας. «Τα σύννεφα δεν πρέπει να ήταν τόσο όξινα στην αρχή», λέει ο Γκρίνσπουν. «H αλλαγή ήταν σταδιακή, έτσι όπως προτιμούν οι ζωντανοί οργανισμοί».
Θεωρίες που αλληλο-εξουδετερώνονται. Μερικά γνωρίσματα της Αφροδίτης ενθαρρύνουν την άποψη του Ντέιβιντ Γκρίνσπουν. H θερμοκρασία στα σύννεφα κυμαίνεται από τους 97 βαθμούς Κελσίου στη βάση τους, στους -43 βαθμούς στην κορυφή. Κάπου ανάμεσα φτάνει τη φυσιολογική θερμοκρασία του εδάφους.
Σε αντίθεση με τη Γη, η νεφοκάλυψη είναι ομοιόμορφη και σταθερή. Σωματίδια σκόνης περιπλανώνται ανάμεσα στα σύννεφα της Αφροδίτης για μήνες αντί για μία μέρα στη Γη χρόνος υπεραρκετός για να αναπαραχθούν τα μικρόβια.
«Σε κάποιες θερμές πηγές στη Γη, οι μικροοργανισμοί αναπτύσσονται οξειδώνοντας σουλφίδιο του υδρογόνου. Το περιβάλλον εκεί μοιάζει με αυτό στα σύννεφα της Αφροδίτης», λέει ο Ντερκ Σουλτζ-Μάκουτς. «Στην Αφροδίτη, κάποια στιγμή τα μικρόβια θα έπεφταν και θα καίγονταν, αλλά θα είχαν αρκετό χρόνο για την αναπαραγωγή τους». H θεωρία τους όμως είναι λάθος, επιμένει ο Κρίστοφερ Μακέι, γιατί βασίζεται στις ιδιότητες μεμονωμένων οργανισμών. «Χρειάζεσαι μία κοινότητα μικροβίων, γιατί οι οργανισμοί δεν μπορούν να επιβιώσουν στην απομόνωση. Μου φαίνεται δύσκολο να έχει σχηματιστεί μία ζωντανή κοινότητα στα σύννεφα», τονίζει ο Κρίστοφερ Μακέι.
Επιμέλεια: Στέφανος Κρίκκης - Εύη Ελευθεριάδου
ΤΑ ΝΕΑ , 30-04-2004 , Σελ.: N55
Κωδικός άρθρου: A17927N551
ID:413669
Παρόλο που όλοι έχουν στρέψει τα μάτια τους στον Αρη, μερικοί επιμένουν υποστηρίζοντας την άποψη ότι ζωή τελικά υπάρχει στην Αφροδίτη. H καινούργια εντυπωσιακή φωτογραφία, που έδωσε στη δημοσιότητα η NASA, είναι σύνθεση εικόνων από τα ραντάρ του διαστημοπλοίου «Μαγγελάνος»
Zωή στα νέφη της Aφροδίτης
Για 2 δισεκατομμύρια χρόνια ο θερμός πλανήτης είχε ωκεανούς...
GUY GUGLIOTTA
Ο Αρης είναι δύσκολος πλανήτης για τον άνθρωπο, αλλά η Αφροδίτη είναι σκέτος εφιάλτης. H θερμοκρασία της επιφάνειάς της φτάνει τους 482 βαθμούς Κελσίου και καυτή λάβα καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της. Ο ουρανός είναι πάντα συννεφιασμένος, αλλά δεν βρέχει ποτέ.
Τα σύννεφα αποτελούνται από θανατηφόρο θειικό οξύ. «Όταν οι αστρονόμοι είδαν το θείο, έβαλαν το καρφί στο φέρετρο», λέει ο επιστήμονας Ντέιβιντ Γκρίνσπουν, ειδικός στους πλανήτες. «Φωτιά και θειάφι: H Αφροδίτη είναι η κόλαση».
Αλλά ο Γκρίνσπουν, ερευνητής στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Σαουθγουέστ και συγγραφέας του βιβλίου «Μοναχικοί πλανήτες», έχει μία ιδέα, που την παρουσίασε στην πρόσφατη επιστημονική σύνοδο των αστροβιολόγων στην Καλιφόρνια. Και μάλιστα, την ώρα που όλοι στο ακροατήριο ενδιαφέρονταν για τις τελευταίες καυτές εξελίξεις στον Κόκκινο Πλανήτη. Το θέμα της διάλεξής του ήταν «Ζωή στην Αφροδίτη».
Υπήρχε ωκεανός. «Ξέρετε, υπάρχουν και άλλοι πλανήτες εκτός από τη Γη και τον Αρη. Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι η μελέτη της Αφροδίτης είναι ζωτικής σημασίας για να κατανοήσουμε τη ζωή σε άλλα μέρη». Ο Γκρίνσπουν είναι ο γνωστότερος οπαδός της θεωρίας πως τα τοξικά νέφη της Αφροδίτης μπορεί να κρύβουν μικροβιακή ζωή, όπως τα ηφαίστεια της Γης φιλοξενούν μικροοργανισμούς.
«Είμαστε σίγουροι πως η Αφροδίτη κάποτε είχε έναν ωκεανό», προσθέτει ο γεωβιολόγος Ντερκ Σουλτζ-Μάκουτς στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, συνεργάτης του Γκρίνσπουν που μελετά όξινες θερμές πηγές. «Καθώς ο ωκεανός εξατμίστηκε σιγά σιγά, οι οργανισμοί θα είχαν αρκετό χρόνο στη διάθεσή τους για να προσαρμοστούν στο περιβάλλον των νεφών».
