ΕΡΩΤΗΣΙΣ....

φοβερό ερώτημα φίλε Μιχάλη!! σίγουρα υπερβατικό αλλά εννοείτε πως το γνωρίζεις αυτό.
θα παραθέσω την γνώμη μου αν και Αλεξανδρόπληκτος και γενικά λάτρης των ηρώων και ενάρετων πολεμιστών εν τέλει τείνω (προσπαθώ) προς τις φιλοσοφικές σκέψεις και τις νοητές μάχες στον εσω κόσμο μας.
Καταρχήν ομιλώντας και σχολιάζοντας ηρωικές και Θεϊκές οντότητες, καλό θα ήταν κατ εμέ να επικαλεστούμε την συμπάθεια και εύνοια τους για τις μη επαρκή γνώσεις μας αλλά και το ανθρώπινο χαρακτηριστικό μας, του λάθους και της παρερμηνείας.
Πιστεύω πως και οι δυο οντότητες είχαν τον ίδιο τρόπο σκέψης την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους . Αλλά διαφορετική αποστολή. Ο μεν Αλέξανδρος είχε την τιμωρία και εκκαθάριση των μιασμάτων και δυναστών του ανθρωπίνου γένους με πόλεμο και τον εκπολιτισμό αυτού διδάσκοντας (μέσο φιλοσόφων του) τον ηθικό ενάρετο και αρμονικό τρόπο διαβίωσης. Αλλά όλα αυτά εδώ για το γήινο υλικό πεδίο όπου η άνοδο και η πτώση επαναλαμβάνονται όπως η γέννηση και ο θάνατος. Με αποτέλεσμα οι δυνάστες και ο εκφυλισμός να επανέρχονται και πάλι κάποιο γένος ηρώων να προσφέρει σωτηρία και ο κύκλος να μην τελειώνει ποτέ.
Ο Ιησούς Χριστός, ήρθε για να λητρωσει το ανθρώπινο γένος δείχνοντας του τον τρόπο για να ξεφύγει από αυτόν τον αέναο κύκλο της ύλης και την πόρευση του στα θεία ουράνια πεδία απ’ όπου υπ έπεσε, να του θυμίσει ότι είναι ουράνιο γένος και όχι υλικό. Αυτό όμως δεν θα μπορούσε να το κερδίσει ο άνθρωπος με την εμμονή του στα πάθη της ύλης. Όπως εκδίκηση τιμωρία, οργή, ακόμα και προς τον δυνάστη του όπου όλα αυτά θα εξ’ υφαιναν το πεπρωμένο του για μια επόμενη ενσάρκωση.
Οπότε πιστεύω πως και οι πράξεις μας πρέπει να είναι όπως αυτές του Ιησού Χριστού.

Αγαπητοί προλαλήσαντες , συγγνώμη για την ολίγον πεζή και άκομψη παρέμβασή μου , αλλά το δίλημμα αυτό , εμπεριέχει αθέλητα, μιά σοφιστική παραπλάνηση. Κι΄αυτό γιατί όταν θέτει κανείς το ερώτημα Τι είναι προτιμότερο, καλώντας τον συνομιλητή να διαλέξει ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες επιλογές , θα πρέπει η επιλογή να είναι αυθεντική και κοινώς αποδεκτή ως τέτοια . Εν προκειμένω ο ερωτών , μονοδρομεί τον απαντώντα είτε στην άποψη πως κάποιος μπορεί να σκέφτεται όπως ο Μέγας Αλέξανδρος και να πράττει όπως ο Ιησούς ή στην άποψη πως κάποιος μπορεί να πράττει όπως ο Αλέξανδρος και να σκέφτεται όπως ο Ιησούς ,χωρίς ούτε το ένα ούτε το άλλο να μπορούν να θεωρηθούν κοινώς αποδεκτές σταθερές παρά μόνον υποκειμενικές απόψεις του ερωτώντα με τις οποίες υποχρεούται ο συνομιλητής να ταυτιστεί, υιοθετώντας είτε την μία είτε την άλλη χωρίς τη δυνατότητα να τις αμφισβητήσει και να ελέγξει τη βασιμότητά τους. Επιμένως μιλάμε για σόφισμα. Νομίζω λοιπόν πως για ν΄απαντηθεί το ερώτημα θα πρέπει να ξεφύγει από την παγίδα που θέτει η υποκειμενική κρίση και να τεθεί στην βάση του γνήσιου φιλοσοφικού ερωτήματος με γνώμονα τον ορθό λόγο ώστε ο συνομιλητής να εκφέρει ανεμπόδιστα την γνώμη του και ν΄αναπτύξει τα επιχειρήματά του . Κατά τη γνώμη μου- λοιπόν-το ορθό ερώτημα δεν μπορεί να είναι άλλο απ΄αυτό: Δύναται κάποιος να σκέφτεται όπως ο Ιησούς και να πράττει όπως ο Αλέξανδρος ή να πράττει όπως ο Ιησούς και να σκέφτεται όπως ο Αλέξανδρος; Και άν ναι, τί θα ήταν προτιμότερο;

