EITE ETΣΙ, ΕΙΤΕ ΑΛΛΙΩΣ ΑΓΑΠΗΤΕ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ
Η ΥΛΗ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑ ΔΕΣΜΙΟΥΣ...ΤΩΡΑ ΤΙ ΝΑ ΨΑΞΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΧΕΙ Ο ΧΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΜΑ...
Για τον Πλάτων, η ψυχή είναι ουρανογενής και εκεί πρέπει
να επιστρέψει.
Χωρίζεται σε τρία μέρη και το κυριώτερο είναι εκείνο που βρίσκε-
ται στο πάνω μέρος του σώματος.
Και τα τρία αυτά μέρη, πρέπει να αναπτυχθούν, με μέτρο.
Χωρίς κάποιο να απομακρύνεται, από τα άλλα.
Είναι λοιπόν, το πνεύμα, ένα κομμάτι της ψυχής;
Αυτό που κατοικεί στο ψηλότερο σημείο, τον εγκέφαλο;
Ο Πλάτων το ονομάζει Δαίμων. Με την φιλομαθία και το να
μετάσχειν στα θεικά, συντελείται η ευδαιμονία.
Αυτό μπορεί να είναι και το σημαντικότερο, (ουσία) που πρέπει
να κάνει ο άνθρωπος, για να φθάσει το αθάνατο. Δύσκολο, βε-
βαίως, πολύ δύσκολο.
Ίσως για αυτό (και είναι προσωπική μου γνώμη) να συγχέεται
ο δαίμων των χριστιανών, με το πνεύμα. ( κακό)
Για τους Έλληνες, ο δαίμων ( δαήμων = αυτός που γνωρίζει)
είναι ανάμεσα στους θεούς και ανθρώπους. Είναι το επόμενο
επίπεδο, για τον άνθρωπο που καλλιεργεί τα μέρη της ψυχής
του, συμμετρικά ( αρμονικά) προσπαθώντας να επιστρέψει από
εκεί που ήλθε: Τον ουρανό.
Επι την ευκαιρία, θυμάμαι κάποια λόγια του κού Ιωάννη, για
αποχώρηση από την γή και επιστροφή στο άστρο, από όπου
προήλθε.
Ίσως να έγινε κατορθωτό, το ακατόρθωτο.
Η σύμπνοια των τριών κλάδων της ψυχής. Και η έμμετρη ανα-
πτυξή τους.
Το πνεύμα, η αταραξία και ...
να επιστρέψει.
Χωρίζεται σε τρία μέρη και το κυριώτερο είναι εκείνο που βρίσκε-
ται στο πάνω μέρος του σώματος.
Και τα τρία αυτά μέρη, πρέπει να αναπτυχθούν, με μέτρο.
Χωρίς κάποιο να απομακρύνεται, από τα άλλα.
Είναι λοιπόν, το πνεύμα, ένα κομμάτι της ψυχής;
Αυτό που κατοικεί στο ψηλότερο σημείο, τον εγκέφαλο;
Ο Πλάτων το ονομάζει Δαίμων. Με την φιλομαθία και το να
μετάσχειν στα θεικά, συντελείται η ευδαιμονία.
Αυτό μπορεί να είναι και το σημαντικότερο, (ουσία) που πρέπει
να κάνει ο άνθρωπος, για να φθάσει το αθάνατο. Δύσκολο, βε-
βαίως, πολύ δύσκολο.
Ίσως για αυτό (και είναι προσωπική μου γνώμη) να συγχέεται
ο δαίμων των χριστιανών, με το πνεύμα. ( κακό)
Για τους Έλληνες, ο δαίμων ( δαήμων = αυτός που γνωρίζει)
είναι ανάμεσα στους θεούς και ανθρώπους. Είναι το επόμενο
επίπεδο, για τον άνθρωπο που καλλιεργεί τα μέρη της ψυχής
του, συμμετρικά ( αρμονικά) προσπαθώντας να επιστρέψει από
εκεί που ήλθε: Τον ουρανό.
Επι την ευκαιρία, θυμάμαι κάποια λόγια του κού Ιωάννη, για
αποχώρηση από την γή και επιστροφή στο άστρο, από όπου
προήλθε.
Ίσως να έγινε κατορθωτό, το ακατόρθωτο.
Η σύμπνοια των τριών κλάδων της ψυχής. Και η έμμετρη ανα-
πτυξή τους.
Το πνεύμα, η αταραξία και ...
Φίλοι Ίκαρε και Γιώργο
Το πνεύμα δεν είναι κάποιο χαρακτηριστικό του ανθρώπου, αλλά διαποτίζει ολόκληρη τη δημιουργία και αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της.
Δεν είναι σωστό λοιπόν να λέμε πως «..το πνεύμα είναι κομμάτι της ψυχής» και πως «κατοικεί στον εν-κέφαλο».
Αντιθέτως, η ψυχή δείχνει αυτό που έχει «ψυχθεί» ώστε να συν-αποτελέσει μέρος της ανθρώπινης υπόστασης.
Δεν ονομάζει ο Πλάτων το πνεύμα ως «δαίμονα».
Το «δαίμων» είχε και τότε πολλαπλές και διαφορετικές έννοιες (βλ. δαίω, δαίομαι, δάϊος, δαιμόνιος, δαίμονες (στον πληθυντικό) κλπ).
Η δε ευδαιμονία δεν συνεπάγεται αθανασία, και το «μετάσχειν στα θεϊκά» δεν είναι κάτι τόσο απλό και μονοσήμαντο…
Το πνεύμα δεν είναι κάποιο χαρακτηριστικό του ανθρώπου, αλλά διαποτίζει ολόκληρη τη δημιουργία και αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της.
Δεν είναι σωστό λοιπόν να λέμε πως «..το πνεύμα είναι κομμάτι της ψυχής» και πως «κατοικεί στον εν-κέφαλο».
Αντιθέτως, η ψυχή δείχνει αυτό που έχει «ψυχθεί» ώστε να συν-αποτελέσει μέρος της ανθρώπινης υπόστασης.
Δεν ονομάζει ο Πλάτων το πνεύμα ως «δαίμονα».
Το «δαίμων» είχε και τότε πολλαπλές και διαφορετικές έννοιες (βλ. δαίω, δαίομαι, δάϊος, δαιμόνιος, δαίμονες (στον πληθυντικό) κλπ).
