«Πήρα το άλλο μονοπάτι ... κι είχε... τέρατα με παράξενες στολές που παραμόνευαν πάντοτε κρυφά μεσ' στις σκιές», αναφέρει σε ένα από τα τραγούδια του ο Παύλος Φύσσας, ο ράπερ που δολοφονήθηκε χθες, στο Κερατσίνι, ανοίγοντας με τον θάνατό του τον κύκλο μιάς προεμφυλιακής -κατά τη γνώμη μου- περιόδου, η οποία , άν δεν εκτονωθεί σύντομα, θα μας οδηγήσει στην περίοδο 1944-1948, στη συνέχεια στο 1967 και μετά πίσω ολοταχώς στη βαρυχειμωνιά της κατοχής 41-43, νοσταλγική εποχή τόσο για τους Γερμανούς, όσο και για τους γερμανοτσολιάδες φίλους τους. Συνέλληνες , ψυχραιμία. Μην τους κάνουμε την χάρη. Ο εχθρός είναι γνωστός και δεν είναι ο διπλανός μας. Δεν είναι ούτε ο ψηφοφόρος της Χρυσής Αυγής, ούτε ο ψηφοφόρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αναγκαία για την επιβίωσή μας η ενότητα. ΄Οσοι σπέρνουν διχασμό και φόβο είναι εχθροί της πατρίδας μας και θα πρέπει να τους αγνοήσουμε κλείνοντας τ΄αυτιά μας. Ν΄αποφύγουμε να γίνουμε θύτες και θύματα ταυτόχρονα, σ΄αυτό το παιχνίδι διαμελισμού και υποδούλωσης του τόπου μας και των ανθρώπων του.
Ο άδικα χαμένος μουσικός , γνωστος ως Killah P είχε διασκευάσει μεταξύ άλλων, το γνωστό τραγούδι του Αγγέλακα "Σιγά μην κλάψω" σε δικούς του στίχους , που κλείνει μηνύματα με αποδέκτες τόσο εμάς όσο και αυτόν τον ίδιον . Προφητικά σχεδόν .μας λέει γιατί και πώς θα πεθάνει , αλλά και από ποιούς, ενώ μας προτρέπει ν΄ανεβούμε ψηλά , όσο δύσβατος κι΄αν είν΄ο δρόμος ,χωρίς να δακρύσουμε αλλά και χωρίς να φοβηθούμε.
http://youtu.be/cF8L80pis3g
Έγινε ο κόσμος μια μεγάλη φυλακή
κι εγώ ψάχνω έναν τρόπο τα δεσμά να σπάσω.
Έχω ένα μέρος που με περιμένει εκεί,
σε μια πολύ ψηλή κορφή πρέπει να φτάσω.
Γι' αυτό απλώνω ξανά πολύ ψηλά τα δυο μου χέρια,
για να κλέψω λίγο φως από τα λαμπερά αστέρια.
Δεν αντέχω εδώ κάτω και κοντεύει να με πνίξει
των ανθρώπων η μιζέρια τόσο, όσο κι η θλίψη.
Δεν αντέχω άλλο κι όλοι αυτοί δε μου ταιριάξαν,
πήρα τ'άλλο μονοπάτι κι όχι αυτό που μου χαράξαν.
Ήταν δύσβατο, σκληρό και με παγίδες πολλές,
αγάπες σκάρτες και φίλοι φαρμακερές οχιές.
Είχε τέρατα με παράξενες στολές
που παραμονεύαν πάντοτε κρυφά μεσ' στις σκιές,
Μην κοντοσταθείς αν πρόκειται ν' ακολουθήσεις,
τα δόντια σφίξε γερά και μη δακρύσεις.
Εγώ το πήγα και το έφτασα στο τέρμα
κι όπως γράφουν στα βιβλία οι παλιοί σοφοί,
όταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα,
θα βάλουνε φωτιά από ψηλά οι αετοί.
Για όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές,
θέλω να ξέρουν ότι "σιγά μην κλάψω".
Και για αυτές τις αγάπες τις παλιές,
θέλω να ξέρουν ότι , σιγά μην κλάψω.
Κι όσοι μ' απείλησαν με πύρινα δεσμά,
θέλω να ξέρουν ότι, σιγά μη φοβηθώ.
Να'ρθούνε να με βρουν στην κορυφή ψηλά,
τους περιμένω και σιγά μη φοβηθώ.
Μου είπαν να μην κάνω όνειρα τρελά,
να μην τολμήσω να κοιτάξω τα αστέρια,
μα εγώ ποτέ μου δεν τους πήρα σοβαρά,
πήρα τον κόσμο ολόκληρο στα δυο μου χέρια.