Για να συμβάλω έτσι, στη συζήτηση που άρχισε ο Μιχάλης και συνέχισε ο Γρηγόρης και ο Αλέξανδρος, νομίζω πως δεν μπορεί κάποιος να πράττει όπως ο Αλέξανδρος και να σκέφτεται όπως ο Ιησούς, ούτε το αντίθετο. Κι αυτό γιατί ο νους ο πνευματικός , ο υπερβατικός, ο μεγάθυμος όπως ο Ιησούς δεν μπορεί παρά να είναι δάσκαλος ή αναχωρητής στον κόσμο αυτό. Η πνευματικότητα αυτής της ποιότητας ουδεμία σχέση έχει με τον πόλεμο, και την επεκτατική διάθεση ακόμη και αν ο απώτερος σκοπός είναι ευγενής, ήτοι ο εκπολιτισμός της ανθρωπότητας. Ο Ιησούς, ως ιστορικό παράδειγμα δεν συμμετείχε καν στην πολυπόθητη επανάσταση των Ιουδαίων για την απελευθέρωσή τους και ραπιζόμενος από Ρωμαίο γύρισε και το άλλο μάγουλο. Οι πράξεις του επομένως, αλλά και οι σκέψεις του δεν είχαν καμμία σχέση με αυτές του Αλεξάνδρου. Αντίστροφα ο Αλέξανδρος, ηγετική φυσιογνωμία, ανδρείος και ορμητικός γεννήθηκε πολεμιστής ,έζησε ως πολεμιστής , διδάχθηκε φιλοσοφία αλλά δεν έγινε ποτέ φιλόσοφος. Αφαίρεσε χιλιάδες ζωές με βίαιο τρόπο και απήλαυσε μέχρι τέλους τις ηδονές του υλικού κόσμου και τα προνόμια της βασιλείας του . Πράγματι υπάρχουν κάποια κοινά στοιχεία , μεταξύ Ιησού και Αλεξάνδρου, όπως εύστοχα παρατήρησε ο Γρηγόρης ,αλλά δεν μπορούμε καν να μιλήσουμε για όμοιες ή ισότιμες προσωπικότητες, ούτε καν για παράλληλους βίους.

Στους συνετούς και συγκροτημένους ανθρώπους η σκέψη συμβαδίζει με τα έργα, το αντίθετο είναι δείγμα φαυλότητας ή ψυχικής ανισορροπίας,. όπως στην περίπτωση του Νέρωνα ποιητή και δολοφόνου ταυτόχρονα. Απορώ με το δίλημμα του Μιχάλη. Πολύ θα ήθελα να μάθω πώς η παρέα με την οποία βρέθηκε προ ετών κατέληξε σ΄αυτόν τον προβληματισμό και πώς μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης με θέματα αυτογνωσίας, αναφύονται διλλήματα του τύπου μπορώ να σκέφτομαι σαν άγιος αλλά να ενεργώ σαν μακελάρης; Kαι αντίστροφα μπορώ να σκέφτομαι ώς κατακτητής, αλλά να ζω πνευματική ζωή; Λυπάμαι που απογοητεύω, αλλά πίσω απ΄αυτά τα διλήμματα κρύβεται ύπουλα, αν και ακούσια – αλαζονεία απύθμενη και προσπάθεια ντροπιαστική ,επιπλέον δε και ανεπιτυχής, ν΄απενοχοποιηθούμε απ΄ την πλήρη διάσταση λόγου και έργου, σκέψης και πράξης του ατελούς εαυτού μας. Η παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς λέει ο λαός θυμόσοφα. Και αν δεν μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι τουλάχιστον ας παραμείνουμε αληθινοί και συνεπείς με τον εαυτό μας.

Διαθέτουμε έναν ελάχιστο εαυτό , τόσο ελάχιστο ώστε να αποτελεί ύβρι η ιδέα και μόνο πως είμαστε σε θέση να σκεφθούμε και να πράξουμε σαν τον Αλέξανδρο, πολύ δε περισσότερο σαν το Χριστό με μοναδικό προβληματισμό την ποσόστωση Χριστού και Αλεξάνδρου εντός μας και σε όποια περίπτωση ,χωρίς ουδεμία αμφιβολία για την θεϊκή μας υπόσταση.
Πάρτε το απ΄την αρχή , γιατί ένα διαφορετικό ερώτημα διακρίνω να πλανάται στους αιθέρες. Μπορεί ο Μιχάλης, η Αμαλία , ο Γρηγόρης να σκέφτεται σαν Μιχάλης, Αμαλία Γρήγόρης και να πράττει σαν Μιχάλης , Αμαλία , Γρηγόρης; Τί είναι προτιμότερο ,να σκεφτόμαστε και να πράττουμε σαν τέτοιοι ή σαν κάποιοι άλλοι που δεν είμαστε αλλά θα θέλαμε να είμαστε ή θα ήθελαν οι άλλοι να είμαστε; Κι άν αυτό που είμαστε δεν μας αρέσει, τί είναι προτιμότερο; Nα βελτιωθούμε ή να προσποιηθούμε ; "Θνητός γεγονώς άνθρωπε, μη φρόνει μέγα."