Η δε ευδαιμονία δεν συνεπάγεται αθανασία, και το «μετάσχειν στα θεϊκά» δεν είναι κάτι τόσο απλό και μονοσήμαντο…
Η Ψυχή για μένα είναι η ενέργεια που υπάρχει στον άυλο κόσμο και ξεκινάει απο τα μύχια του ανθρώπου.
Με την Ψυχή σμίγει κανείς με πολλούς τρόπους
-Διαλογισμό
-Προσευχή
-Φιλοσοφία και Αυτογνωσία
-Κάθε τι που κάνουμε πρακτικά με την κάθε καλή διάθεση
Μέσα στον εγκέφαλο μας η ενέργεια του Πνεύματος συνδέεται με την ενέργεια της Ψυχής.
Κατά αυτό τον τρόπο όταν σκεφτόμαστε πνευματικά, αγνά και χωρίς προκατάληψη και αρνητισμό ερχόμαστε σε επαφή με την Ψυχή μας.
Εσείς τι΄γνώμη έχετε πάνω σε αυτό?
Φιλικά
Ιωάννης
Με την Ψυχή σμίγει κανείς με πολλούς τρόπους
-Διαλογισμό
-Προσευχή
-Φιλοσοφία και Αυτογνωσία
-Κάθε τι που κάνουμε πρακτικά με την κάθε καλή διάθεση
Μέσα στον εγκέφαλο μας η ενέργεια του Πνεύματος συνδέεται με την ενέργεια της Ψυχής.
Κατά αυτό τον τρόπο όταν σκεφτόμαστε πνευματικά, αγνά και χωρίς προκατάληψη και αρνητισμό ερχόμαστε σε επαφή με την Ψυχή μας.
Εσείς τι΄γνώμη έχετε πάνω σε αυτό?
Φιλικά
Ιωάννης
Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ.Ο ΕΥΑΤΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΕΙΤΕ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΑ ΕΙΤΕ ΜΑΚΡΟΣΚΟΠΙΚΑ.ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΙΧΝΗΛΑΤΙΣΕΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΘΕΤΕΙ ΤΟΥΣ ΖΩΗΓΟΝΟΥΣ ΥΠΕΡ-ΚΙΝΗΤΗΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΩΣ ΜΕΣΟ ΥΠΕΡΠΗΔΗΣΗΣ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΚΑΙ ΕΝΝΟΗΣΗΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΥ ΕΥΑΤΟΥ...ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΕΝ-ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΝ-ΕΔΡΕΥΕΙ Ο ΘΕΟΣ..ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΞΕΙΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΥΛΩΝ ΚΑΙ ΕΙΔΩΝ(ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ..ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ,ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΥΛΗΣ ΚΑΙ ΕΙΔΟΥΣ)..ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΕΩΣ ΤΙΣ ΑΠΟΣΩΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝΤΑΙ ΔΙΑ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΟΚΤΑΒΩΝ...
ΕΤΣΙ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΕΥΑΤΟΥ ΜΑς ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΥΜΕ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΙΩΝΙΟ ΕΥΑΤΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ...ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ,ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ-ΑΝΑΡΧΟ ΦΩΣ..ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ.
ΚΑΙ ΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΥΜΕ...ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟ...Α-ΚΙΝΟΥΜΑΣΤΕ...ΣΤΗΝ ΓΑΛΗΝΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΗ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ...ΚΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΣΑΦΩΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ..Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΑΝΑΡΘΡΩΤΩΝ ΑΞΙΩΝ..
ΜΙΛΑΜΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ...ΜΙΛΑΜΕ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟ
ΕΤΣΙ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΕΥΑΤΟΥ ΜΑς ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΥΜΕ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΙΩΝΙΟ ΕΥΑΤΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ...ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ,ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ-ΑΝΑΡΧΟ ΦΩΣ..ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ.
ΚΑΙ ΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΥΜΕ...ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟ...Α-ΚΙΝΟΥΜΑΣΤΕ...ΣΤΗΝ ΓΑΛΗΝΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΗ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ...ΚΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΣΑΦΩΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ..Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΑΝΑΡΘΡΩΤΩΝ ΑΞΙΩΝ..
ΜΙΛΑΜΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ...ΜΙΛΑΜΕ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟ
ΔΕΔΟΜΕΝΑ:
1)Η Ουσία του ανθρώπινου είδους βρίσκεται φυλαγμένη στο DNA.
2)Κάθε άνθρωπος έχει έναν ιδιαίτερο,ξεχωριστό και συγκεκριμένο γενετικό κωδικό,ο οποίος θα μπορούσε να περιγραφεί ώς αριθμός χιλιάδων ψηφίων,διαφορετικών στον κάθε άνθρωπο.Τα στοιχεία αυτά είναι διαφορετικά για κάθε άνθρωπο,σε σχέση με κάθε άλλο ανθρώπινο όν που έζησε,θα ζήσει ή ζει παράλληλα με την ύπαρξη του.
3)Το Γεννετικό Υλικό εκδηλώνει λειτουργίες Κυτταρικής Μνήμης-Μνημονικό Κύτταρο-.
Τώρα...ένας σύγχρονος άνθρωπος έχει στοιχεία από τη γονιδιακή δομή των προγόνων του και εκδηλώνει περισσότερες λειτουργίες ενός κυρίως συγκεκριμένου προγόνου,με τον οποίο έχει "κοινόμοιότυπο" Κώδικα,επομένως φέρει κοινά φυσιογνωμικά και ψυχολειτουργικά χαρακτηριστικά από εκείνον,με τον οποίο φέρει συγγενικά χαρακτηριστικά όμοια με εκείνα των "Διδύμων Αδελφών".Η γονιδιακή του μνήμη μπορεί να αφυπνιστεί κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες,όπως η αναδρομή(ύπνωση ορθότερα,κατά την κλινική ψυχολογία),ή η αυτογνωσία.Κατ'αυτό τον τρόπο αφυπνίζονται στοιχεία ή ήθη και έθη της προσωπικότητας του προγόνου,με τον οποίο είναι περισσότερο συμβατός ο γενετικός κώδικας.Γι'αυτό παρατηρούνται ομιλίες σε άγνωστες γλώσσες από τα άτομα που υποβάλλονται στη διαδικασία ύπνωσης-αναδρομής.Όμως,δεν μπορούμε να μιλήσουμε για μετενσάρκωση,εφ'όσον ο κωδικός αυτός αν και συγγενικός ή συμβατός ή κοινομοιότυπος,δεν ειναι απόλυτα κοινός.
