21 Φεβρουαρίου
362.—Ο εξόριστος Πατριάρχης Αλεξανδρείας Αθανάσιος, επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια.
1821.—Στο Γαλάτσι της Μολδαβίας, Έλληνες επαναστάτες, υπό τον Βασίλειο Καραβιά, επιτυγχάνουν περιφανή νίκη εις βάρος του τουρκικού στρατού. (Πρώτη ένοπλη σύγκρουση της Επαναστάσεως.)
Σταϊκόπουλος Στάϊκος (1798-1835)
1835.— Φυλακισμένος στα υπόγεια του Βουλευτικού με την κατηγορία του “μαινόμενου” και του “ταραξία”, και ταλαιπωρημένος από τις κακουχίες και την έλλειψη στοιχειώδους φροντίδας, πέθανε ο ήρωας του Παλαμηδιού, Στάϊκος Σταϊκόπουλος Επειδή πέθανε πάμπτωχος, φίλοι και συγγενείς έκαναν έρανο για να καλυφθούν τα έξοδα της κηδείας.
1841.—Οι Σφακιανοί κηρύσσουν εν Ασκύφω επανάστασιν κατά της τουρκίας. «Υψώσαμεν ήδη πρώτοι την σημαίαν μας, καθώς και εις άλλας επαναστάσεις και χαιρετίζομεν αυτήν», τονίζουν εις την σχετικήν προκήρυξίν των. Η καταρτισθείσα «πρόσκαιρος κυβέρνησις» της «Κρητών πολιτείας», περιελάμβανε τους Α.Χαιρέτην, πρόεδρον, Ρ.Βουρδουμπάν, Α.Κονταξάκην και Μ. Μπιτσάκην. Στρατάρχης ωρίσθη ο Πωλογεωργάκης.
1858.—Καταστρεπτικοί σεισμοί εις Κόρινθον.
1903.—Μετά από ισχυρή πίεση των Μεγάλων Δυνάμεων, στα βιλαέτια Θεσσαλονίκης, Μοναστηρίου και Κοσσυφοπεδίου, εφαρμόζεται ένα σχέδιο της Ρωσίας και της Αυστρίας, για την αστυνόμευσί τους από Διεθνή Αστυνομία.
1908.—Εκτελείται στον Ίσβορο Χαλκιδικής ο Μακεδονομάχος Μιχαήλ Γαλατσάνος.
.—Ένα παράξενο ιστορικό γεγονός! Ο μεγάλος ιστορικός Γ.Βλαχογιάννης ανακαλύπτει και αγοράζει έναντι 250 δραχμών, έγγραφα τεράστιας ιστορικής αξίας. Είχαν πουληθεί στην αγορά για τύλιγμα σαρδελών….
1910.—Νέος υπουργός εσωτερικών ο Ε. Μαυρομάτης. Ανέλαβε την θέση από τον παραιτηθέντα Πετμεζά.
1913.—Το ξημέρωμα της μέρας που θα άρχιζε η καθοριστική μάχη στο Μπιζάνι, η ανταποκρίτρια της Αλεξανδρινής “ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ“, Θάλεια Φλωρά-Καραβία γράφει : «Παρ’ όλο το δριμύ ψύχος, βγαίνομε από τη σκηνή. Τι γαλήνη στη φύση και τι άγρια την ταράζουν οι βροντές των τηλεβόλων στον καθαρόν ουρανόν με το βαθύ σαπφειρένιο χρώμα!… Χαρά στα παλληκάρια, που δίνουν τόση ομορφιά στη φωτιά και στο θάνατο, με την υπέροχη περιφρόνηση του κινδύνου και με την αγάπη της ωραίας πάλης για την ελευθερία. Τραγουδούν τα ηρωικά παιδιά, ενώ οι οβίδες πέφτουν επάνω στα βουνά, εκεί που θ’ ανεβούν…»
.—Ο ελληνικός στρατός εισέρχεται εις το Μπιζάνι και απελευθερώνει τα Ιωάννινα. Ο Εσάτ Πασάς, αναζητά όλο τη νύχτα το στρατηγείο του διαδόχου Κωνσταντίνου, για να παραδοθεί. Οι αιχμάλωτοι φτάνουν τους 30.000.
.—Οι βούλγαροι, συνεχίζουν την επίθεσίν των εναντίον των Ελλήνων στην περιοχήν Νιγρήτας.
1915.—Μετά την σύγκρουση του Βενιζέλου με τον Κωνσταντίνο, σχετικά με το θέμα της εξόδου ή όχι της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό των δυνάμεων της Αντάντ, η κυβέρνηση του πρώτου υποβάλει παραίτηση.
1920.—Στη Μ. Ασία ο ελληνικός στρατός εκκαθαρίζη την καταληφθείσα περιοχή.
1921.—Σε ολόκληρο το μέτωπο των αντιμαχομένων Ελλήνων και τούρκων, σημειώνεται δράσις περιπόλων και πυροβολικού.
.—Οι Σύμμαχοι αρχίζουν στο Λονδίνο διεθνή διάσκεψη για την Εγγύς Ανατολή. Οι συζητήσεις επικεντρώνονται στις ελληνοτουρκικές συνοριακές διαμάχες.
1922.—Ο υπουργός οικονομικών Πρωτοπαπαδάκης Πέτρος, της κυβερνήσεως Γούναρη, προτείνει την διχοτόμηση του ελληνικού νόμισματος, προς εξεύρεση λύσεως στο οικονομικό πρόβλημα.
.—Η ελληνική στρατιά στην Μ. Ασίαν προβαίνει εις μετακινήσεις μονάδων της σύμφωνα με το σχέδιο του στρατηγείου.
.—Δολοφονείται ο ορκισμένος φιλοβενιζελικός δημοσιογράφος και λιβελογράφος τού Βασιλέα, Ανδρέας Καβαφάκης.
1939.—Αρχίζει στην Ελλάδα η Βαλκανική Διάσκεψη Βουκουρεστίου, με τη συμμετοχή του Έλληνα Πρωθυπουργού.
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο κατόπιν αποτυχιών των Ιταλών δια την κατάληψη των θέσεων Γκόλικο και Πέστανη ο αγώνας συνεχίζεται με δράση πυροβολικού και περιπόλων.
.—Η ιταλική αεροπορία εβομβάρδισε νήσους του Αιγαίου. Επτά από τα ιταλικά αεροπλάνα καταρρίπτονται.
1963.—Το κόμμα της ΕΡΕ καταθέτει στη Βουλή πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος, με σκοπό την ομαλοποίηση της πολιτικής ζωής του τόπου και την ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας.
1969.—Το ξενοδοχείο “Μον Παρνές” μετατρέπεται σε καζίνο.
1973.—Φοιτητές της Νομικής Αθηνών εξεγείρονται κατά της χούντας.
1981.—Κηδεύεται ο φιλόσοφος και ακαδημαϊκός Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος.
1986.—Αρχίζει στη Βουλή η συζήτηση για το φάκελο της Κύπρου.
1988.—Ο Γιώργος Βασιλείου εκλέγεται πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
1993.—Ο τούρκος Πρόεδρος Τουργκούτ Οζάλ, κατηγορεί τους Έλληνες για …”σοβινισμό”, σχετικά με το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων.
1985.—Κολωνάκι, Δολοφονία του εκδότη της εφημερίδας Απογευματινή Νίκου Μομφεράτου και του οδηγού του Παναγιώτη Ρουσσέτη, από την τρομοκρατική οργάνωση 17Ν.
1994.—Με τα μελανότερα χρώματα περιγράφουν την κατάσταση του ελληνισμού της Ίμβρου, οι Έλληνες βουλευτές, που επισκέπτονται το νησί, τονίζοντας την ανάγκη για διεθνοποίηση του προβλήματος.
1997.—Νέος πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής αναδεικνύεται ο Μητροπολίτης Καμερούν Πέτρος Ζ’ [Πέτρος Παπαπέτρου].Με καταγωγή από την Κύπρο και μάλιστα από το κατεχόμενο τμήμα του νησιού[ Σίχαρι, επαρχίας Κυρήνειας], ο Πατριάρχης Πέτρος, βρήκε τραγικό θάνατο στις 11 Σεπτεμβρίου 2004, όταν συνετρίβη στα ανοιχτά της Σιθωνίας το ελικόπτερο Σινούκ στο οποίο επέβαινε.
http://eistorias.wordpress.com/
362.—Ο εξόριστος Πατριάρχης Αλεξανδρείας Αθανάσιος, επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια.
1821.—Στο Γαλάτσι της Μολδαβίας, Έλληνες επαναστάτες, υπό τον Βασίλειο Καραβιά, επιτυγχάνουν περιφανή νίκη εις βάρος του τουρκικού στρατού. (Πρώτη ένοπλη σύγκρουση της Επαναστάσεως.)
Σταϊκόπουλος Στάϊκος (1798-1835)
1835.— Φυλακισμένος στα υπόγεια του Βουλευτικού με την κατηγορία του “μαινόμενου” και του “ταραξία”, και ταλαιπωρημένος από τις κακουχίες και την έλλειψη στοιχειώδους φροντίδας, πέθανε ο ήρωας του Παλαμηδιού, Στάϊκος Σταϊκόπουλος Επειδή πέθανε πάμπτωχος, φίλοι και συγγενείς έκαναν έρανο για να καλυφθούν τα έξοδα της κηδείας.
1841.—Οι Σφακιανοί κηρύσσουν εν Ασκύφω επανάστασιν κατά της τουρκίας. «Υψώσαμεν ήδη πρώτοι την σημαίαν μας, καθώς και εις άλλας επαναστάσεις και χαιρετίζομεν αυτήν», τονίζουν εις την σχετικήν προκήρυξίν των. Η καταρτισθείσα «πρόσκαιρος κυβέρνησις» της «Κρητών πολιτείας», περιελάμβανε τους Α.Χαιρέτην, πρόεδρον, Ρ.Βουρδουμπάν, Α.Κονταξάκην και Μ. Μπιτσάκην. Στρατάρχης ωρίσθη ο Πωλογεωργάκης.
1858.—Καταστρεπτικοί σεισμοί εις Κόρινθον.
1903.—Μετά από ισχυρή πίεση των Μεγάλων Δυνάμεων, στα βιλαέτια Θεσσαλονίκης, Μοναστηρίου και Κοσσυφοπεδίου, εφαρμόζεται ένα σχέδιο της Ρωσίας και της Αυστρίας, για την αστυνόμευσί τους από Διεθνή Αστυνομία.
1908.—Εκτελείται στον Ίσβορο Χαλκιδικής ο Μακεδονομάχος Μιχαήλ Γαλατσάνος.
.—Ένα παράξενο ιστορικό γεγονός! Ο μεγάλος ιστορικός Γ.Βλαχογιάννης ανακαλύπτει και αγοράζει έναντι 250 δραχμών, έγγραφα τεράστιας ιστορικής αξίας. Είχαν πουληθεί στην αγορά για τύλιγμα σαρδελών….
1910.—Νέος υπουργός εσωτερικών ο Ε. Μαυρομάτης. Ανέλαβε την θέση από τον παραιτηθέντα Πετμεζά.
1913.—Το ξημέρωμα της μέρας που θα άρχιζε η καθοριστική μάχη στο Μπιζάνι, η ανταποκρίτρια της Αλεξανδρινής “ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ“, Θάλεια Φλωρά-Καραβία γράφει : «Παρ’ όλο το δριμύ ψύχος, βγαίνομε από τη σκηνή. Τι γαλήνη στη φύση και τι άγρια την ταράζουν οι βροντές των τηλεβόλων στον καθαρόν ουρανόν με το βαθύ σαπφειρένιο χρώμα!… Χαρά στα παλληκάρια, που δίνουν τόση ομορφιά στη φωτιά και στο θάνατο, με την υπέροχη περιφρόνηση του κινδύνου και με την αγάπη της ωραίας πάλης για την ελευθερία. Τραγουδούν τα ηρωικά παιδιά, ενώ οι οβίδες πέφτουν επάνω στα βουνά, εκεί που θ’ ανεβούν…»
.—Ο ελληνικός στρατός εισέρχεται εις το Μπιζάνι και απελευθερώνει τα Ιωάννινα. Ο Εσάτ Πασάς, αναζητά όλο τη νύχτα το στρατηγείο του διαδόχου Κωνσταντίνου, για να παραδοθεί. Οι αιχμάλωτοι φτάνουν τους 30.000.
.—Οι βούλγαροι, συνεχίζουν την επίθεσίν των εναντίον των Ελλήνων στην περιοχήν Νιγρήτας.
1915.—Μετά την σύγκρουση του Βενιζέλου με τον Κωνσταντίνο, σχετικά με το θέμα της εξόδου ή όχι της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό των δυνάμεων της Αντάντ, η κυβέρνηση του πρώτου υποβάλει παραίτηση.
1920.—Στη Μ. Ασία ο ελληνικός στρατός εκκαθαρίζη την καταληφθείσα περιοχή.
1921.—Σε ολόκληρο το μέτωπο των αντιμαχομένων Ελλήνων και τούρκων, σημειώνεται δράσις περιπόλων και πυροβολικού.
.—Οι Σύμμαχοι αρχίζουν στο Λονδίνο διεθνή διάσκεψη για την Εγγύς Ανατολή. Οι συζητήσεις επικεντρώνονται στις ελληνοτουρκικές συνοριακές διαμάχες.
1922.—Ο υπουργός οικονομικών Πρωτοπαπαδάκης Πέτρος, της κυβερνήσεως Γούναρη, προτείνει την διχοτόμηση του ελληνικού νόμισματος, προς εξεύρεση λύσεως στο οικονομικό πρόβλημα.
.—Η ελληνική στρατιά στην Μ. Ασίαν προβαίνει εις μετακινήσεις μονάδων της σύμφωνα με το σχέδιο του στρατηγείου.
.—Δολοφονείται ο ορκισμένος φιλοβενιζελικός δημοσιογράφος και λιβελογράφος τού Βασιλέα, Ανδρέας Καβαφάκης.
1939.—Αρχίζει στην Ελλάδα η Βαλκανική Διάσκεψη Βουκουρεστίου, με τη συμμετοχή του Έλληνα Πρωθυπουργού.
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο κατόπιν αποτυχιών των Ιταλών δια την κατάληψη των θέσεων Γκόλικο και Πέστανη ο αγώνας συνεχίζεται με δράση πυροβολικού και περιπόλων.
.—Η ιταλική αεροπορία εβομβάρδισε νήσους του Αιγαίου. Επτά από τα ιταλικά αεροπλάνα καταρρίπτονται.
1963.—Το κόμμα της ΕΡΕ καταθέτει στη Βουλή πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος, με σκοπό την ομαλοποίηση της πολιτικής ζωής του τόπου και την ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας.
1969.—Το ξενοδοχείο “Μον Παρνές” μετατρέπεται σε καζίνο.
1973.—Φοιτητές της Νομικής Αθηνών εξεγείρονται κατά της χούντας.
1981.—Κηδεύεται ο φιλόσοφος και ακαδημαϊκός Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος.
1986.—Αρχίζει στη Βουλή η συζήτηση για το φάκελο της Κύπρου.
1988.—Ο Γιώργος Βασιλείου εκλέγεται πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
1993.—Ο τούρκος Πρόεδρος Τουργκούτ Οζάλ, κατηγορεί τους Έλληνες για …”σοβινισμό”, σχετικά με το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων.
1985.—Κολωνάκι, Δολοφονία του εκδότη της εφημερίδας Απογευματινή Νίκου Μομφεράτου και του οδηγού του Παναγιώτη Ρουσσέτη, από την τρομοκρατική οργάνωση 17Ν.
1994.—Με τα μελανότερα χρώματα περιγράφουν την κατάσταση του ελληνισμού της Ίμβρου, οι Έλληνες βουλευτές, που επισκέπτονται το νησί, τονίζοντας την ανάγκη για διεθνοποίηση του προβλήματος.
1997.—Νέος πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής αναδεικνύεται ο Μητροπολίτης Καμερούν Πέτρος Ζ’ [Πέτρος Παπαπέτρου].Με καταγωγή από την Κύπρο και μάλιστα από το κατεχόμενο τμήμα του νησιού[ Σίχαρι, επαρχίας Κυρήνειας], ο Πατριάρχης Πέτρος, βρήκε τραγικό θάνατο στις 11 Σεπτεμβρίου 2004, όταν συνετρίβη στα ανοιχτά της Σιθωνίας το ελικόπτερο Σινούκ στο οποίο επέβαινε.
http://eistorias.wordpress.com/
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
22 Φεβρουαρίου
1814.—Στην Πάργα της Ηπείρου, Γάλλοι στρατιώτες μετά την ήττα του Ναπολέοντα, παραδίδουν την πόλη στις Βρετανικές δυνάμεις και συλλαμβάνονται.Το 1817 οι Άγγλοι θα την πουλήσουν στον Αλή Πασά. Η τραγικές στιγμές πρίν το ξερίζωμα των κατοίκων και την καταφυγή τους στην Κέρκυρα, αποδίδονται στο Δημοτικό Τραγούδι «Πάρτε, μανάδες, τα παιδιά, παπάδες, τους Αγίους./Άστε, λεβέντες, τ’ άρματα κι αφήστε το τουφέκι,/σκάψτε πλατιά, σκάψτε βαθιά όλα σας τα κιβούρια,/και τ’ αντρειωμένα κόκαλα ξεθάψτε του γονιού σας· /τούρκους δεν επροσκύνησαν,/τούρκοι μην τα πατήσουν». [Ν. Γ. Πολίτη, Εκλογαί από τα τραγούδια του ελληνικού λαού]
1821.—Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διαβαίνει τον Προύθον και εισέρχεται εις την Μολδοβλαχίαν.
1822.—Οι επαναστατήσαντες Μακεδόνες επιτίθενται κατά της Βεροίας.
.—Οι οπλαρχηγοί Γάτσος και Καρατάσος μετά των εντοπίων οπλαρχηγών και πολεμιστών επιτίθενται εναντίον των τούρκων της Ναούσης και απελευθερώνουν την πόλι.
Νικόλαος Κριεζώτης. Ελαιογραφία.
.—Ο Νικόλαος Κριεζιώτης έδωσε μάχη στα Στύρα και ανάγκασε τον στρατό του Ομέρ Μπέη να κλεισθεί στο φρούριο της Καρύστου. Μετά το θάνατο των δύο οπλαρχηγών Αγγελή Γοβιού και Ηλία Μαυρομιχάλη, ο Κριεζώτης απέμεινε μόνος αρχηγός σε όλη την Εύβοια.
1833.—Με βασιλικό διάταγμα της Αντιβασιλείας, ο φον Μάουρερ προέβη στη σύσταση των πρώτων τριμελών δικαστηρίων.Όταν ο Καποδίστριας ανέλαβε την διακυβέρνηση της Ελλάδος, με το ΙΘ’ψήφισμα «περί του Διοργανισμού των Δικαστηρίων», στις 15/12/1828, έθεσε τις βάσεις για τα πρώτα δικαστήρια. Μετά την δολοφονία του, η κυβέρνηση που ακολούθησε, με διάταγμά της στις 20 Οκτωβρίου του 1832, κατάργησε όλα τα δικαστήρια εκτός από τα ειρηνοδικεία.
1841.—Κηρύσσεται επανάσταση στα Σφακιά της Κρήτης. Αφορμή ήταν η συνθήκη του Λονδίνου (17 Ιουλ. 1840), με την οποία η Κρήτη δεν αποκτούσε την ελευθερία της, αλλά επανερχόταν από την αιγυπτιακή κυριαρχία στην τουρκική.
1878.—Οι τούρκοι πυρπολούν το Λιτόχωρον.Στην Πιερία η επανάσταση καταπνίγηκε στο αίμα και σφραγίστηκε με το ολοκαύτωμα-θυσία στην Ιερά Μονή των Αγίων Πάντων. Η κυβέρνηση του Μπούρινου επέζησε για δώδεκα ημέρες μόνο. Το εθελοντικό σώμα που αναμενόταν από την ελεύθερη Ελλάδα, δεν έφτασε ποτέ, η Επανάσταση του Ολύμπου κατάρρευσε αμέσως κι έτσι τα σώματα διασκορπίστηκαν.Πολλοί αγωνιστές, ρακένδυτοι μα αγωνιστικοί, διέσχισαν την Δυτική Μακεδονία και Θεσσαλία και συσσωρεύτηκαν στην Νότιο Ελλάδα. Παρ’ότι τον Απρίλιο του 1878 δόθηκε με την συμφωνία του Δομοκού, γενική αμνηστεία στους αγωνιστές, οι τούρκοι, κατά το σύστημα και την πονηριά τους, εφάρμοσαν σκληρά αντίποινα στους Έλληνες.
1881.—(ν. ημερ.) Η Διάσκεψη των Μεγάλων Δυνάμεων στην Κωνσταντινούπολη, παραχωρεί στην Ελλάδα τη Θεσσαλία (εκτός της περιοχής Ελασσόνας) και από την Ήπειρο την περιοχή της Άρτας.[βλ. & 10/2]
1897.—Μάχη στην Ιεράπετρα Κρήτης. Οι επαναστάτες αντιμετωπίζουν εκτός από τους τούρκους και οβίδες ιταλικού θωρηκτού.
1902.—Οι τούρκοι διαμαρτύρονται στις Μεγάλες Δυνάμεις για την συνεχιζόμενη προσπάθεια Ενώσεως της Κρήτης με την Μητέρα Πατρίδα.
1904 .—Την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου/6 Μαρτίου 1904, πραγματοποιήθηκε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης συλλαλητήριο της ελληνικής κοινότητας της πόλης, με τη συμμετοχή 2.000 – 3.000 κατοίκων (ίσως και παραπάνω), για τις ωμότητες Βουλγάρων κομιτατζήδων εναντίων πατριαρχικών. Πράγματι, κατά τη διάρκεια των δύο προηγούμενων μηνών, υπήρξαν αρκετές δολοφονίες πατριαρχικών, από βούλγαρους κομιτατζήδες. Στόχος του συλλαλητηρίου ήταν η διαμαρτυρία για τη συστηματική δίωξη τους από τις βουλγάρικες ανταρτοομάδες στη Μακεδονία και να ζητηθεί η αποτελεσματική προστασία από τις τοπικές αρχές και το βαλή.
1907.—Ο μεγάλος Μακεδονομάχος Α.Καραλίβανος καταφέρνει να εξοντώσει τον αιμοδιψή βούργαρο ληστή Μήτρο Βλάχο.[Μήτρε Βλάβοτ]
1908.— [ν.ημ.] Δολοφονία του Θεόδωρου Ασκητή, από την Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Διετέλεσε Α’ Διερνηνέας του Γενικού Προξενείου Θεσσαλονίκης από το 1901 έως το 1908, οπότε και δολοφονήθηκε από τους βούλγαρους, δίπλα στο Προξενείο. [Βλ. & 9/2]
1913.—Ο Διάδοχος Κωνσταντίνος, αρχιστράτηγος του ελληνικού στρατού, εισέρχεται θριαμβευτικώς εις Ιωάννινα, επευφημούμενος υπό των κατοίκων ως ελευθερωτής.
.—Οι βούλγαροι συνεχίζουν την επίθεσί των εναντίον των Ελλήνων παρά την Νιγρήταν και καταλαμβάνουν το χωρίον Φυτράκι, το οποίον όμως οι Έλληνες κατά τις εσπερινές ώρες ανακαταλαμβάνουν.
1914.—Η ελληνική κυβέρνηση, για να αποδείξει στις Μεγάλες Δυνάμεις ότι δεν ευνοεί το κίνημα των Βορειοηπειρωτών, στέλνει τα πολεμικά πλοία «Αλφειός» και «Ευρώτας» προς καταστολή του, και την παράδοση των Αγίων Σαράντα σε αλβανική αντιπροσωπεία.
1919.—Έκθεση της επιτροπής για τα ελληνικά ζητήματα, αξιώνει τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τη διεθνοποίηση της Κωνσταντινούπολης και των Δαρδανελίων και την παραχώρηση της Μικράς Ασίας στην Ελλάδα.
1920.—Ο ελληνικός στρατός στην Μ.Ασίαν δρα δια περιπόλων και εκκαθαρίζει την περιοχήν του.
1921.—Σ’ ολόκληρο το μέτωπο στη Μ. Ασία σημειώνεται δράσις περιπόλων.
1922.—Η στρατιά των Ελλήνων στη Μ. Ασία οχυρώνει τις θέσεις της και ανιχνεύει το εχθρικό μέτωπο.
1927.—Βίαιο επεισόδιο με γρονθοκοπήματα εντός της Βουλής.
.—Πλημμύρες και καταστροφές παραλύουν την Αθήνα.
Μέσα στα χιόνια: Στο Αλβανικό Μέτωπο. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από το Λάζαρο Ακερμανίδη. Σπ. Μελετζή, Με τους αντάρτες στα βουνά, Αθήνα 1996,
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο μεταξύ των εμπολέμων Ελλήνων και Ιταλών συνεχίζεται ο αγώνας πυροβολικού και περιπόλων.
.—Ο Άγγλος υπουργός των Εξωτερικών Ήντεν και ό αρχηγός τού αυτοκρατορικού βρετανικού επιτελείου Ντήλ φθάνουν εις Αθήνας, διά να μελετήσουν μετά της ελληνικής κυβερνήσεως τον τρόπον της προσφορωτέρας αντιμετωπίσεως, της προβλεπομένης γερμανικής εισβολής.
1943.—Με σκοπό την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τους βουλγάρους ιδρύεται στην Ανατολική Μακεδονία η Οργάνωση «Ένωσις Συμπολεμιστών Εθνικού Αγώνος» (ΕΣΕΑ), με Γενικό Αρχηγό τον Έφεδρο Αντισυνταγματάρχη Πυροβολικού, Αντώνιο Φωστερίδη. Η Οργάνωση αυτή ανέπτυξε γρήγορα επτά αρχηγεία στις ορεινές περιοχές της Ανατολικής Μακεδονίας και μέχρι την απελευθέρωση της χώρας, έδωσε πολλές και σημαντικές μάχες κατά των βουλγαρικών δυνάμεων κατοχής.
1945.—Υπογράφεται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης συνοδική πράξη επί της οποίας και εκδίδεται “Πατριαρχικός και Συνοδικός τόμος περί του Αυτοκέφαλου της Εκκλησίας της Βουλγαρίας. Συγχρόνως με αυτό ήρθη και το Βουλγαρικό σχίσμα.
1952.—Η Ελληνική Βουλή ψηφίζει την προσχώρησιν της Ελλάδος εις το Ν.Α.Τ.Ο.
1959.—Οι βρετανοί καταργούν τα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης που είχαν δημιουργήσει στην Κύπρο, από τον Ιούλιο του 1955.
1973.—Η Νομική Σχολή Αθηνών καταλαμβάνεται από φοιτητές που αντιδρούν στο καθεστώς. Από την 21η Φεβρουαρίου, έγινε συνέλευση της Φυσικομαθηματικής σχολής στο Χημείο, η οποία εξέδωσε ψήφισμα που αποφάσισε αποχή επ’ αόριστον από τα μαθήματα και ακολούθως χίλιοι περίπου φοιτητές πήγαν στην προγραμματισμένη συγκέντρωση στην Νομική σχολή.
1989.—Εκρήξεις σε τρία διαμερίσματα πολιτών από την τρομοκρατική οργάνωση 17Ν.
1992.—Στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, πάνω από 100.000 Έλληνες ομογενείς παίρνουν μέρος σε συλλαλητήριο υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας.
2003.—Τραγικό δυστύχημα με λεωφορείο του ΚΤΕΛ, που έπεσε από την ύψους 15 μέτρων γέφυρα του Αλιάκμονα στα παγωμένα νερά του ποταμού στοιχίζει τη ζωή σε 15 άτομα.
http://eistorias.wordpress.com/
1814.—Στην Πάργα της Ηπείρου, Γάλλοι στρατιώτες μετά την ήττα του Ναπολέοντα, παραδίδουν την πόλη στις Βρετανικές δυνάμεις και συλλαμβάνονται.Το 1817 οι Άγγλοι θα την πουλήσουν στον Αλή Πασά. Η τραγικές στιγμές πρίν το ξερίζωμα των κατοίκων και την καταφυγή τους στην Κέρκυρα, αποδίδονται στο Δημοτικό Τραγούδι «Πάρτε, μανάδες, τα παιδιά, παπάδες, τους Αγίους./Άστε, λεβέντες, τ’ άρματα κι αφήστε το τουφέκι,/σκάψτε πλατιά, σκάψτε βαθιά όλα σας τα κιβούρια,/και τ’ αντρειωμένα κόκαλα ξεθάψτε του γονιού σας· /τούρκους δεν επροσκύνησαν,/τούρκοι μην τα πατήσουν». [Ν. Γ. Πολίτη, Εκλογαί από τα τραγούδια του ελληνικού λαού]
1821.—Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διαβαίνει τον Προύθον και εισέρχεται εις την Μολδοβλαχίαν.
1822.—Οι επαναστατήσαντες Μακεδόνες επιτίθενται κατά της Βεροίας.
.—Οι οπλαρχηγοί Γάτσος και Καρατάσος μετά των εντοπίων οπλαρχηγών και πολεμιστών επιτίθενται εναντίον των τούρκων της Ναούσης και απελευθερώνουν την πόλι.
Νικόλαος Κριεζώτης. Ελαιογραφία.
.—Ο Νικόλαος Κριεζιώτης έδωσε μάχη στα Στύρα και ανάγκασε τον στρατό του Ομέρ Μπέη να κλεισθεί στο φρούριο της Καρύστου. Μετά το θάνατο των δύο οπλαρχηγών Αγγελή Γοβιού και Ηλία Μαυρομιχάλη, ο Κριεζώτης απέμεινε μόνος αρχηγός σε όλη την Εύβοια.
1833.—Με βασιλικό διάταγμα της Αντιβασιλείας, ο φον Μάουρερ προέβη στη σύσταση των πρώτων τριμελών δικαστηρίων.Όταν ο Καποδίστριας ανέλαβε την διακυβέρνηση της Ελλάδος, με το ΙΘ’ψήφισμα «περί του Διοργανισμού των Δικαστηρίων», στις 15/12/1828, έθεσε τις βάσεις για τα πρώτα δικαστήρια. Μετά την δολοφονία του, η κυβέρνηση που ακολούθησε, με διάταγμά της στις 20 Οκτωβρίου του 1832, κατάργησε όλα τα δικαστήρια εκτός από τα ειρηνοδικεία.
1841.—Κηρύσσεται επανάσταση στα Σφακιά της Κρήτης. Αφορμή ήταν η συνθήκη του Λονδίνου (17 Ιουλ. 1840), με την οποία η Κρήτη δεν αποκτούσε την ελευθερία της, αλλά επανερχόταν από την αιγυπτιακή κυριαρχία στην τουρκική.
1878.—Οι τούρκοι πυρπολούν το Λιτόχωρον.Στην Πιερία η επανάσταση καταπνίγηκε στο αίμα και σφραγίστηκε με το ολοκαύτωμα-θυσία στην Ιερά Μονή των Αγίων Πάντων. Η κυβέρνηση του Μπούρινου επέζησε για δώδεκα ημέρες μόνο. Το εθελοντικό σώμα που αναμενόταν από την ελεύθερη Ελλάδα, δεν έφτασε ποτέ, η Επανάσταση του Ολύμπου κατάρρευσε αμέσως κι έτσι τα σώματα διασκορπίστηκαν.Πολλοί αγωνιστές, ρακένδυτοι μα αγωνιστικοί, διέσχισαν την Δυτική Μακεδονία και Θεσσαλία και συσσωρεύτηκαν στην Νότιο Ελλάδα. Παρ’ότι τον Απρίλιο του 1878 δόθηκε με την συμφωνία του Δομοκού, γενική αμνηστεία στους αγωνιστές, οι τούρκοι, κατά το σύστημα και την πονηριά τους, εφάρμοσαν σκληρά αντίποινα στους Έλληνες.
1881.—(ν. ημερ.) Η Διάσκεψη των Μεγάλων Δυνάμεων στην Κωνσταντινούπολη, παραχωρεί στην Ελλάδα τη Θεσσαλία (εκτός της περιοχής Ελασσόνας) και από την Ήπειρο την περιοχή της Άρτας.[βλ. & 10/2]
1897.—Μάχη στην Ιεράπετρα Κρήτης. Οι επαναστάτες αντιμετωπίζουν εκτός από τους τούρκους και οβίδες ιταλικού θωρηκτού.
1902.—Οι τούρκοι διαμαρτύρονται στις Μεγάλες Δυνάμεις για την συνεχιζόμενη προσπάθεια Ενώσεως της Κρήτης με την Μητέρα Πατρίδα.
1904 .—Την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου/6 Μαρτίου 1904, πραγματοποιήθηκε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης συλλαλητήριο της ελληνικής κοινότητας της πόλης, με τη συμμετοχή 2.000 – 3.000 κατοίκων (ίσως και παραπάνω), για τις ωμότητες Βουλγάρων κομιτατζήδων εναντίων πατριαρχικών. Πράγματι, κατά τη διάρκεια των δύο προηγούμενων μηνών, υπήρξαν αρκετές δολοφονίες πατριαρχικών, από βούλγαρους κομιτατζήδες. Στόχος του συλλαλητηρίου ήταν η διαμαρτυρία για τη συστηματική δίωξη τους από τις βουλγάρικες ανταρτοομάδες στη Μακεδονία και να ζητηθεί η αποτελεσματική προστασία από τις τοπικές αρχές και το βαλή.
1907.—Ο μεγάλος Μακεδονομάχος Α.Καραλίβανος καταφέρνει να εξοντώσει τον αιμοδιψή βούργαρο ληστή Μήτρο Βλάχο.[Μήτρε Βλάβοτ]
1908.— [ν.ημ.] Δολοφονία του Θεόδωρου Ασκητή, από την Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Διετέλεσε Α’ Διερνηνέας του Γενικού Προξενείου Θεσσαλονίκης από το 1901 έως το 1908, οπότε και δολοφονήθηκε από τους βούλγαρους, δίπλα στο Προξενείο. [Βλ. & 9/2]
1913.—Ο Διάδοχος Κωνσταντίνος, αρχιστράτηγος του ελληνικού στρατού, εισέρχεται θριαμβευτικώς εις Ιωάννινα, επευφημούμενος υπό των κατοίκων ως ελευθερωτής.
.—Οι βούλγαροι συνεχίζουν την επίθεσί των εναντίον των Ελλήνων παρά την Νιγρήταν και καταλαμβάνουν το χωρίον Φυτράκι, το οποίον όμως οι Έλληνες κατά τις εσπερινές ώρες ανακαταλαμβάνουν.
1914.—Η ελληνική κυβέρνηση, για να αποδείξει στις Μεγάλες Δυνάμεις ότι δεν ευνοεί το κίνημα των Βορειοηπειρωτών, στέλνει τα πολεμικά πλοία «Αλφειός» και «Ευρώτας» προς καταστολή του, και την παράδοση των Αγίων Σαράντα σε αλβανική αντιπροσωπεία.
1919.—Έκθεση της επιτροπής για τα ελληνικά ζητήματα, αξιώνει τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τη διεθνοποίηση της Κωνσταντινούπολης και των Δαρδανελίων και την παραχώρηση της Μικράς Ασίας στην Ελλάδα.
1920.—Ο ελληνικός στρατός στην Μ.Ασίαν δρα δια περιπόλων και εκκαθαρίζει την περιοχήν του.
1921.—Σ’ ολόκληρο το μέτωπο στη Μ. Ασία σημειώνεται δράσις περιπόλων.
1922.—Η στρατιά των Ελλήνων στη Μ. Ασία οχυρώνει τις θέσεις της και ανιχνεύει το εχθρικό μέτωπο.
1927.—Βίαιο επεισόδιο με γρονθοκοπήματα εντός της Βουλής.
.—Πλημμύρες και καταστροφές παραλύουν την Αθήνα.
Μέσα στα χιόνια: Στο Αλβανικό Μέτωπο. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από το Λάζαρο Ακερμανίδη. Σπ. Μελετζή, Με τους αντάρτες στα βουνά, Αθήνα 1996,
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο μεταξύ των εμπολέμων Ελλήνων και Ιταλών συνεχίζεται ο αγώνας πυροβολικού και περιπόλων.
.—Ο Άγγλος υπουργός των Εξωτερικών Ήντεν και ό αρχηγός τού αυτοκρατορικού βρετανικού επιτελείου Ντήλ φθάνουν εις Αθήνας, διά να μελετήσουν μετά της ελληνικής κυβερνήσεως τον τρόπον της προσφορωτέρας αντιμετωπίσεως, της προβλεπομένης γερμανικής εισβολής.
1943.—Με σκοπό την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τους βουλγάρους ιδρύεται στην Ανατολική Μακεδονία η Οργάνωση «Ένωσις Συμπολεμιστών Εθνικού Αγώνος» (ΕΣΕΑ), με Γενικό Αρχηγό τον Έφεδρο Αντισυνταγματάρχη Πυροβολικού, Αντώνιο Φωστερίδη. Η Οργάνωση αυτή ανέπτυξε γρήγορα επτά αρχηγεία στις ορεινές περιοχές της Ανατολικής Μακεδονίας και μέχρι την απελευθέρωση της χώρας, έδωσε πολλές και σημαντικές μάχες κατά των βουλγαρικών δυνάμεων κατοχής.
1945.—Υπογράφεται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης συνοδική πράξη επί της οποίας και εκδίδεται “Πατριαρχικός και Συνοδικός τόμος περί του Αυτοκέφαλου της Εκκλησίας της Βουλγαρίας. Συγχρόνως με αυτό ήρθη και το Βουλγαρικό σχίσμα.
1952.—Η Ελληνική Βουλή ψηφίζει την προσχώρησιν της Ελλάδος εις το Ν.Α.Τ.Ο.
1959.—Οι βρετανοί καταργούν τα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης που είχαν δημιουργήσει στην Κύπρο, από τον Ιούλιο του 1955.
1973.—Η Νομική Σχολή Αθηνών καταλαμβάνεται από φοιτητές που αντιδρούν στο καθεστώς. Από την 21η Φεβρουαρίου, έγινε συνέλευση της Φυσικομαθηματικής σχολής στο Χημείο, η οποία εξέδωσε ψήφισμα που αποφάσισε αποχή επ’ αόριστον από τα μαθήματα και ακολούθως χίλιοι περίπου φοιτητές πήγαν στην προγραμματισμένη συγκέντρωση στην Νομική σχολή.
1989.—Εκρήξεις σε τρία διαμερίσματα πολιτών από την τρομοκρατική οργάνωση 17Ν.
1992.—Στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, πάνω από 100.000 Έλληνες ομογενείς παίρνουν μέρος σε συλλαλητήριο υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας.
2003.—Τραγικό δυστύχημα με λεωφορείο του ΚΤΕΛ, που έπεσε από την ύψους 15 μέτρων γέφυρα του Αλιάκμονα στα παγωμένα νερά του ποταμού στοιχίζει τη ζωή σε 15 άτομα.
http://eistorias.wordpress.com/
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
24 Φεβρουαρίου
391.—Ο Αυτοκράτωρ Θεοδόσιος Α’, ανανεώνει την από το 382 [βλ. 21/12],πλήρη [με ποινή θανάτου και δήμευση της περιουσίας των ενόχων], απαγόρευση κάθε μορφής θυσίας, μαντικής, ψαλμωδιών προς τιμή των θεών της αρχαίας θρησκείας, καθώς και επισκέψεων σε Ναούς της.
628.—Συνάπτεται «αειπαγής» ειρήνη μεταξύ βυζαντινού κράτους καί Περσών. Μετά την ήττα που υπέστει ο Χοσρόης στην Νινευί, κατάφερε να διαφύγη με 40.000 άνδρες, αποφεύγοντας απ’ευθείας σύγκρουση με τον Ηράκλειο, αρνούμενος να συνθηκολογήση και παράλληλα συγκεντρώνοντας στρατεύματα.Ανατράπηκε όμως από τον γιό του, Σιρόη ή Καβάδη Β’, ο οποίος και συνήψε ειρήνη με τον Ηράκλειο, επιστρέφοντας όλες τις κτήσεις της Ρωμανίας, μαζύ με τον Τίμιο Σταυρό.
1821.—Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, απευθύνει από το Ιάσιον, ενθουσιώδη προκήρυξιν προς τους Έλληνας της Μολδοβλαχίας, προτρέπων αυτούς να επαναστατήσουν κατά του τουρκικού ζυγού. [Μάχου Ὑπέρ Πίστεως καὶ Πατρίδος.-ἀπόσπασμα]: «Στρέψατε τοὺς ὀφθαλμούς σας, ὦ Συμπατριῶται, καὶ ἰδετε τὴν ἐλεεινήν μας κατάστασιν! Ἰδετε ἐδῷ τοὺς Ναοὺς καταπατημένους! Ἐκεῖ τὰ τέκνα μας ἁρπαζόμενα διὰ χρήσιν ἀναιδεστάτην τῆς ἀναιδοῦς φιληδονίας τῶν βαρβάρων τυράννων μας! Τοὺς οἴκους μας γεγυμνωμένους, τοὺς ἀγρούς μας λεηλατισμένους καὶ ἡμᾶς αὐτούς ἐλεεινά ἀνδράποδα! Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγὸν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπό τὰ νέφη τὴν ἡμισέληνον, νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον, δι’ οὔ πάντοτε νικῶμεν· λέγῳ τὸν Σταυρὸν, καὶ οὔτῳ νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπό τὴν ἀσεβή τῶν ἀσεβῶν καταφρόνησιν…. Ἄς πολεμήσωμεν εἰς τοὺς τάφους τῶν Πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι, διὰ νὰ μᾶς ἀφήσωσιν ἐλευθέρους, ἐπολέμησαν καὶ ἀπέθανον ἐκεῖ!….. Εἰς τὰ ὄπλα λοιπὸν φίλοι· ἡ Πατρὶς Μᾶς Προσκαλεῖ!»
1903.—Πεθαίνει ο γιατρός και σημαντικότερος Έλληνας περιηγητής των νεωτέρων χρόνων, ο σύγχρονος αυτός «Οδυσσέας της Ασίας και της Αφρικής», ο μόνος που δικαιούται τον ΠΟΤΑΓΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 2 ΦΩΤΟχαρακτηρισμό του εξερευνητή, Παναγιώτης Ποταγός, σε ηλικία 64 ετών. Η εντελώς ξεχωριστή προσωπικότητα, η ιδιόμορφη ιδιοσυγκρασία και τα προσωπικά βιώματά του, κατηύθυναν τον Παναγιώτη Ποταγό στο «έντιμον στάδιον» των ριψοκίνδυνων περιηγήσεων [που σε αρκετές περιπτώσεις κόντεψαν να του στοιχίσουν τη ζωή του]. «Διακινδύνευσα τη ζωή μου για την τιμή της χώρας μου, που δεν πρέπει να αντιπροσωπεύεται μόνο από το έδαφος μας και τα ένδοξα ερείπια μας, αλλά από εμάς τους ίδιους στην προσπάθεια μας να γίνουμε αντάξιοι των προγόνων μας».Μετά από πολλές περιπέτειες και αδιαφορία, η ακαδημαϊκή σύγκλητος ενέκρινε πίστωση ύψους 5.000 δρχ. και με δαπάνες του Πανεπιστημίου Αθηνών, δημοσίευσε τις παρατηρήσεις του, το 1883, σε βιβλίο [τόμος Α’] με τίτλο «Περίληψις περιηγήσεων Ποταγού». Η ελληνική του καταγωγή, λειτουργούσε πάντα σαν «διαβατήριο» ειδικά στα μέρη της Ασίας, εξ αιτίας της «αλεξανδρινής κληρονομιάς», και το συγκριτικό του αυτό πλεονέκτημα ο Ποταγός κατάφερε να το αξιοποιήσει πλήρως. Δυστυχώς η μικροψυχία και η ανεπάρκεια του ελληνικού κράτους, δεν επέτρεψε την έκδοση ενός δευτέρου τόμου, που σήμερα οι πληροφορίες του θα ήσαν απείρως πολύτιμες. [ ** Ἐκτός τῆς 24ης Φεβρουαρίου, ὡς ἡμερομηνία θανάτου ἀναφέρεται καὶ ἡ 13η πρὸς 14η Φεβρουαρίου. Ἐάν εἶναι μὲ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο, τότε μὲ τὸ νέο εἶναι 26 πρὸς 27 Φεβρουαρίου].
1911.—Ανακαλύπτονται νέες μεγάλες καταχρήσεις στο στράτευμα και δεκάδες αξιωματικοί παραπέμπονται στην δικαιοσύνη.
1913.—Απόσπασμα της V Μεραρχίας του ελληνικού στρατού, με επικεφαλής τον λοχαγό Α. Παπανικολάου, κυριεύει τo Καλπάκι και απελευθερώνει την Κόνιτσα, τυγχάνοντας θερμοτάτης υποδοχής κατά την είσοδο στην πόλη από τους Έλληνες κατοίκους της. Η απελευθέρωση της Κόνιτσας ήταν επακόλουθο της είδησης νίκης των Ελλήνων στα Ιωάννινα και το Μπιζάνι [21/2], με αποτέλεσμα την άμεση αποχώρηση του διοικητή της περιοχής, Τζαβήτ πασά με τα οθωμανικά του στρατεύματα.
.—Οι ελληνικές δυνάμεις εκδιώκουν τους βούλγαρους εκ του χωρίου της Νιγρήτης και πιέζουν αυτούς εις το χωρίον Τσερκέσκιοϊ.
1919.—Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα εις Ρωσία μάχεται εναντίον των Ρώσων στη Χερσώνα.
Ἡ ἀποστολὴ Ἑλληνικῶν στρατευμάτων στὴ Μεσημβρινὴ Ρωσία στὶς 14 Ἰανουαρίου τοῦ 1919, ἦταν ἡ πρώτη ὑπερπόντια ἐκστρατεία τῆς χώρας μας.
1920.—Το Γενικό Στρατηγείο, επειδή η παθητική στάση επηρέασε το ηθικό του Ελληνικού Στρατού, και λαμβάνοντας υπ’όψιν τις προφορικές οδηγίες του Προέδρου της Κυβερνήσεως, πρότεινε την ανάληψη επιθετικής ενέργειας μετά 15μερο, κατά τρόπο που να δικαιολογείται όμως αυτή έναντι των συμμάχων. Κατόπιν συστάσεως του Άγγλου Υπουργού των Εξωτερικών, ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως, ακύρωσε τις δοθείσες στον Αρχιστράτηγο προφορικές οδηγίες περί αναλήψεως επιθετικής ενέργειας στην Μικρά Ασία. Μετά από αυτό ο αρχηγός του Στρατού, εξέθεσε την επιδεινούμενη εις βάρος του Ελληνικού Στρατού κατάσταση λόγω της παθητικής στάσεως, δια μακρού υπομνήματος προς τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως. Απάντηση θα λάβη στις 2 Μαρτίου.[ΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑΝ, ΓΕΣ, ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΤΡΑΤΟΥ]
.—Στο μέτωπο της Μ.Ασίας, ο ελληνικός στρατός συνάπτει μάχες προφυλακών με τους τούρκους.
1921.—Στη Διάσκεψη του Λονδίνου όπου συμμετέχουν και εκπρόσωποι του Κεμαλικού καθεστώτος κατόπιν υποδείξεως της Ιταλίας,έχει κληθεί ο υπουργός Στρατιωτικών Δημήτριος Γούναρης, ο οποίος ζητά να παραμείνει σεβαστή η Συνθήκη των Σεβρών, που κύρωσαν οι Σύμμαχοι με τις υπογραφές τους. Η Συνθήκη των Σεβρών δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από τον Κεμάλ, ενώ η Γαλλία διατύπωσε τις επιφυλάξεις της· δεν είναι τυχαίο ότι η συγκεκριμένη συνθήκη παρομοιάζεται με τις εύθραυστες πορσελάνες των Σεβρών.Ήδη στο παρασκήνιο, οι «σύμμαχοι», αναπτύσσουν σχέσεις με το Κεμαλικό Καθεστώς. Ενδυναμωμένος ο κεμάλ οικονομικά και διπλωματικά από την υποστήριξη των Μπολσεβίκων, των Γάλλων και των Ιταλών, προβάλλει παράλογες απαιτήσεις, αναγκάζοντας την ελληνική κυβέρνηση να κλιμακώσει τις επιχειρήσεις.
.—Σε ολόκληρον το μέτωπον της Μ.Ασίας, γίνετε δράση περιπόλων και πυροβολικού.
1922.—Η ελληνική στρατιά στη Μ.Ασία οχυρώνει τις θέσεις της και ανιχνεύει με περιπόλους τις θέσεις του εχθρού.
1934.—Επίθεση κατά της κυβέρνησης για το θέμα του υπογραφέντος Βαλκανικού Συμφώνου εξαπολύει ο Ελευθέριος Βενιζέλος. [Βλ.& 9/2].
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο, οι ελληνικές και ιταλικές δυνάμεις περιορίζονται σε δράση πυροβολικού και περιπόλων.
1943.—Διήμερη γενική απεργία στην Αθήνα και τον Πειραιά, λόγω της εξαγγελίας [23/2 **] εφαρμογής από τους κατακτητές του μέτρου της πολιτικής επιστρατεύσεως. Βίαιες διαδηλώσεις και πυρπόληση του Υπουργείου Εργασίας. Αστυνομία και καραμπινιέροι ανοίγουν πυρ με αποτέλεσμα 3 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Οι διαδηλώσεις θα επαναληφθούν στις 5 Μαρτίου 1943, με επιτευχθέν αποτέλεσμα την ματαίωση του μέτρου. **« Επί τη βάσει της υπό του Φύρερ και Ανωτάτου Αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων χορηγηθείσης μοι εξουσιοδοτήσεως, διατάσσω τα κάτωθι: Αρθρον 1ον. Εκαστος κάτοικος της Ελλάδος, ηλικίας από 16 μέχρι 45 ετών είναι υποχρεωμένος, εάν το απαιτήσουν αι περιστάσεις, ν’ αναλάβη υποδεικνυομένην εις αυτόν εργασίαν διά γερμανικάς ή ιταλικάς υπηρεσίας….»
1947.—Συνιστάται υπό την προεδρίαν της βασιλίσσης Φρειδερίκης, Έθνικόν Ίδρυμα προς εξύψωσιν τού ηθικού, μορφωτικού, κοινωνικού και βιοτικού επιπέδου τού ελληνικού λαού.
1954.—Καθορίζεται ο νέος νόμος περί εκλογής βουλευτών.
1964.—Δημοσιεύματα του ελληνοκυπριακού Τύπου, αποκαλύπτουν μυστικό σχέδιο των τούρκων, σύμφωνα με το οποίο στο μελλοντικό τουρκοκυπριακό τομέα θα περιληφθούν η Αμμόχωστος, η Κυρήνεια και η μισή Λευκωσία.
1971.—Δεκαπέντε Έλληνες ναυτικοί αγνοούνται μετά το ναυάγιο του πλοίου “Ιόλη”, στην Ιρλανδία.