Διαφωνίες. Αλλοι, όμως, διαφωνούν. «H ζωή έχει την τάση να κυριαρχεί στο περιβάλλον γύρω της», εξηγεί ο αστροβιολόγος Κρίστοφερ Μακέι, από το Ερευνητικό Κέντρο Έιμς της ΝΑΣΑ. «Όταν βλέπω έξω από το παράθυρό μου, η φύση είναι πράσινη. Αλλά τα σύννεφα στην Αφροδίτη δεν έχουν ένα αντίστοιχο χαρακτηριστικό γνώρισμα». Ο Γκρίνσπουν όμως πιστεύει ότι η ζωή στην Αφροδίτη είναι τόσο πιθανή όσο και στα παγωμένα βράχια του Αρη. «Δεν πρέπει να αποκλείουμε έτσι εύκολα σημεία που δεν έχουμε εξερευνήσει».
H επιφάνεια της Αφροδίτης βράζει στους 482 βαθμούς Κελσίου και το ηφαίστειο στο βάθος φτάνει τα οκτώ χλμ ύψος. H τρισδιάστατη φωτογραφία είναι σύνθεση της NASA από εικόνα που τράβηξε το σοβιετικό διαστημόπλοιο «Βενέρα 13»
Κόσμημα του ουρανού. Αλλά η εξερεύνηση της Αφροδίτης δεν είναι εύκολη υπόθεση. Γνωστός από τους αρχαίους χρόνους λόγω της λάμψης του, ο πλανήτης πήρε το όνομα της θεάς της ομορφιάς και έγινε γνωστός με το χαϊδευτικό «το κόσμημα του ουρανού». Με την εμφάνιση της σύγχρονης αστρονομίας, οι μετοχές της Αφροδίτης ανέβηκαν. «Πολλοί πίστεψαν ότι στον πλανήτη υπήρχε ζωή. Είχε το ίδιο μέγεθος με τη Γη, είχε σύννεφα και νόμιζαν ότι το κλίμα της ήταν τροπικό με βροχές, καύσωνες και υγρασία», εξηγεί ο Γκρίνσπουν. Ο πλανήτης απέχει 107,2 εκατομμύρια χλμ από τον ήλιο και έχει σχεδόν τέλεια κυκλική τροχιά. Ένα έτος στην Αφροδίτη διαρκεί 225 ημέρες.
Στα τέλη της δεκαετίας του '50, όμως, η λάμψη της θεάς της ομορφιάς άρχισε να ξεθωριάζει, όταν οι μετρήσεις έδειξαν πως η θερμοκρασία στην Αφροδίτη ήταν πολύ υψηλότερη από ό,τι νόμιζαν. Τα στοιχεία επιβεβαιώθηκαν το 1962 από το διαστημόπλοιο «Μάρινερ 2», το πρώτο όχημα που εστάλη από τη Γη για να εξερευνήσει το Διάστημα.
Είκοσι αποστολές αργότερα, η Αφροδίτη εξακολουθεί να μην έχει την εύνοια των επιστημόνων. Από εκεί που όλοι ήταν σίγουροι πως υπήρχε ζωή, έσβησε για τα καλά από τη λίστα με τους πιθανούς υποψήφιους πλανήτες.
Ελπίζουν ακόμα... Παρόλα αυτά, οι ελπίδες δεν έχουν εξαφανιστεί. Οι επιστήμονες συμφωνούν πως η Αφροδίτη κάποτε είχε μεγάλους ζεστούς ωκεανούς για αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, μπορεί και δύο δισεκατομμύρια. «Οι συνθήκες για την παρουσία ζωής υπήρχαν», λέει ο Γκρίνσπουν.
Κάποια στιγμή, βέβαια, οι ωκεανοί υπερθερμάνθηκαν και εξατμίστηκαν. H Αφροδίτη είναι πολύ κοντά στον ήλιο για αυτό ζεστάθηκε πολύ, εξηγεί ο Σουλτζ-Μάκουτς. Το αποτέλεσμα ήταν μία παραλλαγή του φαινομένου του θερμοκηπίου, κατά την οποία οι ατμοί των ωκεανών παγίδευσαν τη θερμότητα του ήλιου στην επιφάνεια του πλανήτη, προκαλώντας τη σταδιακή αύξηση της θερμοκρασίας.
Αν υπήρχαν ήδη μικροοργανισμοί στον πλανήτη θα είχαν μεταναστεύσει στα σύννεφα μέσω της παραπάνω διαδικασίας. «Τα σύννεφα δεν πρέπει να ήταν τόσο όξινα στην αρχή», λέει ο Γκρίνσπουν. «H αλλαγή ήταν σταδιακή, έτσι όπως προτιμούν οι ζωντανοί οργανισμοί».
Θεωρίες που αλληλο-εξουδετερώνονται. Μερικά γνωρίσματα της Αφροδίτης ενθαρρύνουν την άποψη του Ντέιβιντ Γκρίνσπουν. H θερμοκρασία στα σύννεφα κυμαίνεται από τους 97 βαθμούς Κελσίου στη βάση τους, στους -43 βαθμούς στην κορυφή. Κάπου ανάμεσα φτάνει τη φυσιολογική θερμοκρασία του εδάφους.
Σε αντίθεση με τη Γη, η νεφοκάλυψη είναι ομοιόμορφη και σταθερή. Σωματίδια σκόνης περιπλανώνται ανάμεσα στα σύννεφα της Αφροδίτης για μήνες αντί για μία μέρα στη Γη χρόνος υπεραρκετός για να αναπαραχθούν τα μικρόβια.
«Σε κάποιες θερμές πηγές στη Γη, οι μικροοργανισμοί αναπτύσσονται οξειδώνοντας σουλφίδιο του υδρογόνου. Το περιβάλλον εκεί μοιάζει με αυτό στα σύννεφα της Αφροδίτης», λέει ο Ντερκ Σουλτζ-Μάκουτς. «Στην Αφροδίτη, κάποια στιγμή τα μικρόβια θα έπεφταν και θα καίγονταν, αλλά θα είχαν αρκετό χρόνο για την αναπαραγωγή τους». H θεωρία τους όμως είναι λάθος, επιμένει ο Κρίστοφερ Μακέι, γιατί βασίζεται στις ιδιότητες μεμονωμένων οργανισμών. «Χρειάζεσαι μία κοινότητα μικροβίων, γιατί οι οργανισμοί δεν μπορούν να επιβιώσουν στην απομόνωση. Μου φαίνεται δύσκολο να έχει σχηματιστεί μία ζωντανή κοινότητα στα σύννεφα», τονίζει ο Κρίστοφερ Μακέι.