Η θεωρία περί μετενσαρκώσεως(όπως ορίζεται σήμερα),θα απαιτούσε κατά την άποψή μου,τον ίδιο γεννετικό κωδικό προηγούμενου-επόμενου σώματος,εφ'όσον οι ερευνητές του θέματος,θέτουν ως "στοιχείο αποδείξεως" την ύπαρξη κοινών σημαδιών ή φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών μεταξύ των 2 σωμάτων.
Η Μετεμψύχωση τώρα...αποτελεί άλλο κεφάλαιο και ίσως να έχει σχέση με άλλα επίπεδα ύπαρξης...όπως ο κόσμος των Ασωμάτων-Δαιμόνων.
Η Ψυχή(εκ του Ψύχω) είναι η ενέργεια που διατηρεί την θερμοκρασία του σώματος δίνοντάς του ζωή,κινεί το σώμα και κινείται μέσω αυτού(Βιοενέργεια).Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τη μηχανή του αυτοκινήτου που χρησιμοποιεί ενέργεια και παράγει ενέργεια κιινούμενο.Χρειάζεται όμως έναν "Οδηγό" να το κινεί.Τον ρόλο αυτό διαδραματίζει ο Νούς (Αιθερικό) για το Σώμα,όπου δεν είναι ενέργεια,αλλά "δρών" που χρησιμοποιεί την ενέργεια της Ψυχής και την Ύλη του Σώματος για να εκδηλωθεί,να εκφραστεί(Σημα-νει) και να κινηθεί.
Τώρα,η Ψυχή,είναι μέσα στο Σώμα και το Σώμα μαζί με τη Ψυχή,μέσα στο Νού.
Το από που έρχεται,που πάει και τί γίνεται μετά θάνατον,το αναφέρει ο Αριστοτέλης στο "ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ",ο Πλούταρχος στο "ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΜΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΩ ΚΥΚΛΩ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ" και στο "ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΙΟΝ¨",όπως και ο Πλάτων στο "ΤΙΜΑΙΟΣ",αν και υποστηρίζει περισσότερο τη θέση της Παλιγενεσίας,όπως εκφράστηκε από τους συγγραφείς των Ερμητικών Κειμένων.
Στο μέσο των δύο πλευρών,βρίσκεται το Ρητό του Ηράκλειτου του Εφέσσιου που ψιθυρίζει υπαινιγματικά μέσα από το Πέρας των Αιώνων:
"Διόνυσος και Άδης έν και το Αυτό..."
ή
"Ο Θάνατος των Ψυχών,είναι η γέννηση των ανθρώπων κι αντίστροφα"
ή
"Ο δρόμος που ανεβαίνει,είναι κοινός με τον δρόμο που κατεβαίνει"
αλλά,
"Είναι αδύνατον να μπεί κανείς δύο φορές στο ίδιο ποτάμι"
δεδομένου ότι
"Τα πάντα ρεί..."
1)Η Ουσία του ανθρώπινου είδους βρίσκεται φυλαγμένη στο DNA.
2)Κάθε άνθρωπος έχει έναν ιδιαίτερο,ξεχωριστό και συγκεκριμένο γενετικό κωδικό,ο οποίος θα μπορούσε να περιγραφεί ώς αριθμός χιλιάδων ψηφίων,διαφορετικών στον κάθε άνθρωπο.Τα στοιχεία αυτά είναι διαφορετικά για κάθε άνθρωπο,σε σχέση με κάθε άλλο ανθρώπινο όν που έζησε,θα ζήσει ή ζει παράλληλα με την ύπαρξη του.
3)Το Γεννετικό Υλικό εκδηλώνει λειτουργίες Κυτταρικής Μνήμης-Μνημονικό Κύτταρο-.
Τώρα...ένας σύγχρονος άνθρωπος έχει στοιχεία από τη γονιδιακή δομή των προγόνων του και εκδηλώνει περισσότερες λειτουργίες ενός κυρίως συγκεκριμένου προγόνου,με τον οποίο έχει "κοινόμοιότυπο" Κώδικα,επομένως φέρει κοινά φυσιογνωμικά και ψυχολειτουργικά χαρακτηριστικά από εκείνον,με τον οποίο φέρει συγγενικά χαρακτηριστικά όμοια με εκείνα των "Διδύμων Αδελφών".Η γονιδιακή του μνήμη μπορεί να αφυπνιστεί κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες,όπως η αναδρομή(ύπνωση ορθότερα,κατά την κλινική ψυχολογία),ή η αυτογνωσία.Κατ'αυτό τον τρόπο αφυπνίζονται στοιχεία ή ήθη και έθη της προσωπικότητας του προγόνου,με τον οποίο είναι περισσότερο συμβατός ο γενετικός κώδικας.Γι'αυτό παρατηρούνται ομιλίες σε άγνωστες γλώσσες από τα άτομα που υποβάλλονται στη διαδικασία ύπνωσης-αναδρομής.Όμως,δεν μπορούμε να μιλήσουμε για μετενσάρκωση,εφ'όσον ο κωδικός αυτός αν και συγγενικός ή συμβατός ή κοινομοιότυπος,δεν ειναι απόλυτα κοινός.
Η θεωρία περί μετενσαρκώσεως(όπως ορίζεται σήμερα),θα απαιτούσε κατά την άποψή μου,τον ίδιο γεννετικό κωδικό προηγούμενου-επόμενου σώματος,εφ'όσον οι ερευνητές του θέματος,θέτουν ως "στοιχείο αποδείξεως" την ύπαρξη κοινών σημαδιών ή φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών μεταξύ των 2 σωμάτων.
Η Μετεμψύχωση τώρα...αποτελεί άλλο κεφάλαιο και ίσως να έχει σχέση με άλλα επίπεδα ύπαρξης...όπως ο κόσμος των Ασωμάτων-Δαιμόνων.
Η Ψυχή(εκ του Ψύχω) είναι η ενέργεια που διατηρεί την θερμοκρασία του σώματος δίνοντάς του ζωή,κινεί το σώμα και κινείται μέσω αυτού(Βιοενέργεια).Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τη μηχανή του αυτοκινήτου που χρησιμοποιεί ενέργεια και παράγει ενέργεια κιινούμενο.Χρειάζεται όμως έναν "Οδηγό" να το κινεί.Τον ρόλο αυτό διαδραματίζει ο Νούς (Αιθερικό) για το Σώμα,όπου δεν είναι ενέργεια,αλλά "δρών" που χρησιμοποιεί την ενέργεια της Ψυχής και την Ύλη του Σώματος για να εκδηλωθεί,να εκφραστεί(Σημα-νει) και να κινηθεί.