Θέλουνε τώρα να μου φτιάξουν μια φωλιά,
που εκεί πάνω της το φόβο, την ασχήμια
κι ένα κλάμα γοερό και μια αλυσίδα βαριά,
κουβαλάει την κατάρα των θεών και τη βλασφήμια.
Δε θα δακρύσω μα και δε θα φοβηθώ.
Δε θα αφήσω να μου κλέψουν τα όνειρα μου,
ελεύθερα, ψηλά, πολύ ψηλά πετώ
κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα κι αδέσμευτα φτερά μου.
Και περιμένω κι άλλα αδέρφια για να 'ρθουν
σ' αυτήν την κορυφή που όλους περιμένει,
αρκεί να μη δακρύσουν και να μη φοβηθούν
σ' αυτήν την έξυπνη απάτη, την καλοστημένη.
Ο άδικα χαμένος μουσικός , γνωστος ως Killah P είχε διασκευάσει μεταξύ άλλων, το γνωστό τραγούδι του Αγγέλακα "Σιγά μην κλάψω" σε δικούς του στίχους , που κλείνει μηνύματα με αποδέκτες τόσο εμάς όσο και αυτόν τον ίδιον . Προφητικά σχεδόν .μας λέει γιατί και πώς θα πεθάνει , αλλά και από ποιούς, ενώ μας προτρέπει ν΄ανεβούμε ψηλά , όσο δύσβατος κι΄αν είν΄ο δρόμος ,χωρίς να δακρύσουμε αλλά και χωρίς να φοβηθούμε.
http://youtu.be/cF8L80pis3g
Έγινε ο κόσμος μια μεγάλη φυλακή
κι εγώ ψάχνω έναν τρόπο τα δεσμά να σπάσω.
Έχω ένα μέρος που με περιμένει εκεί,
σε μια πολύ ψηλή κορφή πρέπει να φτάσω.
Γι' αυτό απλώνω ξανά πολύ ψηλά τα δυο μου χέρια,
για να κλέψω λίγο φως από τα λαμπερά αστέρια.
Δεν αντέχω εδώ κάτω και κοντεύει να με πνίξει
των ανθρώπων η μιζέρια τόσο, όσο κι η θλίψη.
Δεν αντέχω άλλο κι όλοι αυτοί δε μου ταιριάξαν,
πήρα τ'άλλο μονοπάτι κι όχι αυτό που μου χαράξαν.
Ήταν δύσβατο, σκληρό και με παγίδες πολλές,
αγάπες σκάρτες και φίλοι φαρμακερές οχιές.
Είχε τέρατα με παράξενες στολές
που παραμονεύαν πάντοτε κρυφά μεσ' στις σκιές,
Μην κοντοσταθείς αν πρόκειται ν' ακολουθήσεις,
τα δόντια σφίξε γερά και μη δακρύσεις.
Εγώ το πήγα και το έφτασα στο τέρμα
κι όπως γράφουν στα βιβλία οι παλιοί σοφοί,
όταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα,
θα βάλουνε φωτιά από ψηλά οι αετοί.
Για όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές,
θέλω να ξέρουν ότι "σιγά μην κλάψω".
Και για αυτές τις αγάπες τις παλιές,
θέλω να ξέρουν ότι , σιγά μην κλάψω.
Κι όσοι μ' απείλησαν με πύρινα δεσμά,
θέλω να ξέρουν ότι, σιγά μη φοβηθώ.
Να'ρθούνε να με βρουν στην κορυφή ψηλά,
τους περιμένω και σιγά μη φοβηθώ.
Μου είπαν να μην κάνω όνειρα τρελά,
να μην τολμήσω να κοιτάξω τα αστέρια,
μα εγώ ποτέ μου δεν τους πήρα σοβαρά,
πήρα τον κόσμο ολόκληρο στα δυο μου χέρια.
Θέλουνε τώρα να μου φτιάξουν μια φωλιά,
που εκεί πάνω της το φόβο, την ασχήμια
κι ένα κλάμα γοερό και μια αλυσίδα βαριά,
κουβαλάει την κατάρα των θεών και τη βλασφήμια.
Δε θα δακρύσω μα και δε θα φοβηθώ.
Δε θα αφήσω να μου κλέψουν τα όνειρα μου,
ελεύθερα, ψηλά, πολύ ψηλά πετώ
κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα κι αδέσμευτα φτερά μου.
Και περιμένω κι άλλα αδέρφια για να 'ρθουν
σ' αυτήν την κορυφή που όλους περιμένει,
αρκεί να μη δακρύσουν και να μη φοβηθούν
σ' αυτήν την έξυπνη απάτη, την καλοστημένη.
ΤΩΝ ΓΑΡ ΗΛΙΘΙΩΝ ΑΠΕΙΡΑ ΓΕΝΕΘΛΑ