Επιμέλεια: Στέφανος Κρίκκης - Εύη Ελευθεριάδου
ΤΑ ΝΕΑ , 30-04-2004 , Σελ.: N55
Κωδικός άρθρου: A17927N551
ID:413669
Παρόλο που όλοι έχουν στρέψει τα μάτια τους στον Αρη, μερικοί επιμένουν υποστηρίζοντας την άποψη ότι ζωή τελικά υπάρχει στην Αφροδίτη. H καινούργια εντυπωσιακή φωτογραφία, που έδωσε στη δημοσιότητα η NASA, είναι σύνθεση εικόνων από τα ραντάρ του διαστημοπλοίου «Μαγγελάνος»
...
Μα για τον λόγο ότι οι φύλακες των ανθρώοπων είναι μαζί με τους ανθρώπους και όχι μακριά από αυτούς 
...
Ο πλανήτης Αφροδίτη έχει αρκετές ομοιότητες με την Γη μας. Έχει όμοιο μέγεθος και μάζα, βρίσκεται πλησιέστερα στην Γη από κάθε άλλο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος και πιθανότατα σχηματίστηκε από παρόμοια ύλη και υλικά με εκείνα από τα οποία σχηματίστηκε η Γη. Επί σωρεία ετών επιστήμονες και συγγραφείς ονειρεύτηκαν τις εξωτικές ζούγκλες και τις μορφές ζωής που κατοικούσαν την δίδυμη αδερφή της Γης, όλα στην σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας.
Ο David Grinspoon, ερευνητικός επιστήμονας του Southwest Research Institute στο Boulder του Colorado, γράφει στο βιβλίο του "Venus Revealed", ότι μέσω της αποστολής του Mariner 2, βρέθηκε ο "αδελφός" μας πλανήτης να είναι χημικά ξένος ως προς τον δικό μας. Επίσης βρέθηκε να είναι υπερβολικά ξηρός και θερμός, με συνθήκες που τον καθιστούν αφιλόξενο για κάθε μορφή γήινης ζωής. Με αυτές τις αποκαλύψεις το όνειρο του δίδυμου αδελφού-πλανήτη καταρρίφθηκε και πολύ σύντομα αντικατέστησε η αντίληψη ότι η Αφροδίτη δεν είναι παρά ένας πλανήτης κόλαση ακραίων συνθηκών και υψηλών θερμοκρασιών.
Μόνον έναν 20% της ηλιακής ακτινοβολίας που φτάνει στην Αφροδίτη, διαπερνά το στρώμα νεφών που την καλύπτει ενώ το υπόλοιπο 80% ανακλάται πίσω στο διάστημα. Όμως, αυτό το μειωμένο ποσοστό ηλιακής ακτινοβολίας δεν καθιστά την Αφροδίτη έναν παγωμένο κόσμο, καθότι η πυκνή σε διοξείδιο του άνθρακα (CO2) ατμόσφαιρά της παγιδεύει την θερμότητα στην επιφάνεια του πλανήτη, δημιουργώντας συνθήκες θερμοκηπίου και καθιστώντας μια θερμοκρασία 735 βαθμών Kelvin. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου που επικρατεί στην Αφροδίτη χρησιμοποιείται συχνά από τους επιστήμονες ως εφιαλτικό παράδειγμα για το τι μπορεί να συμβεί στην Γη αν δεν μπορέσουμε να ελέγξουμε τις εκπομπές των ρίπων μας.
Το μοντέλο του υγρού θερμοκηπίου
Ο Grinspoon εξηγεί πώς εξελίχθηκε η Αφροδίτη από υγρό πλανήτη όμοιο με την Γη, στον θερμό, ξηρό φούρνο του σήμερα, και συζητά την πιθανότητα να υπήρξε κάποτε κατοικημένος από κάποια μορφή ζωής πλανήτης. Συγκεκριμένα προτείνει ότι υπήρξαν δύο διαφορετικές γεωλογικές μεταβολές οι οποίες κατέστησαν την Αφροδίτη στην σημερινή της κατάσταση.
Η πρώτη, ξεκίνησε με την εξαφάνιση των ωκεανών της, ωκεανών οι οποίοι δημιουργήθηκαν με τον ίδιο μηχανισμό που δημιουργήθηκαν οι ωκεανοί της Γης. Ενδείξεις για την παρουσία νερού (H2O) δεν υπάρχουν στην επιφάνεια του πλανήτη σήμερα, καθώς η μορφολογία του εδάφους δεν δείχνει ότι υπήρχε νερό τα τελευταία δισεκατομμύρια χρόνια. Υπάρχουν όμως ίχνη υδρατμών στην ατμόσφαιρα του πλανήτη. Τα τελευταία θεωρητικά μοντέλα της Αφροδίτης, που προτάθηκαν από τις μελέτες του Jim Kasting, υποδεικνύουν το μοντέλο του "υγρού θερμοκηπίου". Στο φαινόμενο αυτό, το "υγρό θερμοκήπιο" δεν μπορεί να συγκρατήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα το νερό. Έτσι, στην περίπτωση της Αφροδίτης, οι ερευνητές υποθέτουν ότι το νερό διατηρήθηκε για μόλις 600 εκ. χρόνια, σχηματίζοντας τους ωκεανούς της και μετά εξατμίστηκε απότομα.
Ως νεαρός πλανήτης, η Αφροδίτη ελευθέρωνε με ταχείς ρυθμούς υδρογόνο (H2) στο διάστημα. Οι ωκεανοί εξατμίστηκαν, και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, πιθανότατα μετά από 600 εκ. χρόνια, δεν υπήρχε πλέον νερό στην επιφάνεια του πλανήτη. Έτσι η επιφάνεια και το κλίμα έγιναν όπως είναι και γνωρίζουμε σήμερα.
Η αποστολή Magellan & το μοντέλο του επεισοδίου
Για την δεύτερη μεγάλη γεωλογική μεταβολή λάβαμε γνώση μετά το 1990, με την επιτέλεση της αποστολής του Magellan. Η μεγάλη έκπληξη για το Magellan ήταν ότι ολόκληρη η επιφάνεια του πλανήτη φαίνεται να είναι της ίδιας γεωλογικής ηλικίας, που σημαίνει ότι κάτι άλλαξε απότομα στην επιφάνεια της Αφροδίτης, 600 - 700 εκ. χρόνια πριν, ώστε να κάνει την επιφάνειά της να μοιάζει ότι έχει ολόκληρη την ίδια γεωλογική ηλικία. Φαίνεται ότι κάτι δραματικό συνέβη το οποίο έσβησε σχεδόν κάθε ίχνος παλιότερης επιφάνειας. Ο πλανήτης δέχτηκε γενική αναδόμηση 600 - 700 εκ. χρόνια πριν!
Ότι και να προκάλεσε αυτήν την δεύτερη γεωλογική μεταβολή, είχε ως αποτέλεσμα την έναρξη μιας έντονης ηφαιστειακής δραστηριότητας, με το 80% της σημερινής επιφάνειας του πλανήτη να καλύπτεται από ποταμούς υγρού βασάλτη. Το αξιοσημείωτο είναι ότι όλοι αυτοί οι ποταμοί δείχνουν να έχουν την ίδια ηλικία. Η πυκνότητα των κρατήρων είναι σχετικά ομοιόμορφη και βρίσκονται διάσπαρτοι σε τυχαίες θέσεις σε ολόκληρη την επιφάνεια του πλανήτη. Έτσι ο πλανήτης φαίνεται να πλημμύρισε ταυτόχρονα βασαλτική λάβα σε μια γεωλογικά μικρή χρονική περίοδο. Στην πραγματικότητα αυτό σημαίνει ότι είτε υπήρξε ένα επεισόδιο επανασχημάτισης της επιφάνειας του πλανήτη το οποίο ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε ταχύτατα, είτε ότι υπήρξε μια συνεχόμενη διεργασία μορφοποίησης της επιφάνειας του πλανήτη η οποία ξαφνικά και για κάποιο άγνωστο λόγο διακόπηκε απότομα. Μπορεί να συνέβη ένα επεισόδιο στην Αφροδίτη, σε αντίθεση με την σταθερότητα της τεκτονικής ανακύκλωσης της Γης. Τα τεκτονικά στρώματα της Γης λιπαίνονται από το νερό με διάφορους τρόπους, αλλά ίσως λόγω της ξηρότητάς της, η Αφροδίτη, να εμφανίζει αυτό το απότομο "σταμάτα - ξεκίνα" φαινόμενο.
Η τεκτονική δραστηριότητα της Γης λειτουργεί ως σύστημα ψύξης για το εσωτερικό της. Φαίνεται ότι τελικά δεν μπορεί να αντέξει άλλο, φτάνει σε σημείο κορεσμού και αντιδρά με την πολική αντιστροφή. Ύστερα παραμένει αδρανής για ένα διάστημα και στην συνέχεια η θερμοκρασία αρχίζει να ανεβαίνει και πάλι. Αν κάποιος δέχεται αυτό το μοντέλο του επεισοδίου, τότε ίσως αυτό που βλέπουμε στην Αφροδίτη αποτελεί την τελευταία φορά που κάτι τέτοιο συνέβη, δηλ. πριν από 600 εκ. χρόνια. Το εναλλακτικό μοντέλο προτείνει ότι η Αφροδίτη υπήρξε συνεχώς ενεργή και είχε τεκτονικές πλάκες παρόμοιες με της Γης αλλά πριν από 600 - 700 εκ. χρόνια το εσωτερικό της πάγωσε και τελικά από τότε έμεινε αδρανές.
Όταν η Αφροδίτη είχε νερό στην επιφάνειά της τότε πολύ απλά είχε και τεκτονική δραστηριότητα. Από την στιγμή που χάνει το νερό της επιφανείας της, τότε τα ένυδρα πυριτικά άλατα παύουν να επιστρέφουν στον μανδύα, όπως συμβαίνει στην Γη, και έτσι ο μανδύας της Αφροδίτης αρχίζει να ξηραίνεται και δεν επαναφορτίζεται με νερό κατά την διάρκεια τοπικής τεκτονικής ανακύκλωσης. Χρειάζεται να παρέλθει κάποιο διάστημα, καθώς οι θερμαγωγοί κύκλοι του εσωτερικού του πλανήτη έχουν τυπικά χρονικές κλίμακες εκ. ετών. Αλλά μετά από μερικούς τέτοιους κύκλους, ο μανδύας της Αφροδίτης αποξηραίνεται. Έτσι καθώς ο μανδύας αποξηραίνεται το γεγονός αυτό σε κάποιο σημείο διακόπτει την τεκτονική δραστηριότητα. Η τεκτονική δραστηριότητα της Γης εξαρτάται από το υγρό εσωτερικό της, και κυρίως από την παρουσία της ζώνης χαμηλού ιξώδους στην βάση της λιθόσφαιρας πάνω στην οποία ολισθαίνουν οι τεκτονικές πλάκες. Το νερό λιπαίνει τις τεκτονικές πλάκες. Εάν αφαιρεθούν τα ένυδρα ορυκτά από το εσωτερικό της Γης τότε η κίνηση αυτή θα σταματήσει. Τότε όλα μπλοκάρονται και δεν υπάρχει πλέον τεκτονική δραστηριότητα. Αυτό σημαίνει ότι όταν το νερό της Αφροδίτης εξατμίστηκε μερικά δισεκατομμύρια χρόνια πριν, η ξήρανση που ακολούθησε και συνέβη στο εσωτερικό της, είχε ως αποτέλεσμα την διακοπή κάθε τεκτονικής δραστηριότητας.