Τώρα,η Ψυχή,είναι μέσα στο Σώμα και το Σώμα μαζί με τη Ψυχή,μέσα στο Νού.
Το από που έρχεται,που πάει και τί γίνεται μετά θάνατον,το αναφέρει ο Αριστοτέλης στο "ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ",ο Πλούταρχος στο "ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΜΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΩ ΚΥΚΛΩ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ" και στο "ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΙΟΝ¨",όπως και ο Πλάτων στο "ΤΙΜΑΙΟΣ",αν και υποστηρίζει περισσότερο τη θέση της Παλιγενεσίας,όπως εκφράστηκε από τους συγγραφείς των Ερμητικών Κειμένων.
Στο μέσο των δύο πλευρών,βρίσκεται το Ρητό του Ηράκλειτου του Εφέσσιου που ψιθυρίζει υπαινιγματικά μέσα από το Πέρας των Αιώνων:
"Διόνυσος και Άδης έν και το Αυτό..."
ή
"Ο Θάνατος των Ψυχών,είναι η γέννηση των ανθρώπων κι αντίστροφα"
ή
"Ο δρόμος που ανεβαίνει,είναι κοινός με τον δρόμο που κατεβαίνει"
αλλά,
"Είναι αδύνατον να μπεί κανείς δύο φορές στο ίδιο ποτάμι"
δεδομένου ότι
"Τα πάντα ρεί..."
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
[quote=α"πρώην μέλος"]ΑΓΑΠΗΤΕ ΙΦΣΑΦΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΑΘΑΝΑΤΟΝΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΡΑΨΩ "ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ", ΑΛΛΑ ΕΚ ΠΑΡΑΔΡΟΜΗΣ ΕΓΡΑΨΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ "ΘΑΝΑΤΟΝ ΤΗΣ"[/quote]
[quote][/quote]Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΧΡΗΖΕΙ ΑΠΟΙΔΕΙΞΕΩΣ. ΜΟΝΟ ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΖΕΙ Η ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ, ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΠΙΣΤΕΥΩ.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΔΥΙΣΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΨΗΧΗΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΟΣ, ΕΠΟΜΕΝΩΣ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΑ ΝΑ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΝ.
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ Η ΥΠΑΡΞΙΣ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΔΑΜΩΝ
[quote][/quote]Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΧΡΗΖΕΙ ΑΠΟΙΔΕΙΞΕΩΣ. ΜΟΝΟ ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΖΕΙ Η ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ, ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΠΙΣΤΕΥΩ.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΔΥΙΣΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΨΗΧΗΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΟΣ, ΕΠΟΜΕΝΩΣ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΑ ΝΑ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΝ.
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ Η ΥΠΑΡΞΙΣ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΔΑΜΩΝ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΔΑΜΩΝ ἔγραψε:[quote=α"πρώην μέλος"]ΑΓΑΠΗΤΕ ΙΦΣΑΦΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΑΘΑΝΑΤΟΝΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΡΑΨΩ "ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ", ΑΛΛΑ ΕΚ ΠΑΡΑΔΡΟΜΗΣ ΕΓΡΑΨΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ "ΘΑΝΑΤΟΝ ΤΗΣ"
Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΧΡΗΖΕΙ ΑΠΟΙΔΕΙΞΕΩΣ. ΜΟΝΟ ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΖΕΙ Η ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ, ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΠΙΣΤΕΥΩ.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΔΥΙΣΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΨΗΧΗΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΟΣ, ΕΠΟΜΕΝΩΣ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΑ ΝΑ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΝ.
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ Η ΥΠΑΡΞΙΣ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΔΑΜΩΝ[/quote]
Γεια σου Δάμωνα.Κατ'αρχήν βλέπουμε το ζήτημα φιλοσοφικά ή κβαντικά;Διότι η ψυχή δεν έχει μεγάλη σχέση με την κβαντική θεωρία.Ή αν έχει αν μπορείς αιτιολόγησέ το μου.
ΥΓ: Όταν έρθεις από την υπερβορεία,φέρε μου ένα αυτόγραφο από τους dark tranuility!
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής: Ο Έρωτας, παιδί της Αφροδίτης, ερωτεύθηκε την Ψυχή, μία αγνή και πανέμορφη κοπέλα. Η Ψυχή είχε μάθει από το Μαντείο ότι δεν θα έβρισκε έναν θνητό σύζυγο και απογοητευμένη ζούσε μέσα στη θλίψη και το πένθος. Οι άνθρωποι ωστόσο τη θαύμαζαν για την ομορφιά της σε σημείο που ξεχνούσαν να αναφέρονται στην θεά Αφροδίτη. Εκείνη θυμωμένη ζήτησε από τον γιο της τον Έρωτα να την χτυπήσει με τα βέλη του και να την κάνει να πονέσει. Ο Έρωτας όμως όταν την είδε ταράχτηκε από την ομορφιά της και τρυπήθηκε με το ίδιο του το βέλος. Της εξομολογήθηκε τον έρωτά του ένα βράδυ, την πήρε στο παλάτι του και της μίλησε για την αγάπη που έτρεφε γι’ αυτήν. Της ζήτησε να μείνει μαζί του, με τον όρο να μην τον δει στο φως της ημέρας. Η Ψυχή δέχθηκε και ζούσε ευτυχισμένη στο παλάτι, περιμένοντας τα βράδια τον αγαπημένο της. Με τον καιρό, νοστάλγησε την οικογένειά της και ζήτησε από τον Έρωτα να αφήσει να την επισκεφθούν οι δύο αδελφές της. Όταν τις είδε, τους μίλησε για τη νέα της ζωή, αλλά εκείνες, ζηλόφθονες για τη τύχη της και το υπέροχο παλάτι που ζούσε, την φόβισαν ότι ο άγνωστος αγαπημένος θα ήταν πιθανόν ένα τερατόμορφο ον, γι’ αυτό και κρυβόταν από το φως της ημέρας. Της είπαν ότι ίσως και να κινδύνευε και έπρεπε να κάνει το παν για να μάθει ποιος είναι. Επηρεασμένη η Ψυχή, με ένα κερί, τη νύχτα είδε το πρόσωπο του αγαπημένου της, ενώ κοιμόταν. Είδε την θεσπέσια ομορφιά του και θαμπώθηκε. Εκείνος όμως την κατάλαβε και με μιας το παλάτι και ό,τι υπήρχε γύρω της εξαφανίστηκαν.
