Ἀγοράζω καὶ στηρίζω μόνο ΕΛΛΗΝΙΚΑ προϊόντα καὶ ἑταιρεῖες

Ἐν μέσῳ οἰκονομικῆς κρίσης παρουσιάζεται μία καλῆ εὐκαιρία νὰ ἀναπροσδιορίσουμε ὅλοι τὶς καταναλωτικές μας συνήθειες ὄχι μόνο ποσοτικὰ ἀλλὰ καὶ ποιοτικά.. Καλῶς ἡ κακῶς ἡ κατανάλωση μετατρέπεται σὲ μία συνειδητὴ πράξη ποὺ ἐν τέλει θὰ καθορίσει τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον μας γιατί ἡ μικρὴ μεμονομένη πράξη τοῦ καθενός, ὅταν ἀθροίζεται γίνεται μαζικὴ καὶ κρίσιμη..

Ἔτσι μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια ἐπιστρέφει ἡ ἀνάγκη τῆς χώρας μας γιὰ ἀνάπτυξη καὶ μαζὶ μὲ τὴν ἀνάγκη ἐπιστρέφει καὶ ἡ εὐθύνη.

Σὲ ἕνα μέρος της ἡ οἰκονομικὴ κατάσταση τῆς χώρας ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι ἔχει συρρικνωθεῖ ἡ ἐγχώρια παραγωγὴ μὲ ἀποτέλεσμα τὸ ἰσοζύγιο εἰσαγωγῶν καὶ ἐξαγωγῶν νὰ ἔχει χάσει τὴν ἰσορροπία του.. μὲ ἁπλὰ λόγια , εἴμαστε ἕνα σπίτι ποὺ ἀγοράζει περισσότερα ἀπὸ ὅσα πουλάει κάτι ποὺ ἀναπόφευκτα ὁδηγεῖ στὴν κατάρρευση..

Μὲ λίγα λόγια, ἂν τὸ χρέος τοῦ κράτους εἶναι νὰ προωθήσει καὶ νὰ γίνει ἀρωγός της ἐγχώριας ἀνάπτυξης , χρέος τῶν καταναλωτῶν εἶναι νὰ στηρίξουν αὐτὴν τὴν προσπάθεια.

Πρέπει δηλαδή, πρῶτα ἐμεῖς νὰ δώσουμε τὴν ὤθηση σὲ ἐκεῖνες τὶς ἑλληνικὲς ἐπιχειρήσεις ποὺ πιστεύουμε ὅτι ἀξίζουν τὰ λεφτά τους, ἀκόμα κι ἂν αὖ΄τὸ σημαίνει πὼς θὰ θυσιάσουμε τὴν ποσότητα κερδίζοντας ὅμως σὲ ποιότητα..

Ἔτσι ὅσο τονώνουμε τὴν ἑλληνικὴ παραγωγὴ τόσο αὐξάνουμε τὸ χρῆμα ποὺ κυκλοφορεῖ στὴν ἑλληνικὴ ἀγορὰ καθὼς μιὰ ἐπιχείρηση ποὺ παράγει στὴν Ἑλλάδα παίζει μὲ χρήματα ποὺ γυρίζουν στὸ ἴδιο τραπέζι..

Σκεφτεῖτε ἐπίσης ὅτι ἂν ἡ κάθε Ἑλληνικὴ Οἰκογένεια στρέψει 500 εὐρὼ ἐτησίως σὲ ἑλληνικὰ προϊόντα, τότε γιὰ κάθε χίλιες οἰκογένειες, θὰ αὐξηθεῖ ἄμεσα ἡ ζήτηση ἑλληνικῶν προϊόντων κατὰ 500.000 εὐρὼ καὶ θὰ δημιουργηθεῖ μία τελικὴ κυκλοφορία χρήματος ἰσοδύναμη μὲ περίπου 4.500.000 εὐρὼ στὴν ἀγορά!!

Ἢ πιὸ ἁπλά, 1000 οἰκογένειες μποροῦν νὰ δημιουργήσουν 100-150 θέσεις ἐργασίας τουλάχιστον!!! Ἀλλάζοντας ἁπλὰ τὴν κατανάλωση ἀπὸ προϊόντα πολυεθνικῶν καὶ ἀπὸ εἰσαγόμενα προϊόντα. Τελικὰ σκεφτεῖτε ὅτι ἂν ὅλοι μας υἱοθετήσουμε μία τέτοια συνήθεια, τότε 1.000.000 οἰκογένειες θὰ μπορούσαμε νὰ βοηθήσουμε στὴν πρόσληψη 100.000-150.000 συμπατριωτῶν μας..

Συνεπῶς τὴν ἑπόμενη φορὰ σκεφτεῖτε μήπως..

Ἀντὶ γιὰ τυρὶ gouda ψωνίστε Λογάδι Ἠπείρου ἢ Ἐλασσώνας ἢ Τρικαλινὸ ἢ Μακεδονικὸ Τυρί. Λιώνουν τὸ ἴδιο καλὰ στὴν πίτσα καὶ στὰ τόστ καὶ εἶναι πολὺ πιὸ νόστιμα.

Ἀντὶ γιὰ fanta, ἀγοράστε ἀναψυκτικὰ Lux, Ἐψα, Νιγρίτα, Σουρωτή, Ξυνὸ Νερό, κ.ἅ.

Ἀντὶ γιὰ Heinekenκαὶ Amstel, ἀγοράστε, Φίξ, Βεργίνα, Πειραϊκὴ (δοκιμάσατε ποτέ;) ἢ προτιμῆστε ἑλληνικὰ κρασιά.

Ἀντὶ γιὰ μακαρόνια Barilla, Misco ποὺ παράγονται ἀπὸ πολυεθνική, ἀγοράστε μακαρόνια Μέλισσα ἢ μικρῶν ἑλληνικῶν βιοτεχνιῶν.

Ἀντὶ γιὰ .. προσοῦτο, ἀγοράστε ἑλληνικὰ ἀλλαντικά.

Ἀντὶ γιὰ σκληρὸ τυρὶ Δανίας, ἀγοράστε ἑλληνικὰ κεφαλοτύρια (παράδειγμα Γκλίτσα, Ὄλυμπος, Δωδώνη καὶ πολλὰ ἄλλα).

Ἀντὶ γιὰ γάλα εἰσαγωγῆς Βερόπουλου καὶ Lidl ἀγοράστε γάλα ΑΓΝΟ, ΜΕΒΓΑΛ, Ὄλυμπος, ΔΕΛΤΑ, κ.ἅ.

Ἀντὶ γιὰ Οὐίσκυ, ἀγοράστε τσίπουρο, οὖζο, τσικουδιά.

Ἀντὶ γιὰ σοκολάτες Nestle, ἀγοράστε σοκολάτες ΙΟΝ. Ἑλληνικὸ μέλι, ἑλληνικὲς μαρμελάδες, ἑλληνικὲς καραμέλλες.

Ἀντὶ γιὰ Marlboro, Camel τῶν ἀγαπημένων ἀμερικάνων, ἀγοράστε ΚΑΡΕΛΙΑ, ΣΕΚΑΠ.

Ἀντὶ νὰ ψωνίζετε ἀπὸ super markets Lidl, Aldi, Carrefour καὶ ἄλλες δουλειὲς γερμανικῶν καὶ ξένων συμφερόντων. νὰ ψωνίσετε ἀπὸ ἑλληνικὲς ἐταιρίες π.χ. Γαλαξίας,Ἀλέξανδρος, Ἀρβανιτίδης, Μασούτης κτλ ἢ μικρὰ μπακάλικα..

Ἴσως ἡ λύση εἶναι στὶς μικρὲς καθημερινὲς ἀλλαγὲς τοῦ τρόπου ζωῆς μας ποὺ ὅταν γίνονται μαζικὰ ἀλλάζουν τὸν κόσμο μας.. ἐξάλλου ὅπως ἔλεγε καὶ ἕνα σοφός, πρέπει νὰ γίνεις ἡ ἀλλαγὴ ποὺ θὲς νὰ δεῖς..

http://kala-nea.gr/?p=4500#ixzz0pbmab6Ej

Ἡ Ἐβροφάρμα εἶναι μία σύγχρονη, δυναμικὴ γαλακτοβιομηχανία ποὺ δραστηριοποιεῖται ἀπὸ τὸ 1994 στὴν Βόρειο Ἑλλάδα. Καθημερινὰ συλλέγει τὸ γάλα ἀπὸ ἐπιλεγμένες φάρμες τῆς Θράκης καὶ Μακεδονίας, τὸ ἐπεξεργάζεται ἄμεσα καὶ παράγει φρέσκο γάλα, γιαούρτι, παραδοσιακὰ τυριὰ καὶ Ἀριάνι.