Πιθανότητες για την ύπαρξη ζωής
Έχουμε ακούσει πολλά σχετικά με το πώς ο πλανήτης Άρης ίσως ποτέ να μην ήταν θερμός, οπότε με αυτήν την έννοια η Αφροδίτη θα ήταν περισσότερο κατοικήσιμη από ότι ο Άρης. Μπορεί να ήταν η Γη και η Αφροδίτη οι δύο νεαροί κατοικήσιμοι πλανήτες, οι οποίοι πολύ πιθανόν αντάλλασσαν υλικά μέσω των αναβλημάτων των προσκρούσεων, όπως ακούμε σήμερα συχνά για τον Άρη και την Γη (βλ. μετεωρίτη στο ηφαίστειο της Σαντορίνης). Μπορεί στην πραγματικότητα να ήταν η Αφροδίτη και η Γη που είχαν αυτή τη σχέση.
Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο για την Αφροδίτη είναι ότι υπάρχει η πιθανότητα να είχε ατμόσφαιρα πλούσια σε οξυγόνο (O2). Με την μαζική απελευθέρωση του υδρογόνου στον αέρα από το νερό, ότι απομένει είναι το οξυγόνο. Έτσι, ίσως η Αφροδίτη να υπήρξε ένας θερμός, υγρός πλανήτης με οξυγονωμένη ατμόσφαιρα πολύ πριν από αυτήν της Γης. Το πρόβλημα όσον αφορά την κατοικησιμότητα της Αφροδίτης είναι, σύμφωνα με την κατεστημένη άποψη, ότι το νερό δεν διατηρήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά εάν το νερό υπήρχε για δισεκατομμύρια χρόνια τότε Η Αφροδίτη θα ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα από πλευράς βιολογικής ανάπτυξης.
Η Γη προβλέπεται ότι θα χάσει τους ωκεανούς της στο μέλλον, όπως ακριβώς συνέβη στην Αφροδίτη κατά το παρελθόν. Το χρονικό διάστημα το οποίο οι πλανήτες δύνανται να διατηρήσουν τους ωκεανούς τους αποτελεί συνάρτηση της απόστασής τους από τον ήλιο, με την παραδοχή ότι όλοι οι υπόλοιποι παράγοντες είναι ίδιοι. Όμως, σήμερα γνωρίζουμε ότι τα νέφη επιτρέπουν σε πλανήτες οι οποίοι βρίσκονται σε τροχιά πλησιέστερα στον ήλιο, να διατηρούν επίσης τους ωκεανούς τους για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Γενικά όσον αφορά τους θεωρητικά κατοικήσιμους πλανήτες, όταν αυτοί βρίσκονται στο εσωτερικό όριο της ονομαζόμενης "κατοικήσιμης ζώνης", τα νέφη καθιστούν δυσχερέστερη την εξάτμιση των ωκεανών τους και τους επιτρέπουν να τους διατηρήσουν περισσότερο.
Σε έναν πλανήτη σαν την Αφροδίτη, ο οποίος υπήρξε μέχρι πρόσφατα γεωλογικά ενεργός, είναι δύσκολη έως αδύνατη η αναζήτηση αρχαίας ζωής, καθώς ένας ενεργός πλανήτης μπορεί και θάβει το παρελθόν του. Τα στοιχεία βρίσκονται εκεί αλλά είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν. Παρόλα αυτά, ενώ το 80% την επιφάνειας του πλανήτη έχει επαναδιαπλαστεί μόλις 600 εκ. χρόνια πριν, υπάρχει ακόμη το υπόλοιπο 15% περίπου το οποίο έχει μείνει όπως ήταν. Υπάρχουν λοιπόν αυτές οι υπερυψωμένες περιοχές της Αφροδίτης, οι επονομαζόμενες tesserae, οι οποίες είναι φανερά οι αρχαιότερες περιοχές του πλανήτη. Αυτές οι εκτάσεις έχουν πολύ άγρια μορφολογία και διαθέτουν αυτό που φαίνεται ως μακρά ιστορία έντονης τεκτονικής παραμόρφωσης. Σε αυτές τις περιοχές θα πρέπει να αναζητηθεί το αρχαίο παρελθόν της Αφροδίτης. Οι μελλοντικές αποστολές στον πλανήτη θα πρέπει να ρίξουν το βάρος σε αυτές τις περιοχές.
Ένα άλλο ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει είναι σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι κατά το παρελθόν όταν η Αφροδίτη βρεχόταν από ωκεανούς, υπήρξε πράγματι ζωή στον πλανήτη, θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι απέγινε αυτή η ζωή μετά το στέγνωμα των ωκεανών. Μία απάντηση είναι ότι απλά όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί εξαλείφθηκαν και πέθαναν όταν ο βιότοπός τους καταστράφηκε. Όμως οι ζωντανοί οργανισμοί είναι ισχυροί και προσαρμοστικοί οπότε θα μπορούσαν να προσαρμοστούν στο νέο περιβάλλον. Οι ζωή της Αφροδίτης θα μπορούσε να έχει μεταβεί στην ατμόσφαιρά της για να επιβιώσει, καθώς τα νέφη περιέχουν νερό ανάμικτο με συμπυκνωμένο θειικό οξύ. Σήμερα γνωρίζουμε ότι υπάρχει ζωή στα νέφη της Γης καθώς επίσης ότι κάποιοι γήινοι οργανισμοί μπορούν και επιβιώνουν σε ακραία όξινα περιβάλλοντα. Επίσης, τα πυκνά νέφη της Αφροδίτης αποτελούν ένα πολύ σταθερότερο περιβάλλον από τα εφήμερα και ισχνά νέφη της Γης.