Έμεινε μόνη πίσω στη γη, βαθιά πληγωμένη από μία αγάπη που δεν μπορούσε να ξεχάσει. Η θεά Αφροδίτη πήρε έτσι την εκδίκησή της, γιατί από την αρχή ήταν αντίθετη στην αγάπη του γιου της με μία κοινή θνητή. Όμως ο πόνος της Ψυχής ήταν τρομερός και τελικά δεν έμεινε ασυγκίνητη ούτε κι αυτή η θεά. Της είπε ότι για να ξανακερδίσει τον γιο της, έπρεπε να καταφέρει μία σειρά από άθλους. Η Ψυχή αποφάσισε να δοκιμάσει και στο επικίνδυνο ταξίδι της πολλά ζώα της συμπαραστάθηκαν. Όταν ολοκλήρωσε το έργο της, η Ψυχή έγινε αθάνατη και ενώθηκε για πάντα με τον αγαπημένο της.
Πιστεύω ότι ο μύθος της Ψυχής που διαθέτει την ομορφιά της αθωότητας, αλλά όχι και την ωριμότητα της κρίσης για να εκτιμήσει την ομορφιά γύρω της και μέσα της, γι’ αυτό και παρασύρεται από τη ζήλια των άλλων, είναι ένας μύθος για την αναζήτηση της γνώσης. Η θεά Αφροδίτη, αυστηρή και σκληρή εδώ, δεν είναι χωρίς αισθήματα, αλλά χαρίζει το πολυτιμότερο αγαθό της, το ίδιο της το παιδί, σε εκείνον που έχει προσπαθήσει να ανέβει το μονοπάτι της σοφίας. Μονοπάτι γεμάτο αντιξοότητες και εμπόδια, που όμως οδηγεί την Ψυχή στην ολοκλήρωση, την κάνει αθάνατη και την ενώνει με την θεϊκή αγάπη για πάντα, κάτω από την αυτογνωσία που κέρδισε.
Έμεινε μόνη πίσω στη γη, βαθιά πληγωμένη από μία αγάπη που δεν μπορούσε να ξεχάσει. Η θεά Αφροδίτη πήρε έτσι την εκδίκησή της, γιατί από την αρχή ήταν αντίθετη στην αγάπη του γιου της με μία κοινή θνητή. Όμως ο πόνος της Ψυχής ήταν τρομερός και τελικά δεν έμεινε ασυγκίνητη ούτε κι αυτή η θεά. Της είπε ότι για να ξανακερδίσει τον γιο της, έπρεπε να καταφέρει μία σειρά από άθλους. Η Ψυχή αποφάσισε να δοκιμάσει και στο επικίνδυνο ταξίδι της πολλά ζώα της συμπαραστάθηκαν. Όταν ολοκλήρωσε το έργο της, η Ψυχή έγινε αθάνατη και ενώθηκε για πάντα με τον αγαπημένο της.
Πιστεύω ότι ο μύθος της Ψυχής που διαθέτει την ομορφιά της αθωότητας, αλλά όχι και την ωριμότητα της κρίσης για να εκτιμήσει την ομορφιά γύρω της και μέσα της, γι’ αυτό και παρασύρεται από τη ζήλια των άλλων, είναι ένας μύθος για την αναζήτηση της γνώσης. Η θεά Αφροδίτη, αυστηρή και σκληρή εδώ, δεν είναι χωρίς αισθήματα, αλλά χαρίζει το πολυτιμότερο αγαθό της, το ίδιο της το παιδί, σε εκείνον που έχει προσπαθήσει να ανέβει το μονοπάτι της σοφίας. Μονοπάτι γεμάτο αντιξοότητες και εμπόδια, που όμως οδηγεί την Ψυχή στην ολοκλήρωση, την κάνει αθάνατη και την ενώνει με την θεϊκή αγάπη για πάντα, κάτω από την αυτογνωσία που κέρδισε.
Το ομολογουμένως το λόγω ζην ισοδυναμεί με το ομολογουμένως τη φύσει ζην
Διάβασα το εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό θέμα, που η αρχή του έγινε προ κάποιων ετών, ωστόσο μόλις έλαβα γνώση αυτού, καθώς αποτελώ νέο μέλος της Δημοθοινίας.
Η προσέγγιση του ζητήματος της ψυχής, όπως γίνεται στην αρχή του θέματος, με την ανταλλαγή εκατέρωθεν απόψεων και διαφωνιών από τα μέλη θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα : «ΤΕΛΙΚΩΣ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΑΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΨΥΧΗ»; Άλλα μέλη απαντούν κατηγορηματικά όχι και άλλα αντιλέγουν τονίζοντας ότι η ψυχή υπάρχει εντός απάντων των ανθρώπων και δεν υφίσταται καμμία εξαίρεση επ’ αυτού.
Και βέβαια ο ΑΝ ΘΡΩ ΠΟΣ, ο οποίος είναι ΆΝωθεν ΘόΡος Πυρός, ήτοι άνωθεν πύρινον σπέρμα επί του Ω πλανήτου γη, φέρει ψυχή και κατά την ελληνίδα αυτή λέξη, η οποία δομείται εκ της κωδικής πρωτολέξεως (Δ)ΑΝΑ ΘΑΡΑΠΑ είναι Διός Νους και ΔΙΑΝΟΙΑ (ΔΑΝΑ) που παρέχει Θεραπεία (ΘΑΡΑΠΑ) στον εαυτό του και στους άλλους, σύμφωνα πάντα με τον Κώδικα του Έλληνος Λόγου, που εθεμελίωσε και διδάσκει ο Διδάσκαλος Θεολόγος Σημαιοφόρος, για τον οποίο έκανα μία εισαγωγή σε σχετική δημοσίευσή μου στο θέμα ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΛΛΗΝ στην ενότητα ΕΛΛΗΝΕΣ.