1973.—Κηδεύεται η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός, βραβευμένη με Όσκαρ Κατίνα Παξινού, που πέθανε σε ηλικία 73 ετών. Γεννημένη σε μεγαλοαστική και εύπορη οικογένεια, [Κωνσταντοπούλου], η δυναμική και ηφαιστιώδης προσωπικότητά της, φάνηκε έντονα από τα παιδικά της χρόνια.Η μουσική αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη και ανυπέρβλητη αγάπη της και το όνειρό της ήταν να ασχοληθεί αρχικά με το τραγούδι, συνεργαζόμενη στενά με τον Μητρόπουλο. Η εμφάνισή της στην πρόζα έγινε το 1929, όπου καθιερώθηκε ως πρωταγωνίστρια δραματικών ρόλων. Μαζί με τον Μινωτή, η καριέρα της θα απογειωθεί, όταν συνεργάστηκαν με το Εθνικό θέατρο. Ρόλοι της, όπως η Ηλέκτρα του Σοφοκλή, η Γερτρούδη στον Άμλετ, η Κυρία Άλβινγκ, θα μείνουν αξέχαστοι σε κοινό και κριτικούς.Η Γερμανική κατοχή θα την βρεί στην Αγγλία όπου μετά από πολλές περιπέτειες, θα καταλήξει στις ΗΠΑ· εκεί το αστέρι της θα λάμψει τόσο στο Μπρόντγουεϊ όσο και στον αμερικανικό κινηματογράφο.
1975.—Ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελος Αβέρωφ, ανακοινώνει επίσημα την καταστολή συνωμοτικής κίνησης στο στράτευμα, που έμεινε γνωστή ως ‘’πραξικόπημα πιτζάμα’’. «Κατόπιν συγκεκριμένων πληροφοριών περί συνωμοτικών κινήσεων ελαχίστων αξιωματικών, απεφασίσθη η λήψις μερικών εκτάκτων μέτρων. Μεταξύ των μέτρων τούτων περιλαμβάνεται και η επιφυλακή των φρουρών του λεκανοπεδίου Αττικής. Τα μέτρα απεφασίσθησαν κατόπιν εισηγήσεως του υπουργού εθνικής αμύνης, εις σύσκεψιν της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων, ήτις έλαβεν χώραν περί την μεσημβρίαν της Δευτέρας 24ης Φεβρουαρίου, υπό την προεδρίαν του πρωθυπουργού κ. Καραμανλή. Αι φήμαι αι οποίαι εκυκλοφόρησαν κατόπιν τούτου περί κάπως ευρυτέρας εκδηλώσεως απειθαρχίας εις το στράτευμα, ουδόλως ανταποκρίνονται προς την πραγματικότητα και ουδ’ επί στιγμή έθεσαν θέμα διαταράξεως της τάξεως εις οιανδήποτε φρουράν της χώρας. Βεβαιούται κατηγορηματικώς ότι πρόκειται περί ανοήτων κινήσεων ελαχίστων αμετανοήτων, συνδεομένων με τους συλληφθέντας πρωτεργάτας της δικτατορίας. Εις τα πλαίσια της αποκατασταθείσης δημοκρατικής ομαλότητος, η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων λαμβάνει και θα λάβη τα ενδεικνυόμενα προληπτικά μέτρα, αποφασισμένη να πατάξη αμειλίκτως οιονδήποτε παρεκκλίνη από την οδόν του καθήκοντος και της τιμής»
1976.—Χάνει την ζωή του ο άτυχος πιλότος Ανδρέας Γιουλής, όταν το αεροσκάφος στο οποίο επέβαινε ως χειριστής κατά την διάρκεια διατεταγμένης πτήσεως, κατέπεσε στη Χάλκη Λάρισας και καταστράφηκε. [http://www.pasoipa.org.gr/]
.—Την ίδια ημέρα, κατέπεσε και συνετρίβη έξω από το αεροδρόμιο του Αράξου, ο πιλότος μας Σπυρίδων Ρούλιας. Ο άτυχος χειριστής χρησιμοποίησε το αλεξίπτωτο, το οποίο όμως λόγω του μικρού ύψους και της θέσεως του αεροσκάφους κατά τη στιγμή της εγκαταλείψεως, δεν άνοιξε με αποτέλεσμα να σκοτωθεί. [http://www.pasoipa.org.gr/]
1980.—Πεθαίνει στο Λονδίνο σε ηλικία 77 ετών ο Γιώργος Ανδριανόπουλος, μία από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού αθλητισμού. Ο “επικεφαλής” της θρυλικής πεντάδας του “προπολεμικού” Ολυμπιακού και της Εθνικής Ομάδας. Δύο φορές (το 1932 και τι διάστημα 1954-1967) διετέλεσε πρόεδρος του Ολυμπιακού αλλά διακρίθηκε και στην πολιτική σκηνή σαν Δήμαρχος Πειραιά, σαν βουλευτής τηε ΕΡΕ αλλά και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας
1981.—Σεισμός 6,7 Ρίχτερ, με επίκεντρο τις Αλκυονίδες Νήσους, συγκλονίζει την Αθήνα, την περιοχή της Κορινθίας, της Εύβοιας και μεγάλο τμήμα της Κεντρικής Ελλάδας και της Πελοποννήσου. Σύμφωνα με επίσημο απολογισμό, οι νεκροί φτάνουν τους 20, κυρίως από καρδιακές προσβολές.
.—Φορτώνεται στον Πρίνο της Θάσου το πρώτο φορτίο ελληνικού αργού πετρελαίου.
1984.—Πεθαίνει ο αξέχαστος ηθοποιός, κωμικός της πρόζας και του μουσικού θεάτρου, Κούλης Στολίγκας. Γεννήθηκε στην πόλη της Δράμας το 1910, ή το 1909, και το πραγματικό του όνομα ήταν Σίσκος Ιωάννης.
1993.—Στη νότια βουλγαρία, ανακαλύπτεται το πρώτο βυζαντινό μεταλλείο χρυσού, που ανήκει στον 5ο αιώνα.
1996.—Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας διακόπτει τις σχέσεις της με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, εξαιτίας της διένεξής τους για την Εκκλησία της Εσθονίας.
2000.—Αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Χαριλάου Τρικούπη. Το γλυπτό τοποθετείται στον νοτιοδυτικό άκρο του περιβόλου του Μεγάρου της Βουλής, ενώ ο ανδριάντας του Ελευθερίου Βενιζέλου (επίσης έργο του Γιάννη Παππά του 1987) τοποθετείται στο βορειοδυτικό άκρο του περιβόλου. Εγκαινιάζεται, επίσης, ο πενταώροφος υπόγειος σταθμός αυτοκινήτων.
2011.—Λογοκρισία χειρίστου είδους! Η δημοσιογράφος του δημοτικού ραδιοφώνου της Θεσσαλονίκης (FM 100), Δέσποινα Μηλιάδου, κλήθηκε σε απολογία από την αντιπρόεδρο της ΔΕΠΘΕ Σοφία Ασλανίδου, διότι σε εκπομπή την 24η Φεβρουαρίου 2011 και αναφερόμενη στο θέμα που προέκυψε με τις αλβανικές φωνασκίες κατά του Έλληνα Προξένου Κορυτσάς και στην ανάκλησή του, χρησιμοποίησε τον όρο «Βόρειος Ήπειρος»! Ήδη, έχει ειπωθεί στην εμβρόντητη δημοσιογράφο, ότι «η χρήση του όρου δεν είναι παραδεκτή γιατί προκαλεί»!
http://eistorias.wordpress.com/2014/02/ ... more-15947
391.—Ο Αυτοκράτωρ Θεοδόσιος Α’, ανανεώνει την από το 382 [βλ. 21/12],πλήρη [με ποινή θανάτου και δήμευση της περιουσίας των ενόχων], απαγόρευση κάθε μορφής θυσίας, μαντικής, ψαλμωδιών προς τιμή των θεών της αρχαίας θρησκείας, καθώς και επισκέψεων σε Ναούς της.
628.—Συνάπτεται «αειπαγής» ειρήνη μεταξύ βυζαντινού κράτους καί Περσών. Μετά την ήττα που υπέστει ο Χοσρόης στην Νινευί, κατάφερε να διαφύγη με 40.000 άνδρες, αποφεύγοντας απ’ευθείας σύγκρουση με τον Ηράκλειο, αρνούμενος να συνθηκολογήση και παράλληλα συγκεντρώνοντας στρατεύματα.Ανατράπηκε όμως από τον γιό του, Σιρόη ή Καβάδη Β’, ο οποίος και συνήψε ειρήνη με τον Ηράκλειο, επιστρέφοντας όλες τις κτήσεις της Ρωμανίας, μαζύ με τον Τίμιο Σταυρό.
1821.—Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, απευθύνει από το Ιάσιον, ενθουσιώδη προκήρυξιν προς τους Έλληνας της Μολδοβλαχίας, προτρέπων αυτούς να επαναστατήσουν κατά του τουρκικού ζυγού. [Μάχου Ὑπέρ Πίστεως καὶ Πατρίδος.-ἀπόσπασμα]: «Στρέψατε τοὺς ὀφθαλμούς σας, ὦ Συμπατριῶται, καὶ ἰδετε τὴν ἐλεεινήν μας κατάστασιν! Ἰδετε ἐδῷ τοὺς Ναοὺς καταπατημένους! Ἐκεῖ τὰ τέκνα μας ἁρπαζόμενα διὰ χρήσιν ἀναιδεστάτην τῆς ἀναιδοῦς φιληδονίας τῶν βαρβάρων τυράννων μας! Τοὺς οἴκους μας γεγυμνωμένους, τοὺς ἀγρούς μας λεηλατισμένους καὶ ἡμᾶς αὐτούς ἐλεεινά ἀνδράποδα! Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγὸν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπό τὰ νέφη τὴν ἡμισέληνον, νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον, δι’ οὔ πάντοτε νικῶμεν· λέγῳ τὸν Σταυρὸν, καὶ οὔτῳ νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπό τὴν ἀσεβή τῶν ἀσεβῶν καταφρόνησιν…. Ἄς πολεμήσωμεν εἰς τοὺς τάφους τῶν Πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι, διὰ νὰ μᾶς ἀφήσωσιν ἐλευθέρους, ἐπολέμησαν καὶ ἀπέθανον ἐκεῖ!….. Εἰς τὰ ὄπλα λοιπὸν φίλοι· ἡ Πατρὶς Μᾶς Προσκαλεῖ!»
1903.—Πεθαίνει ο γιατρός και σημαντικότερος Έλληνας περιηγητής των νεωτέρων χρόνων, ο σύγχρονος αυτός «Οδυσσέας της Ασίας και της Αφρικής», ο μόνος που δικαιούται τον ΠΟΤΑΓΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 2 ΦΩΤΟχαρακτηρισμό του εξερευνητή, Παναγιώτης Ποταγός, σε ηλικία 64 ετών. Η εντελώς ξεχωριστή προσωπικότητα, η ιδιόμορφη ιδιοσυγκρασία και τα προσωπικά βιώματά του, κατηύθυναν τον Παναγιώτη Ποταγό στο «έντιμον στάδιον» των ριψοκίνδυνων περιηγήσεων [που σε αρκετές περιπτώσεις κόντεψαν να του στοιχίσουν τη ζωή του]. «Διακινδύνευσα τη ζωή μου για την τιμή της χώρας μου, που δεν πρέπει να αντιπροσωπεύεται μόνο από το έδαφος μας και τα ένδοξα ερείπια μας, αλλά από εμάς τους ίδιους στην προσπάθεια μας να γίνουμε αντάξιοι των προγόνων μας».Μετά από πολλές περιπέτειες και αδιαφορία, η ακαδημαϊκή σύγκλητος ενέκρινε πίστωση ύψους 5.000 δρχ. και με δαπάνες του Πανεπιστημίου Αθηνών, δημοσίευσε τις παρατηρήσεις του, το 1883, σε βιβλίο [τόμος Α’] με τίτλο «Περίληψις περιηγήσεων Ποταγού». Η ελληνική του καταγωγή, λειτουργούσε πάντα σαν «διαβατήριο» ειδικά στα μέρη της Ασίας, εξ αιτίας της «αλεξανδρινής κληρονομιάς», και το συγκριτικό του αυτό πλεονέκτημα ο Ποταγός κατάφερε να το αξιοποιήσει πλήρως. Δυστυχώς η μικροψυχία και η ανεπάρκεια του ελληνικού κράτους, δεν επέτρεψε την έκδοση ενός δευτέρου τόμου, που σήμερα οι πληροφορίες του θα ήσαν απείρως πολύτιμες. [ ** Ἐκτός τῆς 24ης Φεβρουαρίου, ὡς ἡμερομηνία θανάτου ἀναφέρεται καὶ ἡ 13η πρὸς 14η Φεβρουαρίου. Ἐάν εἶναι μὲ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο, τότε μὲ τὸ νέο εἶναι 26 πρὸς 27 Φεβρουαρίου].
1911.—Ανακαλύπτονται νέες μεγάλες καταχρήσεις στο στράτευμα και δεκάδες αξιωματικοί παραπέμπονται στην δικαιοσύνη.
1913.—Απόσπασμα της V Μεραρχίας του ελληνικού στρατού, με επικεφαλής τον λοχαγό Α. Παπανικολάου, κυριεύει τo Καλπάκι και απελευθερώνει την Κόνιτσα, τυγχάνοντας θερμοτάτης υποδοχής κατά την είσοδο στην πόλη από τους Έλληνες κατοίκους της. Η απελευθέρωση της Κόνιτσας ήταν επακόλουθο της είδησης νίκης των Ελλήνων στα Ιωάννινα και το Μπιζάνι [21/2], με αποτέλεσμα την άμεση αποχώρηση του διοικητή της περιοχής, Τζαβήτ πασά με τα οθωμανικά του στρατεύματα.
.—Οι ελληνικές δυνάμεις εκδιώκουν τους βούλγαρους εκ του χωρίου της Νιγρήτης και πιέζουν αυτούς εις το χωρίον Τσερκέσκιοϊ.
1919.—Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα εις Ρωσία μάχεται εναντίον των Ρώσων στη Χερσώνα.
Ἡ ἀποστολὴ Ἑλληνικῶν στρατευμάτων στὴ Μεσημβρινὴ Ρωσία στὶς 14 Ἰανουαρίου τοῦ 1919, ἦταν ἡ πρώτη ὑπερπόντια ἐκστρατεία τῆς χώρας μας.
1920.—Το Γενικό Στρατηγείο, επειδή η παθητική στάση επηρέασε το ηθικό του Ελληνικού Στρατού, και λαμβάνοντας υπ’όψιν τις προφορικές οδηγίες του Προέδρου της Κυβερνήσεως, πρότεινε την ανάληψη επιθετικής ενέργειας μετά 15μερο, κατά τρόπο που να δικαιολογείται όμως αυτή έναντι των συμμάχων. Κατόπιν συστάσεως του Άγγλου Υπουργού των Εξωτερικών, ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως, ακύρωσε τις δοθείσες στον Αρχιστράτηγο προφορικές οδηγίες περί αναλήψεως επιθετικής ενέργειας στην Μικρά Ασία. Μετά από αυτό ο αρχηγός του Στρατού, εξέθεσε την επιδεινούμενη εις βάρος του Ελληνικού Στρατού κατάσταση λόγω της παθητικής στάσεως, δια μακρού υπομνήματος προς τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως. Απάντηση θα λάβη στις 2 Μαρτίου.[ΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑΝ, ΓΕΣ, ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΤΡΑΤΟΥ]
.—Στο μέτωπο της Μ.Ασίας, ο ελληνικός στρατός συνάπτει μάχες προφυλακών με τους τούρκους.
1921.—Στη Διάσκεψη του Λονδίνου όπου συμμετέχουν και εκπρόσωποι του Κεμαλικού καθεστώτος κατόπιν υποδείξεως της Ιταλίας,έχει κληθεί ο υπουργός Στρατιωτικών Δημήτριος Γούναρης, ο οποίος ζητά να παραμείνει σεβαστή η Συνθήκη των Σεβρών, που κύρωσαν οι Σύμμαχοι με τις υπογραφές τους. Η Συνθήκη των Σεβρών δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από τον Κεμάλ, ενώ η Γαλλία διατύπωσε τις επιφυλάξεις της· δεν είναι τυχαίο ότι η συγκεκριμένη συνθήκη παρομοιάζεται με τις εύθραυστες πορσελάνες των Σεβρών.Ήδη στο παρασκήνιο, οι «σύμμαχοι», αναπτύσσουν σχέσεις με το Κεμαλικό Καθεστώς. Ενδυναμωμένος ο κεμάλ οικονομικά και διπλωματικά από την υποστήριξη των Μπολσεβίκων, των Γάλλων και των Ιταλών, προβάλλει παράλογες απαιτήσεις, αναγκάζοντας την ελληνική κυβέρνηση να κλιμακώσει τις επιχειρήσεις.
.—Σε ολόκληρον το μέτωπον της Μ.Ασίας, γίνετε δράση περιπόλων και πυροβολικού.
1922.—Η ελληνική στρατιά στη Μ.Ασία οχυρώνει τις θέσεις της και ανιχνεύει με περιπόλους τις θέσεις του εχθρού.
1934.—Επίθεση κατά της κυβέρνησης για το θέμα του υπογραφέντος Βαλκανικού Συμφώνου εξαπολύει ο Ελευθέριος Βενιζέλος. [Βλ.& 9/2].
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο, οι ελληνικές και ιταλικές δυνάμεις περιορίζονται σε δράση πυροβολικού και περιπόλων.
1943.—Διήμερη γενική απεργία στην Αθήνα και τον Πειραιά, λόγω της εξαγγελίας [23/2 **] εφαρμογής από τους κατακτητές του μέτρου της πολιτικής επιστρατεύσεως. Βίαιες διαδηλώσεις και πυρπόληση του Υπουργείου Εργασίας. Αστυνομία και καραμπινιέροι ανοίγουν πυρ με αποτέλεσμα 3 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Οι διαδηλώσεις θα επαναληφθούν στις 5 Μαρτίου 1943, με επιτευχθέν αποτέλεσμα την ματαίωση του μέτρου. **« Επί τη βάσει της υπό του Φύρερ και Ανωτάτου Αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων χορηγηθείσης μοι εξουσιοδοτήσεως, διατάσσω τα κάτωθι: Αρθρον 1ον. Εκαστος κάτοικος της Ελλάδος, ηλικίας από 16 μέχρι 45 ετών είναι υποχρεωμένος, εάν το απαιτήσουν αι περιστάσεις, ν’ αναλάβη υποδεικνυομένην εις αυτόν εργασίαν διά γερμανικάς ή ιταλικάς υπηρεσίας….»
1947.—Συνιστάται υπό την προεδρίαν της βασιλίσσης Φρειδερίκης, Έθνικόν Ίδρυμα προς εξύψωσιν τού ηθικού, μορφωτικού, κοινωνικού και βιοτικού επιπέδου τού ελληνικού λαού.
1954.—Καθορίζεται ο νέος νόμος περί εκλογής βουλευτών.
1964.—Δημοσιεύματα του ελληνοκυπριακού Τύπου, αποκαλύπτουν μυστικό σχέδιο των τούρκων, σύμφωνα με το οποίο στο μελλοντικό τουρκοκυπριακό τομέα θα περιληφθούν η Αμμόχωστος, η Κυρήνεια και η μισή Λευκωσία.
1971.—Δεκαπέντε Έλληνες ναυτικοί αγνοούνται μετά το ναυάγιο του πλοίου “Ιόλη”, στην Ιρλανδία.
1973.—Κηδεύεται η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός, βραβευμένη με Όσκαρ Κατίνα Παξινού, που πέθανε σε ηλικία 73 ετών. Γεννημένη σε μεγαλοαστική και εύπορη οικογένεια, [Κωνσταντοπούλου], η δυναμική και ηφαιστιώδης προσωπικότητά της, φάνηκε έντονα από τα παιδικά της χρόνια.Η μουσική αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη και ανυπέρβλητη αγάπη της και το όνειρό της ήταν να ασχοληθεί αρχικά με το τραγούδι, συνεργαζόμενη στενά με τον Μητρόπουλο. Η εμφάνισή της στην πρόζα έγινε το 1929, όπου καθιερώθηκε ως πρωταγωνίστρια δραματικών ρόλων. Μαζί με τον Μινωτή, η καριέρα της θα απογειωθεί, όταν συνεργάστηκαν με το Εθνικό θέατρο. Ρόλοι της, όπως η Ηλέκτρα του Σοφοκλή, η Γερτρούδη στον Άμλετ, η Κυρία Άλβινγκ, θα μείνουν αξέχαστοι σε κοινό και κριτικούς.Η Γερμανική κατοχή θα την βρεί στην Αγγλία όπου μετά από πολλές περιπέτειες, θα καταλήξει στις ΗΠΑ· εκεί το αστέρι της θα λάμψει τόσο στο Μπρόντγουεϊ όσο και στον αμερικανικό κινηματογράφο.
1975.—Ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελος Αβέρωφ, ανακοινώνει επίσημα την καταστολή συνωμοτικής κίνησης στο στράτευμα, που έμεινε γνωστή ως ‘’πραξικόπημα πιτζάμα’’. «Κατόπιν συγκεκριμένων πληροφοριών περί συνωμοτικών κινήσεων ελαχίστων αξιωματικών, απεφασίσθη η λήψις μερικών εκτάκτων μέτρων. Μεταξύ των μέτρων τούτων περιλαμβάνεται και η επιφυλακή των φρουρών του λεκανοπεδίου Αττικής. Τα μέτρα απεφασίσθησαν κατόπιν εισηγήσεως του υπουργού εθνικής αμύνης, εις σύσκεψιν της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων, ήτις έλαβεν χώραν περί την μεσημβρίαν της Δευτέρας 24ης Φεβρουαρίου, υπό την προεδρίαν του πρωθυπουργού κ. Καραμανλή. Αι φήμαι αι οποίαι εκυκλοφόρησαν κατόπιν τούτου περί κάπως ευρυτέρας εκδηλώσεως απειθαρχίας εις το στράτευμα, ουδόλως ανταποκρίνονται προς την πραγματικότητα και ουδ’ επί στιγμή έθεσαν θέμα διαταράξεως της τάξεως εις οιανδήποτε φρουράν της χώρας. Βεβαιούται κατηγορηματικώς ότι πρόκειται περί ανοήτων κινήσεων ελαχίστων αμετανοήτων, συνδεομένων με τους συλληφθέντας πρωτεργάτας της δικτατορίας. Εις τα πλαίσια της αποκατασταθείσης δημοκρατικής ομαλότητος, η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων λαμβάνει και θα λάβη τα ενδεικνυόμενα προληπτικά μέτρα, αποφασισμένη να πατάξη αμειλίκτως οιονδήποτε παρεκκλίνη από την οδόν του καθήκοντος και της τιμής»
1976.—Χάνει την ζωή του ο άτυχος πιλότος Ανδρέας Γιουλής, όταν το αεροσκάφος στο οποίο επέβαινε ως χειριστής κατά την διάρκεια διατεταγμένης πτήσεως, κατέπεσε στη Χάλκη Λάρισας και καταστράφηκε. [http://www.pasoipa.org.gr/]
.—Την ίδια ημέρα, κατέπεσε και συνετρίβη έξω από το αεροδρόμιο του Αράξου, ο πιλότος μας Σπυρίδων Ρούλιας. Ο άτυχος χειριστής χρησιμοποίησε το αλεξίπτωτο, το οποίο όμως λόγω του μικρού ύψους και της θέσεως του αεροσκάφους κατά τη στιγμή της εγκαταλείψεως, δεν άνοιξε με αποτέλεσμα να σκοτωθεί. [http://www.pasoipa.org.gr/]
1980.—Πεθαίνει στο Λονδίνο σε ηλικία 77 ετών ο Γιώργος Ανδριανόπουλος, μία από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού αθλητισμού. Ο “επικεφαλής” της θρυλικής πεντάδας του “προπολεμικού” Ολυμπιακού και της Εθνικής Ομάδας. Δύο φορές (το 1932 και τι διάστημα 1954-1967) διετέλεσε πρόεδρος του Ολυμπιακού αλλά διακρίθηκε και στην πολιτική σκηνή σαν Δήμαρχος Πειραιά, σαν βουλευτής τηε ΕΡΕ αλλά και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας
1981.—Σεισμός 6,7 Ρίχτερ, με επίκεντρο τις Αλκυονίδες Νήσους, συγκλονίζει την Αθήνα, την περιοχή της Κορινθίας, της Εύβοιας και μεγάλο τμήμα της Κεντρικής Ελλάδας και της Πελοποννήσου. Σύμφωνα με επίσημο απολογισμό, οι νεκροί φτάνουν τους 20, κυρίως από καρδιακές προσβολές.
.—Φορτώνεται στον Πρίνο της Θάσου το πρώτο φορτίο ελληνικού αργού πετρελαίου.
1984.—Πεθαίνει ο αξέχαστος ηθοποιός, κωμικός της πρόζας και του μουσικού θεάτρου, Κούλης Στολίγκας. Γεννήθηκε στην πόλη της Δράμας το 1910, ή το 1909, και το πραγματικό του όνομα ήταν Σίσκος Ιωάννης.
1993.—Στη νότια βουλγαρία, ανακαλύπτεται το πρώτο βυζαντινό μεταλλείο χρυσού, που ανήκει στον 5ο αιώνα.
1996.—Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας διακόπτει τις σχέσεις της με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, εξαιτίας της διένεξής τους για την Εκκλησία της Εσθονίας.
2000.—Αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Χαριλάου Τρικούπη. Το γλυπτό τοποθετείται στον νοτιοδυτικό άκρο του περιβόλου του Μεγάρου της Βουλής, ενώ ο ανδριάντας του Ελευθερίου Βενιζέλου (επίσης έργο του Γιάννη Παππά του 1987) τοποθετείται στο βορειοδυτικό άκρο του περιβόλου. Εγκαινιάζεται, επίσης, ο πενταώροφος υπόγειος σταθμός αυτοκινήτων.
2011.—Λογοκρισία χειρίστου είδους! Η δημοσιογράφος του δημοτικού ραδιοφώνου της Θεσσαλονίκης (FM 100), Δέσποινα Μηλιάδου, κλήθηκε σε απολογία από την αντιπρόεδρο της ΔΕΠΘΕ Σοφία Ασλανίδου, διότι σε εκπομπή την 24η Φεβρουαρίου 2011 και αναφερόμενη στο θέμα που προέκυψε με τις αλβανικές φωνασκίες κατά του Έλληνα Προξένου Κορυτσάς και στην ανάκλησή του, χρησιμοποίησε τον όρο «Βόρειος Ήπειρος»! Ήδη, έχει ειπωθεί στην εμβρόντητη δημοσιογράφο, ότι «η χρήση του όρου δεν είναι παραδεκτή γιατί προκαλεί»!
http://eistorias.wordpress.com/2014/02/ ... more-15947
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
25 Φεβρουαρίου
1821.—Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διορίζει σωματάρχας τους δύο αδελφούς του, Νικόλαον και Γεώργιον, στρατοπεδάρχην τον Δούκαν και χιλιάρχους τους, Ιωάννην Κολοκοτρώνην, Β.Θεοδώρου, Κόντον, Β.Καραβιάν καί Β.Μπαρλάν.
1822.—Έξω των Πατρών γίνονται σφοδραί μάχαι Ελλήνων και τούρκων. Η ατμόσφαιρα στην πόλη της Πάτρας ήταν ήδη εκρηκτική από τα μέσα Φεβρουαρίου του 1821, όταν οι Πατρινοί αρνήθηκαν να καταβάλουν έκτακτες εισφορές για τον εξοπλισμό και τα πολεοφόδια του Οθωμανικού στρατού που πολεμούσε εναντίον του Αλή Πασά. Οι τούρκοι υποψιαζόμενοι τις κινήσεις των Ελλήνων, μετέφεραν τα υπάρχοντά και τις οικογένειές τους στο φρούριο στις 18 Μαρτίου 1821, και οχυρώθηκαν εκεί. Όταν αποβιβάστηκε στις 3 Απριλίου 1821 τουρκική δύναμις υπό τον Γιουσούφ Πασά, συνέδραμε τους τούρκους του κάστρου, λεηλάτησε και κατέστρεψε την πόλη και τελικά οι τούρκοι κράτησαν το φρούριο έως το 1828.
.—Στην Βιβλιοθήκη της Βουλής, σώζεται ένα έγγραφο, που χαρακτηρίζεται μεγάλης ιστορικής και ανθρωπιστικής αξίας, διότι αφορά την κατάργηση της δουλείας στην Ελλάδα. Έχει αριθμό αρχείου 151 και εκδόθηκε στην Κόρινθο στις 25 Φεβρουαρίου 1822. Υπογράφεται από τον Θεόδωρο Νέγρη, απευθύνεται προς τον Μινίστρον του Πολέμου, Νότη Μπότσαρη και αναφέρει: «Γνωστοποιεῖται κατ’ ἐπιταγήν τῆς Διοικήσεως πρὸς τὸ Μινιστέριον τοῦ Πολέμου, ὅτι, ἐπειδή ἡ Διοίκησις ἀρχήν θεμελιώδη ἔχει τὴν κατάργησιν τῆς δουλείας : Α΄. Εἶναι ἀπηγορευμένον, ἄχρις ἐκδόσεως εἰδικοῦ νόμου, νὰ πωλώνται καὶ ν’ ἀγοράζωνται, καθ’ ὅλην τὴν ἑλληνικήν ἐπικράτειαν, ἄνθρωποι, ἐκατέρωθεν τῶν γενῶν παντὸς ἔθνους. Β΄. Ἄν τυχὸν εὐρίσκωνται ἤ ἀκολούθως εὐρεθῶσιν ἀργυρώνητοι , ἀπό αὐτήν τὴν ὥραν εἶναι ἐλεύθεροι, καὶ ἀπό τοὺς ἰδίους δεσπότας, ἀκαταζήτητοι.» Το Μινιστέριον του Πολέμου να ενεργήσει ταύτην την επιταγήν, εφ’ όσον ανήκει των αυτώ Μινιστερίω. Ἐν Κορίνθῳ τῇ κε΄ Φεβρουαρίου 1822».
1826.—Στο ηρωϊκό Μεσολόγγι, όλος ο Φεβρουάριος κύλησε με σκληρές μάχες σώμα με σώμα, ενώ ο Ιμπραήμ συνέχισε να ανοίγει χαρακώματα και προμαχώνες σφίγγοντας περισσότερο τον κλοίο της πολιορκίας. Στις 25 Φεβρουαρίου οι Αιγύπτιοι κατέλαβαν το Βασιλάδι, του οποίου οι κάτοικοι καταφεύγουν στο Μεσολόγγι, δημιουργώντας νέες δυσκολίες στο επισιτιστικό πρόβλημα της πόλεως.
1833.—Με Β.Δ. [Βασιλικό Διάταγμα], που εκδόθηκε από την Αντιβασιλεία του Όθωνος, καταργείται ο Στρατός των ατάκτων και συγκροτείται Ελληνικός Τακτικός Στρατός, αποτελούμενος από Πεζικό, Ιππικό, Πυροβολικό και Μηχανικό.
1883.—Πεθαίνει ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, πολιτικός και πρωθυπουργός της χώρας μας. Ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1815 – 1883) ήταν δέκα φορές πρωθυπουργός της Ελλάδος. Γεννήθηκε στον Κάμπο Αβίας, στην μεσσηνιακή Μάνη και καταγόταν από ιστορική οικογένεια της Μάνης. Ήταν γιός του αγωνιστή Σπύρου Κομουνδούρου, γόνου μεγάλης Μανιάτικης οικογένειας, στρατηγού και επάρχου Πύργου. Παιδί σχεδόν είχε κινδυνέψει να αιχμαλωτιστεί από τους τουρκοαιγυπτίους του Ιμπραήμ. Φοίτησε στο γυμνάσιο Ναυπλίου και σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1841 έσπευσε να πολεμήσει στην επαναστατημένη Κρήτη, όντας αρχηγός σώματος, αποτελούμενου από άλλους νέους φοιτητές και επιστήμονες. Μάλιστα στην μάχη του Αποκορώνου κινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί από τους τούρκους.
1913.—Οι ελληνικές δυνάμεις της Ηπείρου εκκαθαρίζουν την απελευθερωθείσαν περιοχήν από τα τουρκικά τμήματα.
.—Το Απόσπασμα Αχέροντα, απελευθερώνει το Νεοχώρι και την κωμόπολη Φιλιάτες από τους τούρκους.
1914.—Ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, ανακοινώνει στην Ηπειρωτική Επιτροπή το αμετάβλητο της Ευρωπαϊκής απόφασης. Παράλληλα με τις προτροπές να μην λιποψυχήσουν και να κρατήσουν τον Εθνισμό τους, τους καλεί να συμμορφωθούν με τις αποφάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων δίχως κάποια αντίσταση. Εν συνεχεία θα οριστεί η 1η Μαρτίου ως ημερομηνία έναρξης της αποχώρησης του Ελληνικού Στρατού από την Βόρεια Ήπειρο.
1915.—Ο Κωνσταντίνος, μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Βενιζέλου, αναθέτει τον σχηματισμό κυβερνήσεως στον Δημήτριο Γούναρη.
.—Ο συμμαχικός στόλος της Αντάντ καταλαμβάνει τη Λήμνο ως ορμητήριο για απόβαση στη χερσόνησο της Καλλίπολης.
1916.—Σέρβοι στρατιώτες των συμμαχικών κατοχικών δυνάμεων της Κέρκυρας, μεταφέρονται στην πόλη της Θεσσαλονίκης όπου ανασυντάσσεται ο Σερβικός στρατός.
1919.—Ολοκληρώθηκε η μεταφορά όλων των Μονάδων Πεζικού της ΙΙ Μεραρχίας στην Ρωσία χωρίς όμως να έχει μεταφερθεί έστω και μία μονάδα πυροβολικού.
.—Οι Δωδεκανήσιοι πραγματοποιούν συλλαλητήριο στην Αθήνα, αξιώνοντας την ένωση των νησιών με την Ελλάδα.
1920.—Στο μέτωπο Μ. Ασίας οι Έλληνες με περιπόλους καταδιώκουν τούρκους ατάκτους.
1921.—Στη Μ. Ασία σε ολόκληρο το μέτωπο επικρατεί ηρεμία.
1922.—Σ’ ολόκληρο το μέτωπο γίνεται δράση πυροβολικού και περιπόλων.
1926.—Συλλαμβάνεται από Σερβικές αρχές στα σκόπια ο Ν. Πλαστήρας, κατά την προσπάθειά του να περάσει στην χώρα με πλαστό διαβατήριο, αποσκοπώντας να ηγηθεί ανατρεπτικού κινήματος.
1930.—Απεργούν οι καπνεργάτες στη Μυτιλήνη και στην Αγιάσω.
1933.—Πεθαίνει ο Επίσκοπος Κίτρους Παρθένιος, κατά κόσμον Περικλής Βαρδάκας. Τον Επισκοπικό θόκο κατείχε από τα 1904 και ανέπτυξε σημαντικό φιλανθρωπικό και πνευματικό έργο, ενώ οργάνωσε και το Μακεδονικό Αγώνα στην περιοχή της Πιερίας, σε συνεργασία με οπλαρχηγούς Μακεδονομάχους, όπως ο Καπετάν Ματαπάς.
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο συνεχίζεται μεταξύ των εμπολέμων Ελλήνων και Ιταλών η δράση πυροβολικού και περιπόλων.
.—Αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Καστελορίζου από Βρεττανούς.
.—Πεθαίνει ο ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος της Γενιάς του ’30, Γιώργος Σαραντάρης. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γιώργος Σαραντάρης εμφορούμενος από συναισθήματα φιλοπατρίας συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο στην πρώτη γραμμή του αλβανικού μετώπου, όπου αρρώστησε από τύφο. Πέθανε ύστερα από την επιστροφή του στην Αθήνα το 1941. Στη σύντομη ζωή του κατάφερε να δώσει ένα πλούσιο και πολυσχιδές έργο, με τον ευαίσθητο λιτό και περιεκτικό ποιητικό του λόγο, αλλά και τον εύστοχο προβληματισμό που χαρακτηρίζει τα δοκίμιά του. Είχε γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη στις 20 Απριλίου 1908.
1945.—Καταδρομή, απελευθέρωση της Τήλου από τον Ιερό Λόχο στις 25-26 Φεβρουαρίου.
1953.—Μονογραφείται εν Αθήναις το τριμερές (Ελλάς, Γιουγκοσλαβία, τουρκία) Βαλκανικόν Σύμφωνον. Η υπογραφή του εγένετο είς Αγκυραν την 27ην Φεβρουαρίου.
1957.—Ο ήρωας της ΕΟΚΑ Κοτζιαμπάσης Κωσταντής, ετών 38 εκ Παραλιμνίου, εφονεύθη μεταξύ Δερύνειας και Βαρωσίων από πυροβολισμούς Άγγλων στρατιωτών, κατόπιν ανατινάξεως στρατιωτικών οχημάτων.
1959.—Ανακαλούνται οι εκτοπίσεις του Μακαρίου και των τριών συνεξορίστων του. Με άλλο διάταγμα δίνεται αμνηστία στο στρατηγό Γρίβα και στους συναγωνιστές του.
1967.—Παραλήφθηκε στην Ελλάδα η τορπιλάκατος ΚΥΚΝΟΣ, τύπου «NASTY», με Κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Ι. Νυδριώτη. Είναι το ένα από τα έξι ταχυσκάφη που παραγγέλθηκαν μεταπολεμικά με δαπάνη του Δημοσίου, κατασκευάστηκαν στα Νορβηγικά ναυπηγεία του ΜΑΝDΑL στο διάστημα 1966 – 67 και είxαv εκτόπισμα 72 τόνους με μέγιστη ταχύτητα 41 κόμβους.
1980.—Την Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 1980, το ”σούπερ” δεξαμενόπλοιο Αϊρίν-Σερενέϊτ , της εταιρείας Τσάκος , μετά από μια τρομακτική έκρηξη που έγινε στις 23/2, βυθίστηκε φλεγόμενο σε βάθος 47 μέτρων στον κλειστό κόλπο της Πύλου. Μετέφερε 120 χιλιάδες τόννους “γκρούτ όιλ” [πρωτογενές πετρέλαιο] από την τουρκία με προορισμό την Ευρώπη. Λέγεται ότι η έκρηξη προκλήθηκε απὀ σπινθήρα,την ώρα πόντισης της άγκυρας, ακούστηκε δε σε όλη την Πύλο, τρίζοντας ακόμα και τζάμια σε σπίτια στην πόλη. Οι εκρήξεις ακολουθούν η μία την άλλη, με αποτέλεσμα στην πλώρη του βαποριού η φωτιά και ο καπνός να καλύψουν την περιοχή της Σφακτηρίας. Υπήρξαν 2 θύματα, μέλη του πληρώματος που δεν πρόλαβαν να απομακρυνθούν. Η διαρροή πετρελαίου,προκάλεσε και περιβαλλοντική καταστροφή και μάλιστα κατέχει την 9η θέση από άποψη ποσότητας πετρελαίου που διέρρευσε στη θάλασσα.
1984.—Πεθαίνει σε ηλικία 62 ετών ο Τριαντάφυλλος Σιαπέρας, πρώην πρωταθλητής Ελλάδος με τον τίτλο του μαίτρ και συγγραφέας του διτόμου έργου “Το σκάκι” που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1967. Κατείχε το ρεκόρ στο τυφλό σκάκι στην Ελλάδα σε 6 σκακιέρες ενώ ήταν ο πρώτος Έλληνας που ξεπέρασε τους 2400 βαθμούς ELO. Το 1941 και ενώ ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος μαίνεται, ο Τριαντάφυλλος έχει την πρώτη του επαφή με το σκάκι, σε ηλικία 9 ετών.
http://eistorias.wordpress.com/
https://www.facebook.com/ellinoistorein
1821.—Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διορίζει σωματάρχας τους δύο αδελφούς του, Νικόλαον και Γεώργιον, στρατοπεδάρχην τον Δούκαν και χιλιάρχους τους, Ιωάννην Κολοκοτρώνην, Β.Θεοδώρου, Κόντον, Β.Καραβιάν καί Β.Μπαρλάν.
1822.—Έξω των Πατρών γίνονται σφοδραί μάχαι Ελλήνων και τούρκων. Η ατμόσφαιρα στην πόλη της Πάτρας ήταν ήδη εκρηκτική από τα μέσα Φεβρουαρίου του 1821, όταν οι Πατρινοί αρνήθηκαν να καταβάλουν έκτακτες εισφορές για τον εξοπλισμό και τα πολεοφόδια του Οθωμανικού στρατού που πολεμούσε εναντίον του Αλή Πασά. Οι τούρκοι υποψιαζόμενοι τις κινήσεις των Ελλήνων, μετέφεραν τα υπάρχοντά και τις οικογένειές τους στο φρούριο στις 18 Μαρτίου 1821, και οχυρώθηκαν εκεί. Όταν αποβιβάστηκε στις 3 Απριλίου 1821 τουρκική δύναμις υπό τον Γιουσούφ Πασά, συνέδραμε τους τούρκους του κάστρου, λεηλάτησε και κατέστρεψε την πόλη και τελικά οι τούρκοι κράτησαν το φρούριο έως το 1828.
.—Στην Βιβλιοθήκη της Βουλής, σώζεται ένα έγγραφο, που χαρακτηρίζεται μεγάλης ιστορικής και ανθρωπιστικής αξίας, διότι αφορά την κατάργηση της δουλείας στην Ελλάδα. Έχει αριθμό αρχείου 151 και εκδόθηκε στην Κόρινθο στις 25 Φεβρουαρίου 1822. Υπογράφεται από τον Θεόδωρο Νέγρη, απευθύνεται προς τον Μινίστρον του Πολέμου, Νότη Μπότσαρη και αναφέρει: «Γνωστοποιεῖται κατ’ ἐπιταγήν τῆς Διοικήσεως πρὸς τὸ Μινιστέριον τοῦ Πολέμου, ὅτι, ἐπειδή ἡ Διοίκησις ἀρχήν θεμελιώδη ἔχει τὴν κατάργησιν τῆς δουλείας : Α΄. Εἶναι ἀπηγορευμένον, ἄχρις ἐκδόσεως εἰδικοῦ νόμου, νὰ πωλώνται καὶ ν’ ἀγοράζωνται, καθ’ ὅλην τὴν ἑλληνικήν ἐπικράτειαν, ἄνθρωποι, ἐκατέρωθεν τῶν γενῶν παντὸς ἔθνους. Β΄. Ἄν τυχὸν εὐρίσκωνται ἤ ἀκολούθως εὐρεθῶσιν ἀργυρώνητοι , ἀπό αὐτήν τὴν ὥραν εἶναι ἐλεύθεροι, καὶ ἀπό τοὺς ἰδίους δεσπότας, ἀκαταζήτητοι.» Το Μινιστέριον του Πολέμου να ενεργήσει ταύτην την επιταγήν, εφ’ όσον ανήκει των αυτώ Μινιστερίω. Ἐν Κορίνθῳ τῇ κε΄ Φεβρουαρίου 1822».
1826.—Στο ηρωϊκό Μεσολόγγι, όλος ο Φεβρουάριος κύλησε με σκληρές μάχες σώμα με σώμα, ενώ ο Ιμπραήμ συνέχισε να ανοίγει χαρακώματα και προμαχώνες σφίγγοντας περισσότερο τον κλοίο της πολιορκίας. Στις 25 Φεβρουαρίου οι Αιγύπτιοι κατέλαβαν το Βασιλάδι, του οποίου οι κάτοικοι καταφεύγουν στο Μεσολόγγι, δημιουργώντας νέες δυσκολίες στο επισιτιστικό πρόβλημα της πόλεως.
1833.—Με Β.Δ. [Βασιλικό Διάταγμα], που εκδόθηκε από την Αντιβασιλεία του Όθωνος, καταργείται ο Στρατός των ατάκτων και συγκροτείται Ελληνικός Τακτικός Στρατός, αποτελούμενος από Πεζικό, Ιππικό, Πυροβολικό και Μηχανικό.
1883.—Πεθαίνει ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, πολιτικός και πρωθυπουργός της χώρας μας. Ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1815 – 1883) ήταν δέκα φορές πρωθυπουργός της Ελλάδος. Γεννήθηκε στον Κάμπο Αβίας, στην μεσσηνιακή Μάνη και καταγόταν από ιστορική οικογένεια της Μάνης. Ήταν γιός του αγωνιστή Σπύρου Κομουνδούρου, γόνου μεγάλης Μανιάτικης οικογένειας, στρατηγού και επάρχου Πύργου. Παιδί σχεδόν είχε κινδυνέψει να αιχμαλωτιστεί από τους τουρκοαιγυπτίους του Ιμπραήμ. Φοίτησε στο γυμνάσιο Ναυπλίου και σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1841 έσπευσε να πολεμήσει στην επαναστατημένη Κρήτη, όντας αρχηγός σώματος, αποτελούμενου από άλλους νέους φοιτητές και επιστήμονες. Μάλιστα στην μάχη του Αποκορώνου κινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί από τους τούρκους.
1913.—Οι ελληνικές δυνάμεις της Ηπείρου εκκαθαρίζουν την απελευθερωθείσαν περιοχήν από τα τουρκικά τμήματα.
.—Το Απόσπασμα Αχέροντα, απελευθερώνει το Νεοχώρι και την κωμόπολη Φιλιάτες από τους τούρκους.
1914.—Ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, ανακοινώνει στην Ηπειρωτική Επιτροπή το αμετάβλητο της Ευρωπαϊκής απόφασης. Παράλληλα με τις προτροπές να μην λιποψυχήσουν και να κρατήσουν τον Εθνισμό τους, τους καλεί να συμμορφωθούν με τις αποφάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων δίχως κάποια αντίσταση. Εν συνεχεία θα οριστεί η 1η Μαρτίου ως ημερομηνία έναρξης της αποχώρησης του Ελληνικού Στρατού από την Βόρεια Ήπειρο.
1915.—Ο Κωνσταντίνος, μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Βενιζέλου, αναθέτει τον σχηματισμό κυβερνήσεως στον Δημήτριο Γούναρη.
.—Ο συμμαχικός στόλος της Αντάντ καταλαμβάνει τη Λήμνο ως ορμητήριο για απόβαση στη χερσόνησο της Καλλίπολης.
1916.—Σέρβοι στρατιώτες των συμμαχικών κατοχικών δυνάμεων της Κέρκυρας, μεταφέρονται στην πόλη της Θεσσαλονίκης όπου ανασυντάσσεται ο Σερβικός στρατός.
1919.—Ολοκληρώθηκε η μεταφορά όλων των Μονάδων Πεζικού της ΙΙ Μεραρχίας στην Ρωσία χωρίς όμως να έχει μεταφερθεί έστω και μία μονάδα πυροβολικού.
.—Οι Δωδεκανήσιοι πραγματοποιούν συλλαλητήριο στην Αθήνα, αξιώνοντας την ένωση των νησιών με την Ελλάδα.
1920.—Στο μέτωπο Μ. Ασίας οι Έλληνες με περιπόλους καταδιώκουν τούρκους ατάκτους.
1921.—Στη Μ. Ασία σε ολόκληρο το μέτωπο επικρατεί ηρεμία.
1922.—Σ’ ολόκληρο το μέτωπο γίνεται δράση πυροβολικού και περιπόλων.
1926.—Συλλαμβάνεται από Σερβικές αρχές στα σκόπια ο Ν. Πλαστήρας, κατά την προσπάθειά του να περάσει στην χώρα με πλαστό διαβατήριο, αποσκοπώντας να ηγηθεί ανατρεπτικού κινήματος.
1930.—Απεργούν οι καπνεργάτες στη Μυτιλήνη και στην Αγιάσω.
1933.—Πεθαίνει ο Επίσκοπος Κίτρους Παρθένιος, κατά κόσμον Περικλής Βαρδάκας. Τον Επισκοπικό θόκο κατείχε από τα 1904 και ανέπτυξε σημαντικό φιλανθρωπικό και πνευματικό έργο, ενώ οργάνωσε και το Μακεδονικό Αγώνα στην περιοχή της Πιερίας, σε συνεργασία με οπλαρχηγούς Μακεδονομάχους, όπως ο Καπετάν Ματαπάς.
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο συνεχίζεται μεταξύ των εμπολέμων Ελλήνων και Ιταλών η δράση πυροβολικού και περιπόλων.
.—Αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Καστελορίζου από Βρεττανούς.
.—Πεθαίνει ο ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος της Γενιάς του ’30, Γιώργος Σαραντάρης. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γιώργος Σαραντάρης εμφορούμενος από συναισθήματα φιλοπατρίας συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο στην πρώτη γραμμή του αλβανικού μετώπου, όπου αρρώστησε από τύφο. Πέθανε ύστερα από την επιστροφή του στην Αθήνα το 1941. Στη σύντομη ζωή του κατάφερε να δώσει ένα πλούσιο και πολυσχιδές έργο, με τον ευαίσθητο λιτό και περιεκτικό ποιητικό του λόγο, αλλά και τον εύστοχο προβληματισμό που χαρακτηρίζει τα δοκίμιά του. Είχε γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη στις 20 Απριλίου 1908.
1945.—Καταδρομή, απελευθέρωση της Τήλου από τον Ιερό Λόχο στις 25-26 Φεβρουαρίου.
1953.—Μονογραφείται εν Αθήναις το τριμερές (Ελλάς, Γιουγκοσλαβία, τουρκία) Βαλκανικόν Σύμφωνον. Η υπογραφή του εγένετο είς Αγκυραν την 27ην Φεβρουαρίου.
1957.—Ο ήρωας της ΕΟΚΑ Κοτζιαμπάσης Κωσταντής, ετών 38 εκ Παραλιμνίου, εφονεύθη μεταξύ Δερύνειας και Βαρωσίων από πυροβολισμούς Άγγλων στρατιωτών, κατόπιν ανατινάξεως στρατιωτικών οχημάτων.
1959.—Ανακαλούνται οι εκτοπίσεις του Μακαρίου και των τριών συνεξορίστων του. Με άλλο διάταγμα δίνεται αμνηστία στο στρατηγό Γρίβα και στους συναγωνιστές του.
1967.—Παραλήφθηκε στην Ελλάδα η τορπιλάκατος ΚΥΚΝΟΣ, τύπου «NASTY», με Κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Ι. Νυδριώτη. Είναι το ένα από τα έξι ταχυσκάφη που παραγγέλθηκαν μεταπολεμικά με δαπάνη του Δημοσίου, κατασκευάστηκαν στα Νορβηγικά ναυπηγεία του ΜΑΝDΑL στο διάστημα 1966 – 67 και είxαv εκτόπισμα 72 τόνους με μέγιστη ταχύτητα 41 κόμβους.
1980.—Την Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 1980, το ”σούπερ” δεξαμενόπλοιο Αϊρίν-Σερενέϊτ , της εταιρείας Τσάκος , μετά από μια τρομακτική έκρηξη που έγινε στις 23/2, βυθίστηκε φλεγόμενο σε βάθος 47 μέτρων στον κλειστό κόλπο της Πύλου. Μετέφερε 120 χιλιάδες τόννους “γκρούτ όιλ” [πρωτογενές πετρέλαιο] από την τουρκία με προορισμό την Ευρώπη. Λέγεται ότι η έκρηξη προκλήθηκε απὀ σπινθήρα,την ώρα πόντισης της άγκυρας, ακούστηκε δε σε όλη την Πύλο, τρίζοντας ακόμα και τζάμια σε σπίτια στην πόλη. Οι εκρήξεις ακολουθούν η μία την άλλη, με αποτέλεσμα στην πλώρη του βαποριού η φωτιά και ο καπνός να καλύψουν την περιοχή της Σφακτηρίας. Υπήρξαν 2 θύματα, μέλη του πληρώματος που δεν πρόλαβαν να απομακρυνθούν. Η διαρροή πετρελαίου,προκάλεσε και περιβαλλοντική καταστροφή και μάλιστα κατέχει την 9η θέση από άποψη ποσότητας πετρελαίου που διέρρευσε στη θάλασσα.