Ἡ Ἐβροφάρμα συνεισφέρει σημαντικὰ στὴν ἀνάπτυξη τῆς οἰκονομίας τῆς περιοχῆς, ἀξιοποιώντας μὲ τὸν καλύτερο τρόπο τὸ γάλα τῶν 600 μόνιμα συνεργαζόμενων κτηνοτρόφων. Ἡ παραγωγὴ τῶν προϊόντων γίνεται σὲ σύγχρονες ἐγκαταστάσεις ἐφαρμόζοντας τεχνολογία αἰχμῆς ὥστε νὰ παράγει προϊόντα μὲ ἀσφαλῆ τρόπο, δίνοντας προτεραιότητα στὴν προστασία τοῦ περιβάλλοντος.

Μὲ πιστοποιήσεις Διασφάλισης ποιότητας κατὰ ISO 9001 καὶ HACCP, μὲ καθετοποιημένη παραγωγικὴ διαδικασία ἀπόλυτης ἰχνηλασιμότητας καὶ μὲ βαθιὰ γνώση τῶν διατροφικῶν συνηθειῶν καὶ σεβασμὸ στὸν Ἕλληνα καταναλωτὴ παράγει προϊόντα ὑψηλῆς ποιότητας, συμβάλλοντας ἔτσι καθημερινὰ στὴν σωστὴ διατροφὴ τῆς Ἑλληνικῆς οἰκογένειας.

Ἡ ἐξέλιξη τῆς ἐταιρίας εἶναι ραγδαία μὲ ἰσχυρὲς ἀνοδικὲς τάσεις στὸν τζίρο της. Εἰσήχθη στὴν παράλληλη ἀγορὰ τοῦ Χ.Α.Ἃ τὸν Ἰούνιό του 2000.


http://www.evrofarma.gr/GR/Etaireia.asp

Εἶναι στὴ φύση μας!

Ἡ Γαλακτοβιομηχανία Λαρίσης ΑΕ "ΟΛΥΜΠΟΣ" ἑδρεύει στὸ 16ο χλμ τῆς Ἐθνικῆς ὁδοῦ Λάρισας - Θεσσαλονίκης, στὴ Λάρισα. Στὴν καρδιὰ μιᾶς εὐρύτερης περιοχῆς ἡ ὁποία ἐδῶ καὶ χρόνια φημίζεται γιὰ τὴν κτηνοτροφία της καὶ τὴν παραγωγὴ γαλακτοκομικῶν προϊόντων. Καὶ βέβαια αὐτὸ δὲν εἶναι τυχαῖο. Οἱ κτηνοτροφικὲς μονάδες βρίσκουν ἐδῶ τὶς ἰδανικὲς συνθῆκες γιὰ τὴν ἐκτροφὴ τῶν ζώων. 'Ἄριστο κλίμα καὶ φυσικὴ τροφὴ παρέχεται ἁπλόχερα ἀπὸ τὴ φύση.

Η ΟΛΥΜΠΟΣ δὲν ἀρκεῖται ὅμως μόνο σὲ αὐτό. Ὅλο τὸ προσωπικὸ τῶν κτηνοτροφικῶν μονάδων ποὺ παρέχουν τὴν πρώτη ὕλη, τὸ γάλα, ἐκπαιδεύονται στὴν ἐταιρία καὶ ἐλέγχονται ὥστε τὰ κοπάδια τοὺς ὄχι μόνο νὰ διατρέφονται μὲ τοὺς αὐστηρότερους κανόνες ὑγιεινῆς, πέρα ἀπὸ τὶς κυβερνητικὲς ὑγειονομικὲς διατάξεις, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐκτρέφονται μὲ ἁγνὲς φυσικὲς τροφὲς χωρὶς ἴχνος μεταλλαγμένων οὐσιῶν στὴ διατροφή τους.

Ἐμεῖς στὴν ΟΛΥΜΠΟΣ θεωροῦμε ὅτι αὐτὴ εἶναι μία αὐτονόητη διαδικασία. Γιατί μόνο ἔτσι φτάνουν στὸν καταναλωτή, πραγματικὰ προϊόντα ἀνώτερης ποιότητας καὶ αὐτὸ εἶναι καὶ ἡ προσωπική μας ἠθικὴ δέσμευση.

Καὶ εἴμαστε ὑπερήφανοι γι' αὖτό.

Ἑλληνικὴ Ζυθοποιία Βεργίνα

Ἡ πρωτοπόρος ἰδέα τῆς ἵδρυσης ἐνός ἑλληνικοῦ ζυθοποιείου ἀνήκει στον Δημήτρη Πολιτόπουλο καὶ την οἰκογένειά του.
Ὀντὰς ὁ ἴδιος ζυθοποιός, ἀπόφοιτός του Siebel Institute of Technology Chigago, Illinois, ἀποφάσισε νὰ ἐνισχύσει οἰκονομικᾶ καὶ βιομηχανικὰ τὴν πατρίδα τοῦ μ' ἕνα ζυθοποιεῖο, μια καὶ ἡ Ἑλλάδα ἦταν μεταξὺ τῶν χωρῶν ποὺ δὲν παρῆγαν δικὴ τους μπύρα.
Ἔτσι τὸ Φεβρουάριο τοῦ 1998 ἱδρύθηκε τὸ πρῶτο ἑλληνικὸ ζυθοποιεῖο στὴ Ροδόπη, ὅπου καὶ κατὰ τὴν παράδοση παρήχθη γιὰ πρώτη φορᾶ ἑλληνικὴ μπύρα στους ἀρχαίους χρόνους, καὶ γεννήθηκε ἡ μπύρα "ΒΕΡΓΙΝΑ".


Ἡ ἐταιρία ἑδρεύει στὴν βιομηχανική περιοχη Κομοτηνής. Στόχος της ἐταιρίας εἶναι ἡ παραγωγή, ἐμφιάλωση καὶ ἐμπορία μπύρας ἀνώτερης ποιότητας.

Ἡ "Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης Α.Ε." θεωρεῖται µἴα ἀπὸ τὶς πιὸ ἀνερχόµενες καὶ ὑποσχόµενες ἐταιρίες στὴν Ἑλλάδα.
Ἡ πετυχηµένη ἀναπτυξιακὴ δυναµικὴ τῆς ἐταιρίας ὀφείλεται στὸ συνδυασµὸ τοῦ ἔµπειρου προσωπικοὺ τῆς µἒ τὴν συνεχῆ ἀνανέωση καὶ ἀναβάθµιση τοῦ ἐξοπλισµοῦ της.

Κατὰ τὸ ἔτος 1999, ἡ ἐταιρία ἄρχισε ἐπιτυχῶς τὴν ἐξαγωγὴ προϊόντων της στὶς ΗΠΑ.




http://www.verginabeer.com/index2_gr.html

Η μπύρα Βεργίνα, έχει πολυ καλη και ελαφριά γεύση, δεν σε φουσκώνει και είναι και πιο οικονομική απο τις κλασικές: Amstel - Heineken. Δυστηχός δεν πωλείται παντού, εμεις πάντος την προτιμούμε.

Δείτε πως παρασκευάζεται ένα από τα υποτίθεται πιο εκλεκτά γεύματα. Οι εικόνες που ακολουθούν είναι ιδιαίτερα φρικιαστικές.


javascript:getAttachJS('11-INBOX','1')

ελπίζω αυτη τη φορά να το ανάρτησα σωστα, είναι ο τροπος που παρασκευαζεται το ΦΟΥΑ ΓΚΡΑ

Θα ήθελα να εκφράσω μία γνώμη παραπάνω για το θέμα, μιας και δεν συμμετείχαν και πολλοί στην συζήτηση. Γνωρίζω πως αρκετοί πιστεύουν στην στήριξη των ελληνικών προϊόντων και των ελληνικών επιχειρήσεων και δεν θέλω να απαξιώσω την όποια προσπάθεια γίνεται, αλλά να τονίσω κάποια σημαντικά σημεία της υπόθεσης. Επίσης, να ξεχωρίσω αυτές τις πρωτοβουλίες από τις παρατηρήσεις μου επάνω στο ζήτημα. Δεν είμαι υπέρ ή κατά κανενός.

Όπως ήδη είπα, η στήριξη των ελληνικών προϊόντων είναι δουλειά του κράτους. Η ομαλή οικονομική λειτουργία της κοινωνίας, είναι ευθύνη της κυβέρνησης. Ο κάθε ένας από εμάς συμπληρώνει φυσικά αυτήν την προσπάθεια, μέσω της εργασίας του, από την δική του θέση δηλαδή. Όταν εξωτερικοί οικονομικοί παράγοντες εισέβαλαν στην χώρα και άλλωσαν την ελληνική αγορά, δημιουργήθηκε το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, το οποίο προκύπτει από λάθη που έγιναν από τις ελληνικές κυβερνήσεις και όχι από λάθη των υπόλοιπων πολιτών. Οι πολίτες δεν εμπλέκονται άμεσα σε αυτήν την κατάσταση. Αυτοί οι εισβολείς, μαζί με όσους συνεργάζονται μαζί τους, κατευθύνουν τις προτιμήσεις των πολιτών στην αγορά, με την "άδεια" του ελληνικού κράτους, κάτι που σημαίνει οτι ο κάθε πολίτης είναι εντελώς ανήμπορος να αλλάξει αυτήν την πορεία, εκτός αν κάποιος άλλος παράγοντας κατευθύνει την κατάσταση προς άλλη κατεύθυνση, που όμως δεν υπάρχει και ούτε μπορεί να υπάρξει, διότι μόνο οι πολιτικές αποφάσεις μπορούν να αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων. Δεν μπορούν σήμερα οι απλοί πολίτες, να πείσουν τους συμπολίτες τους για κάτι, αλλά το κράτος είναι αυτό που πρέπει να πράξει κάτι τέτοιο. Μόνο το κράτος μπορεί να το πράξει, ειδικά αν αναλογιστούμε το πλήθος των μέσων επικοινωνίας τα οποία ελέγχει.

Το ιδανικό θα ήταν, οι αντιδράσεις και τα επιχειρήματά μας να συγκροτηθούν και να κατευθυνθούν προς τους πραγματικούς υπεύθυνους και όχι προς τον τελευταίο κρίκο, που είναι οι επιχειρήσεις, διότι δεν μπορούμε να πλήξουμε τους εισβολείς με αυτόν τον τρόπο. Οι μηχανισμοί που ελέγχουν την διαχείριση του δημόσιου χρήματος έχουν φθαρεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι θα τους καταργήσουμε. Πρέπει όμως να τους διορθώσουμε.

Δεν λέμε πως είναι κακό το να ψωνίζουμε από τα μικρά ελληνικά μαγαζιά. Ούτε πως δεν πρέπει να στηρίζουμε με διάφορους τρόπους του Έλληνες εμπόρους και επιχειρηματίες και να απορρίπτουμε τους ξένους. Αυτές οι ενέργειες δείχνουν πως αντιστεκόμαστε σε όσα μας συμβαίνουν και πως έχουμε διάθεση για αγώνα. Η αλήθεια είναι, πως στην περίπτωση αυτή, οι πολίτες προσπαθούν να πετύχουν κάτι που είναι αδύνατο. Να κάνουν μόνοι τους προπαγάνδα, υπέρ των ελληνικών προϊόντων, την στιγμή που το κράτος έχει την δύναμη να το πράξει χωρίς πολύ κόπο και χρήμα. Είναι σαν να προσπαθούμε όλοι μαζί να σπρώξουμε το βουνό για να το μετακινήσουμε. Είναι μία προσπάθεια ενάντια στους νόμους της οικονομίας και ενάντια στους κανόνες της αγοράς. Επιχειρούμε με μία μικρής έκτασης προπαγάνδα, η οποία στηρίζεται στην ατομική διάθεση του καθένα μας, να υπερνικήσουμε, το ελληνικό κράτος, δισεκατομμύρια ευρώ πολυεθνικών εταιρειών και τόνους δημόσιας προβολής και διαφήμισης. Σφεντόνες και φυσοκάλαμα εναντίον τεθωρακισμένων.

Η γνώμη μου λοιπόν είναι πως πρέπει οι πολίτες, για το δικό τους καλό φυσικά, να αντιληφθούν και να παραδεχθούν, πως σε μία υγιή κοινωνία, το άτομο, στηρίζει την ατομική του οικονομία. Προασπίζεται την οικογενειακή του οικονομία και όχι την οικονομία του κράτους. Όχι βέβαια, πως πρέπει να σταματήσουν την προσπάθεια, η οποία πηγάζει από πατριωτικά αισθήματα. Αλλά θα πρέπει να γνωρίζουν ποιος είναι ο στόχος.

Μιλώντας ξεκάθαρα, αυτή η περίπτωση είναι παρόμοια με αυτήν της "φοροδιαφυγής". Όπως έπρεπε οι πολίτες να έχουν τύψεις διότι "κατά βάθος" είναι φοροφυγάδες, έτσι πρέπει να έχουν και τύψεις που προτιμούν τα ξένα προϊόντα από τα ελληνικά. Η αόρατη κυβέρνηση, διώχνει την ευθύνη από πάνω της και την ρίχνει, στους απλούς πολίτες.

Είναι δίκαιο να θέλουμε να στηρίζουμε τις ελληνικές επιχειρήσεις. Είναι ανθρώπινο και πολιτισμένο το να στηρίζεις τον συμπατριώτη και συμπολίτη σου. Φτάνοντας όμως στην στην ουσία του θέματος, πιστεύω πως πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, ότι κι αν πράττουμε. Η διάθεση για αγώνα, μπορεί καμιά φορά να μετατρέπεται σε πράξεις ωφέλιμες περισσότερο για τους κερδοσκόπους. Και δυστυχώς, όσο την προπαγάνδα την κατευθύνει η πλευρά των κερδοσκόπων, δεν θα είναι εύκολο για του πολίτες να οργανωθούν και να πετύχουν κάτι σε βάρος όσων κρατικών υπαλλήλων αυθαιρετούν. Με δυο λόγια η στήριξη στα ελληνικά προϊόντα δεν αρκεί...για να στηρίξει τα ελληνικά προϊόντα. Φυσικά προτιμώτερο θα ήταν οι αυτόνομες οργανώσεις των πολιτών, να μπορούσαν να κατευθυνθούν κατά των υπευθύνων, παρά να ανταγωνιστούν το ίδιο το κράτος στον "στίβο" της αγοράς.
Για όσα προανέφερα πιστεύω πως δεν υπάρχουν μόνο αθώα πρόσωπα που να συμμετέχουν σε αυτές τις προσπάθειες. Όπως ακριβώς δεν υπάρχουν μόνο αθώοι οικολόγοι, αθώοι αντιρατσιστές και αθώοι προστάτες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων...

Παναγιώτη το θέμα είναι σημαντικό, και ήθελα και εγώ να αναφερθώ σε κάποια σημεία, αλλά όλο το άφηνα για αργότερα και τελικά ξεχάστηκα. Και πάλι δεν έχω αρκετο χρόνο, αλλά θα επισημάνω κάποια σημεία.

Σαφέστατα το κράτος μπορεί να πάρει μέτρα στήριξης των ελληνικών επιχειρήσεων και προιόντων, αλλά και οι πολίτες από μόνοι τους μπορούν να βοηθήσουν αν έχουν την κατάλληλη νοοτροπία. Διάβασα με έκπληξη πριν μερικά έτη ότι στην Κίνα οι κινέζοι εργάζονται σε πολυεθνικές, αλλά με στόχο τα δύο με τρία χρόνια για να μαζέψουν κάποια χρήμματα, καθώς το θεωρούν ντροπή να μην εργάζονται σε κινέζικες επιχειρήσεις. Η ανάγκη για χρήμματα σπρώχνει τον άνθρωπο σε δρόμους που δεν θα ήθελε να ακολουθήσει, όμως το παράδειγμα δείχνει ότι η νοοτροπία μπορεί να καθυστερήσει/ανακόψει το ρεύμα.

Θυμίζω ότι παλαιότερα υπήρχαν δασμοί σε προιόντα χωρών όπως η Κίνα, με σκοπό την στασιμότητα των εισαγωγών σε χαμηλά επίπεδα. Δυστυχώς οι έξωθεν εντολές απαγορεύουν πλέον τέτοια μέτρα.

Σχετικά με την γνώμη μου για το αν πρεπει να προτιμούμε ελληνικά προιόντα ή όχι, έχω να αναφέρω ένα παράδειγμα από την προσωπική μου εμπειρία:
Μέχρι την ηλικία των 24 περίπου ετών έπινα τα λεγόμενα αναψυκτικά (από τότε δεν τα έχω αγοράσει/καταναλώσει σχεδόν ποτέ αφού θεωρώ ότι δεν μου προσφέρουν τίποτα). Μέχρι τότε λοιπόν προτιμούσα την πορτοκαλάδα από ελληνική εταιρεία. Όμως κάθε 2 με τρία χρόνια έβλεπα ότι η γεύση της άλλαζε, σε αντίθεση με το προιόν της πολυεθνικής που είχε πάντα σταθερή γεύση. Οι αλλαγές στη γεύση δεν ήταν πάντα προς το καλύτερο, και επειδή μπορούσα να πληρώνω το ίδιο ή λίγο παραπάνω για να ενισχύω την ελληνική παραγωγή, αλλά για την ίδια ποιότητα (όχι απροσδιοριστη) σταμάτησα να αγοράζω το ελληνικό προιόν. Τότε παρατήρησα ότι όταν ξένες εταιρείες ήθελαν να αλλάξουν το προιόν του άλλαζαν όνομα (ισως να το πωλουσαν και παράλληλα με το παλαιο) αλλά ποτέ δεν άλλαζαν την ποιότητα σε μια ήδη αναγνωρίσιμη συσκευασία. Αν είναι να βοηθήσω τον έλληνα επιχειρηματία, να το κάνω για αυτόν που αξίζει και που σέβεται τους πελάτες του, και όχι για τον οποιονδήποτε.


Δυστυχώς στις μέρες μας βλέπω ότι είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί μια εταιρεία που να είναι αμιγώς ελληνική, ή έστω με 51% των μετοχών σε ελληνικά χέρια.

Ενδιαφέρον το θέμα που θίγεται... Να σας καταθέσω λοιπόν τι γίνεται με τα ελληνικά προϊόντα εκτός Ελλάδος, στην ευρύτερη περιοχή του Λουξεμβούργου.

Εκτός από ψάρια του ιχθυοτροφίου ΝΗΡΕΑΣ και κρασί ΚΟΥΡΤΑΚΗ (vin de Crete 2009), όπως επίσης και ορισμένες ελιές Χαλκιδικής καθώς και στραγγιστό γιαούρτι ΦΑΓΕ, δεν κατέστει δυνατόν να εντοπιστεί κανένα άλλο ελληνικό προϊόν σε μια αρκετά μεγάλη σειρά από πολυκαταστήματα στην ευρύτερη περιοχή του Λουξεμβούργου και των πόλεων ARLON (Βέλγιο-Βαλλονία), METZ & THIONVILLE (B.Δ Γαλλία) και των Γερμανικών πόλεων TRIER, KOBLENZ & MAINZ.

Οι ελληνικές εταιρείες είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες και με εξέπληξε αρνητικά το γεγονός ότι ακόμη και σε ελληνικά παραδοσιακά προιόντα όπως το τυρί Φέτα, δεν υπάρχουν ελληνικές εταιρείες και η Φέτα που διατίθεται στους καταναλωτές είναι του τύπου ''GREEK STYLE SALAD CHEESE'' (π.χ. της γερμανικής εταιρείας Rucker GmbH, D-26605 Aurich, Deutschland).

Σε τουλάχιστον 30 μεγάλα πολυκαταστήματα εντοπίστηκαν προϊόντα ακόμη και από την μακρινή Αυστραλία, άλλα η Ελλάς μοιάζει ουσιαστικά απούσα στον συγκεκριμένο τομέα.

Ναι στα Ελληνικά προϊόντα εντός και εκτός Ελλάδος άλλά ειδικά εκτός Ελλάδος που να τα βρει κανείς; Μήπως είναι κάτι είναι σάπιο στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας;

ΤΣΙΝΤΙΛΑΚΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ἔγραψε:Πολύ σοβαρό το θέμα. Μέσω του Ινστιτούτου Καταναλωτών ίσως να υπάρχει πληροφόρηση σχετικά με τις εταιρείες που είναι Ελληνικές. Να πω ότι έχω μετανιώσει που όταν ζούσα στην Ελλάδα αγόρασα Γερμανικό αυτοκίνητο. Από εδώ και πέρα (μια και τα γερμανικά προϊόντα είναι παντού..Τίποτα! Ούτε κρέμες ούτε σαπούνια..).
Από 'κεί και πέρα (για να γελάσουμε και λίγο), τι να πω και εγώ που εδώ στην Αργεντινή δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ από ελληνικά προϊόντα.
Άσε που δεν υπάρχει γιαούρτι σακούλας. Μόνο γιαουρτάκια με φρούτα!
Το μόνο που μπορώ να πω είναι..."Μάνα στείλε τραχανά!!!"


Υ.Γ.Όσο αφορά τα γιαούρτια τα αφήνω σε εσάς... Θα το εκτιμήσω!

Το πρόβλημα Γεράσιμε είναι ότι είμαστε όπως φαίνεται προορισμένοι να χρεωκοπήσουμε οικονομικά διότι πολύ απλά δεν παράγουμε σχεδόν τίποτα και καταναλώνουμε τα πάντα (όλα εισαγώμενα). Επομένως κι εφόσον οι εισαγωγές μας θα είναι πολύ μεγαλύτερες από τις εξαγωγές μας, θα έχουμε πάντα έλλειμα στο εμπορικό μας ισοζύγιο και είναι θέμα χρόνου η οικονομική χρεωκοπία. Την έρευνα που έκανα για τα ελληνικά προϊόντα στην ευρύτερη περιοχή του Λουξεμβούργου την έκανα γιατί ορισμένοι ξένοι, φίλοι της Ελλάδος, μου ζήτησαν να τους υποδείξω ελληνικά προϊόντα προκειμένου να στηρίξουν την ελληνική οικονομία μέσω της αγοράς (και άρα ενίσχυσης) των ελληνικών εταιρειών. Μάταια...

Αργά η γρήγορα θα πάμε τελικά στην "αδιανόητη" λύση που όμως είναι η μόνη αυτονόητη! Φοβάμαι ότι τα χειρότερα έφτασαν...
Το ελληνικό βαθύ πελατειακό και παρασιτικό κράτος βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, ίσως για πρώτη φορά από ιδρύσεως της ελληνικής δημοκρατίας, σίγουρα για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες, καθώς το χρέος που έχουν συσσωρεύσει είναι δυσβάστακτο.

Αν δεν συνελθουμε απο το λήθαργο μας περιμένουν χειρότερα δεινά...

Υ.Γ Ο Γερμανός θα συνεχίσει να πουλάει τα προϊόντα του, πολύ απλά γιατί είναι ανταγωνιστικά. Και δεν είναι αυτός η αιτία της δικής μας συμφοράς... Η αιτία είμαστε μόναχα εμείς καθώς όπως έλεγε ο ταπεινός Επίκτητος «είναι γνώρισμα του απαίδευτου ανθρώπου να καταλογίζει ευθύνες σε άλλους για τα κακοπαθήματά του» (απαιδεύτου έργον το άλλοις εγκαλείν, εφ' οις αυτός πράσσει κακώς).

Εφ' όσον οι κερδοσκόποι επιδιώκουν να απομυζούν οικονομικά τις χώρες-θύματά τους, τότε γιατί να φτάσουμε σε χρεωκοπία; Θεωρητικά το ενδεχόμενο της χρεωκοπίας δεν συμφέρει αυτόν που σε δανείζει και σε εκμεταλλεύεται οικονομικά. Κι όμως τα πράγματα δείχνουν πως πηγαίνουμε προς τα 'κει...

Φοβάμαι πως δεν θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μόνο μία χρεωκοπία, αλλά άλλες, πολύ δυσάρεστες καταστάσεις.

Η χρεωκοπία σημαίνει ότι ο δανειστής δεν σου έχει πλέον εμπιστοσύνη. Θα σου ξαναδανείσει λοιπόν, αλλά με πολύ χειρότερους όρους. Προφανώς θα κοιτάξει να πάρει τα χαμένα πίσω. Με την χρεωκοπία θα μπορέσει ο δανειστής να εισβάλει σε ένα αποδιοργανομένο κράτος και να πάρει ό,τι θέλει χωρίς ουσιαστική αντίσταση, από εκμετάλλευση ορυκτού πλούτου, αρχαίων, φθηνό εργατικό δυναμικό, κλπ.

Προφανώς θα υπάρξουν πολύ χειρότερα.

Υπάρχουν βέβαια πολλές ελληνικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν εισαγόμενη πρώτη ύλη. Για παράδειγμα τα τυποποιημένα στραγάλια που κυκλοφορούν στα σούπερ μάρκετ. Ελληνική μονάδα επεξεργασίας και τυποποίησης του προϊόντος με πρώτη ύλη ρεβύθι Τουρκίας! Αυτή την περίοδο είναι εξαιρετικά δύσκολο, μπορεί και ακατόρθωτο, να βρεις στραγάλι ελληνικό.
Παρόμοια περίπτωση τα "ελληνικά" φυστίκια Αργεντινής. Μου θυμίζει την παλιά διαφήμιση γνωστής μάρκας καφέ με το λογότυπο "ελληνικός καφές, βραζιλάνικο χαρμάνι".
Καφέ δεν μπορούμε να παράγουμε λόγω κλιματικών συνθηκών, αλλά ρεβύθια σταμάτησε να παράγει η ελληνική μάνα γη;
Θα μου πείτε αν το τούρκικο ρεβύθι είναι πάνφθηνο χαζός είναι ο επιχειρηματίας να μην το προτιμήσει και να εξασφαλίσει ικανοποιητικό κέρδος που θα διατηρήσει την επιχείρηση του υγιή και τις θέσεις εργασίας σταθερές; Εδώ ακριβώς είναι το σημείο που πρέπει να παρέμβει το κράτος και να πάρει μέτρα που θα προστατέψουν την εγχώρια αγροτική παραγωγή, έτσι ώστε το προϊόν που φτάνει τελικά στα χέρια μας προς κατανάλωση να είναι πραγματικά εγχώριο και με αυτό τον τρόπο να στηρίζεται ο εγχώριος μεταποιητής αλλά και ο αγρότης.

Φίλε Θεοτόκη...
Κλείνοντας την τελευταία σου ανάρτηση μου έγραψες...

Υ.Γ Ο Γερμανός θα συνεχίσει να πουλάει τα προϊόντα του, πολύ απλά γιατί είναι ανταγωνιστικά. Και δεν είναι αυτός η αιτία της δικής μας συμφοράς... Η αιτία είμαστε μόναχα εμείς καθώς όπως έλεγε ο ταπεινός Επίκτητος «είναι γνώρισμα του απαίδευτου ανθρώπου να καταλογίζει ευθύνες σε άλλους για τα κακοπαθήματά του» (απαιδεύτου έργον το άλλοις εγκαλείν, εφ' οις αυτός πράσσει κακώς).

Εγώ δεν είπα ότι δεν έχουμε ευθύνη. Αυτό που έγραψα είχε μάλλον χιουμοριστική διάθεση...
Όσον αφορά τους Γερμανούς και ότι είπα για αυτούς, το είπα γιατί και αυτοί είναι στο "κόλπο", καθυστέρησαν χαρακτηριστικά και συντέλεσαν στην άνοδο των spreads κλπ.
Στην ζωή όταν κάνω ανασκόπηση των πράξεων μου καταλογίζω στον εαυτό μου αυτά που τυχόν παθαίνω και δεν τα χρεώνω.. Στο κάτω-κάτω στο χέρι όλων όσων γνωρίζουν την κατάσταση και το που οδεύουμε, είναι να την αλλάξουν (και όχι να περιμένουν μοιρολατρικά).
Το τι θα γίνει το γνώριζα και φώναζα γι' αυτό επώνυμα όπου είχα το βήμα. Και από την Δημοθοίνια.
Και για του λόγου το αληθές...

Πρόσφατα έλαβα ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με μια ανάλυση του Σ. Καλεντερίδη για το μέλλον του Ελληνισμού με τίτλο ΄΄Καλή τύχη Ελλάδα'' την οποία βρήκα χρήσιμη και παραθέτω κατωτέρω, με κάθε επιφύλαξη.

Φαινομενικά δεν έχει άμεση σχέση με το θέμα άλλα κατά την γνώμη μου ρίχνει φως και δίνει μια πιθανή ερμηνεία γιατί γίνεται, ότι γίνεται, στην Πατρίδα μας και κυρίως από ποιούς.

Καλή ανάγνωση!

<<<<<<<<<

Η γεωπολιτική αξία του ελληνικού χώρου, η γεωπολιτική συνείδηση του Έλληνα και η επικείμενη «εθνική συνεννόηση»!

Του Σάββα Καλεντερίδη

Εισαγωγή

Ο ελλαδικός χώρος, δηλαδή ο χώρος στον οποίο επεκτείνεται η επικράτεια της Ελλάδας και της Κύπρου, αν θεωρηθεί ως ενιαίο σύνολο, συμπεριλαμβανομένου και του θαλάσσιου χώρου που περικλείει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη των δυο χωρών, μπορεί, χωρίς αμφιβολία να λάβει τον τίτλο μιας από τις πιο σπουδαίες περιοχές, από γεωπολιτικής άποψης και αξίας, περιοχές του πλανήτη.

Όποιος κατέχει την ευρύτατη αυτή περιοχή, ελέγχει τους θαλάσσιους άξονες και τη θαλάσσια κυκλοφορία προς τον Εύξεινο Πόντο και το Σουέζ, αλλά και τον κόλπο των Αδάνων, στον οποίο καταλήγουν σημαντικοί αγωγοί μεταφοράς αργού πετρελαίου από τον Καύκασο και το Ιράκ.

Η γεωπολιτική αξία της περιοχής αυξάνεται ακόμα περισσότερο, αν επαληθευθούν δημοσιεύματα που φέρουν την περιοχή αυτή να διαθέτει υποθαλάσσια αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, που ξεπερνούν κατά πολύ το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια, με το οποίο, σημειωτέον, μηδενίζεται το δυσβάστακτο ελληνικό χρέος και Ελλάδα και Κύπρος μετατρέπονται σε πλούσιες από κάθε άποψη χώρες.

Οι Έλληνες έχουμε συγκροτήσει τοπική συνείδηση, με βάση την ιστορία και τον πολιτισμό της περιοχής από την οποία καταγόμαστε και εθνική συνείδηση κυρίως με βάση την μακρόχρονη ιστορία και τον πολιτισμό του ελληνικού έθνους. Και η συνείδηση αυτή, που έχει πάρει τα συγκεκριμένα σύγχρονα χαρακτηριστικά, σφυρηλατήθηκε κυρίως τα τελευταία διακόσια χρόνια, δηλαδή με την ίδρυση του ελλαδικού κράτους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στις προηγούμενες ιστορικές περιόδους, οι Έλληνες δεν είχαν ελληνική συνείδηση, όπως υποστηρίζουν διάφοροι ιστορικοί συγκεκριμένης 'σχολής' σκέψης. Μπορούμε δε να ισχυριστούμε ότι η εθνική συνείδηση ήταν ο κύριος παράγοντας που κινητοποίησε τους Έλληνες για να συμμετέχουν στους εθνικούς αγώνες, που οδήγησαν στη δημιουργία του ελληνικού και του κυπριακού κράτους.

Στο σημείωμα που ακολουθεί, θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε συνοπτικά τους βασικούς σταθμούς που έκριναν την τύχη του αιγαιακού χώρου, τους παράγοντες που την επηρέασαν και το ρόλο που μπορεί να παίξει ο ελληνικός λαός, για να προλάβει δυσάρεστες εξελίξεις στο θέμα της συν-εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας αυτού του χώρου.

Από τη γεώτρηση στον Πρίνο, στο Πολυτεχνείο και την Εισβολή

Τις αρχές της δεκαετίας του '70 η τότε κυβέρνηση προχώρησε στην εκμετάλλευση του πετρελαϊκού κοιτάσματος στην τοποθεσία Πρίνος, στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Καρβάλης και Θάσου. Δεν είναι γνωστές οι συνθήκες κάτω από τις οποίες η τότε κυβέρνηση των Συνταγματαρχών, που κατέλαβε την εξουσία με την έγκριση των ΗΠΑ, προχώρησε σε αυτήν την κίνηση και αν αυτό προκάλεσε την αντίδραση της Ουάσιγκτον.

Πάντως, μετά από αυτό ακολούθησε η ανατροπή της κυβέρνησης που επιχείρησε την εξόρυξη του πετρελαίου, μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, για να αναλάβει τα ηνία της χώρας ο ταξίαρχος Ιωαννίδης, με πολιτικές και αναλυτικές ικανότητες που τον καθιστούσαν απόλυτο ενεργούμενο των ΗΠΑ και του Εβραϊκού παράγοντα, που δια του Χένρι Κίσινγκερ -αμφότεροι- σχεδίασαν και προκάλεσαν το προδοτικό πραξικόπημα και την επακολουθήσασα τουρκική εισβολή στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974.

Τον Αύγουστο του 1974, και ενώ οι Τούρκοι κατείχαν το 7,5% του κυπριακού εδάφους, ένα προγεφύρωμα που στην ουσία ο κυπριακός λαός και η εθνοφρουρά ήταν σε θέση να εξαλείψουν ανά πάσα στιγμή, διεξάγεται ο Αττίλας 2, τον οποίο η κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή παρακολούθησε κυριολεκτικά ως απλός θεατής, να καταλαμβάνει το υπόλοιπο 30% του μαρτυρικού νησιού, προκαλώντας το θάνατο χιλιάδων Ελλήνων και στέλνοντας στην προσφυγιά 220 χιλιάδες Έλληνες.

Με την εισβολή και κατοχή, ο έλεγχος στο μαρτυρικό νησί πέρναγε στην κυριολεξία στα χέρια του διεθνή παράγοντα, ο οποίος θα έχει και τον κύριο ρόλο και μερίδιο, εκτός των άλλων, και στο θέμα της εκμετάλλευσης των τεράστιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου που βρίσκονται υποθαλασσίως στην ΑΟΖ της Κύπρου.

Η αποχώρηση της Ελλάδος από το ΝΑΤΟ και ο επιχειρησιακός έλεγχος του ΑιγαίοΑμέσως μετά την 'ολοκλήρωση' της εισβολής, η κυβέρνηση εθνικής ενότητας, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, προβαίνει σε μια εντελώς ακατανόητη ενέργεια και αποφασίζει την έξοδο της Ελλάδος από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, με βάση το σκεπτικό ότι η Ατλαντική Συμμαχία δεν απέτρεψε την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Το σκεπτικό αυτό, όμως, δεν στέκει, αφού η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, επιτέθηκε στην Κύπρο, δηλαδή σε μια χώρα που δεν ανήκε στο ΝΑΤΟ. Άρα, ειδικά στο ζήτημα αυτό, το ΝΑΤΟ ήταν 'αθώο', γι' αυτό και χαρακτηρίζουμεπαραπάνω την ενέργεια αυτή ως 'εντελώς ακατανόητη'.

Αποτέλεσμα;

Μέχρι τότε η Ελλάδα, ως μέλος του στρατιωτικού σκέλους του ΝΑΤΟ, είχε τον επιχειρησιακό έλεγχο του Αιγαίου, γεγονός που ισχυροποιούσε την εθνική μας κυριαρχία στον εν λόγω χώρο. Με την έξοδο της Ελλάδος από το στρατιωτικό σκέλος, για ακατανόητους λόγους, άνοιξε στην κυριολεξία ο 'ασκός του Αιόλου' σε αυτό το χώρο που αποτελεί το διαχρονικό πνεύμονα του Ελληνισμού.

Ενώ η Ελλάδα προχωρεί σε αυτήν την εντελώς ακατανόητη ενέργεια, η Τουρκία, δια του ο τότε υπουργού Εξωτερικών, Ιχσάν Σαμπρί Τσαγλαγιανγκίλ, χαρακτηρίζει για πρώτη φορά δημόσια ως "απαράδεκτη" την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, του οποίου πλέον η Αθήνα δεν έχει τον (νατοϊκό) επιχειρησιακό έλεγχο.

Από το Πρωτόκολλο της Βέρνης, στο Casus Belli και στο Μάρτη του '87.

Αμέσως μετά αρχίζει η Τουρκία το χορό των έμπρακτων διεκδικήσεων στο Αιγαίο, που οδηγεί στην υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Βέρνης, το 1977, από τους Καραμανλή-Ντεμιρέλ, με το οποίο οι δυο χώρες δεσμευόντουσαν να απέχουν από 'προκλητικές ενέργειες' σε συγκεκριμένες περιοχές στο Αιγαίο.

Το 1982, ακριβώς μετά την υπερψήφιση της Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, που ισχυροποιεί το δικαίμωα της Ελλάδος να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ., και ενώ η Ελλάδα έχει επανέλθει στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, με επαχθείς όρους και χωρίς να της έχει δοθεί και πάλι ο επιχειρησιακός έλεγχος του Αιγαίου, η Άγκυρα δηλώνει επίσημα για πρώτη φορά πως θεωρεί αιτία πολέμου (Casus Belli) την επέκταση των χωρικών υδάτων από τα έξι στα δώδεκα ναυτικά μίλια από πλευράς της Ελλάδος. Έκτοτε, αυτό παραμένει αμετακίνητη «στρατηγική θέση» της Άγκυρας, που έχει υπογραμμιστεί και επικυρωθεί με αποφάσεις του τουρκικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης.

Να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη ενέργεια της Άγκυρας έρχεται σε μια στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη σειρά κομματικών επιλογών της ελληνικής κυβέρνησης, ως αποτέλεσμα των οποίων η ελληνική Πολεμική Αεροπορία, που μέχρι τότε είχε τον ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ, αποδυναμώνεται σε τέτοιο βαθμό, σταδιακά, μέχρι να ολοκληρωθεί ο απόλυτος κομματικός έλεγχος της Πολεμικής Αεροπορίας, που σε κάποιο βαθμό αδυνατεί να κυριαρχήσει στον εναέριο χώρο του Αιγαίου. Αυτό έχει ως συνέπεια την αντικειμενική αδυναμία αποτελεσματικής αντιμετώπισης των 'τουρκικών' σχεδιασμών και προκλήσεων στο Αιγαίο.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Ελλάδα παρα-σύρεται στην Κρίση του Μάρτη του 1987, η οποία, παρά το φαινομενικά αποτελεσματικό χειρισμό της κρίσης σε επιχειρησιακό επίπεδο, 'τελειώνεται' με μια δήλωση της ελληνικής κυβέρνησης που στην ουσία 'γκριζάρει' ολόκληρο το Αιγαίο. Η ΈΝΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΚΡΊΣΗ ΣΤΟ Αιγαίο, στο πολιτικό επίπεδο έληξε με την δημόσια δήλωση-δέσμευση της Ελληνικής Κυβέρνησης, ότι δεν προτίθεται να διενεργήσει υποθαλάσσιες έρευνες στο Αιγαίο, όπως ευφυώς, οφείλουμε να ομολογήσουμε, είχε απαιτήσει ο Τουργκούτ Οζάλ.

Όμως η δήλωση της Κυβέρνησης, πρακτικά, «ακύρωσε» το Πρωτόκολλο της Βέρνης του 1976, μεταξύ των δυο χωρών, που καθόριζε συγκεκριμένες περιοχές αποφυγής 'προκλητικών ενεργειών' εκατέρωθεν, ενώ η δήλωση της ελληνικής κυβέρνησης, το Μάρτη του 1987, αναφερόμενη στο Αιγαίο, αφορά πλέον σε όλες τις περιοχές του.

Από την εφαρμογή της Σύμβασης για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας στη Μαδρίτη

Τον Νοέμβριο του 1994 η Ελλάδα ισχυροποιεί τη θέση της στο θέμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ, η οποία, παρεμπιπτόντως, αν γίνει, λύνονται ως δια μαγείας όλα τα ελληνοτουρκικά προβλήματα και κλείνονται ερμητικά όλα τα 'παράθυρα' που χρησιμοποιεί η Τουρκία για να προβάλλει τις απαράδεκτες διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Τότε η Ελλάδα αποκτά και επίσημα με βάση το γραπτό πλέον διεθνές δίκαιο το δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ., αφού τίθεται σε εφαρμογή η σχετική Συμφωνία για την εφαρμογή του

Τμήματος ΧΙ της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (Νέα Υόρκη, 29/7/1994) ν. 2321/1995 (ΦΕΚ Α/136/1995).

Η Τουρκία από την πλευρά της, για να αποκλείσει το ενδεχόμενο της επέκτασης, προετοιμάζεται στην ουσία για εφαρμογή του διακηρυγμένου Casus Belli, ενώ ταυτόχρονα ο επιτετραμμένος των ΗΠΑ στην Αθήνα πιέζει αφόρητα τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου να δηλώσει ότι η Ελλάδα δεν θα κάνει χρήση του δικαιώματος αυτού. Τελικά, τη δήλωση κάνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος δηλώνει ότι η Ελλάδα δεν θα προβεί σε επέκταση, διατηρεί όμως το δικαίωμα αυτό για το μέλλον, δικαίωμα το οποίο δεν έχε χρησιμοποιήσει μέχρι σήμερα, Νοέμβριο του 2010.

Μαδρίτη 1997: Η Ελλάδα αυτοκτονεί

Το 1996, η κυβέρνηση Σημίτη έρχεται αντιμέτωπη με μια κρίση Made in USA. Μηχανισμοί της Ουάσιγκτον κινητοποιούν πρόσωπα και μηχανισμούς σε ?γκυρα και Αθήνα και προκαλούν την Κρίση των Ιμίων, μια κρίση στην οποία επιχειρείται να συρθεί η Ελλάδα στο χείλος μιας πολεμικής σύγκρουσης με την Τουρκία, υπό το φόβο της οποίας θα κληθεί να υποχωρήσει, με καταστροφικά αποτελέσματα για το ζήτημα της κυριαρχίας της στο Αιγαίο. Η κρίση εξελίσσεται και ενώ η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να βυθίσει το σύνολο των πολεμικών σκαφών του τουρκικού στόλου που βρίσκονται στην περιοχή των Ιμίων και το Δ' Σώμα Στρατού τη Θράκη έχει τον απόλυτο έλεγχο των κινήσεων, η κυβέρνηση Σημίτη υποχωρεί και στην ουσία παραιτείται της κυριαρχίας ελληνικού εδάφους στα Ίμια, ενώ ταυτόχρονα με την πράξη της αυτή γκριζάρει ακόμα περισσότερο ολόκληρο το Αιγαίο.

Ενώ ο πρωθυπουργός Σημίτης ευχαριστεί τους Αμερικανούς γιατί με τη μεσολάβησή τους απέτρεψαν τον πόλεμο μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας, ένα χρόνο μετά, 'επισφραγίζει' το ολίσθημα των Ιμίων με την Διακήρυξη της Μαδρίτης, όπου η Ελλάδα αναγνωρίζει «νόμιμα ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο», νομιμοποιώντας στην ουσία το Casus Belli της ?γκυρας. Να σημειώσουμε ότι είναι σε όλους γνωστό, προφανώς εκτός από εκείνους που συνυπέγραψαν την εν λόγω διακήρυξη, ότι όταν έχεις ζωτικά συμφέροντα, αναγνωρισμένα και από το 'άλλον', νομιμοποιείσαι να τα υπερασπιστείς ακόμα και με πόλεμο. Δηλαδή, με άλλα λόγια, η ίδια η Ελλάδα νομιμοποίησε στην ουσία το Casus Belli της ?γκυρας.
Παρεμπιπτόντως, όταν την ίδια μέρα, στη Μαδρίτη, ρωτήθηκε, από κάποιον φίλο που ήταν παρών, ο αείμνηστος Γιάννος Κρανιδιώτης γι' αυτό το εθνικό ολίσθημα, είπε ότι 'μας πίεσε αφόρητα η Ολμπράιτ', η οποία, πρέπει να ομολογήσουμε, όντως αποδείχτηκε συνεπής συνεχιστής της αποστολής που είχε αναλάβει από τη δεκαετία του '70 ο Χένρυ Κίσσιγκερ.

Η περιπέτεια των «Διερευνητικών Επαφών»

Ενώ σταδιακά αποψιλώνεται και αποδυναμώνεται η κυριαρχία της Ελλάδος στο Αιγάιο, υπό την υψηλή εποπτεία της Ουάσιγκτον, ακολουθεί η υιοθέτηση της πρακτικής των «Διερευνητικών Επαφών Ελλάδος-Τουρκίας» και το καταστροφικό Σχέδιο Αννάν, που εκπορεύτηκε και εκπονήθηκε από τους ίδιους κύκλους και το οποίο, παρότι αποδέχτηκε και στήριξε η πλειοψηφία των πολιτικών παραγόντων σε Κύπρο και Ελλάδα, είχε τη γενναιότητα και τη σοφία να απορρίψει ο κυπριακός λαός, που έτυχε να έχει για μπροστάρη τον Τάσο Παπαδόπουλο,που είχε την έστω και άτυπη στήριξη του διδύμου Καραμανλή-Μολυβιάτη.

Επανερχόμενοι στις διερευνητικές επαφές, να σημειώσουμε ότι αυτές διανύουν ήδη τον 46ο κύκλο, εμπεδώνοντας προφανώς στην ελληνική αλλά και στη διεθνή κοινή γνώμη ότι όλο και κάποια βάση θα έχουν οι τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο, αφού η Ελλάδα δέχεται να στροβιλίζεται στους κύκλους των διερευνητικών επαφών, ενώ η Τουρκία συνεχίζει ταυτόχρονα να διακηρύσσει ότι θα θεωρήσει ως αιτία πολέμου ακόμα και την επέκταση πάνω από τα έξι μίλια στο Ιόνιο Πέλαγος, ενώ η ?γκυρα διεκδικεί ακόμα και τη Γαύδο σε διαδικασίες του ΝΑΤΟ και ενώ συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό οι αέναοι κύκλοι των παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου της Ελλάδος από την τουρκική πολεμική αεροπορία και οι 'κρουαζιέρες' του τουρκικού πολεμικού ναυτικού σε Μύκονο και Ραφήνα.

Πλησιάζοντας στο «Δια ταύτα:»Η πορεία της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων παγκοσμίως, επιβάλλει το άνοιγμα καινούργιων 'κύκλων' στο θέμα αυτό. Με άλλα λόγια, έρχεται η σειρά των κοιτασμάτων της ΝΑ Μεσογείου, της Κρήτης-Λυβικού Πελάγους και του Αιγαίου, με τον Ελληνισμό να βρίσκεται σε κατάσταση αντικειμενικής αδυναμίας να διεκδικήσει αυτό που ιστορικά και νόμιμα, με βάση το διεθνές δίκαιο, του ανήκει στο θέμα αυτό. Βρίσκεται σε αντικειμενική αδυναμία να διεκδικήσει το δικαίωμά του να εκμεταλλευτεί τον υποθαλάσσιο πλούτο πουβρίσκεται στην ελλαδική και κυπριακή επικράτεια, ως αποτέλεσμα της καλοσχεδιασμένης παρέμβασης του διεθνούς παράγοντα εδώ και δεκαετίες.

Η αναφερόμενη αντικειμενική αδυναμία έγκειται στο γεγονός ότι η Κύπρος είναι δέσμια του Αττίλα και όσων τον προκάλεσαν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και η Ελλάδα με αποψιλωμένη κυριαρχία σε εκτεταμένες περιοχές του ελλαδικού χώρου και υπό το φάσμα της απειλής της χρεοκοπίας και του Μνημονίου, που όπως δήλωσε με τον πιο επίσημο τρόπο ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου, δεν μας επιτρέπει να ασκήσουμε ελεύθερα την εθνική μας κυριαρχία. Και όλα αυτά συμβαίνουν με ένα πολιτικό σύστημα σκοπίμως και τεχνηέντως κατακερματισμένο καέναν λαό που βομβαρδίζεται από τα πυρά των ΜΜΕ, που ασκούν στην ουσία ένα ψυχολογικό πόλεμο εναντίον του, ένας πόλεμος που κορυφώθηκε με την απειλή της χρεοκοπίας.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι προηγήθηκε η απόπειρα του Καραμανλή να 'βάλει' στο παιχνίδι και τον ρωσικό παράγοντα, το 2007, για να ακολουθήσει η 'αποκάλυψη' του υπαρκτού σκανδάλου τον ομολόγων, οι πυρκαγιές, η αποκάλυψη του 'σκανδάλου' Ζαχόπολου, η αποκάλυψη του σκανδάλου του Βατοπεδίου κλπ. Η αναφορά μας αυτή δεν γίνεται για να επιδαψιλεύσουμε δάφνες στον Κ. Καραμανλή. Αυτό το κάνει ο ελληνικός λαός όταν κληθεί σε εκλογικές αναμετρήσεις, αλλά και η ίδια η ιστορία. Αναφερόμαστε στο θέμα για να τονίσουμε την εμπλοκή του διεθνούς παράγοντα, ο οποίος δεν ενοχλείται από αντίστοιχες κινήσεις της Τουρκίας, που έχει ήδη έναν αγωγό με τη Ρωσία, έχει υπογράψει συμφωνία για κατασκευή ρωσικού πυρηνικού αντιδραστήρα στη Μερσίνα και σχεδιάζει την κατασκευή δεύτερου ρωσο-τουρκικού αγωγού. Αυτό μας επιτρέπει να συμπεράνουμε ότι οι ΗΠΑ, που δεν ενοχλούνται από την εκτεταμένη ενεργειακή και οικονομική συνεργασία της Τουρκίας με τη Ρωσία, ενοχλούνται με την εμπλοκή του ρωσικού παράγοντα στα ενεργειακά και οικονομικά της Ελλάδος, όχι μόνο λόγω τουNabucco αλλά και γιατί προφανώς θεωρούν ότι η οικονομική και γεωπολιτική εμπλοκή της Ρωσίας στα ελληνικά πράγματα, είναι δυνατόν να περιπλέξει τα πράγματα και να θέσει σε κίνδυνο τον αμερικανικό σχεδιασμό στο Αιγαίο.
>
Βρισκόμαστε στο Φθινόπωρο του 2010, και όπως προαναφέραμε, το ζητούμενο για το θέμα μας είναι το πώς θα εξουδετερωθεί πλήρως ο παράγοντας Ελλάδα και Ελληνισμός, για να μην είναι σε θέση να διεκδικήσει τα δικαιώματά του στο ζήτημα της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων στην περιοχή ΝΑ Μεσόγειος-Κρήτη-Λυβικό Πέλαγος-Αιγαίο.
>
Είναι κοινά παραδεκτό ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε ασφυκτικό κλοιό και κατά την άποψή μας εκείνο που επιδιώκεται από το διεθνή παράγοντα είναι ο πλήρης έλεγχος του πολιτικού συστήματος και η ολοκληρωτική εξουδετέρωση ακόμα και της εκδήλωσης διάθεσης του ελληνικού λαού να διεκδικήσει το δικαίωμα διαχείρισης του εθνικού πλούτου. Για έλεγχο των ΜΜΕ δεν μιλάμε, γιατί αυτός ούτως ή άλλως είναι δεδομένος.

Θα προσπαθήσουμε να μιλήσουμε για το ρόλο που μπορεί να παίξει ο ελληνικός λαός.
>
Ο ελληνικός λαός, αφού υπέστη μήνες τώρα το ανηλεές σφυροκόπημα αυτού του ιδιότυπου ψυχολογικού πολέμου που δέχεται από τα ΜΜΕ από τις δημόσιες συχνότητες, που, παρεμπιπτόντως, θεωρούνται εθνική περιουσία και δημόσιο αγαθό, υπό την πίεση της χρεοκοπίας, της Τουρκίας, των Σκοπίων, της Αλβανίας και των εκατομμυρίων λαθρομεταναστών, που για έναν εξαιρετικά περίεργο λόγο δεν επιλέγουν τη Βουλγαρία, που ανήκει και αυτή στην Ε.Ε., αλλά αποκλειστικά και μόνον την Ελλάδα, φαίνεται αδύναμος να αντιληφθεί τί πραγματικά 'παίζεται' με τα κόμματα να αδυνατούν να τον κινητοποιήσουν, για τους λόγους που λίγο-πολύ προαναφέρθηκανΗ κυβέρνηση, που φέρει την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, υπό το βάρος των τεράστωιν οικονομικών προβλημάτων που καλείται να διαχειριστεί και με τους περιορισμούς που θέτει το Μνημόνιο, έχει περιορισμένες δυνατότητες να αντιδράσει και να συσπειρώσει τον κόσμο γύρω της. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που μπορούν εν δυνάμει να αντιδράσουν και συσπειρώσουν γύρω τους κόσμο, δέχονται ασφυκτικές πιέσεις από πολιτικούς παράγοντες που δρουν διαλυτικά και αποσταθεροποιητικά στο εσωτερικό τους και από κόμματα πουφυτρώνουν στην κυριολεξία σαν μανιτάρια δεξιά και αριστερά.

Με άλλα λόγια, ο ελληνικός λαός, στην ουσία είναι αποκλεισμένος από τις εξελίξεις και δεν ερωτάται καν για τις σοβαρότατες αποφάσεις που πρόκειται να ληφθούν. Και όλα αυτά γιατί το πολιτικό σύστημα και κυρίως τα κόμματα, αποκομμένα από το λαό, έχουν καταντήσει να είναι μηχανισμοί που καταναλώνουν και κατατρώγουν αδηφάγα τα τεράστια κονδύλια της χρηματοδότησής τους από τον κρατικό κορβανά, χωρίς να τον εκπροσωπούν και χωρίς να εκφράζουν πλέον την αυθεντική λαϊκή βούληση.

(Ελπίζουμε όχι τραγικός) Επίλογος

Ενώ η κατάσταση έχει έτσι όπως προσπαθήσαμε να περιγράψουμε στο σημείωμα αυτό, ακούμε, μαθαίνουμε και διαισθανόμαστε ότι το επόμενο διάστημα θα επιχειρηθεί να επιτευχθεί ενός είδους «εθνική συνεννόηση» για τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος, στα οποία θα συμπεριλαμβάνεται και το θέμα της συν-εκμετάλλευσης του Αιγαίου.
>
Το πολιτικό σύστημα και ο πολιτικός κόσμος, που έδωσε εξετάσεις και απέτυχε και το 1919-1922, και το 1944-1949, και το 1960-1967, και το 1974-1981 και το 1981-1996 και το 1996-2010, κατά πάσα πιθανότητα θα κληθεί να λάβει σοβαρότατες αποφάσεις για την επιβίωση της Πατρίδας και του Ελληνισμού. Και όλα αυτά ερήμην του ελληνικού λαού.
>
Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο τώρα. Σε όλες τις προηγούμενες περιόδους, ο ελληνικός λαός, αντί να είναι ο ίδιος ο παράγοντας που ρυθμίζει τις εξελίξεις, πάντα επ' ωφελεία των συμφερόντων του Έθνους και της Πατρίδος, χρησιμοποιήθηκε από κόμματα, κλίκες και σκοτεινά συμφέροντα ως άλλοθι και σύρθηκε σε καταστροφικές για τη χώρα εσωτερικές αντιπαραθέσεις και διχασμούς.
>
>Αν αναρωτηθούμε για πιο λόγο δεν διεκδικεί ο ελληνικός λαός το ρόλο που του ανήκει στις εξελίξεις, ενώ όταν καλείται να αγωνιστεί και να προσφέρει το αίμα του, δηλώνει πάντοτε παρών, θα διαπιστώσουμε ότι ο ελληνικός λαός, ενώ διαθέτει συγκροτημένη εθνική συνείδηση που τρέφει έναν απαράμιλλο πατριωτισμό, δεν διαθέτει γεωπολιτική συνείδηση, που θα του επέτρεπε να διεκδικεί και έχει ρόλο στις μεγάλες αποφάσεις και θα έβαζε φρένο στον αυθορμητισμό του, που αποτέλεσε πηγή τεράστιων κακών στο παρελθόν.
>
Πιστεύουμε λοιπόν ότι ο ελληνικός λαός ήταν εύκολο θύμα και έπεσε στις παγίδες που στήθηκαν τις προηγούμενες περιόδους για να εξυπηρετήσουν τα γεωπολιτικά συμφέροντα του διεθνή παράγοντα κάθε φορά. Και στις παγίδες αυτές παρασύρθηκε και έπεσε ο ελληνικός λαός γιατί δεν είχε την γεωπολιτική συνείδηση που επιβάλλεται να έχει κάθε φορά, με βάση πάντα τη θέση της Ελλάδος και της Κύπρου στο χάρτη των γεωπολιτικών συμφερόντων.
>
Η περίοδος που διανύουμε και η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη για την επιβίωση της Πατρίδας και του Ελληνισμού.

Αν η κυοφορούμενη συν-εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου, που 'μαγειρεύεται' γίνει υπό όρους που δεν εξασφαλίζουν το μερίδιο που δικαιούται η Ελλάδα και επιβάλλουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο, η χώρα και ο ελληνισμός οδηγείται στην ολοκληρωτική καταστροφή.

Επειδή ακούγονται διάφορα, μια που ασκείται μυστική διπλωματία στο θέμα, αν εκτός από τις περιοχές που γειτνιάζουν με τις μικρασιατικές ακτές, η Ελλάδα αναγνωρίσει δικαιώματα νομής στην Τουρκία και σε περιοχές που βρίσκονται δυτικά των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και επειδή η νομή συνιστά και ιδιοκτησία-κυριαρχία, υπάρχει ο κίνδυνος μετά τη συνεκμετάλλευση να μιλάμε πλέον για συγκυριαρχία σε περιοχές στις οποίες η Τουρκία πριν μερικές δεκαετίες δεν είχε κανένα απολύτως δικαίωμα.

Όλα δείχνουν ότι βρισκόμαστε στο''Δια ταύτα''. Ο πολιτικός κόσμος και το πολιτικό σύστημα έχουν τα χαρακτηριστικά που όλοι γνωρίζουμε.

Επειδή συνεχίζουμε θεωρούμε ότι ο ελληνικός λαός διαθέτει ανεξάντλητες δυνάμεις, ελπίζουμε τη φορά αυτή, με πυξίδα τις πικρές εμπειρίες του παρελθόντος, που παρασύρθηκε σε αδελφοκτόνες συγκρούσεις, εξυπηρετώντας άθελά του τα συμφέροντα των ξένων, να αντλήσει μαθήματα από το παρελθόν και να βρει τη δύναμη και τη σοφία που απαιτούν η περιστάσεις και η ιστορική συγκυρία, για να επιβάλλει τη δική του βούληση στις αποφάσεις που θα κληθούν να λάβουν οι πολιτικοί δρώντες, οι οποίοι μέχρι σήμερα έκαναν ό,τι είναι δυνατόν για ναμην δικαιούνται της εμπιστοσύνης μας.

Ας ελπίσουμε, λοιπόν, την καλύτερη λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και κυρίως σε αυτό της συν-εκμετάλλευσης του Αιγαίου, να βρει -πάντα στα πλαίσια του Συντάγματος και της λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος- τον προσφορότερο τρόπο για τα συμφέροντα του Έθνους και της Πατρίδας και να τη δώσει ο κυρίαρχος λαός.

Καλή τύχη Ελλάδα