Τι γίνεται όμως στην περίπτωση αυτών που διαθέτουν το όνομα, αλλά όχι τη χάρη; Παραμένουν μόνον κατ’ όνομα άνθρωποι, αλλά όχι επί της ουσίας; Ενοικεί ψυχή στο σώμα αυτών;
Πριν συνεχίσω, θα ήθελα να επισημάνω ότι πρόκειται για μέγα και πολύ δύσκολο ζήτημα, που μόνον ένας πραγματικά μυημένος το κατέχει σε ικανοποιητική έκταση και εγώ φυσικά δεν εμπίπτω σε αυτή την κατηγορία. Ωστόσο, μέσα από αναζήτηση και μελέτη (που είναι ακόμη στην αρχή βέβαια) επιχειρώ ένα είδος προσεγγίσεως με την ευχή να φέρει έστω και μία ρανίδα αληθείας.
Επανέρχομαι, λοιπόν, στο αρχικόν ερώτημα και ας πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή. Ο κόσμος της μορφής είναι ένας κόσμος παιδαγωγίας και εξελικτικής πορείας της ψυχής του κόσμου, μέρος της οποίας υπάρχει στις επιμέρους μορφές, μία εκ των οποίων είναι και ο επί Γης άνθρωπος. Επομένως, η μορφή γενικά και η ανθρώπινη μορφή ειδικά επιτελούν πολύ συγκεκριμένον έργον, αποτελώντας το μέσον και το όχημα (αν μπορούμε να το θέσουμε έτσι) για την ανέλιξη των ψυχών προς την τελειότητα και την ενότητα. Αυτός ο συλλογισμός μας οδηγεί στο κατ’ αρχήν συμπέρασμα ότι ουδεμία μορφή και ανθρώπινη μορφή στερείται ψυχής. Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά; Εν πρώτοις, σε κάθε μορφική ύπαρξη και στον άνθρωπο αντιστοιχεί μέρος της ψυχής του κόσμου. Είπα «αντιστοιχεί» και όχι υπάρχει, κάνοντας μία προσπάθεια να ακριβολογήσω όσο γίνεται και ίσως να μην το επιτυγχάνω αρκετά. Η ψυχή αυτή αγκυροβολεί το νήμα της ζωής και της συνειδήσεως στον άνθρωπο στην αρχή της επί γης πορείας του και έκτοτε αναμένει με υπομονή και μακροθυμία τη βούλησή του, που έγκειται στο αν θα την καταστήσει ενεργό μέρος της παρούσας ζωής του ή όχι και σε ποιο βαθμό. Σε αυτή ακριβώς τη φράση περιέχεται όλον το νόημα του κατά πόσο κάποιος έχει ή δεν έχει ψυχή, ήτοι η ψυχή αυτού είναι ενεργός, εν μέρει ενεργός ή ανενεργός. Το γεγονός ότι η ψυχή επέλεξε έναν ανθρώπινο φορέα, πυροδοτώντας τον με ζωή και συνείδηση, προκειμένου να λάβει χώρα η παιδαγωγία και ανέλιξή της, δε σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι η ψυχή έχει αναλάβει ενεργό ρόλο στην ζωή του ανθρώπου αυτού. Αυτό μπορεί να εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως ο αριθμός των επανελεύσεων της ψυχής και η ανάπτυξη, ισχύς και κατεύθυνση της λεγόμενης ελευθέρας βουλήσεως του ανθρώπου προς την προσέγγιση της ψυχής του, βήμα προς βήμα, επίπεδο προς επίπεδο, ανοίγοντας σταδιακά κατά τη διάρκεια της ζωής ή των ζωών τους ενεργειακούς αύλακες από όπου θα κυλήσει η ψυχική ενέργεια περνώντας από όλα τα λεπτοφυή σώματα για να καταλήξει εν τέλει στο αιθερικόν σώμα μέσω των ενεργειακών κέντρων και μέσω αυτών των τελευταίων δια των αντίστοιχων αδένων στο φυσικόν σώμα. Πρόκειται για επίπονη διαδικασία και ίσως ο χαρακτηρισμός αυτός να είναι και λίγος, καθώς η προσωπικότητα δεν πειθαρχεί εύκολα και χρειάζεται μεγάλη επίγνωση και μία αφοσιωμένη ζωή, ώστε η προσωπικότητα αυτή να αρχίσει σταδιακά να τίθεται υπό τον έλεγχο της ψυχής, χωρίς να καταργείται, ούτε να συνθλίβεται, αλλά εν τέλει η δυαδικότητα ψυχή και προσωπικότητα να μετατραπεί στην ενότητα ψυχή εκφρασμένη δια της προσωπικότητος. Πάρα πολύ δύσκολο επιχείρημα… Το επιχείρημα αυτό ξεκινά από την προσέγγιση της τρίτης και κατώτερης στοιβάδας ή στοιχείου της ψυχής, ήτοι ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΨΥΧΗ – ΑΗΡ, η δε ολοκλήρωση της προσέγγισης αυτής ανοίγει το δρόμο για την επικοινωνία με τη δεύτερη στοιβάδα ή στοιχείον της ψυχής, ήτοι ΝΟΥΣ – ΠΥΡ και ακολουθεί η πρώτη και ανώτερη στοιβάδα ΠΝΕΥΜΑ – ΑΙΘΗΡ, με το οποίον πραγματικά πολύ λίγοι άνθρωποι στοιχειοθετούν προσέγγιση, η οποία και είναι αυτή που αποκαλείται «ένωση με το Θεό», «θέωση», «αγιότητα». Χρησιμοποίησα την ανωτέρω ορολογία για την τριπλή έκφραση της ψυχής, την οποία έχει χρησιμοποιήσει και το σεβαστόν πρώην μέλος ΚΑΡΜΑΝΩΡ στην απαρχή αυτής της συζητήσεως. Χρησιμοποιούνται και άλλοι όροι, αλλά η ουσία ενδιαφέρει.
Προ ολίγου αναφέρθηκα στη ροή της ψυχικής ενέργειας στο φυσικόν σώμα μέσω των αδένων και γίνεται πλέον αντιληπτόν γιατί ο Ιωάννης Φουράκης στο βιβλίο του «IXNHΛATHΣIΣ» αναφέρεται στην απουσία στοιχειοθετήσεως ψυχικής επαφής των ανθρώπων που αφαιρούν δια χειρουργικών επεμβάσεων βασικότατους αδένες για αυτή τη λειτουργία και δη επίφυση, υπόφυση και θύμο αδένα.