1984.—Πεθαίνει σε ηλικία 62 ετών ο Τριαντάφυλλος Σιαπέρας, πρώην πρωταθλητής Ελλάδος με τον τίτλο του μαίτρ και συγγραφέας του διτόμου έργου “Το σκάκι” που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1967. Κατείχε το ρεκόρ στο τυφλό σκάκι στην Ελλάδα σε 6 σκακιέρες ενώ ήταν ο πρώτος Έλληνας που ξεπέρασε τους 2400 βαθμούς ELO. Το 1941 και ενώ ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος μαίνεται, ο Τριαντάφυλλος έχει την πρώτη του επαφή με το σκάκι, σε ηλικία 9 ετών.
http://eistorias.wordpress.com/
https://www.facebook.com/ellinoistorein
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
26 Φεβρουαρίου
364.—Ο Βαλεντινιανός Α’ [Flavius Valentinianus] γίνεται αυτοκράτορας του ρωμαϊκού κράτους. Στις 28 Μαρτίου του ίδιου έτους, θα ορίσει [κατόπιν απαιτήσεως του στρατού],συναυτοκράτορα τον αδελφό του [Valens] Ουάλη, παραχωρώντας του το Ανατολικό τμήμα, κρατώντας υπό την δική του διοίκηση το Δυτικό.
1575.—Μετά από πολύμηνη φυλάκιση και βασανισμούς για να αρνηθεί την Πίστη του, αποκεφαλίζεται στην Κωνσταντινούπολη ο νεομάρτυρας Ιωάννης Κάλφας. Το συναξάρι του το έγραψε ο παπα Ανδρέας, ο οποίος ήταν τότε στον ναό των Οσίων αυταδέλφων Θεοδώρου και Θεοφάνους, και ήταν αυτός που είχε μεταδώσει την Αγία Κοινωνία στον μάρτυρα , όταν ήταν στο δεσμωτήριο.
1821.—Η επαναστατική σημαία τού Αλεξάνδρου Υψηλάντου, καθαγιάζεται εις την εκκλησίαν των Τριών Ιεραρχών τού Ιασίου, ιερουργοῢντος τού μητροπολίτου Βενιαμίν. Η σημαία έφερε επί της μίας επιφανείας της τον Σταυρόν και τας εικόνας τού αγίου Κωνσταντίνου και της αγίας Ελένης με την φράσιν «Εν τούτω νίκα», εις δε την άλλην, παράστασιν τού φοίνικος με την φράσιν: «Εκ τής τέφρας μου αναγεννώμαι».
1822.—Στην είδηση της πυρπολήσεως της Χαλανδρίτσας από τους οθωμανούς του Μεχμέτ Πασά,οι Πλαπούτας, Ι. Κολοκοτρώνης και Πετμεζάς, ξεκίνησαν χωρίς φόβο να τους αντιμετωπίσουν. Στην σφοδρή μάχη που ακολούθησε και διήρκεσε μέχρι το απόγευμα, οι Έλληνες τους έτρεψαν σε φυγή περιορίζοντάς τους στον λόφο Τσουκαλά. Την νύκτα οι τούρκοι υποχώρησαν στην Πάτρα.
1825.—Ο Ιμπραήμ αποβιβάζετε ανενόχλητος στη Μεθώνη με 4.000 πεζούς και 400 ιππείς και κατέλαβε το κάστρο της πόλης. Τις επόμενες μέρες ενισχύθηκε με νέες δυνάμεις και ο συνολικός αριθμός του πεζικού του έφθασε τις 15.000. Μέχρι τα τέλη Απριλίου είχε καταλάβει τα στρατηγικά κάστρα της Κορώνης και της Πύλου (Νεόκαστρο), αφού προηγουμένως είχε νικήσει τους Έλληνες στα Κρεμμύδια (7 Απριλίου 1825). Οι επαναστάτες αφυπνίστηκαν, έστω και καθυστερημένα. Άφησαν κατά μέρος τις διαφορές τους και προσπάθησαν να προβάλλουν αποτελεσματική αντίσταση με ηγέτη τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, που εν τω μεταξύ είχε αποφυλακιστεί.
1826.—Οι τουρκοαιγύπτιοι κυριεύσαντες το Βασιλάδι του Μεσολογγίου εφόνευσαν ολόκληρον την φρουράν των Ελλήνων μεταξύ των οποίων ήσαν και οι Πεταλούδας, Ζορμάς, Παπαλουκάς, Ραζής.[βλ.& 25/2]
1827.—Φτάνει στο Πόρτο Χέλι, προερχόμενος από την Ιταλία, ο Άγγλος αξιωματικός Ρίτσαρντ Τσώρτς. Ο ερχομός του χαιρετίστηκε μεν από τους Έλληνες, όμως οι προσδοκίες τους διαψεύστηκαν σύντομα. Χωρίς ιδιαίτερες στρατηγικές ικανότητες, η συμπόρευσή του με τον Κόχραν για κατά μέτωπο επίθεση εναντίον του Κιουταχή, παρά την αντίθεση του Καραϊσκάκη, οδήγησαν στην πανωλεθρία των Ελλήνων στον Ανάλατο, στην παράδοση της Ακρόπολης και στην καταστολή της Eπανάστασης στην Στερεά Ελλάδα.
http://2.bp.blogspot.com/-ArHS6MSDPts/Tf-0qyxN_WI/AAAAAAAAAB8/GkPkLpYcXQU/s320/varvakis.png
1843.—Ενεκρίθη διά διατάγματος η σύστασις τού Βαρβακείου Λυκείου, επί τη βάσει κληροδοτήματος τού Ψαριανού εθνικού ευεργέτου Ιωάννου Βαρβάκη. Η οικονομική εισφορά του Ιωάννη Βαρβάκη για την υποστήριξη των διαφωτιστικών και εκπαιδευτικών αναγκών του έθνους και για την παροχή των αναγκαίων εφοδίων σε οπλισμό, πυρομαχικά, εξοπλισμό πλοίων, τροφοδοσία και επισιτισμό των αγωνιζομένων στη Μολδοβλαχία και την Ελλάδα υπήρξε απαράμιλλα μεγαλειώδης.
1872.—Η κυβέρνηση Βούλγαρη διενεργεί εκλογές [26/29 Φεβρουαρίου],στις οποίες κυριαρχούν η βία και η νοθεία και κερδίζει την σχετική πλειοψηφία.Παρέμεινε στην αρχή μέχρι τον Ιούλιο του 1872, περίπου δεκαοκτώ μήνες. Χαρακτηριστική είναι η παραίτηση της κυβέρνησης αυτής, με την «υπόθεση Λαυρίου» και τα συμφέροντα των επιχειρήσεων του ιταλού Σερπιέρη.
1883.—Τον επιτάφιον τού πολιτικού Κουμουνδούρου, εξεφώνησε ο Χαρίλαος Τρικούπης, όστις ετόνισε ότι «το όνομα τού Κουμουνδούρου ήτο εθνικόν κεφάλαιον και πέραν των συνόρων τού κράτους» (ιδέ 25/2).
1905.—Η «Ηνωμένη Αντιπολίτευση» στην Κρήτη, διακήρυττε πως μόνη ορθή λύση ήταν η Ένωση.
1906.—Γεννιέται ο μεγάλος ζωγράφος Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας, άνθρωπος με ποικίλα πνευματικά και καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα, που ασχολήθηκε ακόμη με τη χαρακτική, την εικονογράφηση βιβλίων, τη γλυπτική, τη σκηνογραφία.
1907.—Η ρουμάνικη προπαγάνδα στην Μακεδονία οργιάζει. Δύο ολόκληρες Ελληνικές κοινότητες στην περιοχή Μελένικου, κουτσόβλαχοι την καταγωγή, δηλώνουν ότι ρουμανίζουν.
1909.—Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως διαμαρτύρεται προς την Πύλη για την συγκρότηση στην Πόλη βουλγαρικής εξαρχίας, καθώς και λαϊκού συμβουλίου.
.—Βίαιο συλλαλητήριο στα προπύλαια της Βουλής από πολίτες που διαμαρτύρονται κατά της κυβέρνησης Θεοτόκη. Πέτρες και μαχαίρια συμπληρώνουν το σκηνικό.
1911.—Έξαψη δημιουργεί το γλωσσικό ζήτημα, καθώς συζητάτε στην Αναθεωρητική Βουλή, η γλώσσα στην οποία θα γραφεί το νέο Σύνταγμα. Ακολουθούν φοιτητικές διαμαρτυρίες εναντίον των απόψεων του Κωστή Παλαμά, που δηλώνει κοροϊδευτικά: “Είμαι στρογγυλά και χτυπητά μαλλιαρός απολύτως“.
1912.—Βία και νοθεία χαρακτηρίζει τις εκλογές στην τουρκία, την στιγμή που τα Πατριαρχεία μας σπεύδουν να καταδικάσουν τις καταπιέσεις και τις βιαιοπραγίες κατά των ομογενών μας.
1913.—Έπειτα από τη νικηφόρα έκβαση των επιχειρήσεων στα Ιωάννινα, ολόκληρη η Ήπειρος, νότια και βόρεια, βρίσκεται πλέον υπό τον έλεγχο του ελληνικού στρατού.
1915.—Ορκίζεται πρωθυπουργός ο Δημήτριος Γούναρης [25/2/1915 έως 10/8/1915],μετά την παραίτηση Βενιζέλου, η οποία ακολούθησε την άρνηση του βασιλιά Κωνσταντίνου να συμφωνήσει με την εισχώρηση της Ελλάδος στην Αντάντ. Η νέα Κυβέρνηση ανακοινώνει ότι, εφόσον απειλούνταν τα συμφέροντα της χώρας, η Ελλάδα δεν θα δίσταζε να βγει από την ουδετερότητα. [βλ. & 25/2]
.—Οι Σύμμαχοι επαναλαμβάνουν τον βομβαρδισμό των Στενών των Δαρδανελίων.
1919.—Το ελληνικόν εκστρατευτικό σώμα εις Ρωσίαν συνεχίζει τις εμπλοκές με τους μπολσεβίκους.
1920.—Βεβαιώνεται ότι, η Διάσκεψη του Λονδίνου θα αποφασίσει την κατακύρωση της Θράκης στην Ελλάδα, η ίδια δε διάσκεψη πρόκειται να ασχοληθεί και με τον καθορισμό των τελικών ορίων στη Μικρά Ασία, επί των ελληνικών διεκδικήσεων.
.—Σε ολόκληρον το μέτωπο Μ. Ασίας γίνεται δράση περιπόλων.
1922.—Η ελληνική στρατιά στη Μ.Ασία μάχεται με περιπόλους και πυροβολικό ενάντια των τούρκων.
1929.—Η Εταιρεία Λαυρίου, διακόπτει τις εργασίες της, προκαλώντας απόγνωση στους κατοίκους της πόλης.
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο σημειούται δράση πυροβολικού και περιπόλων μεταξύ εμπολέμων Ελληνοϊταλών.
1943.—Σκοτώθηκε ο πιλότος Θεόδωρος Γαζής κοντά στο αεροδρόμιο Μάρσα Ματρούχ της Αιγύπτου, κατά την εκτέλεση εκπαιδευτικής αποστολής σχηματισμού μάχης, όταν το αεροσκάφος του συγκρούστηκε με άλλο του οποίου χειριστής ήταν ο επίσης άτυχος Υποσμηναγός Οικονομάκος Βασίλειος. Κατέπεσαν στο έδαφος και κάηκαν.
.— Σε άλλο ατύχημα, κατά την διάρκεια νυκτερινής τοπικής εκπαιδευτικής πτήσεως, το αεροπλάνο του πιλότου Ανδρέα Δημακόπουλου προσέκρουσε κατά την απογείωση στο έδαφος, κοντά στο αεροδρόμιο Κράνμπορν της Νότιας Ροδεσίας, με αποτέλεσμα το θάνατο του χειριστή.
1945.—Καταδρομή, απελευθέρωση της Τήλου από τον Ιερό Λόχο στις 25-26 Φεβρουαρίου.
1948.—Καταγγελία υπό της Ελλάδος προς τον ΟΗΕ του φρικιαστικού ‘’ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑΤΟΣ’’ κατά το οποίον ηρπάγησαν υπό των Κομμουνιστοσυμμοριτών 28.000 Ελληνόπουλα, τα οποία ωδηγήθηκαν εις Κομμουνιστικά κράτη για να γίνουν Γενίτσαροι.
1948.—Ο πιλότος μας Κωνσταντίνος Δερμετζόγλου, εκτελώντας πολεμική αποστολή στην Κρανιά Ελασσόνας, βρήκε τον θάνατο όταν το αεροσκάφος του κατέπεσε χτυπημένο από αντιαεροπορικά πυρά βόρεια του Κεφαλόβρυσου Λάρισας και απανθρακώθηκε.
1954.—Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Παγασών, αποφασίζει την μετονομασία της δημοτικής Αρχής σε «Δήμο Βόλου».
1962.—Ο Γεώργιος Παπανδρέου συνεχίζει τον Ανένδοτο Αγώνα κατά της Κυβέρνησης Καραμανλή για τη βία και τη νοθεία των βουλευτικών εκλογών του 1961.
.— Σκοτώθηκε ο αεροπόρος μας Ευάγγελος Δούκας, όταν κατά την εκτέλεση διατεταγμένης πτήσεως προσέκρουσε στο έδαφος, έξω από το αεροδρόμιο της 115 Σμηναρχίας Μάχης (Σούδα).
1986.—Πεθαίνει στην Αθήνα σε ηλικία 74 ετών η Αμαλία Φλέμιγκ. Κόρη του γνωστού δερματολόγου της Πόλης Χαρίλαου Κουτσούρη, επιστημονική συνεργάτης και σύζυγος, του μεγάλου Σκωτσέζου επιστήμονα, Αλεξάντερ Φλέμιγκ, που ανακάλυψε την πενικιλίνη.
1997.—Την αποφυλάκιση του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, λόγω ανήκεστου βλάβης της υγείας του, ζητούν με επιστολή, που καταθέτουν στη Βουλή 38 βουλευτές της ΝΔ.
http://eistorias.wordpress.com/2014/02/ ... more-15970
364.—Ο Βαλεντινιανός Α’ [Flavius Valentinianus] γίνεται αυτοκράτορας του ρωμαϊκού κράτους. Στις 28 Μαρτίου του ίδιου έτους, θα ορίσει [κατόπιν απαιτήσεως του στρατού],συναυτοκράτορα τον αδελφό του [Valens] Ουάλη, παραχωρώντας του το Ανατολικό τμήμα, κρατώντας υπό την δική του διοίκηση το Δυτικό.
1575.—Μετά από πολύμηνη φυλάκιση και βασανισμούς για να αρνηθεί την Πίστη του, αποκεφαλίζεται στην Κωνσταντινούπολη ο νεομάρτυρας Ιωάννης Κάλφας. Το συναξάρι του το έγραψε ο παπα Ανδρέας, ο οποίος ήταν τότε στον ναό των Οσίων αυταδέλφων Θεοδώρου και Θεοφάνους, και ήταν αυτός που είχε μεταδώσει την Αγία Κοινωνία στον μάρτυρα , όταν ήταν στο δεσμωτήριο.
1821.—Η επαναστατική σημαία τού Αλεξάνδρου Υψηλάντου, καθαγιάζεται εις την εκκλησίαν των Τριών Ιεραρχών τού Ιασίου, ιερουργοῢντος τού μητροπολίτου Βενιαμίν. Η σημαία έφερε επί της μίας επιφανείας της τον Σταυρόν και τας εικόνας τού αγίου Κωνσταντίνου και της αγίας Ελένης με την φράσιν «Εν τούτω νίκα», εις δε την άλλην, παράστασιν τού φοίνικος με την φράσιν: «Εκ τής τέφρας μου αναγεννώμαι».
1822.—Στην είδηση της πυρπολήσεως της Χαλανδρίτσας από τους οθωμανούς του Μεχμέτ Πασά,οι Πλαπούτας, Ι. Κολοκοτρώνης και Πετμεζάς, ξεκίνησαν χωρίς φόβο να τους αντιμετωπίσουν. Στην σφοδρή μάχη που ακολούθησε και διήρκεσε μέχρι το απόγευμα, οι Έλληνες τους έτρεψαν σε φυγή περιορίζοντάς τους στον λόφο Τσουκαλά. Την νύκτα οι τούρκοι υποχώρησαν στην Πάτρα.
1825.—Ο Ιμπραήμ αποβιβάζετε ανενόχλητος στη Μεθώνη με 4.000 πεζούς και 400 ιππείς και κατέλαβε το κάστρο της πόλης. Τις επόμενες μέρες ενισχύθηκε με νέες δυνάμεις και ο συνολικός αριθμός του πεζικού του έφθασε τις 15.000. Μέχρι τα τέλη Απριλίου είχε καταλάβει τα στρατηγικά κάστρα της Κορώνης και της Πύλου (Νεόκαστρο), αφού προηγουμένως είχε νικήσει τους Έλληνες στα Κρεμμύδια (7 Απριλίου 1825). Οι επαναστάτες αφυπνίστηκαν, έστω και καθυστερημένα. Άφησαν κατά μέρος τις διαφορές τους και προσπάθησαν να προβάλλουν αποτελεσματική αντίσταση με ηγέτη τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, που εν τω μεταξύ είχε αποφυλακιστεί.
1826.—Οι τουρκοαιγύπτιοι κυριεύσαντες το Βασιλάδι του Μεσολογγίου εφόνευσαν ολόκληρον την φρουράν των Ελλήνων μεταξύ των οποίων ήσαν και οι Πεταλούδας, Ζορμάς, Παπαλουκάς, Ραζής.[βλ.& 25/2]
1827.—Φτάνει στο Πόρτο Χέλι, προερχόμενος από την Ιταλία, ο Άγγλος αξιωματικός Ρίτσαρντ Τσώρτς. Ο ερχομός του χαιρετίστηκε μεν από τους Έλληνες, όμως οι προσδοκίες τους διαψεύστηκαν σύντομα. Χωρίς ιδιαίτερες στρατηγικές ικανότητες, η συμπόρευσή του με τον Κόχραν για κατά μέτωπο επίθεση εναντίον του Κιουταχή, παρά την αντίθεση του Καραϊσκάκη, οδήγησαν στην πανωλεθρία των Ελλήνων στον Ανάλατο, στην παράδοση της Ακρόπολης και στην καταστολή της Eπανάστασης στην Στερεά Ελλάδα.
http://2.bp.blogspot.com/-ArHS6MSDPts/Tf-0qyxN_WI/AAAAAAAAAB8/GkPkLpYcXQU/s320/varvakis.png
1843.—Ενεκρίθη διά διατάγματος η σύστασις τού Βαρβακείου Λυκείου, επί τη βάσει κληροδοτήματος τού Ψαριανού εθνικού ευεργέτου Ιωάννου Βαρβάκη. Η οικονομική εισφορά του Ιωάννη Βαρβάκη για την υποστήριξη των διαφωτιστικών και εκπαιδευτικών αναγκών του έθνους και για την παροχή των αναγκαίων εφοδίων σε οπλισμό, πυρομαχικά, εξοπλισμό πλοίων, τροφοδοσία και επισιτισμό των αγωνιζομένων στη Μολδοβλαχία και την Ελλάδα υπήρξε απαράμιλλα μεγαλειώδης.
1872.—Η κυβέρνηση Βούλγαρη διενεργεί εκλογές [26/29 Φεβρουαρίου],στις οποίες κυριαρχούν η βία και η νοθεία και κερδίζει την σχετική πλειοψηφία.Παρέμεινε στην αρχή μέχρι τον Ιούλιο του 1872, περίπου δεκαοκτώ μήνες. Χαρακτηριστική είναι η παραίτηση της κυβέρνησης αυτής, με την «υπόθεση Λαυρίου» και τα συμφέροντα των επιχειρήσεων του ιταλού Σερπιέρη.
1883.—Τον επιτάφιον τού πολιτικού Κουμουνδούρου, εξεφώνησε ο Χαρίλαος Τρικούπης, όστις ετόνισε ότι «το όνομα τού Κουμουνδούρου ήτο εθνικόν κεφάλαιον και πέραν των συνόρων τού κράτους» (ιδέ 25/2).
1905.—Η «Ηνωμένη Αντιπολίτευση» στην Κρήτη, διακήρυττε πως μόνη ορθή λύση ήταν η Ένωση.
1906.—Γεννιέται ο μεγάλος ζωγράφος Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας, άνθρωπος με ποικίλα πνευματικά και καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα, που ασχολήθηκε ακόμη με τη χαρακτική, την εικονογράφηση βιβλίων, τη γλυπτική, τη σκηνογραφία.
1907.—Η ρουμάνικη προπαγάνδα στην Μακεδονία οργιάζει. Δύο ολόκληρες Ελληνικές κοινότητες στην περιοχή Μελένικου, κουτσόβλαχοι την καταγωγή, δηλώνουν ότι ρουμανίζουν.
1909.—Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως διαμαρτύρεται προς την Πύλη για την συγκρότηση στην Πόλη βουλγαρικής εξαρχίας, καθώς και λαϊκού συμβουλίου.
.—Βίαιο συλλαλητήριο στα προπύλαια της Βουλής από πολίτες που διαμαρτύρονται κατά της κυβέρνησης Θεοτόκη. Πέτρες και μαχαίρια συμπληρώνουν το σκηνικό.
1911.—Έξαψη δημιουργεί το γλωσσικό ζήτημα, καθώς συζητάτε στην Αναθεωρητική Βουλή, η γλώσσα στην οποία θα γραφεί το νέο Σύνταγμα. Ακολουθούν φοιτητικές διαμαρτυρίες εναντίον των απόψεων του Κωστή Παλαμά, που δηλώνει κοροϊδευτικά: “Είμαι στρογγυλά και χτυπητά μαλλιαρός απολύτως“.
1912.—Βία και νοθεία χαρακτηρίζει τις εκλογές στην τουρκία, την στιγμή που τα Πατριαρχεία μας σπεύδουν να καταδικάσουν τις καταπιέσεις και τις βιαιοπραγίες κατά των ομογενών μας.
1913.—Έπειτα από τη νικηφόρα έκβαση των επιχειρήσεων στα Ιωάννινα, ολόκληρη η Ήπειρος, νότια και βόρεια, βρίσκεται πλέον υπό τον έλεγχο του ελληνικού στρατού.
1915.—Ορκίζεται πρωθυπουργός ο Δημήτριος Γούναρης [25/2/1915 έως 10/8/1915],μετά την παραίτηση Βενιζέλου, η οποία ακολούθησε την άρνηση του βασιλιά Κωνσταντίνου να συμφωνήσει με την εισχώρηση της Ελλάδος στην Αντάντ. Η νέα Κυβέρνηση ανακοινώνει ότι, εφόσον απειλούνταν τα συμφέροντα της χώρας, η Ελλάδα δεν θα δίσταζε να βγει από την ουδετερότητα. [βλ. & 25/2]
.—Οι Σύμμαχοι επαναλαμβάνουν τον βομβαρδισμό των Στενών των Δαρδανελίων.
1919.—Το ελληνικόν εκστρατευτικό σώμα εις Ρωσίαν συνεχίζει τις εμπλοκές με τους μπολσεβίκους.
1920.—Βεβαιώνεται ότι, η Διάσκεψη του Λονδίνου θα αποφασίσει την κατακύρωση της Θράκης στην Ελλάδα, η ίδια δε διάσκεψη πρόκειται να ασχοληθεί και με τον καθορισμό των τελικών ορίων στη Μικρά Ασία, επί των ελληνικών διεκδικήσεων.
.—Σε ολόκληρον το μέτωπο Μ. Ασίας γίνεται δράση περιπόλων.
1922.—Η ελληνική στρατιά στη Μ.Ασία μάχεται με περιπόλους και πυροβολικό ενάντια των τούρκων.
1929.—Η Εταιρεία Λαυρίου, διακόπτει τις εργασίες της, προκαλώντας απόγνωση στους κατοίκους της πόλης.
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο σημειούται δράση πυροβολικού και περιπόλων μεταξύ εμπολέμων Ελληνοϊταλών.
1943.—Σκοτώθηκε ο πιλότος Θεόδωρος Γαζής κοντά στο αεροδρόμιο Μάρσα Ματρούχ της Αιγύπτου, κατά την εκτέλεση εκπαιδευτικής αποστολής σχηματισμού μάχης, όταν το αεροσκάφος του συγκρούστηκε με άλλο του οποίου χειριστής ήταν ο επίσης άτυχος Υποσμηναγός Οικονομάκος Βασίλειος. Κατέπεσαν στο έδαφος και κάηκαν.
.— Σε άλλο ατύχημα, κατά την διάρκεια νυκτερινής τοπικής εκπαιδευτικής πτήσεως, το αεροπλάνο του πιλότου Ανδρέα Δημακόπουλου προσέκρουσε κατά την απογείωση στο έδαφος, κοντά στο αεροδρόμιο Κράνμπορν της Νότιας Ροδεσίας, με αποτέλεσμα το θάνατο του χειριστή.
1945.—Καταδρομή, απελευθέρωση της Τήλου από τον Ιερό Λόχο στις 25-26 Φεβρουαρίου.
1948.—Καταγγελία υπό της Ελλάδος προς τον ΟΗΕ του φρικιαστικού ‘’ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑΤΟΣ’’ κατά το οποίον ηρπάγησαν υπό των Κομμουνιστοσυμμοριτών 28.000 Ελληνόπουλα, τα οποία ωδηγήθηκαν εις Κομμουνιστικά κράτη για να γίνουν Γενίτσαροι.
1948.—Ο πιλότος μας Κωνσταντίνος Δερμετζόγλου, εκτελώντας πολεμική αποστολή στην Κρανιά Ελασσόνας, βρήκε τον θάνατο όταν το αεροσκάφος του κατέπεσε χτυπημένο από αντιαεροπορικά πυρά βόρεια του Κεφαλόβρυσου Λάρισας και απανθρακώθηκε.
1954.—Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Παγασών, αποφασίζει την μετονομασία της δημοτικής Αρχής σε «Δήμο Βόλου».
1962.—Ο Γεώργιος Παπανδρέου συνεχίζει τον Ανένδοτο Αγώνα κατά της Κυβέρνησης Καραμανλή για τη βία και τη νοθεία των βουλευτικών εκλογών του 1961.
.— Σκοτώθηκε ο αεροπόρος μας Ευάγγελος Δούκας, όταν κατά την εκτέλεση διατεταγμένης πτήσεως προσέκρουσε στο έδαφος, έξω από το αεροδρόμιο της 115 Σμηναρχίας Μάχης (Σούδα).
1986.—Πεθαίνει στην Αθήνα σε ηλικία 74 ετών η Αμαλία Φλέμιγκ. Κόρη του γνωστού δερματολόγου της Πόλης Χαρίλαου Κουτσούρη, επιστημονική συνεργάτης και σύζυγος, του μεγάλου Σκωτσέζου επιστήμονα, Αλεξάντερ Φλέμιγκ, που ανακάλυψε την πενικιλίνη.
1997.—Την αποφυλάκιση του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, λόγω ανήκεστου βλάβης της υγείας του, ζητούν με επιστολή, που καταθέτουν στη Βουλή 38 βουλευτές της ΝΔ.
http://eistorias.wordpress.com/2014/02/ ... more-15970
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
27 Φεβρουαρίου
272.—Γεννιέται στην Ναϊσό, ο πρώτος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μέγας Κωνσταντίνος. Ο Flavius Valerius Constantinus ή Μέγας Κωνσταντίνος ή Άγιος και Ισαπόστολος Κωνσταντίνος στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας, υπήρξε ρωμαίος αυτοκράτορας από το 274 μ. Χ. έως τον θάνατό του στις 22 Μαῒου του 337 μ. Χ., αυτοκράτορας της Δύσεως από το 312 μ. Χ. έως το 324 μ. Χ. και μονοκράτορας από το 324 μ. Χ. ως το 337 μ. Χ.
380.—Σαν σήμερα ο Θεοδόσιος Α’ ο Μέγας αναγνώρισε τον Χριστιανισμό ως την επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας δηλώνοντας «επιθυμούμε όλα τα διάφορα υπήκοα έθνη [...] να ακολουθούν την Θρησκεία που παραδόθηκε στους Ρωμαίους από τον άγιο απόστολο Πέτρο». Στις 8 Νοεμβρίου του 392 έθεσε εκτός νόμου όλες τις αρχαίες θρησκείες.
425.—Με διάταγμα [CTh.14.9.3pr.]του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β΄, ιδρύεται το Πανεπιστήμιον (Πανδιδακτήριο) [auditorium], Κωνσταντινουπόλεως. Στην ίδρυσή του συνέβαλαν η μεγαλύτερη αδελφή του Θεοδοσίου, Πουλχερία και η σύζυγος του, Αθηναΐδα – Ευδοκία, θυγατέρα Αθηναίου ρήτορα και αυτοκράτειρα από το 421. Η οργάνωση ανώτερης εκπαίδευσης στην Κωνσταντινούπολη άρχισε από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Πολλοί διάσημοι δάσκαλοι μαζεύτηκαν εκεί και άνοιξαν σχολές, όπως οι Λιβάνιος και Θεμίστιος. Ο Ιουλιανός κατέστησε οριστικά την Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα πνευματική πόλη.
1629.—Σεισμός πολλών βαθμών της κλίμακας ρίχτερ πλήττει για πολλοστή φορά την νήσο Κρήτη.
1749.—Ανείπωτα βασανιστήρια και κατόπιν η αγχόνη είναι η μαρτυρική τελευτή του Νεομάρτυρα Ηλία από το χωριό Κρυονέρι, στην Τραπεζούντα του Πόντου. Έλαβε το στεφάνι της αφθαρσίας από τους τούρκους στον Μόλο (Μουμ-Χανέ) της Τραπεζούντας.
1828.—Ο προσωρινός Διοικητής της επαρχίας και της πόλεως Ναυπλίου, έστειλε «προς τον τοποτηρητήν, τον αρχιερέα της επαρχίας, και της πόλεως ταύτης, του Ναυπλίου, κατ’εντολήν του Κυβερνήτου [Καποδίστρια]» έγγραφον, το οποίον αναφερόταν σε σοβαρό πρόβλημα : “ Στην υγιεινή κατάσταση των κατοίκων και στην μόλυνση του περιβάλλοντος”.
1869.—Εγκιαινιάζεται πρώτη εν Ελλάδι σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ Αθηνών και Πειραιώς. Η έλξις ήτο ατμήλατος, μετετράπη δε εις ηλεκτροκίνητον τω 1904. Η αφετηρία της βρίσκεται στο Θησείο. Το πρώτο δρομολόγιο πραγματοποιείται από ένα συρμό που αποτελείται από μία ατμομηχανή και έξι βαγόνια – καλύπτει τη διαδρομή σε 19 λεπτά. Ανάμεσα στους επιβάτες είναι η βασίλισσα Όλγα και ο πρωθυπουργός Ζαΐμης. Τότε η χώρα μας δεν είχε άλλο χερσαίο συγκοινωνιακό μέσο εκτός από τα υποζύγια και τα τετράτροχα κάρα.
1870.—Σουλτανικό Φιρμάνι αναγνωρίζει τη βουλγαρική Εξαρχία, ανεξάρτητη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
1907.—Μεγάλη απόδραση Ελλήνων αγωνιστών από τις φυλακές του Μοναστηρίου. Μεταξύ άλλων και ο μακεδονομάχος Καλομενόπουλος (καπετάν Νίδας).
1914.—Ο Υπουργός Στρατιωτικών της Αυτονόμου Ηπείρου Αντισυνταγματάρχης Δημήτρης Δούλης κηρύσσει γενική επιστράτευση και απευθύνει έκκληση στους αγνούς Έλληνες πατριώτες να ενισχύσουν τον Αυτονομιακό Στρατό. Στις αρχές Μαρτίου αποβιβάζεται στη θέση Μπιβάρι κοντά στους Άγιους Σαράντα το πρώτο σώμα με 220 Κρήτες εθελοντές με γενικό αρχηγό τον Βουλευτή Σήφη Αναγνωστάκη.
.—Πεθαίνει ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Κωνσταντίνος Ε΄, κατά κόσμον Κωνσταντίνος Βαλιάδης. Υπήρξε Πατριάρχης από το 1897 ως το 1901, οπότε και επαύθη από τις Οθωμανικές Αρχές.
1913.— Το εύδρομο «ΧΑΜΗΔΙΕ» έκανε την εμφάνισή του στα αλβανικά παράλια και κατευθύνθηκε στο Σαν Τζοβάνι όπου βρίσκονταν αρκετά Ελληνικά εμπορικά πλοία που αποβίβαζαν Σερβικό Στρατό. Έβαλε σημαντικό αριθμό βολών κατά των πλοίων που προξένησαν αρκετές ζημιές και θύματα, ιδιαίτερα μεταξύ των Σέρβων. Η μόνη αντίδραση που συνάντησε ήταν η βολή εναντίον του δυο ορειβατικών πυροβόλων που βρίσκονταν στο ατμόπλοιο «ΤΡΙΦΥΛΛΙΑ» και είχαν εξοπλιστεί από τους Σέρβους που επέβαιναν. Αυτό ήταν αρκετό για να μην παραμείνει να ολοκληρώσει την επιχείρησή του και να αποπλεύσει προς άγνωστη κατεύθυνση.
1919.—Το ελληνικόν εκστρατευτικό σώμα εις την Ρωσία μάχεται εις περιοχήν Χερσώνος εναντίον των μπολσεβίκων.
.—Η Πολεμική μας Αεροπορία θρηνεί τον Δημήτριο Άννινο. Κατά την εκτέλεση διατεταγμένης αποστολής, τραυματίστηκε θανάσιμα συνέπεια πτώσεως του και εξέπνευσε λίγες ώρες αργότερα στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού Θεσσαλονίκης. [http://www.pasoipa.org.gr/]
1920.—Μετά την υπογραφή συμφωνίας ανακωχής μεταξύ Γαλλίας και τουρκίας, επιβεβαιώνεται το ουσιαστικό ναυάγιο της Διάσκεψης του Λονδίνου, εφόσον δεν έγιναν δεκτές οι ελληνικές προτάσεις.
.—Ο ελληνικός στρατός στη Μ.Ασία δέχεται μικροεπιθέσεις τούρκων ατάκτων.
1921.—Σ’ ολόκληρο το μέτωπο της Μ.Ασίας επικρατεί γενική προπαρασκευή δια την νέαν εξόρμησιν των Ελλήνων.
1922.—Η ελληνική στρατιά στη Μ.Ασία μάχεται με πυροβολικό και αποσπάσματα εφόδου.
.—Η Εθνοσυνέλευση καταψηφίζει την κυβέρνηση Γούναρη, η οποία και παραιτείται.
1927.—Ο πληρεξούσιος του Γεωργίου Β΄, Άγγελος Μεταξάς, παραδίδει στην Εθνολογική Εταιρεία όλη την οικοσκευή που βρισκόταν στο ισόγειο διαμέρισμα του Γεωργίου Α΄, στη μεσημβρινή πλευρά των Παλαιών Ανακτόρων (σημερινή Βουλή), ώστε να εκτεθεί σε μουσείο που θα στεγαστεί στον ίδιο χώρο.
1929.—Καταρρέει στην Αθήνα το εστιατόριο “Πανελλήνιον”, με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλοί νεκροί και τραυματίες.
.—Το άλμα του Δημήτρη Μητρόπουλου προς τη διεθνή αναγνώριση ήλθε στις 27 Φεβρουαρίου 1930 όταν εμφανίσθηκε με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου, με την τριπλή ιδιότητα του μαέστρου, πιανίστα και συνθέτη.Πολύ σύντομα ακολούθησε μια σειρά διεθνών μετακλήσεων σε μεγάλα μουσικά κέντρα του εξωτερικού. Όταν είχε επιστρέψει στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1924, ανέλαβε την Συμφωνική Ορχήστρα του Ελληνικού Ωδείου και, από το 1925, τη διεύθυνση της Ορχήστρας του «Συλλόγου Συναυλιών». Από το 1927 ως το 1939 διεύθυνε τη Συμφωνική Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών, αναδιαμορφώνοντας πλήρως την αθηναϊκή συμφωνική μουσική ζωή.
1931.—Με αφορμή των υπαλληλικό κώδικα, σημειώνονται διαξιφισμοί μεταξύ Κυβέρνησης και δημοσίων υπαλλήλων.
1936.—Συνεχίζεται για πολλοστή ημέρα η δίκη των κατηγορουμένων για την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Ελευθερίου Βενιζέλου.
1938.—Γεννιέται ο Ήρωας του Κυπριακού Αγώνα για την Ανεξαρτησία, Ευαγόρας [Βαγορής] Παλληκαρίδης. Είναι ο τελευταίος ηρωομάρτυρας που ανέβηκε στο ικρίωμα της αγχόνης, σε ηλικία 18 ετών. Τον διέκρινε το ήθος, η γενναιότητα και η ευαισθησία.
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο σημειώνεται μεταξύ των εμπολέμων Ελλήνων και Ιταλών δράσις πυροβολικού και περιπόλων.
.—Η ιταλική αεροπορία εβομβάρδισε νήσους του Αιγαίου.
1942.—Μετά από αεροπορικό βομβαρδισμό, στον Ναύσταθμο Μάλτας, βρίσκουν τον θάνατο ο ηρωικός κυβερνήτης του υποβρυχείου ‘’Γλάυκος’’, Βασίλειος Αρσλάνογλου και ο συγκυβερνήτης Ιωάννης Κωστάκος.
1943.—Τμήμα Ελλήνων ανταρτών του ΕΣΑΠ, [Ελληνικού Στρατού Απελευθερωτικής Προσπαθείας], εξουδετέρωσε τη γερμανική φρουρά των μεταλλείων Τσαγκλή Φαρσάλων και κατέστρεψε τα μηχανήματα που υπήρχαν σ’ αυτά.
.—Πεθαίνει ο μεγάλος μας ποιητής Κωστής Παλαμάς σε ηλικία 84 ετών, εν μέσω στυγνής 13-1-1859 ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΩΣΤΗΣστρατιωτικής κατοχής, με την Ελλάδα να γεννοκτονήται από την πείνα. Είναι ο νεότερος εθνικὸς ποιητής μας και μία απὸ τις κορυφαίες πνευματικὲς φυσιογνωμίες του νεότερου ελληνισμού. Τρυφερός και λεπτός, ζωγραφικός και αισθηματικός στα λυρικά του ποιήματα, ήξερε να γίνεται μεγαλόπνευστος και προφητικὸς με τα μεγάλα ποιητικά του συνθέματα. Μέσα σ᾿ αυτά περνάει η αίγλη και τα ερείπια, η μοίρα και το μέλλον της Ελλάδας, της αιώνιας Ελλάδας αρχαίας – βυζαντινής – τουρκοκρατούμενης – επαναστατημένης, ελευθερωμένης. Στην κηδεία του, την επομένη στις 28/2/1943, πραγματοποιήθηκε το πρώτο μεγάλο αντικατοχικό συλλαλητήριο. Ο Άγγελος Σικελιανός απαγγέλλει το ”Ηχήστε οι σάλπιγγες” και ο λαός ψάλλει με ενθουσιασμό τον Εθνικό μας Ύμνο. «Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα!»
1952.—Πεθαίνει στην Κηφισιά των Αθηνών ο στρατηγός, πολιτικός αλλά και δικτάτορας την περίοδο 1921 – 1926 Θεόδωρος Πάγκαλος. Ήταν το τρίτο παιδί του γιατρού και βουλευτή Αττικοβοιωτίας Δημητρίου Πάγκαλου και της Κατίγκως Χατζημελέτη, κόρης αρχοντικής οικογένειας της Ελευσίνας με αρβανίτικη καταγωγή. Ανάδοχος του Θεοδώρου ήταν ο στρατηγός και μακρινός συγγενής του Τιμολέοντας Βάσος – Μαυροβουνιώτης, υιός του ήρωα του ’21.
.—Με υπουργική απόφαση (Εφημερίς της Κυβερνήσεως/5.3.1952) το Μέγαρο της Βουλής κατατάσσεται μαζί με άλλα έντεκα κτήρια στην ειδική κατηγορία των οικοδομημάτων ειδικής προστασίας.
1959.—Οι Άγγλοι δίδουν αμνηστίαν εις τον αρχηγόν της Ε.Ο.Κ.Α. συνταγματάρχην Γ. Γρίβαν (Διγενή), αλλά ταυτοχρόνως διατάσσουν τον εκτοπισμόν του από την Κύπρον.
1982.—Ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου επισκέπτεται την Κύπρο.
1990.—Οριστικοποιείται, παρά την οξύτατη επίθεση της Εκκλησίας, ο πολιτικός γάμος και οι νέες διαδικασίες διαζυγίου στην Κύπρο.
1991.—Για πρώτη φορά μετά το 1989, βουλγαρική κυβέρνηση αναφέρθηκε επίσημα στο μακεδονικό ζήτημα. Σε ανακοίνωση του βουλγαρικού υπουργείου εξωτερικών στις 27/2/1991, αναφέρεται ότι « για την < πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία της μακεδονίας> σε περίπτωση που αυτή αποφάσιζε την ανεξαρτησία της, η βουλγαρία θα προχωρούσε στην άμεση αναγνώρησή της» Με την άποψη αυτή συμφώνησαν και τα κυριότερα πολιτικά κόμματα. Έτσι όταν στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 8/9/1991 στην ΠΓΔΜ το 95,09% του πληθυσμού τάχθηκε υπέρ της κυριαρχίας μίας αυτόνομης μακεδονίας, τα βουλγαρικά κόμματα εξέφρασαν με ανακοινώσεις τους την ικανοποίησή τους για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ενώ σύσσωμος ο βουλγαρικός τύπος υποδέχθηκε με ιδιαίτερη χαρά την θετική έκβαση του δημοψηφίσματος.
.—Στο 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ η Αλέκα Παπαρήγα εκλέγεται Γενική Γραμματέας, θέση στην οποία επανεξελέγη και από τα συνέδρια του κόμματος στις 26 Μαΐου 1996 και 22 Φεβρουαρίου του 2009. Ήταν η πρώτη γυναίκα γενική γραμματέας του Κ.Κ.Ε. και η πρώτη γυναίκα αρχηγός κόμματος στην Ελλάδα.
1992.—Ολοκληρώνεται στην Ακρόπολη η μετακίνηση του πέμπτου κίονα της νότιας πλευράς του Παρθενώνα, που είχε καταστραφεί εν μέρει από το βομβαρδισμό του Μοροζίνι, το 1687.
2008.—Ανακοινώνεται από τον Πρόεδρο της Βουλής η υπογραφή προγραμματικής συμφωνίας, με την οποία ανατίθεται στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο να μελετήσει τον εξωραϊσμό του Μεγάρου της Βουλής και να εκτιμήσει τη δυνατότητα επέκτασης των χώρων εργασίας.
http://eistorias.wordpress.com/2014/02/ ... more-16050
272.—Γεννιέται στην Ναϊσό, ο πρώτος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μέγας Κωνσταντίνος. Ο Flavius Valerius Constantinus ή Μέγας Κωνσταντίνος ή Άγιος και Ισαπόστολος Κωνσταντίνος στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας, υπήρξε ρωμαίος αυτοκράτορας από το 274 μ. Χ. έως τον θάνατό του στις 22 Μαῒου του 337 μ. Χ., αυτοκράτορας της Δύσεως από το 312 μ. Χ. έως το 324 μ. Χ. και μονοκράτορας από το 324 μ. Χ. ως το 337 μ. Χ.
380.—Σαν σήμερα ο Θεοδόσιος Α’ ο Μέγας αναγνώρισε τον Χριστιανισμό ως την επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας δηλώνοντας «επιθυμούμε όλα τα διάφορα υπήκοα έθνη [...] να ακολουθούν την Θρησκεία που παραδόθηκε στους Ρωμαίους από τον άγιο απόστολο Πέτρο». Στις 8 Νοεμβρίου του 392 έθεσε εκτός νόμου όλες τις αρχαίες θρησκείες.
425.—Με διάταγμα [CTh.14.9.3pr.]του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β΄, ιδρύεται το Πανεπιστήμιον (Πανδιδακτήριο) [auditorium], Κωνσταντινουπόλεως. Στην ίδρυσή του συνέβαλαν η μεγαλύτερη αδελφή του Θεοδοσίου, Πουλχερία και η σύζυγος του, Αθηναΐδα – Ευδοκία, θυγατέρα Αθηναίου ρήτορα και αυτοκράτειρα από το 421. Η οργάνωση ανώτερης εκπαίδευσης στην Κωνσταντινούπολη άρχισε από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Πολλοί διάσημοι δάσκαλοι μαζεύτηκαν εκεί και άνοιξαν σχολές, όπως οι Λιβάνιος και Θεμίστιος. Ο Ιουλιανός κατέστησε οριστικά την Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα πνευματική πόλη.
1629.—Σεισμός πολλών βαθμών της κλίμακας ρίχτερ πλήττει για πολλοστή φορά την νήσο Κρήτη.
1749.—Ανείπωτα βασανιστήρια και κατόπιν η αγχόνη είναι η μαρτυρική τελευτή του Νεομάρτυρα Ηλία από το χωριό Κρυονέρι, στην Τραπεζούντα του Πόντου. Έλαβε το στεφάνι της αφθαρσίας από τους τούρκους στον Μόλο (Μουμ-Χανέ) της Τραπεζούντας.
1828.—Ο προσωρινός Διοικητής της επαρχίας και της πόλεως Ναυπλίου, έστειλε «προς τον τοποτηρητήν, τον αρχιερέα της επαρχίας, και της πόλεως ταύτης, του Ναυπλίου, κατ’εντολήν του Κυβερνήτου [Καποδίστρια]» έγγραφον, το οποίον αναφερόταν σε σοβαρό πρόβλημα : “ Στην υγιεινή κατάσταση των κατοίκων και στην μόλυνση του περιβάλλοντος”.
1869.—Εγκιαινιάζεται πρώτη εν Ελλάδι σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ Αθηνών και Πειραιώς. Η έλξις ήτο ατμήλατος, μετετράπη δε εις ηλεκτροκίνητον τω 1904. Η αφετηρία της βρίσκεται στο Θησείο. Το πρώτο δρομολόγιο πραγματοποιείται από ένα συρμό που αποτελείται από μία ατμομηχανή και έξι βαγόνια – καλύπτει τη διαδρομή σε 19 λεπτά. Ανάμεσα στους επιβάτες είναι η βασίλισσα Όλγα και ο πρωθυπουργός Ζαΐμης. Τότε η χώρα μας δεν είχε άλλο χερσαίο συγκοινωνιακό μέσο εκτός από τα υποζύγια και τα τετράτροχα κάρα.
1870.—Σουλτανικό Φιρμάνι αναγνωρίζει τη βουλγαρική Εξαρχία, ανεξάρτητη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
1907.—Μεγάλη απόδραση Ελλήνων αγωνιστών από τις φυλακές του Μοναστηρίου. Μεταξύ άλλων και ο μακεδονομάχος Καλομενόπουλος (καπετάν Νίδας).
1914.—Ο Υπουργός Στρατιωτικών της Αυτονόμου Ηπείρου Αντισυνταγματάρχης Δημήτρης Δούλης κηρύσσει γενική επιστράτευση και απευθύνει έκκληση στους αγνούς Έλληνες πατριώτες να ενισχύσουν τον Αυτονομιακό Στρατό. Στις αρχές Μαρτίου αποβιβάζεται στη θέση Μπιβάρι κοντά στους Άγιους Σαράντα το πρώτο σώμα με 220 Κρήτες εθελοντές με γενικό αρχηγό τον Βουλευτή Σήφη Αναγνωστάκη.
.—Πεθαίνει ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Κωνσταντίνος Ε΄, κατά κόσμον Κωνσταντίνος Βαλιάδης. Υπήρξε Πατριάρχης από το 1897 ως το 1901, οπότε και επαύθη από τις Οθωμανικές Αρχές.
1913.— Το εύδρομο «ΧΑΜΗΔΙΕ» έκανε την εμφάνισή του στα αλβανικά παράλια και κατευθύνθηκε στο Σαν Τζοβάνι όπου βρίσκονταν αρκετά Ελληνικά εμπορικά πλοία που αποβίβαζαν Σερβικό Στρατό. Έβαλε σημαντικό αριθμό βολών κατά των πλοίων που προξένησαν αρκετές ζημιές και θύματα, ιδιαίτερα μεταξύ των Σέρβων. Η μόνη αντίδραση που συνάντησε ήταν η βολή εναντίον του δυο ορειβατικών πυροβόλων που βρίσκονταν στο ατμόπλοιο «ΤΡΙΦΥΛΛΙΑ» και είχαν εξοπλιστεί από τους Σέρβους που επέβαιναν. Αυτό ήταν αρκετό για να μην παραμείνει να ολοκληρώσει την επιχείρησή του και να αποπλεύσει προς άγνωστη κατεύθυνση.
1919.—Το ελληνικόν εκστρατευτικό σώμα εις την Ρωσία μάχεται εις περιοχήν Χερσώνος εναντίον των μπολσεβίκων.
.—Η Πολεμική μας Αεροπορία θρηνεί τον Δημήτριο Άννινο. Κατά την εκτέλεση διατεταγμένης αποστολής, τραυματίστηκε θανάσιμα συνέπεια πτώσεως του και εξέπνευσε λίγες ώρες αργότερα στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού Θεσσαλονίκης. [http://www.pasoipa.org.gr/]
1920.—Μετά την υπογραφή συμφωνίας ανακωχής μεταξύ Γαλλίας και τουρκίας, επιβεβαιώνεται το ουσιαστικό ναυάγιο της Διάσκεψης του Λονδίνου, εφόσον δεν έγιναν δεκτές οι ελληνικές προτάσεις.
.—Ο ελληνικός στρατός στη Μ.Ασία δέχεται μικροεπιθέσεις τούρκων ατάκτων.
1921.—Σ’ ολόκληρο το μέτωπο της Μ.Ασίας επικρατεί γενική προπαρασκευή δια την νέαν εξόρμησιν των Ελλήνων.
1922.—Η ελληνική στρατιά στη Μ.Ασία μάχεται με πυροβολικό και αποσπάσματα εφόδου.
.—Η Εθνοσυνέλευση καταψηφίζει την κυβέρνηση Γούναρη, η οποία και παραιτείται.
1927.—Ο πληρεξούσιος του Γεωργίου Β΄, Άγγελος Μεταξάς, παραδίδει στην Εθνολογική Εταιρεία όλη την οικοσκευή που βρισκόταν στο ισόγειο διαμέρισμα του Γεωργίου Α΄, στη μεσημβρινή πλευρά των Παλαιών Ανακτόρων (σημερινή Βουλή), ώστε να εκτεθεί σε μουσείο που θα στεγαστεί στον ίδιο χώρο.
1929.—Καταρρέει στην Αθήνα το εστιατόριο “Πανελλήνιον”, με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλοί νεκροί και τραυματίες.
.—Το άλμα του Δημήτρη Μητρόπουλου προς τη διεθνή αναγνώριση ήλθε στις 27 Φεβρουαρίου 1930 όταν εμφανίσθηκε με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου, με την τριπλή ιδιότητα του μαέστρου, πιανίστα και συνθέτη.Πολύ σύντομα ακολούθησε μια σειρά διεθνών μετακλήσεων σε μεγάλα μουσικά κέντρα του εξωτερικού. Όταν είχε επιστρέψει στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1924, ανέλαβε την Συμφωνική Ορχήστρα του Ελληνικού Ωδείου και, από το 1925, τη διεύθυνση της Ορχήστρας του «Συλλόγου Συναυλιών». Από το 1927 ως το 1939 διεύθυνε τη Συμφωνική Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών, αναδιαμορφώνοντας πλήρως την αθηναϊκή συμφωνική μουσική ζωή.
1931.—Με αφορμή των υπαλληλικό κώδικα, σημειώνονται διαξιφισμοί μεταξύ Κυβέρνησης και δημοσίων υπαλλήλων.
1936.—Συνεχίζεται για πολλοστή ημέρα η δίκη των κατηγορουμένων για την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Ελευθερίου Βενιζέλου.
1938.—Γεννιέται ο Ήρωας του Κυπριακού Αγώνα για την Ανεξαρτησία, Ευαγόρας [Βαγορής] Παλληκαρίδης. Είναι ο τελευταίος ηρωομάρτυρας που ανέβηκε στο ικρίωμα της αγχόνης, σε ηλικία 18 ετών. Τον διέκρινε το ήθος, η γενναιότητα και η ευαισθησία.
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο σημειώνεται μεταξύ των εμπολέμων Ελλήνων και Ιταλών δράσις πυροβολικού και περιπόλων.
.—Η ιταλική αεροπορία εβομβάρδισε νήσους του Αιγαίου.
1942.—Μετά από αεροπορικό βομβαρδισμό, στον Ναύσταθμο Μάλτας, βρίσκουν τον θάνατο ο ηρωικός κυβερνήτης του υποβρυχείου ‘’Γλάυκος’’, Βασίλειος Αρσλάνογλου και ο συγκυβερνήτης Ιωάννης Κωστάκος.
1943.—Τμήμα Ελλήνων ανταρτών του ΕΣΑΠ, [Ελληνικού Στρατού Απελευθερωτικής Προσπαθείας], εξουδετέρωσε τη γερμανική φρουρά των μεταλλείων Τσαγκλή Φαρσάλων και κατέστρεψε τα μηχανήματα που υπήρχαν σ’ αυτά.
.—Πεθαίνει ο μεγάλος μας ποιητής Κωστής Παλαμάς σε ηλικία 84 ετών, εν μέσω στυγνής 13-1-1859 ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΩΣΤΗΣστρατιωτικής κατοχής, με την Ελλάδα να γεννοκτονήται από την πείνα. Είναι ο νεότερος εθνικὸς ποιητής μας και μία απὸ τις κορυφαίες πνευματικὲς φυσιογνωμίες του νεότερου ελληνισμού. Τρυφερός και λεπτός, ζωγραφικός και αισθηματικός στα λυρικά του ποιήματα, ήξερε να γίνεται μεγαλόπνευστος και προφητικὸς με τα μεγάλα ποιητικά του συνθέματα. Μέσα σ᾿ αυτά περνάει η αίγλη και τα ερείπια, η μοίρα και το μέλλον της Ελλάδας, της αιώνιας Ελλάδας αρχαίας – βυζαντινής – τουρκοκρατούμενης – επαναστατημένης, ελευθερωμένης. Στην κηδεία του, την επομένη στις 28/2/1943, πραγματοποιήθηκε το πρώτο μεγάλο αντικατοχικό συλλαλητήριο. Ο Άγγελος Σικελιανός απαγγέλλει το ”Ηχήστε οι σάλπιγγες” και ο λαός ψάλλει με ενθουσιασμό τον Εθνικό μας Ύμνο. «Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα!»
1952.—Πεθαίνει στην Κηφισιά των Αθηνών ο στρατηγός, πολιτικός αλλά και δικτάτορας την περίοδο 1921 – 1926 Θεόδωρος Πάγκαλος. Ήταν το τρίτο παιδί του γιατρού και βουλευτή Αττικοβοιωτίας Δημητρίου Πάγκαλου και της Κατίγκως Χατζημελέτη, κόρης αρχοντικής οικογένειας της Ελευσίνας με αρβανίτικη καταγωγή. Ανάδοχος του Θεοδώρου ήταν ο στρατηγός και μακρινός συγγενής του Τιμολέοντας Βάσος – Μαυροβουνιώτης, υιός του ήρωα του ’21.
.—Με υπουργική απόφαση (Εφημερίς της Κυβερνήσεως/5.3.1952) το Μέγαρο της Βουλής κατατάσσεται μαζί με άλλα έντεκα κτήρια στην ειδική κατηγορία των οικοδομημάτων ειδικής προστασίας.
1959.—Οι Άγγλοι δίδουν αμνηστίαν εις τον αρχηγόν της Ε.Ο.Κ.Α. συνταγματάρχην Γ. Γρίβαν (Διγενή), αλλά ταυτοχρόνως διατάσσουν τον εκτοπισμόν του από την Κύπρον.
1982.—Ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου επισκέπτεται την Κύπρο.
1990.—Οριστικοποιείται, παρά την οξύτατη επίθεση της Εκκλησίας, ο πολιτικός γάμος και οι νέες διαδικασίες διαζυγίου στην Κύπρο.
1991.—Για πρώτη φορά μετά το 1989, βουλγαρική κυβέρνηση αναφέρθηκε επίσημα στο μακεδονικό ζήτημα. Σε ανακοίνωση του βουλγαρικού υπουργείου εξωτερικών στις 27/2/1991, αναφέρεται ότι « για την < πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία της μακεδονίας> σε περίπτωση που αυτή αποφάσιζε την ανεξαρτησία της, η βουλγαρία θα προχωρούσε στην άμεση αναγνώρησή της» Με την άποψη αυτή συμφώνησαν και τα κυριότερα πολιτικά κόμματα. Έτσι όταν στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 8/9/1991 στην ΠΓΔΜ το 95,09% του πληθυσμού τάχθηκε υπέρ της κυριαρχίας μίας αυτόνομης μακεδονίας, τα βουλγαρικά κόμματα εξέφρασαν με ανακοινώσεις τους την ικανοποίησή τους για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ενώ σύσσωμος ο βουλγαρικός τύπος υποδέχθηκε με ιδιαίτερη χαρά την θετική έκβαση του δημοψηφίσματος.
.—Στο 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ η Αλέκα Παπαρήγα εκλέγεται Γενική Γραμματέας, θέση στην οποία επανεξελέγη και από τα συνέδρια του κόμματος στις 26 Μαΐου 1996 και 22 Φεβρουαρίου του 2009. Ήταν η πρώτη γυναίκα γενική γραμματέας του Κ.Κ.Ε. και η πρώτη γυναίκα αρχηγός κόμματος στην Ελλάδα.
1992.—Ολοκληρώνεται στην Ακρόπολη η μετακίνηση του πέμπτου κίονα της νότιας πλευράς του Παρθενώνα, που είχε καταστραφεί εν μέρει από το βομβαρδισμό του Μοροζίνι, το 1687.
2008.—Ανακοινώνεται από τον Πρόεδρο της Βουλής η υπογραφή προγραμματικής συμφωνίας, με την οποία ανατίθεται στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο να μελετήσει τον εξωραϊσμό του Μεγάρου της Βουλής και να εκτιμήσει τη δυνατότητα επέκτασης των χώρων εργασίας.
http://eistorias.wordpress.com/2014/02/ ... more-16050
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
28 Φεβρουαρίου
.—Λήγει η Δ’ Οικουμενική Σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως. Συγκλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Μαρκιανό και τη σύζυγό του, Αυγούστα Πουλχερία το 451 στην Χαλκηδόνα. Αποτελούνταν από 650 επισκόπους και καταπολέμησε τη διδασκαλία του Μονοφυσιτισμού, η οποία, με πρωτεργάτη τον αρχιμανδρίτη Ευτυχή, δίδασκε ότι η θεία φύση του Χριστού απορρόφησε πλήρως την ανθρώπινη. Αναφέρεται και ένα θαύμα που έγινε κατά την διάρκεια της Συνόδου, το οποίο βοήθησε στην αποσαφήνιση του δόγματος. Όταν συνήχθησαν οι επίσκοποι που έλαβαν μέρος στην Σύνοδο, έγραψαν το Ορθόδοξο δόγμα σε έναν τόμο και το δόγμα του Μονοφυσιτισμού σε έναν άλλο. Τοποθέτησαν και τους δύο τόμους μέσα στην θήκη των λειψάνων της Αγίας Ευφημίας, στον ιερό ναό της οποίας πραγματοποιήθηκαν οι συνεδριάσεις, και εσφράγισαν την λειψανοθήκη. Έπειτα από ορισμένες ημέρες, βρήκαν τον τόμο των Ορθοδόξων στην αγκαλιά της Αγίας και τον τόμο των Μονοφυσιτών, στα πόδια της.
1751.—Αρνούμενη να αλλαξοπιστήσει και να υποπέσει στις ορέξεις γενίτσαρου, η Νεομάρτυς Κυράννα από την Αβυσσώκα [σημερινή Όσσα της Θεσσαλονίκης], ρίπτετε στις φυλακές. Μετά από πολλές ημέρες ξυλοδαρμού, παρέδωσε το πνεύμα της στις φυλακές της Θεσσαλονίκης.
1770.—Ο Θεόδωρος Ορλώφ καταπλέει εις Οίτυλον (δυτική Μάνη) με μερικά πλοία και 1000 στρατιώτας, διά να εξεγείρη τους Μανιάτας, όπως είχε προαποφασισθή μετά τού Παπάζωλη. Οι Μανιάται αρνούνται να ορκισθούν πίστιν εις την αυτοκράτειραν της Ρωσίας Αικατερίνην, όπως απαιτούσε ο Ορλώφ. Δέχονται, εν τούτοις, να εκστρατεύσουν και καταρτίζουν δύο λεγεώνας.Η έλλειψη οργάνωσης και η ανεπάρκεια των δυνάμεων, είχαν ως φυσιολογική κατάληψη την αποτυχία του εγχειρήματος, για την οποία ορισμένοι Ρώσοι ιστορικοί, έσπευσαν να κατηγορήσουν τους επαναστάτες.
1823.—Τα μέλη του Νομοτελεστικού εγκαθίστανται στα Αγιαννίτικα Καλύβια Κυνουρίας.
1842.—Οι Έλληνες επαναστάτες υπό τον Κωνσταντίνον Μαυρομιχάλην κάμνουν έφοδον δια την κατάληψιν του φρουρίου Κορώνης αλλ’ αποτυγχάνουν.
1826.—Τρεις μέρες μετά την πτώση του Βασιλαδιού στα χέρια των οθωμανών, οι αιγύπτιοι καταλαμβάνουν τα άλλα δύο νησάκια, τον Ντολμά και τον Πόρο που αποτελούσαν το προπύργιο της άμυνας του Μεσολογγίου από την πλευρά της λιμνοθάλασσας. Τα νησάκια κυριεύθηκαν παρά την ηρωική αντίσταση της φρουράς τους (350 άνδρες) που σχεδόν όλοι σκοτώθηκαν, μαζί με τον αρχηγό τους, στρατηγό Γ.Λιακατά. Αμέσως έπεσε και το Αιτωλικό στα χέρια των εχθρών αφαιρώντας από τους πολιορκημένους το προγεφύρωμα της χερσαίας τους άμυνας.
1828.—Ο Μιαούλης αναχωρεί για την Χίο προκειμένου να την υπερασπιστεί. Σε αναφορά προς την Κυβέρνηση, και αφού εξέθετε όσα διαδραματίστηκαν, διατύπωνε την άποψη ότι οι πειρατές είχαν την κρυφή συγκατάθεση αισχροκερδών ανδρών που κατείχαν σημαντικές δημόσιες θέσεις. Ακόμα ενημέρωνε τον Συνταγματάρχη Φαβιέρο, ότι ορισμένοι από τους πειρατές (Διαμαντής, Ζορμπάς, Δουμπιώτης κ.α.) είχαν επιβιβασθεί σε δύο κατασχεθείσες Γολέτες και κατευθύνονταν προς την έδρα της Κυβερνήσεως για να συναντηθούν με τον Καποδίστρια.
1862.—Παράλληλα με την εξέγερση στο Ναύπλιο, σε άλλα σημεία του Ελληνικού κράτους, σημειώνονται μικρότερης κλίμακας εξεγέρσεις. Σε μία από αυτές, ο εις Σύρον υπηρετών λοχαγός Ν. Λεωτσάκος, παραλαμβάνει την φρουράν της νήσου και μεταβαίνει εις την Κύθνον, διά να απελευθερώση τον κρατούμενον εις τας εκεί φυλακάς Επαμεινώνδα Δεληγεώργην καί άλλους αντιοθωνιστάς πολιτικούς. Επακολουθεί σύρραξις [28/2 – 1/3], με τας αποσταλείσας κυβερνητικάς δυνάμεις, κατ’ αυτήν δε ο Λεωτσάκος και οι δύο αφωσιωμένοι συνεργάται του, ο ανθυπολοχαγός Π. Μωραϊτίνης και ο ενθουσιώδης φοιτητής Α. Σκαρβέλης, πίπτουν την 1η Μαρτίου, έπειτα από δίωρον ηρωϊκόν αγώνα. Το δράμα της Κύθνου είχε τεραστίαν απήχησιν εις ολόκληρον την Ελλάδα και εξήγειρέ τι περισσότερον τα πνεύματα εναντίον του Όθωνος. Ο λοχαγός Λεωτσάκος, γενναίος αξιωματικός με μεγάλο γόητρο λόγω της διάκρισης του κατά την επανάσταση των Ελλήνων στην Θεσσαλία κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο, είχε σταλεί στην Σύρο με δυσμενή μετάθεση, λόγω της αντιπαλότητάς του με τον βασιλέα Όθωνα.
1888.—Ο Αθανάσιος Μανωλόπουλος αποφάσισε την ανέγερση του Δημοτικού Μανωλοπούλειου νοσοκομείου στον Πύργο Ηλείας, με δικές του δαπάνες. Εκτός απο τον Αθανάσιο Μανωλόπουλο, χρήματα έδωσε μέσω του κληροδοτήματος του και ο πεθερός του Μανωλόπουλου, ο Ιωάννης Κανδηλιεράς. Το κτήριο σχεδιάστηκε από τον Τσίλλερ. Επίσης το κληροδότημα Λυρή, το 1890, πρόσφερε 20 χιλιάδες δραχμές, ενώ ο πλούσιος σταφιδέμπορος Αγγελής Παπαδόπουλος ανέλαβε την δαπάνη για τα πρώτα 20 κρεβάτια.
1914.—Οι κάτοικοι της Βορείου Ηπείρου, αρνούμενοι να συμβιβαστούν με τις απαιτήσεις των Μεγάλων Δυνάμεων και την συναίνεση του Βενιζέλου για αποχώρηση του Ελληνικού στρατού, επαναστάτησαν και σχημάτισαν προσωρινή κυβέρνηση με πρωτεύουσα το Αργυρόκαστρο και πρόεδρο τον Γεώργιο Χρηστάκη-Ζωγράφο.
1915.—Η κυβέρνηση ανακοινώνει πως θα εκδόσει βασιλικό διάταγμα, το οποίο θα κηρύσσει την αφομοίωση των «νέων χωρών» ώστε να καταστεί δυνατή η διενέργεια εκλογών. Είναι αμφίβολο αν στο διάταγμα συμπεριελήφθει και η Βόρεια Ήπειρος.
1919.—Το ελληνικόν εκστρατευτικό σώμα εις την Ρωσία μάχεται εναντίον των μπολσεβίκων.
1920.—Τα ελληνικά σώματα στη Μ. Ασία ετοιμάζονται δια την νέα εξόρμησή τους.
1921.—Σε ολόκληρο το μέτωπο επικρατεί ηρεμία.
.—Με απόφαση της ΚΕ του ΣΕΚΕ (Κ) μετονομάζεται σε «Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας» (ΚΚΕ). Τον Απρίλιο του 1920, στο Β’ συνέδριο του ΣΕΚΕ, αποφασίσθηκε η προσχώρηση του κόμματος στην Κομμουνιστική Διεθνή και μετονομάσθηκε αρχικά σε Σοσιαλιστικό Εργατικό (Κομμουνιστικό) Κόμμα. Το 1921 η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος αποφασισε νέα μετονομασία, σε Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδος, τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όπως όριζε ο 17ος όρος από τους 21 συνολικά της Κομμ.Διεθνούς. Το 1924 αποφασίσθηκε οριστικά η ονομασία που έχει μέχρι και σήμερα, σε ΚΚΕ.
1922.—Η ελληνική στρατιά στη Μ. Ασία μάχεται με περιπόλους και πυροβολικόν.
1925.—Μετά την παγκόσμια κατακραυγή για την πρωτοφανή απόφαση των τούρκων να απελάσουν τον Οικουμενικό Πατριάρχη, [βλ.30/01], παρουσιάζονται διαλλακτικότεροι, επιθυμώντας την τακτοποίηση του θέματος πρίν αυτό κατέλθει στην Κοινωνία των Εθνών.
http://eistorias.wordpress.com/2014/01/ ... %BF%CF%85/
1927.—Ιδρύεται ο ‘’Οίκος Ναύτου’’ στην χώρα μας, με την απόφαση, ως άρθρο 1 του π.δ. της 1ης Μαρτίου 1927 (ΦΕΚ Α΄ 32) και λειτουργεί με τον ν.4075/2012 (ΦΕΚ Α΄89). Σχετικά με το ΝΑΤ, από τα έσοδα του οποίου παρέχεται και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους ναυτικούς (εν ενεργεία και συνταξιούχους) μέσω του Οίκου Ναύτου (Ο.Ν.), την αρχική σύλληψη της ιδέας του, πρέπει να την αναζητήσουμε στις Σπέτσες, όπου και εφαρμόστηκε ένα υποτυπώδες σύστημα περίθαλψης των «ενδεών ναυτικών». Συνοπτικά θα μπορούσε κανείς να αναφερθεί στα διατάγματα του 1833 που ρύθμιζαν πολλά πρακτικά προβλήματα και οδηγούσαν στην επικράτηση της ιδέας της κοινωνικής μέριμνας και προστασίας του ναυτικού. Ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου, ήταν ο πλοίαρχος Γεράσιμος Ζωχιός. [Διετέλεσε Υπουργός επί των ναυτικών, στην μικρότερης διαρκείας - 5 ημερών - Κυβέρνηση του Επαμεινώνδα Δεληγιώργη, τον Νοέμβριο του 1876].
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο συνεχίζεται η δράση πυροβολικού και περιπόλων.
.—Ο διάδοχος Παύλος και η συνοδεία του, φτάνουν στα Γιάννενα, στο πλαίσιο της περιοδείας του στο μέτωπο.
1942.—Δεκαπέντε χιλιάδες άπορα παιδιά σιτίζονται στα δημοτικά παιδικά συσσίτια, που λειτουργούν χάρη στις γενναίες εισφορές εύπορων οικογενειών και της Εκκλησίας της Ελλάδος.
1943.—Στην κηδεία του Κωστή Παλαμά, που ακολούθησε πλήθος Ελλήνων, πραγματοποιήθηκε το πρώτο μεγάλο αντικατοχικό συλλαλητήριο. Ο Άγγελος Σικελιανός συγκίνησε με την απαγγελία του “Ηχήστε οι σάλπιγγες” , και το πλήθος Ελλήνων έψαλλε τον Εθνικό Ύμνο.“ Όλοι είχαμε αφήσει τα κορμιά μας πίσω και προχωρούσαμε με το νεκρό“.
1945.—Ολοκληρώνεται ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ, κατόπιν της Συμφωνίας της Βάρκιζας.
.—Καταδρομική επιχείρηση μεγάλης κλίμακας από ισχυρό συγκρότημα 513 αντρών του Ιερού Λόχου, προς κατάληψη και απελευθέρωση της νήσου Τήνου.
1946.—Χάνει την ζωή του ο πιλότος Κωνσταντίνος Βογαδίνης, σε αεροπορικό ατύχημα που συνέβη στον Σκαραμαγκά Αττικής κατά τη διάρκεια διατεταγμένης πτήσεως.
1952.—Πολεμικό αεροσκάφος με χειριστή τον Ανθυποσμηναγό Δαβάκη Δίκαιο, και ως εκπαιδευόμενο, το Δόκιμο Έφεδρο Χειριστή Χριστοδουλίδη Κ., κατά την απογείωσή του από το αεροδρόμιο Δεκέλειας προσέκρουσε σε ξύλινο παράπηγμα και ανατράπηκε. Ο χειριστής πέθανε λίγες ώρες μετά το ατύχημα, ενώ ο Χριστοδουλίδης σώθηκε σοβαρά τραυματισμένος.
1953.—Η Ελλάδα, Γιουγκοσλαβία και τουρκία, υπογράφουν το Βαλκανικό Σύμφωνο. Ένα χρόνο μετά [9/8/1954],τα τρία κράτη θα υπογράψουν την τελική συνθήκη συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας [..] Η Γιουγκοσλαβία όμως δεσμευόταν μόνο στο ότι, σε περίπτωση συγκρούσεως Ανατολής Δύσης, θα πολεμούσε κατά των Σοβιετικών, αρνούμενη όμως να θέσει τον στρατό της υπό την σκέπη του ΝΑΤΟ. Η προσέγγυση της Μόσχας που ακολούθησε, και η εξάλειψη της σοβιετικής απειλής κατά της Γιουγκοσλαβίας, οδήγησε στην εξασθένηση του Βαλκανικού Συμφώνου του 1954, ενώ η ελληνοτουρκική διένεξις για το Κυπριακό κατέληξε στην απονέκρωσή του.
1959.—Η ελληνική Βουλή με ψήφους 170 έναντι 117, απορρίπτει την πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που υπέγραψε τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου για το Κυπριακό, δηλώνοντας ότι, πρόκειται «για τας ευτυχεστέρας ημέρας της ζωής μου». Οι βουλευτές της ΕΡΕ χειροκροτούν, ενώ ο Σοφοκλής Βενιζέλος αποχωρεί κραυγάζοντας: «Ζήτω η Ένωσις».
1963.—Ο πρόεδρος της Βουλής Κ. Ροδόπουλος ανακοινώνει ότι τίθεται σε εφαρμογή το απουσιολόγιο των βουλευτών, το οποίο, μεταξύ άλλων, προβλέπει την παρακράτηση του 5% της βουλευτικής αποζημίωσης των βουλευτών που απουσιάζουν από πέντε τουλάχιστον συνεδριάσεις το μήνα (…).
1970.—Σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα εντοπίζονται στα Ψηλά Αλώνια, στην Πάτρα.
1973.—Συγκροτείται Επιτροπή για την παραλαβή των φιλοτεχνημένων προσωπογραφιών όσων διετέλεσαν πρωθυπουργοί της χώρας, και την ανάρτησή τους στον χώρο της Βιβλιοθήκης, που διαμορφώθηκε ειδικά για τον σκοπό αυτό.
1993.—Γερμανός αρχαιολόγος δηλώνει, ότι νέα αρχαιολογικά ευρήματα στην αρχαία Τροία αποτελούν ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία, ότι έγινε ο Τρωικός Πόλεμος.
2002.—Η δραχμή εγκαταλείπεται οριστικά την Ελλάδα. Κύριο νόμισμα στην Ελλάδα το Ευρώ.
http://eistorias.wordpress.com/2014/02/ ... more-16066
.—Λήγει η Δ’ Οικουμενική Σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως. Συγκλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Μαρκιανό και τη σύζυγό του, Αυγούστα Πουλχερία το 451 στην Χαλκηδόνα. Αποτελούνταν από 650 επισκόπους και καταπολέμησε τη διδασκαλία του Μονοφυσιτισμού, η οποία, με πρωτεργάτη τον αρχιμανδρίτη Ευτυχή, δίδασκε ότι η θεία φύση του Χριστού απορρόφησε πλήρως την ανθρώπινη. Αναφέρεται και ένα θαύμα που έγινε κατά την διάρκεια της Συνόδου, το οποίο βοήθησε στην αποσαφήνιση του δόγματος. Όταν συνήχθησαν οι επίσκοποι που έλαβαν μέρος στην Σύνοδο, έγραψαν το Ορθόδοξο δόγμα σε έναν τόμο και το δόγμα του Μονοφυσιτισμού σε έναν άλλο. Τοποθέτησαν και τους δύο τόμους μέσα στην θήκη των λειψάνων της Αγίας Ευφημίας, στον ιερό ναό της οποίας πραγματοποιήθηκαν οι συνεδριάσεις, και εσφράγισαν την λειψανοθήκη. Έπειτα από ορισμένες ημέρες, βρήκαν τον τόμο των Ορθοδόξων στην αγκαλιά της Αγίας και τον τόμο των Μονοφυσιτών, στα πόδια της.
1751.—Αρνούμενη να αλλαξοπιστήσει και να υποπέσει στις ορέξεις γενίτσαρου, η Νεομάρτυς Κυράννα από την Αβυσσώκα [σημερινή Όσσα της Θεσσαλονίκης], ρίπτετε στις φυλακές. Μετά από πολλές ημέρες ξυλοδαρμού, παρέδωσε το πνεύμα της στις φυλακές της Θεσσαλονίκης.
1770.—Ο Θεόδωρος Ορλώφ καταπλέει εις Οίτυλον (δυτική Μάνη) με μερικά πλοία και 1000 στρατιώτας, διά να εξεγείρη τους Μανιάτας, όπως είχε προαποφασισθή μετά τού Παπάζωλη. Οι Μανιάται αρνούνται να ορκισθούν πίστιν εις την αυτοκράτειραν της Ρωσίας Αικατερίνην, όπως απαιτούσε ο Ορλώφ. Δέχονται, εν τούτοις, να εκστρατεύσουν και καταρτίζουν δύο λεγεώνας.Η έλλειψη οργάνωσης και η ανεπάρκεια των δυνάμεων, είχαν ως φυσιολογική κατάληψη την αποτυχία του εγχειρήματος, για την οποία ορισμένοι Ρώσοι ιστορικοί, έσπευσαν να κατηγορήσουν τους επαναστάτες.
1823.—Τα μέλη του Νομοτελεστικού εγκαθίστανται στα Αγιαννίτικα Καλύβια Κυνουρίας.
1842.—Οι Έλληνες επαναστάτες υπό τον Κωνσταντίνον Μαυρομιχάλην κάμνουν έφοδον δια την κατάληψιν του φρουρίου Κορώνης αλλ’ αποτυγχάνουν.
1826.—Τρεις μέρες μετά την πτώση του Βασιλαδιού στα χέρια των οθωμανών, οι αιγύπτιοι καταλαμβάνουν τα άλλα δύο νησάκια, τον Ντολμά και τον Πόρο που αποτελούσαν το προπύργιο της άμυνας του Μεσολογγίου από την πλευρά της λιμνοθάλασσας. Τα νησάκια κυριεύθηκαν παρά την ηρωική αντίσταση της φρουράς τους (350 άνδρες) που σχεδόν όλοι σκοτώθηκαν, μαζί με τον αρχηγό τους, στρατηγό Γ.Λιακατά. Αμέσως έπεσε και το Αιτωλικό στα χέρια των εχθρών αφαιρώντας από τους πολιορκημένους το προγεφύρωμα της χερσαίας τους άμυνας.
1828.—Ο Μιαούλης αναχωρεί για την Χίο προκειμένου να την υπερασπιστεί. Σε αναφορά προς την Κυβέρνηση, και αφού εξέθετε όσα διαδραματίστηκαν, διατύπωνε την άποψη ότι οι πειρατές είχαν την κρυφή συγκατάθεση αισχροκερδών ανδρών που κατείχαν σημαντικές δημόσιες θέσεις. Ακόμα ενημέρωνε τον Συνταγματάρχη Φαβιέρο, ότι ορισμένοι από τους πειρατές (Διαμαντής, Ζορμπάς, Δουμπιώτης κ.α.) είχαν επιβιβασθεί σε δύο κατασχεθείσες Γολέτες και κατευθύνονταν προς την έδρα της Κυβερνήσεως για να συναντηθούν με τον Καποδίστρια.
1862.—Παράλληλα με την εξέγερση στο Ναύπλιο, σε άλλα σημεία του Ελληνικού κράτους, σημειώνονται μικρότερης κλίμακας εξεγέρσεις. Σε μία από αυτές, ο εις Σύρον υπηρετών λοχαγός Ν. Λεωτσάκος, παραλαμβάνει την φρουράν της νήσου και μεταβαίνει εις την Κύθνον, διά να απελευθερώση τον κρατούμενον εις τας εκεί φυλακάς Επαμεινώνδα Δεληγεώργην καί άλλους αντιοθωνιστάς πολιτικούς. Επακολουθεί σύρραξις [28/2 – 1/3], με τας αποσταλείσας κυβερνητικάς δυνάμεις, κατ’ αυτήν δε ο Λεωτσάκος και οι δύο αφωσιωμένοι συνεργάται του, ο ανθυπολοχαγός Π. Μωραϊτίνης και ο ενθουσιώδης φοιτητής Α. Σκαρβέλης, πίπτουν την 1η Μαρτίου, έπειτα από δίωρον ηρωϊκόν αγώνα. Το δράμα της Κύθνου είχε τεραστίαν απήχησιν εις ολόκληρον την Ελλάδα και εξήγειρέ τι περισσότερον τα πνεύματα εναντίον του Όθωνος. Ο λοχαγός Λεωτσάκος, γενναίος αξιωματικός με μεγάλο γόητρο λόγω της διάκρισης του κατά την επανάσταση των Ελλήνων στην Θεσσαλία κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο, είχε σταλεί στην Σύρο με δυσμενή μετάθεση, λόγω της αντιπαλότητάς του με τον βασιλέα Όθωνα.
1888.—Ο Αθανάσιος Μανωλόπουλος αποφάσισε την ανέγερση του Δημοτικού Μανωλοπούλειου νοσοκομείου στον Πύργο Ηλείας, με δικές του δαπάνες. Εκτός απο τον Αθανάσιο Μανωλόπουλο, χρήματα έδωσε μέσω του κληροδοτήματος του και ο πεθερός του Μανωλόπουλου, ο Ιωάννης Κανδηλιεράς. Το κτήριο σχεδιάστηκε από τον Τσίλλερ. Επίσης το κληροδότημα Λυρή, το 1890, πρόσφερε 20 χιλιάδες δραχμές, ενώ ο πλούσιος σταφιδέμπορος Αγγελής Παπαδόπουλος ανέλαβε την δαπάνη για τα πρώτα 20 κρεβάτια.
1914.—Οι κάτοικοι της Βορείου Ηπείρου, αρνούμενοι να συμβιβαστούν με τις απαιτήσεις των Μεγάλων Δυνάμεων και την συναίνεση του Βενιζέλου για αποχώρηση του Ελληνικού στρατού, επαναστάτησαν και σχημάτισαν προσωρινή κυβέρνηση με πρωτεύουσα το Αργυρόκαστρο και πρόεδρο τον Γεώργιο Χρηστάκη-Ζωγράφο.
1915.—Η κυβέρνηση ανακοινώνει πως θα εκδόσει βασιλικό διάταγμα, το οποίο θα κηρύσσει την αφομοίωση των «νέων χωρών» ώστε να καταστεί δυνατή η διενέργεια εκλογών. Είναι αμφίβολο αν στο διάταγμα συμπεριελήφθει και η Βόρεια Ήπειρος.
1919.—Το ελληνικόν εκστρατευτικό σώμα εις την Ρωσία μάχεται εναντίον των μπολσεβίκων.
1920.—Τα ελληνικά σώματα στη Μ. Ασία ετοιμάζονται δια την νέα εξόρμησή τους.
1921.—Σε ολόκληρο το μέτωπο επικρατεί ηρεμία.
.—Με απόφαση της ΚΕ του ΣΕΚΕ (Κ) μετονομάζεται σε «Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας» (ΚΚΕ). Τον Απρίλιο του 1920, στο Β’ συνέδριο του ΣΕΚΕ, αποφασίσθηκε η προσχώρηση του κόμματος στην Κομμουνιστική Διεθνή και μετονομάσθηκε αρχικά σε Σοσιαλιστικό Εργατικό (Κομμουνιστικό) Κόμμα. Το 1921 η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος αποφασισε νέα μετονομασία, σε Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδος, τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όπως όριζε ο 17ος όρος από τους 21 συνολικά της Κομμ.Διεθνούς. Το 1924 αποφασίσθηκε οριστικά η ονομασία που έχει μέχρι και σήμερα, σε ΚΚΕ.
1922.—Η ελληνική στρατιά στη Μ. Ασία μάχεται με περιπόλους και πυροβολικόν.
1925.—Μετά την παγκόσμια κατακραυγή για την πρωτοφανή απόφαση των τούρκων να απελάσουν τον Οικουμενικό Πατριάρχη, [βλ.30/01], παρουσιάζονται διαλλακτικότεροι, επιθυμώντας την τακτοποίηση του θέματος πρίν αυτό κατέλθει στην Κοινωνία των Εθνών.
http://eistorias.wordpress.com/2014/01/ ... %BF%CF%85/
1927.—Ιδρύεται ο ‘’Οίκος Ναύτου’’ στην χώρα μας, με την απόφαση, ως άρθρο 1 του π.δ. της 1ης Μαρτίου 1927 (ΦΕΚ Α΄ 32) και λειτουργεί με τον ν.4075/2012 (ΦΕΚ Α΄89). Σχετικά με το ΝΑΤ, από τα έσοδα του οποίου παρέχεται και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους ναυτικούς (εν ενεργεία και συνταξιούχους) μέσω του Οίκου Ναύτου (Ο.Ν.), την αρχική σύλληψη της ιδέας του, πρέπει να την αναζητήσουμε στις Σπέτσες, όπου και εφαρμόστηκε ένα υποτυπώδες σύστημα περίθαλψης των «ενδεών ναυτικών». Συνοπτικά θα μπορούσε κανείς να αναφερθεί στα διατάγματα του 1833 που ρύθμιζαν πολλά πρακτικά προβλήματα και οδηγούσαν στην επικράτηση της ιδέας της κοινωνικής μέριμνας και προστασίας του ναυτικού. Ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου, ήταν ο πλοίαρχος Γεράσιμος Ζωχιός. [Διετέλεσε Υπουργός επί των ναυτικών, στην μικρότερης διαρκείας - 5 ημερών - Κυβέρνηση του Επαμεινώνδα Δεληγιώργη, τον Νοέμβριο του 1876].
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο συνεχίζεται η δράση πυροβολικού και περιπόλων.
.—Ο διάδοχος Παύλος και η συνοδεία του, φτάνουν στα Γιάννενα, στο πλαίσιο της περιοδείας του στο μέτωπο.
1942.—Δεκαπέντε χιλιάδες άπορα παιδιά σιτίζονται στα δημοτικά παιδικά συσσίτια, που λειτουργούν χάρη στις γενναίες εισφορές εύπορων οικογενειών και της Εκκλησίας της Ελλάδος.
1943.—Στην κηδεία του Κωστή Παλαμά, που ακολούθησε πλήθος Ελλήνων, πραγματοποιήθηκε το πρώτο μεγάλο αντικατοχικό συλλαλητήριο. Ο Άγγελος Σικελιανός συγκίνησε με την απαγγελία του “Ηχήστε οι σάλπιγγες” , και το πλήθος Ελλήνων έψαλλε τον Εθνικό Ύμνο.“ Όλοι είχαμε αφήσει τα κορμιά μας πίσω και προχωρούσαμε με το νεκρό“.
1945.—Ολοκληρώνεται ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ, κατόπιν της Συμφωνίας της Βάρκιζας.
.—Καταδρομική επιχείρηση μεγάλης κλίμακας από ισχυρό συγκρότημα 513 αντρών του Ιερού Λόχου, προς κατάληψη και απελευθέρωση της νήσου Τήνου.
1946.—Χάνει την ζωή του ο πιλότος Κωνσταντίνος Βογαδίνης, σε αεροπορικό ατύχημα που συνέβη στον Σκαραμαγκά Αττικής κατά τη διάρκεια διατεταγμένης πτήσεως.
1952.—Πολεμικό αεροσκάφος με χειριστή τον Ανθυποσμηναγό Δαβάκη Δίκαιο, και ως εκπαιδευόμενο, το Δόκιμο Έφεδρο Χειριστή Χριστοδουλίδη Κ., κατά την απογείωσή του από το αεροδρόμιο Δεκέλειας προσέκρουσε σε ξύλινο παράπηγμα και ανατράπηκε. Ο χειριστής πέθανε λίγες ώρες μετά το ατύχημα, ενώ ο Χριστοδουλίδης σώθηκε σοβαρά τραυματισμένος.
1953.—Η Ελλάδα, Γιουγκοσλαβία και τουρκία, υπογράφουν το Βαλκανικό Σύμφωνο. Ένα χρόνο μετά [9/8/1954],τα τρία κράτη θα υπογράψουν την τελική συνθήκη συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας [..] Η Γιουγκοσλαβία όμως δεσμευόταν μόνο στο ότι, σε περίπτωση συγκρούσεως Ανατολής Δύσης, θα πολεμούσε κατά των Σοβιετικών, αρνούμενη όμως να θέσει τον στρατό της υπό την σκέπη του ΝΑΤΟ. Η προσέγγυση της Μόσχας που ακολούθησε, και η εξάλειψη της σοβιετικής απειλής κατά της Γιουγκοσλαβίας, οδήγησε στην εξασθένηση του Βαλκανικού Συμφώνου του 1954, ενώ η ελληνοτουρκική διένεξις για το Κυπριακό κατέληξε στην απονέκρωσή του.
1959.—Η ελληνική Βουλή με ψήφους 170 έναντι 117, απορρίπτει την πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που υπέγραψε τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου για το Κυπριακό, δηλώνοντας ότι, πρόκειται «για τας ευτυχεστέρας ημέρας της ζωής μου». Οι βουλευτές της ΕΡΕ χειροκροτούν, ενώ ο Σοφοκλής Βενιζέλος αποχωρεί κραυγάζοντας: «Ζήτω η Ένωσις».
1963.—Ο πρόεδρος της Βουλής Κ. Ροδόπουλος ανακοινώνει ότι τίθεται σε εφαρμογή το απουσιολόγιο των βουλευτών, το οποίο, μεταξύ άλλων, προβλέπει την παρακράτηση του 5% της βουλευτικής αποζημίωσης των βουλευτών που απουσιάζουν από πέντε τουλάχιστον συνεδριάσεις το μήνα (…).
1970.—Σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα εντοπίζονται στα Ψηλά Αλώνια, στην Πάτρα.
1973.—Συγκροτείται Επιτροπή για την παραλαβή των φιλοτεχνημένων προσωπογραφιών όσων διετέλεσαν πρωθυπουργοί της χώρας, και την ανάρτησή τους στον χώρο της Βιβλιοθήκης, που διαμορφώθηκε ειδικά για τον σκοπό αυτό.
1993.—Γερμανός αρχαιολόγος δηλώνει, ότι νέα αρχαιολογικά ευρήματα στην αρχαία Τροία αποτελούν ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία, ότι έγινε ο Τρωικός Πόλεμος.
2002.—Η δραχμή εγκαταλείπεται οριστικά την Ελλάδα. Κύριο νόμισμα στην Ελλάδα το Ευρώ.
http://eistorias.wordpress.com/2014/02/ ... more-16066
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
01 Μαρτίου
86 π.Χ..—Ο επικεφαλής του στρατού της Ρώμης, Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας, εισέρχεται στην Αθήνα και καθαιρεί τον τύραννο Αριστίωνα, ο οποίος είχε την υποστήριξη των στρατευμάτων του Μιθριδάτη Στ’ Ευπάτορα.Αποτέλεσμα των εμφυλίων συγκρούσεων των Ρωμαίων κατακτητών, ήταν η καταστροφή της Αθήνας για άλλη μία φορά. Στα απομνημονεύματά του, ο Σύλλας περιγράφει πώς πήρε την πόλη μέσα στη νύχτα, εξαπολύοντας τα στρατεύματα του, τα οποία την λεηλάτησαν ανελέητα. Τα Μακρά Τείχη ισοπεδώθηκαν από τις πολιορκητικές μηχανές. Η καταστροφή ήταν τρομακτική και ο Πλούταρχος αναφέρει φρικτές ιστορίες που κυκλοφόρησαν αναφορικά με την έκταση της αιματοχυσίας. Μετά την καταστροφή ακολούθησε η κλοπή [όχι η πρώτη των Ρωμαίων]. Κατέσχεσε την βιβλιοθήκη του Απελλικώνος του Τηῒου, όπου υπήρχαν οι περισσότερες πραγματείες του Αριστοτέλη και του Θεόφραστου, που ακόμη δεν ήταν γνωστές στο ευρύ κοινό. Η Αθήνα μετατράπηκε σε κατακτημένη και υποτασσόμενη περιοχή των Ρωμαίων· δεν είχε πια το δικαίωμα της αυτονομίας. Το 84 π.Χ. δε, ο Σύλλας συγκέντρωσε ένα πλήθος αντικειμένων τέχνης συμπεριλαμβανομένων των στηλών από το Ολυμπίειον, για αποστολή στη Ρώμη.
293.—Ο Κωνστάντιος Χλωρός [Gaius Flavius Valerius Constantius, 25/3/περ.250 – 25/7/306], πατέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου και ο Γαλέριος Μαξιμιανός, ανακηρύσσονται Καίσαρες του Δυτικού και Ανατολικού αντίστοιχα τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, βάσει του συστήματος της Τετραρχίας [Quadrumviro],που δημιούργησε ο Αύγουστος Διοκλητιανός ο οποίος κατείχε και την ύψιστη εξουσία. Ο Ρωμαίος Διοκλητιανός, σε αντίθεση με το Ελληνικό πνεύμα, ανακήρυξε τη λατρεία του Δία (;) αποκλειστική κι υποχρεωτική θρησκεία της Αυτοκρατορίας, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ένας από τους πλέον βίαιους διωγμούς κατά των Χριστιανών [303-305].
317.—Ο Κωνσταντίνος Α΄ο Μέγας, εισέρχεται θριαμβευτικά στα Σέρδικα, [σημερινή Σόφια βουλγαρίας], όπου υπογράφεται η concordia Augustorum [η συμφωνία των Αυγούστων]. Είχε προηγηθεί η πυρετώδης του προετοιμασία, από το καλοκαίρι του 316, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον Λικίνιο, ο οποίος είχα ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του μετά την τελευταία τους σύγκρουση στις 8/10/314. Η συνάντηση των αντιπάλων έγινε μεταξύ 1/12/316 και 28/2/317 στην Θράκη. Το αποτέλεσμα της μάχης ήταν αμφίρροπο και ο Κωνσταντίνος προτίμησε να υπογράψει συμφωνία με το Λικίνιο. Παρέμενε όμως σε θέση ισχύος κι έτσι επέβαλε τους όρους του.Ο Λικίνιος χάρη στην γυναίκα του Κωνστάντια [αδελφή του Κωνσταντίνου Α’], διατήρησε τον θρόνο του. Ακολούθησε μια περίοδος λεπτής ισορροπίας, που κράτησε έως το 324.
1582.—Θεσπίζεται το Γρηγοριανό ημερολόγιο από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄. Πολύ πριν τον Πάπα Γρηγόριο, οι έλληνες του Βυζαντίου είχαν ήδη επισημάνει τις ατέλειες του Ιουλιανού ημερολογίου και πρότειναν την αντικατάστασή του με άλλο.Το 1324, ο Νικηφόρος Γρηγοράς, από την Ηράκλεια του Πόντου, ένας από τους επιφανέστερους Έλληνες επιστήμονες, επρότεινε στον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β’την διόρθωση, κάτι που δυστυχώς δεν έγινε τότε αποδεκτό « διά τον φόβον συγχύσεως των αμαθών και μερισμού της Εκκλησίας». Ο Νικηφόρος Γρηγοράς, με τον αστρολάβο που είχε κατασκευάσει, μπορούσε να βρίσκει τις θέσεις των αστἐρων με κάθε δυνατή ακρίβεια και να λύνει αστρονομικά προβλήματα. Με την μέθοδο αυτή, βρήκε όλες τις εκλείψεις από την έκλειψη του 448 επί Θεοδοσίου του Β’.
1770.—Οι Μανιάται, πιστεύσαντες εις τας απατηλάς υποσχέσεις τού Ορλώφ, κυριεύουν την Καλαμάτα.
1821.—Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αρχίζει την πορεία του προς τη Βλαχία αφού ενώθηκε με τα τμήματα του Γεωργάκη Ολύμπιου, του Φαρμάκη και πολλών Ελλήνων εθελοντών.
1825.—Ο Ιμπραήμ κυριεύει την επαρχία Κορινθίας αμαχητί.
1826.—Το Αιτωλικό παραδίδεται με συνθήκη στον Ιμπραήμ, μετά την πτώση των νησιών Ντολμά και Πόρος, που αποτελούσαν το προπύργιο της άμυνας του Μεσολογγίου από την πλευρά της λιμνοθάλασσας.Με την πτώση και του Αιτωλικού, οι πολιορκούμενοι έχασαν το προγεφύρωμα της χερσαίας τους άμυνας.
1830.—Διάταγμα της Κυβερνήσεως καθορίζει τις ισοτιμίες του καποδιστριακού φοίνικα. Μια λίρα στερλίνα αντιστοιχεί σε 29,20 φοίνικες και ένα νόμισμα 5 γαλλικών φράγκων σε 5,60 φοίνικες.
1833.—Πρώτη έπαρσις της Ελληνικής Σημαίας στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως.
1842.—Ημερομηνία γεννήσεως του μεγάλου ζωγράφου Νικόλαου Γύζη. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ο γεννημένος στην Τήνο ζωγράφος, έδειξε το χάρισμά του αντιγράφοντας λιθογραφίες του σπιτιού του ή των γειτόνων, αποσπώντας επαίνους. Προερχόμενος από πολυμελή οικογένεια, αφού συμπλήρωσε τις βασικές του σπουδές στην Αθήνα, εξασφάλισε υποτροφία από την Ακαδημία του Μονάχου, όπου του δόθηκε η ευκαιρία να προσεγγίσει σπουδαίους διδασκάλους και καλλιτέχνες. Ταυτοχρόνως θα γνωρίσει και άλλες τέχνες όπως η μουσική και το λυρικό θέατρο, όπου ενθουσιασμένος, δηλώνει λάτρης τους διά βίου. Η μεγάλη του προσήλωσις προς την πατρίδα σε πολλαπλά επίπεδα, ως έννοια αφηρημένη και συγκεκριμένη, διεπνέει το έργο του και προσφέρει τον μίτο για την κατανόηση της δημιουργίας του. Την εποχή της προετοιμασίας του για την οριστική του στροφή προς τις ιδεαλιστικές συνθέσεις, παρακάλεσε να του στείλουν κείμενα αρχαίας ελληνικής γραμματείας και από ανέκδοτη επιστολή προς τον πεθερό του μαθαίνουμε ότι μελετούσε Όμηρο και μυθολογία. Ο Γύζης εντάχθηκε και συνέβαλε στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι του Μονάχου, δεν έχασε όμως ποτέ την ταυτότητά του, παραμένοντας λάτρης και νοσταλγός της πατρίδος του.
1862.—Παράλληλα με την εξέγερση στο Ναύπλιο, σε άλλα σημεία του Ελληνικού κράτους, σημειώνονται μικρότερης κλίμακας εξεγέρσεις. Σε μία από αυτές, ο εις Σύρον υπηρετών λοχαγός Ν. Λεωτσάκος, παραλαμβάνει την φρουράν της νήσου και μεταβαίνει εις την Κύθνον, διά να απελευθερώση τον κρατούμενον εις τας εκεί φυλακάς Επαμεινώνδα Δεληγεώργην καί άλλους αντιοθωνιστάς πολιτικούς. Επακολουθεί σύρραξις [28/2 – 1/3], με τας αποσταλείσας κυβερνητικάς δυνάμεις, κατ’ αυτήν δε ο Λεωτσάκος και οι δύο αφωσιωμένοι συνεργάται του, ο ανθυπολοχαγός Π. Μωραϊτίνης και ο ενθουσιώδης φοιτητής Α. Σκαρβέλης, πίπτουν την 1η Μαρτίου, έπειτα από δίωρον ηρωϊκόν αγώνα. Το δράμα της Κύθνου είχε τεραστίαν απήχησιν εις ολόκληρον την Ελλάδα και εξήγειρέ τι περισσότερον τα πνεύματα εναντίον του Όθωνος. Ο λοχαγός Λεωτσάκος, γενναίος αξιωματικός με μεγάλο γόητρο λόγω της διάκρισης του κατά την επανάσταση των Ελλήνων στην Θεσσαλία κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο, είχε σταλεί στην Σύρο με δυσμενή μετάθεση, λόγω της αντιπαλότητάς του με τον βασιλέα Όθωνα.
1896.—Ημερομηνία γεννήσεως του διεθνούς φήμης Έλληνα διευθυντή ορχήστρας, συνθέτη και πιανίστα, Δημήτρη Μητρόπουλου.
1897.—Νίκη επί των τούρκων επιτυγχάνουν οι Κρήτες στους δύο πύργους της επαρχίας Κισσάμου.
1900.—Ιδρύθηκε η “Κρητική Ταχυδρομική Υπηρεσία”, που λειτούργησε σ’ ολόκληρο το νησί. Εξέδωσε κρητικά γραμματόσημα και ίδρυσε συνολικά 35 μόνιμα ταχυδρομικά γραφεία και 79 κινητά (αγροτικά). Τα γραμματόσημα αυτά κυκλοφόρησαν στην Κρήτη μέχρι την Ένωση, και, παράλληλα με την λειτουργία των Ταχυδρομικών γραφείων της Κρητικής Πολιτείας, στις 3 μεγάλες πόλεις της Κρήτης συνέχισαν να λειτουργούν μέχρι το 1914 περίπου, τα ξένα ταχυδρομικά γραφεία (Γαλλικό, Αυστριακό, Ιταλικό), που εξέδιδαν και ειδικές σειρές γραμματοσήμων για την Κρήτη. Μέχρι την δημιουργία της Κρητικής Πολιτείας, στην Κρήτη λειτουργούσαν τα εξής ταχυδρομεία: Αυστριακό, τουρκικό, Ελληνικό, και κατά την μεταβατική περίοδο και το Γαλλικό, το Ιταλικό, το Αγγλικό και το Ρώσικο ταχυδρομείο, που εξυπηρετούσαν κυρίως τις ανάγκες των περιοχών που διοικούσαν οι δυνάμεις τους.
1913.—Εν αγνοία του Ε.Βενιζέλου, ο Ίων Δραγούμης προπαρασκεύασε μυστικά μια απόβαση στην Μεγίστη [Καστελόριζο], τριάντα Κρητικών υπό τον οπλαρχηγό Δασκαλάκη. Η απόβαση έγινε την 1η Μαρτίου 1913 με επιτυχία και η Ελληνική σημαία υψώθηκε στο διοικητήριο στην θέση της τουρκικής. Η ενέργεια αυτή που είχε την σιωπηρή επιδοκιμασία του υπουργού εξωτερικών Λάμπρου Κορομηλά, εξόργισε τον Βενιζέλο, ο οποίος απέσυρε αμέσως το σώμα των Κρητών. Ακολούθησαν επιδρομές τουρκοκρητικών στο νησί από την απέναντι ακτή, σφαγές και λεηλασίες, που εξανάγκασαν τον Βενιζέλο να αποστείλει εκ νέου Έλληνα διοικητή [Βασίλης Τζαβέλας], για να επιβληθεί η τάξη, χωρίς όμως να κάνει δεκτό το αίτημα για την τυπική Ένωση του νησιού με την Ελλάδα.
.—Μικρή μονάδα του Ελληνικού στρατού καταφθάνει στην Σάμο.
1914.—Δύναμη 700 ενόπλων τουρκαλβανών, αποκρούεται επιτυχώς από τμήματα του Στρατού της Αυτονόμου Βορείου Ηπείρου, ύστερα από σκληρό αγώνα στην Χιμάρα [χωριό Βουνό]. Οι συγκρούσεις αυτές σηματοδοτούν την έναρξη του ενόπλου αγώνος των Βορειοηπειρωτών, ο οποίος συνεχίσθηκε μέχρι τις 17 Μαΐου 1914, οπότε οι αλβανοί αναγκάσθηκαν να υπογράψουν το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, με το οποίο αναγνωριζόταν η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου.
1915.—Ο αγγλογαλλικός στόλος έξω από την Σμύρνη και την Φώκαια.
1920.—Μεταξύ των εμπολέμων Ελλήνων και τούρκων στο μέτωπο Μ.Ασίας επικρατεί ηρεμία.
1923.—Αρχίζει επισήμως η εφαρμογή του νέου Γρηγοριανού ημερολογίου. Είναι η 16 Φεβρουαρίου σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο.
.—Η Ελληνική κυβέρνηση, αποφασίζει την αναστολή της ανταλλαγής αιχμαλώτων και ομήρων, εξ αιτίας των σφαγών και των διώξεων που διενεργούν οι τούρκοι κατά των ομογενών του Πόντου και της ευρύτερης Ανατολίας.
1930.— Η Ελλάς παραλαμβάνει από τα γαλλικά ναυπηγεία “Gironde & Loire”, το υποβρύχιο «ΝΗΡΕΥΣ».
1935.—Στρατιωτικό κίνημα Δεμέστιχα—Καμμένου (το κίνημα της “1ης Μάρτη”) προς ανατροπήν της συμμαχικής κυβερνήσεως Τσαλδάρη—Κονδύλη, υιοθετηθέν και ενθαρρυμένον υπό τού Ελ.Βενιζέλου. Το κίνημα, αυτό, εκφυλισθέν, κατεστάλη ταχύτατα, ενώ ο Ελευθέριος Βενιζέλος διαφεύγει στην Ιταλία. Μετά την καταδικαστική απόφαση που εξέδωσε το Στρατοδικείο, με πρόεδρο τον υποστράτηγο Κων. Μπακόπουλο την 1η Απριλίου 1935, αποφασίζεται η Καθαίρεση των καταδικασθέντων αξιωματικών-κινηματιών, που συμμετείχαν στο κίνημα.
1937.—Ο Ι.Μεταξάς σε δηλώσεις του, ανακοινώνει ότι αρχίζει η λειτουργία του θεσμού του ΙΚΑ (Λόγος τόμος Α’ σελίς 170-172).
1939.—Καταπλέει στο Ναύσταθμο το νέο ελληνικό αντιτορπιλικό “Βασίλισσα Όλγα”.
1941.—Η βουργαρία προσχωρεί στο Τριμερές Σύμφωνο του Άξονος.
1945.—513 Ιερολοχίτες υπό τον Ανχη (ΠΖ) Τρύφωνα Τριανταφυλλάκο, καταλαμβάνουν την νήσο Τήλο μετά από σκληρό αγώνα. Απώλειες γερμανών 20 νεκροί και 142 αιχμάλωτοι. Ιερολοχίτες πεσόντες 2 και 2 τραυματίες.
1952.—Το Στρατοδικείο καταδικάζει εις θάνατο τον Νίκο Μπελογιάννη.
1959.—Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, όστις είχε απελαθή υπό των Άγγλων εις τας νήσους Σεϋχέλλας, (Ιδέ 9 Μαρτίου 1956), επιστρέφει εις Κύπρον, γενόμενος ενθουσιωδώς δεκτός υπό τού κυπριακού λαού. Έχουν προηγηθεί οι Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου.
1980.—Περισσότερες από 110 σεισμικές δονήσεις προκαλούν πανικό στους κατοίκους της κοινότητας Καπαρέλλι της Βοιωτίας.
1988.—Φιλοθέη, δολοφονία του επιχειρηματία Αλέξανδρου Αθανασιάδη-Μποδοσάκη από την τρομοκρατική οργάνωση 17Ν.
1996.—Απόφαση του Αρείου Πάγου κρίνει αντισυνταγματικό το νόμο για τη δήμευση της λεγόμενης βασιλικής περιουσίας.
2000.—Η συνεχής πτώση του δείκτη τιμών του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών πυροδοτεί πολιτική αντιπαράθεση ενώ συγχρόνως οι μικροεπενδυτές χάνουν πολλά δισεκατομμύρια – οι περισσότεροι από αυτούς δανείζονται χρήματα για την αγορά των μετοχών όταν ο δείκτης είναι ακόμη ψηλά. Στην περίοδο 1999-2003, με την καθοδήγηση της κυβέρνησης του “εκσυγχρονιστή” Κώστα Σημίτη, και του “τσάρου” της Οικονομίας Γιάννου Παπαντωνίου, τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων είχαν παιχτεί στο τζόγο της Σοφοκλέους και είχαν καταλήξει σε τσέπες ξένων και ντόπιων κερδοσκόπων που λυμαίνονταν τότε, όπως και σήμερα, το ΧΑΑ. Εν έτη 2014 όλοι οι πρωταγωνιστές αυτού του εθνικού εγκλήματος δεν κάθισαν ποτέ στο σκαμνί και σφυρίζουν σήμερα αδιάφοροι, ενώ οι ασφαλισμένοι και οι συνταξιούχοι καλούνται να ματώσουν για τη χρεοκοπία των Ασφαλιστικών Ταμείων.
http://eistorias.wordpress.com/2014/03/ ... more-16102
86 π.Χ..—Ο επικεφαλής του στρατού της Ρώμης, Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας, εισέρχεται στην Αθήνα και καθαιρεί τον τύραννο Αριστίωνα, ο οποίος είχε την υποστήριξη των στρατευμάτων του Μιθριδάτη Στ’ Ευπάτορα.Αποτέλεσμα των εμφυλίων συγκρούσεων των Ρωμαίων κατακτητών, ήταν η καταστροφή της Αθήνας για άλλη μία φορά. Στα απομνημονεύματά του, ο Σύλλας περιγράφει πώς πήρε την πόλη μέσα στη νύχτα, εξαπολύοντας τα στρατεύματα του, τα οποία την λεηλάτησαν ανελέητα. Τα Μακρά Τείχη ισοπεδώθηκαν από τις πολιορκητικές μηχανές. Η καταστροφή ήταν τρομακτική και ο Πλούταρχος αναφέρει φρικτές ιστορίες που κυκλοφόρησαν αναφορικά με την έκταση της αιματοχυσίας. Μετά την καταστροφή ακολούθησε η κλοπή [όχι η πρώτη των Ρωμαίων]. Κατέσχεσε την βιβλιοθήκη του Απελλικώνος του Τηῒου, όπου υπήρχαν οι περισσότερες πραγματείες του Αριστοτέλη και του Θεόφραστου, που ακόμη δεν ήταν γνωστές στο ευρύ κοινό. Η Αθήνα μετατράπηκε σε κατακτημένη και υποτασσόμενη περιοχή των Ρωμαίων· δεν είχε πια το δικαίωμα της αυτονομίας. Το 84 π.Χ. δε, ο Σύλλας συγκέντρωσε ένα πλήθος αντικειμένων τέχνης συμπεριλαμβανομένων των στηλών από το Ολυμπίειον, για αποστολή στη Ρώμη.
293.—Ο Κωνστάντιος Χλωρός [Gaius Flavius Valerius Constantius, 25/3/περ.250 – 25/7/306], πατέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου και ο Γαλέριος Μαξιμιανός, ανακηρύσσονται Καίσαρες του Δυτικού και Ανατολικού αντίστοιχα τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, βάσει του συστήματος της Τετραρχίας [Quadrumviro],που δημιούργησε ο Αύγουστος Διοκλητιανός ο οποίος κατείχε και την ύψιστη εξουσία. Ο Ρωμαίος Διοκλητιανός, σε αντίθεση με το Ελληνικό πνεύμα, ανακήρυξε τη λατρεία του Δία (;) αποκλειστική κι υποχρεωτική θρησκεία της Αυτοκρατορίας, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ένας από τους πλέον βίαιους διωγμούς κατά των Χριστιανών [303-305].
317.—Ο Κωνσταντίνος Α΄ο Μέγας, εισέρχεται θριαμβευτικά στα Σέρδικα, [σημερινή Σόφια βουλγαρίας], όπου υπογράφεται η concordia Augustorum [η συμφωνία των Αυγούστων]. Είχε προηγηθεί η πυρετώδης του προετοιμασία, από το καλοκαίρι του 316, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον Λικίνιο, ο οποίος είχα ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του μετά την τελευταία τους σύγκρουση στις 8/10/314. Η συνάντηση των αντιπάλων έγινε μεταξύ 1/12/316 και 28/2/317 στην Θράκη. Το αποτέλεσμα της μάχης ήταν αμφίρροπο και ο Κωνσταντίνος προτίμησε να υπογράψει συμφωνία με το Λικίνιο. Παρέμενε όμως σε θέση ισχύος κι έτσι επέβαλε τους όρους του.Ο Λικίνιος χάρη στην γυναίκα του Κωνστάντια [αδελφή του Κωνσταντίνου Α’], διατήρησε τον θρόνο του. Ακολούθησε μια περίοδος λεπτής ισορροπίας, που κράτησε έως το 324.
1582.—Θεσπίζεται το Γρηγοριανό ημερολόγιο από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄. Πολύ πριν τον Πάπα Γρηγόριο, οι έλληνες του Βυζαντίου είχαν ήδη επισημάνει τις ατέλειες του Ιουλιανού ημερολογίου και πρότειναν την αντικατάστασή του με άλλο.Το 1324, ο Νικηφόρος Γρηγοράς, από την Ηράκλεια του Πόντου, ένας από τους επιφανέστερους Έλληνες επιστήμονες, επρότεινε στον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β’την διόρθωση, κάτι που δυστυχώς δεν έγινε τότε αποδεκτό « διά τον φόβον συγχύσεως των αμαθών και μερισμού της Εκκλησίας». Ο Νικηφόρος Γρηγοράς, με τον αστρολάβο που είχε κατασκευάσει, μπορούσε να βρίσκει τις θέσεις των αστἐρων με κάθε δυνατή ακρίβεια και να λύνει αστρονομικά προβλήματα. Με την μέθοδο αυτή, βρήκε όλες τις εκλείψεις από την έκλειψη του 448 επί Θεοδοσίου του Β’.
1770.—Οι Μανιάται, πιστεύσαντες εις τας απατηλάς υποσχέσεις τού Ορλώφ, κυριεύουν την Καλαμάτα.
1821.—Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αρχίζει την πορεία του προς τη Βλαχία αφού ενώθηκε με τα τμήματα του Γεωργάκη Ολύμπιου, του Φαρμάκη και πολλών Ελλήνων εθελοντών.
1825.—Ο Ιμπραήμ κυριεύει την επαρχία Κορινθίας αμαχητί.
1826.—Το Αιτωλικό παραδίδεται με συνθήκη στον Ιμπραήμ, μετά την πτώση των νησιών Ντολμά και Πόρος, που αποτελούσαν το προπύργιο της άμυνας του Μεσολογγίου από την πλευρά της λιμνοθάλασσας.Με την πτώση και του Αιτωλικού, οι πολιορκούμενοι έχασαν το προγεφύρωμα της χερσαίας τους άμυνας.
1830.—Διάταγμα της Κυβερνήσεως καθορίζει τις ισοτιμίες του καποδιστριακού φοίνικα. Μια λίρα στερλίνα αντιστοιχεί σε 29,20 φοίνικες και ένα νόμισμα 5 γαλλικών φράγκων σε 5,60 φοίνικες.
1833.—Πρώτη έπαρσις της Ελληνικής Σημαίας στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως.
1842.—Ημερομηνία γεννήσεως του μεγάλου ζωγράφου Νικόλαου Γύζη. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ο γεννημένος στην Τήνο ζωγράφος, έδειξε το χάρισμά του αντιγράφοντας λιθογραφίες του σπιτιού του ή των γειτόνων, αποσπώντας επαίνους. Προερχόμενος από πολυμελή οικογένεια, αφού συμπλήρωσε τις βασικές του σπουδές στην Αθήνα, εξασφάλισε υποτροφία από την Ακαδημία του Μονάχου, όπου του δόθηκε η ευκαιρία να προσεγγίσει σπουδαίους διδασκάλους και καλλιτέχνες. Ταυτοχρόνως θα γνωρίσει και άλλες τέχνες όπως η μουσική και το λυρικό θέατρο, όπου ενθουσιασμένος, δηλώνει λάτρης τους διά βίου. Η μεγάλη του προσήλωσις προς την πατρίδα σε πολλαπλά επίπεδα, ως έννοια αφηρημένη και συγκεκριμένη, διεπνέει το έργο του και προσφέρει τον μίτο για την κατανόηση της δημιουργίας του. Την εποχή της προετοιμασίας του για την οριστική του στροφή προς τις ιδεαλιστικές συνθέσεις, παρακάλεσε να του στείλουν κείμενα αρχαίας ελληνικής γραμματείας και από ανέκδοτη επιστολή προς τον πεθερό του μαθαίνουμε ότι μελετούσε Όμηρο και μυθολογία. Ο Γύζης εντάχθηκε και συνέβαλε στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι του Μονάχου, δεν έχασε όμως ποτέ την ταυτότητά του, παραμένοντας λάτρης και νοσταλγός της πατρίδος του.
1862.—Παράλληλα με την εξέγερση στο Ναύπλιο, σε άλλα σημεία του Ελληνικού κράτους, σημειώνονται μικρότερης κλίμακας εξεγέρσεις. Σε μία από αυτές, ο εις Σύρον υπηρετών λοχαγός Ν. Λεωτσάκος, παραλαμβάνει την φρουράν της νήσου και μεταβαίνει εις την Κύθνον, διά να απελευθερώση τον κρατούμενον εις τας εκεί φυλακάς Επαμεινώνδα Δεληγεώργην καί άλλους αντιοθωνιστάς πολιτικούς. Επακολουθεί σύρραξις [28/2 – 1/3], με τας αποσταλείσας κυβερνητικάς δυνάμεις, κατ’ αυτήν δε ο Λεωτσάκος και οι δύο αφωσιωμένοι συνεργάται του, ο ανθυπολοχαγός Π. Μωραϊτίνης και ο ενθουσιώδης φοιτητής Α. Σκαρβέλης, πίπτουν την 1η Μαρτίου, έπειτα από δίωρον ηρωϊκόν αγώνα. Το δράμα της Κύθνου είχε τεραστίαν απήχησιν εις ολόκληρον την Ελλάδα και εξήγειρέ τι περισσότερον τα πνεύματα εναντίον του Όθωνος. Ο λοχαγός Λεωτσάκος, γενναίος αξιωματικός με μεγάλο γόητρο λόγω της διάκρισης του κατά την επανάσταση των Ελλήνων στην Θεσσαλία κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο, είχε σταλεί στην Σύρο με δυσμενή μετάθεση, λόγω της αντιπαλότητάς του με τον βασιλέα Όθωνα.
1896.—Ημερομηνία γεννήσεως του διεθνούς φήμης Έλληνα διευθυντή ορχήστρας, συνθέτη και πιανίστα, Δημήτρη Μητρόπουλου.
1897.—Νίκη επί των τούρκων επιτυγχάνουν οι Κρήτες στους δύο πύργους της επαρχίας Κισσάμου.
1900.—Ιδρύθηκε η “Κρητική Ταχυδρομική Υπηρεσία”, που λειτούργησε σ’ ολόκληρο το νησί. Εξέδωσε κρητικά γραμματόσημα και ίδρυσε συνολικά 35 μόνιμα ταχυδρομικά γραφεία και 79 κινητά (αγροτικά). Τα γραμματόσημα αυτά κυκλοφόρησαν στην Κρήτη μέχρι την Ένωση, και, παράλληλα με την λειτουργία των Ταχυδρομικών γραφείων της Κρητικής Πολιτείας, στις 3 μεγάλες πόλεις της Κρήτης συνέχισαν να λειτουργούν μέχρι το 1914 περίπου, τα ξένα ταχυδρομικά γραφεία (Γαλλικό, Αυστριακό, Ιταλικό), που εξέδιδαν και ειδικές σειρές γραμματοσήμων για την Κρήτη. Μέχρι την δημιουργία της Κρητικής Πολιτείας, στην Κρήτη λειτουργούσαν τα εξής ταχυδρομεία: Αυστριακό, τουρκικό, Ελληνικό, και κατά την μεταβατική περίοδο και το Γαλλικό, το Ιταλικό, το Αγγλικό και το Ρώσικο ταχυδρομείο, που εξυπηρετούσαν κυρίως τις ανάγκες των περιοχών που διοικούσαν οι δυνάμεις τους.
1913.—Εν αγνοία του Ε.Βενιζέλου, ο Ίων Δραγούμης προπαρασκεύασε μυστικά μια απόβαση στην Μεγίστη [Καστελόριζο], τριάντα Κρητικών υπό τον οπλαρχηγό Δασκαλάκη. Η απόβαση έγινε την 1η Μαρτίου 1913 με επιτυχία και η Ελληνική σημαία υψώθηκε στο διοικητήριο στην θέση της τουρκικής. Η ενέργεια αυτή που είχε την σιωπηρή επιδοκιμασία του υπουργού εξωτερικών Λάμπρου Κορομηλά, εξόργισε τον Βενιζέλο, ο οποίος απέσυρε αμέσως το σώμα των Κρητών. Ακολούθησαν επιδρομές τουρκοκρητικών στο νησί από την απέναντι ακτή, σφαγές και λεηλασίες, που εξανάγκασαν τον Βενιζέλο να αποστείλει εκ νέου Έλληνα διοικητή [Βασίλης Τζαβέλας], για να επιβληθεί η τάξη, χωρίς όμως να κάνει δεκτό το αίτημα για την τυπική Ένωση του νησιού με την Ελλάδα.
.—Μικρή μονάδα του Ελληνικού στρατού καταφθάνει στην Σάμο.
1914.—Δύναμη 700 ενόπλων τουρκαλβανών, αποκρούεται επιτυχώς από τμήματα του Στρατού της Αυτονόμου Βορείου Ηπείρου, ύστερα από σκληρό αγώνα στην Χιμάρα [χωριό Βουνό]. Οι συγκρούσεις αυτές σηματοδοτούν την έναρξη του ενόπλου αγώνος των Βορειοηπειρωτών, ο οποίος συνεχίσθηκε μέχρι τις 17 Μαΐου 1914, οπότε οι αλβανοί αναγκάσθηκαν να υπογράψουν το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, με το οποίο αναγνωριζόταν η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου.
1915.—Ο αγγλογαλλικός στόλος έξω από την Σμύρνη και την Φώκαια.
1920.—Μεταξύ των εμπολέμων Ελλήνων και τούρκων στο μέτωπο Μ.Ασίας επικρατεί ηρεμία.
1923.—Αρχίζει επισήμως η εφαρμογή του νέου Γρηγοριανού ημερολογίου. Είναι η 16 Φεβρουαρίου σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο.
.—Η Ελληνική κυβέρνηση, αποφασίζει την αναστολή της ανταλλαγής αιχμαλώτων και ομήρων, εξ αιτίας των σφαγών και των διώξεων που διενεργούν οι τούρκοι κατά των ομογενών του Πόντου και της ευρύτερης Ανατολίας.
1930.— Η Ελλάς παραλαμβάνει από τα γαλλικά ναυπηγεία “Gironde & Loire”, το υποβρύχιο «ΝΗΡΕΥΣ».
1935.—Στρατιωτικό κίνημα Δεμέστιχα—Καμμένου (το κίνημα της “1ης Μάρτη”) προς ανατροπήν της συμμαχικής κυβερνήσεως Τσαλδάρη—Κονδύλη, υιοθετηθέν και ενθαρρυμένον υπό τού Ελ.Βενιζέλου. Το κίνημα, αυτό, εκφυλισθέν, κατεστάλη ταχύτατα, ενώ ο Ελευθέριος Βενιζέλος διαφεύγει στην Ιταλία. Μετά την καταδικαστική απόφαση που εξέδωσε το Στρατοδικείο, με πρόεδρο τον υποστράτηγο Κων. Μπακόπουλο την 1η Απριλίου 1935, αποφασίζεται η Καθαίρεση των καταδικασθέντων αξιωματικών-κινηματιών, που συμμετείχαν στο κίνημα.
1937.—Ο Ι.Μεταξάς σε δηλώσεις του, ανακοινώνει ότι αρχίζει η λειτουργία του θεσμού του ΙΚΑ (Λόγος τόμος Α’ σελίς 170-172).
1939.—Καταπλέει στο Ναύσταθμο το νέο ελληνικό αντιτορπιλικό “Βασίλισσα Όλγα”.
1941.—Η βουργαρία προσχωρεί στο Τριμερές Σύμφωνο του Άξονος.
1945.—513 Ιερολοχίτες υπό τον Ανχη (ΠΖ) Τρύφωνα Τριανταφυλλάκο, καταλαμβάνουν την νήσο Τήλο μετά από σκληρό αγώνα. Απώλειες γερμανών 20 νεκροί και 142 αιχμάλωτοι. Ιερολοχίτες πεσόντες 2 και 2 τραυματίες.
1952.—Το Στρατοδικείο καταδικάζει εις θάνατο τον Νίκο Μπελογιάννη.
1959.—Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, όστις είχε απελαθή υπό των Άγγλων εις τας νήσους Σεϋχέλλας, (Ιδέ 9 Μαρτίου 1956), επιστρέφει εις Κύπρον, γενόμενος ενθουσιωδώς δεκτός υπό τού κυπριακού λαού. Έχουν προηγηθεί οι Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου.
1980.—Περισσότερες από 110 σεισμικές δονήσεις προκαλούν πανικό στους κατοίκους της κοινότητας Καπαρέλλι της Βοιωτίας.
1988.—Φιλοθέη, δολοφονία του επιχειρηματία Αλέξανδρου Αθανασιάδη-Μποδοσάκη από την τρομοκρατική οργάνωση 17Ν.
1996.—Απόφαση του Αρείου Πάγου κρίνει αντισυνταγματικό το νόμο για τη δήμευση της λεγόμενης βασιλικής περιουσίας.
2000.—Η συνεχής πτώση του δείκτη τιμών του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών πυροδοτεί πολιτική αντιπαράθεση ενώ συγχρόνως οι μικροεπενδυτές χάνουν πολλά δισεκατομμύρια – οι περισσότεροι από αυτούς δανείζονται χρήματα για την αγορά των μετοχών όταν ο δείκτης είναι ακόμη ψηλά. Στην περίοδο 1999-2003, με την καθοδήγηση της κυβέρνησης του “εκσυγχρονιστή” Κώστα Σημίτη, και του “τσάρου” της Οικονομίας Γιάννου Παπαντωνίου, τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων είχαν παιχτεί στο τζόγο της Σοφοκλέους και είχαν καταλήξει σε τσέπες ξένων και ντόπιων κερδοσκόπων που λυμαίνονταν τότε, όπως και σήμερα, το ΧΑΑ. Εν έτη 2014 όλοι οι πρωταγωνιστές αυτού του εθνικού εγκλήματος δεν κάθισαν ποτέ στο σκαμνί και σφυρίζουν σήμερα αδιάφοροι, ενώ οι ασφαλισμένοι και οι συνταξιούχοι καλούνται να ματώσουν για τη χρεοκοπία των Ασφαλιστικών Ταμείων.
http://eistorias.wordpress.com/2014/03/ ... more-16102
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
02 Μαρτίου
86 π.Χ.— Όταν ο Μιθριδάτης Στ’ Ευπάτωρ, βασιλιάς του Πόντου, συνάσπισε τις ελληνικές πόλεις της Μ.Ασίας και της κυρίως Ελλάδος, παροτρύνοντάς τες να εξεγερθούν εναντίων των ρωμαίων, ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας ανέλαβε πραξικοπιματικά την εκστρατεία εναντίον του Μιθριδάτη. Πρώτος σταθμός αποβίβασης των στρατευμάτων του ήταν η Ελλάδα, όπου αφού κατέλαβε και κατέστρεψε την Αθήνα χρησιμοποιώντας πολιορκητικές μηχανές, κατασκευασμένες από τους κορμούς των αιωνοβίων πλατάνων που σκίαζαν την Ακαδημία Πλάτωνος και το Άλσος του Λυκείου Απόλλωνος, κατατρόπωσε τον σύμμαχο του Μιθριδάτη στρατηγό Αρχέλαο και προχώρησε προς τη Μικρά Ασία. Η άλωση της Αθήνας χαρακτηρίστηκε από πρωτοφανείς βαρβαρότητες κατά του πληθυσμού, ενώ στον Πειραιά καταστράφηκαν οι λιμενικές εγκαταστάσεις, όπως οι Νεώσοικοι. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Πειραιά, ο Σύλλας διέπραξε ιεροσυλία, λεηλατώντας μερικά από τα μεγαλύτερα ιερά της Ελλάδος, όπως τους Δελφούς, την Ολυμπία και την Επίδαυρο. Άρπαξε όλα τα πολύτιμα αφιερώματα, τα έλιωσε και τα έκανε νομίσματα. [Λίγα λόγια για το βασίλειο του Πόντου] : Κατά την περίοδο της κοσμοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου οι πόλεις του Πόντου ήταν πλήρως ανεξάρτητες. Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και τις συγκρούσεις των επιγόνων του, οι πρόγονοι του Μιθριδάτη, ενίσχυσαν το βασίλειο του Πόντου. Μητέρα του Μιθριδάτη Στ’,ήταν η πριγκίπισσα Λαοδίκη, κόρη του βασιλιά της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, Αντίοχου Δ΄ του Επιφανούς. Αν και Πέρσης στην καταγωγή από την πλευρά του πατέρα του, μεγάλωσε σ’ ένα πλήρως εξελληνισμένο περιβάλλον.[Οι Πέρσες κατάγονται από τον Πέρση, γιό του Περσέα και της Ανδρομέδας]. Μεγάλωσε και μορφώθηκε έχοντας φίλους και συντρόφους Έλληνες, γόνους ισχυρών οικογενειών του Πόντου. Η εκπαίδευση του έγινε σύμφωνα με τα Ελληνιστικά πρότυπα. Σε ηλικία δώδεκα ετών διέφυγε και κατέφυγε στο βουνό μετά την δολοφονία του πατέρα του από την μητέρα του, όπου και επιβίωσε επί επτά έτη, διαμορφώνοντας μία ισχυρή προσωπικότητα που θα τον βοηθούσε αργότερα να δημιουργήσει ένα πανίσχυρο βασίλειο,ενώνοντας τις Ελληνικές πόλεις του Πόντου.
1331.—Οι οθωμανοί του Ορχάν καταλαμβάνουν την Νίκαια της Βιθυνίας. Οι εμφύλιες διαμάχες των Παλαιολόγων [ο πόλεμος των δύο Ανδρονίκων], υπήρξαν μία από τις καταστροφικότερες και τραγικότερες δυναστικές έριδες στην ιστορία του Βυζαντίου. Οι οθωμανοί τούρκοι επωφελούμενοι από την εξασθένηση της αυτοκρατορίας, κυρίευσαν διαδοχικά όλες τις βυζαντινές κτήσεις στη Μ.Ασία, την Προύσα το 1326, τη Νίκαια το 1331, και τη Νικομήδεια το 1337. Λίγο αργότερα κατέλαβαν και τη Φιλαδέλφεια, τελευταίο βυζαντινό προπύργιο στη Μ.Ασία. Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες, προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν τον Ορχάν,πότε με ευκαιριακές συμμαχίες,πότε με φόρου υποτέλειας,πότε δωρίζοντάς του πόλεις ή φρούρια στη Θράκη και άλλοτε, επιχειρούσαν να τον ικανοποιήσουν ως διαμεσολαβητές, όπως όταν πειρατές είχαν αιχμαλωτίσει τον γιο του,και κατέβαλαν λύτρα για να τον απελευθερώσουν. Η 13χρονη πριγκίπισσα Θεοδώρα, κόρη του Αυτοκράτορα Ιωάννη Καντακουζηνού, παντρεύτηκε τον γέροντα Ορχάν το 1346, ενώ η 10χρονη Ειρήνη,κόρη του Ιωάννη Ε’ Παλαιολόγου, παντρεύτηκε αργότερα τον Μουράτ Α’,γιο του Ορχάν και της Θεοδώρας.
1354.—Ισχυρότατοι σεισμοί συγκλονίζουν απ’ άκρου εις άκρον την Θράκην και προκαλούν ανυπολογίστους καταστροφάς. Πλείστοι των κατοίκων εγκαταλείπουν τας εστίας των και μεγάλαι περιοχαί ερημούνται.
.—Οι τούρκοι, επωφεληθέντες εκ της επελθούσης ερημώσεως ένεκα του σεισμού, κατέλαβον την Καλλίπολιν και εγκατέστησαν προγεφύρωμα εις την χερσόνησον του Αίμου.
1770.—Δύναμις Ελλήνων Μανιατών, βοηθουμένη υπό των Ρώσων, καταλαμβάνει και απελευθερώνει προσωρινά την Καλαμάτα.
1821.—Ο πρωτεργάτης της Φιλικής Εταιρίας Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’, εξαναγκάζατε από τους τούρκους να εκδόσει αφορισμό για τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τους συνεργάτες του, καθώς και για όλους τους επαναστατήσαντες. Τον αφορισμό θα άρει κρυφά, ολίγον αργότερα.
.—Ο Μορά Βαλεσί Χουρσίτ πασάς, φτάνει στα Ιωάννινα για να αντιμετωπίσει τον Αλή πασά.
1822.—Οι τούρκοι του αλβανού Γιουσούφ Σελήμ πασά, επιτίθενται κατά των στρατοπεδευμένων εις την θέσιν τού Γηροκομείου, παρά τας Πάτρας, Ελλήνων, αλλ’ αποκρούονται από τον Γενναίον Κολοκοτρώνην καί τον Πλαπούταν, με μεγάλας απωλείας.
1828.—Ο τουρκικός στόλος υπό τον Χασάν πασά φθάνει στην Χίο και αναγκάζει τον Φαβιέρο να λύσει την πολιορκία του φρουρίου. Την ίδια ημέρα φθάνει στην Χίο και ο Ελληνικός Στόλος υπό τον Μιαούλη.
1833.—Διά διατάγματος της Αντιβασιλείας, καταργείται ο στρατός των ατάκτων και συνιστάται τακτικός στρατός εκ 10 ταγμάτων ακροβολιστών. Έκαστον τάγμα περιελάμβανε 4 λόχους, δυνάμεως 50 ανδρών.
1840.—Η Ιονική Κρατική Τράπεζα, η μετέπειτα Ιονική και Λαϊκή ανοίγει το πρώτο της κατάστημα στην Κέρκυρα.
1865.—Ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος σχηματίζει την νέα κυβέρνηση. [2/3/1865– 20/10/1865].
1907.—Πρόσφυγες από την Αγχίαλο της σημερινής βουργαρίας, ιδρύουν στον Αλμυρό την Νέα Αγχίαλο. Μόλις λίγους μήνες νωρίτερα, (02/08/1906) οι βούργαροι κατέκαψαν την Αγχίαλο και εξεδίωξαν το Ελληνικό στοιχείο.
1913.—Ο ελληνικός στρατός, υπό την προστασία του θωρηκτού “Σπέτσαι”, απελευθερώνει τη Σάμο. Η Σάμος ενσωματούται επισήμως εις την Ελλάδα. Χρειάστηκαν να γίνουν πάνδημα συλλαλητήρια στην κυρίως Ελλάδα, για να κινητοποιηθεί η κυβέρνηση και να στείλει το εμπορικόν Θεσσαλία με δύο λόχους στρατού συνοδεία του Σπέτσαι, για την απελευθέρωση του νησιού. Στις 2 Μαρτίου ημέρα Σάββατο, παραμονή της Ορθοδοξίας, αγκυροβόλησαν στο λιμάνι του Βαθιού και παράλληλα περιπολούσαν ανοιχτά στο πέλαγος, τα αντιτορπιλικά μας Νίκη και Βέλος που είχαν φτάσει από τη Χίο. Ο ελληνικός στρατός έγινε δεκτός με εκδηλώσεις ενθουσιασμού. Ώρα δοξολογίας ορίστηκε η 1μ.μ στο μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου. Η ενσωμάτωση της Σάμου με την κορμό του έθνους μας, η οποία φάνταζε ως μακρινό όνειρο, ήταν πλέον πραγματικότητα.
.—Αψιμαχίες του Ελληνικού στρατού με τούρκους στην Βόρειο Ήπειρο, εξαναγκάζουν τους δεύτερους σε άτακτη φυγή.
.—Μετά από το ‘’ενδιαφέρον’’ των ιταλών για την Αυλώνα της Βορείου Ηπείρου, ο Ελ. Βενιζέλος ζητά δια τηλεγραφήματος από τον Κωνσταντίνο την μη κατάληψη της πόλεως [……..]
.—Ο Ελληνικός στρατός απελευθερώνει το Αργυρόκαστρο.
1914.—Μετά την εμφάνιση ενόπλων αλβανών στην κορυφογραμμή του Καλαράτ, ο Αρχηγός της Χιμάρας Σπύρος Σπυρομήλιος, διατάσσει τις αυτονομιακές δυνάμεις που ήταν συγκεντρωμένες στο Κηπαρό να ενισχύσουν τη μάχη στο Πύλιουρι, όπου με νυκτερινή επίθεση κατέλαβαν το ύψωμα Μπλέριζα. Οι συγκρούσεις αυτές σηματοδοτούν την έναρξη του ενόπλου αγώνος των Βορειοηπειρωτών, ο οποίος συνεχίσθηκε μέχρι τις 17 Μαΐου 1914, οπότε οι αλβανοί αναγκάσθηκαν να υπογράψουν το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, με το οποίο αναγνωριζόταν η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου.
1915.—Οι γενίτσαροι τουρκοκρητικοί της Σμύρνης, κατασφάζουν Έλληνες της περιοχής.
1920.—Στη Μ. Ασία ο ελληνικός στρατός είναι έτοιμος δια νέας επιχειρήσεις.
1921.—Στη Μ. Ασία οι εμπόλεμοι Έλληνες και τούρκοι δρουν με πυροβολικό.
1922.—Νέος πρωθυπουργός ο Δημήτριος Γούναρης, η κυβέρνηση του οποίου είχε παραιτηθεί στις 27/2, εξαιτίας καταψηφίσεώς της στην Εθνοσυνέλευση. Με την επιστροφή του στην Αθήνα, [από Ρώμη, Κάννες,Παρίσι, Λονδίνο] τον Φεβρουάριο του 1922, απέτυχε να λάβη ψήφο εμπιστοσύνης, με αποτέλεσμα να κλειθεί για την ανάληψη της πρωθυπουργίας ο Νικόλαος Στράτος, ο οποίος όμως καταψηφίστηκε επίσης και δεν μπόρεσε να σχηματίσει κυβέρνηση. Έτσι ο Γούναρης ανέλαβε να σχημάτιζε νέα κυβέρνηση. Ο Γούναρης καταδικάστηκε – χωρίς ο ίδιος να απολογηθεί- από έκτακτο στρατοδικείο στην γνωστή δίκη των έξι, στις 15 Νοεμβρίου του 1922 στην ποινή του θανάτου.
.—Η ελληνική στρατιά πλήρως οχυρωμένη μάχεται με πυροβολικό και περιπόλους.
1924.—Γεννιέται ο φιλόλογος και συγγραφέας Ρένος Αποστολίδης, γιός του δημοσιογράφου και ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ ΡΕΝΟΣανθολόγου Ηρακλή Ν. Αποστολίδη (1893-1970), γνωστού λόγιου με στέρεη φιλοσοφική παιδεία από τον Πύργο της σημερινής βουλγαρίας. Πέρα από την άρτια παιδεία του σε σχέση με την ελληνική γλώσσα και γραμματεία, τον διακρίνει το ανένταχτο κ’ επαναστατικό πνεύμα. Στρατεύθηκε υποχρεωτικά κατά τον εμφύλιο με το χαρακτηρισμό «επικίνδυνος αριστερός ιδεολόγος, ιδιαιτέρως εύγλωττος»,χωρίς όμως να ανήκει στον χώρο της αριστεράς και μη διστάζοντας να καταφερθεί εναντίον της όπως το ίδιο έκανε και για τον «δεξιό» χώρο. Απο την αντιμιλιταριστική του ιδεολογία, κινδύνευσε να βρεθεί στο στρατοδικείο, αλλά τον έσωσε τρεις φορές ο Α2 του τάγματος, ο Κ.Κουκούλης, ο ήρωας της ομώνυμης νουβέλας του[ο Α2].
1925.—Την Ελληνική αντιπροσωπεία στην Κοινωνία των Εθνών, θα εκπροσωπήσει ο Κακλαμάνος.
1927.—Η Βουλή ψηφίζει την δημιουργία του θεσμού της Γερουσίας.
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο κατόπιν σφοδρής προπαρασκευής πυροβολικού οι Ιταλοί επιτίθενται εναντίον των Ελλήνων χωρίς να επιτύχουν εδαφικόν κέρδος.
.—Η ιταλική αεροπορία εβομβάρδισε για πολλοστή φορά την Πρέβεζα.
1945.—Κατά την διάρκεια διατεταγμένης εκπαιδευτικής πτήσεως στη Ροδεσία, βρήκε το θάνατο λόγω πτώσεως του αεροπλάνου του ο πιλότος μας Ιωάννης Κατεχάκης. Ο ήρωας πιλότος γεννήθηκε το 1924 στον Πλάτανο Ηρακλείου Κρήτης.
1949.—Σημαντικές νίκες σημειώνει ο εθνικός στρατός στην Πελοπόννησο και στη Στερεά Ελλάδα.
1954.—Κατά την διάρκεια εκπαιδευτικής πτήσεως στο Μπογιάτι Αττικής, το αεροσκάφος του πιλότου Παναγιώτη Τσιλίδη, συγκρούστηκε με άλλο στο οποίο επέβαινε ο Δόκιμος Έφεδρος Χειριστής Καραβότας Κωνσταντίνος, κατέπεσα και συνετρίβησαν στο έδαφος, με αποτέλεσμα τον θάνατο και των δύο χειριστών.
1958.—Μετά την αποχώρηση 15 βουλευτών από την ΕΡΕ, ανάμεσα στους οποίους είναι οι Γ. Ράλλης και Π. Παπαληγούρας, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής υποβάλλει την παραίτηση της κυβέρνησής του. Προκηρύσσονται εκλογές για την 11η Μαΐου.
.—Πεθαίνει σε ηληκία 80 ετών ο διάσημος αρχιμάγειρος Νικόλαος Τσελεμεντές. Καταγόταν απ’ το χωριό Εξάμπελα της Σίφνου.
1972.—Οι μητροπολίτες Κιτίου Άνθιμος, Πάφου Γεννάδιος και Κυρήνειας Κυπριανός, ζητούν την παραίτηση του αρχιεπισκόπου Μακάριου από την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Άμεση κινητοποίηση των υποστηρικτών του Μακάριου, οι οποίοι διαδηλώνουν υπέρ του αρχιεπισκόπου.
1995.—Στη Βουλή, 181 βουλευτές ψηφίζουν υπέρ της υποψηφιότητας του Κωστή Στεφανόπουλου για νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, έναντι 108, που ψήφισαν υπέρ του Αθανασίου Τσαλδάρη.
http://eistorias.wordpress.com/2014/03/ ... more-16118
86 π.Χ.— Όταν ο Μιθριδάτης Στ’ Ευπάτωρ, βασιλιάς του Πόντου, συνάσπισε τις ελληνικές πόλεις της Μ.Ασίας και της κυρίως Ελλάδος, παροτρύνοντάς τες να εξεγερθούν εναντίων των ρωμαίων, ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας ανέλαβε πραξικοπιματικά την εκστρατεία εναντίον του Μιθριδάτη. Πρώτος σταθμός αποβίβασης των στρατευμάτων του ήταν η Ελλάδα, όπου αφού κατέλαβε και κατέστρεψε την Αθήνα χρησιμοποιώντας πολιορκητικές μηχανές, κατασκευασμένες από τους κορμούς των αιωνοβίων πλατάνων που σκίαζαν την Ακαδημία Πλάτωνος και το Άλσος του Λυκείου Απόλλωνος, κατατρόπωσε τον σύμμαχο του Μιθριδάτη στρατηγό Αρχέλαο και προχώρησε προς τη Μικρά Ασία. Η άλωση της Αθήνας χαρακτηρίστηκε από πρωτοφανείς βαρβαρότητες κατά του πληθυσμού, ενώ στον Πειραιά καταστράφηκαν οι λιμενικές εγκαταστάσεις, όπως οι Νεώσοικοι. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Πειραιά, ο Σύλλας διέπραξε ιεροσυλία, λεηλατώντας μερικά από τα μεγαλύτερα ιερά της Ελλάδος, όπως τους Δελφούς, την Ολυμπία και την Επίδαυρο. Άρπαξε όλα τα πολύτιμα αφιερώματα, τα έλιωσε και τα έκανε νομίσματα. [Λίγα λόγια για το βασίλειο του Πόντου] : Κατά την περίοδο της κοσμοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου οι πόλεις του Πόντου ήταν πλήρως ανεξάρτητες. Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και τις συγκρούσεις των επιγόνων του, οι πρόγονοι του Μιθριδάτη, ενίσχυσαν το βασίλειο του Πόντου. Μητέρα του Μιθριδάτη Στ’,ήταν η πριγκίπισσα Λαοδίκη, κόρη του βασιλιά της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, Αντίοχου Δ΄ του Επιφανούς. Αν και Πέρσης στην καταγωγή από την πλευρά του πατέρα του, μεγάλωσε σ’ ένα πλήρως εξελληνισμένο περιβάλλον.[Οι Πέρσες κατάγονται από τον Πέρση, γιό του Περσέα και της Ανδρομέδας]. Μεγάλωσε και μορφώθηκε έχοντας φίλους και συντρόφους Έλληνες, γόνους ισχυρών οικογενειών του Πόντου. Η εκπαίδευση του έγινε σύμφωνα με τα Ελληνιστικά πρότυπα. Σε ηλικία δώδεκα ετών διέφυγε και κατέφυγε στο βουνό μετά την δολοφονία του πατέρα του από την μητέρα του, όπου και επιβίωσε επί επτά έτη, διαμορφώνοντας μία ισχυρή προσωπικότητα που θα τον βοηθούσε αργότερα να δημιουργήσει ένα πανίσχυρο βασίλειο,ενώνοντας τις Ελληνικές πόλεις του Πόντου.
1331.—Οι οθωμανοί του Ορχάν καταλαμβάνουν την Νίκαια της Βιθυνίας. Οι εμφύλιες διαμάχες των Παλαιολόγων [ο πόλεμος των δύο Ανδρονίκων], υπήρξαν μία από τις καταστροφικότερες και τραγικότερες δυναστικές έριδες στην ιστορία του Βυζαντίου. Οι οθωμανοί τούρκοι επωφελούμενοι από την εξασθένηση της αυτοκρατορίας, κυρίευσαν διαδοχικά όλες τις βυζαντινές κτήσεις στη Μ.Ασία, την Προύσα το 1326, τη Νίκαια το 1331, και τη Νικομήδεια το 1337. Λίγο αργότερα κατέλαβαν και τη Φιλαδέλφεια, τελευταίο βυζαντινό προπύργιο στη Μ.Ασία. Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες, προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν τον Ορχάν,πότε με ευκαιριακές συμμαχίες,πότε με φόρου υποτέλειας,πότε δωρίζοντάς του πόλεις ή φρούρια στη Θράκη και άλλοτε, επιχειρούσαν να τον ικανοποιήσουν ως διαμεσολαβητές, όπως όταν πειρατές είχαν αιχμαλωτίσει τον γιο του,και κατέβαλαν λύτρα για να τον απελευθερώσουν. Η 13χρονη πριγκίπισσα Θεοδώρα, κόρη του Αυτοκράτορα Ιωάννη Καντακουζηνού, παντρεύτηκε τον γέροντα Ορχάν το 1346, ενώ η 10χρονη Ειρήνη,κόρη του Ιωάννη Ε’ Παλαιολόγου, παντρεύτηκε αργότερα τον Μουράτ Α’,γιο του Ορχάν και της Θεοδώρας.
1354.—Ισχυρότατοι σεισμοί συγκλονίζουν απ’ άκρου εις άκρον την Θράκην και προκαλούν ανυπολογίστους καταστροφάς. Πλείστοι των κατοίκων εγκαταλείπουν τας εστίας των και μεγάλαι περιοχαί ερημούνται.
.—Οι τούρκοι, επωφεληθέντες εκ της επελθούσης ερημώσεως ένεκα του σεισμού, κατέλαβον την Καλλίπολιν και εγκατέστησαν προγεφύρωμα εις την χερσόνησον του Αίμου.
1770.—Δύναμις Ελλήνων Μανιατών, βοηθουμένη υπό των Ρώσων, καταλαμβάνει και απελευθερώνει προσωρινά την Καλαμάτα.
1821.—Ο πρωτεργάτης της Φιλικής Εταιρίας Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’, εξαναγκάζατε από τους τούρκους να εκδόσει αφορισμό για τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τους συνεργάτες του, καθώς και για όλους τους επαναστατήσαντες. Τον αφορισμό θα άρει κρυφά, ολίγον αργότερα.
.—Ο Μορά Βαλεσί Χουρσίτ πασάς, φτάνει στα Ιωάννινα για να αντιμετωπίσει τον Αλή πασά.
1822.—Οι τούρκοι του αλβανού Γιουσούφ Σελήμ πασά, επιτίθενται κατά των στρατοπεδευμένων εις την θέσιν τού Γηροκομείου, παρά τας Πάτρας, Ελλήνων, αλλ’ αποκρούονται από τον Γενναίον Κολοκοτρώνην καί τον Πλαπούταν, με μεγάλας απωλείας.
1828.—Ο τουρκικός στόλος υπό τον Χασάν πασά φθάνει στην Χίο και αναγκάζει τον Φαβιέρο να λύσει την πολιορκία του φρουρίου. Την ίδια ημέρα φθάνει στην Χίο και ο Ελληνικός Στόλος υπό τον Μιαούλη.
1833.—Διά διατάγματος της Αντιβασιλείας, καταργείται ο στρατός των ατάκτων και συνιστάται τακτικός στρατός εκ 10 ταγμάτων ακροβολιστών. Έκαστον τάγμα περιελάμβανε 4 λόχους, δυνάμεως 50 ανδρών.
1840.—Η Ιονική Κρατική Τράπεζα, η μετέπειτα Ιονική και Λαϊκή ανοίγει το πρώτο της κατάστημα στην Κέρκυρα.
1865.—Ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος σχηματίζει την νέα κυβέρνηση. [2/3/1865– 20/10/1865].
1907.—Πρόσφυγες από την Αγχίαλο της σημερινής βουργαρίας, ιδρύουν στον Αλμυρό την Νέα Αγχίαλο. Μόλις λίγους μήνες νωρίτερα, (02/08/1906) οι βούργαροι κατέκαψαν την Αγχίαλο και εξεδίωξαν το Ελληνικό στοιχείο.
1913.—Ο ελληνικός στρατός, υπό την προστασία του θωρηκτού “Σπέτσαι”, απελευθερώνει τη Σάμο. Η Σάμος ενσωματούται επισήμως εις την Ελλάδα. Χρειάστηκαν να γίνουν πάνδημα συλλαλητήρια στην κυρίως Ελλάδα, για να κινητοποιηθεί η κυβέρνηση και να στείλει το εμπορικόν Θεσσαλία με δύο λόχους στρατού συνοδεία του Σπέτσαι, για την απελευθέρωση του νησιού. Στις 2 Μαρτίου ημέρα Σάββατο, παραμονή της Ορθοδοξίας, αγκυροβόλησαν στο λιμάνι του Βαθιού και παράλληλα περιπολούσαν ανοιχτά στο πέλαγος, τα αντιτορπιλικά μας Νίκη και Βέλος που είχαν φτάσει από τη Χίο. Ο ελληνικός στρατός έγινε δεκτός με εκδηλώσεις ενθουσιασμού. Ώρα δοξολογίας ορίστηκε η 1μ.μ στο μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου. Η ενσωμάτωση της Σάμου με την κορμό του έθνους μας, η οποία φάνταζε ως μακρινό όνειρο, ήταν πλέον πραγματικότητα.
.—Αψιμαχίες του Ελληνικού στρατού με τούρκους στην Βόρειο Ήπειρο, εξαναγκάζουν τους δεύτερους σε άτακτη φυγή.
.—Μετά από το ‘’ενδιαφέρον’’ των ιταλών για την Αυλώνα της Βορείου Ηπείρου, ο Ελ. Βενιζέλος ζητά δια τηλεγραφήματος από τον Κωνσταντίνο την μη κατάληψη της πόλεως [……..]
.—Ο Ελληνικός στρατός απελευθερώνει το Αργυρόκαστρο.
1914.—Μετά την εμφάνιση ενόπλων αλβανών στην κορυφογραμμή του Καλαράτ, ο Αρχηγός της Χιμάρας Σπύρος Σπυρομήλιος, διατάσσει τις αυτονομιακές δυνάμεις που ήταν συγκεντρωμένες στο Κηπαρό να ενισχύσουν τη μάχη στο Πύλιουρι, όπου με νυκτερινή επίθεση κατέλαβαν το ύψωμα Μπλέριζα. Οι συγκρούσεις αυτές σηματοδοτούν την έναρξη του ενόπλου αγώνος των Βορειοηπειρωτών, ο οποίος συνεχίσθηκε μέχρι τις 17 Μαΐου 1914, οπότε οι αλβανοί αναγκάσθηκαν να υπογράψουν το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, με το οποίο αναγνωριζόταν η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου.
1915.—Οι γενίτσαροι τουρκοκρητικοί της Σμύρνης, κατασφάζουν Έλληνες της περιοχής.
1920.—Στη Μ. Ασία ο ελληνικός στρατός είναι έτοιμος δια νέας επιχειρήσεις.
1921.—Στη Μ. Ασία οι εμπόλεμοι Έλληνες και τούρκοι δρουν με πυροβολικό.
1922.—Νέος πρωθυπουργός ο Δημήτριος Γούναρης, η κυβέρνηση του οποίου είχε παραιτηθεί στις 27/2, εξαιτίας καταψηφίσεώς της στην Εθνοσυνέλευση. Με την επιστροφή του στην Αθήνα, [από Ρώμη, Κάννες,Παρίσι, Λονδίνο] τον Φεβρουάριο του 1922, απέτυχε να λάβη ψήφο εμπιστοσύνης, με αποτέλεσμα να κλειθεί για την ανάληψη της πρωθυπουργίας ο Νικόλαος Στράτος, ο οποίος όμως καταψηφίστηκε επίσης και δεν μπόρεσε να σχηματίσει κυβέρνηση. Έτσι ο Γούναρης ανέλαβε να σχημάτιζε νέα κυβέρνηση. Ο Γούναρης καταδικάστηκε – χωρίς ο ίδιος να απολογηθεί- από έκτακτο στρατοδικείο στην γνωστή δίκη των έξι, στις 15 Νοεμβρίου του 1922 στην ποινή του θανάτου.
.—Η ελληνική στρατιά πλήρως οχυρωμένη μάχεται με πυροβολικό και περιπόλους.
1924.—Γεννιέται ο φιλόλογος και συγγραφέας Ρένος Αποστολίδης, γιός του δημοσιογράφου και ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ ΡΕΝΟΣανθολόγου Ηρακλή Ν. Αποστολίδη (1893-1970), γνωστού λόγιου με στέρεη φιλοσοφική παιδεία από τον Πύργο της σημερινής βουλγαρίας. Πέρα από την άρτια παιδεία του σε σχέση με την ελληνική γλώσσα και γραμματεία, τον διακρίνει το ανένταχτο κ’ επαναστατικό πνεύμα. Στρατεύθηκε υποχρεωτικά κατά τον εμφύλιο με το χαρακτηρισμό «επικίνδυνος αριστερός ιδεολόγος, ιδιαιτέρως εύγλωττος»,χωρίς όμως να ανήκει στον χώρο της αριστεράς και μη διστάζοντας να καταφερθεί εναντίον της όπως το ίδιο έκανε και για τον «δεξιό» χώρο. Απο την αντιμιλιταριστική του ιδεολογία, κινδύνευσε να βρεθεί στο στρατοδικείο, αλλά τον έσωσε τρεις φορές ο Α2 του τάγματος, ο Κ.Κουκούλης, ο ήρωας της ομώνυμης νουβέλας του[ο Α2].
1925.—Την Ελληνική αντιπροσωπεία στην Κοινωνία των Εθνών, θα εκπροσωπήσει ο Κακλαμάνος.
1927.—Η Βουλή ψηφίζει την δημιουργία του θεσμού της Γερουσίας.
1941.—Στο αλβανικό μέτωπο κατόπιν σφοδρής προπαρασκευής πυροβολικού οι Ιταλοί επιτίθενται εναντίον των Ελλήνων χωρίς να επιτύχουν εδαφικόν κέρδος.
.—Η ιταλική αεροπορία εβομβάρδισε για πολλοστή φορά την Πρέβεζα.
1945.—Κατά την διάρκεια διατεταγμένης εκπαιδευτικής πτήσεως στη Ροδεσία, βρήκε το θάνατο λόγω πτώσεως του αεροπλάνου του ο πιλότος μας Ιωάννης Κατεχάκης. Ο ήρωας πιλότος γεννήθηκε το 1924 στον Πλάτανο Ηρακλείου Κρήτης.
1949.—Σημαντικές νίκες σημειώνει ο εθνικός στρατός στην Πελοπόννησο και στη Στερεά Ελλάδα.
1954.—Κατά την διάρκεια εκπαιδευτικής πτήσεως στο Μπογιάτι Αττικής, το αεροσκάφος του πιλότου Παναγιώτη Τσιλίδη, συγκρούστηκε με άλλο στο οποίο επέβαινε ο Δόκιμος Έφεδρος Χειριστής Καραβότας Κωνσταντίνος, κατέπεσα και συνετρίβησαν στο έδαφος, με αποτέλεσμα τον θάνατο και των δύο χειριστών.
1958.—Μετά την αποχώρηση 15 βουλευτών από την ΕΡΕ, ανάμεσα στους οποίους είναι οι Γ. Ράλλης και Π. Παπαληγούρας, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής υποβάλλει την παραίτηση της κυβέρνησής του. Προκηρύσσονται εκλογές για την 11η Μαΐου.
.—Πεθαίνει σε ηληκία 80 ετών ο διάσημος αρχιμάγειρος Νικόλαος Τσελεμεντές. Καταγόταν απ’ το χωριό Εξάμπελα της Σίφνου.
1972.—Οι μητροπολίτες Κιτίου Άνθιμος, Πάφου Γεννάδιος και Κυρήνειας Κυπριανός, ζητούν την παραίτηση του αρχιεπισκόπου Μακάριου από την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Άμεση κινητοποίηση των υποστηρικτών του Μακάριου, οι οποίοι διαδηλώνουν υπέρ του αρχιεπισκόπου.
1995.—Στη Βουλή, 181 βουλευτές ψηφίζουν υπέρ της υποψηφιότητας του Κωστή Στεφανόπουλου για νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, έναντι 108, που ψήφισαν υπέρ του Αθανασίου Τσαλδάρη.
http://eistorias.wordpress.com/2014/03/ ... more-16118
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
05 Μαρτίου
399 π.Χ..—Πιθανή ημερομηνία όπου ο Σωκράτης ήπιε ήρεμα και με απόλυτη αξιοπρέπεια το κώνειο, αποχαιρετώντας νηφάλια την οικογένεια του και συζητώντας εποικοδομητικά με τους φίλους του για τη ζωή, την ψυχή και τον θάνατο. Μέσω της απολογίας, είπε ότι δεν του έλειψαν τα επιχειρήματα, αλλά η ταπείνωση να ικετέψει και να εξευτελίσει τον εαυτό του. Ποτέ του όμως δεν έπραξε κάτι το «ανελεύθερον» και συνεπώς δεν θα απολογήτο απλώς για να γλυτώση από τον θάνατο.
363.—Ο Αυτοκράτωρ Ιουλιανός κινείται από την Αντιόχεια με στρατό 90.000 ανδρών εναντίον των Σασσανιδών.
1417.—Πεθαίνει ο Μανουήλ Γ’ Μέγας Κομνηνός, Αυτοκράτωρ Τραπεζούντος από το 1390. Ήταν υιός του προκατόχου του, Αυτοκράτορα, Αλέξιου Γ’ και της Θεοδώρας Καντακουζηνής.
1770.—Φάλαγξ Μανιατών, ενισχυθείσα καί υπό Ρώσων στρατιωτών, καταλαμβάνει τον Μυστράν καί άλλας πόλεις της Λακεδαίμονος.
1799.—Οι Ρώσοι μετά τουρκαλβανών εισέρχονται εις Κέρκυραν εκδιώξαντες τους Γάλλους.Την 1η Μαρτίου, μετά από σφοδρό βομβαρδισμό καταλήφθηκε το νησάκι Βίδο. Οι τούρκοι φέρθηκαν με πρωτοφανή βαρβαρότητα, σε αντίθεση με τους ρώσους που προσπάθησαν να σώσουν τους αιχμαλωτισμένους γάλλους. Στις 20 Φεβρουαρίου/4Μαρτίου, υπογράφηκε η συνθήκη παραδόσεως της Κερκύρας επί της ρωσικής ναυαρχίδος ΑΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ. Την επομένη, ο λαός υποδέχθηκε με ενθουσιασμό τους ρώσους και σε όλη την πόλη κυμάτιζαν ρωσικές σημαίες. Χάρη στις προσπάθεις του Ουσακόφ η πόλις γλύτωσε από την λεηλασία των οθωμανών.
1818.—Αφού πρώτα βασανίζουν ανελέητα τον εικοσάχρονο Άγιο Νεομάρτυρα Γεώργιο από την Ραψάνη, οι τούρκοι του κόβουν το κεφάλι.
1822.—«Διὰ τοῦ Νόμου τῆς 5ης Μαρτίου 1822, ἐν Κορίνθῳ ψηφισθέντος ὑπό τοῦ Βουλευτικοῦ καὶ κυρωθέντος ὑπό τοῦ Ἐκτελεστικοῦ, ἀπεφασίσθη ἡ κοπὴ εἰδικῶν ἀργυρῶν μεταλλίων πρὸς ἀπονομήν ἐκ μέρους τῆς εὐγνωμονούσης Ἑλλάδος εἰς τὰ μέλη τῆς Α’Ἐθνικῆς Συνελεύσεως καὶ μόνον εἰς ταῦτα».
.—Ιδρύεται το πρώτο Υπουργείο Ναυτικών στην χώρα μας.
1825.—Νέες ενισχύσεις από την Αίγυπτο καταφτάνουν στη Μεθώνη.
1826.—Ο Κάρολος Φαβιέρος μετά του τακτικού Ελληνικό στρατού πολιορκεί το φρούριο της Καρύστου.
1828.—Στις 5 Μαρτίου 1828, ο κυβερνήτης Καποδίστριας έγραφε από τον Πόρο στον Δημήτριο Υψηλάντη για την ρύπανση των χωραφιών, όπου είχε δώσει διαταγές να σπαρούν με το νεοφερμένο προϊόν της πατάτας και του έδινε συγκεκριμένες εντολές μόλις έλαβε αυτήν την ανεπίτρεπτη πληροφορία : Στον Ιρλανδό γεωπόνο Stevenson είχε δώσει «διαταγήν να επισκεφθή την ιδίαν ημέραν, την γύρω περιοχήν του Πόρου και τας απέναντι ακτάς, δια να ευρή γαίας αρμοδίους εις την καλλιέργειαν των γεωμήλων και άλλων προϊόντων, αναγκαίων δια την τραγικήν κατάστασιν του λαού»
.—Οι Ελληνικές δυνάμεις υπό του Φαβιέρου αναγκάζονται να εκκενώσουν την Χίο.
1829.—Οι τούρκοι της Βόνιτσας, μετά από πολύμηνο και στενό αποκλεισμό τους, παραδίδουν στις Ελληνικές δυνάμεις το φρούριο της πόλεως και καταφεύγουν στην Πρέβεζα.
1864.—Παραιτείται η κυβέρνηση Βούλγαρη.
.—Ο Ήρωας της Εθνεγερσίας Κωνσταντίνος Κανάρης αναλαμβάνει την πρωθυπουργία της χώρας για να παραιτηθεί έναν μήνα αργότερα. Κατόπιν, ανέλαβε και πάλι την θέση στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 1877 ετέθη για τελευταία φορά στην θέση αυτή ως επικεφαλής οικουμενικής κυβερνήσεως.
1909.—Την μεγάλη απεργία των καπνεργατών του Βόλου προσπαθεί να διαλύσει η χωροφυλακή. Στις βίαιες συμπλοκές ανταλλάχθηκαν πυροβολισμοί και από τις δύο πλευρές.
1911.—Το ενωμένο ένοπλο σώμα που συγκρότησαν οι μακεδονομάχοι Γκόνος Γιώτας και Λάζος Δογιάμας, με σκοπό να προστατεύσουν χωριά του Ρουμλουκιού, μετά την συνεχή καταδίωξή του από τα τουρκικά αποσπάσματα, αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Αθήνα στο «Άσυλο Μακεδόνων». Προηγήθηκε ο θάνατος του Γκόνου.
1913.—Ο βασιλεύς Γεώργιος ο Α’, ενώ είχεν εξέλθει εις περίπατον, παρά τον Λευκόν Πύργον της Θεσσαλονίκης, δολοφονείται από του ανισορρόπου Σχινά. Υπήρξε επί πεντηκονταετίαν άριστος συνταγματικός Βασιλεύς των Ελλήνων. Ο Χριστιανός- Γουλιέλμος- Φερδινάνδος- Αδόλφος- Γεώργιος, ευρύτερα γνωστός ως Γεώργιος Α΄, υπήρξε ο μακροβιότερος βασιλέας του Βασιλείου της Ελλάδος, από το 1863 μέχρι 1913. Ήταν ο δεύτερος κατά σειρά Βασιλεύς της νεότερης Ελλάδος μετά τον Όθωνα και αρχηγός νέου Βασιλικού Οίκου.Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, και της Μακεδονίας και Ηπείρου στην συνέχεια, και λόγω της εύθραυστης κατάστασης που επικρατούσε, ο βασιλεύς Γεώργιος, αποφάσισε να εγκατασταθεί στην πόλη, ώστε να επισημοποιήσει, αλλά κυρίως να εδραιώσει την εκεί ελληνική παρουσία. Στο διάστημα της παραμονής του, συνήθιζε, όπως και στην Αθήνα, να πραγματοποιεί καθημερινούς περιπάτους, χωρίς συνοδεία ή με ελάχιστη προστασία. Ρεπορτάζ της εφημερίδος «Εμπρός» της 7ης Μαρτίου έγραφε : “Η Α.Μεγαλειότης, ομιλών εις τον υπασπιστήν του, εξέφραζε την μεγάλην του χαράν δια την πτώσιν των Ιωαννίνων, πλειστάκις τονίσας των νέον θρίαμβον των Ελληνικών όπλων. Η αυτή ευδιαθεσία του Βασιλέως εξηκολούθησε και μετά μίαν ώραν όταν η Α. Μ. ήρχισε να επιστρέφη εις το Ανάκτορον. Όταν διήρχετο προ του Λευκού Πύργου, εγγύτατα του πλήθους το οποίον περιεστοίχιζε την κατ’ εκείνην την ώραν παιανίζουσαν μουσικήν, επλησίασεν, ανεμίχθη μετά των πολιτών, ήκουσε μουσικήν και κατά την δημοκρατικήν του συνήθειαν, συνωμίλησε μετά των ανθρώπων του λαού οι οποίοι ευρίσκοντο εκεί. Μετά τούτο, εισήλθεν εις την λεωφόρον της Αγίας Τριάδoς”. Στη συμβολή με την οδό Βασιλίσσης Όλγας, τον περίμενε από ώρα ο Σερραίος Αλέξανδρος Σχινάς. Γύρω στις 3, είδε τον Γεώργιο και τον υπασπιστή του να περνούν, τους πλησίασε και από μικρή απόσταση πυροβόλησε τον βασιλιά μία φορά, προκαλώντας, ωστόσο, καίριο τραύμα.
.—Η 8η ελληνική μεραρχία κατόπιν σκληρών αγώνων απελευθερώνει το Τεπελένι της αλβανίας.
1914.—Η Ελληνική Κυβέρνηση απαγορεύει την πραγματοποίηση του προγραμματισμένου συλλαλητηρίου στην Αθήνα υπέρ της Βορείου Ηπείρου.
1919.—Εμπρός στην προ ολίγων ημερών απόφαση για παραχώρηση της Σμύρνης στους Έλληνες, οι τούρκοι απαντούν με σφαγές και λεηλασίες κατά των ομογενών. Τουρκικό συλλαλητήριο διαδηλώνει κατά της απόφασης της Διάσκεψης, ενώ εμείς απαντούμε με συλλαλητήριο υπέρ της στρατιωτικής κατάληψης στην Σμύρνη.
1920.—Ο ελληνικός στρατός στη Μ. Ασία δέχεται μικροεπιθέσεις ατάκτων.
.—Τελευταία ημέρα του παλιού (Ιουλιανού) ημερολογίου στην Ελλάδα.
1921.—Το γλωσσικό συνεχίζει να προκαλεί εντάσεις στον πνευματικό και πολιτικό κόσμο της Ελλάδας.
.—Ο ελληνικός στρατός στη Μ. Ασία δρα με πυροβολικό και περιπόλους.
.—Διωγμοί και σφαγές του Ελληνισμού στον Πόντο από τους τούρκους.
1922.—Η ελληνική στρατιά οχυρωμένη εις τα εδάφη που είχε καταλάβει δυτικά του Σαγγαρίου αναμένει επιθετική εκδήλωση των τούρκων.
1929.—Αιματηρή σύρραξη σημειώνεται στην Ελευσίνα μεταξύ χωροφυλάκων και απεργών εργατών, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρεις και να τραυματιστούν δέκα.
1930.—Δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ο νέος καταστατικός χάρτης των Δημοσίων Υπαλλήλων.
1933.—Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές πλειοψηφεί το Λαϊκό Κόμμα υπό τον Παναγή Τσαλδάρη με 488.545 ψήφους έναντι 483.231 ψήφων, που έλαβε ο κυβερνητικός συνασπισμός υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο Νικόλαος Πλαστήρας μόλις έμαθε το αποτέλεσμα οργάνωσε την επομένη στρατιωτικό κίνημα που απέτυχε. «Μόλις έγινε γνωστό ότι τα εκλογικά αποτέλεσματα έδιναν την νίκη στο αντίπαλο των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου κόμμα, ο Στρατηγός Ν. Πλαστήρας εξεδήλωσε μεγαλοφώνως προς τον Ε.Βενιζέλο πρόθεση εγκαταστάσεως στην Ελλάδα δικτατορίας, όμοιας με την φασιστική της Ιταλίας, με το επιχείρημα ότι «Θα κάνουμε ό,τι και στην Ιταλία που χάρις στον φασισμό προοδεύει»[Γρηγόριος Δαφνής, Η ΕΛΛΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΠΟΛΕΜΩΝ 1923-1940 τόμος Β’,σ.183]Ο Ν.Πλαστήρας σε επιστολή του της 2ας Αυγούστου 1937, σημειώνει ότι ενήργησε με την συγκατάθεση του Ε.Βενιζέλου. Μετά την αποτυχία του στρατιωτικού κινήματος, ο ηγέτης του, Ν.Πλαστήρας διέφυγε στην Ιταλοκρατούμενη Δωδεκάνησο και τέθηκε υπό την προστασία του δικτάτορα Μουσολίνι. Από εκεί και πέρα, με την οικονομική βοήθεια του Ε.Βενιζέλου, εγκαταστάθηκε στη νότια Γαλλία, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του Β’Παγκοσμίου Πολέμου».[Ιστορική αναδρομή του Υποναυάρχου Σωτηρίου Γεωργιάδη ΠΝ, εα].
1939.—Πραγματοποιείται η παρθενική παράσταση της Λυρικής Σκηνής Αθηνών, όπου λειτούργησε μέχρι το 1944 σαν παράρτημα του Εθνικού Θεάτρου.
1941.—Εις το Αλβανικόν μέτωπον σημειούται μεταξύ των εμπολέμων Ελλήνων και Ιταλών σφοδρά δράσις πυροβολικού, όλμων και περιπόλων.
1943.— [5 – 6/3]Περίπου εκατό αντάρτες της ΠΑΟ, και οκτακόσιοι οπλισμένοι χωρικοί της περιοχής Βοΐου – Σιατίστης – Γρεβενών και Παλαικάστρου, υπό τον Αντισυνταγματάρχη Πεζικού, Ιωάννη Κοντονάσιο και άλλους ανώτερους και κατώτερους Έλληνες Αξιωματικούς, επιτίθενται αιφνιδιαστικά, στη θέση Φαρδύκαμπος, εναντίον κινουμένης από τα Γρεβενά προς τη Σιάτιστα, πεζοπόρας Ιταλικής φάλαγγος, και πετυχαίνουν τη διάλυση και παράδοση 598 Ιταλών μαζί με τον οπλισμό τους. Απώλειες Ιταλών, vεκροί: 38, τραυματίες: 67, αιχμάλωτοι: 598. Ελλήνων, νεκροί: 3,τραυματίες: 9.
.—Τα καταστήματα των Αθηνών και τού Πειραιώς παραμένουν κλειστά καί εις τους δρόμους συγκροτούνται ογκώδεις διαδηλώσεις εις ένδειξιν διαμαρτυρίας διά την σχεδιαζομένην υπό των Γερμανών πολιτικήν επιστράτευσιν.Οι διαδηλωταί εισήλθον εις το Υπουργείον Εργασίας και έκαυσαν τα αρχεία, άτινα θα ηδύναντο να χρησιμεύσουν εις τους Γερμανούς διά την εφαρμογήν του σχεδίου των. Κατά τας γενομένας συμπλοκάς, εφονεύθησαν 4 και ετραυματίσθησαν άνω των διακοσίων.
1950.—Διενεργούνται εκλογές στις οποίες πλειοψηφούν τα κόμματα του Κέντρου: η Ε.Π.Ε.Κ. του Νικολάου Πλαστήρα, το Κόμμα των Φιλελευθέρων υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο και το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου. Στις 23 Μαρτίου ο Σοφοκλής Βενιζέλος σχηματίζει κυβέρνηση [23/3/1950-15/4/1950], με τη στήριξη του Λαϊκού Κόμματος του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη. Θα ακολουθήση μία συνεχής εναλλαγή κυβερνήσεων κατ’ εντολήν του Αμερικανού πρεσβευτή στην Αθήνα.Κυβερνήσεις κατέρρεαν γιατί δεν έπαιρναν ψήφο εμπιστοσύνης, άλλες συμφωνούνταν αλλά δεν τις άφηνε ο πρεσβευτής των ΗΠΑ ούτε καν να εμφανιστούν στη Βουλή, άλλες είχαν διάρκεια 50 ημέρες ή και λιγότερες.
1952.—Μεγάλη στρατιωτική σύσκεψη πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη με τη συμμετοχή του αρχιστράτηγου του ΝΑΤΟ, στρατηγού Αϊζενχάουερ.
1958.—Μετά την αποχώριση δεκαπέντε βουλευτών και την παραίτηση Καραμανλή, [29/2/1956-5/3/1958], αναλαμβάνει η υπηρεσιακή κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Γεωργακόπουλου, έως την διενέργεια νέων εκλογών [5/3/1958 -17/5/1958].
1959.—Η ελληνική Βουλή τιμά τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ, σε ειδικές συνεδριάσεις.
1968.—Ολοκληρώνεται η νέα εθνική οδός Λάρισας-Θεσσαλονίκης.
1981.—Μεγάλη σεισμική δόνηση, μεγέθους 6,2 Ρίχτερ, σημειώνεται τα μεσάνυχτα, προκαλώντας νέο κύμα πανικού στην πρωτεύουσα, κυρίως όμως στη Χαλκίδα, τη Θήβα και τη γύρω περιοχή. Τις μεγαλύτερες ζημιές υπέστησαν οι Πλαταιές και το χωριό Καπαρέλλι. Έντρομοι οι Αθηναίοι εγκατέλειψαν και πάλι τις πολυκατοικίες·τέσσερα άτομα πήδησαν από μπαλκόνια και τραυματίστηκαν.
1991.—Για… ελληνικό επεκτατισμό στο Αιγαίο κάνει λόγο η Άγκυρα σε επιστολή της προς τον ΟΗΕ, καταγγέλλοντας συγχρόνως τον εξοπλισμό των ελληνικών νησιών.
http://eistorias.wordpress.com/
399 π.Χ..—Πιθανή ημερομηνία όπου ο Σωκράτης ήπιε ήρεμα και με απόλυτη αξιοπρέπεια το κώνειο, αποχαιρετώντας νηφάλια την οικογένεια του και συζητώντας εποικοδομητικά με τους φίλους του για τη ζωή, την ψυχή και τον θάνατο. Μέσω της απολογίας, είπε ότι δεν του έλειψαν τα επιχειρήματα, αλλά η ταπείνωση να ικετέψει και να εξευτελίσει τον εαυτό του. Ποτέ του όμως δεν έπραξε κάτι το «ανελεύθερον» και συνεπώς δεν θα απολογήτο απλώς για να γλυτώση από τον θάνατο.
363.—Ο Αυτοκράτωρ Ιουλιανός κινείται από την Αντιόχεια με στρατό 90.000 ανδρών εναντίον των Σασσανιδών.
1417.—Πεθαίνει ο Μανουήλ Γ’ Μέγας Κομνηνός, Αυτοκράτωρ Τραπεζούντος από το 1390. Ήταν υιός του προκατόχου του, Αυτοκράτορα, Αλέξιου Γ’ και της Θεοδώρας Καντακουζηνής.
1770.—Φάλαγξ Μανιατών, ενισχυθείσα καί υπό Ρώσων στρατιωτών, καταλαμβάνει τον Μυστράν καί άλλας πόλεις της Λακεδαίμονος.
1799.—Οι Ρώσοι μετά τουρκαλβανών εισέρχονται εις Κέρκυραν εκδιώξαντες τους Γάλλους.Την 1η Μαρτίου, μετά από σφοδρό βομβαρδισμό καταλήφθηκε το νησάκι Βίδο. Οι τούρκοι φέρθηκαν με πρωτοφανή βαρβαρότητα, σε αντίθεση με τους ρώσους που προσπάθησαν να σώσουν τους αιχμαλωτισμένους γάλλους. Στις 20 Φεβρουαρίου/4Μαρτίου, υπογράφηκε η συνθήκη παραδόσεως της Κερκύρας επί της ρωσικής ναυαρχίδος ΑΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ. Την επομένη, ο λαός υποδέχθηκε με ενθουσιασμό τους ρώσους και σε όλη την πόλη κυμάτιζαν ρωσικές σημαίες. Χάρη στις προσπάθεις του Ουσακόφ η πόλις γλύτωσε από την λεηλασία των οθωμανών.
1818.—Αφού πρώτα βασανίζουν ανελέητα τον εικοσάχρονο Άγιο Νεομάρτυρα Γεώργιο από την Ραψάνη, οι τούρκοι του κόβουν το κεφάλι.
1822.—«Διὰ τοῦ Νόμου τῆς 5ης Μαρτίου 1822, ἐν Κορίνθῳ ψηφισθέντος ὑπό τοῦ Βουλευτικοῦ καὶ κυρωθέντος ὑπό τοῦ Ἐκτελεστικοῦ, ἀπεφασίσθη ἡ κοπὴ εἰδικῶν ἀργυρῶν μεταλλίων πρὸς ἀπονομήν ἐκ μέρους τῆς εὐγνωμονούσης Ἑλλάδος εἰς τὰ μέλη τῆς Α’Ἐθνικῆς Συνελεύσεως καὶ μόνον εἰς ταῦτα».
.—Ιδρύεται το πρώτο Υπουργείο Ναυτικών στην χώρα μας.
1825.—Νέες ενισχύσεις από την Αίγυπτο καταφτάνουν στη Μεθώνη.
1826.—Ο Κάρολος Φαβιέρος μετά του τακτικού Ελληνικό στρατού πολιορκεί το φρούριο της Καρύστου.
1828.—Στις 5 Μαρτίου 1828, ο κυβερνήτης Καποδίστριας έγραφε από τον Πόρο στον Δημήτριο Υψηλάντη για την ρύπανση των χωραφιών, όπου είχε δώσει διαταγές να σπαρούν με το νεοφερμένο προϊόν της πατάτας και του έδινε συγκεκριμένες εντολές μόλις έλαβε αυτήν την ανεπίτρεπτη πληροφορία : Στον Ιρλανδό γεωπόνο Stevenson είχε δώσει «διαταγήν να επισκεφθή την ιδίαν ημέραν, την γύρω περιοχήν του Πόρου και τας απέναντι ακτάς, δια να ευρή γαίας αρμοδίους εις την καλλιέργειαν των γεωμήλων και άλλων προϊόντων, αναγκαίων δια την τραγικήν κατάστασιν του λαού»
.—Οι Ελληνικές δυνάμεις υπό του Φαβιέρου αναγκάζονται να εκκενώσουν την Χίο.
1829.—Οι τούρκοι της Βόνιτσας, μετά από πολύμηνο και στενό αποκλεισμό τους, παραδίδουν στις Ελληνικές δυνάμεις το φρούριο της πόλεως και καταφεύγουν στην Πρέβεζα.
1864.—Παραιτείται η κυβέρνηση Βούλγαρη.
.—Ο Ήρωας της Εθνεγερσίας Κωνσταντίνος Κανάρης αναλαμβάνει την πρωθυπουργία της χώρας για να παραιτηθεί έναν μήνα αργότερα. Κατόπιν, ανέλαβε και πάλι την θέση στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 1877 ετέθη για τελευταία φορά στην θέση αυτή ως επικεφαλής οικουμενικής κυβερνήσεως.
1909.—Την μεγάλη απεργία των καπνεργατών του Βόλου προσπαθεί να διαλύσει η χωροφυλακή. Στις βίαιες συμπλοκές ανταλλάχθηκαν πυροβολισμοί και από τις δύο πλευρές.
1911.—Το ενωμένο ένοπλο σώμα που συγκρότησαν οι μακεδονομάχοι Γκόνος Γιώτας και Λάζος Δογιάμας, με σκοπό να προστατεύσουν χωριά του Ρουμλουκιού, μετά την συνεχή καταδίωξή του από τα τουρκικά αποσπάσματα, αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Αθήνα στο «Άσυλο Μακεδόνων». Προηγήθηκε ο θάνατος του Γκόνου.
1913.—Ο βασιλεύς Γεώργιος ο Α’, ενώ είχεν εξέλθει εις περίπατον, παρά τον Λευκόν Πύργον της Θεσσαλονίκης, δολοφονείται από του ανισορρόπου Σχινά. Υπήρξε επί πεντηκονταετίαν άριστος συνταγματικός Βασιλεύς των Ελλήνων. Ο Χριστιανός- Γουλιέλμος- Φερδινάνδος- Αδόλφος- Γεώργιος, ευρύτερα γνωστός ως Γεώργιος Α΄, υπήρξε ο μακροβιότερος βασιλέας του Βασιλείου της Ελλάδος, από το 1863 μέχρι 1913. Ήταν ο δεύτερος κατά σειρά Βασιλεύς της νεότερης Ελλάδος μετά τον Όθωνα και αρχηγός νέου Βασιλικού Οίκου.Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, και της Μακεδονίας και Ηπείρου στην συνέχεια, και λόγω της εύθραυστης κατάστασης που επικρατούσε, ο βασιλεύς Γεώργιος, αποφάσισε να εγκατασταθεί στην πόλη, ώστε να επισημοποιήσει, αλλά κυρίως να εδραιώσει την εκεί ελληνική παρουσία. Στο διάστημα της παραμονής του, συνήθιζε, όπως και στην Αθήνα, να πραγματοποιεί καθημερινούς περιπάτους, χωρίς συνοδεία ή με ελάχιστη προστασία. Ρεπορτάζ της εφημερίδος «Εμπρός» της 7ης Μαρτίου έγραφε : “Η Α.Μεγαλειότης, ομιλών εις τον υπασπιστήν του, εξέφραζε την μεγάλην του χαράν δια την πτώσιν των Ιωαννίνων, πλειστάκις τονίσας των νέον θρίαμβον των Ελληνικών όπλων. Η αυτή ευδιαθεσία του Βασιλέως εξηκολούθησε και μετά μίαν ώραν όταν η Α. Μ. ήρχισε να επιστρέφη εις το Ανάκτορον. Όταν διήρχετο προ του Λευκού Πύργου, εγγύτατα του πλήθους το οποίον περιεστοίχιζε την κατ’ εκείνην την ώραν παιανίζουσαν μουσικήν, επλησίασεν, ανεμίχθη μετά των πολιτών, ήκουσε μουσικήν και κατά την δημοκρατικήν του συνήθειαν, συνωμίλησε μετά των ανθρώπων του λαού οι οποίοι ευρίσκοντο εκεί. Μετά τούτο, εισήλθεν εις την λεωφόρον της Αγίας Τριάδoς”. Στη συμβολή με την οδό Βασιλίσσης Όλγας, τον περίμενε από ώρα ο Σερραίος Αλέξανδρος Σχινάς. Γύρω στις 3, είδε τον Γεώργιο και τον υπασπιστή του να περνούν, τους πλησίασε και από μικρή απόσταση πυροβόλησε τον βασιλιά μία φορά, προκαλώντας, ωστόσο, καίριο τραύμα.
.—Η 8η ελληνική μεραρχία κατόπιν σκληρών αγώνων απελευθερώνει το Τεπελένι της αλβανίας.
1914.—Η Ελληνική Κυβέρνηση απαγορεύει την πραγματοποίηση του προγραμματισμένου συλλαλητηρίου στην Αθήνα υπέρ της Βορείου Ηπείρου.
1919.—Εμπρός στην προ ολίγων ημερών απόφαση για παραχώρηση της Σμύρνης στους Έλληνες, οι τούρκοι απαντούν με σφαγές και λεηλασίες κατά των ομογενών. Τουρκικό συλλαλητήριο διαδηλώνει κατά της απόφασης της Διάσκεψης, ενώ εμείς απαντούμε με συλλαλητήριο υπέρ της στρατιωτικής κατάληψης στην Σμύρνη.
1920.—Ο ελληνικός στρατός στη Μ. Ασία δέχεται μικροεπιθέσεις ατάκτων.
.—Τελευταία ημέρα του παλιού (Ιουλιανού) ημερολογίου στην Ελλάδα.
1921.—Το γλωσσικό συνεχίζει να προκαλεί εντάσεις στον πνευματικό και πολιτικό κόσμο της Ελλάδας.
.—Ο ελληνικός στρατός στη Μ. Ασία δρα με πυροβολικό και περιπόλους.
.—Διωγμοί και σφαγές του Ελληνισμού στον Πόντο από τους τούρκους.
1922.—Η ελληνική στρατιά οχυρωμένη εις τα εδάφη που είχε καταλάβει δυτικά του Σαγγαρίου αναμένει επιθετική εκδήλωση των τούρκων.
1929.—Αιματηρή σύρραξη σημειώνεται στην Ελευσίνα μεταξύ χωροφυλάκων και απεργών εργατών, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρεις και να τραυματιστούν δέκα.
1930.—Δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ο νέος καταστατικός χάρτης των Δημοσίων Υπαλλήλων.
1933.—Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές πλειοψηφεί το Λαϊκό Κόμμα υπό τον Παναγή Τσαλδάρη με 488.545 ψήφους έναντι 483.231 ψήφων, που έλαβε ο κυβερνητικός συνασπισμός υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο Νικόλαος Πλαστήρας μόλις έμαθε το αποτέλεσμα οργάνωσε την επομένη στρατιωτικό κίνημα που απέτυχε. «Μόλις έγινε γνωστό ότι τα εκλογικά αποτέλεσματα έδιναν την νίκη στο αντίπαλο των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου κόμμα, ο Στρατηγός Ν. Πλαστήρας εξεδήλωσε μεγαλοφώνως προς τον Ε.Βενιζέλο πρόθεση εγκαταστάσεως στην Ελλάδα δικτατορίας, όμοιας με την φασιστική της Ιταλίας, με το επιχείρημα ότι «Θα κάνουμε ό,τι και στην Ιταλία που χάρις στον φασισμό προοδεύει»[Γρηγόριος Δαφνής, Η ΕΛΛΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΠΟΛΕΜΩΝ 1923-1940 τόμος Β’,σ.183]Ο Ν.Πλαστήρας σε επιστολή του της 2ας Αυγούστου 1937, σημειώνει ότι ενήργησε με την συγκατάθεση του Ε.Βενιζέλου. Μετά την αποτυχία του στρατιωτικού κινήματος, ο ηγέτης του, Ν.Πλαστήρας διέφυγε στην Ιταλοκρατούμενη Δωδεκάνησο και τέθηκε υπό την προστασία του δικτάτορα Μουσολίνι. Από εκεί και πέρα, με την οικονομική βοήθεια του Ε.Βενιζέλου, εγκαταστάθηκε στη νότια Γαλλία, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του Β’Παγκοσμίου Πολέμου».[Ιστορική αναδρομή του Υποναυάρχου Σωτηρίου Γεωργιάδη ΠΝ, εα].
1939.—Πραγματοποιείται η παρθενική παράσταση της Λυρικής Σκηνής Αθηνών, όπου λειτούργησε μέχρι το 1944 σαν παράρτημα του Εθνικού Θεάτρου.
1941.—Εις το Αλβανικόν μέτωπον σημειούται μεταξύ των εμπολέμων Ελλήνων και Ιταλών σφοδρά δράσις πυροβολικού, όλμων και περιπόλων.
1943.— [5 – 6/3]Περίπου εκατό αντάρτες της ΠΑΟ, και οκτακόσιοι οπλισμένοι χωρικοί της περιοχής Βοΐου – Σιατίστης – Γρεβενών και Παλαικάστρου, υπό τον Αντισυνταγματάρχη Πεζικού, Ιωάννη Κοντονάσιο και άλλους ανώτερους και κατώτερους Έλληνες Αξιωματικούς, επιτίθενται αιφνιδιαστικά, στη θέση Φαρδύκαμπος, εναντίον κινουμένης από τα Γρεβενά προς τη Σιάτιστα, πεζοπόρας Ιταλικής φάλαγγος, και πετυχαίνουν τη διάλυση και παράδοση 598 Ιταλών μαζί με τον οπλισμό τους. Απώλειες Ιταλών, vεκροί: 38, τραυματίες: 67, αιχμάλωτοι: 598. Ελλήνων, νεκροί: 3,τραυματίες: 9.
.—Τα καταστήματα των Αθηνών και τού Πειραιώς παραμένουν κλειστά καί εις τους δρόμους συγκροτούνται ογκώδεις διαδηλώσεις εις ένδειξιν διαμαρτυρίας διά την σχεδιαζομένην υπό των Γερμανών πολιτικήν επιστράτευσιν.Οι διαδηλωταί εισήλθον εις το Υπουργείον Εργασίας και έκαυσαν τα αρχεία, άτινα θα ηδύναντο να χρησιμεύσουν εις τους Γερμανούς διά την εφαρμογήν του σχεδίου των. Κατά τας γενομένας συμπλοκάς, εφονεύθησαν 4 και ετραυματίσθησαν άνω των διακοσίων.
1950.—Διενεργούνται εκλογές στις οποίες πλειοψηφούν τα κόμματα του Κέντρου: η Ε.Π.Ε.Κ. του Νικολάου Πλαστήρα, το Κόμμα των Φιλελευθέρων υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο και το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου. Στις 23 Μαρτίου ο Σοφοκλής Βενιζέλος σχηματίζει κυβέρνηση [23/3/1950-15/4/1950], με τη στήριξη του Λαϊκού Κόμματος του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη. Θα ακολουθήση μία συνεχής εναλλαγή κυβερνήσεων κατ’ εντολήν του Αμερικανού πρεσβευτή στην Αθήνα.Κυβερνήσεις κατέρρεαν γιατί δεν έπαιρναν ψήφο εμπιστοσύνης, άλλες συμφωνούνταν αλλά δεν τις άφηνε ο πρεσβευτής των ΗΠΑ ούτε καν να εμφανιστούν στη Βουλή, άλλες είχαν διάρκεια 50 ημέρες ή και λιγότερες.
1952.—Μεγάλη στρατιωτική σύσκεψη πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη με τη συμμετοχή του αρχιστράτηγου του ΝΑΤΟ, στρατηγού Αϊζενχάουερ.
1958.—Μετά την αποχώριση δεκαπέντε βουλευτών και την παραίτηση Καραμανλή, [29/2/1956-5/3/1958], αναλαμβάνει η υπηρεσιακή κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Γεωργακόπουλου, έως την διενέργεια νέων εκλογών [5/3/1958 -17/5/1958].
1959.—Η ελληνική Βουλή τιμά τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ, σε ειδικές συνεδριάσεις.
1968.—Ολοκληρώνεται η νέα εθνική οδός Λάρισας-Θεσσαλονίκης.
1981.—Μεγάλη σεισμική δόνηση, μεγέθους 6,2 Ρίχτερ, σημειώνεται τα μεσάνυχτα, προκαλώντας νέο κύμα πανικού στην πρωτεύουσα, κυρίως όμως στη Χαλκίδα, τη Θήβα και τη γύρω περιοχή. Τις μεγαλύτερες ζημιές υπέστησαν οι Πλαταιές και το χωριό Καπαρέλλι. Έντρομοι οι Αθηναίοι εγκατέλειψαν και πάλι τις πολυκατοικίες·τέσσερα άτομα πήδησαν από μπαλκόνια και τραυματίστηκαν.
1991.—Για… ελληνικό επεκτατισμό στο Αιγαίο κάνει λόγο η Άγκυρα σε επιστολή της προς τον ΟΗΕ, καταγγέλλοντας συγχρόνως τον εξοπλισμό των ελληνικών νησιών.
http://eistorias.wordpress.com/
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Σαν σήμερα
Μελίνα Μερκούρη... το προδοτικό........που χάρη στα
ΔΟΛια ΜΜΕ γύρισε στην Ελλάδα σαν "ηρωίδα"
...Γνωστές βενιζελικές πρακτικές ...Εξοικειωμένοι με τη βία από τότε που σκότωσαν εν
ψυχρώ και στη μέση του δρόμου τον Ίωνα Δραγούμη. Τα ίδια έκαναν και καθ’ όλη τη
διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Κανένας ακόμα δεν γνωρίζει ποιος βρισκόταν πίσω από τη
"17 Νοέμβρη". Μια οργάνωση, η οποία κατά "τύχη" έκανε πάντα ό,τι συνέφερε τους
βενιζελικούς ...Η οργάνωση αυτή, που έκανε τον Μητσοτάκη Πρωθυπουργό ...Η οργάνωση
του απόλυτου σχεδιασμού και της απόλυτης "επιτυχίας", η οποία αποτύγχανε μόνον όταν
στόχευε βενιζελικούς στόχους ...Με τους δεξιούς ποτέ δεν αποτύγχανε, ενώ με τους
βενιζελικούς ποτέ δεν πέτυχε. ...Προφανώς δεν γνώριζε την "τύχη" τους. Όλα τα είχαν
σχεδιάσει τέλεια. Οι πρώην "αμαρτωλοί" της Κατοχής είχαν κατασκευάσει τη χουντική
"κολυμπήθρα" του Σιλωάμ ...Εκεί μπήκαν όλοι τους και βγήκαν "καθαροί".
Μιλάμε για "πλύσιμο", όχι αστεία. Τέτοιο "πλύσιμο", που έκανε "πεντακάθαρη" ακόμα
και τη Μελίνα ...Άλλη μεγάλη μορφή της "Μεταπολίτευσης". Η Μεσσαλίνα της Κατοχής.
Την έχουν κάνει και άγαλμα στην Πρωτεύουσα της Ελλάδας, όπου απουσιάζει για
παράδειγμα το άγαλμα του Μεγάλου Αλέξανδρου. Έκαναν άγαλμα την πιο γνωστή
"νυμφομανή" της κατοχικής Αθήνας ...Έναν αστοιχείωτο τενεκέ ξεγάνωτο, η οποία έγινε
διάσημη στον κόσμο με τον ρόλο που της ταίριαζε ...Τον ρόλο της αρχαιότερης
"εργαζόμενης" άνευ άλλων προσόντων ...Η αγράμματη υπουργός, η οποία με μέσον τελείωσε
το γυμνάσιο. Πάλι καλά που οι βενιζελικοί βρήκαν λίγο άδειο χώρο για την προτομή της,
γιατί, αν ήταν μεγαλύτερος, θα "φύτευαν" ακόμα ένα άγαλμα του Βενιζέλου.
...Η Μελίνα, που, όταν επί Κατοχής ο λαός πέθαινε από την πείνα, αυτήν διασκέδαζε,
"κερατώνοντας" τον γηραιό και βεβαίως βενιζελικό μεγιστάνα σύζυγό της ...
Η Μελίνα, που, όταν ο λαός πεινούσε και πήγαινε τοίχο-τοίχο, για να μην τον σκοτώσουν, αυτή έκανε μεθυσμένη βόλτες με τα γερμανικά καμπριολέ ...Η Μελίνα, η οποία ήταν ανιψιά και
προστατευόμενη του ιδρυτή του χιτλερικού εθνοσοσιαλιστικού κόμματος της Ελλάδας
...Ανιψιά του τοποθετημένου από τους Ναζί διοικητή της Εθνικής Τράπεζας ...Ανιψιά του
δωσίλογου θείου, τον οποίο όταν πέθανε τον έθαψε μέσα σε θρήνο με λιγοστούς συγγενείς
και πάμπολλους Ναζί αξιωματικούς.
...Η Μελίνα, που, όταν η Ελλάδα υπέφερε, ζούσε το "όνειρό" της ...Το "όνειρο" της
κινηματογραφικής "Μαλένας". Ένα "όνειρο", το οποίο περιελάμβανε πολλούς "θαυμαστές"
...Έλληνες και Ναζί. Πού το "ζούσε"; ...Στην Ακαδημίας 4 ...λίγα μέτρα απέναντι από το
κολαστήριο της Γκεστάπο στην Μέρλιν ...Στην κυριολεξία ένας τοίχος τούς χώριζε.
Από τη μια μεριά του τοίχου ούρλιαζαν όσοι πατριώτες συλλαμβάνονταν από την Γκεστάπο για να βασανιστούν και από την άλλη μεριά "ούρλιαζε" η Μελίνα από όσους "συλλάμβανε" στα
μπαρ για να την "βασανίσουν" ...Δωσίλογους κυρίως, γιατί σ' εκείνες τις γειτονιές δεν
πλησίαζε κανένας άλλος. Όσες φορές πλησίαζαν, τους κατέδιδαν —για να κάνουν την
"πλάκα" τους— κάτι τύποι σαν τη Μελίνα ...Τη Μελίνα, η οποία π.......ν στο μπαλκόνι της,
βλέποντας τις προσαγωγές της Γκεστάπο ..."Μαλένα" και όχι Μελίνα θα έπρεπε να την λένε.
Αυτή η Μελίνα, αφού "διέπρεψε" επί Κατοχής, κάνοντας παρέα με Ναζί και
μαυραγορίτες, μετά την απελευθέρωση έφυγε από την Αθήνα και πήγε στο Παρίσι.
Η Αθήναήταν πολύ μικρή και πολύ "ηλεκτρισμένη" από τις προκλήσεις της "Μαλένας" της Κατοχής.
Η μεταπολεμική αστική τάξη της Αθήνας μπορεί να φοβόταν τους δωσίλογους ή να έκανε
δουλειές μαζί τους, αλλά τις πο.....ς των δωσίλογων ούτε τις φοβόταν ούτε τις ήθελε γύρω
της. Θέμα χρόνου ήταν ένας προπηλακισμός του άθλιου γύναιου, ο οποίος μπορεί να
οδηγούσε σε λιντσάρισμα ...Πραγματικό λιντσάρισμα.
Η εγγονή του πρώην δήμαρχου ήταν πολύ γνωστή, για να "ξεχαστεί" ή να περάσει
"απαρατήρητη". Σε μια εποχή πολύ πιο συντηρητική από τη σημερινή, για τη Μελίνα δεν
υπήρχε "θέμα" μόνον με την προδοσία, αλλά και με την ηθική της, εφόσον είχε ξεπεράσει
όλα τα όρια μαζί. Η υπόθεσή της ήταν πολύ χειρότερη από την κινηματογραφική "Μαλένα",
η οποία έπεσε θύμα της ανάγκης. Η Μελίνα ήταν πραγματικά διεστραμμένη και ακόλαστη.
Η Αθήνα δεν την "σήκωνε" και προφανώς υπό τις προτροπές της οικογένειάς της
"μετανάστευσε" στο Παρίσι. Εκεί δεν είχε πρόβλημα να εγκλιματισθεί. Μπήκε κατ’ ευθείαν
στο "κύκλωμα" των ομοίων της, εφόσον όλοι οι "κολλητοί" της στο Παρίσι είχαν
κατηγορηθεί για συνεργασία με τους Ναζί ...Άνθρωποι σαν τον Ζαν Κοκτώ, τον Σερζ Λιφάρ
και τον Σασά Γκιτρύ.
..."Ναι, αλλά όλα αυτά μέχρι Χούντας"... όπως θα έλεγε ο ανυποψίαστος αναγνώστης.
Τότε αντιστάθηκε. Ως εκ θαύματος "αφυπνίστηκε" και "αντιστάθηκε" μπροστά στο δράμα
του ελληνικού λαού. Γιατί "αντιστάθηκε"; Γιατί οι εποχές έκαναν την "αντίσταση"
πιασάρικη. Το έκανε εκ του ασφαλούς στο εξωτερικό και για να κλέψει λίγο κι απ' τον "Τσε"
Γιατί εκείνη την εποχή η "αντίσταση" στην ελληνική Χούντα έφερνε παγκόσμια
δημοσιότητα και η ατάλαντη Μελίνα ήθελε να γίνει διάσημη ηθοποιός, χωρίς να κρίνεται από
το ελεεινό "ταλέντο" της ...Η πανάσχετη με κάθε μορφή τέχνης Μελίνα. Με σύγχρονους
όρους η Χούντα ήταν μια καλή ευκαιρία για ~promotion~. Όσο η Αντζελίνα Τζολί
ενδιαφέρεται για την πείνα στην Αφρική, άλλο τόσο ενδιαφερόταν και η Μελίνα για τη
Δημοκρατία στην Ελλάδα ...Ενδιαφερόταν όσο ήταν μαζεμένες οι κάμερες.
Όπως και όλοι οι "συνοδοιπόροι" της εκμεταλλεύτηκε κι αυτή τη Χούντα. Με τον γνωστό
δικό της τρόπο —τον "οριζόντιο"— διακρίθηκε και σαν "αντιστασιακή" και σαν "ηθοποιός"
...Καί τα δύο σε εισαγωγικά. Μόλις τελείωσε η "αντίσταση" και "δικαιώθηκε" ως
"σοσιαλίστρια" υπουργός, "διεκδίκησε" και τα "μάρμαρα" του Παρθενώνα. Βρήκε άλλη
"ευαισθησία" των Ελλήνων, για να τους "δουλεύει" ...Η αδίστακτη Μελίνα, που, για να
επιτύχει τον στόχο της, μπορούσε να κάνει τα πάντα εις βάρος των πάντων ...Η καιροσκόπος
Μελίνα, που, μόλις είδε το "κλίμα" ν' αλλάζει, έγινε "κολλητή" των Εβραίων ...
Η Μελίνα, που μας φόρτωσε ως πρώτο διευθυντή του μεγαλύτερου μουσείου των Ελλήνων τον Εβραίο "τίποτα" που παντρεύτηκε, για να κάνει καριέρα.
...Η γυναίκα. που, κάθε φορά που παντρευόταν, έδινε στον όρο "Ιψενικό Τρίγωνο"
τουλάχιστον δεκαπέντε νέες πλευρές και τριάντα τόσες νέες γωνίες ...Η γυναίκα, που, όποιον
νέο εραστή ερωτευόταν, ήθελε να τον απολαμβάνει με την ασφάλεια και υπό τη "χορηγία"
του πλούσιου συζύγου. Πολλές φορές μάλιστα αναρωτιόταν τον λόγο για τον οποίο θα
έπρεπε να χωρίσει τον πλούσιο πρώην σύζυγο, προκειμένου ν' απολαύσει τον φτωχό νέο
εραστή ...Παράξενο της φαινόταν ...Τι "άδικος" κόσμος για ένα τόσο "άβγαλτο" κορίτσι;
...Ένας ανθρώπινος "βόθρος" στην κυριολεξία. Ακόμα και για τον ακόλαστο Ανδρέα ήταν
"too match". Ούτε ο ηδυπαθής και γνωστός "μύλος"-Ανδρέας μπορούσε να "σηκώσει" τη
διαστροφή της. Στην κυριολεξία την σιχαινόταν και το είχε δηλώσει δημοσίως.