Πηγή: http://www.space.com/scienceastronomy/venus_life_040826.html
Ο David Grinspoon, ερευνητικός επιστήμονας του Southwest Research Institute στο Boulder του Colorado, γράφει στο βιβλίο του "Venus Revealed", ότι μέσω της αποστολής του Mariner 2, βρέθηκε ο "αδελφός" μας πλανήτης να είναι χημικά ξένος ως προς τον δικό μας. Επίσης βρέθηκε να είναι υπερβολικά ξηρός και θερμός, με συνθήκες που τον καθιστούν αφιλόξενο για κάθε μορφή γήινης ζωής. Με αυτές τις αποκαλύψεις το όνειρο του δίδυμου αδελφού-πλανήτη καταρρίφθηκε και πολύ σύντομα αντικατέστησε η αντίληψη ότι η Αφροδίτη δεν είναι παρά ένας πλανήτης κόλαση ακραίων συνθηκών και υψηλών θερμοκρασιών.
Μόνον έναν 20% της ηλιακής ακτινοβολίας που φτάνει στην Αφροδίτη, διαπερνά το στρώμα νεφών που την καλύπτει ενώ το υπόλοιπο 80% ανακλάται πίσω στο διάστημα. Όμως, αυτό το μειωμένο ποσοστό ηλιακής ακτινοβολίας δεν καθιστά την Αφροδίτη έναν παγωμένο κόσμο, καθότι η πυκνή σε διοξείδιο του άνθρακα (CO2) ατμόσφαιρά της παγιδεύει την θερμότητα στην επιφάνεια του πλανήτη, δημιουργώντας συνθήκες θερμοκηπίου και καθιστώντας μια θερμοκρασία 735 βαθμών Kelvin. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου που επικρατεί στην Αφροδίτη χρησιμοποιείται συχνά από τους επιστήμονες ως εφιαλτικό παράδειγμα για το τι μπορεί να συμβεί στην Γη αν δεν μπορέσουμε να ελέγξουμε τις εκπομπές των ρίπων μας.
Το μοντέλο του υγρού θερμοκηπίου
Ο Grinspoon εξηγεί πώς εξελίχθηκε η Αφροδίτη από υγρό πλανήτη όμοιο με την Γη, στον θερμό, ξηρό φούρνο του σήμερα, και συζητά την πιθανότητα να υπήρξε κάποτε κατοικημένος από κάποια μορφή ζωής πλανήτης. Συγκεκριμένα προτείνει ότι υπήρξαν δύο διαφορετικές γεωλογικές μεταβολές οι οποίες κατέστησαν την Αφροδίτη στην σημερινή της κατάσταση.
Η πρώτη, ξεκίνησε με την εξαφάνιση των ωκεανών της, ωκεανών οι οποίοι δημιουργήθηκαν με τον ίδιο μηχανισμό που δημιουργήθηκαν οι ωκεανοί της Γης. Ενδείξεις για την παρουσία νερού (H2O) δεν υπάρχουν στην επιφάνεια του πλανήτη σήμερα, καθώς η μορφολογία του εδάφους δεν δείχνει ότι υπήρχε νερό τα τελευταία δισεκατομμύρια χρόνια. Υπάρχουν όμως ίχνη υδρατμών στην ατμόσφαιρα του πλανήτη. Τα τελευταία θεωρητικά μοντέλα της Αφροδίτης, που προτάθηκαν από τις μελέτες του Jim Kasting, υποδεικνύουν το μοντέλο του "υγρού θερμοκηπίου". Στο φαινόμενο αυτό, το "υγρό θερμοκήπιο" δεν μπορεί να συγκρατήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα το νερό. Έτσι, στην περίπτωση της Αφροδίτης, οι ερευνητές υποθέτουν ότι το νερό διατηρήθηκε για μόλις 600 εκ. χρόνια, σχηματίζοντας τους ωκεανούς της και μετά εξατμίστηκε απότομα.
Ως νεαρός πλανήτης, η Αφροδίτη ελευθέρωνε με ταχείς ρυθμούς υδρογόνο (H2) στο διάστημα. Οι ωκεανοί εξατμίστηκαν, και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, πιθανότατα μετά από 600 εκ. χρόνια, δεν υπήρχε πλέον νερό στην επιφάνεια του πλανήτη. Έτσι η επιφάνεια και το κλίμα έγιναν όπως είναι και γνωρίζουμε σήμερα.
Η αποστολή Magellan & το μοντέλο του επεισοδίου
Για την δεύτερη μεγάλη γεωλογική μεταβολή λάβαμε γνώση μετά το 1990, με την επιτέλεση της αποστολής του Magellan. Η μεγάλη έκπληξη για το Magellan ήταν ότι ολόκληρη η επιφάνεια του πλανήτη φαίνεται να είναι της ίδιας γεωλογικής ηλικίας, που σημαίνει ότι κάτι άλλαξε απότομα στην επιφάνεια της Αφροδίτης, 600 - 700 εκ. χρόνια πριν, ώστε να κάνει την επιφάνειά της να μοιάζει ότι έχει ολόκληρη την ίδια γεωλογική ηλικία. Φαίνεται ότι κάτι δραματικό συνέβη το οποίο έσβησε σχεδόν κάθε ίχνος παλιότερης επιφάνειας. Ο πλανήτης δέχτηκε γενική αναδόμηση 600 - 700 εκ. χρόνια πριν!
Ότι και να προκάλεσε αυτήν την δεύτερη γεωλογική μεταβολή, είχε ως αποτέλεσμα την έναρξη μιας έντονης ηφαιστειακής δραστηριότητας, με το 80% της σημερινής επιφάνειας του πλανήτη να καλύπτεται από ποταμούς υγρού βασάλτη. Το αξιοσημείωτο είναι ότι όλοι αυτοί οι ποταμοί δείχνουν να έχουν την ίδια ηλικία. Η πυκνότητα των κρατήρων είναι σχετικά ομοιόμορφη και βρίσκονται διάσπαρτοι σε τυχαίες θέσεις σε ολόκληρη την επιφάνεια του πλανήτη. Έτσι ο πλανήτης φαίνεται να πλημμύρισε ταυτόχρονα βασαλτική λάβα σε μια γεωλογικά μικρή χρονική περίοδο. Στην πραγματικότητα αυτό σημαίνει ότι είτε υπήρξε ένα επεισόδιο επανασχημάτισης της επιφάνειας του πλανήτη το οποίο ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε ταχύτατα, είτε ότι υπήρξε μια συνεχόμενη διεργασία μορφοποίησης της επιφάνειας του πλανήτη η οποία ξαφνικά και για κάποιο άγνωστο λόγο διακόπηκε απότομα. Μπορεί να συνέβη ένα επεισόδιο στην Αφροδίτη, σε αντίθεση με την σταθερότητα της τεκτονικής ανακύκλωσης της Γης. Τα τεκτονικά στρώματα της Γης λιπαίνονται από το νερό με διάφορους τρόπους, αλλά ίσως λόγω της ξηρότητάς της, η Αφροδίτη, να εμφανίζει αυτό το απότομο "σταμάτα - ξεκίνα" φαινόμενο.
Η τεκτονική δραστηριότητα της Γης λειτουργεί ως σύστημα ψύξης για το εσωτερικό της. Φαίνεται ότι τελικά δεν μπορεί να αντέξει άλλο, φτάνει σε σημείο κορεσμού και αντιδρά με την πολική αντιστροφή. Ύστερα παραμένει αδρανής για ένα διάστημα και στην συνέχεια η θερμοκρασία αρχίζει να ανεβαίνει και πάλι. Αν κάποιος δέχεται αυτό το μοντέλο του επεισοδίου, τότε ίσως αυτό που βλέπουμε στην Αφροδίτη αποτελεί την τελευταία φορά που κάτι τέτοιο συνέβη, δηλ. πριν από 600 εκ. χρόνια. Το εναλλακτικό μοντέλο προτείνει ότι η Αφροδίτη υπήρξε συνεχώς ενεργή και είχε τεκτονικές πλάκες παρόμοιες με της Γης αλλά πριν από 600 - 700 εκ. χρόνια το εσωτερικό της πάγωσε και τελικά από τότε έμεινε αδρανές.
Όταν η Αφροδίτη είχε νερό στην επιφάνειά της τότε πολύ απλά είχε και τεκτονική δραστηριότητα. Από την στιγμή που χάνει το νερό της επιφανείας της, τότε τα ένυδρα πυριτικά άλατα παύουν να επιστρέφουν στον μανδύα, όπως συμβαίνει στην Γη, και έτσι ο μανδύας της Αφροδίτης αρχίζει να ξηραίνεται και δεν επαναφορτίζεται με νερό κατά την διάρκεια τοπικής τεκτονικής ανακύκλωσης. Χρειάζεται να παρέλθει κάποιο διάστημα, καθώς οι θερμαγωγοί κύκλοι του εσωτερικού του πλανήτη έχουν τυπικά χρονικές κλίμακες εκ. ετών. Αλλά μετά από μερικούς τέτοιους κύκλους, ο μανδύας της Αφροδίτης αποξηραίνεται. Έτσι καθώς ο μανδύας αποξηραίνεται το γεγονός αυτό σε κάποιο σημείο διακόπτει την τεκτονική δραστηριότητα. Η τεκτονική δραστηριότητα της Γης εξαρτάται από το υγρό εσωτερικό της, και κυρίως από την παρουσία της ζώνης χαμηλού ιξώδους στην βάση της λιθόσφαιρας πάνω στην οποία ολισθαίνουν οι τεκτονικές πλάκες. Το νερό λιπαίνει τις τεκτονικές πλάκες. Εάν αφαιρεθούν τα ένυδρα ορυκτά από το εσωτερικό της Γης τότε η κίνηση αυτή θα σταματήσει. Τότε όλα μπλοκάρονται και δεν υπάρχει πλέον τεκτονική δραστηριότητα. Αυτό σημαίνει ότι όταν το νερό της Αφροδίτης εξατμίστηκε μερικά δισεκατομμύρια χρόνια πριν, η ξήρανση που ακολούθησε και συνέβη στο εσωτερικό της, είχε ως αποτέλεσμα την διακοπή κάθε τεκτονικής δραστηριότητας.
Πιθανότητες για την ύπαρξη ζωής
Έχουμε ακούσει πολλά σχετικά με το πώς ο πλανήτης Άρης ίσως ποτέ να μην ήταν θερμός, οπότε με αυτήν την έννοια η Αφροδίτη θα ήταν περισσότερο κατοικήσιμη από ότι ο Άρης. Μπορεί να ήταν η Γη και η Αφροδίτη οι δύο νεαροί κατοικήσιμοι πλανήτες, οι οποίοι πολύ πιθανόν αντάλλασσαν υλικά μέσω των αναβλημάτων των προσκρούσεων, όπως ακούμε σήμερα συχνά για τον Άρη και την Γη (βλ. μετεωρίτη στο ηφαίστειο της Σαντορίνης). Μπορεί στην πραγματικότητα να ήταν η Αφροδίτη και η Γη που είχαν αυτή τη σχέση.
Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο για την Αφροδίτη είναι ότι υπάρχει η πιθανότητα να είχε ατμόσφαιρα πλούσια σε οξυγόνο (O2). Με την μαζική απελευθέρωση του υδρογόνου στον αέρα από το νερό, ότι απομένει είναι το οξυγόνο. Έτσι, ίσως η Αφροδίτη να υπήρξε ένας θερμός, υγρός πλανήτης με οξυγονωμένη ατμόσφαιρα πολύ πριν από αυτήν της Γης. Το πρόβλημα όσον αφορά την κατοικησιμότητα της Αφροδίτης είναι, σύμφωνα με την κατεστημένη άποψη, ότι το νερό δεν διατηρήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά εάν το νερό υπήρχε για δισεκατομμύρια χρόνια τότε Η Αφροδίτη θα ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα από πλευράς βιολογικής ανάπτυξης.
Η Γη προβλέπεται ότι θα χάσει τους ωκεανούς της στο μέλλον, όπως ακριβώς συνέβη στην Αφροδίτη κατά το παρελθόν. Το χρονικό διάστημα το οποίο οι πλανήτες δύνανται να διατηρήσουν τους ωκεανούς τους αποτελεί συνάρτηση της απόστασής τους από τον ήλιο, με την παραδοχή ότι όλοι οι υπόλοιποι παράγοντες είναι ίδιοι. Όμως, σήμερα γνωρίζουμε ότι τα νέφη επιτρέπουν σε πλανήτες οι οποίοι βρίσκονται σε τροχιά πλησιέστερα στον ήλιο, να διατηρούν επίσης τους ωκεανούς τους για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Γενικά όσον αφορά τους θεωρητικά κατοικήσιμους πλανήτες, όταν αυτοί βρίσκονται στο εσωτερικό όριο της ονομαζόμενης "κατοικήσιμης ζώνης", τα νέφη καθιστούν δυσχερέστερη την εξάτμιση των ωκεανών τους και τους επιτρέπουν να τους διατηρήσουν περισσότερο.
Σε έναν πλανήτη σαν την Αφροδίτη, ο οποίος υπήρξε μέχρι πρόσφατα γεωλογικά ενεργός, είναι δύσκολη έως αδύνατη η αναζήτηση αρχαίας ζωής, καθώς ένας ενεργός πλανήτης μπορεί και θάβει το παρελθόν του. Τα στοιχεία βρίσκονται εκεί αλλά είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν. Παρόλα αυτά, ενώ το 80% την επιφάνειας του πλανήτη έχει επαναδιαπλαστεί μόλις 600 εκ. χρόνια πριν, υπάρχει ακόμη το υπόλοιπο 15% περίπου το οποίο έχει μείνει όπως ήταν. Υπάρχουν λοιπόν αυτές οι υπερυψωμένες περιοχές της Αφροδίτης, οι επονομαζόμενες tesserae, οι οποίες είναι φανερά οι αρχαιότερες περιοχές του πλανήτη. Αυτές οι εκτάσεις έχουν πολύ άγρια μορφολογία και διαθέτουν αυτό που φαίνεται ως μακρά ιστορία έντονης τεκτονικής παραμόρφωσης. Σε αυτές τις περιοχές θα πρέπει να αναζητηθεί το αρχαίο παρελθόν της Αφροδίτης. Οι μελλοντικές αποστολές στον πλανήτη θα πρέπει να ρίξουν το βάρος σε αυτές τις περιοχές.
Ένα άλλο ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει είναι σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι κατά το παρελθόν όταν η Αφροδίτη βρεχόταν από ωκεανούς, υπήρξε πράγματι ζωή στον πλανήτη, θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι απέγινε αυτή η ζωή μετά το στέγνωμα των ωκεανών. Μία απάντηση είναι ότι απλά όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί εξαλείφθηκαν και πέθαναν όταν ο βιότοπός τους καταστράφηκε. Όμως οι ζωντανοί οργανισμοί είναι ισχυροί και προσαρμοστικοί οπότε θα μπορούσαν να προσαρμοστούν στο νέο περιβάλλον. Οι ζωή της Αφροδίτης θα μπορούσε να έχει μεταβεί στην ατμόσφαιρά της για να επιβιώσει, καθώς τα νέφη περιέχουν νερό ανάμικτο με συμπυκνωμένο θειικό οξύ. Σήμερα γνωρίζουμε ότι υπάρχει ζωή στα νέφη της Γης καθώς επίσης ότι κάποιοι γήινοι οργανισμοί μπορούν και επιβιώνουν σε ακραία όξινα περιβάλλοντα. Επίσης, τα πυκνά νέφη της Αφροδίτης αποτελούν ένα πολύ σταθερότερο περιβάλλον από τα εφήμερα και ισχνά νέφη της Γης.
Πηγή: http://www.space.com/scienceastronomy/venus_life_040826.html
...
| Απόσπασμα |
| Ή ακόμη, (εδώ χρειάζεται καλπάζουσα φαντασία ), εμείς εδώ μέ τά μέσα πού διαθέτουμε πρός τό παρόν νά μπορούμε νά αντιληφθούμε μόνο μία διασταση της στήν οποία βλέπουμε μόνο οξέα, αέρια, καί υπερβολικές θερμοκρασίες... |
Ας μην ξεχνάμε ότι στην πραγματικότητα ο πλανήτης Αφροδίτη δεν έχει ακόμη εξερευνηθεί ώστε να μπορούμε να πούμε ότι δεν υπάρχουν παρά μόνον νέφη, σκόνη και υψηλή θερμοκρασία. Στην πραγματικότητα όλα αυτά που αναφέρθηκαν στις πιο πάνω δημοσιεύσεις δεν είναι παρά προτεινόμενα μοντέλα τα οποία φέρουν πληθώρα από παραδοχές και λάθη. Θα πρέπει να περιμένουμε τις επόμενες μελλοντικές αποστολές που θα γίνουν, να συλλέξουν στοιχεία από την ατμόσφαιρα της Αφροδίτης ώστε να εντοπίσουμε και υπολογίσουμε τα πραγματικά ισότοπα που υπάρχουν και να γίνουν γεωτρήσεις και δειγματοληψίες της επιφάνειας και του υπεδάφους της, ώστε να ξέρουμε για τί μιλάμε.
| Απόσπασμα |
| Ίσως η ενδεχόμενη ύπαρξις ζωής στήν Αφροδίτη, νά είναι τέτοιας φύσεως πού νά μήν είναι κατανοητή μέ τά κριτήρια τής παρούσης ανθρώπινης αντίληψεως, τόσο στό νοητικό όσο καί στό επίπεδο τών αισθήσεων. |
Ακόμη και αν το σενάριο ύπαρξης ζωής στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης προκύψει αληθές (η πιθανότητα για κάτι τέτοιο είναι μεγάλη εφόσον έχουν εντοπιστεί μικροοργανισμοί που κατοικούν στην ατμόσφαιρα της Γης), η ιδέα αυτή θυμίζει την τύχη του Χρυσού Γένους που περιγράφει ο Ησίοδος, το οποίο όταν συμπλήρωσε τους κύκλους της ζωής του στην γη, έγινε αθάνατο, "ντύθηκε ομίχλη" και μετέβει να ζήση στην ατμόσφαιρα της γης!