Θα θέσει βέβαια κάποιος το ερώτημα: εφόσον ένας ανθρώπινος φορέας αποφεύγει δια των πράξεών του να στοιχειοθετήσει την όποια ψυχική επαφή, εφόσον την αρνείται με τη στάση ζωής του και εμποδίζει έτσι το έργον για το οποίον υφίσταται, δηλαδή αυτό της παιδαγωγίας και ανελίξεως της ψυχής, γιατί η τελευταία διαιωνίζει την ενσάρκωσή της αυτή σε πολλές περιπτώσεις έως το βαθύ γήρας του ανθρώπου και δεν εγκαταλείπει το ταχύτερον το φορέα της δια της οδού του θανάτου, ώστε με το πλήρωμα του χρόνου να επιχειρήσει νέα ενσάρκωση, η οποία ίσως αποδειχθεί προσφορότερη για την ανέλιξή της. Πρόκειται για καίριο ερώτημα, ωστόσο το σημείον λήξεως μίας ενσαρκώσεως αποφασίζει μόνον η ανώτερη ψυχή και το βάθος και η σημαντικότητα της βουλήσεώς της σε κάθε ιδιαίτερη ενσάρκωση δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά από τον ίδιο τον άνθρωπο, εκτός των περιπτώσεων που έχει αρχίσει να στοιχειοθετείται ψυχική επαφή. Πέραν του γεγονότος ότι μία παρατεινόμενη ενσάρκωση μπορεί να αποτελεί μία παρατεινόμενη ευκαιρία από μέρους της ψυχής για να τη συνειδητοποιήσει ο φορέας της, οι αποτυχημένες ενσαρκώσεις για τους ανθρώπινους φορείς και τις ψυχές τους αποτελούν συχνά αιτία για την επιτυχία και πρόοδο έτερων σύγχρονων ενσαρκώσεων, κατά τις οποίες οι άνθρωποι βρίσκονται σε ένα επίπεδο ψυχικής επαφής. Η επαφή των τελευταίων με τους λεγόμενους «άψυχους» φορείς δημιουργεί διαρκείς συγκρούσεις με ισχυρούς πνευματικούς αποήχους για τους «έχοντας ώτα ακούειν». Και το ΟΥΣ συλλαμβάνει την ΟΥΣΙΑΝ, όπως τονίζει ο Διδάσκαλος Θεολόγος Σημαιοφόρος. Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω…
Η προσέγγιση του ζητήματος της ψυχής, όπως γίνεται στην αρχή του θέματος, με την ανταλλαγή εκατέρωθεν απόψεων και διαφωνιών από τα μέλη θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα : «ΤΕΛΙΚΩΣ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΑΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΨΥΧΗ»; Άλλα μέλη απαντούν κατηγορηματικά όχι και άλλα αντιλέγουν τονίζοντας ότι η ψυχή υπάρχει εντός απάντων των ανθρώπων και δεν υφίσταται καμμία εξαίρεση επ’ αυτού.
Και βέβαια ο ΑΝ ΘΡΩ ΠΟΣ, ο οποίος είναι ΆΝωθεν ΘόΡος Πυρός, ήτοι άνωθεν πύρινον σπέρμα επί του Ω πλανήτου γη, φέρει ψυχή και κατά την ελληνίδα αυτή λέξη, η οποία δομείται εκ της κωδικής πρωτολέξεως (Δ)ΑΝΑ ΘΑΡΑΠΑ είναι Διός Νους και ΔΙΑΝΟΙΑ (ΔΑΝΑ) που παρέχει Θεραπεία (ΘΑΡΑΠΑ) στον εαυτό του και στους άλλους, σύμφωνα πάντα με τον Κώδικα του Έλληνος Λόγου, που εθεμελίωσε και διδάσκει ο Διδάσκαλος Θεολόγος Σημαιοφόρος, για τον οποίο έκανα μία εισαγωγή σε σχετική δημοσίευσή μου στο θέμα ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΛΛΗΝ στην ενότητα ΕΛΛΗΝΕΣ.
Τι γίνεται όμως στην περίπτωση αυτών που διαθέτουν το όνομα, αλλά όχι τη χάρη; Παραμένουν μόνον κατ’ όνομα άνθρωποι, αλλά όχι επί της ουσίας; Ενοικεί ψυχή στο σώμα αυτών;
Πριν συνεχίσω, θα ήθελα να επισημάνω ότι πρόκειται για μέγα και πολύ δύσκολο ζήτημα, που μόνον ένας πραγματικά μυημένος το κατέχει σε ικανοποιητική έκταση και εγώ φυσικά δεν εμπίπτω σε αυτή την κατηγορία. Ωστόσο, μέσα από αναζήτηση και μελέτη (που είναι ακόμη στην αρχή βέβαια) επιχειρώ ένα είδος προσεγγίσεως με την ευχή να φέρει έστω και μία ρανίδα αληθείας.