...Και όμως, αυτό το προδοτικό πο.......ό χάρη στα ΔΟΛια ΜΜΕ των βενιζελικών
γύρισε στην Ελλάδα σαν "ηρωίδα" ...και μάλιστα "σοσιαλίστρια". Υπήρξαν άνθρωποι φτωχοί
και βασανισμένοι, οι οποίοι ταυτίστηκαν μ' αυτήν και την "λάτρεψαν", αποδεικνύοντας ότι
ήταν πιο φτωχοί στο πνεύμα απ' ό,τι στην τσέπη και λιγότερο βασανισμένοι απ' όσο
αποδείχθηκε ότι "άντεχαν". Το "πορνείο" της Μεταπολίτευσης βρήκε στο πρόσωπό της την
"ηρωίδα" που του άρμοζε. Το "κολαστήριο", στο οποίο διακρίθηκε στην Κατοχή, έπρεπε να
αξιοποιηθεί από τη "σοσιαλιστική" Μεταπολίτευση και έτσι κι έγινε. Τι βρίσκεται στα
δωμάτια, όπου "βασανίστηκε" τότε η Μελίνα; ...στα δωμάτια εκείνα, όπου "κυνηγιόταν" με
τους εραστές της υπό το βλέμμα του άντρα της; ...Τα γραφεία του ΙΣΤΑΜΕ του Ανδρέα
Παπανδρέου ...Ο "τέντζερης" της Μελίνας βρήκε το "καπάκι" του Ανδρέα.
Και κάτι τελευταίο δικό μου...
Οι μεγαλύτεροι σκηνοθέτες και σεναριογράφοι ανά τον πλανήτη, λένε πως ο καλύτερος ηθοποιός είναι αυτός που παριστάνει τον εαυτό του !!!
Παναγιώτης Τραιανού
http://forza-traianou.blogspot.com/2013 ... kouri.html
Μελίνα Μερκούρη... το προδοτικό........που χάρη στα
ΔΟΛια ΜΜΕ γύρισε στην Ελλάδα σαν "ηρωίδα"
...Γνωστές βενιζελικές πρακτικές ...Εξοικειωμένοι με τη βία από τότε που σκότωσαν εν
ψυχρώ και στη μέση του δρόμου τον Ίωνα Δραγούμη. Τα ίδια έκαναν και καθ’ όλη τη
διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Κανένας ακόμα δεν γνωρίζει ποιος βρισκόταν πίσω από τη
"17 Νοέμβρη". Μια οργάνωση, η οποία κατά "τύχη" έκανε πάντα ό,τι συνέφερε τους
βενιζελικούς ...Η οργάνωση αυτή, που έκανε τον Μητσοτάκη Πρωθυπουργό ...Η οργάνωση
του απόλυτου σχεδιασμού και της απόλυτης "επιτυχίας", η οποία αποτύγχανε μόνον όταν
στόχευε βενιζελικούς στόχους ...Με τους δεξιούς ποτέ δεν αποτύγχανε, ενώ με τους
βενιζελικούς ποτέ δεν πέτυχε. ...Προφανώς δεν γνώριζε την "τύχη" τους. Όλα τα είχαν
σχεδιάσει τέλεια. Οι πρώην "αμαρτωλοί" της Κατοχής είχαν κατασκευάσει τη χουντική
"κολυμπήθρα" του Σιλωάμ ...Εκεί μπήκαν όλοι τους και βγήκαν "καθαροί".
Μιλάμε για "πλύσιμο", όχι αστεία. Τέτοιο "πλύσιμο", που έκανε "πεντακάθαρη" ακόμα
και τη Μελίνα ...Άλλη μεγάλη μορφή της "Μεταπολίτευσης". Η Μεσσαλίνα της Κατοχής.
Την έχουν κάνει και άγαλμα στην Πρωτεύουσα της Ελλάδας, όπου απουσιάζει για
παράδειγμα το άγαλμα του Μεγάλου Αλέξανδρου. Έκαναν άγαλμα την πιο γνωστή
"νυμφομανή" της κατοχικής Αθήνας ...Έναν αστοιχείωτο τενεκέ ξεγάνωτο, η οποία έγινε
διάσημη στον κόσμο με τον ρόλο που της ταίριαζε ...Τον ρόλο της αρχαιότερης
"εργαζόμενης" άνευ άλλων προσόντων ...Η αγράμματη υπουργός, η οποία με μέσον τελείωσε
το γυμνάσιο. Πάλι καλά που οι βενιζελικοί βρήκαν λίγο άδειο χώρο για την προτομή της,
γιατί, αν ήταν μεγαλύτερος, θα "φύτευαν" ακόμα ένα άγαλμα του Βενιζέλου.
...Η Μελίνα, που, όταν επί Κατοχής ο λαός πέθαινε από την πείνα, αυτήν διασκέδαζε,
"κερατώνοντας" τον γηραιό και βεβαίως βενιζελικό μεγιστάνα σύζυγό της ...
Η Μελίνα, που, όταν ο λαός πεινούσε και πήγαινε τοίχο-τοίχο, για να μην τον σκοτώσουν, αυτή έκανε μεθυσμένη βόλτες με τα γερμανικά καμπριολέ ...Η Μελίνα, η οποία ήταν ανιψιά και
προστατευόμενη του ιδρυτή του χιτλερικού εθνοσοσιαλιστικού κόμματος της Ελλάδας
...Ανιψιά του τοποθετημένου από τους Ναζί διοικητή της Εθνικής Τράπεζας ...Ανιψιά του
δωσίλογου θείου, τον οποίο όταν πέθανε τον έθαψε μέσα σε θρήνο με λιγοστούς συγγενείς
και πάμπολλους Ναζί αξιωματικούς.
...Η Μελίνα, που, όταν η Ελλάδα υπέφερε, ζούσε το "όνειρό" της ...Το "όνειρο" της
κινηματογραφικής "Μαλένας". Ένα "όνειρο", το οποίο περιελάμβανε πολλούς "θαυμαστές"
...Έλληνες και Ναζί. Πού το "ζούσε"; ...Στην Ακαδημίας 4 ...λίγα μέτρα απέναντι από το
κολαστήριο της Γκεστάπο στην Μέρλιν ...Στην κυριολεξία ένας τοίχος τούς χώριζε.
Από τη μια μεριά του τοίχου ούρλιαζαν όσοι πατριώτες συλλαμβάνονταν από την Γκεστάπο για να βασανιστούν και από την άλλη μεριά "ούρλιαζε" η Μελίνα από όσους "συλλάμβανε" στα
μπαρ για να την "βασανίσουν" ...Δωσίλογους κυρίως, γιατί σ' εκείνες τις γειτονιές δεν
πλησίαζε κανένας άλλος. Όσες φορές πλησίαζαν, τους κατέδιδαν —για να κάνουν την
"πλάκα" τους— κάτι τύποι σαν τη Μελίνα ...Τη Μελίνα, η οποία π.......ν στο μπαλκόνι της,
βλέποντας τις προσαγωγές της Γκεστάπο ..."Μαλένα" και όχι Μελίνα θα έπρεπε να την λένε.
Αυτή η Μελίνα, αφού "διέπρεψε" επί Κατοχής, κάνοντας παρέα με Ναζί και
μαυραγορίτες, μετά την απελευθέρωση έφυγε από την Αθήνα και πήγε στο Παρίσι.
Η Αθήναήταν πολύ μικρή και πολύ "ηλεκτρισμένη" από τις προκλήσεις της "Μαλένας" της Κατοχής.
Η μεταπολεμική αστική τάξη της Αθήνας μπορεί να φοβόταν τους δωσίλογους ή να έκανε
δουλειές μαζί τους, αλλά τις πο.....ς των δωσίλογων ούτε τις φοβόταν ούτε τις ήθελε γύρω
της. Θέμα χρόνου ήταν ένας προπηλακισμός του άθλιου γύναιου, ο οποίος μπορεί να
οδηγούσε σε λιντσάρισμα ...Πραγματικό λιντσάρισμα.
Η εγγονή του πρώην δήμαρχου ήταν πολύ γνωστή, για να "ξεχαστεί" ή να περάσει
"απαρατήρητη". Σε μια εποχή πολύ πιο συντηρητική από τη σημερινή, για τη Μελίνα δεν
υπήρχε "θέμα" μόνον με την προδοσία, αλλά και με την ηθική της, εφόσον είχε ξεπεράσει
όλα τα όρια μαζί. Η υπόθεσή της ήταν πολύ χειρότερη από την κινηματογραφική "Μαλένα",
η οποία έπεσε θύμα της ανάγκης. Η Μελίνα ήταν πραγματικά διεστραμμένη και ακόλαστη.
Η Αθήνα δεν την "σήκωνε" και προφανώς υπό τις προτροπές της οικογένειάς της
"μετανάστευσε" στο Παρίσι. Εκεί δεν είχε πρόβλημα να εγκλιματισθεί. Μπήκε κατ’ ευθείαν
στο "κύκλωμα" των ομοίων της, εφόσον όλοι οι "κολλητοί" της στο Παρίσι είχαν
κατηγορηθεί για συνεργασία με τους Ναζί ...Άνθρωποι σαν τον Ζαν Κοκτώ, τον Σερζ Λιφάρ
και τον Σασά Γκιτρύ.
..."Ναι, αλλά όλα αυτά μέχρι Χούντας"... όπως θα έλεγε ο ανυποψίαστος αναγνώστης.
Τότε αντιστάθηκε. Ως εκ θαύματος "αφυπνίστηκε" και "αντιστάθηκε" μπροστά στο δράμα
του ελληνικού λαού. Γιατί "αντιστάθηκε"; Γιατί οι εποχές έκαναν την "αντίσταση"
πιασάρικη. Το έκανε εκ του ασφαλούς στο εξωτερικό και για να κλέψει λίγο κι απ' τον "Τσε"
Γιατί εκείνη την εποχή η "αντίσταση" στην ελληνική Χούντα έφερνε παγκόσμια
δημοσιότητα και η ατάλαντη Μελίνα ήθελε να γίνει διάσημη ηθοποιός, χωρίς να κρίνεται από
το ελεεινό "ταλέντο" της ...Η πανάσχετη με κάθε μορφή τέχνης Μελίνα. Με σύγχρονους
όρους η Χούντα ήταν μια καλή ευκαιρία για ~promotion~. Όσο η Αντζελίνα Τζολί
ενδιαφέρεται για την πείνα στην Αφρική, άλλο τόσο ενδιαφερόταν και η Μελίνα για τη
Δημοκρατία στην Ελλάδα ...Ενδιαφερόταν όσο ήταν μαζεμένες οι κάμερες.
Όπως και όλοι οι "συνοδοιπόροι" της εκμεταλλεύτηκε κι αυτή τη Χούντα. Με τον γνωστό
δικό της τρόπο —τον "οριζόντιο"— διακρίθηκε και σαν "αντιστασιακή" και σαν "ηθοποιός"
...Καί τα δύο σε εισαγωγικά. Μόλις τελείωσε η "αντίσταση" και "δικαιώθηκε" ως
"σοσιαλίστρια" υπουργός, "διεκδίκησε" και τα "μάρμαρα" του Παρθενώνα. Βρήκε άλλη
"ευαισθησία" των Ελλήνων, για να τους "δουλεύει" ...Η αδίστακτη Μελίνα, που, για να
επιτύχει τον στόχο της, μπορούσε να κάνει τα πάντα εις βάρος των πάντων ...Η καιροσκόπος
Μελίνα, που, μόλις είδε το "κλίμα" ν' αλλάζει, έγινε "κολλητή" των Εβραίων ...
Η Μελίνα, που μας φόρτωσε ως πρώτο διευθυντή του μεγαλύτερου μουσείου των Ελλήνων τον Εβραίο "τίποτα" που παντρεύτηκε, για να κάνει καριέρα.
...Η γυναίκα. που, κάθε φορά που παντρευόταν, έδινε στον όρο "Ιψενικό Τρίγωνο"
τουλάχιστον δεκαπέντε νέες πλευρές και τριάντα τόσες νέες γωνίες ...Η γυναίκα, που, όποιον
νέο εραστή ερωτευόταν, ήθελε να τον απολαμβάνει με την ασφάλεια και υπό τη "χορηγία"
του πλούσιου συζύγου. Πολλές φορές μάλιστα αναρωτιόταν τον λόγο για τον οποίο θα
έπρεπε να χωρίσει τον πλούσιο πρώην σύζυγο, προκειμένου ν' απολαύσει τον φτωχό νέο
εραστή ...Παράξενο της φαινόταν ...Τι "άδικος" κόσμος για ένα τόσο "άβγαλτο" κορίτσι;
...Ένας ανθρώπινος "βόθρος" στην κυριολεξία. Ακόμα και για τον ακόλαστο Ανδρέα ήταν
"too match". Ούτε ο ηδυπαθής και γνωστός "μύλος"-Ανδρέας μπορούσε να "σηκώσει" τη
διαστροφή της. Στην κυριολεξία την σιχαινόταν και το είχε δηλώσει δημοσίως.
...Και όμως, αυτό το προδοτικό πο.......ό χάρη στα ΔΟΛια ΜΜΕ των βενιζελικών
γύρισε στην Ελλάδα σαν "ηρωίδα" ...και μάλιστα "σοσιαλίστρια". Υπήρξαν άνθρωποι φτωχοί
και βασανισμένοι, οι οποίοι ταυτίστηκαν μ' αυτήν και την "λάτρεψαν", αποδεικνύοντας ότι
ήταν πιο φτωχοί στο πνεύμα απ' ό,τι στην τσέπη και λιγότερο βασανισμένοι απ' όσο
αποδείχθηκε ότι "άντεχαν". Το "πορνείο" της Μεταπολίτευσης βρήκε στο πρόσωπό της την
"ηρωίδα" που του άρμοζε. Το "κολαστήριο", στο οποίο διακρίθηκε στην Κατοχή, έπρεπε να
αξιοποιηθεί από τη "σοσιαλιστική" Μεταπολίτευση και έτσι κι έγινε. Τι βρίσκεται στα
δωμάτια, όπου "βασανίστηκε" τότε η Μελίνα; ...στα δωμάτια εκείνα, όπου "κυνηγιόταν" με
τους εραστές της υπό το βλέμμα του άντρα της; ...Τα γραφεία του ΙΣΤΑΜΕ του Ανδρέα
Παπανδρέου ...Ο "τέντζερης" της Μελίνας βρήκε το "καπάκι" του Ανδρέα.
Και κάτι τελευταίο δικό μου...
Οι μεγαλύτεροι σκηνοθέτες και σεναριογράφοι ανά τον πλανήτη, λένε πως ο καλύτερος ηθοποιός είναι αυτός που παριστάνει τον εαυτό του !!!
Παναγιώτης Τραιανού
http://forza-traianou.blogspot.com/2013 ... kouri.html
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Τό Κίνημα τοῦ Μαύρου Καβαλάρη
Σαν σήμερα το 1933 — Αποτυχημένο αιματηρότατο πραξικόπημα φιλοβενιζελικών, την επομένη των εκλογών, που σκοπό είχαν την επαναφορά του. Επικεφαλής ήταν ο στρατηγός Πλαστήρας.
«Μόλις έγινε γνωστό ότι τα εκλογικά αποτελέσματα έδιναν την νίκη στο αντίπαλο των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου κόμμα, ο Στρατηγός Ν. Πλαστήρας εξεδήλωσε μεγαλοφώνως προς τον Ε.Βενιζέλο πρόθεση εγκαταστάσεως στην Ελλάδα δικτατορίας, όμοιας με την φασιστική της Ιταλίας, με το επιχείρημα ότι «Θα κάνουμε ό,τι και στην Ιταλία που χάρις στον φασισμό προοδεύει» [Γρηγόριος Δαφνής, Η ΕΛΛΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΠΟΛΕΜΩΝ 1923-1940 τόμος Β’,σ.183].
Ο Ν.Πλαστήρας σε επιστολή του της 2ας Αυγούστου 1937, σημειώνει ότι ενήργησε με την συγκατάθεση του Ε.Βενιζέλου. Μετά την αποτυχία του στρατιωτικού κινήματος, ο ηγέτης του, Ν.Πλαστήρας διέφυγε στην Ιταλοκρατούμενη Δωδεκάνησο και τέθηκε υπό την προστασία του δικτάτορα Μουσολίνι. Από εκεί και πέρα, με την οικονομική βοήθεια του Ε.Βενιζέλου, εγκαταστάθηκε στη νότια Γαλλία, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του Β’Παγκοσμίου Πολέμου». [Ιστορική αναδρομή του Υποναυάρχου Σωτηρίου Γεωργιάδη ΠΝ, εα].
Ἑλληνοϊστορεῖν
Σαν σήμερα το 1933 — Αποτυχημένο αιματηρότατο πραξικόπημα φιλοβενιζελικών, την επομένη των εκλογών, που σκοπό είχαν την επαναφορά του. Επικεφαλής ήταν ο στρατηγός Πλαστήρας.
«Μόλις έγινε γνωστό ότι τα εκλογικά αποτελέσματα έδιναν την νίκη στο αντίπαλο των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου κόμμα, ο Στρατηγός Ν. Πλαστήρας εξεδήλωσε μεγαλοφώνως προς τον Ε.Βενιζέλο πρόθεση εγκαταστάσεως στην Ελλάδα δικτατορίας, όμοιας με την φασιστική της Ιταλίας, με το επιχείρημα ότι «Θα κάνουμε ό,τι και στην Ιταλία που χάρις στον φασισμό προοδεύει» [Γρηγόριος Δαφνής, Η ΕΛΛΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΠΟΛΕΜΩΝ 1923-1940 τόμος Β’,σ.183].
Ο Ν.Πλαστήρας σε επιστολή του της 2ας Αυγούστου 1937, σημειώνει ότι ενήργησε με την συγκατάθεση του Ε.Βενιζέλου. Μετά την αποτυχία του στρατιωτικού κινήματος, ο ηγέτης του, Ν.Πλαστήρας διέφυγε στην Ιταλοκρατούμενη Δωδεκάνησο και τέθηκε υπό την προστασία του δικτάτορα Μουσολίνι. Από εκεί και πέρα, με την οικονομική βοήθεια του Ε.Βενιζέλου, εγκαταστάθηκε στη νότια Γαλλία, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του Β’Παγκοσμίου Πολέμου». [Ιστορική αναδρομή του Υποναυάρχου Σωτηρίου Γεωργιάδη ΠΝ, εα].
Ἑλληνοϊστορεῖν
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
27 Απριλίου 1864
Πεθαίνει ο Στρατηγός Μακρυγιάννης
Ο Γιάννης Μακρυγιάννης του Δημητρίου και της Βασιλικής γεννήθηκε στο Αβορίτι Δωρίδας τον Ιανουάριο του 1797. Το πραγματικό όνομα του ήταν Ιωάννης Τριανταφύλλου ή Τριανταφυλλοδημήτρης (το Μακρυγιάννης είναι παρωνύμιο που οφειλόταν στο ψηλό ανάστημά του). Το 1804 σε ηλικία 7 ετών αναγκάστηκε να καταφύγει με την οικογένειά του στην Λιβαδειά, ύστερα από τον φόνο του πατέρα του από τουρκαλβανούς του Αλή Πασά.
Από τότε αναγκάστηκε να δουλέψει για να επιβιώσει και πέρασε επώδυνα και στερημένα παιδικά χρόνια. Αρχικά εργάστηκε ως ψυχογιός ως το 1811. Το 1811 εγκαταστάθηκε στην Άρτα, όπου δούλεψε αρχικά ως επιστάτης στο υποστατικό του συμπατριώτη του Θανάση Λιδωρίκη και στην συνέχεια ασχολήθηκε με το εμπόριο και απέκτησε αξιόλογη περιουσία, την οποία πρόσφερε αργότερα στον Αγώνα...
Το 1820 μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και το 1821 οργάνωσε στρατιωτική ομάδα 18 ανδρών από την Άρτα και εντάχθηκε στο σώμα του Γώγου Μπακόλα. Συμμετείχε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις δείχνοντας ιδιαίτερη ανδρεία και μεγάλες στρατιωτικές ικανότητες και διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Επανάσταση.
Πολέμησε σε πολλές μάχες, τραυματίστηκε πολλές φορές, συχνά βαριά. Οι πληγές του οδήγησαν το κορμί του σε σταδιακή σήψη, η οποία τον συνόδευε για την υπόλοιπη ζωή του. Μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους και την άφιξη του Καποδίστρια το 1828, διορίστηκε Γενικός Αρχηγός της Εκτελεστικής Δύναμης της Πελοποννήσου, θέση την οποία έκρινε ως υποτιμητική σε σχέση με την συνολική προσφορά του και η οποία τον οδήγησε σε πικρία.
Την περίοδο εκείνη ο Μακρυγιάννης έμαθε να γράφει και άρχισε στις 26 Φεβρουαρίου 1829 να γράφει τα Απομνημονεύματά του, τα οποία θεωρήθηκαν από τους ιστορικούς της νεοελληνικής λογοτεχνίας ως πρότυπο γλωσσικού ύφους και αφηγηματικής τεχνικής και τον τοποθέτησαν στον χώρο του έντεχνου λόγου.
Το 1831 μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, τον οποίο θεωρούσε υπαίτιο για την άδικη στάση του κράτους έναντι των αγωνιστών του ’21, αποδέχθηκε με ενθουσιασμό την εκλογή του Όθωνα ως βασιλιά της Ελλάδος. Απογοήτευση δοκίμασε και από την στάση του Όθωνα και από τον τρόπο διακυβέρνησης της Αντιβασιλείας. Τότε αποσύρθηκε στο σπίτι του (στη σημερινή περιοχή της Αθήνας που φέρει το όνομά του) μαζί με τη γυναίκα του Αικατερίνη Σκουζέ, με την οποία απέκτησε δώδεκα παιδιά, 10 αγόρια και δύο κορίτσια. Επανήλθε στον πολιτικό χώρο λίγο αργότερα και ως το 1834 εκλέχτηκε κατ’ επανάληψη δημοτικός σύμβουλος της Αθήνας, η οποία ήδη είχε γίνει πρωτεύουσα του κράτους.
Οι ενέργειές του για την παραχώρηση του Συντάγματος, οδήγησαν σε κατ’ οίκον περιορισμό του, συνέχισε ωστόσο να αγωνίζεται και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εξέγερση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843. Το 1851 συνελήφθη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και ύστερα από δίκη καταδικάστηκε σε θάνατο. Η ποινή του τελικά δεν εκτελέστηκε και ο ίδιος αποφυλακίστηκε το 1854 με ενέργειες του Δ. Καλλέργη. Από τότε αποσύρθηκε στο σπίτι του και μόνο μετά την έξωση του Όθωνα ξαναπήρε τιμητικά τον τίτλο του Υποστράτηγου και το 1864 του Αρχιστράτηγου. Την ίδια χρονιά εκλέχτηκε πληρεξούσιος Αττικής με απόφαση της Εθνικής Συνέλευσης. Η υγεία του όμως ήταν κλονισμένη από τις κακουχίες, τους τραυματισμούς κατά την Επανάσταση και τις σκληρές συνθήκες της φυλακής. Έτσι εγκατέλειψε την ενεργό δράση και αποσύρθηκε στο σπίτι του. Πέθανε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου του 1864.
Πεθαίνει ο Στρατηγός Μακρυγιάννης
Ο Γιάννης Μακρυγιάννης του Δημητρίου και της Βασιλικής γεννήθηκε στο Αβορίτι Δωρίδας τον Ιανουάριο του 1797. Το πραγματικό όνομα του ήταν Ιωάννης Τριανταφύλλου ή Τριανταφυλλοδημήτρης (το Μακρυγιάννης είναι παρωνύμιο που οφειλόταν στο ψηλό ανάστημά του). Το 1804 σε ηλικία 7 ετών αναγκάστηκε να καταφύγει με την οικογένειά του στην Λιβαδειά, ύστερα από τον φόνο του πατέρα του από τουρκαλβανούς του Αλή Πασά.
Από τότε αναγκάστηκε να δουλέψει για να επιβιώσει και πέρασε επώδυνα και στερημένα παιδικά χρόνια. Αρχικά εργάστηκε ως ψυχογιός ως το 1811. Το 1811 εγκαταστάθηκε στην Άρτα, όπου δούλεψε αρχικά ως επιστάτης στο υποστατικό του συμπατριώτη του Θανάση Λιδωρίκη και στην συνέχεια ασχολήθηκε με το εμπόριο και απέκτησε αξιόλογη περιουσία, την οποία πρόσφερε αργότερα στον Αγώνα...
Το 1820 μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και το 1821 οργάνωσε στρατιωτική ομάδα 18 ανδρών από την Άρτα και εντάχθηκε στο σώμα του Γώγου Μπακόλα. Συμμετείχε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις δείχνοντας ιδιαίτερη ανδρεία και μεγάλες στρατιωτικές ικανότητες και διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Επανάσταση.
Πολέμησε σε πολλές μάχες, τραυματίστηκε πολλές φορές, συχνά βαριά. Οι πληγές του οδήγησαν το κορμί του σε σταδιακή σήψη, η οποία τον συνόδευε για την υπόλοιπη ζωή του. Μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους και την άφιξη του Καποδίστρια το 1828, διορίστηκε Γενικός Αρχηγός της Εκτελεστικής Δύναμης της Πελοποννήσου, θέση την οποία έκρινε ως υποτιμητική σε σχέση με την συνολική προσφορά του και η οποία τον οδήγησε σε πικρία.
Την περίοδο εκείνη ο Μακρυγιάννης έμαθε να γράφει και άρχισε στις 26 Φεβρουαρίου 1829 να γράφει τα Απομνημονεύματά του, τα οποία θεωρήθηκαν από τους ιστορικούς της νεοελληνικής λογοτεχνίας ως πρότυπο γλωσσικού ύφους και αφηγηματικής τεχνικής και τον τοποθέτησαν στον χώρο του έντεχνου λόγου.
Το 1831 μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, τον οποίο θεωρούσε υπαίτιο για την άδικη στάση του κράτους έναντι των αγωνιστών του ’21, αποδέχθηκε με ενθουσιασμό την εκλογή του Όθωνα ως βασιλιά της Ελλάδος. Απογοήτευση δοκίμασε και από την στάση του Όθωνα και από τον τρόπο διακυβέρνησης της Αντιβασιλείας. Τότε αποσύρθηκε στο σπίτι του (στη σημερινή περιοχή της Αθήνας που φέρει το όνομά του) μαζί με τη γυναίκα του Αικατερίνη Σκουζέ, με την οποία απέκτησε δώδεκα παιδιά, 10 αγόρια και δύο κορίτσια. Επανήλθε στον πολιτικό χώρο λίγο αργότερα και ως το 1834 εκλέχτηκε κατ’ επανάληψη δημοτικός σύμβουλος της Αθήνας, η οποία ήδη είχε γίνει πρωτεύουσα του κράτους.
Οι ενέργειές του για την παραχώρηση του Συντάγματος, οδήγησαν σε κατ’ οίκον περιορισμό του, συνέχισε ωστόσο να αγωνίζεται και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εξέγερση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843. Το 1851 συνελήφθη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και ύστερα από δίκη καταδικάστηκε σε θάνατο. Η ποινή του τελικά δεν εκτελέστηκε και ο ίδιος αποφυλακίστηκε το 1854 με ενέργειες του Δ. Καλλέργη. Από τότε αποσύρθηκε στο σπίτι του και μόνο μετά την έξωση του Όθωνα ξαναπήρε τιμητικά τον τίτλο του Υποστράτηγου και το 1864 του Αρχιστράτηγου. Την ίδια χρονιά εκλέχτηκε πληρεξούσιος Αττικής με απόφαση της Εθνικής Συνέλευσης. Η υγεία του όμως ήταν κλονισμένη από τις κακουχίες, τους τραυματισμούς κατά την Επανάσταση και τις σκληρές συνθήκες της φυλακής. Έτσι εγκατέλειψε την ενεργό δράση και αποσύρθηκε στο σπίτι του. Πέθανε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου του 1864.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Σαν σήμερα το 1827. — Λήγουν στην Τροιζήνα οι εργασίες της Γ’ Εθνικής Συνελεύσεως, με την οποία έγινε η εκλογή του Ι. Καποδίστρια ως πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος και ψηφίστηκε το “Πολιτικό Σύνταγμα της Χώρας”.
https://www.facebook.com/ellinoistorein?fref=nf
https://www.facebook.com/ellinoistorein?fref=nf
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
29 Μαϊου 1453: ..η Πόλις εάλω..
Καμία άλλη ημερομηνία δεν έχει εντυπωθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο του Ελληνισμού όσο η 29 Μαΐου, η «αποφράς ημέρα» οπότε η Κωνσταντινούπολη, η «βασσιλίς των πόλεων» κυριεύθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους. Η πολιορκία και η πτώση της Πόλης ήταν το επιστέγασμα μιας ολόκληρης περιόδου συρρίκνωσης οπότε και οι Τούρκοι (Σελτζούκοι και Οθωμανοί) έθεταν υπό την κυριαρχία τους τα εδάφη της πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας. Έτσι τις παραμονές της Άλωσης η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρχε μόνο κατ' όνομα. Η επικράτειά της αφορούσε μόνο την περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη και σε κάποιες περιοχές, όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά. Το 1451 αναρριχάται στον οθωμανικό θρόνο ο Μωάμεθ ο Β'. Ο νεαρός Σουλτάνος ονειρεύεται να καταλάβει την Βασιλεύουσα προκειμένου να δημιουργήσει μια κραταιά Αυτοκρατορία στη θέση της παλιάς Ρωμαϊκής. Έτσι, παρά το γεγονός ότι η Πόλη τελούσε ήδη φόρου υποτελής, ο Μωάμεθ αποφασίζει να της δώσει το τελειωτικό χτύπημα.
Το Βυζάντιο σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή εναποθέτει τις ελπίδες του στη Ρώμη η οποία ζητά σαν αντάλλαγμα την ´Ενωση των Εκκλησιών με τους δικούς της όρους. Το 1451 η Σύνοδος Φεράρας-Φλωρεντίας επικύρωσε την πλήρη υποταγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ρωμαιοκαθολική, όμως δεν έγινε ποτέ δεκτή από τους Βυζαντινούς οι οποίοι είχαν χωριστεί σε «Ενωτικούς» και «Ανθενωτικούς». Ο διχασμός ακύρωσε στην πράξη τη συμφωνία. Παραμονές της Άλωσης ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια, στέλνοντας πρεσβεία στον πάπα Νικόλαο Ε' για να ζητήσει βοήθεια. Ο Πάπας έβαλε και πάλι ως όρο την Ένωση των Εκκλησιών, αλλά αποδέχθηκε το αίτημα του αυτοκράτορα να στείλει στην Κωνσταντινούπολη ιερείς, προκειμένου να πείσουν τον λαό για την αναγκαιότητα της Ένωσης.
Οι απεσταλμένοι του Πάπα, καρδινάλιος Ισίδωρος και ο αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης Λεονάρδος, λειτούργησαν στην Αγία Σοφία, προκαλώντας την αντίδραση του κόσμου, που ξεχύθηκε στους δρόμους και γέμισε τις εκκλησίες, όπου λειτουργούσαν οι ανθενωτικοί με επικεφαλής τον μετέπειτα πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Το σύνθημα που κυριαρχούσε ήταν «Την γαρ Λατίνων ούτε βοήθειαν ούτε την ένωσιν χρήζομεν. Απέστω αφ' ημών η των αζύμων λατρεία». Το μίσος για τους Λατίνους δεν ήταν μόνο θρησκευτικό αλλά και πολιτικό, αφού ο λαός δεν ξέχασε ποτέ τη βαρβαρότητα που επέδειξαν οι Σταυροφόροι στην πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, που στην ουσία προκάλεσε και την αρχή του τέλους για την Αυτοκρατορία. Σε αντίθεση με τους Γενουάτες και τους Βενετσιάνους, οι Οθωμανοί συμπεριφέρονταν καλύτερα προς τους χριστιανούς. Πολλοί βλέποντας ότι οι χριστιανοί είχαν υψηλές θέσεις στην οθωμανική διοίκηση, κυριαρχούσαν στο εμπόριο και πλήρωναν λιγότερους φόρους θεώρησαν καλύτερη την οθωμανική αντί της λατινικής κυριαρχίας.Την παράταξη αυτή εξέφραζε ο Λουκάς Νοταράς ο οποίος εκστόμισε και την περίφημη φράση «Καλύτερα να δω στην Πόλη τούρκικο φακιόλι παρά λατινική καλύπτρα».
Στις 7 Απριλίου, μπροστά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, ο Μωάμεθ στήνει τη σκηνή του, ξεκινώντας ουσιαστικά την πολιορκία της Πόλης. Με στρατό 150.000 ανδρών, ναυτικό 400 πλοίων αλλά και το πιο σύγχρονο πυροβολικό οι Τούρκοι βρέθηκαν απέναντι σε μόλις 7.000 άνδρες, οι 2000 από τους οποίους ήταν μισθοφόροι, κυρίως Ενετοί και Γενουάτες. Τη στιγμή της πολιορκίας η Πόλη είναι σκιά του εαυτού της, έχοντας πληθυσμό μόλις 50.000 κάτοικων που αντιμετώπιζε προβλήματα επισιτισμού.Ο κλοιός γύρω από την Κωνσταντινούπολη κλείνει και τα τείχη της σφυροκοπούνται καθημερινά από τα κανόνια του Μωάμεθ. Παρά τον ναυτικό αποκλεισμό, ένας στολίσκος με εφόδια υπό τον πλοίαρχο Φλαντανελλά κατορθώνει στις 20 Απριλίου 1453 να διασπάσει τον τουρκικό κλοιό μετά από φοβερή ναυμαχία και να εισέλθει στον Κεράτιο, αναπτερώνοντας τις ελπίδες των πολιορκούμενων.
Η κίνηση αυτή προβλημάτισε τον Σουλτάνο ο οποίος αντιλήφθηκε πως δεν αρκούσαν μόνο οι χερσαίες δυνάμεις για την κατάληψη της Πόλης αλλά έπρεπε με κάποιο τρόπο το ναυτικό να βρεθεί στον Κεράτειο, ο οποίος ήταν φραγμένος από μια τεράστια αλυσίδα. Με τη βοήθεια ενός Ιταλού μηχανικού κατασκεύασε δίολκο και τη νύχτα της 21ης προς την 22α Απριλίου, 70 περίπου πλοία σύρθηκαν από τον Βόσπορο προς τον Κεράτιο. Η κατάσταση για τους πολιορκούμενους έγινε πλέον απελπιστική, καθώς έπρεπε να αποσπάσουν δυνάμεις από τα τείχη για να προστατεύσουν την Πόλη από την πλευρά του Κεράτιου, όπου δεν υπήρχαν τείχη. Στις 21 Μαΐου, ο σουλτάνος έστειλε πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη. Ζητούσε την παράδοση της πόλης με την υπόσχεση να επιτρέψει στον Αυτοκράτορα και σε όσους το επιθυμούσαν να φύγουν με τα υπάρχοντά τους. Επίσης, θα αναγνώριζε τον Κωνσταντίνο ως ηγεμόνα της Πελοποννήσου, ενώ θα εγγυόταν για την ασφάλεια του πληθυσμού που θα παρέμενε στην Πόλη.
Ο Παλαιολόγος απαντά με αποφασιστικότητα αλλά και αξιοπρέπεια: δέχονταν να πληρώσει υψηλότερους φόρους υποτέλειας και να παραμείνουν στα χέρια των Τούρκων όλα τα κάστρα και τα εδάφη που είχαν στο μεταξύ κατακτήσει.
Για την Κωνσταντινούπολη όμως δήλωσε:
«Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοὶ δοῦναι οὔτ' ἐμὸν ἐστίν οὔτ' ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ• κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως άποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν. (Το να σου (παρα)δώσω όμως την πόλη ούτε σε εμένα επαφίεται ούτε σε άλλον από τους κατοίκους της-διότι με κοινή απόφαση οι πάντες θα αποθάνουμε αυτοπροαίρετα και δεν θα υπολογίσουμε τη ζωή μας)
Το βράδυ της 28ης Μαΐου τελείται στην Αγία Σοφία η τελευταία Θεία Λειτουργία. Εκεί ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και υπερασπιστές της Πόλης μεταλαμβάνουν και ο αυτοκράτορας εμψυχώνει το λαό. Κατά την πρώτη πρωϊνή ώρα της Τρίτης 29 Μαΐου, εκδηλώνεται τουρκική επίθεση από τρεις πλευρές συγχρόνως. Οι Βυζαντινοί καταφέρνουν να αποκόψουν τις υπόγειες σήραγγες απ' όπου οι Τούρκοι προσπαθούν να περάσουν κάτω από τα τείχη. Παρά την αριθμητική υπεροχή των Οθωμανών οι Βυζαντινοί τους απωθούν και αποκρούουν με επιτυχία τις δύο επιθέσεις. Όμως ο Μωάμεθ Β' οργάνωσε πολύ προσεκτικά την τρίτη και τελευταία επίθεση. Επιτίθεται κοντά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου πολεμά ο Παλαιολόγος. Ένας από τους κύριους υπερασπιστές της πόλης, ο Γενουάτης Ιουστινιάνης, τραυματίζεται και αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον αγώνα. Αυτή υπήρξε και η ανεπανόρθωτη απώλεια για τους αμυνόμενους. Τελικώς η Πόλη πέφτει και τα στίφη των Οθωμανών εισέρχονται εντός των τειχών όπου και επιδίδονται σε τριήμερες λεηλασίες. Το βράδυ, ο Μωάμεθ ο επονομαζόμενος πλέον και Πορθητής εισήλθε πανηγυρικά στην Αγία Σοφία και προσευχήθηκε στον Αλλάχ «αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης».
Αυτή ήταν και η τελευταία πράξη του δράματος που έμελλε να αλλάξει συνολικά την ανθρώπινη Ιστορία, όχι μόνο την ελληνική. Κι αυτό γιατί με την εγκατάσταση των Οθωμανών στην Ανατολική Μεσόγειο πλήθος λογίων Ελλήνων θα μετοικίσουν στην Δύση, μεταλαμπαδεύοντας έτσι τα κλασσικά και βυζαντινά χειρόγραφα. Επιπλέον, με την οθωμανική κυριαρχία στην περιοχή κλείνουν οι χερσαίοι εμπορικοί δρόμοι προς την Ανατολή ωθώντας έτσι τις μεγάλες ναυτικές δυνάμεις της Δύσης σε αναζήτηση ναυτικών οδών εγκαινιάζοντας την Εποχή των Μεγάλων Ανακαλύψεων.
Για εμάς, η Άλωση της Πόλης, η πτώση του Βυζαντίου θα καταγραφεί στη συλλογική μνήμη ως το τέλος μιας εποχής δόξας που θα δώσει τη θέση της στην Τουρκοκρατία για τους επόμενους τέσσερις με πέντε αιώνες. Πιο ουσιαστικά όμως, η Άλωση θα σηματοδοτήσει το πολιτικό τέλος του Ελληνισμού και την αποκοπή του από τα μεγάλα γεγονότα της Αναγέννησης που ακολοθούσαν. Η λαϊκή παράδοση απέδωσε το γεγονός με τους περίφημος «λαϊκούς θρήνους» και από την πρώτη στιγμή φρόντισε να μυθοποιήσει τόσο το θάνατο του Παλαιολόγου όσο και την ίδια την πτώση της Πόλης. Έτσι, στη λαϊκή μυθολογία αποτυπώθηκε ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά, του μοναχού με τα μισοτηγανισμένα ψάρια αλλά και της Κερκόπορτας, η οποία έμεινε ανοιχτή επιτρέποντας στους Τούρκους να εισέλθουν στην Πόλη.
Αλλόκοτα περιστατικά, επενέργεια των στοιχείων της φύσης, ακόμη και οι ουράνιες δυνάμεις όλα επιστρατεύονται στη λαϊκή αντίληψη προκειμένου να μεταδώσουν το τραγικό γεγονός και μαζί μ' αυτό την ατέρμονα επαναλαμβανόμενη ευχή:
«Σώπασε κυρα-Δέσποινα και μη πολύ δακρύζεις
Πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας είναι»
Καμία άλλη ημερομηνία δεν έχει εντυπωθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο του Ελληνισμού όσο η 29 Μαΐου, η «αποφράς ημέρα» οπότε η Κωνσταντινούπολη, η «βασσιλίς των πόλεων» κυριεύθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους. Η πολιορκία και η πτώση της Πόλης ήταν το επιστέγασμα μιας ολόκληρης περιόδου συρρίκνωσης οπότε και οι Τούρκοι (Σελτζούκοι και Οθωμανοί) έθεταν υπό την κυριαρχία τους τα εδάφη της πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας. Έτσι τις παραμονές της Άλωσης η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρχε μόνο κατ' όνομα. Η επικράτειά της αφορούσε μόνο την περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη και σε κάποιες περιοχές, όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά. Το 1451 αναρριχάται στον οθωμανικό θρόνο ο Μωάμεθ ο Β'. Ο νεαρός Σουλτάνος ονειρεύεται να καταλάβει την Βασιλεύουσα προκειμένου να δημιουργήσει μια κραταιά Αυτοκρατορία στη θέση της παλιάς Ρωμαϊκής. Έτσι, παρά το γεγονός ότι η Πόλη τελούσε ήδη φόρου υποτελής, ο Μωάμεθ αποφασίζει να της δώσει το τελειωτικό χτύπημα.
Το Βυζάντιο σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή εναποθέτει τις ελπίδες του στη Ρώμη η οποία ζητά σαν αντάλλαγμα την ´Ενωση των Εκκλησιών με τους δικούς της όρους. Το 1451 η Σύνοδος Φεράρας-Φλωρεντίας επικύρωσε την πλήρη υποταγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ρωμαιοκαθολική, όμως δεν έγινε ποτέ δεκτή από τους Βυζαντινούς οι οποίοι είχαν χωριστεί σε «Ενωτικούς» και «Ανθενωτικούς». Ο διχασμός ακύρωσε στην πράξη τη συμφωνία. Παραμονές της Άλωσης ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια, στέλνοντας πρεσβεία στον πάπα Νικόλαο Ε' για να ζητήσει βοήθεια. Ο Πάπας έβαλε και πάλι ως όρο την Ένωση των Εκκλησιών, αλλά αποδέχθηκε το αίτημα του αυτοκράτορα να στείλει στην Κωνσταντινούπολη ιερείς, προκειμένου να πείσουν τον λαό για την αναγκαιότητα της Ένωσης.
Οι απεσταλμένοι του Πάπα, καρδινάλιος Ισίδωρος και ο αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης Λεονάρδος, λειτούργησαν στην Αγία Σοφία, προκαλώντας την αντίδραση του κόσμου, που ξεχύθηκε στους δρόμους και γέμισε τις εκκλησίες, όπου λειτουργούσαν οι ανθενωτικοί με επικεφαλής τον μετέπειτα πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Το σύνθημα που κυριαρχούσε ήταν «Την γαρ Λατίνων ούτε βοήθειαν ούτε την ένωσιν χρήζομεν. Απέστω αφ' ημών η των αζύμων λατρεία». Το μίσος για τους Λατίνους δεν ήταν μόνο θρησκευτικό αλλά και πολιτικό, αφού ο λαός δεν ξέχασε ποτέ τη βαρβαρότητα που επέδειξαν οι Σταυροφόροι στην πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, που στην ουσία προκάλεσε και την αρχή του τέλους για την Αυτοκρατορία. Σε αντίθεση με τους Γενουάτες και τους Βενετσιάνους, οι Οθωμανοί συμπεριφέρονταν καλύτερα προς τους χριστιανούς. Πολλοί βλέποντας ότι οι χριστιανοί είχαν υψηλές θέσεις στην οθωμανική διοίκηση, κυριαρχούσαν στο εμπόριο και πλήρωναν λιγότερους φόρους θεώρησαν καλύτερη την οθωμανική αντί της λατινικής κυριαρχίας.Την παράταξη αυτή εξέφραζε ο Λουκάς Νοταράς ο οποίος εκστόμισε και την περίφημη φράση «Καλύτερα να δω στην Πόλη τούρκικο φακιόλι παρά λατινική καλύπτρα».
Στις 7 Απριλίου, μπροστά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, ο Μωάμεθ στήνει τη σκηνή του, ξεκινώντας ουσιαστικά την πολιορκία της Πόλης. Με στρατό 150.000 ανδρών, ναυτικό 400 πλοίων αλλά και το πιο σύγχρονο πυροβολικό οι Τούρκοι βρέθηκαν απέναντι σε μόλις 7.000 άνδρες, οι 2000 από τους οποίους ήταν μισθοφόροι, κυρίως Ενετοί και Γενουάτες. Τη στιγμή της πολιορκίας η Πόλη είναι σκιά του εαυτού της, έχοντας πληθυσμό μόλις 50.000 κάτοικων που αντιμετώπιζε προβλήματα επισιτισμού.Ο κλοιός γύρω από την Κωνσταντινούπολη κλείνει και τα τείχη της σφυροκοπούνται καθημερινά από τα κανόνια του Μωάμεθ. Παρά τον ναυτικό αποκλεισμό, ένας στολίσκος με εφόδια υπό τον πλοίαρχο Φλαντανελλά κατορθώνει στις 20 Απριλίου 1453 να διασπάσει τον τουρκικό κλοιό μετά από φοβερή ναυμαχία και να εισέλθει στον Κεράτιο, αναπτερώνοντας τις ελπίδες των πολιορκούμενων.
Η κίνηση αυτή προβλημάτισε τον Σουλτάνο ο οποίος αντιλήφθηκε πως δεν αρκούσαν μόνο οι χερσαίες δυνάμεις για την κατάληψη της Πόλης αλλά έπρεπε με κάποιο τρόπο το ναυτικό να βρεθεί στον Κεράτειο, ο οποίος ήταν φραγμένος από μια τεράστια αλυσίδα. Με τη βοήθεια ενός Ιταλού μηχανικού κατασκεύασε δίολκο και τη νύχτα της 21ης προς την 22α Απριλίου, 70 περίπου πλοία σύρθηκαν από τον Βόσπορο προς τον Κεράτιο. Η κατάσταση για τους πολιορκούμενους έγινε πλέον απελπιστική, καθώς έπρεπε να αποσπάσουν δυνάμεις από τα τείχη για να προστατεύσουν την Πόλη από την πλευρά του Κεράτιου, όπου δεν υπήρχαν τείχη. Στις 21 Μαΐου, ο σουλτάνος έστειλε πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη. Ζητούσε την παράδοση της πόλης με την υπόσχεση να επιτρέψει στον Αυτοκράτορα και σε όσους το επιθυμούσαν να φύγουν με τα υπάρχοντά τους. Επίσης, θα αναγνώριζε τον Κωνσταντίνο ως ηγεμόνα της Πελοποννήσου, ενώ θα εγγυόταν για την ασφάλεια του πληθυσμού που θα παρέμενε στην Πόλη.
Ο Παλαιολόγος απαντά με αποφασιστικότητα αλλά και αξιοπρέπεια: δέχονταν να πληρώσει υψηλότερους φόρους υποτέλειας και να παραμείνουν στα χέρια των Τούρκων όλα τα κάστρα και τα εδάφη που είχαν στο μεταξύ κατακτήσει.
Για την Κωνσταντινούπολη όμως δήλωσε:
«Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοὶ δοῦναι οὔτ' ἐμὸν ἐστίν οὔτ' ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ• κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως άποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν. (Το να σου (παρα)δώσω όμως την πόλη ούτε σε εμένα επαφίεται ούτε σε άλλον από τους κατοίκους της-διότι με κοινή απόφαση οι πάντες θα αποθάνουμε αυτοπροαίρετα και δεν θα υπολογίσουμε τη ζωή μας)
Το βράδυ της 28ης Μαΐου τελείται στην Αγία Σοφία η τελευταία Θεία Λειτουργία. Εκεί ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και υπερασπιστές της Πόλης μεταλαμβάνουν και ο αυτοκράτορας εμψυχώνει το λαό. Κατά την πρώτη πρωϊνή ώρα της Τρίτης 29 Μαΐου, εκδηλώνεται τουρκική επίθεση από τρεις πλευρές συγχρόνως. Οι Βυζαντινοί καταφέρνουν να αποκόψουν τις υπόγειες σήραγγες απ' όπου οι Τούρκοι προσπαθούν να περάσουν κάτω από τα τείχη. Παρά την αριθμητική υπεροχή των Οθωμανών οι Βυζαντινοί τους απωθούν και αποκρούουν με επιτυχία τις δύο επιθέσεις. Όμως ο Μωάμεθ Β' οργάνωσε πολύ προσεκτικά την τρίτη και τελευταία επίθεση. Επιτίθεται κοντά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου πολεμά ο Παλαιολόγος. Ένας από τους κύριους υπερασπιστές της πόλης, ο Γενουάτης Ιουστινιάνης, τραυματίζεται και αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον αγώνα. Αυτή υπήρξε και η ανεπανόρθωτη απώλεια για τους αμυνόμενους. Τελικώς η Πόλη πέφτει και τα στίφη των Οθωμανών εισέρχονται εντός των τειχών όπου και επιδίδονται σε τριήμερες λεηλασίες. Το βράδυ, ο Μωάμεθ ο επονομαζόμενος πλέον και Πορθητής εισήλθε πανηγυρικά στην Αγία Σοφία και προσευχήθηκε στον Αλλάχ «αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης».
Αυτή ήταν και η τελευταία πράξη του δράματος που έμελλε να αλλάξει συνολικά την ανθρώπινη Ιστορία, όχι μόνο την ελληνική. Κι αυτό γιατί με την εγκατάσταση των Οθωμανών στην Ανατολική Μεσόγειο πλήθος λογίων Ελλήνων θα μετοικίσουν στην Δύση, μεταλαμπαδεύοντας έτσι τα κλασσικά και βυζαντινά χειρόγραφα. Επιπλέον, με την οθωμανική κυριαρχία στην περιοχή κλείνουν οι χερσαίοι εμπορικοί δρόμοι προς την Ανατολή ωθώντας έτσι τις μεγάλες ναυτικές δυνάμεις της Δύσης σε αναζήτηση ναυτικών οδών εγκαινιάζοντας την Εποχή των Μεγάλων Ανακαλύψεων.
Για εμάς, η Άλωση της Πόλης, η πτώση του Βυζαντίου θα καταγραφεί στη συλλογική μνήμη ως το τέλος μιας εποχής δόξας που θα δώσει τη θέση της στην Τουρκοκρατία για τους επόμενους τέσσερις με πέντε αιώνες. Πιο ουσιαστικά όμως, η Άλωση θα σηματοδοτήσει το πολιτικό τέλος του Ελληνισμού και την αποκοπή του από τα μεγάλα γεγονότα της Αναγέννησης που ακολοθούσαν. Η λαϊκή παράδοση απέδωσε το γεγονός με τους περίφημος «λαϊκούς θρήνους» και από την πρώτη στιγμή φρόντισε να μυθοποιήσει τόσο το θάνατο του Παλαιολόγου όσο και την ίδια την πτώση της Πόλης. Έτσι, στη λαϊκή μυθολογία αποτυπώθηκε ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά, του μοναχού με τα μισοτηγανισμένα ψάρια αλλά και της Κερκόπορτας, η οποία έμεινε ανοιχτή επιτρέποντας στους Τούρκους να εισέλθουν στην Πόλη.
Αλλόκοτα περιστατικά, επενέργεια των στοιχείων της φύσης, ακόμη και οι ουράνιες δυνάμεις όλα επιστρατεύονται στη λαϊκή αντίληψη προκειμένου να μεταδώσουν το τραγικό γεγονός και μαζί μ' αυτό την ατέρμονα επαναλαμβανόμενη ευχή:
«Σώπασε κυρα-Δέσποινα και μη πολύ δακρύζεις
Πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας είναι»
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
3 Iουνίου του 1941 - Κάνδανος Χανίων
Άλλο ένα έγκλημα των Γερμανών
Στις 3 Ιουνίου 1941 oι εγκληματίες Γερμανοί ναζι διέπραξαν άλλο ένα έγκλημα στην Κρήτη.
Κάνδανος 3 Ιουνίου 1941. Ποιο ήταν το “έγκλημα”; Αντίσταση στις Γερμανικές δυνάμεις που προκάλεσαν το θάνατο 25 στρατιωτών τους.
Τα όσα έκαναν οι Γερμανοί δεν μπορεί να τα χωρέσει ανθρώπινος νους. Και περιγράφονται με λεπτομέρειες στην εκπομπή που είχε κάνει ο δημοσιογράφος Χρήστος Βασιλόπουλος.
Άλλο ένα έγκλημα των Γερμανών
Στις 3 Ιουνίου 1941 oι εγκληματίες Γερμανοί ναζι διέπραξαν άλλο ένα έγκλημα στην Κρήτη.
Κάνδανος 3 Ιουνίου 1941. Ποιο ήταν το “έγκλημα”; Αντίσταση στις Γερμανικές δυνάμεις που προκάλεσαν το θάνατο 25 στρατιωτών τους.
Τα όσα έκαναν οι Γερμανοί δεν μπορεί να τα χωρέσει ανθρώπινος νους. Και περιγράφονται με λεπτομέρειες στην εκπομπή που είχε κάνει ο δημοσιογράφος Χρήστος Βασιλόπουλος.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Η ανατίναξη της Τούρκικης ναυαρχίδας στο λιμάνι της Χίου
6/7 Ιουνίου 1822
Καταστροφὴ τῆς τουρκικῆς ναυαρχίδος στὴ Χίο-θάνατος τοῦ Καρά Ἀλῆ. Ἐθνική Βιβλιοθήκη, Παρίσι.
ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΤΡΙΚΟΥΠΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ,
ΕΚΔΟΣΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ, ΤΟΜΟΣ Β’, Κεφάλαιον Λ’ 1822 σελ. 200 – 204.
Ἄν καὶ ὁ κίνδυνος τῆς Χίου, ἧτο καὶ πρὸ τῆς καταστροφῆς της φανερὸς, ἐβράδυναν δι’ ἔλλειψιν πόρων νὰ ἐκπλεύσωσι τὰ ἑλληνικά πλοῖα εἰς ὑπεράσπισίν της καὶ ματαίωσιν τῶν περαιτέρω σχεδίων τοῦ ἐχθρικοῦ στόλου.Μόλις τὴν 27 ἀπριλίου ἡνώθησαν 56, ἐν οἷς καὶ 8 πυρπολικὰ, ἐν τῷ λιμένι τῶν Ψαρῶν· καὶ τὰ μὲν τῶν Σπετσῶν διετέλουν ὑπό τὸν Κολανδροῦτσον, τὰ δὲ τῶν Ψαρῶν ὑπό τὸν Ἀποστόλη, τὰ δὲ τῆς Ὕδρας ὑπό τὸν Μιαούλην ὑφ’ὅν διετέλει καὶ ὅλος ὁ στόλος. Τὴν 28 ἔπλευσεν ὁ στόλος οὗτος πρὸς τὸν Τσεσμὲν, ὅπου, ὡς ἐλέγετο, ἐλλιμένιζεν ὁ ἐχθρικός· ἀλλά μὴ εὑρών αὐτόν περιέπλεε τὴν Χίον παραλαμβάνων ὅσους εὕρισκε περιπλανωμένους καὶ κρυπτομένους δυστυχεῖς Χίους· εἰς εὕρεσιν δὲ αὐτῶν καὶ ἀσφαλῆ συνοδίαν εἰς τὰ πλοῖα, ἀπεβιβάσθησαν καὶ ναῦται ἔνοπλοι.
Τὴν δὲ 1 μαῒου κατὲπλευσεν ὁ στόλος εἰς Ψαρὰ καὶ ἔμαθεν ὅτι ὁ τουρκικὸς ἐπανέπλευσε πρὸ δύο ἡμερῶν εἰς Χίον, ὅπου ὁ καπητάμπασας, γαυριῶν ἐπί τοῖς κατορθώμασί του, ἐτρύφα περιμένων ἄλλα πλοῖα ἐκ Κωνσταντινουπόλεως. Τὴν 10 ἤρχιζε τὸ ῥαμαζάνι. Ἐπειδή, διαρκοῦντος αὐτοῦ, οἱ τοῦρκοι συνήθως ἡσυχάζουν, ἀπεφάσισεν ὁ καπητάμπασας νὰ μὴ ἐκπλεύσῃ μέχρι τοῦ μπαϊραμίου· ἀλλ’ οἱ ἀρχηγοί τοῦ ἑλληνικοῦ στόλου, θεωροῦντες ὅτι ἡ ἐπί ματαίῳ παρέλευσις ἑνός μηνὸς ἔβλαπτε, διότι ἐξηντολοῦντο οἱ ὀλίγοι πόροι του, ἀπεφάσισαν νὰ κτυπήσωσιν ὅσον τάχιον ἐντός τοῦ λιμένος τῆς Χίου τὸν ἐχθρικόν στόλον.
Ἐπί τῷ σκοπῷ τούτῳ ἀνήχθη ὁ ἑλληνικός τὴν 8, ἀλλά δὲν εἰσέπλευσε τὴν ἡμέραν ἐκείνην τὸν πορθμὸν· τὴν δὲ 14 ἐπλησίασάν τινα τῶν πλοίων πρὸς τὰ βόρεια στόμια τοῦ πορθμοῦ, ἠκροβολίσθησαν μετὰ τινων φρεγατῶν καὶ κορβεττῶν, καὶ δύσαντος τοῦ ἡλίου ἐπανέπλευσαν ὅπου ἦσαν τὰ λοιπὰ. Τὴν δὲ ἑσπέραν τῆς 19 δεκεπέντε πλοῖα πολεμικὰ καὶ τρία πυρπολικὰ ὑπό τὸν Μιαούλην, εἰσέπλευσαν τὸν πορθμὸν διὰ τοῦ πρὸς ἄρκτον εἴσπλου, τὰ δὲ λοιπὰ ἔμειναν ἔξω ἀποτελοῦντα γραμμὴν ἀρχομένην ἀπό τῆς ἀρκτικῆς ἄκρας τῆς Χίου καὶ παρατεινομένην μέχρι τῶν παραλίων τῆς Ἀσίας· τοῦτο ἰδοῦσα ἐν καιρῷ ἡ ἐπί τοῦ στομίου τοῦ πορθμοῦ ἐχθρική προφυλακὶς ἔδωκεν εἴδησιν κανονοβολήσασα, καὶ ἀμέσως ἀνήχθη ὅλος ὁ τουρκικὸς στόλος, ἀλλ’ ἐν τόσῃ ταραχῇ καὶ βίᾳ, ὥστε πολλὰ πλοῖα ἄφησαν τὰς ἀγκύρας· ἀφ’οὗ δὲ ἐπλησίασαν οἱ δύο στόλοι ἐντός βολῆς κανονίου, τέσσαρα ἑλληνικά πλοῖα, τὰ τοῦ Μιαούλη, τοῦ Σαχτούρη, τοῦ Σκούρτη, καὶ τοῦ Τσαμαδοῦ, ἔβαλαν εἰς τὸ μέσον τὴν ἐχθρικήν ναυαρχίδα καὶ τὴν ἐπολέμουν· ἐπεῤῥίφθη καὶ ἕν πυρπολικὸν, ἀλλά δὲν ἐκόλλησε.
Μετὰ τὴν ἀποτυχίαν ταύτην ἐξέπλευσαν τὰ ἑλληνικά καὶ κατόπιν αὐτῶν καὶ τὰ τουρκικὰ διώκοντα τὰ ἑλληνικά, καὶ δι’ ὅλης τῆς νυκτὸς κανονοβολοῦντα, ἀλλ’ ἐπί ματαίῳ· οἱ στόλοι ἀντεκανονοβολήθησαν καὶ τὴν ὑστεραίαν ἐκτός τοῦ πορθμοῦ ἀβλαβῶς ὡς καὶ τὴν προτεραίαν, καὶ τὰ μὲν ἑλληνικά ἐπανῆλθαν εἰς Ψαρὰ, τὰ δὲ τουρκικὰ εἰς τὸν λιμένα τῆς Χίου. Ἐν τοσούτῳ ἢλθε νέα ναυτικὴ δύναμις ἐκ Κωνσταντινουπόλεως πρὸς τὸν καπητάμπασαν, καὶ ἀνεμένετο καὶ ἄλλη ἐξ Αιγύπτου. Οἱ Ἕλληνες διελογίζοντο πάντοτε πῶς νὰ βλάψωσι τὸν ἐχθρόν πρὶν δυναμωθῇ ἔτι μᾶλλον, καὶ ἄλλον τρόπον δὲν εἶχαν παρὰ τὴν χρῆσιν τῶν πυρπολικῶν.
Τὴν νύκτα πρὸ τῆς ἡμέρας τοῦ μπαϊραμίου, ὅ ἐστι τὴν τῆς 6 ἰουνίου, συνῆλθαν ἐπί τῆς τουρκικῆς ναυαρχίδος πολλοὶ τῶν πλοιάρχων τοῦ τουρκικοῦ στόλου εἰς συνεόρτασιν· σκοτεινὴ ἦτον ἡ νὺξ ἐκείνη, οὖσα ἡ τελευταία τῆς σελήνης, καὶ τὰ πλοῖα τοῦ στόλου ἐξ αἰτίας τοῦ ἔτι ἐπικρατοῦντος ῥαμαζανίου ἦσαν ὁλόφωτα· διεκρίνοντο δὲ μεταξὺ ὅλων τὰ δύο δίκροτα, ἤτοι ἡ ναυαρχὶς καὶ ἡ ὑποναυαρχίς διὰ τὴν πλουσίαν φωτοχυσίαν των.
Πρὸ τριῶν ἡμερῶν, δύο ἑλληνικά πυρπολικὰ, τὸ μὲν ὑπό τὸν Ἀνδρέαν Πιπῖνον Ὑδραῖον, τὸ δὲ ὑπό τὸν Κωνσταντῖνον Κανάρην Ψαριανὸν, ἀπέπλευσαν διὰ νυκτὸς ἐκ Ψαρῶν κατὰ τὸ ἀρκτικόν μέρος τῆς Χίου· ἀλλ’ἔπεσαν εἰς τριήμερον γαλήνην.
Συναπέπλευσαν καὶ τέσσερα πολεμικὰ, δύο πρὸς τὸ νότειον καὶ δύο πρὸς τὸ βόρειον μέρος τοῦ πορθμοῦ ἐπί σκοπῷ νὰ παραλάβωσι τὰ πληρώματα τῶν πυρπολικῶν μετὰ τὸν ἐμπρησμόν αὐτῶν. Τὴν 6 ἤρχισε νὰ πνέῃ ἀρκτικὸς ἄνεμος, καὶ πρὸς τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου τὰ δύο πυρπολικὰ παρέπλεαν ὑπό ξένην σημαίαν τὸ Καραμπουρνοῦ, κρυπτόμενα ὑπό τὴν ξηρὰν· ἀφ’ οὗ δὲ ἐνύκτωσεν, εἰσῆλθαν ἡσύχως καὶ ἀνυπόπτως, εἰς τὸν πορθμὸν διότι ἐξ αἰτίας τῆς ἑορτῆς τοῦ μπαϊραμίου ἠγκυροβόλησεν καὶ ἡ προφυλακὶς, καὶ ἔπλεαν ἐν μέσῳ τοῦ ἐχθρικοῦ στόλου· τόσον δὲ ἐπλησίασαν πρὸς τινα τῶν πλοίων, ὥστε ἠναγκάσθησαν ἐπί τῇ κραυγῇ τῶν σκοπῶν ν’ ἀπομακρυνθῶσι καὶ νὰ μὴ φαίνωνται.
Μετὰ δὲ τὸ μεσονύκτιον ἐπανῆλθαν πλησίστια ἐν μέσῳ τοῦ στόλου, καὶ βοηθούμενα ὑπό τῆς πνεούσης ἀπογείου αὔρας ἔπεσαν αἴφνης, τὸ μὲν Ψαριανὸν εἰς τὴν πρώραν τῆς ναυαρχίδος καὶ περιπλεχθὲν μετέδωκεν ἀμέσως τὰς φλόγας του, τὸ δὲ ὑδραϊκόν εἰς τὴν πρώραν τῆς ὑποναυαρχίδος, ὅπου ἐκόλλησεν, ἀλλ’ ἐξεκόλλησε προτοῦ μεταδώσῃ τὰς φλόγας του καὶ καιόμενον ἐκυμαίνετο τῇδε κἀκεῖσε ἐν μέσῳ τοῦ στόλου ἐνσπεῖρον φόβον καὶ ταραχὴν.
Οἱ δὲ γενναῖοι πλοίαρχοι καὶ ναῦται τῶν δύο πυρπολικῶν, ὅλοι 43, ἀφ’ οὗ ἐτελείωσαν τὸ ἔργον, ἐμβάντες εἰς τὰ ἐφόλκια, ἐξῆλθαν τοῦ πορθμοῦ διὰ τοῦ νοτίου στομίου ἐν μέσῳ τῶν ἐχθρῶν ἀβλαβεῖς ὅλοι, διεσώθησαν εἰς τὰ εἰς σωτηρίαν των παραπλέοντα πλοῖα, καὶ καταπλεύσαντες εἰς Ψαρὰ ἔτρεξαν εἰς τὴν ἐκκλησίαν συνοδευόμενοι ὑπό τοῦ εὐφημοῦντος λαοῦ καὶ ἐδοξολόγησαν τὸν θεὸν τὸν εὐλογήσαντα τὸ κατὰ τῶν ἐχθρῶν τόλμημα· εἶχαν δὲ ἀπόφασιν νὰ καῶσιν ὅλοι, ἄν ἔβλεπαν ὅτι δὲν ἐδύναντο ν’ ἀποφύγωσι τὰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν, καὶ διὰ τὸν σκοπὸν τοῦτον ἔφεραν ἐντός τῶν δύο ἐφολκίων πυρίτδα.
Ἐντός δὲ τῆς φλογισθείσης ναυαρχίδος ἦσαν ὄχι μόνον Τοῦρκοι πολλοὶ καὶ σημαντικοὶ, ἀλλά καὶ Χριστιανοὶ αἰχμάλωτοι· ὅλοι δὲ ἐκτός ὀλίγων ἐχάθησαν, διότι ἀνάψαντα τὰ κανόνια ἐμποδιζαν διὰ τὸν ἐπικείμενον κίνδυνον τὰς λέμβους τῶν ἄλλων πλοίων νὰ πλησιάσωσι. Δύο λέμβοι τῆς ναυαρχίδος ἐβυθίσθησαν αὔτανδροι διὰ τὸ μέγα πλῆθος τῶν ἐν αὐταῖς συσσωρευθέντων.
Ἐμβάντος δὲ καὶ τοῦ, καπητάμπασα εἰς τὴν ἰδιαιτέραν λέμβον του, ἐπέπεσεν, ἐν ᾦ ἀπεμακρύνετο, ἕν τῶν καταρτίων τῆς καιομένης ναυαρχίδος, καὶ τὴν μὲν λέμβον ἐβύθισεν, αὐτοῦ δὲ τὴν ὀσφύν ἔθλασεν· ἀλλά πεσόντες κολυμβηταὶ εἰς τὴν θάλασσαν τὸν διέσωσαν φερόμενον ἐπί τῶν κυμάτων, καὶ τὸν ἀπεκόμισαν ἡμιθανῆ ἐπί τῆς ξηρᾶς, ὅπου μετ’ὀλίγον ἐξεψύχισε.
Βόσκον δὲ τὸ πῦρ ἐν τῇ ναυαρχίδι διεδόθι μετὰ μίαν σχεδὸν ὥραν εἰς τὴν πυριτοθήκην· τότε ὑψώθη οὐρανομήκης πύρινος στῦλος φωτίζων ἐν μέσῳ τῆς σκοτεινῆς ἐκείνης νυκτὸς πλατὺν καὶ μακρὺν ὁρίζοντα.
Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ
Τὴν ἀκόλουθον ἡμέραν [7/6] ἔθαψαν πρὸ τῆς μεσημβρίας ἐν τῷ φρουρίῳ τὸν καπητάμπασαν. ἀλλ’ ἐπί τῆς κηδείας ἐξεμάνησαν ἐκ νέου οἱ ἐπί τῆς Χίου αἱμοχαρεῖς τοῦρκοι, καὶ ἡ θέα ἑνός καπητάμπασα γενομένου θύμα τοῦ πυρὸς τῶν Ἑλλήνων τοῖς ἔδωκε νέαν ἀφορμήν νὰ κινήσωσιν ἔως δωδεκακισχίλιοι τὴν αὐτήν ἡμέραν τῆς κηδείας πρὸς τὰ Μαστιχοχώρια, τὰ μὴ ἔως τότε παθόντα, ἐπί προφάσει νὰ παιδεύσωσιν ὄχι τοὺς ἐγχωρίους ἀλλά τοὺς ἐξ ἄλλων χωρίων ἐκεῖ καὶ κυρίως εἰς τὸ Θολὸ Ποτάμι καταφυγόντας, ἄν καὶ ὑπό τὴν σκέπην τῆς ἀμνηστείας.
Ἐφρούρει τὰ χωρία ταῦτα ὁ καλοκἄγαθος Ἐλέζογλους, ὅστις, ἐπί σκοπῷ νὰ τὰ προφυλάξῃ, παρέδωκε θέλων καὶ μὴ τοὺς εἰς αὐτά καταφυγόντας κατοίκους τῶν ἄλλων χωρίων· ἀλλά δὲν ἐδυνήθη, ὡς ἤλπιζε, διὰ τῆς θυσίας τῶν ὀλίγων νὰ προφυλάξῃ τοὺς πολλοὺς. Ἀφ’ οὗ οἱ αἱμοχαρεῖς παρέλαβαν ὅσους ἐζήτησαν καὶ τοὺς ἔσφαξαν αὐθωρεί, ἐπάτησαν αὐθημερόν καὶ αὐτά τὰ χωρία ξιφήρεις σφάζοντες, αἰχμαλωτίζοντες καὶ καταστρέφοντες· ἡ καταστροφή δὲ αὕτη ἀπετελείωσε τὴν καταστροφὴν ὅλης τῆς νήσου.
6/7 Ιουνίου 1822
Καταστροφὴ τῆς τουρκικῆς ναυαρχίδος στὴ Χίο-θάνατος τοῦ Καρά Ἀλῆ. Ἐθνική Βιβλιοθήκη, Παρίσι.
ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΤΡΙΚΟΥΠΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ,
ΕΚΔΟΣΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ, ΤΟΜΟΣ Β’, Κεφάλαιον Λ’ 1822 σελ. 200 – 204.
Ἄν καὶ ὁ κίνδυνος τῆς Χίου, ἧτο καὶ πρὸ τῆς καταστροφῆς της φανερὸς, ἐβράδυναν δι’ ἔλλειψιν πόρων νὰ ἐκπλεύσωσι τὰ ἑλληνικά πλοῖα εἰς ὑπεράσπισίν της καὶ ματαίωσιν τῶν περαιτέρω σχεδίων τοῦ ἐχθρικοῦ στόλου.Μόλις τὴν 27 ἀπριλίου ἡνώθησαν 56, ἐν οἷς καὶ 8 πυρπολικὰ, ἐν τῷ λιμένι τῶν Ψαρῶν· καὶ τὰ μὲν τῶν Σπετσῶν διετέλουν ὑπό τὸν Κολανδροῦτσον, τὰ δὲ τῶν Ψαρῶν ὑπό τὸν Ἀποστόλη, τὰ δὲ τῆς Ὕδρας ὑπό τὸν Μιαούλην ὑφ’ὅν διετέλει καὶ ὅλος ὁ στόλος. Τὴν 28 ἔπλευσεν ὁ στόλος οὗτος πρὸς τὸν Τσεσμὲν, ὅπου, ὡς ἐλέγετο, ἐλλιμένιζεν ὁ ἐχθρικός· ἀλλά μὴ εὑρών αὐτόν περιέπλεε τὴν Χίον παραλαμβάνων ὅσους εὕρισκε περιπλανωμένους καὶ κρυπτομένους δυστυχεῖς Χίους· εἰς εὕρεσιν δὲ αὐτῶν καὶ ἀσφαλῆ συνοδίαν εἰς τὰ πλοῖα, ἀπεβιβάσθησαν καὶ ναῦται ἔνοπλοι.
Τὴν δὲ 1 μαῒου κατὲπλευσεν ὁ στόλος εἰς Ψαρὰ καὶ ἔμαθεν ὅτι ὁ τουρκικὸς ἐπανέπλευσε πρὸ δύο ἡμερῶν εἰς Χίον, ὅπου ὁ καπητάμπασας, γαυριῶν ἐπί τοῖς κατορθώμασί του, ἐτρύφα περιμένων ἄλλα πλοῖα ἐκ Κωνσταντινουπόλεως. Τὴν 10 ἤρχιζε τὸ ῥαμαζάνι. Ἐπειδή, διαρκοῦντος αὐτοῦ, οἱ τοῦρκοι συνήθως ἡσυχάζουν, ἀπεφάσισεν ὁ καπητάμπασας νὰ μὴ ἐκπλεύσῃ μέχρι τοῦ μπαϊραμίου· ἀλλ’ οἱ ἀρχηγοί τοῦ ἑλληνικοῦ στόλου, θεωροῦντες ὅτι ἡ ἐπί ματαίῳ παρέλευσις ἑνός μηνὸς ἔβλαπτε, διότι ἐξηντολοῦντο οἱ ὀλίγοι πόροι του, ἀπεφάσισαν νὰ κτυπήσωσιν ὅσον τάχιον ἐντός τοῦ λιμένος τῆς Χίου τὸν ἐχθρικόν στόλον.
Ἐπί τῷ σκοπῷ τούτῳ ἀνήχθη ὁ ἑλληνικός τὴν 8, ἀλλά δὲν εἰσέπλευσε τὴν ἡμέραν ἐκείνην τὸν πορθμὸν· τὴν δὲ 14 ἐπλησίασάν τινα τῶν πλοίων πρὸς τὰ βόρεια στόμια τοῦ πορθμοῦ, ἠκροβολίσθησαν μετὰ τινων φρεγατῶν καὶ κορβεττῶν, καὶ δύσαντος τοῦ ἡλίου ἐπανέπλευσαν ὅπου ἦσαν τὰ λοιπὰ. Τὴν δὲ ἑσπέραν τῆς 19 δεκεπέντε πλοῖα πολεμικὰ καὶ τρία πυρπολικὰ ὑπό τὸν Μιαούλην, εἰσέπλευσαν τὸν πορθμὸν διὰ τοῦ πρὸς ἄρκτον εἴσπλου, τὰ δὲ λοιπὰ ἔμειναν ἔξω ἀποτελοῦντα γραμμὴν ἀρχομένην ἀπό τῆς ἀρκτικῆς ἄκρας τῆς Χίου καὶ παρατεινομένην μέχρι τῶν παραλίων τῆς Ἀσίας· τοῦτο ἰδοῦσα ἐν καιρῷ ἡ ἐπί τοῦ στομίου τοῦ πορθμοῦ ἐχθρική προφυλακὶς ἔδωκεν εἴδησιν κανονοβολήσασα, καὶ ἀμέσως ἀνήχθη ὅλος ὁ τουρκικὸς στόλος, ἀλλ’ ἐν τόσῃ ταραχῇ καὶ βίᾳ, ὥστε πολλὰ πλοῖα ἄφησαν τὰς ἀγκύρας· ἀφ’οὗ δὲ ἐπλησίασαν οἱ δύο στόλοι ἐντός βολῆς κανονίου, τέσσαρα ἑλληνικά πλοῖα, τὰ τοῦ Μιαούλη, τοῦ Σαχτούρη, τοῦ Σκούρτη, καὶ τοῦ Τσαμαδοῦ, ἔβαλαν εἰς τὸ μέσον τὴν ἐχθρικήν ναυαρχίδα καὶ τὴν ἐπολέμουν· ἐπεῤῥίφθη καὶ ἕν πυρπολικὸν, ἀλλά δὲν ἐκόλλησε.
Μετὰ τὴν ἀποτυχίαν ταύτην ἐξέπλευσαν τὰ ἑλληνικά καὶ κατόπιν αὐτῶν καὶ τὰ τουρκικὰ διώκοντα τὰ ἑλληνικά, καὶ δι’ ὅλης τῆς νυκτὸς κανονοβολοῦντα, ἀλλ’ ἐπί ματαίῳ· οἱ στόλοι ἀντεκανονοβολήθησαν καὶ τὴν ὑστεραίαν ἐκτός τοῦ πορθμοῦ ἀβλαβῶς ὡς καὶ τὴν προτεραίαν, καὶ τὰ μὲν ἑλληνικά ἐπανῆλθαν εἰς Ψαρὰ, τὰ δὲ τουρκικὰ εἰς τὸν λιμένα τῆς Χίου. Ἐν τοσούτῳ ἢλθε νέα ναυτικὴ δύναμις ἐκ Κωνσταντινουπόλεως πρὸς τὸν καπητάμπασαν, καὶ ἀνεμένετο καὶ ἄλλη ἐξ Αιγύπτου. Οἱ Ἕλληνες διελογίζοντο πάντοτε πῶς νὰ βλάψωσι τὸν ἐχθρόν πρὶν δυναμωθῇ ἔτι μᾶλλον, καὶ ἄλλον τρόπον δὲν εἶχαν παρὰ τὴν χρῆσιν τῶν πυρπολικῶν.
Τὴν νύκτα πρὸ τῆς ἡμέρας τοῦ μπαϊραμίου, ὅ ἐστι τὴν τῆς 6 ἰουνίου, συνῆλθαν ἐπί τῆς τουρκικῆς ναυαρχίδος πολλοὶ τῶν πλοιάρχων τοῦ τουρκικοῦ στόλου εἰς συνεόρτασιν· σκοτεινὴ ἦτον ἡ νὺξ ἐκείνη, οὖσα ἡ τελευταία τῆς σελήνης, καὶ τὰ πλοῖα τοῦ στόλου ἐξ αἰτίας τοῦ ἔτι ἐπικρατοῦντος ῥαμαζανίου ἦσαν ὁλόφωτα· διεκρίνοντο δὲ μεταξὺ ὅλων τὰ δύο δίκροτα, ἤτοι ἡ ναυαρχὶς καὶ ἡ ὑποναυαρχίς διὰ τὴν πλουσίαν φωτοχυσίαν των.
Πρὸ τριῶν ἡμερῶν, δύο ἑλληνικά πυρπολικὰ, τὸ μὲν ὑπό τὸν Ἀνδρέαν Πιπῖνον Ὑδραῖον, τὸ δὲ ὑπό τὸν Κωνσταντῖνον Κανάρην Ψαριανὸν, ἀπέπλευσαν διὰ νυκτὸς ἐκ Ψαρῶν κατὰ τὸ ἀρκτικόν μέρος τῆς Χίου· ἀλλ’ἔπεσαν εἰς τριήμερον γαλήνην.
Συναπέπλευσαν καὶ τέσσερα πολεμικὰ, δύο πρὸς τὸ νότειον καὶ δύο πρὸς τὸ βόρειον μέρος τοῦ πορθμοῦ ἐπί σκοπῷ νὰ παραλάβωσι τὰ πληρώματα τῶν πυρπολικῶν μετὰ τὸν ἐμπρησμόν αὐτῶν. Τὴν 6 ἤρχισε νὰ πνέῃ ἀρκτικὸς ἄνεμος, καὶ πρὸς τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου τὰ δύο πυρπολικὰ παρέπλεαν ὑπό ξένην σημαίαν τὸ Καραμπουρνοῦ, κρυπτόμενα ὑπό τὴν ξηρὰν· ἀφ’ οὗ δὲ ἐνύκτωσεν, εἰσῆλθαν ἡσύχως καὶ ἀνυπόπτως, εἰς τὸν πορθμὸν διότι ἐξ αἰτίας τῆς ἑορτῆς τοῦ μπαϊραμίου ἠγκυροβόλησεν καὶ ἡ προφυλακὶς, καὶ ἔπλεαν ἐν μέσῳ τοῦ ἐχθρικοῦ στόλου· τόσον δὲ ἐπλησίασαν πρὸς τινα τῶν πλοίων, ὥστε ἠναγκάσθησαν ἐπί τῇ κραυγῇ τῶν σκοπῶν ν’ ἀπομακρυνθῶσι καὶ νὰ μὴ φαίνωνται.
Μετὰ δὲ τὸ μεσονύκτιον ἐπανῆλθαν πλησίστια ἐν μέσῳ τοῦ στόλου, καὶ βοηθούμενα ὑπό τῆς πνεούσης ἀπογείου αὔρας ἔπεσαν αἴφνης, τὸ μὲν Ψαριανὸν εἰς τὴν πρώραν τῆς ναυαρχίδος καὶ περιπλεχθὲν μετέδωκεν ἀμέσως τὰς φλόγας του, τὸ δὲ ὑδραϊκόν εἰς τὴν πρώραν τῆς ὑποναυαρχίδος, ὅπου ἐκόλλησεν, ἀλλ’ ἐξεκόλλησε προτοῦ μεταδώσῃ τὰς φλόγας του καὶ καιόμενον ἐκυμαίνετο τῇδε κἀκεῖσε ἐν μέσῳ τοῦ στόλου ἐνσπεῖρον φόβον καὶ ταραχὴν.
Οἱ δὲ γενναῖοι πλοίαρχοι καὶ ναῦται τῶν δύο πυρπολικῶν, ὅλοι 43, ἀφ’ οὗ ἐτελείωσαν τὸ ἔργον, ἐμβάντες εἰς τὰ ἐφόλκια, ἐξῆλθαν τοῦ πορθμοῦ διὰ τοῦ νοτίου στομίου ἐν μέσῳ τῶν ἐχθρῶν ἀβλαβεῖς ὅλοι, διεσώθησαν εἰς τὰ εἰς σωτηρίαν των παραπλέοντα πλοῖα, καὶ καταπλεύσαντες εἰς Ψαρὰ ἔτρεξαν εἰς τὴν ἐκκλησίαν συνοδευόμενοι ὑπό τοῦ εὐφημοῦντος λαοῦ καὶ ἐδοξολόγησαν τὸν θεὸν τὸν εὐλογήσαντα τὸ κατὰ τῶν ἐχθρῶν τόλμημα· εἶχαν δὲ ἀπόφασιν νὰ καῶσιν ὅλοι, ἄν ἔβλεπαν ὅτι δὲν ἐδύναντο ν’ ἀποφύγωσι τὰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν, καὶ διὰ τὸν σκοπὸν τοῦτον ἔφεραν ἐντός τῶν δύο ἐφολκίων πυρίτδα.
Ἐντός δὲ τῆς φλογισθείσης ναυαρχίδος ἦσαν ὄχι μόνον Τοῦρκοι πολλοὶ καὶ σημαντικοὶ, ἀλλά καὶ Χριστιανοὶ αἰχμάλωτοι· ὅλοι δὲ ἐκτός ὀλίγων ἐχάθησαν, διότι ἀνάψαντα τὰ κανόνια ἐμποδιζαν διὰ τὸν ἐπικείμενον κίνδυνον τὰς λέμβους τῶν ἄλλων πλοίων νὰ πλησιάσωσι. Δύο λέμβοι τῆς ναυαρχίδος ἐβυθίσθησαν αὔτανδροι διὰ τὸ μέγα πλῆθος τῶν ἐν αὐταῖς συσσωρευθέντων.
Ἐμβάντος δὲ καὶ τοῦ, καπητάμπασα εἰς τὴν ἰδιαιτέραν λέμβον του, ἐπέπεσεν, ἐν ᾦ ἀπεμακρύνετο, ἕν τῶν καταρτίων τῆς καιομένης ναυαρχίδος, καὶ τὴν μὲν λέμβον ἐβύθισεν, αὐτοῦ δὲ τὴν ὀσφύν ἔθλασεν· ἀλλά πεσόντες κολυμβηταὶ εἰς τὴν θάλασσαν τὸν διέσωσαν φερόμενον ἐπί τῶν κυμάτων, καὶ τὸν ἀπεκόμισαν ἡμιθανῆ ἐπί τῆς ξηρᾶς, ὅπου μετ’ὀλίγον ἐξεψύχισε.
Βόσκον δὲ τὸ πῦρ ἐν τῇ ναυαρχίδι διεδόθι μετὰ μίαν σχεδὸν ὥραν εἰς τὴν πυριτοθήκην· τότε ὑψώθη οὐρανομήκης πύρινος στῦλος φωτίζων ἐν μέσῳ τῆς σκοτεινῆς ἐκείνης νυκτὸς πλατὺν καὶ μακρὺν ὁρίζοντα.
Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ
Τὴν ἀκόλουθον ἡμέραν [7/6] ἔθαψαν πρὸ τῆς μεσημβρίας ἐν τῷ φρουρίῳ τὸν καπητάμπασαν. ἀλλ’ ἐπί τῆς κηδείας ἐξεμάνησαν ἐκ νέου οἱ ἐπί τῆς Χίου αἱμοχαρεῖς τοῦρκοι, καὶ ἡ θέα ἑνός καπητάμπασα γενομένου θύμα τοῦ πυρὸς τῶν Ἑλλήνων τοῖς ἔδωκε νέαν ἀφορμήν νὰ κινήσωσιν ἔως δωδεκακισχίλιοι τὴν αὐτήν ἡμέραν τῆς κηδείας πρὸς τὰ Μαστιχοχώρια, τὰ μὴ ἔως τότε παθόντα, ἐπί προφάσει νὰ παιδεύσωσιν ὄχι τοὺς ἐγχωρίους ἀλλά τοὺς ἐξ ἄλλων χωρίων ἐκεῖ καὶ κυρίως εἰς τὸ Θολὸ Ποτάμι καταφυγόντας, ἄν καὶ ὑπό τὴν σκέπην τῆς ἀμνηστείας.
Ἐφρούρει τὰ χωρία ταῦτα ὁ καλοκἄγαθος Ἐλέζογλους, ὅστις, ἐπί σκοπῷ νὰ τὰ προφυλάξῃ, παρέδωκε θέλων καὶ μὴ τοὺς εἰς αὐτά καταφυγόντας κατοίκους τῶν ἄλλων χωρίων· ἀλλά δὲν ἐδυνήθη, ὡς ἤλπιζε, διὰ τῆς θυσίας τῶν ὀλίγων νὰ προφυλάξῃ τοὺς πολλοὺς. Ἀφ’ οὗ οἱ αἱμοχαρεῖς παρέλαβαν ὅσους ἐζήτησαν καὶ τοὺς ἔσφαξαν αὐθωρεί, ἐπάτησαν αὐθημερόν καὶ αὐτά τὰ χωρία ξιφήρεις σφάζοντες, αἰχμαλωτίζοντες καὶ καταστρέφοντες· ἡ καταστροφή δὲ αὕτη ἀπετελείωσε τὴν καταστροφὴν ὅλης τῆς νήσου.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Ο Ίων Δραγούμης δολοφονείται στη συμβολή των οδών Βασιλίσσης Σοφίας και Παπαδιαμαντοπούλου στην Αθήνα από άνδρες της προσωπικής φρουράς του Ελευθέριου Βενιζέλου. (Ιουλιανά). Συγκεκριμένα από τον Γύπαρη, που μετέπειτα στην Γερμανική κατοχή ήταν ταγματασφαλίτης.
Διπλωμάτης, πολιτικός και συγγραφέας. Aνάλωσε τη ζωή του στην προάσπιση των εθνικών υποθέσεων, μέχρις ότου πέσει και ο ίδιος θύμα του Εθνικού Διχασμού το 1920. Μαζί με τους φίλους του Περικλή Γιαννόπουλο και Αθανάσιο Σουλιώτη - Νικολαΐδη, υπήρξε ένας από τους κύριους εκπροσώπους του ελληνικού ρομαντικού εθνικισμού των αρχών του 20ου αιώνα.
Με καταγωγή από το Βογατσικό της Καστοριάς, ο Ίων Δραγούμης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου του 1878. Ήταν ο πέμπτος γιος του δικαστικού και μετέπειτα πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη και της Ελισάβετ Κοντογιαννάκη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1897 κατατάχτηκε εθελοντής στον άτυχο για τα ελληνικά όπλα ελληνοτουρκικό πόλεμο.
Το 1899 εισήλθε στο διπλωματικό σώμα και το 1902 τοποθετήθηκε ως υποπρόξενος στο Γενικό Προξενείο του Μοναστηρίου. Από τη θέση αυτή και με τη συνεργασία του πατέρα του και του γαμπρού του Παύλου Μελά εργάστηκε επίμονα για την οργάνωση των ορθοδόξων κοινοτήτων της Μακεδονίας κατά των Βούλγαρων σχισματικών, γνωστών και ως κομιτατζήδων.
Τα επόμενα χρόνια υπηρέτησε ως πρόξενος στις Σέρρες (1903), στον Πύργο Βουλγαρίας, στη Φιλιππούπολη (1904), στην Αλεξανδρούπολη (τότε Δεδέαγατς) και στην Αλεξάνδρεια, όπου γνώρισε τους δύο έρωτες της ζωής του: την Πηνελόπη Δέλτα και τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Το 1907 τοποθετήθηκε στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης με τον βαθμό του γραμματέα. Η παραμονή του εκεί συνέπεσε με την Επανάσταση των Νεοτούρκων.
Οι επαγγελίες των επαναστατών «περί ισοπολιτείας των διαφόρων εθνοτήτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία» φάνηκαν να δικαιώνουν ορισμένες απόψεις του, που θεωρούσαν ότι η λύση του ελληνικού ζητήματος θα μπορούσε να αναζητηθεί όχι με την ενσωμάτωση των αλύτρωτων πατρίδων στο Ελληνικό Κράτος, αλλά με τη «δημιουργία των συνθηκών που θα επέτρεπαν την ελεύθερη οικονομική, πολιτική και πολιτισμική ανάπτυξη των Ελλήνων στην ανατολική τους κοιτίδα». Ο Δραγούμης πίστευε στην ελληνοτουρκική συνεννόηση και φοβόταν τον από βορρά σλαβικό κίνδυνο.
Από το 1909 υπηρέτησε διαδοχικά στις πρεσβείες της Ρώμης και Λονδίνου, αναμίχθηκε στο Επαναστατικό Κίνημα του Γουδή (1909), ενώ το 1911 οργάνωσε στην Πάτμο συνέδριο για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων υπηρέτησε στο επιτελείο του Αρχιστρατήγου Διαδόχου Κωνσταντίνου και τον Οκτώβριο του 1912 διαπραγματεύτηκε με τους Τούρκους την παράδοση της Θεσσαλονίκης.
Στη συνέχεια διορίσθηκε διαδοχικά επιτετραμμένος στις πρεσβείες της Πετρούπολης, της Βιέννης, του Βερολίνου και το 1914 πρεσβευτής στην Πετρούπολη. Οι συχνές μεταθέσεις όλα αυτά τα χρόνια οφείλονταν στην άκαμπτη στάση του στα ευαίσθητα εθνικά θέματα και στις απρόβλεπτες πρωτοβουλίες που ανέπτυσσε.
Τον Μάιο του 1915 παραιτήθηκε από τη διπλωματική υπηρεσία για να πολιτευθεί. Πήρε μέρος στις εκλογές της 31ης Μαΐου και εκλέχθηκε ανεξάρτητος βουλευτής Φλώρινας. Υποστηρικτής αρχικά του Ελευθέριου Βενιζέλου ήλθε σε ρήξη μαζί του, καθώς διέκρινε σημάδια αυταρχισμού και εθνικής υποτέλειας στην πολιτική του. Ο αντιβενιζελισμός του Δραγούμη δεν προερχόταν από κάποια τυφλή πίστη στη Μοναρχία, αλλά αντίθετα από την πίστη στην εθνική αυτοδιάθεση. Τον Ιανουάριο του 1916 εξέδωσε το περιοδικό Πολιτική Επιθεώρησις, που συμμεριζόταν τις επιλογές της αντιβενιζελικής παράταξης.
Μετά την επιτυχία του βενιζελικού κινήματος το 1917 εξορίσθηκε με άλλους αντιβενιζελικούς πολιτικούς στην Κορσική, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου (1918). Επανήλθε στην Ελλάδα για να εξοριστεί αυτή τη φορά στη Σκόπελο. Απελευθερώθηκε στα τέλη του 1919 και ανέπτυξε δράση υπέρ της «Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως», η οποία συσπείρωνε τους αντιβενιζελικούς. Ο Ίων Δραγούμης ήταν ένας από τους ηγέτες της, καθώς ξεχώριζε τόσο για τις πολιτικές και διπλωματικές του ικανότητες, όσο και για την πνευματικότητα και την αγνή φιλοπατρία του.
Την επομένη της απόπειρας δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Παρίσι (30 Ιουλίου 1920), ο Ίων Δραγούμης δολοφονήθηκε από βενιζελικούς αξιωματικούς στη διασταύρωση των οδών Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας) και Παπαδιαμαντοπούλου. Η άσκοπη και άδικη δολοφονία του συγκίνησε το Πανελλήνιο και τον πολιτικό κόσμο. Ο Κωστής Παλαμάς από τις στήλες της Καθημερινής του αφιέρωσε τη Νεκρική Ωδή:
Λευκή ας βαλθεί όπου έπεσες, Κολώνα
(Πώς έπεσες, γραφή να μη το λέη)
Λευκή με της Πατρίδας την εικόνα
Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίη,
Βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίη!
Το συγγραφικό του έργο, αποτελούμενο από πολιτικές μελέτες, άρθρα κοινωνικού προβληματισμού και λογοτεχνήματα, συντονίζεται με την εθνική και πολιτική του δράση. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες του δημοτικισμού στην Ελλάδα και συχνά υπέγραφε με το ψευδώνυμο Ίδας. Το πολιτικό του μανιφέστο εμπεριέχεται στο κείμενα Ελληνικός Πολιτισμός (1914) και Μονοπάτι, στο οποίο αναλύει τους σκοπούς της ύπαρξης του ελληνικού έθνους και το περιεχόμενο της εθνικής ιδεολογίας. Ο Ίων Δραγούμης πίστευε βαθιά στην κοινοτική ιδέα και όχι στην αυταπάτη της δημοκρατίας, που μας «σαπίζει», όπως έλεγε.
Ρήσεις Δραγούμη
«Θέλω να είμαι ωραίο δείγμα Έλληνος. Να σκοπός μιας ζωής!»
«Να ξέρετε πως αν σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει… Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε…»
«Δεν ξέρω αν είμαστε καθαροί απόγονοι των αρχαίων. Είτε καθαροί, είτε κι ανακατωμένοι, μιλούμε όμως γλώσσα ελληνική».
«Ξεσκέπασε τη δημοτική παράδοση και πρόσωπο με πρόσωπο θα αντικρίσεις γυμνή την ψυχή σου».
«Εκείνο που με συνδέει μ' έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης».
«Η φρονιμάδα είναι τυφλή. Η τρέλα έχει μάτια και βλέπει».
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/178#ixzz394qFKb9g
Διπλωμάτης, πολιτικός και συγγραφέας. Aνάλωσε τη ζωή του στην προάσπιση των εθνικών υποθέσεων, μέχρις ότου πέσει και ο ίδιος θύμα του Εθνικού Διχασμού το 1920. Μαζί με τους φίλους του Περικλή Γιαννόπουλο και Αθανάσιο Σουλιώτη - Νικολαΐδη, υπήρξε ένας από τους κύριους εκπροσώπους του ελληνικού ρομαντικού εθνικισμού των αρχών του 20ου αιώνα.
Με καταγωγή από το Βογατσικό της Καστοριάς, ο Ίων Δραγούμης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου του 1878. Ήταν ο πέμπτος γιος του δικαστικού και μετέπειτα πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη και της Ελισάβετ Κοντογιαννάκη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1897 κατατάχτηκε εθελοντής στον άτυχο για τα ελληνικά όπλα ελληνοτουρκικό πόλεμο.
Το 1899 εισήλθε στο διπλωματικό σώμα και το 1902 τοποθετήθηκε ως υποπρόξενος στο Γενικό Προξενείο του Μοναστηρίου. Από τη θέση αυτή και με τη συνεργασία του πατέρα του και του γαμπρού του Παύλου Μελά εργάστηκε επίμονα για την οργάνωση των ορθοδόξων κοινοτήτων της Μακεδονίας κατά των Βούλγαρων σχισματικών, γνωστών και ως κομιτατζήδων.
Τα επόμενα χρόνια υπηρέτησε ως πρόξενος στις Σέρρες (1903), στον Πύργο Βουλγαρίας, στη Φιλιππούπολη (1904), στην Αλεξανδρούπολη (τότε Δεδέαγατς) και στην Αλεξάνδρεια, όπου γνώρισε τους δύο έρωτες της ζωής του: την Πηνελόπη Δέλτα και τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Το 1907 τοποθετήθηκε στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης με τον βαθμό του γραμματέα. Η παραμονή του εκεί συνέπεσε με την Επανάσταση των Νεοτούρκων.
Οι επαγγελίες των επαναστατών «περί ισοπολιτείας των διαφόρων εθνοτήτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία» φάνηκαν να δικαιώνουν ορισμένες απόψεις του, που θεωρούσαν ότι η λύση του ελληνικού ζητήματος θα μπορούσε να αναζητηθεί όχι με την ενσωμάτωση των αλύτρωτων πατρίδων στο Ελληνικό Κράτος, αλλά με τη «δημιουργία των συνθηκών που θα επέτρεπαν την ελεύθερη οικονομική, πολιτική και πολιτισμική ανάπτυξη των Ελλήνων στην ανατολική τους κοιτίδα». Ο Δραγούμης πίστευε στην ελληνοτουρκική συνεννόηση και φοβόταν τον από βορρά σλαβικό κίνδυνο.
Από το 1909 υπηρέτησε διαδοχικά στις πρεσβείες της Ρώμης και Λονδίνου, αναμίχθηκε στο Επαναστατικό Κίνημα του Γουδή (1909), ενώ το 1911 οργάνωσε στην Πάτμο συνέδριο για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων υπηρέτησε στο επιτελείο του Αρχιστρατήγου Διαδόχου Κωνσταντίνου και τον Οκτώβριο του 1912 διαπραγματεύτηκε με τους Τούρκους την παράδοση της Θεσσαλονίκης.
Στη συνέχεια διορίσθηκε διαδοχικά επιτετραμμένος στις πρεσβείες της Πετρούπολης, της Βιέννης, του Βερολίνου και το 1914 πρεσβευτής στην Πετρούπολη. Οι συχνές μεταθέσεις όλα αυτά τα χρόνια οφείλονταν στην άκαμπτη στάση του στα ευαίσθητα εθνικά θέματα και στις απρόβλεπτες πρωτοβουλίες που ανέπτυσσε.
Τον Μάιο του 1915 παραιτήθηκε από τη διπλωματική υπηρεσία για να πολιτευθεί. Πήρε μέρος στις εκλογές της 31ης Μαΐου και εκλέχθηκε ανεξάρτητος βουλευτής Φλώρινας. Υποστηρικτής αρχικά του Ελευθέριου Βενιζέλου ήλθε σε ρήξη μαζί του, καθώς διέκρινε σημάδια αυταρχισμού και εθνικής υποτέλειας στην πολιτική του. Ο αντιβενιζελισμός του Δραγούμη δεν προερχόταν από κάποια τυφλή πίστη στη Μοναρχία, αλλά αντίθετα από την πίστη στην εθνική αυτοδιάθεση. Τον Ιανουάριο του 1916 εξέδωσε το περιοδικό Πολιτική Επιθεώρησις, που συμμεριζόταν τις επιλογές της αντιβενιζελικής παράταξης.
Μετά την επιτυχία του βενιζελικού κινήματος το 1917 εξορίσθηκε με άλλους αντιβενιζελικούς πολιτικούς στην Κορσική, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου (1918). Επανήλθε στην Ελλάδα για να εξοριστεί αυτή τη φορά στη Σκόπελο. Απελευθερώθηκε στα τέλη του 1919 και ανέπτυξε δράση υπέρ της «Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως», η οποία συσπείρωνε τους αντιβενιζελικούς. Ο Ίων Δραγούμης ήταν ένας από τους ηγέτες της, καθώς ξεχώριζε τόσο για τις πολιτικές και διπλωματικές του ικανότητες, όσο και για την πνευματικότητα και την αγνή φιλοπατρία του.
Την επομένη της απόπειρας δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Παρίσι (30 Ιουλίου 1920), ο Ίων Δραγούμης δολοφονήθηκε από βενιζελικούς αξιωματικούς στη διασταύρωση των οδών Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας) και Παπαδιαμαντοπούλου. Η άσκοπη και άδικη δολοφονία του συγκίνησε το Πανελλήνιο και τον πολιτικό κόσμο. Ο Κωστής Παλαμάς από τις στήλες της Καθημερινής του αφιέρωσε τη Νεκρική Ωδή:
Λευκή ας βαλθεί όπου έπεσες, Κολώνα
(Πώς έπεσες, γραφή να μη το λέη)
Λευκή με της Πατρίδας την εικόνα
Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίη,
Βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίη!
Το συγγραφικό του έργο, αποτελούμενο από πολιτικές μελέτες, άρθρα κοινωνικού προβληματισμού και λογοτεχνήματα, συντονίζεται με την εθνική και πολιτική του δράση. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες του δημοτικισμού στην Ελλάδα και συχνά υπέγραφε με το ψευδώνυμο Ίδας. Το πολιτικό του μανιφέστο εμπεριέχεται στο κείμενα Ελληνικός Πολιτισμός (1914) και Μονοπάτι, στο οποίο αναλύει τους σκοπούς της ύπαρξης του ελληνικού έθνους και το περιεχόμενο της εθνικής ιδεολογίας. Ο Ίων Δραγούμης πίστευε βαθιά στην κοινοτική ιδέα και όχι στην αυταπάτη της δημοκρατίας, που μας «σαπίζει», όπως έλεγε.
Ρήσεις Δραγούμη
«Θέλω να είμαι ωραίο δείγμα Έλληνος. Να σκοπός μιας ζωής!»
«Να ξέρετε πως αν σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει… Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε…»
«Δεν ξέρω αν είμαστε καθαροί απόγονοι των αρχαίων. Είτε καθαροί, είτε κι ανακατωμένοι, μιλούμε όμως γλώσσα ελληνική».
«Ξεσκέπασε τη δημοτική παράδοση και πρόσωπο με πρόσωπο θα αντικρίσεις γυμνή την ψυχή σου».
«Εκείνο που με συνδέει μ' έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης».
«Η φρονιμάδα είναι τυφλή. Η τρέλα έχει μάτια και βλέπει».
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/178#ixzz394qFKb9g
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208