Επανέρχομαι, λοιπόν, στο αρχικόν ερώτημα και ας πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή. Ο κόσμος της μορφής είναι ένας κόσμος παιδαγωγίας και εξελικτικής πορείας της ψυχής του κόσμου, μέρος της οποίας υπάρχει στις επιμέρους μορφές, μία εκ των οποίων είναι και ο επί Γης άνθρωπος. Επομένως, η μορφή γενικά και η ανθρώπινη μορφή ειδικά επιτελούν πολύ συγκεκριμένον έργον, αποτελώντας το μέσον και το όχημα (αν μπορούμε να το θέσουμε έτσι) για την ανέλιξη των ψυχών προς την τελειότητα και την ενότητα. Αυτός ο συλλογισμός μας οδηγεί στο κατ’ αρχήν συμπέρασμα ότι ουδεμία μορφή και ανθρώπινη μορφή στερείται ψυχής. Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά; Εν πρώτοις, σε κάθε μορφική ύπαρξη και στον άνθρωπο αντιστοιχεί μέρος της ψυχής του κόσμου. Είπα «αντιστοιχεί» και όχι υπάρχει, κάνοντας μία προσπάθεια να ακριβολογήσω όσο γίνεται και ίσως να μην το επιτυγχάνω αρκετά. Η ψυχή αυτή αγκυροβολεί το νήμα της ζωής και της συνειδήσεως στον άνθρωπο στην αρχή της επί γης πορείας του και έκτοτε αναμένει με υπομονή και μακροθυμία τη βούλησή του, που έγκειται στο αν θα την καταστήσει ενεργό μέρος της παρούσας ζωής του ή όχι και σε ποιο βαθμό. Σε αυτή ακριβώς τη φράση περιέχεται όλον το νόημα του κατά πόσο κάποιος έχει ή δεν έχει ψυχή, ήτοι η ψυχή αυτού είναι ενεργός, εν μέρει ενεργός ή ανενεργός. Το γεγονός ότι η ψυχή επέλεξε έναν ανθρώπινο φορέα, πυροδοτώντας τον με ζωή και συνείδηση, προκειμένου να λάβει χώρα η παιδαγωγία και ανέλιξή της, δε σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι η ψυχή έχει αναλάβει ενεργό ρόλο στην ζωή του ανθρώπου αυτού. Αυτό μπορεί να εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως ο αριθμός των επανελεύσεων της ψυχής και η ανάπτυξη, ισχύς και κατεύθυνση της λεγόμενης ελευθέρας βουλήσεως του ανθρώπου προς την προσέγγιση της ψυχής του, βήμα προς βήμα, επίπεδο προς επίπεδο, ανοίγοντας σταδιακά κατά τη διάρκεια της ζωής ή των ζωών τους ενεργειακούς αύλακες από όπου θα κυλήσει η ψυχική ενέργεια περνώντας από όλα τα λεπτοφυή σώματα για να καταλήξει εν τέλει στο αιθερικόν σώμα μέσω των ενεργειακών κέντρων και μέσω αυτών των τελευταίων δια των αντίστοιχων αδένων στο φυσικόν σώμα. Πρόκειται για επίπονη διαδικασία και ίσως ο χαρακτηρισμός αυτός να είναι και λίγος, καθώς η προσωπικότητα δεν πειθαρχεί εύκολα και χρειάζεται μεγάλη επίγνωση και μία αφοσιωμένη ζωή, ώστε η προσωπικότητα αυτή να αρχίσει σταδιακά να τίθεται υπό τον έλεγχο της ψυχής, χωρίς να καταργείται, ούτε να συνθλίβεται, αλλά εν τέλει η δυαδικότητα ψυχή και προσωπικότητα να μετατραπεί στην ενότητα ψυχή εκφρασμένη δια της προσωπικότητος. Πάρα πολύ δύσκολο επιχείρημα… Το επιχείρημα αυτό ξεκινά από την προσέγγιση της τρίτης και κατώτερης στοιβάδας ή στοιχείου της ψυχής, ήτοι ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΨΥΧΗ – ΑΗΡ, η δε ολοκλήρωση της προσέγγισης αυτής ανοίγει το δρόμο για την επικοινωνία με τη δεύτερη στοιβάδα ή στοιχείον της ψυχής, ήτοι ΝΟΥΣ – ΠΥΡ και ακολουθεί η πρώτη και ανώτερη στοιβάδα ΠΝΕΥΜΑ – ΑΙΘΗΡ, με το οποίον πραγματικά πολύ λίγοι άνθρωποι στοιχειοθετούν προσέγγιση, η οποία και είναι αυτή που αποκαλείται «ένωση με το Θεό», «θέωση», «αγιότητα». Χρησιμοποίησα την ανωτέρω ορολογία για την τριπλή έκφραση της ψυχής, την οποία έχει χρησιμοποιήσει και το σεβαστόν πρώην μέλος ΚΑΡΜΑΝΩΡ στην απαρχή αυτής της συζητήσεως. Χρησιμοποιούνται και άλλοι όροι, αλλά η ουσία ενδιαφέρει.
Προ ολίγου αναφέρθηκα στη ροή της ψυχικής ενέργειας στο φυσικόν σώμα μέσω των αδένων και γίνεται πλέον αντιληπτόν γιατί ο Ιωάννης Φουράκης στο βιβλίο του «IXNHΛATHΣIΣ» αναφέρεται στην απουσία στοιχειοθετήσεως ψυχικής επαφής των ανθρώπων που αφαιρούν δια χειρουργικών επεμβάσεων βασικότατους αδένες για αυτή τη λειτουργία και δη επίφυση, υπόφυση και θύμο αδένα.
Θα θέσει βέβαια κάποιος το ερώτημα: εφόσον ένας ανθρώπινος φορέας αποφεύγει δια των πράξεών του να στοιχειοθετήσει την όποια ψυχική επαφή, εφόσον την αρνείται με τη στάση ζωής του και εμποδίζει έτσι το έργον για το οποίον υφίσταται, δηλαδή αυτό της παιδαγωγίας και ανελίξεως της ψυχής, γιατί η τελευταία διαιωνίζει την ενσάρκωσή της αυτή σε πολλές περιπτώσεις έως το βαθύ γήρας του ανθρώπου και δεν εγκαταλείπει το ταχύτερον το φορέα της δια της οδού του θανάτου, ώστε με το πλήρωμα του χρόνου να επιχειρήσει νέα ενσάρκωση, η οποία ίσως αποδειχθεί προσφορότερη για την ανέλιξή της. Πρόκειται για καίριο ερώτημα, ωστόσο το σημείον λήξεως μίας ενσαρκώσεως αποφασίζει μόνον η ανώτερη ψυχή και το βάθος και η σημαντικότητα της βουλήσεώς της σε κάθε ιδιαίτερη ενσάρκωση δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά από τον ίδιο τον άνθρωπο, εκτός των περιπτώσεων που έχει αρχίσει να στοιχειοθετείται ψυχική επαφή. Πέραν του γεγονότος ότι μία παρατεινόμενη ενσάρκωση μπορεί να αποτελεί μία παρατεινόμενη ευκαιρία από μέρους της ψυχής για να τη συνειδητοποιήσει ο φορέας της, οι αποτυχημένες ενσαρκώσεις για τους ανθρώπινους φορείς και τις ψυχές τους αποτελούν συχνά αιτία για την επιτυχία και πρόοδο έτερων σύγχρονων ενσαρκώσεων, κατά τις οποίες οι άνθρωποι βρίσκονται σε ένα επίπεδο ψυχικής επαφής. Η επαφή των τελευταίων με τους λεγόμενους «άψυχους» φορείς δημιουργεί διαρκείς συγκρούσεις με ισχυρούς πνευματικούς αποήχους για τους «έχοντας ώτα ακούειν». Και το ΟΥΣ συλλαμβάνει την ΟΥΣΙΑΝ, όπως τονίζει ο Διδάσκαλος Θεολόγος Σημαιοφόρος. Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω…
Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς.