Ο επόμενος 11-ετής κύκλος του ήλιου θα είναι κατά 50% ισχυρότερος
Οι κοσμικές θύελλες, που ξεκινούν από τον ήλιο και μπορούν να καταστρέψουν τα ηλεκτρικά δίκτυα της γης όπως και τους δορυφόρους που είναι σε τροχιά, θα μπορούσαν να είναι 50 τοις εκατό ισχυρότερες στον επόμενο 11-ετή ηλιακό κύκλο απ' ό,τι ήταν στον τελευταίο κύκλο, λένε ειδικοί επιστήμονες.
Χρησιμοποιώντας ένα νέο υπολογιστικό μοντέλο, στο οποίο ελήφθη υπόψη τι συμβαίνει κάτω από την επιφάνεια του ήλιου, καθώς και δεδομένα από προηγούμενους ηλιακούς κύκλους, οι αστρονόμοι κατέληξαν σε μια μεγάλης εμβέλειας πρόβλεψη για την επερχόμενη ηλιακή δραστηριότητα, που θα μπορούσε να ξεκινήσει αυτή τη χρονιά ή το αργότερο μέχρι το 2008.
Δεν έδωσαν βέβαια καμία συγκεκριμένη πρόβλεψη για τις ηλιακές καταιγίδες, αλλά ελπίζουν να διατυπώσουν έγκαιρες προειδοποιήσεις που θα δώσουν στις ηλεκτρικές επιχειρήσεις και στους χειριστές των δορυφόρων μερικές ημέρες καιρό για να προετοιμαστούν.
"Η πρόβλεψη ενός πιο ενεργού ηλιακού κύκλου δυνητικά σημαίνει περισσότερες διακοπές των τηλεπικοινωνιών, περισσότερες βλάβες σε δορυφόρους, μπλακ άουτ σε δίκτυα ηλεκτροδότησης και πιο επικίνδυνες συνθήκες για τους αστροναύτες", σχολιάζει ο Richard Behnke του Τμήματος Έρευνας Ανώτερης Ατμόσφαιρας. "H πρόβλεψη και η κατανόηση του διαστημικού καιρού θα είναι σύντομα πιο ζωτικής σημασίας από ότι ήταν στο παρελθόν", επεσήμανε.
Δεξιά στον ήλιο βρίσκουμε στην φωτόσφαιρα σκοτεινές περιοχές ή κηλίδες με μια θερμοκρασία 3.000 βαθμών μόνο, σε αντίθεση με την φωτόσφαιρα που έχει 6.000 βαθμούς. Οι σκοτεινές κηλίδες έχουν έκταση εκατομμύρια χιλιόμετρα, εμφανίζονται σε ζεύγη ή ομάδες, δημιουργούν μαγνητικά πεδία ενώ διαρκούν αρκετές εβδομάδες. Ο επαναλαμβανόμενος 11-ετής κύκλος των κηλίδων ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από τον Γαλιλαίο.
Η πρόβλεψη, κατά προσέγγιση ανάλογη με την πρόωρη πρόβλεψη μιας βαριάς εποχής τυφώνα στη γη, περιλαμβάνει τον αριθμό ηλιακών κηλίδων στην ηλιακή επιφάνεια
Η πρόγνωση είναι κατά προσέγγιση ανάλογη με την πρόωρη πρόγνωση μιας δυναμικής εποχής τυφώνων στη Γη και αφορά τον αριθμό των ηλιακών κηλίδων στην επιφάνεια του ήλιου, φαινόμενα που έχουν ελεγχθεί για έναν περισσότερο από αιώνα..
Κάθε 11 χρόνια περίπου, ο ήλιος περνά από μια ενεργή περίοδο με πολλές ηλιακές κηλίδες να εμφανίζονται στην επιφάνεια του. Αυτό είναι σημαντικό, δεδομένου ότι οι ηλιακές θύελλες -- που συνδέονται με τα παραμορφωμένα (συστραμμένα) μαγνητικά πεδία που μπορούν να εκσφενδονίσουν προς το διάστημα ενεργητικά σωματίδια -- τείνουν να εμφανιστούν κοντά στις ηλιακές κηλίδες.
Ο ήλιος είναι τώρα σε μια σχετικά ήρεμη περίοδο, αλλά αναμένεται να γίνει πιο ενεργός σύντομα, λένε οι επιστήμονες. Εντούτοις, υπάρχει μια διαφωνία μεταξύ τους ως προς το εάν η ενεργός περίοδος θα αρχίσει μέσα στους επόμενους μήνες -- αργά το 2006 ή αρχές του 2007 -- ή στα τέλη του 2007 ή αρχές του 2008.
Όποτε αρχίσει, η νέα μέθοδος της πρόβλεψης των καταιγίδων παρουσιάζει ότι, η δραστηριότητα της ηλιακής κηλίδας είναι πιθανό να είναι 30% έως 50% ισχυρότερη από την τελευταία ενεργή περίοδο. Η κορυφή του τελευταίου κύκλου ήταν το 2001 αλλά η της περίοδος δραστηριότητας μπορεί να εκταθεί σε ένα μεγάλο τμήμα μιας δεκαετίας.
Ο ισχυρότερος γνωστός καταγεγραμμένος ηλιακός κύκλος εμφανίστηκε προς το τέλος της δεκαετίας του '50, όταν όμως υπήρχαν λίγοι δορυφόροι και δεν βρισκόταν κανένας αστροναύτης σε τροχιά, ενώ και τα ηλεκτρικά δίκτυα ήταν λιγότερο εξαπλωμένα.
Εάν μια παρόμοια ενεργή περίοδος εμφανιστεί και τώρα, ο αντίκτυπος είναι δύσκολο να προβλεφθεί, σύμφωνα με τον Joseph Kunches του Διαστημικού Κέντρου Περιβάλλοντος.
"Είναι αρκετά αβέβαιο τι θα συνέβαινε τώρα, κάτι που καθιστά αυτήν την εργασία πιο σχετική", υποστηρίζει ο Kunches.
Όταν φθάνει το ηλιακό μέγιστο του 11-ετούς κύκλου και οι ηλιακές κηλίδες μαυρίζουν την όψη του ήλιου, το μαγνητικό πεδίο του αστεριού μας αρχίζει να αλλάζει. Οι ηλιακές κηλίδες είναι τοποθεσίες όπου έντονοι μαγνητικοί βρόχοι -- εκατοντάδες φορές ισχυρότεροι από το μαγνητικό πεδίο που το περιβάλλει -- κινούνται προς τα πάνω μέσω της φωτόσφαιρας.
Οι μεσημβρινές ροές στην επιφάνεια του ήλιου μεταφέρουν τα μαγνητικά πεδία από τις κηλίδες - που βρίσκονται σε ένα μέσο γεωγραφικό πλάτος - προς τους πόλους του ήλιου. Οι πόλοι αλλάζουν φορά, επειδή αυτές οι ροές αλλάζουν τη φορά της μαγνητικής ροής.
Πηγή: Reuters, 6 Μαρτίου 2006
Οι κοσμικές θύελλες, που ξεκινούν από τον ήλιο και μπορούν να καταστρέψουν τα ηλεκτρικά δίκτυα της γης όπως και τους δορυφόρους που είναι σε τροχιά, θα μπορούσαν να είναι 50 τοις εκατό ισχυρότερες στον επόμενο 11-ετή ηλιακό κύκλο απ' ό,τι ήταν στον τελευταίο κύκλο, λένε ειδικοί επιστήμονες.
Χρησιμοποιώντας ένα νέο υπολογιστικό μοντέλο, στο οποίο ελήφθη υπόψη τι συμβαίνει κάτω από την επιφάνεια του ήλιου, καθώς και δεδομένα από προηγούμενους ηλιακούς κύκλους, οι αστρονόμοι κατέληξαν σε μια μεγάλης εμβέλειας πρόβλεψη για την επερχόμενη ηλιακή δραστηριότητα, που θα μπορούσε να ξεκινήσει αυτή τη χρονιά ή το αργότερο μέχρι το 2008.
Δεν έδωσαν βέβαια καμία συγκεκριμένη πρόβλεψη για τις ηλιακές καταιγίδες, αλλά ελπίζουν να διατυπώσουν έγκαιρες προειδοποιήσεις που θα δώσουν στις ηλεκτρικές επιχειρήσεις και στους χειριστές των δορυφόρων μερικές ημέρες καιρό για να προετοιμαστούν.
"Η πρόβλεψη ενός πιο ενεργού ηλιακού κύκλου δυνητικά σημαίνει περισσότερες διακοπές των τηλεπικοινωνιών, περισσότερες βλάβες σε δορυφόρους, μπλακ άουτ σε δίκτυα ηλεκτροδότησης και πιο επικίνδυνες συνθήκες για τους αστροναύτες", σχολιάζει ο Richard Behnke του Τμήματος Έρευνας Ανώτερης Ατμόσφαιρας. "H πρόβλεψη και η κατανόηση του διαστημικού καιρού θα είναι σύντομα πιο ζωτικής σημασίας από ότι ήταν στο παρελθόν", επεσήμανε.
Δεξιά στον ήλιο βρίσκουμε στην φωτόσφαιρα σκοτεινές περιοχές ή κηλίδες με μια θερμοκρασία 3.000 βαθμών μόνο, σε αντίθεση με την φωτόσφαιρα που έχει 6.000 βαθμούς. Οι σκοτεινές κηλίδες έχουν έκταση εκατομμύρια χιλιόμετρα, εμφανίζονται σε ζεύγη ή ομάδες, δημιουργούν μαγνητικά πεδία ενώ διαρκούν αρκετές εβδομάδες. Ο επαναλαμβανόμενος 11-ετής κύκλος των κηλίδων ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από τον Γαλιλαίο.
Η πρόβλεψη, κατά προσέγγιση ανάλογη με την πρόωρη πρόβλεψη μιας βαριάς εποχής τυφώνα στη γη, περιλαμβάνει τον αριθμό ηλιακών κηλίδων στην ηλιακή επιφάνεια
Η πρόγνωση είναι κατά προσέγγιση ανάλογη με την πρόωρη πρόγνωση μιας δυναμικής εποχής τυφώνων στη Γη και αφορά τον αριθμό των ηλιακών κηλίδων στην επιφάνεια του ήλιου, φαινόμενα που έχουν ελεγχθεί για έναν περισσότερο από αιώνα..
Κάθε 11 χρόνια περίπου, ο ήλιος περνά από μια ενεργή περίοδο με πολλές ηλιακές κηλίδες να εμφανίζονται στην επιφάνεια του. Αυτό είναι σημαντικό, δεδομένου ότι οι ηλιακές θύελλες -- που συνδέονται με τα παραμορφωμένα (συστραμμένα) μαγνητικά πεδία που μπορούν να εκσφενδονίσουν προς το διάστημα ενεργητικά σωματίδια -- τείνουν να εμφανιστούν κοντά στις ηλιακές κηλίδες.
Ο ήλιος είναι τώρα σε μια σχετικά ήρεμη περίοδο, αλλά αναμένεται να γίνει πιο ενεργός σύντομα, λένε οι επιστήμονες. Εντούτοις, υπάρχει μια διαφωνία μεταξύ τους ως προς το εάν η ενεργός περίοδος θα αρχίσει μέσα στους επόμενους μήνες -- αργά το 2006 ή αρχές του 2007 -- ή στα τέλη του 2007 ή αρχές του 2008.
Όποτε αρχίσει, η νέα μέθοδος της πρόβλεψης των καταιγίδων παρουσιάζει ότι, η δραστηριότητα της ηλιακής κηλίδας είναι πιθανό να είναι 30% έως 50% ισχυρότερη από την τελευταία ενεργή περίοδο. Η κορυφή του τελευταίου κύκλου ήταν το 2001 αλλά η της περίοδος δραστηριότητας μπορεί να εκταθεί σε ένα μεγάλο τμήμα μιας δεκαετίας.
Ο ισχυρότερος γνωστός καταγεγραμμένος ηλιακός κύκλος εμφανίστηκε προς το τέλος της δεκαετίας του '50, όταν όμως υπήρχαν λίγοι δορυφόροι και δεν βρισκόταν κανένας αστροναύτης σε τροχιά, ενώ και τα ηλεκτρικά δίκτυα ήταν λιγότερο εξαπλωμένα.
Εάν μια παρόμοια ενεργή περίοδος εμφανιστεί και τώρα, ο αντίκτυπος είναι δύσκολο να προβλεφθεί, σύμφωνα με τον Joseph Kunches του Διαστημικού Κέντρου Περιβάλλοντος.
"Είναι αρκετά αβέβαιο τι θα συνέβαινε τώρα, κάτι που καθιστά αυτήν την εργασία πιο σχετική", υποστηρίζει ο Kunches.
Όταν φθάνει το ηλιακό μέγιστο του 11-ετούς κύκλου και οι ηλιακές κηλίδες μαυρίζουν την όψη του ήλιου, το μαγνητικό πεδίο του αστεριού μας αρχίζει να αλλάζει. Οι ηλιακές κηλίδες είναι τοποθεσίες όπου έντονοι μαγνητικοί βρόχοι -- εκατοντάδες φορές ισχυρότεροι από το μαγνητικό πεδίο που το περιβάλλει -- κινούνται προς τα πάνω μέσω της φωτόσφαιρας.
Οι μεσημβρινές ροές στην επιφάνεια του ήλιου μεταφέρουν τα μαγνητικά πεδία από τις κηλίδες - που βρίσκονται σε ένα μέσο γεωγραφικό πλάτος - προς τους πόλους του ήλιου. Οι πόλοι αλλάζουν φορά, επειδή αυτές οι ροές αλλάζουν τη φορά της μαγνητικής ροής.
Πηγή: Reuters, 6 Μαρτίου 2006
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Ο Ηλιος ετοιμάζεται για το μέγιστο του.
Δεν μπορείτε να πείτε τι συμβαίνει με την πρώτη ματιά, αλλά οι επιστήμονες λένε ότι ο ήλιος υποβλήθηκε μόλις σε μια σημαντική αλλαγή. Το μαγνητικό πεδίο του αστεριού μας έχει κτυπήσει. Σίγουρο σημάδι πως το ηλιακό μέγιστο είναι εδώ κοντά.
Ο μαγνητικός βόρειος πόλος του ήλιου, που ήταν στο βόρειο ημισφαίριο ακριβώς μερικούς μήνες πριν, δείχνει τώρα το νότο. Είναι μια κατάσταση αναστροφής, αλλά όχι και απροσδόκητη για τους επιστήμονες της NASA.
(Οι κύκλοι του Ήλιου, με την βοήθεια των ακτίνων-Χ. Παρατηρούμε πως πλησιάζει στο μέγιστό του.)
"Αυτό συμβαίνει πάντα, κοντά στην εποχή του ηλιακού μεγίστου," λέει ο David Hathaway, ένας ηλιακός φυσικός στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall . "Οι μαγνητικοί πόλοι ανταλλάσσουν τις θέσεις τους, στην αιχμή του κύκλου των ηλιακών κηλίδων. Στην πραγματικότητα, είναι μια καλή ένδειξη ότι το maximum της ηλιακής δραστηριότητας είναι πραγματικά εδώ."
Οι μαγνητικοί πόλοι του ήλιου θα παραμείνουν έτσι αντεστραμμένοι μέχρι το έτος 2012, όταν θα αντιστραφούν και πάλι. Αυτή η μετάβαση συμβαίνει, όσο ξέρουμε, στην αιχμή κάθε 11-ετούς κύκλου.
Επισης η ΝΑΣΑ ανακοινωσε προσφατα οτι το ετος 2012 η γη θα δεχτει για πρωτη φορα στην ιστορια της επιδραση ακτινοβολιων με αγνωστα και <ιδιομορφα αποτελεσματα>.
Μερικα γεγονοτα ακομα που θα λαβουν χωρα το 2012 ειναι τα εξης.
Συνοδος του 2012 Αρης,Κρονος,Ερμης,Ηλιος,Αφροδιτη,Σεληνη,Διας
Ημερολογιο Μαγιας Τελος Χωρου-Χρονου ετος 2012
Timewave zero: Η μαθηματικη θεωρια του Terence McKenna για το τελος του χρονου
Η εκλειπτικη του Ηλιακου μας συστηματος ευθυγραμμιζεται με αυτην του Σειριου
Αντιστροφη των πολων της Γης. Αναμενεται το 2012.
Το γήινο μαγνητικό πεδίο αντιστρέφεται επίσης αλλά με λιγότερη συχνότητα. Οι διαδοχικές αντιστροφές συμβαίνουν κατά διαστήματα από 5 χιλιάδες έτη έως και 50 εκατομμύρια έτη. Η τελευταία αντιστροφή συνέβη 740.000 έτη πριν. Μερικοί ερευνητές σκέφτονται πως ο πλανήτης ότι μας είναι πλήρης ημερών για μια ακόμη αντιστροφή, αλλά κανένας δεν ξέρει ακριβώς πότε θα εμφανιστεί η επόμενη αντιστροφή.
Αν και τα ηλιακά και επίγεια μαγνητικά πεδία συμπεριφέρονται διαφορετικά, έχουν κάτι κοινό: η μορφή τους. Κατά τη διάρκεια του ηλιακού ελάχιστου το πεδίο του ήλιου, όπως της γης, μοιάζει με το φάσμα ενός μαγνήτη, με μεγάλους κλειστούς βρόχους κοντά τον ισημερινό και τις ανοικτές δυναμικές γραμμές του πεδίου κοντά τους πόλους. Οι επιστήμονες καλούν έναν τέτοιο πεδίο "δίπολο". Το διπολικό πεδίο του ήλιου είναι περίπου τόσο ισχυρό όσο ο μαγνήτης ενός ψυγείου, ή περίπου 50 Gauss (μια μονάδα της μαγνητικής έντασης). Το γήινο μαγνητικό πεδίο είναι 100 φορές πιό ασθενές.
(Το βασικό μαγνητικό πεδίο του ήλιου, όπως και της γης, μοιάζει και αυτό με το φάσμα ενός ευθύγραμμου μαγνήτη)
Όταν φθάνει το ηλιακό μέγιστο και οι ηλιακές κηλίδες μαυρίζουν την όψη του ήλιου, το μαγνητικό πεδίο του αστεριού μας αρχίζει να αλλάζει. Οι ηλιακές κηλίδες είναι τοποθεσίες όπου έντονοι μαγνητικοί βρόχοι -- εκατοντάδες φορές ισχυρότεροι από το μαγνητικό πεδίο που το περιβάλλει -- κινούνται προς τα πάνω μέσω της φωτόσφαιρας.
"Οι μεσημβρινές ροές στην επιφάνεια του ήλιου μεταφέρουν τα μαγνητικά πεδία από τις κηλίδες μέσου πλάτους στους πόλους του ήλιου," εξηγεί ο Hathaway. "Οι πόλοι αλλάζουν φορά, επειδή αυτές οι ροές αλλάζουν τις φορές της μαγνητικής ροής." Το διπολικό πεδίο αποδυναμώνεται σταθερά καθώς η αντίθετη κατευθυνόμενη ροή συσσωρεύεται στους πόλους του ήλιου μέχρι, στο ύψος του ηλιακού μεγίστου, οι μαγνητικοί πόλοι αλλάζουν πολικότητα και αρχίζουν να αυξάνονται προς την νέα κατεύθυνση.
Ο Hathaway παρατήρησε την πιό πρόσφατη πολική αντιστροφή σε ένα "μαγνητικό διάγραμμα πεταλούδων". Χρησιμοποιώντας τα στοιχεία που συλλέχθησαν από τους αστρονόμους στο Αμερικανικό Εθνικό Ηλιακό Παρατηρητήριο, σχεδίασε το μέσο μαγνητικό πεδίο του ήλιου, καθημερινά, σαν μια συνάρτηση του ηλιακού γεωγραφικού πλάτους με τον χρόνο από το 1975 μέχρι σήμερα. Το αποτέλεσμα είναι κάποια καταγραφή διαγραμμάτων λουρίδων που αποκαλύπτει εξελισσόμενα μαγνητικά σχέδια στην επιφάνεια του ήλιου. "Καλείται διάγραμμα πεταλούδων," λέει, "επειδή οι ηλιακές κηλίδες κάνουν ένα σχέδιο σε αυτήν την πλοκή που μοιάζει με τα φτερά μιας πεταλούδας."
Στο διάγραμμα πεταλούδων, που απεικονίζεται κατωτέρω, οι πολικές περιοχές του ήλιου εμφανίζονται ως λουρίδες ομοιόμορφου χρώματος κοντά στις 90ο γεωγραφικού πλάτους. Όταν τα χρώματα αλλάζουν (σε αυτήν την περίπτωση από μπλε σε κίτρινο ή αντίστροφα αυτό σημαίνει πως οι πολικές περιοχές έχουν αντιστραφεί.
Οι τρέχουσες αλλαγές δεν είναι περιορισμένες στο χώρο αμέσως γύρω από το αστέρι μας, προσθέτει ο Hathaway. Το μαγνητικό πεδίο του ήλιου τυλίγει ολόκληρο το ηλιακό σύστημα σε μια φυσαλίδα που οι επιστήμονες καλούν η "ηλιόσφαιρα." Η ηλιόσφαιρα επεκτείνεται 50 έως 100 αστρονομικές μονάδες (Au) πέρα από την τροχιά του Πλούτωνα. Μέσα σε αυτό βρίσκεται το ηλιακό σύστημα -- το εξωτερικό είναι διαστρικό διάστημα.
"Οι αλλαγές στο μαγνητικό πεδίο του ήλιου μεταφέρονται εξωτερικά μέσω της ηλιόσφαιρας από τον ηλιακό άνεμο," εξηγεί ο Steve Suess, ένας άλλος ηλιακός φυσικός στο κέντρο διαστημικής πτήσης Marshall. "Διαρκεί περίπου ένα έτος για να διαδοθούν οι διαταραχές με κάθε τρόπο από τον ήλιο στα εξωτερικά όρια της ηλιόσφαιρας."
Επειδή ο ήλιος περιστρέφεται (μιά φορά κάθε 27 ημέρες) το ηλιακό μαγνητικό πεδίο εξωτερικά μοιάζει με τη μορφή μιας του σπείρας του Αρχημήδη. Πολύ επάνω από τους πόλους τα μαγνητικά πεδία στρίβουν.
Αριστερά: Ο Steve Suess της NASA προετοίμασε αυτό το σχήμα, το οποίο παρουσιάζει τα σπειροειδή μαγνητικά πεδία του ήλιου από ένα σημείο περίπου 100 Au από τον ήλιο.
Λόγω όλων των συστροφών και των στροφών, "ο αντίκτυπος της αντιστροφής του πεδίου στην ηλιόσφαιρα είναι περίπλοκος," λέει ο Hathaway. Οι ηλιακές κηλίδες είναι πηγές έντονων μαγνητικών κόμβων. Μέχρι τώρα κανένας δεν έχει δει τι συμβαίνει πραγματικά εκεί πάνω.
Αλλά τώρα, το μοναδικό διαστημικό σκάφος Ulysses μπορεί να δώσει στους επιστήμονες έναν πραγματικό έλεγχο της κατάστασης. Το σκάφος Ulysses, μια διεθνής κοινοπραξία της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Αντιπροσωπείας (ESA) και της NASA, προωθήθηκε το 1990 για να παρατηρήσει το ηλιακό σύστημα από τα πολύ υψηλά ηλιακά γεωγραφικά πλάτη. Κάθε έξι έτη το διαστημικό σκάφος πετά 2.2 Au (Αu=αστρονομική μονάδα απόστασης ίση με την απόσταση Ήλιου-Γης) πέρα από τους πόλους του ήλιου. Κανένα άλλο σκάφος δεν δοκίμασε να ταξιδεύσει μέχρι τώρα, πάνω από το τροχιακό επίπεδο των πλανητών.
Δεν μπορείτε να πείτε τι συμβαίνει με την πρώτη ματιά, αλλά οι επιστήμονες λένε ότι ο ήλιος υποβλήθηκε μόλις σε μια σημαντική αλλαγή. Το μαγνητικό πεδίο του αστεριού μας έχει κτυπήσει. Σίγουρο σημάδι πως το ηλιακό μέγιστο είναι εδώ κοντά.
Ο μαγνητικός βόρειος πόλος του ήλιου, που ήταν στο βόρειο ημισφαίριο ακριβώς μερικούς μήνες πριν, δείχνει τώρα το νότο. Είναι μια κατάσταση αναστροφής, αλλά όχι και απροσδόκητη για τους επιστήμονες της NASA.
(Οι κύκλοι του Ήλιου, με την βοήθεια των ακτίνων-Χ. Παρατηρούμε πως πλησιάζει στο μέγιστό του.)
"Αυτό συμβαίνει πάντα, κοντά στην εποχή του ηλιακού μεγίστου," λέει ο David Hathaway, ένας ηλιακός φυσικός στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall . "Οι μαγνητικοί πόλοι ανταλλάσσουν τις θέσεις τους, στην αιχμή του κύκλου των ηλιακών κηλίδων. Στην πραγματικότητα, είναι μια καλή ένδειξη ότι το maximum της ηλιακής δραστηριότητας είναι πραγματικά εδώ."
Οι μαγνητικοί πόλοι του ήλιου θα παραμείνουν έτσι αντεστραμμένοι μέχρι το έτος 2012, όταν θα αντιστραφούν και πάλι. Αυτή η μετάβαση συμβαίνει, όσο ξέρουμε, στην αιχμή κάθε 11-ετούς κύκλου.
Επισης η ΝΑΣΑ ανακοινωσε προσφατα οτι το ετος 2012 η γη θα δεχτει για πρωτη φορα στην ιστορια της επιδραση ακτινοβολιων με αγνωστα και <ιδιομορφα αποτελεσματα>.
Μερικα γεγονοτα ακομα που θα λαβουν χωρα το 2012 ειναι τα εξης.
Συνοδος του 2012 Αρης,Κρονος,Ερμης,Ηλιος,Αφροδιτη,Σεληνη,Διας
Ημερολογιο Μαγιας Τελος Χωρου-Χρονου ετος 2012
Timewave zero: Η μαθηματικη θεωρια του Terence McKenna για το τελος του χρονου
Η εκλειπτικη του Ηλιακου μας συστηματος ευθυγραμμιζεται με αυτην του Σειριου
Αντιστροφη των πολων της Γης. Αναμενεται το 2012.
Το γήινο μαγνητικό πεδίο αντιστρέφεται επίσης αλλά με λιγότερη συχνότητα. Οι διαδοχικές αντιστροφές συμβαίνουν κατά διαστήματα από 5 χιλιάδες έτη έως και 50 εκατομμύρια έτη. Η τελευταία αντιστροφή συνέβη 740.000 έτη πριν. Μερικοί ερευνητές σκέφτονται πως ο πλανήτης ότι μας είναι πλήρης ημερών για μια ακόμη αντιστροφή, αλλά κανένας δεν ξέρει ακριβώς πότε θα εμφανιστεί η επόμενη αντιστροφή.
Αν και τα ηλιακά και επίγεια μαγνητικά πεδία συμπεριφέρονται διαφορετικά, έχουν κάτι κοινό: η μορφή τους. Κατά τη διάρκεια του ηλιακού ελάχιστου το πεδίο του ήλιου, όπως της γης, μοιάζει με το φάσμα ενός μαγνήτη, με μεγάλους κλειστούς βρόχους κοντά τον ισημερινό και τις ανοικτές δυναμικές γραμμές του πεδίου κοντά τους πόλους. Οι επιστήμονες καλούν έναν τέτοιο πεδίο "δίπολο". Το διπολικό πεδίο του ήλιου είναι περίπου τόσο ισχυρό όσο ο μαγνήτης ενός ψυγείου, ή περίπου 50 Gauss (μια μονάδα της μαγνητικής έντασης). Το γήινο μαγνητικό πεδίο είναι 100 φορές πιό ασθενές.
(Το βασικό μαγνητικό πεδίο του ήλιου, όπως και της γης, μοιάζει και αυτό με το φάσμα ενός ευθύγραμμου μαγνήτη)
Όταν φθάνει το ηλιακό μέγιστο και οι ηλιακές κηλίδες μαυρίζουν την όψη του ήλιου, το μαγνητικό πεδίο του αστεριού μας αρχίζει να αλλάζει. Οι ηλιακές κηλίδες είναι τοποθεσίες όπου έντονοι μαγνητικοί βρόχοι -- εκατοντάδες φορές ισχυρότεροι από το μαγνητικό πεδίο που το περιβάλλει -- κινούνται προς τα πάνω μέσω της φωτόσφαιρας.
"Οι μεσημβρινές ροές στην επιφάνεια του ήλιου μεταφέρουν τα μαγνητικά πεδία από τις κηλίδες μέσου πλάτους στους πόλους του ήλιου," εξηγεί ο Hathaway. "Οι πόλοι αλλάζουν φορά, επειδή αυτές οι ροές αλλάζουν τις φορές της μαγνητικής ροής." Το διπολικό πεδίο αποδυναμώνεται σταθερά καθώς η αντίθετη κατευθυνόμενη ροή συσσωρεύεται στους πόλους του ήλιου μέχρι, στο ύψος του ηλιακού μεγίστου, οι μαγνητικοί πόλοι αλλάζουν πολικότητα και αρχίζουν να αυξάνονται προς την νέα κατεύθυνση.
Ο Hathaway παρατήρησε την πιό πρόσφατη πολική αντιστροφή σε ένα "μαγνητικό διάγραμμα πεταλούδων". Χρησιμοποιώντας τα στοιχεία που συλλέχθησαν από τους αστρονόμους στο Αμερικανικό Εθνικό Ηλιακό Παρατηρητήριο, σχεδίασε το μέσο μαγνητικό πεδίο του ήλιου, καθημερινά, σαν μια συνάρτηση του ηλιακού γεωγραφικού πλάτους με τον χρόνο από το 1975 μέχρι σήμερα. Το αποτέλεσμα είναι κάποια καταγραφή διαγραμμάτων λουρίδων που αποκαλύπτει εξελισσόμενα μαγνητικά σχέδια στην επιφάνεια του ήλιου. "Καλείται διάγραμμα πεταλούδων," λέει, "επειδή οι ηλιακές κηλίδες κάνουν ένα σχέδιο σε αυτήν την πλοκή που μοιάζει με τα φτερά μιας πεταλούδας."
Στο διάγραμμα πεταλούδων, που απεικονίζεται κατωτέρω, οι πολικές περιοχές του ήλιου εμφανίζονται ως λουρίδες ομοιόμορφου χρώματος κοντά στις 90ο γεωγραφικού πλάτους. Όταν τα χρώματα αλλάζουν (σε αυτήν την περίπτωση από μπλε σε κίτρινο ή αντίστροφα αυτό σημαίνει πως οι πολικές περιοχές έχουν αντιστραφεί.
Οι τρέχουσες αλλαγές δεν είναι περιορισμένες στο χώρο αμέσως γύρω από το αστέρι μας, προσθέτει ο Hathaway. Το μαγνητικό πεδίο του ήλιου τυλίγει ολόκληρο το ηλιακό σύστημα σε μια φυσαλίδα που οι επιστήμονες καλούν η "ηλιόσφαιρα." Η ηλιόσφαιρα επεκτείνεται 50 έως 100 αστρονομικές μονάδες (Au) πέρα από την τροχιά του Πλούτωνα. Μέσα σε αυτό βρίσκεται το ηλιακό σύστημα -- το εξωτερικό είναι διαστρικό διάστημα.
"Οι αλλαγές στο μαγνητικό πεδίο του ήλιου μεταφέρονται εξωτερικά μέσω της ηλιόσφαιρας από τον ηλιακό άνεμο," εξηγεί ο Steve Suess, ένας άλλος ηλιακός φυσικός στο κέντρο διαστημικής πτήσης Marshall. "Διαρκεί περίπου ένα έτος για να διαδοθούν οι διαταραχές με κάθε τρόπο από τον ήλιο στα εξωτερικά όρια της ηλιόσφαιρας."
Επειδή ο ήλιος περιστρέφεται (μιά φορά κάθε 27 ημέρες) το ηλιακό μαγνητικό πεδίο εξωτερικά μοιάζει με τη μορφή μιας του σπείρας του Αρχημήδη. Πολύ επάνω από τους πόλους τα μαγνητικά πεδία στρίβουν.
Αριστερά: Ο Steve Suess της NASA προετοίμασε αυτό το σχήμα, το οποίο παρουσιάζει τα σπειροειδή μαγνητικά πεδία του ήλιου από ένα σημείο περίπου 100 Au από τον ήλιο.
Λόγω όλων των συστροφών και των στροφών, "ο αντίκτυπος της αντιστροφής του πεδίου στην ηλιόσφαιρα είναι περίπλοκος," λέει ο Hathaway. Οι ηλιακές κηλίδες είναι πηγές έντονων μαγνητικών κόμβων. Μέχρι τώρα κανένας δεν έχει δει τι συμβαίνει πραγματικά εκεί πάνω.
Αλλά τώρα, το μοναδικό διαστημικό σκάφος Ulysses μπορεί να δώσει στους επιστήμονες έναν πραγματικό έλεγχο της κατάστασης. Το σκάφος Ulysses, μια διεθνής κοινοπραξία της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Αντιπροσωπείας (ESA) και της NASA, προωθήθηκε το 1990 για να παρατηρήσει το ηλιακό σύστημα από τα πολύ υψηλά ηλιακά γεωγραφικά πλάτη. Κάθε έξι έτη το διαστημικό σκάφος πετά 2.2 Au (Αu=αστρονομική μονάδα απόστασης ίση με την απόσταση Ήλιου-Γης) πέρα από τους πόλους του ήλιου. Κανένα άλλο σκάφος δεν δοκίμασε να ταξιδεύσει μέχρι τώρα, πάνω από το τροχιακό επίπεδο των πλανητών.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
«ΗΛΙΑΚΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ»... προσεχώς
H αστρονομική είδηση της 6ης Μαρτίου ήταν απλά διατυπωμένη: «Ο επόμενος ηλιακός κύκλος θα είναι δυνατότερος»
Γιατί άραγε; Τι μπορεί να συμβεί;
H είδηση προήλθε από το Εθνικό Κέντρο Ερευνας της Ατμόσφαιρας (NCAR) των ΗΠΑ. H εκεί ομάδα της ερευνήτριας Μαουσούμι Ντικπάτι (Mausumi Dikpati) ολοκλήρωσε τις μελέτες της με ένα νέο υπολογιστικό μοντέλο προσομοίωσης των ηλιακών κύκλων - το «Predictive Flux-transport Dynamo Model» - και αποφάνθηκε ότι ο επόμενος θα είναι έως και κατά 50% σφοδρότερος από τον τελευταίο.
Το μοντέλο αυτό και οι μετρήσεις του - που δημοσιεύθηκαν στο τεύχος Μαρτίου του έγκριτου «Geopgysical Research Letters» - αξιοποιεί την πρόσφατα αναπτυχθείσα ηλιοσεισμολογία, που παρακολουθεί με ηχοβολήσεις το τι γίνεται στο εσωτερικό του Ηλίου, όπως περίπου συμβαίνει με τα ιατρικά υπερηχογραφήματα. Ο συνδυασμός τους μας προσφέρει μια πιθανή εξήγηση στο 150 ετών μυστήριο του τι κρύβεται πίσω από την περιοδική αλλαγή ακτινοβολίας του Ηλίου (γνωστή ως 11ετής ηλιακός κύκλος). Οι προσομοιώσεις του μοντέλου για την ένταση των τελευταίων οκτώ ηλιακών κύκλων είχαν ακρίβεια 98%. Αν τελικά το μοντέλο ευσταθεί, θα μας επιτρέψει να έχουμε καλύτερες προβλέψεις του «διαστημικού καιρού», που καταλήγει να επηρεάζει δραματικά το κλίμα και τα φυσικά φαινόμενα του πλανήτη μας. Οπως ήδη γνωρίζαμε, ο Ηλιος αλλάζει πολικότητα κάθε 11 χρόνια και περνάει σταδιακά από τη φάση της υπερδιέγερσης σε εκείνη της σχετικής ηρεμίας, για να ακολουθήσει αντίστροφη πορεία στον επόμενο κύκλο. Οι επιστήμονες παρακολουθούν εδώ και χρόνια αυτούς τους κύκλους, παρατηρώντας τη σχετιζόμενη με αυτούς εμφάνιση «ηλιακών κηλίδων», αλλά δεν είχαν κατορθώσει να έχουν σαφές μοντέλο πρόβλεψης της έντασης του φαινομένου. Στη διάρκεια του κύκλου, ηλιακές καταιγίδες μπορούν να εκδηλωθούν, προερχόμενες από τεράστιες πυρηνικές εκρήξεις στην επιφάνεια του Ηλίου, που καταιωνίζουν την ατμόσφαιρα της Γης με ακτινοβολία. Οι καταιγίδες αυτές ξεσπούν οποτεδήποτε, αλλά οι σφοδρότερες συμπυκνώνονται σε μια περίοδο του κύκλου που ονομάζεται «ηλιακό μέγιστο». Το ηλιακό μέγιστο του λήγοντος κύκλου ήταν εξαιρετικά ισχυρό και συνέβη το 2001, ακολουθούμενο από μεγάλης κλίμακας διακοπές ηλεκτροδότησης στη ζώνη του Ειρηνικού και βλάβες στα δίκτυα τηλεπικοινωνίας.
Λογικά οι επιστήμονες περίμεναν ότι ο επόμενος κύκλος - ο κωδικά ονομαζόμενος «Κύκλος 24» - θα ήταν μια ήρεμη ενδεκαετία. Το μοντέλο της Ντικπάτι όμως διέλυσε αυτές τις ελπίδες: Προέβλεψε ότι, αρχίζοντας από τα τέλη του 2007, θα δημιουργηθούν ηλιακές κηλίδες σε έκταση μεγαλύτερη του 2,5% της ορατής επιφάνειας του Ηλίου, που θα έχουν την κορύφωση της δράσης τους το 2012. Αρα από του χρόνου θα πρέπει να περιμένουμε αυξανόμενες βλάβες σε δορυφόρους, διαταραχές στις επικοινωνίες και στις εκπομπές, έως και μαζικά «black-out» στην ηλεκτροδότηση. Σαν να μην έφτανε αυτή η πρόβλεψη, μια ομάδα ηλιακών μελετητών της NASA, υπό τον αστρονόμο Ντέιβιντ Χαθαγουέι (David Hathaway), έσπευσε μεν να συμφωνήσει με τις εκτιμήσεις του μοντέλου αλλά να το «διορθώσει» στο ότι η καταιγίδα θα αρχίσει ακόμη νωρίτερα - από τα μέσα ίσως του τρέχοντος έτους!
Τι θα γίνει το 2012!!!!!!!!
Πέρα από το πότε θα αρχίσει, το ενδιαφέρον εστιάζεται στο τι θα συμβεί κατά την κορύφωση του φαινομένου, το 2012. Αν πραγματικά αποκτήσει ένταση 50% μεγαλύτερη των όσων γνωρίσαμε το 2001, τότε - δηλώνει το μέλος της ομάδας Ντικπάτι, Πίτερ Γκίλμαν (Peter Gilman) - θα γνωρίσουμε τον πιο σφοδρό ηλιακό κύκλο από τα τέλη του 1950 και τον δεύτερο χειρότερο από τις αρχές του 17ου αιώνα. Ακριβώς πριν από εκείνον του 1715 είχαμε έξι κύκλους με «ηλιακό ελάχιστο», που έφεραν τη γνωστή ως «Μικρή Εποχή των Παγετώνων» στην Ευρώπη.
Στο σημείο αυτό «μπήκαν στο παιχνίδι» και οι από καιρό προφητεύοντες ένα δραματικό φινάλε του 2012. Βασίζονται στο ότι στις 6 Ιουνίου 2012 θα συμβεί η δεύτερη και τελευταία ηλιακή περιφορά της Αφροδίτης για τον 21ο αιώνα και ότι οι αστερισμοί θα έχουν την ίδια διάταξη στο Διάστημα με εκείνη που είχαν όταν... καταποντίστηκε η Ατλαντίδα (με τον κλυδωνισμό των πόλων της Γης στις 27 Ιουλίου 9792 π.X!), για να συμπεράνουν ότι το ηλιακό μέγιστο του 2012 θα επιφέρει μετατόπιση των πόλων της Γης και... θα επαληθευθεί η εσχατολογία του ημερολογίου των Μάγια για τη συγκεκριμένη χρονολογία!
Οι ιστορίες αυτές ήδη κυκλοφορούν ευρέως και δίνουν τροφή για σενάρια του Χόλιγουντ. Ωστόσο είναι πολύ πιο συνετό να περιμένουμε την επιστήμη να μιλήσει. H ομάδα του NCAR προγραμματίζει να μας δώσει του χρόνου την πρόβλεψή της για τον επόμενο ηλιακό κύκλο - τον Κύκλο 25 - που θα κορυφωθεί στις αρχές του 2020.
H επίδραση του ηλιακού κύκλου στο όζον
Κατά σύμπτωση, τις ημέρες αυτές δημοσιεύθηκαν και τα αποτελέσματα μιας άλλης έρευνας, από γερμανούς επιστήμονες, σχετικά με το στρώμα του όζοντος στη στρατόσφαιρα. Το στρώμα αυτό είναι η ασπίδα προστασίας μας για όλη την ηλιακή ακτινοβολία μήκους κύματος μεταξύ 240 και 290 nm. Επίσης η υπερθέρμανση αυτού του στρώματος από την απορρόφηση του ορατού και υπεριώδους φάσματος των ακτίνων καθορίζει τη μετεωρολογία της ανώτερης ατμόσφαιρας του πλανήτη.
Αρκετοί μελετητές είχαν διατυπώσει πρόσφατα τις εκτιμήσεις τους ότι οι περιορισμοί που έχουν επιβληθεί στην εκπομπή ρύπων στην ατμόσφαιρα μετά το 2000 έχουν ήδη αρχίσει να περιορίζουν την τρύπα του όζοντος και να αντιστρέφουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. H γερμανική έρευνα όμως κατέδειξε ότι οι όποιες θετικές μετρήσεις της τελευταίας δεκαετίας οφείλονταν περισσότερο στον έντονα δραστήριο ηλιακό κύκλο. Αρα η όποια πραγματική ανάνηψη θα καθυστερήσει.
Αν αυτή η ζοφερή διαπίστωση συνδυαστεί με την πρόβλεψη για 11 χρόνια ακόμη πιο έντονης ηλιακής δράσης, τότε η ελπίδα μας να εξαφανιστεί η τρύπα του όζοντος από την Ανταρκτική ως το 2040 μετατίθεται για ακόμη μακρύτερα. Οι ηλιακές καταιγίδες θα συνεχίσουν να μας βρίσκουν «στο ξέφωτο, χωρίς ομπρέλα».
Παρακάτω θέλω να παραθέσω μερικά στοιχεία απο το ημερόλογιο των ΜΑΓΙΑΣ.
Το ημερολόγιο των Μάγια ελάχιστα έμοιαζε με οποιαδήποτε άλλο γνωστό ημερολογιακό σύστημα άλλου λαού. Οι Μάγια όμως, και οι πρόγονοί τους Ολμέκοι, χρησιμοποίησαν ένα εντελώς ιδιαίτερο εικοσαδικό αριθμητικό σύστημα για την μέτρηση του χρόνου. Οι μεταγενέστεροι Αζτέκοι απλά το διατήρησαν αλλά μάλλον σε πολιτισμική παρακμή πια... Οι Μάγια είχαν εικοσαήμερο μήνα, 18 μήνες ετησίως (360 ημέρες) και μετά συνεχίζοντας ανά εικοσάδες έφταναν στην μέγιστη μονάδα τους το "αλαούτουν" που αντιπροσώπευε 23.040.000.000 ημέρες. Είχαν έναν ημερολογιακό κύκλο 52 χρόνων που προέκυπτε από συνδυασμό δύο ημερολογίων τους του χαάμπ και του τσολκίν. Επιγραφές που βρέθηκαν στην τοποθεσία Κιρίγκα αναφέρονται σε γεγονότα πριν από 90.000.000 χρόνια, άλλη επιγραφή αναφέρεται σε 400.000.000 χρόνια πριν! Εντυπωσιακές μονάδες μέτρησης χρόνου που χρησιμοποιούσαν ήταν το Καλαμπτούν 57.600.000 ημέρες αλλά και το Κιντσιλιτούν με 1.152.000.000 ημέρες!
Σε μικρές μονάδες οι Μάγια χρησιμοποιούσαν για ώρα το 1/20 της ημέρας (1 ώρα και 12 λεπτά) και το αντίστοιχο λεπτό ήταν το 1/20 της ώρας τους δηλαδή 3,6 δικά μας λεπτά.
(το σύστημα γραφής της αρίθμησης των Μάγια)
Εκτός απ' αυτά είχαν υπολογίσει το πραγματικό ηλιακό έτος σε 365,242 ημέρες, το σεληνιακό έτος και το έτος της Αφροδίτης (224,7 ημέρες). (Ας αναφέρουμε ότι σήμερα η τεχνολογική μας εξέλιξη μας επιτρέπει να υπολογίζουμε το έτος σαν 365,2422 ημέρες!)
Παράλληλα με το κανονικό τους ημερολόγιο χρησιμοποιούσαν κι ένα δεύτερο με 13 μήνες των 20 ημερών δηλαδή 260 ημερών, κρατώντας ημερολόγιο που αντιστοιχεί με τους κύκλους των ηλιακών κηλίδων που ακολουθούν τις ηλιακές μαγνητικές μεταπτώσεις. (οφείλονται στην διαφορά ταχύτητας περιστροφής των πόλων σε σχέση με τον ισημερινό του ήλιου) Το ημερολόγιο αυτό θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό μιας και οι μαγνητικές μεταπτώσεις της ηλιακής ακτινοβολίας μπορούσαν να υπολογιστούν ή και να προβλεφθούν κάνοντας γνωστές τις επιδράσεις του πάνω στους ανθρώπους.
Υπολόγισαν την διάρκεια κύκλου των ηλιακών κηλίδων σε 68.302 ημέρες. Μετά από 20 τέτοιες περιόδους υπάρχει αναστροφή μαγνητικού πεδίου.
Έτσι ήταν σε θέση να προβλέψουν την παρακμή τους μετά το 620 μ.Χ. όταν η έξαρση των μαγνητικών κηλίδων οδήγησε σε παρατεταμένη ξηρασία στην περιοχή τους αλλά και σε δραματική πτώση της ανθρώπινης γονιμότητας, παιδική θνησιμότητα κλπ. Βάση του ίδιου συστήματος υπολογισμού η επόμενη μεγάλη μαγνητική αναταραχή του μαγνητικού πεδίου του ήλιου που μπορεί να προκαλέσει εξίσου μεγάλη αντίδραση στο γήινο μαγνητικό πεδίο (ίσως και με καταστρεπτικές συνέπειες) υπολογίζεται από τους Μάγια το 2012. Ξεκίνησε το 3114 π.Χ. και με διάρκεια ενός "μπακτούν" 1.872.000 ημέρες θα τελειώσει το 2012.
H αστρονομική είδηση της 6ης Μαρτίου ήταν απλά διατυπωμένη: «Ο επόμενος ηλιακός κύκλος θα είναι δυνατότερος»
Γιατί άραγε; Τι μπορεί να συμβεί;
H είδηση προήλθε από το Εθνικό Κέντρο Ερευνας της Ατμόσφαιρας (NCAR) των ΗΠΑ. H εκεί ομάδα της ερευνήτριας Μαουσούμι Ντικπάτι (Mausumi Dikpati) ολοκλήρωσε τις μελέτες της με ένα νέο υπολογιστικό μοντέλο προσομοίωσης των ηλιακών κύκλων - το «Predictive Flux-transport Dynamo Model» - και αποφάνθηκε ότι ο επόμενος θα είναι έως και κατά 50% σφοδρότερος από τον τελευταίο.
Το μοντέλο αυτό και οι μετρήσεις του - που δημοσιεύθηκαν στο τεύχος Μαρτίου του έγκριτου «Geopgysical Research Letters» - αξιοποιεί την πρόσφατα αναπτυχθείσα ηλιοσεισμολογία, που παρακολουθεί με ηχοβολήσεις το τι γίνεται στο εσωτερικό του Ηλίου, όπως περίπου συμβαίνει με τα ιατρικά υπερηχογραφήματα. Ο συνδυασμός τους μας προσφέρει μια πιθανή εξήγηση στο 150 ετών μυστήριο του τι κρύβεται πίσω από την περιοδική αλλαγή ακτινοβολίας του Ηλίου (γνωστή ως 11ετής ηλιακός κύκλος). Οι προσομοιώσεις του μοντέλου για την ένταση των τελευταίων οκτώ ηλιακών κύκλων είχαν ακρίβεια 98%. Αν τελικά το μοντέλο ευσταθεί, θα μας επιτρέψει να έχουμε καλύτερες προβλέψεις του «διαστημικού καιρού», που καταλήγει να επηρεάζει δραματικά το κλίμα και τα φυσικά φαινόμενα του πλανήτη μας. Οπως ήδη γνωρίζαμε, ο Ηλιος αλλάζει πολικότητα κάθε 11 χρόνια και περνάει σταδιακά από τη φάση της υπερδιέγερσης σε εκείνη της σχετικής ηρεμίας, για να ακολουθήσει αντίστροφη πορεία στον επόμενο κύκλο. Οι επιστήμονες παρακολουθούν εδώ και χρόνια αυτούς τους κύκλους, παρατηρώντας τη σχετιζόμενη με αυτούς εμφάνιση «ηλιακών κηλίδων», αλλά δεν είχαν κατορθώσει να έχουν σαφές μοντέλο πρόβλεψης της έντασης του φαινομένου. Στη διάρκεια του κύκλου, ηλιακές καταιγίδες μπορούν να εκδηλωθούν, προερχόμενες από τεράστιες πυρηνικές εκρήξεις στην επιφάνεια του Ηλίου, που καταιωνίζουν την ατμόσφαιρα της Γης με ακτινοβολία. Οι καταιγίδες αυτές ξεσπούν οποτεδήποτε, αλλά οι σφοδρότερες συμπυκνώνονται σε μια περίοδο του κύκλου που ονομάζεται «ηλιακό μέγιστο». Το ηλιακό μέγιστο του λήγοντος κύκλου ήταν εξαιρετικά ισχυρό και συνέβη το 2001, ακολουθούμενο από μεγάλης κλίμακας διακοπές ηλεκτροδότησης στη ζώνη του Ειρηνικού και βλάβες στα δίκτυα τηλεπικοινωνίας.
Λογικά οι επιστήμονες περίμεναν ότι ο επόμενος κύκλος - ο κωδικά ονομαζόμενος «Κύκλος 24» - θα ήταν μια ήρεμη ενδεκαετία. Το μοντέλο της Ντικπάτι όμως διέλυσε αυτές τις ελπίδες: Προέβλεψε ότι, αρχίζοντας από τα τέλη του 2007, θα δημιουργηθούν ηλιακές κηλίδες σε έκταση μεγαλύτερη του 2,5% της ορατής επιφάνειας του Ηλίου, που θα έχουν την κορύφωση της δράσης τους το 2012. Αρα από του χρόνου θα πρέπει να περιμένουμε αυξανόμενες βλάβες σε δορυφόρους, διαταραχές στις επικοινωνίες και στις εκπομπές, έως και μαζικά «black-out» στην ηλεκτροδότηση. Σαν να μην έφτανε αυτή η πρόβλεψη, μια ομάδα ηλιακών μελετητών της NASA, υπό τον αστρονόμο Ντέιβιντ Χαθαγουέι (David Hathaway), έσπευσε μεν να συμφωνήσει με τις εκτιμήσεις του μοντέλου αλλά να το «διορθώσει» στο ότι η καταιγίδα θα αρχίσει ακόμη νωρίτερα - από τα μέσα ίσως του τρέχοντος έτους!
Τι θα γίνει το 2012!!!!!!!!
Πέρα από το πότε θα αρχίσει, το ενδιαφέρον εστιάζεται στο τι θα συμβεί κατά την κορύφωση του φαινομένου, το 2012. Αν πραγματικά αποκτήσει ένταση 50% μεγαλύτερη των όσων γνωρίσαμε το 2001, τότε - δηλώνει το μέλος της ομάδας Ντικπάτι, Πίτερ Γκίλμαν (Peter Gilman) - θα γνωρίσουμε τον πιο σφοδρό ηλιακό κύκλο από τα τέλη του 1950 και τον δεύτερο χειρότερο από τις αρχές του 17ου αιώνα. Ακριβώς πριν από εκείνον του 1715 είχαμε έξι κύκλους με «ηλιακό ελάχιστο», που έφεραν τη γνωστή ως «Μικρή Εποχή των Παγετώνων» στην Ευρώπη.
Στο σημείο αυτό «μπήκαν στο παιχνίδι» και οι από καιρό προφητεύοντες ένα δραματικό φινάλε του 2012. Βασίζονται στο ότι στις 6 Ιουνίου 2012 θα συμβεί η δεύτερη και τελευταία ηλιακή περιφορά της Αφροδίτης για τον 21ο αιώνα και ότι οι αστερισμοί θα έχουν την ίδια διάταξη στο Διάστημα με εκείνη που είχαν όταν... καταποντίστηκε η Ατλαντίδα (με τον κλυδωνισμό των πόλων της Γης στις 27 Ιουλίου 9792 π.X!), για να συμπεράνουν ότι το ηλιακό μέγιστο του 2012 θα επιφέρει μετατόπιση των πόλων της Γης και... θα επαληθευθεί η εσχατολογία του ημερολογίου των Μάγια για τη συγκεκριμένη χρονολογία!
Οι ιστορίες αυτές ήδη κυκλοφορούν ευρέως και δίνουν τροφή για σενάρια του Χόλιγουντ. Ωστόσο είναι πολύ πιο συνετό να περιμένουμε την επιστήμη να μιλήσει. H ομάδα του NCAR προγραμματίζει να μας δώσει του χρόνου την πρόβλεψή της για τον επόμενο ηλιακό κύκλο - τον Κύκλο 25 - που θα κορυφωθεί στις αρχές του 2020.
H επίδραση του ηλιακού κύκλου στο όζον
Κατά σύμπτωση, τις ημέρες αυτές δημοσιεύθηκαν και τα αποτελέσματα μιας άλλης έρευνας, από γερμανούς επιστήμονες, σχετικά με το στρώμα του όζοντος στη στρατόσφαιρα. Το στρώμα αυτό είναι η ασπίδα προστασίας μας για όλη την ηλιακή ακτινοβολία μήκους κύματος μεταξύ 240 και 290 nm. Επίσης η υπερθέρμανση αυτού του στρώματος από την απορρόφηση του ορατού και υπεριώδους φάσματος των ακτίνων καθορίζει τη μετεωρολογία της ανώτερης ατμόσφαιρας του πλανήτη.
Αρκετοί μελετητές είχαν διατυπώσει πρόσφατα τις εκτιμήσεις τους ότι οι περιορισμοί που έχουν επιβληθεί στην εκπομπή ρύπων στην ατμόσφαιρα μετά το 2000 έχουν ήδη αρχίσει να περιορίζουν την τρύπα του όζοντος και να αντιστρέφουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. H γερμανική έρευνα όμως κατέδειξε ότι οι όποιες θετικές μετρήσεις της τελευταίας δεκαετίας οφείλονταν περισσότερο στον έντονα δραστήριο ηλιακό κύκλο. Αρα η όποια πραγματική ανάνηψη θα καθυστερήσει.
Αν αυτή η ζοφερή διαπίστωση συνδυαστεί με την πρόβλεψη για 11 χρόνια ακόμη πιο έντονης ηλιακής δράσης, τότε η ελπίδα μας να εξαφανιστεί η τρύπα του όζοντος από την Ανταρκτική ως το 2040 μετατίθεται για ακόμη μακρύτερα. Οι ηλιακές καταιγίδες θα συνεχίσουν να μας βρίσκουν «στο ξέφωτο, χωρίς ομπρέλα».
Παρακάτω θέλω να παραθέσω μερικά στοιχεία απο το ημερόλογιο των ΜΑΓΙΑΣ.
Το ημερολόγιο των Μάγια ελάχιστα έμοιαζε με οποιαδήποτε άλλο γνωστό ημερολογιακό σύστημα άλλου λαού. Οι Μάγια όμως, και οι πρόγονοί τους Ολμέκοι, χρησιμοποίησαν ένα εντελώς ιδιαίτερο εικοσαδικό αριθμητικό σύστημα για την μέτρηση του χρόνου. Οι μεταγενέστεροι Αζτέκοι απλά το διατήρησαν αλλά μάλλον σε πολιτισμική παρακμή πια... Οι Μάγια είχαν εικοσαήμερο μήνα, 18 μήνες ετησίως (360 ημέρες) και μετά συνεχίζοντας ανά εικοσάδες έφταναν στην μέγιστη μονάδα τους το "αλαούτουν" που αντιπροσώπευε 23.040.000.000 ημέρες. Είχαν έναν ημερολογιακό κύκλο 52 χρόνων που προέκυπτε από συνδυασμό δύο ημερολογίων τους του χαάμπ και του τσολκίν. Επιγραφές που βρέθηκαν στην τοποθεσία Κιρίγκα αναφέρονται σε γεγονότα πριν από 90.000.000 χρόνια, άλλη επιγραφή αναφέρεται σε 400.000.000 χρόνια πριν! Εντυπωσιακές μονάδες μέτρησης χρόνου που χρησιμοποιούσαν ήταν το Καλαμπτούν 57.600.000 ημέρες αλλά και το Κιντσιλιτούν με 1.152.000.000 ημέρες!
Σε μικρές μονάδες οι Μάγια χρησιμοποιούσαν για ώρα το 1/20 της ημέρας (1 ώρα και 12 λεπτά) και το αντίστοιχο λεπτό ήταν το 1/20 της ώρας τους δηλαδή 3,6 δικά μας λεπτά.
(το σύστημα γραφής της αρίθμησης των Μάγια)
Εκτός απ' αυτά είχαν υπολογίσει το πραγματικό ηλιακό έτος σε 365,242 ημέρες, το σεληνιακό έτος και το έτος της Αφροδίτης (224,7 ημέρες). (Ας αναφέρουμε ότι σήμερα η τεχνολογική μας εξέλιξη μας επιτρέπει να υπολογίζουμε το έτος σαν 365,2422 ημέρες!)
Παράλληλα με το κανονικό τους ημερολόγιο χρησιμοποιούσαν κι ένα δεύτερο με 13 μήνες των 20 ημερών δηλαδή 260 ημερών, κρατώντας ημερολόγιο που αντιστοιχεί με τους κύκλους των ηλιακών κηλίδων που ακολουθούν τις ηλιακές μαγνητικές μεταπτώσεις. (οφείλονται στην διαφορά ταχύτητας περιστροφής των πόλων σε σχέση με τον ισημερινό του ήλιου) Το ημερολόγιο αυτό θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό μιας και οι μαγνητικές μεταπτώσεις της ηλιακής ακτινοβολίας μπορούσαν να υπολογιστούν ή και να προβλεφθούν κάνοντας γνωστές τις επιδράσεις του πάνω στους ανθρώπους.
Υπολόγισαν την διάρκεια κύκλου των ηλιακών κηλίδων σε 68.302 ημέρες. Μετά από 20 τέτοιες περιόδους υπάρχει αναστροφή μαγνητικού πεδίου.
Έτσι ήταν σε θέση να προβλέψουν την παρακμή τους μετά το 620 μ.Χ. όταν η έξαρση των μαγνητικών κηλίδων οδήγησε σε παρατεταμένη ξηρασία στην περιοχή τους αλλά και σε δραματική πτώση της ανθρώπινης γονιμότητας, παιδική θνησιμότητα κλπ. Βάση του ίδιου συστήματος υπολογισμού η επόμενη μεγάλη μαγνητική αναταραχή του μαγνητικού πεδίου του ήλιου που μπορεί να προκαλέσει εξίσου μεγάλη αντίδραση στο γήινο μαγνητικό πεδίο (ίσως και με καταστρεπτικές συνέπειες) υπολογίζεται από τους Μάγια το 2012. Ξεκίνησε το 3114 π.Χ. και με διάρκεια ενός "μπακτούν" 1.872.000 ημέρες θα τελειώσει το 2012.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Σε όλους τους παλιούς πολιτισμούς και φυσικά στην Ελληνική γραμματεία είναι καταγεγραμμένο πως το σύμπαν λειτουργούσε με μεγάλους κύκλους.
O Πυθαγόρας δίδασκε ότι όλα τα γεγονότα συμβαίνουν σε κύκλους και ότι δεν υπάρχει τίποτα καινούριο.
<<......ότι κατά περιόδους τινάς τά γιγνόμενά ποτε πάλιν γίγνται, νέον δ' ουδέν απλώς έστι.....>>
Ο Πλάτων στον ΄΄ΠΟΛΙΤΙΚΟ΄΄ μας λέει..
<<.....Τό τήν τού παντός φοράν τοτέ μέν έφ' ά νύν κυκλείται φέρεσθαι, τοτέ δ' επί ταναντία..............Ταύτην τήν μεταβολήν ήγείσθαι δεί τών περί τόν ουρανόν γιγνομένων τροπών πασών είναι μεγίστην και τελεωτάτην >>
..... Η κίνηση του σύμπαντος άλλοτε έχει την κατεύθυνση της σημερινής κυκλικής πορείας και άλλοτε την αντίθετη......Αυτή την μεταβολή πρέπει να θεωρήσουμε ως τη μεγαλύτερη και πιο ολοκληρωμένη τροπή από όλες τις τροπές που συμβαίνουν στον ουρανό......
<<....την μέν γάρ τών άστρων τε καί ηλίου μεταβολήν δήλον ώς έν εκάτεραις συμπίπτει ταίς τροπαίς γίγνεσθαι......>>
......γιατί η μεταβολή της πορείας των άστρων και του ήλιου είναι φανερό ότι συμβαίνει και στη μια και στην άλλη περίοδο των μεταβολών......
Kαι ο Ηράκλειτος.........
<<....περιόδους ών ο ήλιος επιστάτης ών και σκοπός ορίζειν και βραβεύειν καί αναδεικνύαι καί αναφαίειν μεταβολάς και ώρας αί πάντα φέρουσι....>>
........Ο Ήλιος σαν επόπτης και φύλακας των περιόδων του έτους δημιουργεί τις μεταβολές και τις εποχές που φέρνουν τα πάντα.....
Οι Μάγια άφησαν πίσω τους δείγματα του πολιτισμού τους, που μεταφρασμένα στο σύγχρονο σύστημα χρονολόγησης, μας μεταφέρουν με τις αινιγματικές τους επιγραφές ένα παράξενο μήνυμα: "ο πέμπτος ήλιος θα κλείσει τον κύκλο του στις 23 Δεκεμβρίου του 2012 μ.Χ."
Τα παρακάτω στοιχεία υπάρχουν σε μια συλλογή ντοκουμέντων για τους Αζτέκους, που ονομάζονται "Βατικανό-λατινικός κώδικας" :
ΠΡΩΤΟΣ ΗΛΙΟΣ: διάρκεια 4008 χρόνια... ο πρώτο ήλιος καταστράφηκε από το νερό στο ζώδιο του Matlactli Atl (δέκα νερά). Η μόνιμη βροχή έφερε κατακλυσμό και πλημμύρες και οι άνθρωποι μεταμορφώθηκαν σε ψάρια...Γλίτωσε ένα ζευγάρι από τους οποίους συνεχίστηκε η ανθρωπότητα.
ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΗΛΙΟΣ: διάρκεια 4010 χρόνια... αυτός ο ήλιος καταστράφηκε από το Ehecoatl (άγριο ερπετό) και οι άνθρωποι μεταμορφώθηκαν σε πιθήκους... ένα ζευγάρι και πάλι διασώθηκε από την καταστροφή...
ΤΡΙΤΟΣ ΗΛΙΟΣ: διάρκεια 4081 χρόνια... οι απόγονοι του ζευγαριού που σώθηκε από το δεύτερο ήλιο... αυτός ο ήλιος καταστράφηκε από την φωτιά...
ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΗΛΙΟΣ : διάρκεια 5026 χρόνια...μετά από έναν κατακλυσμό αίματος και φωτιάς, η ασιτία έσπειρε το θάνατο στους ανθρώπους...
ΠΕΜΠΤΟΣ ΗΛΙΟΣ : είναι ο ήλιος που ζούμε σήμερα (και που υπήρχε από την εποχή των Αζτέκων) και ονομάζεται ο "Ήλιος της Κίνησης"... γιατί οι γεροντότεροι λένε "η Γη θα κινηθεί και θα χαθούμε όλοι..."
Eδώ δεν ξέρω αν είμαστε πολύ τολμηροί....αλλά θέλω να εκφράσω μια σκέψη μου.
Μήπως μπορούμε να ταυτίσουμε τους πέντε (5) ήλιους που
έγιναν αυτές οι ανατροπές με τα πέντε (5) γένη του ΗΣΙΟΔΟΥ;;
Και όπως είπαμε πριν....ο πέμπτος ήλιος είναι αυτός που ζούμε τώρα.(πέμπτο γένος το σιδηρούν).
Και ακόμα στον πέμπτο (5) Ήλιο είναι αναμενόμενη μια ακόμα τροπή των μαγνητικών πόλων...!
Οι Μάγιας είχαν 3 διαφορετικά ημερολόγια που μετρούσαν διαφορετικές χρονικές περιόδους. Το Long Count που μετρούσε μεγάλους χρονικούς κύκλους το πήραν από τους Ολμέκους, το Tzolkin που ήταν το ημερολόγιο που τους το έδωσαν οι θεοί και το Haab το κοινό ημερολόγιο με το οποίο κανόνιζαν τις δουλειές τους, κυρίως τις αγροτικές.
Αυτό που μας απασχολεί εδώ είναι το Long Count των Ολμέκων.
Κάνοντας τον υπολογισμό βγαίνει πως μέχρι την εμφάνιση του τελευταίου ήλιου (της γενιάς μας) οι άνθρωποι υπήρχαν για 17.125 χρόνια
Αν τοποθετήσουμε την αρχή του τελευταίου κύκλου (ήλιου, γενιάς) στο 13.0.0.0.0 4 Ahau 8 Cumku το οποίο υπολογίζεται στις Aug. 13, 3114 π.Χ.(έτσι λένε οι μελετητές)
τότε ο 4ος ήλιος ξεκίνησε το 8.140 π.Χ., ο 3ος ήλιος το 12.221 π.Χ., ο 2ος ήλιος το 16.231 π.Χ. και ο 1ος ήλιος το 20.239 π.Χ.
Αυτό τι δείχνει ? Πως οι Ολμέκοι και μετέπειτα οι Μάγιας θεωρούσαν πως η εμφάνιση του ανθρώπου (και η γέννηση του πρώτου ήλιου-τι ακριβώς να σημαίνει αυτό?) συνέβη το 20.239 π.Χ. ή τουλάχιστον δεν είχαν πληροφορίες για τους κύκλους που προηγούνται αυτής της ημερομηνίας.
Σύμφωνα με τον υπολογισμό, αν ο τελευταίος κύκλος τελειώσει το 2012, τότε θα κρατήσει 5.126 χρόνια.
Άρα το σύνολο των υπολογισμών των πέντε κύκλων αφορούν τα τελευταία, 22.251 χρόνια.
Η μετάπτωση των ισημεριών (Precession of the Equinoxes) και η ταλάντωση της Γης καθώς γυρίζει έχει υπολογισθεί ότι ολοκληρώνεται σε 25.800 χρόνια. (άρα δεν είναι αυτή η αιτία του γεγονότος που περιμένουν να συμβεί το 2012, γιατί υπολείπεται κατά 3.549 χρόνια)
Κατά την διάρκεια των 25.800 χρόνων συμβαίνουν αρκετές ευθυγραμμίσεις του Ηλίου μας (και της Γης) με διάφορα αστρικά σώματα.!!!
Στις 21 Δεκεμβρίου 2012, την ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου το κέντρο του γαλαξία μας θα ευθυγραμμιστεί με τον ήλιο μας γιά ακόμα μία φορά.
O Πυθαγόρας δίδασκε ότι όλα τα γεγονότα συμβαίνουν σε κύκλους και ότι δεν υπάρχει τίποτα καινούριο.
<<......ότι κατά περιόδους τινάς τά γιγνόμενά ποτε πάλιν γίγνται, νέον δ' ουδέν απλώς έστι.....>>
Ο Πλάτων στον ΄΄ΠΟΛΙΤΙΚΟ΄΄ μας λέει..
<<.....Τό τήν τού παντός φοράν τοτέ μέν έφ' ά νύν κυκλείται φέρεσθαι, τοτέ δ' επί ταναντία..............Ταύτην τήν μεταβολήν ήγείσθαι δεί τών περί τόν ουρανόν γιγνομένων τροπών πασών είναι μεγίστην και τελεωτάτην >>
..... Η κίνηση του σύμπαντος άλλοτε έχει την κατεύθυνση της σημερινής κυκλικής πορείας και άλλοτε την αντίθετη......Αυτή την μεταβολή πρέπει να θεωρήσουμε ως τη μεγαλύτερη και πιο ολοκληρωμένη τροπή από όλες τις τροπές που συμβαίνουν στον ουρανό......
<<....την μέν γάρ τών άστρων τε καί ηλίου μεταβολήν δήλον ώς έν εκάτεραις συμπίπτει ταίς τροπαίς γίγνεσθαι......>>
......γιατί η μεταβολή της πορείας των άστρων και του ήλιου είναι φανερό ότι συμβαίνει και στη μια και στην άλλη περίοδο των μεταβολών......
Kαι ο Ηράκλειτος.........
<<....περιόδους ών ο ήλιος επιστάτης ών και σκοπός ορίζειν και βραβεύειν καί αναδεικνύαι καί αναφαίειν μεταβολάς και ώρας αί πάντα φέρουσι....>>
........Ο Ήλιος σαν επόπτης και φύλακας των περιόδων του έτους δημιουργεί τις μεταβολές και τις εποχές που φέρνουν τα πάντα.....
Οι Μάγια άφησαν πίσω τους δείγματα του πολιτισμού τους, που μεταφρασμένα στο σύγχρονο σύστημα χρονολόγησης, μας μεταφέρουν με τις αινιγματικές τους επιγραφές ένα παράξενο μήνυμα: "ο πέμπτος ήλιος θα κλείσει τον κύκλο του στις 23 Δεκεμβρίου του 2012 μ.Χ."
Τα παρακάτω στοιχεία υπάρχουν σε μια συλλογή ντοκουμέντων για τους Αζτέκους, που ονομάζονται "Βατικανό-λατινικός κώδικας" :
ΠΡΩΤΟΣ ΗΛΙΟΣ: διάρκεια 4008 χρόνια... ο πρώτο ήλιος καταστράφηκε από το νερό στο ζώδιο του Matlactli Atl (δέκα νερά). Η μόνιμη βροχή έφερε κατακλυσμό και πλημμύρες και οι άνθρωποι μεταμορφώθηκαν σε ψάρια...Γλίτωσε ένα ζευγάρι από τους οποίους συνεχίστηκε η ανθρωπότητα.
ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΗΛΙΟΣ: διάρκεια 4010 χρόνια... αυτός ο ήλιος καταστράφηκε από το Ehecoatl (άγριο ερπετό) και οι άνθρωποι μεταμορφώθηκαν σε πιθήκους... ένα ζευγάρι και πάλι διασώθηκε από την καταστροφή...
ΤΡΙΤΟΣ ΗΛΙΟΣ: διάρκεια 4081 χρόνια... οι απόγονοι του ζευγαριού που σώθηκε από το δεύτερο ήλιο... αυτός ο ήλιος καταστράφηκε από την φωτιά...
ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΗΛΙΟΣ : διάρκεια 5026 χρόνια...μετά από έναν κατακλυσμό αίματος και φωτιάς, η ασιτία έσπειρε το θάνατο στους ανθρώπους...
ΠΕΜΠΤΟΣ ΗΛΙΟΣ : είναι ο ήλιος που ζούμε σήμερα (και που υπήρχε από την εποχή των Αζτέκων) και ονομάζεται ο "Ήλιος της Κίνησης"... γιατί οι γεροντότεροι λένε "η Γη θα κινηθεί και θα χαθούμε όλοι..."
Eδώ δεν ξέρω αν είμαστε πολύ τολμηροί....αλλά θέλω να εκφράσω μια σκέψη μου.
Μήπως μπορούμε να ταυτίσουμε τους πέντε (5) ήλιους που
έγιναν αυτές οι ανατροπές με τα πέντε (5) γένη του ΗΣΙΟΔΟΥ;;
Και όπως είπαμε πριν....ο πέμπτος ήλιος είναι αυτός που ζούμε τώρα.(πέμπτο γένος το σιδηρούν).
Και ακόμα στον πέμπτο (5) Ήλιο είναι αναμενόμενη μια ακόμα τροπή των μαγνητικών πόλων...!
Οι Μάγιας είχαν 3 διαφορετικά ημερολόγια που μετρούσαν διαφορετικές χρονικές περιόδους. Το Long Count που μετρούσε μεγάλους χρονικούς κύκλους το πήραν από τους Ολμέκους, το Tzolkin που ήταν το ημερολόγιο που τους το έδωσαν οι θεοί και το Haab το κοινό ημερολόγιο με το οποίο κανόνιζαν τις δουλειές τους, κυρίως τις αγροτικές.
Αυτό που μας απασχολεί εδώ είναι το Long Count των Ολμέκων.
Κάνοντας τον υπολογισμό βγαίνει πως μέχρι την εμφάνιση του τελευταίου ήλιου (της γενιάς μας) οι άνθρωποι υπήρχαν για 17.125 χρόνια
Αν τοποθετήσουμε την αρχή του τελευταίου κύκλου (ήλιου, γενιάς) στο 13.0.0.0.0 4 Ahau 8 Cumku το οποίο υπολογίζεται στις Aug. 13, 3114 π.Χ.(έτσι λένε οι μελετητές)
τότε ο 4ος ήλιος ξεκίνησε το 8.140 π.Χ., ο 3ος ήλιος το 12.221 π.Χ., ο 2ος ήλιος το 16.231 π.Χ. και ο 1ος ήλιος το 20.239 π.Χ.
Αυτό τι δείχνει ? Πως οι Ολμέκοι και μετέπειτα οι Μάγιας θεωρούσαν πως η εμφάνιση του ανθρώπου (και η γέννηση του πρώτου ήλιου-τι ακριβώς να σημαίνει αυτό?) συνέβη το 20.239 π.Χ. ή τουλάχιστον δεν είχαν πληροφορίες για τους κύκλους που προηγούνται αυτής της ημερομηνίας.
Σύμφωνα με τον υπολογισμό, αν ο τελευταίος κύκλος τελειώσει το 2012, τότε θα κρατήσει 5.126 χρόνια.
Άρα το σύνολο των υπολογισμών των πέντε κύκλων αφορούν τα τελευταία, 22.251 χρόνια.
Η μετάπτωση των ισημεριών (Precession of the Equinoxes) και η ταλάντωση της Γης καθώς γυρίζει έχει υπολογισθεί ότι ολοκληρώνεται σε 25.800 χρόνια. (άρα δεν είναι αυτή η αιτία του γεγονότος που περιμένουν να συμβεί το 2012, γιατί υπολείπεται κατά 3.549 χρόνια)
Κατά την διάρκεια των 25.800 χρόνων συμβαίνουν αρκετές ευθυγραμμίσεις του Ηλίου μας (και της Γης) με διάφορα αστρικά σώματα.!!!
Στις 21 Δεκεμβρίου 2012, την ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου το κέντρο του γαλαξία μας θα ευθυγραμμιστεί με τον ήλιο μας γιά ακόμα μία φορά.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Γεωμαγνητικές καταιγίδες
Οι στεμματικές εκτινάξει μάζας μπορεί να κατευθυνθούν οπουδήποτε στο Ηλιακό Σύστημα, αλλά αν κατευθυνθούν προς τη Γη μπορούν να δημιουργήσουν ισχυρές μαγνητικές καταιγίδες στο γεωδιάστημα, που επηρεάζουν την υγεία των αστροναυτών (λόγω αυξημένης ιοντικής ακτινοβολίας), αλλά και τη λειτουργία των δορυφόρων, στις τηλεπικοινωνίες ακόμη και τα δίκτυα ηλεκτροδότησα μέσω ρευμάτων που επάγονται στο υπέδαφος.
Το πιο γνωστό παράδειγμα επίδρασης μαγνητικής καταιγίδας σε δίκτυο ηλεκτροδότησης είναι το μπλακ άουτ της επαρχίας Κεμπέκ του Καναδά το Μάρτιο του 1989. Το μπλακ άουτ είχε κρατήσει εννέα ώρες.
Η αποστολή STEREO φιλοδοξεί λοιπόν με τη χρήση στερεοσκοπικής ενόρασης να κατανοήσει τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες των στεμματικών εκτινάξεων, που είναι τα πιο επικίνδυνα για τη Γη ηλιακά φαινόμενα Κατά τη διάρκεια της διετούς αποστολής τα δίδυμα σκάφη παρατηρητήρια θα ερευνήσουν όχι μόνο την προέλευση των στεμματικών εκτινάξεων, αλλά και τη διάδοση και εξέλιξη τους στο διαπλανητικό χώρο.
Τα συμπεράσματα της αποστολής θα είναι πολύτιμα για την προσπάθεια ανάπτυξης μεθόδων πρόγνωσης του διαστημικού καιρού (δηλαδή πρόγνωσης των μαγνητικών καταιγίδων) στο διαστημικό περιβάλλον της Γης, που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα λόγω της ευαισθησίας διαφόρων τεχνολογικών συστημάτων, θα είναι όμως πολύτιμα και για άλλες, μελλοντικές φιλόδοξες αποστολές της ανθρωπότητας σε άλλους κόσμους, όπου η πρόγνωση μαγνητικών καταιγίδων θα είναι ζωτικής σημασίας για την προστασία της υγείας των αστροναυτών.
Μάλιστα, επειδή ο πιο κοντινός σε απόσταση και σε χρόνο στόχος επανδρωμένων αποστολών είναι ο Άρης, η δυνατότητα πρόγνωσης της διάδοσης στεμματικών εκτινάξεων στο διαπλανητικό χώρο είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, διότι εκεί η ευπάθεια ανθρώπων και μηχανών στις συνέπειες των εκτινάξεων είναι μεγαλύτερη απ' ό,τι στη Γη. Ο λόγος είναι πως ο Άρης δεν διαθέτει τη μαγνητική θωράκιση που διαθέτει η Γη με το ισχυρό μαγνητικό της πεδίο, το οποίο προστατεύει το γήινο διαστημικό περιβάλλον, και φυσικά και την επιφάνεια της Γης, σε μεγάλο βαθμό από τα καυτά ιονισμένα νέφη ηλιακής μάζας.
Κατά συνέπεια, οποιοδήποτε φιλόδοξο πρόγραμμα πλανητικής εξερεύνησης και πλανητικού αποικισμού έχει την ανάγκη μιας αποτελεσματικής διαστημικής μετεωρολογικής υπηρεσίας που θα προβλέπει με ακρίβεια που και πότε θα χτυπήσει η επόμενη στεμματική εκτίναξη. Προς αυτή την κατεύθυνση η συμβολή του STEREO αναμένεται να είναι καθοριστική.
Οι λεπτομερείς μετρήσεις των δυο σκαφών του STEREO θα χρησιμοποιηθούν για την κατανόηση των αιτιών και των μηχανισμών σκανδαλισμού των στεμματικών εκτινάξεων, καθώς και για το χαρακτηρισμό των ιδιοτήτων διαδοσία τους στο ηλιακό σύστημα. Αυτές οι γνώσει θα χρησιμοποιηθούν ως συστατικά στοιχεία τρισδιάστατων μοντέλων της μαγνητικής τοπολογίας, θερμοκρασίας, πυκνότητα και κατανομής ταχυτήτων αυτών των απειλητικών νεφών που εξαπολύει ο ήλιος καταπάνω στους πλανήτες του.
Τα δύο σκάφη της αποστολής σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν από το Εργαστήριο Εφαρμοσμέvns Φυσικής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins κατόπιν ανάθεσης από τη NASA. Τα πανομοιότυπα σκάφη μεταφέρθηκαν για την εκτόξευση στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στο ακρωτήριο Κανάβεραλ.
Για να πετύχουν στερεοσκοπία εικόνες του ήλιου τα δύο σκάφη πρέπει να βρίσκονται σε διαφορετικά τροχιές όπως ακριβώς συμβαίνει με τα μάτια μας, που πετυχαίνουν τη στερεοσκοπική όραση επειδή κοιτάζουν τα αντικείμενα από διαφορετική θέση. Επειδή όμως τα δύο σκάφη του STEREO θα εκτοξευθούν μαζί, πάνω στον ίδιο πύραυλο, θα χρησιμοποιηθεί η βαρύτητα της Σελήνης για να τοποθετηθούν στις κατάλληλες τροχιές. Είναι η πρώτη φορά που θα γίνει τέτοιος χειρισμός στην ιστορία των διαστημικών πτήσεων.
Οι ηλιακές προεξοχές - από τα πιο εντυπωσιακά φαινόμενα του Ήλιου - είναι δομές που συμβαίνουν πάνω από τη φωτόσφαιρα του Ήλιου. Είναι νέφη από ηλιακό ιονισμένο αέριο που συγκρατείται πάνω από την επιφάνεια του ήλιου με τη βοήθεια του ηλιακού μαγνητικού πεδίου. Μπορεί να φτάσουν πάρα πολύ ψηλά, μέχρι και το στέμμα (το στρώμα πάνω από τη χρωμόσφαιρα και χιλιάδες χιλιόμετρα πάνω από τη φωτόσφαιρα) με ταχύτητες έως και 100 km/sec.
Μια ήρεμη προεξοχή μπορεί και να διαρκέσει περίπου ένα μήνα, ενώ μπορεί να εκραγεί δημιουργώντας τη Στεφανιαίες Εκρήξεις Ηλιακής Μάζας ή CME, στέλνοντας καυτό αέριο στο ηλιακό μας σύστημα. Είναι οι βίαιες εκρήξεις που μπορούν να εκσφενδονίσουν μεγάλες μάζες ηλεκτρισμένου αερίου, πλάσμα, προς τη Γη. Οι Στεφανιαίες Εκτινάξεις είναι υπεύθυνες για τα πολικά σέλη και μπορούν να έχουν καταστρεπτικές συνέπειες για τους δορυφόρους.
Τα μοντέλα πρόβλεψης της NASA για τον καιρό στο διάστημα βασίζονται στην κινητικότητα του καυτού ποταμού πλάσματος στον πυρήνα του Ήλιου (μεταξύ του Βόρειου και του Νότιου Πόλου του) με σκοπό να μας πουν τι θα γίνει σε ορίζοντα 20 ετών.
Τα τελευταία δεδομένα μιλούν για πρωτόγνωρο φρενάρισμα της ταχύτητας του καυτού ποταμού. Αυτό οδηγεί στην πρόβλεψη ότι ο επόμενος Ηλιακός Κύκλος (ο λεγόμενος Solar Cycle 25) θα έχει ελάχιστες ηλιακές εκρήξεις, με το έτος 2022 να είναι το πιο ήσυχο εδώ και αιώνες. Ο τωρινός κύκλος της ηλιακής δραστηριότητας (ο Solar Cycle 24) θα γνωρίσει την κορύφωσή του γύρω στο 2010 με 2012.
Οι στεμματικές εκτινάξει μάζας μπορεί να κατευθυνθούν οπουδήποτε στο Ηλιακό Σύστημα, αλλά αν κατευθυνθούν προς τη Γη μπορούν να δημιουργήσουν ισχυρές μαγνητικές καταιγίδες στο γεωδιάστημα, που επηρεάζουν την υγεία των αστροναυτών (λόγω αυξημένης ιοντικής ακτινοβολίας), αλλά και τη λειτουργία των δορυφόρων, στις τηλεπικοινωνίες ακόμη και τα δίκτυα ηλεκτροδότησα μέσω ρευμάτων που επάγονται στο υπέδαφος.
Το πιο γνωστό παράδειγμα επίδρασης μαγνητικής καταιγίδας σε δίκτυο ηλεκτροδότησης είναι το μπλακ άουτ της επαρχίας Κεμπέκ του Καναδά το Μάρτιο του 1989. Το μπλακ άουτ είχε κρατήσει εννέα ώρες.
Η αποστολή STEREO φιλοδοξεί λοιπόν με τη χρήση στερεοσκοπικής ενόρασης να κατανοήσει τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες των στεμματικών εκτινάξεων, που είναι τα πιο επικίνδυνα για τη Γη ηλιακά φαινόμενα Κατά τη διάρκεια της διετούς αποστολής τα δίδυμα σκάφη παρατηρητήρια θα ερευνήσουν όχι μόνο την προέλευση των στεμματικών εκτινάξεων, αλλά και τη διάδοση και εξέλιξη τους στο διαπλανητικό χώρο.
Τα συμπεράσματα της αποστολής θα είναι πολύτιμα για την προσπάθεια ανάπτυξης μεθόδων πρόγνωσης του διαστημικού καιρού (δηλαδή πρόγνωσης των μαγνητικών καταιγίδων) στο διαστημικό περιβάλλον της Γης, που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα λόγω της ευαισθησίας διαφόρων τεχνολογικών συστημάτων, θα είναι όμως πολύτιμα και για άλλες, μελλοντικές φιλόδοξες αποστολές της ανθρωπότητας σε άλλους κόσμους, όπου η πρόγνωση μαγνητικών καταιγίδων θα είναι ζωτικής σημασίας για την προστασία της υγείας των αστροναυτών.
Μάλιστα, επειδή ο πιο κοντινός σε απόσταση και σε χρόνο στόχος επανδρωμένων αποστολών είναι ο Άρης, η δυνατότητα πρόγνωσης της διάδοσης στεμματικών εκτινάξεων στο διαπλανητικό χώρο είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, διότι εκεί η ευπάθεια ανθρώπων και μηχανών στις συνέπειες των εκτινάξεων είναι μεγαλύτερη απ' ό,τι στη Γη. Ο λόγος είναι πως ο Άρης δεν διαθέτει τη μαγνητική θωράκιση που διαθέτει η Γη με το ισχυρό μαγνητικό της πεδίο, το οποίο προστατεύει το γήινο διαστημικό περιβάλλον, και φυσικά και την επιφάνεια της Γης, σε μεγάλο βαθμό από τα καυτά ιονισμένα νέφη ηλιακής μάζας.
Κατά συνέπεια, οποιοδήποτε φιλόδοξο πρόγραμμα πλανητικής εξερεύνησης και πλανητικού αποικισμού έχει την ανάγκη μιας αποτελεσματικής διαστημικής μετεωρολογικής υπηρεσίας που θα προβλέπει με ακρίβεια που και πότε θα χτυπήσει η επόμενη στεμματική εκτίναξη. Προς αυτή την κατεύθυνση η συμβολή του STEREO αναμένεται να είναι καθοριστική.
Οι λεπτομερείς μετρήσεις των δυο σκαφών του STEREO θα χρησιμοποιηθούν για την κατανόηση των αιτιών και των μηχανισμών σκανδαλισμού των στεμματικών εκτινάξεων, καθώς και για το χαρακτηρισμό των ιδιοτήτων διαδοσία τους στο ηλιακό σύστημα. Αυτές οι γνώσει θα χρησιμοποιηθούν ως συστατικά στοιχεία τρισδιάστατων μοντέλων της μαγνητικής τοπολογίας, θερμοκρασίας, πυκνότητα και κατανομής ταχυτήτων αυτών των απειλητικών νεφών που εξαπολύει ο ήλιος καταπάνω στους πλανήτες του.
Τα δύο σκάφη της αποστολής σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν από το Εργαστήριο Εφαρμοσμέvns Φυσικής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins κατόπιν ανάθεσης από τη NASA. Τα πανομοιότυπα σκάφη μεταφέρθηκαν για την εκτόξευση στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στο ακρωτήριο Κανάβεραλ.
Για να πετύχουν στερεοσκοπία εικόνες του ήλιου τα δύο σκάφη πρέπει να βρίσκονται σε διαφορετικά τροχιές όπως ακριβώς συμβαίνει με τα μάτια μας, που πετυχαίνουν τη στερεοσκοπική όραση επειδή κοιτάζουν τα αντικείμενα από διαφορετική θέση. Επειδή όμως τα δύο σκάφη του STEREO θα εκτοξευθούν μαζί, πάνω στον ίδιο πύραυλο, θα χρησιμοποιηθεί η βαρύτητα της Σελήνης για να τοποθετηθούν στις κατάλληλες τροχιές. Είναι η πρώτη φορά που θα γίνει τέτοιος χειρισμός στην ιστορία των διαστημικών πτήσεων.
Οι ηλιακές προεξοχές - από τα πιο εντυπωσιακά φαινόμενα του Ήλιου - είναι δομές που συμβαίνουν πάνω από τη φωτόσφαιρα του Ήλιου. Είναι νέφη από ηλιακό ιονισμένο αέριο που συγκρατείται πάνω από την επιφάνεια του ήλιου με τη βοήθεια του ηλιακού μαγνητικού πεδίου. Μπορεί να φτάσουν πάρα πολύ ψηλά, μέχρι και το στέμμα (το στρώμα πάνω από τη χρωμόσφαιρα και χιλιάδες χιλιόμετρα πάνω από τη φωτόσφαιρα) με ταχύτητες έως και 100 km/sec.
Μια ήρεμη προεξοχή μπορεί και να διαρκέσει περίπου ένα μήνα, ενώ μπορεί να εκραγεί δημιουργώντας τη Στεφανιαίες Εκρήξεις Ηλιακής Μάζας ή CME, στέλνοντας καυτό αέριο στο ηλιακό μας σύστημα. Είναι οι βίαιες εκρήξεις που μπορούν να εκσφενδονίσουν μεγάλες μάζες ηλεκτρισμένου αερίου, πλάσμα, προς τη Γη. Οι Στεφανιαίες Εκτινάξεις είναι υπεύθυνες για τα πολικά σέλη και μπορούν να έχουν καταστρεπτικές συνέπειες για τους δορυφόρους.
Τα μοντέλα πρόβλεψης της NASA για τον καιρό στο διάστημα βασίζονται στην κινητικότητα του καυτού ποταμού πλάσματος στον πυρήνα του Ήλιου (μεταξύ του Βόρειου και του Νότιου Πόλου του) με σκοπό να μας πουν τι θα γίνει σε ορίζοντα 20 ετών.
Τα τελευταία δεδομένα μιλούν για πρωτόγνωρο φρενάρισμα της ταχύτητας του καυτού ποταμού. Αυτό οδηγεί στην πρόβλεψη ότι ο επόμενος Ηλιακός Κύκλος (ο λεγόμενος Solar Cycle 25) θα έχει ελάχιστες ηλιακές εκρήξεις, με το έτος 2022 να είναι το πιο ήσυχο εδώ και αιώνες. Ο τωρινός κύκλος της ηλιακής δραστηριότητας (ο Solar Cycle 24) θα γνωρίσει την κορύφωσή του γύρω στο 2010 με 2012.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Η ηλιακή δραστηριότητα στο μέγιστο των τελευταίων 8.000 ετών
Τα τελευταία 70 χρόνια η ηλιακή δραστηριότητα είναι πιο έντονη από ό,τι οποιαδήποτε άλλη περίοδο τα τελευταία 8.000 χρόνια, προκύπτει από ανάλυση που καλύπτει τις τελευταίες έντεκα χιλιετίες.
Η ερευνητική ομάδα που υπογράφει τη νέα δημοσίευση στο Nature είχε διαπιστώσει το 2003 ότι η δραστηριότητα των ηλιακών κηλίδων βρίσκεται σήμερα στο απόγειό της για την τελευταία χιλιετία.
Τώρα, η ομάδα του Σάμι Σολάνσκι στο Ινστιτούτο Max Planck του Κάτλενμπουργκ-Λίνταου της Γερμανίας αναφέρει ότι πριν από 8.000 χρόνια ο Ήλιος είχε περάσει και από άλλες φάσεις έξαρσης των ηλιακών κηλίδων, εξίσου έντονες με τη σημερινή.
Οι αστρονόμοι διατηρούν αρχεία των παρατηρούμενων ηλιακών κηλίδων από τα μέσα του 17ου αιώνα, τα οποία είχαν αποκαλύψει ότι η ηλιακή δραστηριότητα ακολουθεί κύκλους με περίοδο 11 και 80 ετών.
Η ομάδα του Σολάνσκι κατάφερε να δημιουργήσει ένα αρχείο των ηλιακών κηλίδων ανιχνεύοντας ένα ισότοπο του άνθρακα σε δακτυλίους αρχαίων δέντρων.
Ο άνθρακας-14 παράγεται κατά το βομβαρδισμό της ατμόσφαιρας από την κοσμική ακτινοβολία -σωματίδια υψηλής ενέργειας που καταφθάνουν από το διάστημα. Όμως σε περιόδους έξαρσης των ηλιακών κηλίδων, τα ηλιακά σωματίδια εκτρέπουν τις κοσμικές ακτίνες και η ποσότητα του άνθρακα-14 που σχηματίζεται στην ατμόσφαιρα μειώνεται σημαντικά.
Τα δέντρα απορροφούν τον άνθρακα 14 και διατηρούν έτσι ένα αρχείο των ηλιακών κηλίδων στους ετήσιους δακτύλιους ανάπτυξης των κορμών τους.
«Το μοντέλο αναπαράγει το καταγεγραμμένο αρχείο των κηλίδων με εξαιρετική ακρίβεια, από καθόλου κηλίδες στη διάρκεια του 17ου αιώνα έως τα σημερινά υψηλά επίπεδα» σχολιάζει σε συνοδευτικό άρθρο στο Nature η Πόλα Ρέιμερ, παλαιοοικολόγος του Πανεπιστημίου Queen's του Μπέλφαστ.
Σήμερα, όπως και πριν 8.000 χρόνια, σχηματίζονται περίπου 75 ηλιακές κηλίδες κάθε χρόνο, σε σχέση με το μέσο όρο των 35 κηλίδων για τα τελευταία 11.400 χρόνια.
Τα τελευταία 70 χρόνια η ηλιακή δραστηριότητα είναι πιο έντονη από ό,τι οποιαδήποτε άλλη περίοδο τα τελευταία 8.000 χρόνια, προκύπτει από ανάλυση που καλύπτει τις τελευταίες έντεκα χιλιετίες.
Η ερευνητική ομάδα που υπογράφει τη νέα δημοσίευση στο Nature είχε διαπιστώσει το 2003 ότι η δραστηριότητα των ηλιακών κηλίδων βρίσκεται σήμερα στο απόγειό της για την τελευταία χιλιετία.
Τώρα, η ομάδα του Σάμι Σολάνσκι στο Ινστιτούτο Max Planck του Κάτλενμπουργκ-Λίνταου της Γερμανίας αναφέρει ότι πριν από 8.000 χρόνια ο Ήλιος είχε περάσει και από άλλες φάσεις έξαρσης των ηλιακών κηλίδων, εξίσου έντονες με τη σημερινή.
Οι αστρονόμοι διατηρούν αρχεία των παρατηρούμενων ηλιακών κηλίδων από τα μέσα του 17ου αιώνα, τα οποία είχαν αποκαλύψει ότι η ηλιακή δραστηριότητα ακολουθεί κύκλους με περίοδο 11 και 80 ετών.
Η ομάδα του Σολάνσκι κατάφερε να δημιουργήσει ένα αρχείο των ηλιακών κηλίδων ανιχνεύοντας ένα ισότοπο του άνθρακα σε δακτυλίους αρχαίων δέντρων.
Ο άνθρακας-14 παράγεται κατά το βομβαρδισμό της ατμόσφαιρας από την κοσμική ακτινοβολία -σωματίδια υψηλής ενέργειας που καταφθάνουν από το διάστημα. Όμως σε περιόδους έξαρσης των ηλιακών κηλίδων, τα ηλιακά σωματίδια εκτρέπουν τις κοσμικές ακτίνες και η ποσότητα του άνθρακα-14 που σχηματίζεται στην ατμόσφαιρα μειώνεται σημαντικά.
Τα δέντρα απορροφούν τον άνθρακα 14 και διατηρούν έτσι ένα αρχείο των ηλιακών κηλίδων στους ετήσιους δακτύλιους ανάπτυξης των κορμών τους.
«Το μοντέλο αναπαράγει το καταγεγραμμένο αρχείο των κηλίδων με εξαιρετική ακρίβεια, από καθόλου κηλίδες στη διάρκεια του 17ου αιώνα έως τα σημερινά υψηλά επίπεδα» σχολιάζει σε συνοδευτικό άρθρο στο Nature η Πόλα Ρέιμερ, παλαιοοικολόγος του Πανεπιστημίου Queen's του Μπέλφαστ.
Σήμερα, όπως και πριν 8.000 χρόνια, σχηματίζονται περίπου 75 ηλιακές κηλίδες κάθε χρόνο, σε σχέση με το μέσο όρο των 35 κηλίδων για τα τελευταία 11.400 χρόνια.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι το ηλιακό ελάχιστον έχει ήδη φθάσει. Όλες οι ηλιακές κηλίδες έχουν εξαφανιστεί. Ο ήλιος εμφανίζει μια εκπληκτική ηρεμία. Όπως ακριβώς η ηρεμία πριν από την καταιγίδα ...
Πριν από λίγες ημέρες, ερευνητές ανακοίνωσαν ότι αναμένεται ηλιακή καταιγίδα η οποία θα αποτελέσει το πιο έντονο ηλιακό μέγιστο των τελευταίων πενήντα ετών.
Η πρόβλεψη αυτή προέρχεται από μια επιστημονική ομάδα της οποίας ηγείται η Mausumi Dikpati από το από το Εθνικό Κέντρο Έρευνας της Ατμόσφαιρας (NCAR) των ΗΠΑ.
«Ο επόμενος ηλιακός κύκλος θα είναι από 30 - 50% σφοδρότερος σε σχέση με τον προηγούμενο», σχολιάζει η Dikpati. Εάν όλα τα παραπάνω ισχύουν, τα επόμενα χρόνια θα παρατηρηθεί μια έξαρση της ηλιακής δραστηριότητας, η οποία θα αποτελέσει τη δεύτερη σε μέγεθος και σφοδρότητα δραστηριότητα στην ιστορία του ηλιακού μέγιστου από το 1958.
Αυτό ήταν ένα ηλιακό μέγιστο. Η διαστημική εποχή ξεκινούσε: Η διαστημική συσκευή Sputnik προωθήθηκε τον Οκτώβριο του 1957 και ο Explorer 1 τον Ιανουάριο του 1958.
Εκείνη την εποχή, δεν ήταν δυνατή η πρόβλεψη ενός ηλιακού μέγιστου. Παρόλα αυτά, έγινε αντιληπτό από όλο τον κόσμο ότι κάτι μεγάλο επρόκειτο να συμβεί καθώς το Βόρειο Σέλλας εμφανίστηκε στο Μεξικό έως και τρείς φορές.
Ένα παρόμοιο ηλιακό μέγιστο θα γίνει αντιληπτό και αυτή φορά από την επίδραση που θα έχει στην κινητή τηλεφωνία, στα συστήματα εντοπισμού, τους δορυφόρους και σε πολλές άλλα σύγχρονα μέσα της τεχνολογίας.
Οι προβλέψεις της Dikpati είναι πρωτοφανείς. Σε ένα χρονικό διάστημα δύο δεκαετιών από την ανακάλυψη του ηλιακού κύκλου, οι επιστήμονες έχουν προσπαθήσει αρκετά για την πρόβλεψη του μεγέθους ενός μελλοντικού ηλιακού μέγιστου και έχουν αποτύχει. Ένα ηλιακό μέγιστο μπορεί να είναι ιδιαίτερα έντονο, όπως αυτό του 1958, ή μόλις ανιχνεύσιμο, όπως εκείνο του 1805.
Το κλειδί για την λύση του μυστηρίου, όπως ανακάλυψε η Dikpati πριν από μερικά χρόνια, βρίσκεται σε μια ζώνη μεταφοράς που βρίσκεται πάνω από τον ήλιο.
Στη Γη κάτι παρόμοιο με αυτή τη ζώνη είναι και το Μεγάλο Ωκεάνιο Ρεύμα ή Ζώνη Μεταφοράς στη Γη. Η ζώνη αυτή αποτελείται από ένα δίκτυο ρευμάτων το οποίο μεταφέρει νερό και θερμότητα κατά μήκος των ωκεανών.
Η ζώνη του ήλιου δεν είναι μια ζώνη μεταφοράς ρευμάτων νερού αλλά ηλεκτρικά αγώγιμου αερίου. Το αέριο αυτό ρέει από τον ισημερινό στους πόλους και πάλι πίσω. Όπως λοιπόν ακριβώς η ζώνη μεταφοράς της γης ελέγχει τα καιρικά φαινόμενα έτσι και η ζώνη του ήλιου ελέγχει τις συνθήκες του ήλιου. Πιο συγκεκριμένα ελέγχει τον κύκλο των ηλιακών κηλίδων.
Ο φυσικός David Hathaway από το Εθνικό Κέντρο Διαστημικής Επιστήμης και Τεχνολογίας, εξηγεί: «Αρχικά θυμηθείτε τι ακριβώς είναι οι ηλιακές κηλίδες, μπερδεμένες δεσμίδες μαγνητισμού που παράγονται από το εσωτερικό του ήλιου. Μια τυπική ηλιακή κηλίδα μπορεί να υπάρξει μονάχα για μερικές εβδομάδες. Στη συνέχεια αλλοιώνεται αφήνοντας πίσω της ένα αδύναμο μαγνητικό πεδίο».
Το πάνω μέρος της ζώνης απλώνεται στην επιφάνεια του ήλιου, καλύπτοντας το μαγνητικό πεδίο των παλιών κηλίδων. Οι παλιές αυτές κηλίδες μεταφέρονται στους πόλους σε ένα βάθος 200,000 χλμ. όπου ενισχύονται από το εσωτερικό μαγνητική δύναμη του ήλιου.
Όλες οι παραπάνω διαδικασίες χρειάζονται ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να ολοκληρωθούν.
«Χρειάζονται περίπου 40 χρόνια για να ολοκληρωθεί ένας κύκλος μεταφοράς», σχολιάζει ο Hathaway. «Η όλη διαδικασία μπορεί να ολοκληρωθεί από 30-50 χρόνια».
Όταν η ζώνη βρίσκεται σε γρήγορη φάση, σημαίνει ότι σαρώνονται πολλά μαγνητικά πεδία και ο μελλοντικός ηλιακός κύκλος θα είναι έντονος. Αυτό αποτελεί και τη βάση για την πρόγνωση: «Η ζώνη βρισκόταν σε γρήγορη φάση το χρονικό διάστημα 1986 - 1996. Τα παλιότερα μαγνητικά πεδία που σαρώθηκαν τότε θα πρέπει να επανεμφανιστούν ως μεγάλες κηλίδες το 2010 - 2011».
Όπως οι περισσότεροι ειδικοί, ο Hathaway βασίζεται στο μοντέλο της ζώνης μεταφοράς και συμφωνεί με την Dikpati στο ότι το επόμενο ηλιακό μέγιστο θα είναι ιδιαίτερα έντονο.
Όμως ο Hathaway διαφωνεί σε ένα σημείο. Η Dikpati προβλέπει ότι το επόμενο ηλιακό μέγιστο θα είναι το 2012, όμως αυτός πιστεύει ότι θα πραγματοποιηθεί νωρίτερα, το 2010 ή 2011.
«Η ιστορία αποδεικνύει ότι οι μεγάλοι κύκλοι ηλιακών κηλίδων φτάνουν γρηγορότερα στο μέγιστο της ισχύς τους σε σχέση με τους μικρότερους. Πιστεύω ότι οι πρώτες ηλιακές κηλίδες του επόμενου κύκλου θα εμφανιστούν στο τέλος του 2007 και το ηλιακό μέγιστο θα παρατηρηθεί το 2010 ή το 2011».
Παρόλα αυτά όποιος και να έχει δίκιο ο ερχομός της ηλιακής καταιγίδας είναι πλέον γεγονός.Θα είμαστε μάρτυρες πολλών επαναλαμβανόμενων γεγονότων....
πηγή: pahtfinder news
Πριν από λίγες ημέρες, ερευνητές ανακοίνωσαν ότι αναμένεται ηλιακή καταιγίδα η οποία θα αποτελέσει το πιο έντονο ηλιακό μέγιστο των τελευταίων πενήντα ετών.
Η πρόβλεψη αυτή προέρχεται από μια επιστημονική ομάδα της οποίας ηγείται η Mausumi Dikpati από το από το Εθνικό Κέντρο Έρευνας της Ατμόσφαιρας (NCAR) των ΗΠΑ.
«Ο επόμενος ηλιακός κύκλος θα είναι από 30 - 50% σφοδρότερος σε σχέση με τον προηγούμενο», σχολιάζει η Dikpati. Εάν όλα τα παραπάνω ισχύουν, τα επόμενα χρόνια θα παρατηρηθεί μια έξαρση της ηλιακής δραστηριότητας, η οποία θα αποτελέσει τη δεύτερη σε μέγεθος και σφοδρότητα δραστηριότητα στην ιστορία του ηλιακού μέγιστου από το 1958.
Αυτό ήταν ένα ηλιακό μέγιστο. Η διαστημική εποχή ξεκινούσε: Η διαστημική συσκευή Sputnik προωθήθηκε τον Οκτώβριο του 1957 και ο Explorer 1 τον Ιανουάριο του 1958.
Εκείνη την εποχή, δεν ήταν δυνατή η πρόβλεψη ενός ηλιακού μέγιστου. Παρόλα αυτά, έγινε αντιληπτό από όλο τον κόσμο ότι κάτι μεγάλο επρόκειτο να συμβεί καθώς το Βόρειο Σέλλας εμφανίστηκε στο Μεξικό έως και τρείς φορές.
Ένα παρόμοιο ηλιακό μέγιστο θα γίνει αντιληπτό και αυτή φορά από την επίδραση που θα έχει στην κινητή τηλεφωνία, στα συστήματα εντοπισμού, τους δορυφόρους και σε πολλές άλλα σύγχρονα μέσα της τεχνολογίας.
Οι προβλέψεις της Dikpati είναι πρωτοφανείς. Σε ένα χρονικό διάστημα δύο δεκαετιών από την ανακάλυψη του ηλιακού κύκλου, οι επιστήμονες έχουν προσπαθήσει αρκετά για την πρόβλεψη του μεγέθους ενός μελλοντικού ηλιακού μέγιστου και έχουν αποτύχει. Ένα ηλιακό μέγιστο μπορεί να είναι ιδιαίτερα έντονο, όπως αυτό του 1958, ή μόλις ανιχνεύσιμο, όπως εκείνο του 1805.
Το κλειδί για την λύση του μυστηρίου, όπως ανακάλυψε η Dikpati πριν από μερικά χρόνια, βρίσκεται σε μια ζώνη μεταφοράς που βρίσκεται πάνω από τον ήλιο.
Στη Γη κάτι παρόμοιο με αυτή τη ζώνη είναι και το Μεγάλο Ωκεάνιο Ρεύμα ή Ζώνη Μεταφοράς στη Γη. Η ζώνη αυτή αποτελείται από ένα δίκτυο ρευμάτων το οποίο μεταφέρει νερό και θερμότητα κατά μήκος των ωκεανών.
Η ζώνη του ήλιου δεν είναι μια ζώνη μεταφοράς ρευμάτων νερού αλλά ηλεκτρικά αγώγιμου αερίου. Το αέριο αυτό ρέει από τον ισημερινό στους πόλους και πάλι πίσω. Όπως λοιπόν ακριβώς η ζώνη μεταφοράς της γης ελέγχει τα καιρικά φαινόμενα έτσι και η ζώνη του ήλιου ελέγχει τις συνθήκες του ήλιου. Πιο συγκεκριμένα ελέγχει τον κύκλο των ηλιακών κηλίδων.
Ο φυσικός David Hathaway από το Εθνικό Κέντρο Διαστημικής Επιστήμης και Τεχνολογίας, εξηγεί: «Αρχικά θυμηθείτε τι ακριβώς είναι οι ηλιακές κηλίδες, μπερδεμένες δεσμίδες μαγνητισμού που παράγονται από το εσωτερικό του ήλιου. Μια τυπική ηλιακή κηλίδα μπορεί να υπάρξει μονάχα για μερικές εβδομάδες. Στη συνέχεια αλλοιώνεται αφήνοντας πίσω της ένα αδύναμο μαγνητικό πεδίο».
Το πάνω μέρος της ζώνης απλώνεται στην επιφάνεια του ήλιου, καλύπτοντας το μαγνητικό πεδίο των παλιών κηλίδων. Οι παλιές αυτές κηλίδες μεταφέρονται στους πόλους σε ένα βάθος 200,000 χλμ. όπου ενισχύονται από το εσωτερικό μαγνητική δύναμη του ήλιου.
Όλες οι παραπάνω διαδικασίες χρειάζονται ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να ολοκληρωθούν.
«Χρειάζονται περίπου 40 χρόνια για να ολοκληρωθεί ένας κύκλος μεταφοράς», σχολιάζει ο Hathaway. «Η όλη διαδικασία μπορεί να ολοκληρωθεί από 30-50 χρόνια».
Όταν η ζώνη βρίσκεται σε γρήγορη φάση, σημαίνει ότι σαρώνονται πολλά μαγνητικά πεδία και ο μελλοντικός ηλιακός κύκλος θα είναι έντονος. Αυτό αποτελεί και τη βάση για την πρόγνωση: «Η ζώνη βρισκόταν σε γρήγορη φάση το χρονικό διάστημα 1986 - 1996. Τα παλιότερα μαγνητικά πεδία που σαρώθηκαν τότε θα πρέπει να επανεμφανιστούν ως μεγάλες κηλίδες το 2010 - 2011».
Όπως οι περισσότεροι ειδικοί, ο Hathaway βασίζεται στο μοντέλο της ζώνης μεταφοράς και συμφωνεί με την Dikpati στο ότι το επόμενο ηλιακό μέγιστο θα είναι ιδιαίτερα έντονο.
Όμως ο Hathaway διαφωνεί σε ένα σημείο. Η Dikpati προβλέπει ότι το επόμενο ηλιακό μέγιστο θα είναι το 2012, όμως αυτός πιστεύει ότι θα πραγματοποιηθεί νωρίτερα, το 2010 ή 2011.
«Η ιστορία αποδεικνύει ότι οι μεγάλοι κύκλοι ηλιακών κηλίδων φτάνουν γρηγορότερα στο μέγιστο της ισχύς τους σε σχέση με τους μικρότερους. Πιστεύω ότι οι πρώτες ηλιακές κηλίδες του επόμενου κύκλου θα εμφανιστούν στο τέλος του 2007 και το ηλιακό μέγιστο θα παρατηρηθεί το 2010 ή το 2011».
Παρόλα αυτά όποιος και να έχει δίκιο ο ερχομός της ηλιακής καταιγίδας είναι πλέον γεγονός.Θα είμαστε μάρτυρες πολλών επαναλαμβανόμενων γεγονότων....
πηγή: pahtfinder news
Ου πάνυ ημίν ούτω φροντιστέον, τι ερούσιν οι πολλοί ημάς,
αλλ' ό,τι ο επαϊων περί των δικαίων και αδίκων
αλλ' ό,τι ο επαϊων περί των δικαίων και αδίκων
Γιατί οι μαγνητικοί πόλοι του ήλιου αναστρέφονται
Κάθε 11 χρόνια το μαγνητικό πεδίο του ήλιου αναστρέφεται, αλλά οι επιστήμονες δεν ξέρουν τι την προκαλεί. Μια νέα μελέτη όμως δείχνει ότι οι μεγάλες εκρήξεις του υπέρθερμου αερίου, που λέγονται στεφανιαίες εκτινάξεις υλικού, μπορούν να διαδραματίζουν έναν σημαντικό ρόλο.
Οι εκλάμψεις είναι γεγονότα ακτινοβολίας, το φως τους και οι ακτίνες τους X φθάνουν στη Γη περίπου 8 λεπτά αργότερα. Αρκετές από τις πρόσφατες εκλάμψεις έχουν συνδεθεί με τις εκτινάξεις στεμματικού υλικού. Τα τεράστια νέφη των φορτισμένων σωματιδίων χρειάζονται οπωσδήποτε από 18 ώρες έως περίπου 3 ημέρες για να φθάσουν στη Γη. Οι πιο ισχυρότερες εκλάμψεις μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα στους δορυφόρους και τα ηλεκτρικά δίκτυα.
Βρέθηκε λοιπόν ότι μπορεί οι ηλιακές κηλίδες και οι εκλάμψεις στην επιφάνεια του ήλιου να ακολουθούν τον 11-ετή κύκλο, αλλά τα εκτινασσόμενα νέφη του φορτισμένου αερίου όχι. Πρόκειται για τις περίφημες εκτινάξεις του στεμματικού υλικού (CME).
Φαίνεται ότι αυτές οι εκτινάξεις ακολουθούν την αιχμή των ηλιακών κηλίδων - που τελευταία συνέβη το 2001, δύο χρόνια μετά από τις ηλιακές κηλίδες.
Το αέριο που εκτινάσσεται παίρνει μαζί το παλαιό 'μαγνητικό δέρμα' του ήλιου, επιτρέποντας έτσι να δημιουργηθεί ένα νέο για να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος.
Ο 11-ετής κύκλος της δραστηριότητας του ήλιου
Ο 11-ετής κύκλος της δραστηριότητας του ήλιου - που αναγνωρίζεται από την εμφάνιση και την εξαφάνιση των ηλιακών κηλίδων - ήταν γνωστός από το 1843, όταν ο Heinrich Schwabe, ένας Γερμανός αστρονόμος, παρατήρησε τις μεταβολές τους.
Πολλά χρόνια αργότερα η δραστηριότητα αυτή αναγνωρίστηκε ότι είχε μαγνητική προέλευση από τον George Ellery Hale, έναν Αμερικανό αστρονόμο, ο οποίος, το 1908, είδε ότι οι ηλιακές κηλίδες ήταν έντονα μαγνητικές.
Από τότε πολλές θεωρίες έχουν προσπαθήσει να εξηγήσουν αυτόν τον ηλιακό ρυθμό.
Η αποδεκτή θεωρία σήμερα είναι ότι ο κύκλος των ηλιακών κηλίδων οφείλεται στην περιστροφή και τη μεταφορά της θερμότητας μέσα στον ήλιο.
Το γεγονός ότι τα εξωτερικά στρώματα του ήλιου βρίσκονται σε υψηλότερη θερμοκρασία, και ότι ο ήλιος περιστρέφεται γρηγορότερα στον ισημερινό από ό,τι στους πόλους, και γρηγορότερα στο εσωτερικό απ' ό,τι στην επιφάνεια του, έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα ηλιακό δυναμό που, για 11 χρόνια, ενεργοποιείται όλο ένα και περισσότερο.
Έτσι σε κάποια χρονική στιγμή, κατά τη διάρκεια του μαγνητικού κύκλου, ο ήλιος πρέπει να ρίξει το παλιό του 'μαγνητικό δέρμα', και αφήνει να δημιουργηθεί ένα νεώτερο και λιγότερο ανήσυχο.
(Μια σημαντική ηλιακή έκρηξη, στις 3 Νοεμβρίου, τίναξε προς το διάστημα ένα νέφος καυτού αερίου. Πρόκειται για τις εκτινάξεις στεμματικού υλικού (CME). Τα μυριάδες λευκά σημεία στην εικόνα δεξιά, είναι πρωτόνια που χτυπούν πάνω στο φακό του διαστημικού σκάφους SOHO).
Οι εκτινάξεις στεμματικού υλικού (CME) είναι κάτι το συνηθισμένο στον ήλιο κατά τη διάρκεια του μέγιστου της 11-ετής περιόδου της ηλιακής δραστηριότητας. Τα ξεσπάσματα αυτά εξασθενίζουν για μερικά χρόνια και φθάνουν σε ένα χαμηλό σημείο στο ηλιακό ελάχιστο.
Η δραστηριότητα του ήλιου σε αυτή τη φάση βρίσκεται στο ελάχιστο του, περίπου δύο χρόνια μετά από το μέγιστο που είχαμε το 2001.
Σε μια μαγνητική αντιστροφή, ο Βορράς γίνεται Νότος και ο Νότος γίνεται Βορράς. Εμφανίζονται ανάμεσα σε κάθε ηλιακό μέγιστο. Αυτή η νέα μελέτη που επεξεργάστηκε στοιχεία περισσότερων από επτά χρόνων εμφανίζει τις εκτινάξεις του στεμματικού υλικού, δισεκατομμύρια τόνοι ηλεκτρισμένου αερίου στο διάστημα, αναγκάζοντας έτσι τον ήλιο να απορρίψει το παλιό μαγνητικό πεδίο του και να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για το νέο πεδίο.
"Ο ήλιος είναι σαν ένα φίδι που ρίχνει το δέρμα του," δήλωσε ο Nat Gopalswamy του διαστημικού κέντρου πτήσεων Goddard της NASA. "Σε αυτήν την περίπτωση, είναι ένα μαγνητικό δέρμα. Η διαδικασία είναι μακροχρόνια. Απαιτούνται περισσότερες από χίλιες εκτινάξεις στεμματικού υλικού (CME), που κάθε μία μεταφέρει δισεκατομμύρια τόνους αερίου από τις πολικές περιοχές, για να απομακρύνουν το παλιό μαγνητισμό μακριά.
Ο Gopalswamy είναι επικεφαλής συντάκτης της νέας έκθεσης, η οποία εμφανίζεται στο Astrophysical Journal. Η μελέτη βασίστηκε στις παρατηρήσεις από το διαστημικό σκάφος Ηλιακό και Ηλιοσφαιρικό Παρατηρητήριο (SOHO ), ένα κοινό πρόγραμμα μεταξύ της NASA και της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας.
Η μελέτη χρησιμοποίησε στοιχεία επτά χρόνων του SOHO, συν τα αρχεία CME από το 1979-85 που καταγράφηκαν από έναν δορυφόρο της Αμερικανικής Αεροπορίας.
Οι CME μοιάζουν με τις σκούπες, που ξεκαθαρίζουν τα ακατάστατα μαγνητικά πεδία που δημιουργούνται από τις ηλιακές κηλίδες, εξηγούν ο Gopalswamy και οι συνάδελφοί του. Η έρευνα βεβαίωσε μια άμεση σύνδεση μεταξύ του αριθμού των ηλιακών κηλίδων και του αριθμού των CME, οι οποίες εκτινάξεις προέρχονται συχνά από τις κηλίδες. Είναι σημαντικό, εν τούτοις, ότι ένας μεγάλος αριθμός CME δημιουργείται κοντά στους ηλιακούς πόλους, όπου δεν υπάρχει καμία ηλιακή κηλίδα.
Ξεκαθαρίζοντας τις πολικές περιοχές, από τα υπόλοιπα της μαγνητικής δραστηριότητας, οι εκτινάξεις του στεμματικού υλικού στα υψηλά γεωγραφικά πλάτη, "καλλωπίζουν τα πολικά μαγνητικά πεδία με μια νέα διαμόρφωση," ολοκληρώνει η μελέτη.
Η έρευνα έρχεται να εξηγήσει τα φαινόμενα στον ήλιο κατά τη διάρκεια μιας ασυνήθιστης ηλιακής δραστηριότητας το τελευταίο καιρό.
Εν τούτοις, μετά από το μέγιστο του πριν λίγα χρόνια, ο ήλιος έβγαλε πάνω από 10 σημαντικές ηλιακές εκλάμψεις, από τρεις τεράστιες ηλιακές κηλίδες, στα τέλη του Οκτωβρίου και τις αρχές Νοεμβρίου του 2003.
Ένας άλλος κύκλος του διαστημικού καιρού εμφανίζεται στο άμεσο μέλλον, και άλλες τρεις ηλιακές κηλίδες κινούνται προς την ηλιακή επιφάνεια πρόσφατα.
Είναι γνωστό ότι οι μαγνητικοί πόλοι ανταλλάσσουν τις θέσεις τους, στην αιχμή του κύκλου των ηλιακών κηλίδων.
Οι μαγνητικοί πόλοι του ήλιου, που άλλαξαν το 2001, θα παραμείνουν έτσι μέχρι το έτος 2012, όταν θα αντιστραφούν και πάλι. Αυτή η μετάβαση συμβαίνει, όσο ξέρουμε, στην αιχμή κάθε 11-ετούς ηλιακού κύκλου.
Το γήινο μαγνητικό πεδίο αντιστρέφεται επίσης αλλά με λιγότερη συχνότητα. Οι διαδοχικές αντιστροφές του γήινου μαγνητικού πεδίου συμβαίνουν κατά διαστήματα από 5 χιλιάδες έτη έως και 50 εκατομμύρια έτη. Η τελευταία αντιστροφή συνέβη 740.000 χρόνια πριν. Μερικοί ερευνητές σκέφτονται πως ο πλανήτης μας είναι 'πλήρης ημερών' για μια ακόμη αντιστροφή, αλλά κανένας δεν ξέρει ακριβώς πότε θα εμφανιστεί η επόμενη αντιστροφή.
Αν και τα ηλιακά και επίγεια μαγνητικά πεδία συμπεριφέρονται διαφορετικά, έχουν κάτι κοινό: η μορφή τους. Κατά τη διάρκεια του ηλιακού ελάχιστου το πεδίο του ήλιου, όπως της γης, μοιάζει με το φάσμα ενός μαγνήτη, με μεγάλους κλειστούς βρόχους κοντά τον ισημερινό και τις ανοικτές δυναμικές γραμμές του πεδίου κοντά τους πόλους. Οι επιστήμονες καλούν αυτή τη μορφή του πεδίου "δίπολο". Το διπολικό πεδίο του ήλιου είναι περίπου τόσο ισχυρό όσο κι ο μαγνήτης ενός ψυγείου, ή περίπου 50 Gauss (μια μονάδα της μαγνητικής έντασης). Το γήινο μαγνητικό πεδίο είναι 100 φορές πιο ασθενές.
Όταν φθάνει το ηλιακό μέγιστο και οι ηλιακές κηλίδες είναι τόσο έντονες, που μαυρίζουν την όψη του ήλιου, το μαγνητικό πεδίο του αστεριού μας αρχίζει να αλλάζει.
Οι ηλιακές κηλίδες είναι τοποθεσίες όπου έντονοι μαγνητικοί βρόχοι -- εκατοντάδες φορές ισχυρότεροι από το μαγνητικό πεδίο που το περιβάλλει -- κινούνται προς τα πάνω μέσω της φωτόσφαιρας.
Ερευνητές από τη NASA, όπως είναι ο Hathaway πιστεύουν ότι οι ροές στην επιφάνεια του ήλιου μεταφέρουν τα μαγνητικά πεδία από τις κηλίδες στα μέσα πλάτη προς τους πόλους του ήλιου. Οι πόλοι αλλάζουν φορά, επειδή αυτές οι ροές αλλάζουν τις φορές της μαγνητικής ροής.
Κάθε 11 χρόνια το μαγνητικό πεδίο του ήλιου αναστρέφεται, αλλά οι επιστήμονες δεν ξέρουν τι την προκαλεί. Μια νέα μελέτη όμως δείχνει ότι οι μεγάλες εκρήξεις του υπέρθερμου αερίου, που λέγονται στεφανιαίες εκτινάξεις υλικού, μπορούν να διαδραματίζουν έναν σημαντικό ρόλο.
Οι εκλάμψεις είναι γεγονότα ακτινοβολίας, το φως τους και οι ακτίνες τους X φθάνουν στη Γη περίπου 8 λεπτά αργότερα. Αρκετές από τις πρόσφατες εκλάμψεις έχουν συνδεθεί με τις εκτινάξεις στεμματικού υλικού. Τα τεράστια νέφη των φορτισμένων σωματιδίων χρειάζονται οπωσδήποτε από 18 ώρες έως περίπου 3 ημέρες για να φθάσουν στη Γη. Οι πιο ισχυρότερες εκλάμψεις μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα στους δορυφόρους και τα ηλεκτρικά δίκτυα.
Βρέθηκε λοιπόν ότι μπορεί οι ηλιακές κηλίδες και οι εκλάμψεις στην επιφάνεια του ήλιου να ακολουθούν τον 11-ετή κύκλο, αλλά τα εκτινασσόμενα νέφη του φορτισμένου αερίου όχι. Πρόκειται για τις περίφημες εκτινάξεις του στεμματικού υλικού (CME).
Φαίνεται ότι αυτές οι εκτινάξεις ακολουθούν την αιχμή των ηλιακών κηλίδων - που τελευταία συνέβη το 2001, δύο χρόνια μετά από τις ηλιακές κηλίδες.
Το αέριο που εκτινάσσεται παίρνει μαζί το παλαιό 'μαγνητικό δέρμα' του ήλιου, επιτρέποντας έτσι να δημιουργηθεί ένα νέο για να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος.
Ο 11-ετής κύκλος της δραστηριότητας του ήλιου
Ο 11-ετής κύκλος της δραστηριότητας του ήλιου - που αναγνωρίζεται από την εμφάνιση και την εξαφάνιση των ηλιακών κηλίδων - ήταν γνωστός από το 1843, όταν ο Heinrich Schwabe, ένας Γερμανός αστρονόμος, παρατήρησε τις μεταβολές τους.
Πολλά χρόνια αργότερα η δραστηριότητα αυτή αναγνωρίστηκε ότι είχε μαγνητική προέλευση από τον George Ellery Hale, έναν Αμερικανό αστρονόμο, ο οποίος, το 1908, είδε ότι οι ηλιακές κηλίδες ήταν έντονα μαγνητικές.
Από τότε πολλές θεωρίες έχουν προσπαθήσει να εξηγήσουν αυτόν τον ηλιακό ρυθμό.
Η αποδεκτή θεωρία σήμερα είναι ότι ο κύκλος των ηλιακών κηλίδων οφείλεται στην περιστροφή και τη μεταφορά της θερμότητας μέσα στον ήλιο.
Το γεγονός ότι τα εξωτερικά στρώματα του ήλιου βρίσκονται σε υψηλότερη θερμοκρασία, και ότι ο ήλιος περιστρέφεται γρηγορότερα στον ισημερινό από ό,τι στους πόλους, και γρηγορότερα στο εσωτερικό απ' ό,τι στην επιφάνεια του, έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα ηλιακό δυναμό που, για 11 χρόνια, ενεργοποιείται όλο ένα και περισσότερο.
Έτσι σε κάποια χρονική στιγμή, κατά τη διάρκεια του μαγνητικού κύκλου, ο ήλιος πρέπει να ρίξει το παλιό του 'μαγνητικό δέρμα', και αφήνει να δημιουργηθεί ένα νεώτερο και λιγότερο ανήσυχο.
(Μια σημαντική ηλιακή έκρηξη, στις 3 Νοεμβρίου, τίναξε προς το διάστημα ένα νέφος καυτού αερίου. Πρόκειται για τις εκτινάξεις στεμματικού υλικού (CME). Τα μυριάδες λευκά σημεία στην εικόνα δεξιά, είναι πρωτόνια που χτυπούν πάνω στο φακό του διαστημικού σκάφους SOHO).
Οι εκτινάξεις στεμματικού υλικού (CME) είναι κάτι το συνηθισμένο στον ήλιο κατά τη διάρκεια του μέγιστου της 11-ετής περιόδου της ηλιακής δραστηριότητας. Τα ξεσπάσματα αυτά εξασθενίζουν για μερικά χρόνια και φθάνουν σε ένα χαμηλό σημείο στο ηλιακό ελάχιστο.
Η δραστηριότητα του ήλιου σε αυτή τη φάση βρίσκεται στο ελάχιστο του, περίπου δύο χρόνια μετά από το μέγιστο που είχαμε το 2001.
Σε μια μαγνητική αντιστροφή, ο Βορράς γίνεται Νότος και ο Νότος γίνεται Βορράς. Εμφανίζονται ανάμεσα σε κάθε ηλιακό μέγιστο. Αυτή η νέα μελέτη που επεξεργάστηκε στοιχεία περισσότερων από επτά χρόνων εμφανίζει τις εκτινάξεις του στεμματικού υλικού, δισεκατομμύρια τόνοι ηλεκτρισμένου αερίου στο διάστημα, αναγκάζοντας έτσι τον ήλιο να απορρίψει το παλιό μαγνητικό πεδίο του και να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για το νέο πεδίο.
"Ο ήλιος είναι σαν ένα φίδι που ρίχνει το δέρμα του," δήλωσε ο Nat Gopalswamy του διαστημικού κέντρου πτήσεων Goddard της NASA. "Σε αυτήν την περίπτωση, είναι ένα μαγνητικό δέρμα. Η διαδικασία είναι μακροχρόνια. Απαιτούνται περισσότερες από χίλιες εκτινάξεις στεμματικού υλικού (CME), που κάθε μία μεταφέρει δισεκατομμύρια τόνους αερίου από τις πολικές περιοχές, για να απομακρύνουν το παλιό μαγνητισμό μακριά.
Ο Gopalswamy είναι επικεφαλής συντάκτης της νέας έκθεσης, η οποία εμφανίζεται στο Astrophysical Journal. Η μελέτη βασίστηκε στις παρατηρήσεις από το διαστημικό σκάφος Ηλιακό και Ηλιοσφαιρικό Παρατηρητήριο (SOHO ), ένα κοινό πρόγραμμα μεταξύ της NASA και της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας.
Η μελέτη χρησιμοποίησε στοιχεία επτά χρόνων του SOHO, συν τα αρχεία CME από το 1979-85 που καταγράφηκαν από έναν δορυφόρο της Αμερικανικής Αεροπορίας.
Οι CME μοιάζουν με τις σκούπες, που ξεκαθαρίζουν τα ακατάστατα μαγνητικά πεδία που δημιουργούνται από τις ηλιακές κηλίδες, εξηγούν ο Gopalswamy και οι συνάδελφοί του. Η έρευνα βεβαίωσε μια άμεση σύνδεση μεταξύ του αριθμού των ηλιακών κηλίδων και του αριθμού των CME, οι οποίες εκτινάξεις προέρχονται συχνά από τις κηλίδες. Είναι σημαντικό, εν τούτοις, ότι ένας μεγάλος αριθμός CME δημιουργείται κοντά στους ηλιακούς πόλους, όπου δεν υπάρχει καμία ηλιακή κηλίδα.
Ξεκαθαρίζοντας τις πολικές περιοχές, από τα υπόλοιπα της μαγνητικής δραστηριότητας, οι εκτινάξεις του στεμματικού υλικού στα υψηλά γεωγραφικά πλάτη, "καλλωπίζουν τα πολικά μαγνητικά πεδία με μια νέα διαμόρφωση," ολοκληρώνει η μελέτη.
Η έρευνα έρχεται να εξηγήσει τα φαινόμενα στον ήλιο κατά τη διάρκεια μιας ασυνήθιστης ηλιακής δραστηριότητας το τελευταίο καιρό.
Εν τούτοις, μετά από το μέγιστο του πριν λίγα χρόνια, ο ήλιος έβγαλε πάνω από 10 σημαντικές ηλιακές εκλάμψεις, από τρεις τεράστιες ηλιακές κηλίδες, στα τέλη του Οκτωβρίου και τις αρχές Νοεμβρίου του 2003.
Ένας άλλος κύκλος του διαστημικού καιρού εμφανίζεται στο άμεσο μέλλον, και άλλες τρεις ηλιακές κηλίδες κινούνται προς την ηλιακή επιφάνεια πρόσφατα.
Είναι γνωστό ότι οι μαγνητικοί πόλοι ανταλλάσσουν τις θέσεις τους, στην αιχμή του κύκλου των ηλιακών κηλίδων.
Οι μαγνητικοί πόλοι του ήλιου, που άλλαξαν το 2001, θα παραμείνουν έτσι μέχρι το έτος 2012, όταν θα αντιστραφούν και πάλι. Αυτή η μετάβαση συμβαίνει, όσο ξέρουμε, στην αιχμή κάθε 11-ετούς ηλιακού κύκλου.
Το γήινο μαγνητικό πεδίο αντιστρέφεται επίσης αλλά με λιγότερη συχνότητα. Οι διαδοχικές αντιστροφές του γήινου μαγνητικού πεδίου συμβαίνουν κατά διαστήματα από 5 χιλιάδες έτη έως και 50 εκατομμύρια έτη. Η τελευταία αντιστροφή συνέβη 740.000 χρόνια πριν. Μερικοί ερευνητές σκέφτονται πως ο πλανήτης μας είναι 'πλήρης ημερών' για μια ακόμη αντιστροφή, αλλά κανένας δεν ξέρει ακριβώς πότε θα εμφανιστεί η επόμενη αντιστροφή.
Αν και τα ηλιακά και επίγεια μαγνητικά πεδία συμπεριφέρονται διαφορετικά, έχουν κάτι κοινό: η μορφή τους. Κατά τη διάρκεια του ηλιακού ελάχιστου το πεδίο του ήλιου, όπως της γης, μοιάζει με το φάσμα ενός μαγνήτη, με μεγάλους κλειστούς βρόχους κοντά τον ισημερινό και τις ανοικτές δυναμικές γραμμές του πεδίου κοντά τους πόλους. Οι επιστήμονες καλούν αυτή τη μορφή του πεδίου "δίπολο". Το διπολικό πεδίο του ήλιου είναι περίπου τόσο ισχυρό όσο κι ο μαγνήτης ενός ψυγείου, ή περίπου 50 Gauss (μια μονάδα της μαγνητικής έντασης). Το γήινο μαγνητικό πεδίο είναι 100 φορές πιο ασθενές.
Όταν φθάνει το ηλιακό μέγιστο και οι ηλιακές κηλίδες είναι τόσο έντονες, που μαυρίζουν την όψη του ήλιου, το μαγνητικό πεδίο του αστεριού μας αρχίζει να αλλάζει.
Οι ηλιακές κηλίδες είναι τοποθεσίες όπου έντονοι μαγνητικοί βρόχοι -- εκατοντάδες φορές ισχυρότεροι από το μαγνητικό πεδίο που το περιβάλλει -- κινούνται προς τα πάνω μέσω της φωτόσφαιρας.
Ερευνητές από τη NASA, όπως είναι ο Hathaway πιστεύουν ότι οι ροές στην επιφάνεια του ήλιου μεταφέρουν τα μαγνητικά πεδία από τις κηλίδες στα μέσα πλάτη προς τους πόλους του ήλιου. Οι πόλοι αλλάζουν φορά, επειδή αυτές οι ροές αλλάζουν τις φορές της μαγνητικής ροής.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Ηλιακή καταιγίδα κτυπάει δορυφόρους
Η δράση της ηλιακής UV ακτινοβολίας επηρεάζει την οζονόσφαιρα
Από σελίδα της NASA 5-Σεπτεμβρίου-2000
Πολλοί στην Βόρεια Ευρώπη παρατήρησαν ένα καταπληκτικό θέαμα στις 15 Ιουλίου 2000, το Σέλας. Αλλά οι υπεύθυνοι των τηλεπικοινωνιακών δορυφόρων, ανήσυχοι παρατηρούσαν την αιτία δημιουργίας του φαινομένου, που είναι η ηλιακή καταιγίδα, ελπίζοντας να μην καταστρέψει τις συσκευές τους.
Στις 14 Ιουλίου, συνέβηκε η πλέον ενεργή ηλιακή αναλαμπή από τότε που ο Ήλιος εισήλθε στην κορυφή του 11-ετούς κύκλου του. Με αυτήν ένα τεράστιο ρεύμα ενεργών ιόντων θετικών και αρνητικών αλλά και UV ακτινοβολία ξεχύθηκε στο διάστημα αλλά και προς τη Γη. Το ρεύμα αυτό παρήγαγε μιά τεράστια γεωμαγνητική καταιγίδα που επηρέασε ορισμένους δορυφόρους και ηλεκτρικά συστήματα του Βόρειου ημισφαίριου.
Έντονα παλμικά κύματα ενέργειας, συναθροιζόμενα σε ένα σημείο του Ήλιου, δημιούργησαν ηλιακές καταιγίδες όταν εκτοξεύθηκαν κατά ριπές από την επιφάνεια του Ήλιου με μία τρομερή έκρηξη. Τέτοιες εκρήξεις στέλνουν υψηλής ενέργειας ιονισμένων σωματιδίων στο διάστημα και αν η Γη είναι προς την σωστή πλευρά, τότε φθάνουν και στη Γη. Όταν φθάσουν στη Γη, μπορούν να φτιάξουν το Βόρειο Σέλας ή επικίνδυνες καταστροφές.
Ευτυχώς η ηλιακή αυτή δραστηριότητα την εποχή της μέγιστης δραστηριότητας δεν αυξάνει ουσιωδώς τον κίνδυνο που διατρέχουμε από την ηλιακή ακτινοβολία πάνω στη Γη. Η ατμόσφαιρα του πλανήτη μας δρά σαν ασπίδα εναντίον της ακτινοβολίας -- και η προστασία αυτή ελαφρώς αυξάνεται την εποχή της έντονης δραστηριότητας. Δεν υπάρχει λοιπόν αιτία ανησυχίας σχετικά με τον καρκίνο του δέρματος και άλλες αρρώστιες από την έκθεση στον Ήλιο για τους ανθρώπους.
"Η διαφορά της ακτινοβολίας που φτάνει στη Γη, μεταξύ του μέγιστου και του ελάχιστου του 11-ετούς κύκλου είναι λιγώτερη από 1%," δήλωσε ο Dr. Richard McPeters, αξιωματούχος ερευνητής της NASA για τον δορυφόρο Total Ozone Mapping Spectrometer (TOMS), "αλλά οι αστροναύτες και οι τροχιακοί δορυφόροι είναι σε κίνδυνο."
Η υπεριώδης ακτινοβολία (UV) έρχεται από τον Ήλιο σε μία ευρεία περιοχή συχνοτήτων, με μήκος κύματος από 400 nm έως 100 nm (1 nm=10-9 m), μερικές μπλοκάρονται τελείως από την ατμόσφαιρα, ενώ άλλες την διαπερνάνε φθάνοντας στην επιφάνεια της Γης.
Γενικώς όσο μικρότερο μήκος κύματος έχει η UV, τόσο περισσότερη ενέργεια και επικίνδυνη είναι. Έτσι η UV με 100nm που είναι κοντά στην Χ-ακτινοβολία προκαλεί βλάβες στο δέρμα.
Πάνω: Η εικόνα δείχνει τρείς εικόνες του Ήλιου στην άκρα περιοχή της UV ακτινοβολίας (30 nm) που λήφθηκαν από τον δορυφόρο της ESA/NASA SOHO (Solar and Heliospheric Observatory), σε διαφορετικούς χρόνους του τρέχοντος 11-ετούς κύκλου. Το 1996, είχαμε το minimum στην ηλιακή δράση, γι'αυτό ήταν ο Ήλιος σχεδόν χωρίς προεξοχές. Πλησίον της κορύφωσης του κύκλου το 1999, υπάρχουν φλογώδεις περιοχές από θερμά αέρια που παγιδεύονται στα μαγνητικά πεδία πάνω από τις ηλιακές κηλίδες. Αυτές οι ενεργές περιοχές είναι πού παράγουν μεγάλα ποσά άκρας ultra-violet ακτινοβολίας καθώς και X-ακτινοβολία.
"Τα ακραία υπεριώδη φωτόνια που είναι περισσότερο έντονα κατά τη διάρκεια της κορύφωσης του ηλιακού κύκλου δεν είναι τα ίδια όπως των UV ακτίνων που σας μαυρίζουν," σημειώνει ο Dr. Judith Lean, ένας φυσικός στα Naval Research Laboratory. "Το μαύρισμα έρχεται από την UV-A και UV-B ζώνη με μήκη κύματος γύρω στα 300 nm. Τα ακραία UV φωτόνια από τον Ήλιο είναι τουλάχιστον 10 φορές πιό ενεργητικά από τα UV-A και UV-B και διαφέρουν 100 φορές μεταξύ του ηλιακού ελάχιστου και του ηλιακού μέγιστου. Είναι καλό που όλα αυτά απορροφούνται από το άζωτο και το οξυγόνο στα ψηλά ύψη -- αλλιώς μιά μέρα στην ακτή δεν θα ήταν ευχάριστη.
Μπορεί όμως τα υψηλά επίπεδα της υπεριώδους ηλιακής ακτινοβολίας να δυναμώσουν την αμυντική ικανότητα της ατμόσφαιρας της Γης ελαφρώς.
Η αύξηση της UV ακτινοβολίας στην περιοχή των 200 nm κατά τη διάρκεια του ηλιακού μέγιστου έχει επίδραση στην αύξηση της παραγωγή όζοντος στην στρατόσφαιρα. Το όζον σχηματίζεται στην στρατόσφαιρα όταν υψηλής ενέργειας UV ακτινοβολία διασπά τα μόρια οξυγόνου σε δύο άτομα. Ένα από αυτά τα άτομα ξαναενώνεται με ένα μόριο και σχηματίζεται ένα τριατομικό μόριο οξυγόνου: το όζον.
Η ακριβής ποσότητα της αύξησης του στρατοσφαιρικού όζοντος ακόμη αμφισβητείται, αλλά κατά τη διάρκεια του ηλιακού μέγιστου η αύξηση του όζοντος φτάνει το 1%-2%. Αυτή η αύξηση με τη σειρά της βοηθάει στην αντιστάθμιση της ελαφράς αύξησης της UV ακτινοβολίας.
"Η συνδυασμένη δράση των αντιθέτων επιδράσεων [υψηλότατη UV συν υψηλώτερη ασπίδα προστασίας] οδηγεί σε μιά ανεπαίσθητη αλλαγή στην 'erythemal weighting function' --ένα μέτρο του ηλιακού κοκκινίσματος-- ενέργεια της UV ακτινοβολίας ανά μονάδα επιφάνειας -- κατά τη διάρκεια του ηλιακού μέγιστου," είπε ο Dr. Jay Herman, επιστήμονας στο Goddard Space Flight Center που συνεργάζεται με το TOMS της NASA. Erythemal είναι η επιστημονική λέξη για το κοκκίνισμα του δέρματος.
Τα όργανα του διαστημικού TOMS είναι ικανά να συλλάβουν τα επίπεδα της erythemal UV ακτινοβολίας επί του εδάφους. Καθημερινά ένας νέος χάρτης εκδίδεται στην ιστοσελίδα του TOMS. Στις περιοχές που σημαδεύονται με κόκκινο, κίτρινο ή μωβ (όπως πιό πάνω), παρατεταμένη έκθεση στον Ήλιο μπορεί να είναι επικίνδυνη. (Η Ελλάδα στον χάρτη δεν είναι στις περιοχές αυτές).
"Από την άποψη ένός επισκέπτη μιάς ακτής, το κρίσιμο γεγονός είναι ο βαθμός της συννεφιάς," λέει ο Dr Herman. "Η αιτία που ο Αύγουστος είναι πολύ περισσότερος επικίνδυνος από τον Απρίλιο στο Βόρειο ημισφαίριο (σε αυτούς τους δύο μήνες η γωνία της Γης με τον ήλιο είναι περίπου η ίδια), είναι επειδή ο Αύγουστος συνήθως έχει πολύ λιγώτερη συννεφιά από ό,τι ο Απρίλιος. Πάντως, μιά καθαρή ημέρα σε οποιοδήποτε μήνα θα έχει την ίδια επίδραση στην υγεία."
"Η ημέρα του έτους είναι επίσης σπουδαία επειδή η μέγιστη μεταβολή της UV ακτινοβολίας (μετά τα σύννεφα) προξενείται από την κλίση του δρόμου της ακτίνας μέσω της ατμόσφαιρας. Η κλίση του δρόμου είναι στο ελάχιστο το καλοκαίρι," που οδηγεί στην μέγιστη έκθεση της UV, εξηγεί ο Dr Herman.
Για την υπόλοιπη περίοδο της ηλιακής καταιγίδας, οι προγνώσεις λένε πως θα φτάσει στο μέγιστο τον Δεκέμβριο με Ιανουάριο, μετά θα αρχίσει αργά να ελαττώνεται το 2001 έως το 2002. Ο ήλιος τότε θα ηρεμήσει.
Η δράση της ηλιακής UV ακτινοβολίας επηρεάζει την οζονόσφαιρα
Από σελίδα της NASA 5-Σεπτεμβρίου-2000
Πολλοί στην Βόρεια Ευρώπη παρατήρησαν ένα καταπληκτικό θέαμα στις 15 Ιουλίου 2000, το Σέλας. Αλλά οι υπεύθυνοι των τηλεπικοινωνιακών δορυφόρων, ανήσυχοι παρατηρούσαν την αιτία δημιουργίας του φαινομένου, που είναι η ηλιακή καταιγίδα, ελπίζοντας να μην καταστρέψει τις συσκευές τους.
Στις 14 Ιουλίου, συνέβηκε η πλέον ενεργή ηλιακή αναλαμπή από τότε που ο Ήλιος εισήλθε στην κορυφή του 11-ετούς κύκλου του. Με αυτήν ένα τεράστιο ρεύμα ενεργών ιόντων θετικών και αρνητικών αλλά και UV ακτινοβολία ξεχύθηκε στο διάστημα αλλά και προς τη Γη. Το ρεύμα αυτό παρήγαγε μιά τεράστια γεωμαγνητική καταιγίδα που επηρέασε ορισμένους δορυφόρους και ηλεκτρικά συστήματα του Βόρειου ημισφαίριου.
Έντονα παλμικά κύματα ενέργειας, συναθροιζόμενα σε ένα σημείο του Ήλιου, δημιούργησαν ηλιακές καταιγίδες όταν εκτοξεύθηκαν κατά ριπές από την επιφάνεια του Ήλιου με μία τρομερή έκρηξη. Τέτοιες εκρήξεις στέλνουν υψηλής ενέργειας ιονισμένων σωματιδίων στο διάστημα και αν η Γη είναι προς την σωστή πλευρά, τότε φθάνουν και στη Γη. Όταν φθάσουν στη Γη, μπορούν να φτιάξουν το Βόρειο Σέλας ή επικίνδυνες καταστροφές.
Ευτυχώς η ηλιακή αυτή δραστηριότητα την εποχή της μέγιστης δραστηριότητας δεν αυξάνει ουσιωδώς τον κίνδυνο που διατρέχουμε από την ηλιακή ακτινοβολία πάνω στη Γη. Η ατμόσφαιρα του πλανήτη μας δρά σαν ασπίδα εναντίον της ακτινοβολίας -- και η προστασία αυτή ελαφρώς αυξάνεται την εποχή της έντονης δραστηριότητας. Δεν υπάρχει λοιπόν αιτία ανησυχίας σχετικά με τον καρκίνο του δέρματος και άλλες αρρώστιες από την έκθεση στον Ήλιο για τους ανθρώπους.
"Η διαφορά της ακτινοβολίας που φτάνει στη Γη, μεταξύ του μέγιστου και του ελάχιστου του 11-ετούς κύκλου είναι λιγώτερη από 1%," δήλωσε ο Dr. Richard McPeters, αξιωματούχος ερευνητής της NASA για τον δορυφόρο Total Ozone Mapping Spectrometer (TOMS), "αλλά οι αστροναύτες και οι τροχιακοί δορυφόροι είναι σε κίνδυνο."
Η υπεριώδης ακτινοβολία (UV) έρχεται από τον Ήλιο σε μία ευρεία περιοχή συχνοτήτων, με μήκος κύματος από 400 nm έως 100 nm (1 nm=10-9 m), μερικές μπλοκάρονται τελείως από την ατμόσφαιρα, ενώ άλλες την διαπερνάνε φθάνοντας στην επιφάνεια της Γης.
Γενικώς όσο μικρότερο μήκος κύματος έχει η UV, τόσο περισσότερη ενέργεια και επικίνδυνη είναι. Έτσι η UV με 100nm που είναι κοντά στην Χ-ακτινοβολία προκαλεί βλάβες στο δέρμα.
Πάνω: Η εικόνα δείχνει τρείς εικόνες του Ήλιου στην άκρα περιοχή της UV ακτινοβολίας (30 nm) που λήφθηκαν από τον δορυφόρο της ESA/NASA SOHO (Solar and Heliospheric Observatory), σε διαφορετικούς χρόνους του τρέχοντος 11-ετούς κύκλου. Το 1996, είχαμε το minimum στην ηλιακή δράση, γι'αυτό ήταν ο Ήλιος σχεδόν χωρίς προεξοχές. Πλησίον της κορύφωσης του κύκλου το 1999, υπάρχουν φλογώδεις περιοχές από θερμά αέρια που παγιδεύονται στα μαγνητικά πεδία πάνω από τις ηλιακές κηλίδες. Αυτές οι ενεργές περιοχές είναι πού παράγουν μεγάλα ποσά άκρας ultra-violet ακτινοβολίας καθώς και X-ακτινοβολία.
"Τα ακραία υπεριώδη φωτόνια που είναι περισσότερο έντονα κατά τη διάρκεια της κορύφωσης του ηλιακού κύκλου δεν είναι τα ίδια όπως των UV ακτίνων που σας μαυρίζουν," σημειώνει ο Dr. Judith Lean, ένας φυσικός στα Naval Research Laboratory. "Το μαύρισμα έρχεται από την UV-A και UV-B ζώνη με μήκη κύματος γύρω στα 300 nm. Τα ακραία UV φωτόνια από τον Ήλιο είναι τουλάχιστον 10 φορές πιό ενεργητικά από τα UV-A και UV-B και διαφέρουν 100 φορές μεταξύ του ηλιακού ελάχιστου και του ηλιακού μέγιστου. Είναι καλό που όλα αυτά απορροφούνται από το άζωτο και το οξυγόνο στα ψηλά ύψη -- αλλιώς μιά μέρα στην ακτή δεν θα ήταν ευχάριστη.
Μπορεί όμως τα υψηλά επίπεδα της υπεριώδους ηλιακής ακτινοβολίας να δυναμώσουν την αμυντική ικανότητα της ατμόσφαιρας της Γης ελαφρώς.
Η αύξηση της UV ακτινοβολίας στην περιοχή των 200 nm κατά τη διάρκεια του ηλιακού μέγιστου έχει επίδραση στην αύξηση της παραγωγή όζοντος στην στρατόσφαιρα. Το όζον σχηματίζεται στην στρατόσφαιρα όταν υψηλής ενέργειας UV ακτινοβολία διασπά τα μόρια οξυγόνου σε δύο άτομα. Ένα από αυτά τα άτομα ξαναενώνεται με ένα μόριο και σχηματίζεται ένα τριατομικό μόριο οξυγόνου: το όζον.
Η ακριβής ποσότητα της αύξησης του στρατοσφαιρικού όζοντος ακόμη αμφισβητείται, αλλά κατά τη διάρκεια του ηλιακού μέγιστου η αύξηση του όζοντος φτάνει το 1%-2%. Αυτή η αύξηση με τη σειρά της βοηθάει στην αντιστάθμιση της ελαφράς αύξησης της UV ακτινοβολίας.
"Η συνδυασμένη δράση των αντιθέτων επιδράσεων [υψηλότατη UV συν υψηλώτερη ασπίδα προστασίας] οδηγεί σε μιά ανεπαίσθητη αλλαγή στην 'erythemal weighting function' --ένα μέτρο του ηλιακού κοκκινίσματος-- ενέργεια της UV ακτινοβολίας ανά μονάδα επιφάνειας -- κατά τη διάρκεια του ηλιακού μέγιστου," είπε ο Dr. Jay Herman, επιστήμονας στο Goddard Space Flight Center που συνεργάζεται με το TOMS της NASA. Erythemal είναι η επιστημονική λέξη για το κοκκίνισμα του δέρματος.
Τα όργανα του διαστημικού TOMS είναι ικανά να συλλάβουν τα επίπεδα της erythemal UV ακτινοβολίας επί του εδάφους. Καθημερινά ένας νέος χάρτης εκδίδεται στην ιστοσελίδα του TOMS. Στις περιοχές που σημαδεύονται με κόκκινο, κίτρινο ή μωβ (όπως πιό πάνω), παρατεταμένη έκθεση στον Ήλιο μπορεί να είναι επικίνδυνη. (Η Ελλάδα στον χάρτη δεν είναι στις περιοχές αυτές).
"Από την άποψη ένός επισκέπτη μιάς ακτής, το κρίσιμο γεγονός είναι ο βαθμός της συννεφιάς," λέει ο Dr Herman. "Η αιτία που ο Αύγουστος είναι πολύ περισσότερος επικίνδυνος από τον Απρίλιο στο Βόρειο ημισφαίριο (σε αυτούς τους δύο μήνες η γωνία της Γης με τον ήλιο είναι περίπου η ίδια), είναι επειδή ο Αύγουστος συνήθως έχει πολύ λιγώτερη συννεφιά από ό,τι ο Απρίλιος. Πάντως, μιά καθαρή ημέρα σε οποιοδήποτε μήνα θα έχει την ίδια επίδραση στην υγεία."
"Η ημέρα του έτους είναι επίσης σπουδαία επειδή η μέγιστη μεταβολή της UV ακτινοβολίας (μετά τα σύννεφα) προξενείται από την κλίση του δρόμου της ακτίνας μέσω της ατμόσφαιρας. Η κλίση του δρόμου είναι στο ελάχιστο το καλοκαίρι," που οδηγεί στην μέγιστη έκθεση της UV, εξηγεί ο Dr Herman.
Για την υπόλοιπη περίοδο της ηλιακής καταιγίδας, οι προγνώσεις λένε πως θα φτάσει στο μέγιστο τον Δεκέμβριο με Ιανουάριο, μετά θα αρχίσει αργά να ελαττώνεται το 2001 έως το 2002. Ο ήλιος τότε θα ηρεμήσει.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Η NASA ανακοίνωσε ότι είναι πιθανόν ο ήλιος να βρίσκεται κοντά στο τέλος του 11ετούς ηλιακού κύκλου του γιατί δεν παρατηρείται σχεδόν καμιά κηλίδα στην επιφάνεια του. Το γεγονός αυτό είναι ένδειξη ότι ο ήλιος μας μπορεί να έχει φτάσει στο ελάχιστο της δραστηριότητας του. Αν το συμπέρασμα αυτό είναι αληθινό τότε σε λίγο πρόκειται να εμφανιστεί η πρώτη κηλίδα του νέου ηλιακού κύκλου.
Η τελευταία φωτογραφία του ήλιου από το διαστημικό ηλιακό παρατηρητήριο SOHO
Όπως ανακοίνωσε δε το ΝΟΑΑ, ο επόμενος ηλιακός κύκλος αναμένεται να ξεκινήσει τον Μάρτιο του 2008 και να φτάσει στο μέγιστο τέλη του 2011 με τα μέσα του 2012.
Ο 11ετής ηλιακός κύκλος παρουσιάζει περιοδικά ένα ηλιακό ελάχιστο και ένα ηλιακό μέγιστο. Το ηλιακό ελάχιστο λέγεται έτσι γιατί ο ήλιος παρουσιάζει τη λιγότερη δραστηριότητα, και οι ηλιακές κηλίδες όπως και οι ηλιακές εκλάμψεις ελαχιστοποιούνται. Είναι δε πιθανόν να μην εμφανίζονται κηλίδες επί αρκετές ημέρες.
Η έναρξη της νέας περιόδου σηματοδοτείται με την εμφάνιση ξανά των κηλίδων, κι αυτό οδηγεί σε αυξημένη ηλιακή δραστηριότητα, και καθώς θα φτάνουμε στο ηλιακό μέγιστο η δραστηριότητα θα γίνεται εξαιρετικά έντονη.
Οι δραστηριότητες αυτές στον ήλιο συνοδεύονται με γεωμαγνητικές καταιγίδες που έχουν επιπτώσεις στις τηλεπικοινωνίες, στους δορυφόρους, στο GPS και στα δίκτυα ηλεκτρισμού.
Οι ηλιακές κηλίδες παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά από τον Γαλιλαίο το 1612, λίγο αφότου παρατήρησε τον ήλιο με το καινούριο του τηλεσκόπιο. Οι συστηματικές όμως παρατηρήσεις ξεκίνησαν το 1749 στο Παρατηρητήριο της Ζυρίχης και του Greenwich από το 1874.
Το παρακάτω διάγραμμα ονομάζεται Μαγνητικό Διάγραμμα Πεταλούδας και δείχνει τις θέσεις των ηλιακών κηλίδων. Χρησιμοποιώντας στοιχεία του Αμερικανικού Ηλιακού Παρατηρητηρίου, οι αστρονόμοι σχεδίασαν το μέσο μαγνητικό πεδίο του ήλιου, καθημερινά, σαν μια συνάρτηση του ηλιακού γεωγραφικού πλάτους με τον χρόνο από το 1975 μέχρι το 2001. Το αποτέλεσμα είναι κάποια καταγραφή διαγραμμάτων που αποκαλύπτει εξελισσόμενα μαγνητικά σχέδια στην επιφάνεια του ήλιου. Καλείται δε διάγραμμα πεταλούδων επειδή οι ηλιακές κηλίδες κάνουν ένα σχέδιο σε αυτήν την πλοκή που μοιάζει με τα φτερά μιας πεταλούδας.
Οι παρατηρήσεις αυτές αφορούν το μέγεθος, τις θέσεις και τον αριθμό των ηλιακών κηλίδων. Έτσι, είδαμε ότι οι κηλίδες πάνω στον ήλιο δεν εμφανίζονται τυχαία στην επιφάνειά του, αλλά είναι συγκεντρωμένες σε δυο ζώνες γεωγραφικού πλάτους εκατέρωθεν του Ισημερινού. Αρχικά εμφανίζονται σε μεσαία πλάτη, και κινούνται προς τον Ισημερινό καθώς εξελίσσεται ο κάθε κύκλος.
Στην επιφάνεια του ήλιου - όπου ανεβαίνει αργά αργά υλικό από τον πυρήνα - με ειδικά φίλτρα μπορούμε να διακρίνουμε ένα ακανόνιστο πεδίο από κόκκους που διαρκούν λίγα λεπτά ή μερικές ώρες. (εικόνα αριστερά). Είναι ένα από τα φαινόμενα της ηλιακής δραστηριότητας: οι γνωστές ηλιακές κηλίδες, που είναι σκοτεινές περιοχές πάνω στον ηλιακό δίσκο που φαίνονται έτσι μόνο αν συγκριθούν με το περιβάλλον τους.
Οι θερμοκρασίες των σκοτεινών περιοχών είναι μικρότερες του περιβάλλοντος τους (μόνο 3.800 βαθμούς Κέλβιν ή τη μισή θερμοκρασία από τη τριγύρω τους περιοχή). Είναι πολύ μεγάλες - έκτασης 50.000 χιλιομέτρων και μοιάζουν με μαύρα σημάδια στο πρόσωπο του ήλιου.
Το δε μαγνητικό πεδίο των κηλίδων είναι τεράστιο, χιλιάδες φορές ισχυρότερο αυτό του ηλίου (που έχει γενικά ασθενές μαγνητικό πεδίο). Το φαινόμενο αυτό των ηλιακών κηλίδων είναι περιοδικό, που κορυφώνεται και υποχωρεί κάθε 11 έτη. Την ανακάλυψη τους την οφείλουμε στον Γαλιλαίο το 1613. Φυσικά η παρατήρηση του ήλιου με γυμνό μάτι ή κατευθείαν με το τηλεσκόπιο απαγορεύεται.
Οι μεσημβρινές μαγνητικές ροές στην επιφάνεια του ήλιου μεταφέρουν τα μαγνητικά πεδία από τις κηλίδες - που βρίσκονται σε ένα μέσο γεωγραφικό πλάτος - προς τους πόλους του ήλιου. Μάλιστα οι πόλοι του ήλιου αντιστρέφονται - γιατί αυτές οι ροές αλλάζουν τη φορά του μαγνητικού πεδίου - στην αιχμή του 11-ετούς κύκλου των ηλιακών κηλίδων.
Οι μαγνητικοί πόλοι του ήλιου άλλαξαν για τελευταία φορά το 2001, ενώ θα παραμείνουν έτσι μέχρι το έτος 2012, όταν θα αντιστραφούν και πάλι.
Το γήινο μαγνητικό πεδίο αντιστρέφεται, επίσης, αλλά με λιγότερη συχνότητα. Οι διαδοχικές αντιστροφές του γήινου μαγνητικού πεδίου συμβαίνουν κατά διαστήματα από 5 χιλιάδες έτη έως και 50 εκατομμύρια έτη. Η τελευταία αντιστροφή συνέβη πριν 740.000 χρόνια. Μερικοί ερευνητές σκέφτονται πως ο πλανήτης μας είναι 'πλήρης ημερών' για μια ακόμη αντιστροφή, αλλά κανένας δεν ξέρει ακριβώς πότε θα εμφανιστεί η επόμενη αντιστροφή.
Πηγή: NASA, 24 Ιουλίου 2007
Η τελευταία φωτογραφία του ήλιου από το διαστημικό ηλιακό παρατηρητήριο SOHO
Όπως ανακοίνωσε δε το ΝΟΑΑ, ο επόμενος ηλιακός κύκλος αναμένεται να ξεκινήσει τον Μάρτιο του 2008 και να φτάσει στο μέγιστο τέλη του 2011 με τα μέσα του 2012.
Ο 11ετής ηλιακός κύκλος παρουσιάζει περιοδικά ένα ηλιακό ελάχιστο και ένα ηλιακό μέγιστο. Το ηλιακό ελάχιστο λέγεται έτσι γιατί ο ήλιος παρουσιάζει τη λιγότερη δραστηριότητα, και οι ηλιακές κηλίδες όπως και οι ηλιακές εκλάμψεις ελαχιστοποιούνται. Είναι δε πιθανόν να μην εμφανίζονται κηλίδες επί αρκετές ημέρες.
Η έναρξη της νέας περιόδου σηματοδοτείται με την εμφάνιση ξανά των κηλίδων, κι αυτό οδηγεί σε αυξημένη ηλιακή δραστηριότητα, και καθώς θα φτάνουμε στο ηλιακό μέγιστο η δραστηριότητα θα γίνεται εξαιρετικά έντονη.
Οι δραστηριότητες αυτές στον ήλιο συνοδεύονται με γεωμαγνητικές καταιγίδες που έχουν επιπτώσεις στις τηλεπικοινωνίες, στους δορυφόρους, στο GPS και στα δίκτυα ηλεκτρισμού.
Οι ηλιακές κηλίδες παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά από τον Γαλιλαίο το 1612, λίγο αφότου παρατήρησε τον ήλιο με το καινούριο του τηλεσκόπιο. Οι συστηματικές όμως παρατηρήσεις ξεκίνησαν το 1749 στο Παρατηρητήριο της Ζυρίχης και του Greenwich από το 1874.
Το παρακάτω διάγραμμα ονομάζεται Μαγνητικό Διάγραμμα Πεταλούδας και δείχνει τις θέσεις των ηλιακών κηλίδων. Χρησιμοποιώντας στοιχεία του Αμερικανικού Ηλιακού Παρατηρητηρίου, οι αστρονόμοι σχεδίασαν το μέσο μαγνητικό πεδίο του ήλιου, καθημερινά, σαν μια συνάρτηση του ηλιακού γεωγραφικού πλάτους με τον χρόνο από το 1975 μέχρι το 2001. Το αποτέλεσμα είναι κάποια καταγραφή διαγραμμάτων που αποκαλύπτει εξελισσόμενα μαγνητικά σχέδια στην επιφάνεια του ήλιου. Καλείται δε διάγραμμα πεταλούδων επειδή οι ηλιακές κηλίδες κάνουν ένα σχέδιο σε αυτήν την πλοκή που μοιάζει με τα φτερά μιας πεταλούδας.
Οι παρατηρήσεις αυτές αφορούν το μέγεθος, τις θέσεις και τον αριθμό των ηλιακών κηλίδων. Έτσι, είδαμε ότι οι κηλίδες πάνω στον ήλιο δεν εμφανίζονται τυχαία στην επιφάνειά του, αλλά είναι συγκεντρωμένες σε δυο ζώνες γεωγραφικού πλάτους εκατέρωθεν του Ισημερινού. Αρχικά εμφανίζονται σε μεσαία πλάτη, και κινούνται προς τον Ισημερινό καθώς εξελίσσεται ο κάθε κύκλος.
Στην επιφάνεια του ήλιου - όπου ανεβαίνει αργά αργά υλικό από τον πυρήνα - με ειδικά φίλτρα μπορούμε να διακρίνουμε ένα ακανόνιστο πεδίο από κόκκους που διαρκούν λίγα λεπτά ή μερικές ώρες. (εικόνα αριστερά). Είναι ένα από τα φαινόμενα της ηλιακής δραστηριότητας: οι γνωστές ηλιακές κηλίδες, που είναι σκοτεινές περιοχές πάνω στον ηλιακό δίσκο που φαίνονται έτσι μόνο αν συγκριθούν με το περιβάλλον τους.
Οι θερμοκρασίες των σκοτεινών περιοχών είναι μικρότερες του περιβάλλοντος τους (μόνο 3.800 βαθμούς Κέλβιν ή τη μισή θερμοκρασία από τη τριγύρω τους περιοχή). Είναι πολύ μεγάλες - έκτασης 50.000 χιλιομέτρων και μοιάζουν με μαύρα σημάδια στο πρόσωπο του ήλιου.
Το δε μαγνητικό πεδίο των κηλίδων είναι τεράστιο, χιλιάδες φορές ισχυρότερο αυτό του ηλίου (που έχει γενικά ασθενές μαγνητικό πεδίο). Το φαινόμενο αυτό των ηλιακών κηλίδων είναι περιοδικό, που κορυφώνεται και υποχωρεί κάθε 11 έτη. Την ανακάλυψη τους την οφείλουμε στον Γαλιλαίο το 1613. Φυσικά η παρατήρηση του ήλιου με γυμνό μάτι ή κατευθείαν με το τηλεσκόπιο απαγορεύεται.
Οι μεσημβρινές μαγνητικές ροές στην επιφάνεια του ήλιου μεταφέρουν τα μαγνητικά πεδία από τις κηλίδες - που βρίσκονται σε ένα μέσο γεωγραφικό πλάτος - προς τους πόλους του ήλιου. Μάλιστα οι πόλοι του ήλιου αντιστρέφονται - γιατί αυτές οι ροές αλλάζουν τη φορά του μαγνητικού πεδίου - στην αιχμή του 11-ετούς κύκλου των ηλιακών κηλίδων.
Οι μαγνητικοί πόλοι του ήλιου άλλαξαν για τελευταία φορά το 2001, ενώ θα παραμείνουν έτσι μέχρι το έτος 2012, όταν θα αντιστραφούν και πάλι.
Το γήινο μαγνητικό πεδίο αντιστρέφεται, επίσης, αλλά με λιγότερη συχνότητα. Οι διαδοχικές αντιστροφές του γήινου μαγνητικού πεδίου συμβαίνουν κατά διαστήματα από 5 χιλιάδες έτη έως και 50 εκατομμύρια έτη. Η τελευταία αντιστροφή συνέβη πριν 740.000 χρόνια. Μερικοί ερευνητές σκέφτονται πως ο πλανήτης μας είναι 'πλήρης ημερών' για μια ακόμη αντιστροφή, αλλά κανένας δεν ξέρει ακριβώς πότε θα εμφανιστεί η επόμενη αντιστροφή.
Πηγή: NASA, 24 Ιουλίου 2007
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
To καταστροφολογικό αυτό σενάριο το διάβασα και εγώ πριν λίγες ημέρες αναδημοσιευμένο σε γνωστή εφημερίδα. Και η πρόσφατη ταινία επιστημονικής φαντασίας Σκοτεινός Κώδικας κάνει λόγο για μια παρόμοια καταστροφή, η οποία όμως δεν προέρχεται από τον ήλιο μας αλλά από τις …Πλειάδες. Στο πολύκροτο έργο του Δαϋίδ Άικ (David Ike) Επαναστάτες της Συνείδησης, γίνεται λόγος για μια περιστροφή του ηλιακού μας συστήματος γύρω από τον αστέρα Αλκυώνη των Πλειάδων κάθε 24.000 χρόνια. Κατά μήκος αυτής της περιστροφής το ηλιακό μας σύστημα εισέρχεται 2 φορές σε μια ζώνη φωτονίων διάρκειας 2.000 ετών η καθεμιά. Πάντα σύμφωνα με τον διαπρεπή συγγραφέα γύρω στο 2012 το ηλιακό μας σύστημα θα εισέλθει για τα καλά στην εν λόγω φωτονιακή ζώνη. Συνειδησιακές αλλαγές και εξελικτικά άλματα θα επισυμβούν άμα τη εισόδω στο φωτονιακό νέφος. Δεδομένου ότι η ενδοκυτταρική εγκεφαλική επικοινωνία γίνεται με φωτόνια αντιλαμβάνεται κανείς τι μέλλει γενέσθαι. Ίσως ο homo occidentalis του Πάουλ Αμαντέους Ντήναχ της κοιλάδας των ρόδων να βρίσκεται εν γενέσει…Κάπου αλλού , πάντα στο ίδιο βιβλίο του Άικ, γίνεται λόγος για βαρυτική έκρηξη στο κέντρο του γαλαξία κάθε 13.000 χρόνια αν δεν απατώμαι. Και τελειώνοντας θυμήθηκα μια διάλεξη του Ουγγροαμερικανοεβραίου εφευρέτη της βόμβας υδρογόνου Έντουαρντ Τέλλερ που μεταξύ των άλλων είχε πει πως οι ηνωμένες δυνάμεις της γης θα απαντήσουν με πυρηνικό πλήγμα σε μια ενδεχόμενη-επικείμενη επίθεση εξωγήινων με όπλα πλάσματος. Σημειωτέον ότι όπλα πλάσματος φαίνεται ότι κατέχουν αμφότερες Η.Π.Α και Ρωσσία. Εμείς βέβαια από όλα αυτά τα σενάρια προσδοκούμε το καλύτερο για το ανθρώπινο είδος και τον υπέροχο γαλάζιο πλανήτη μας.
Μουσάων, αἵ τ’ ἄνδρα πολυφραδέοντα τιθείσι θέσπιον αὐδηέντα.
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
Πάντα με τον ίδιο συγγραφέα αυτήν την στιγμή η Γη διανύει μία περίοδο ‘’σκότους’’ 10.000 ετών που ξεκίνησε γύρω στο 8.000 π.Χ, μια εποχή λίγο μετά την καταβύθιση της Ατλαντίδας περί το 9600 π.Χ (πάντα κατά τον Πλάτωνα), όπου εκείνη την περίοδο έζησε και το χρυσούν γένος όπως εικάζεται από την μυθολογία μας. Δεδομένου ότι οι εισβολείς ερπετοειδείς εξωγήινοι είναι όντα του σκότους, πάντα κατά τον ίδιο συγγραφέα, φοβούνται την είσοδο στην φωτονιακή ζώνη γιατί αυτοί υπερτερούν σε άλλου είδους συχνότητες και για αυτό προετοιμάζουν αρνητικά την ανθρωπότητα για τα συμβάντα του 2012. Πάντως ήδη από το 2009 αρχίζει να διαφαίνεται ότι τα μελλούμενα σενάρια σχετικά με το 2012 θα έχουν να κάνουν με κάτι συναφές με ηλιακή-αστρική-φωτονιακή καινοφανή(;) δραστηριότητα. Γαρ ο καιρός εγγύς !
Μουσάων, αἵ τ’ ἄνδρα πολυφραδέοντα τιθείσι θέσπιον αὐδηέντα.
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
Ὁ ἥλιος... ξύπνησε ἀπότομα
Φόβοι γιὰ ἡλιακὸ «τσουνάμι» ποὺ κατευθύνεται πρὸς τὴ Γῆ
Τὴν 1η Αὐγούστου παρατηρήθηκε ἡ πρώτη ἀναλαμπὴ πάνω ἀπὸ μία γιγάντια ἡλιακὴ κηλίδα στὸ μέγεθος τῆς Γῆς (Φωτογραφία: Associated Press
Μιὰ ἰσχυρὴ μαγνητικὴ ἔκρηξη στὸν ἥλιο στέλνει ἤδη ἕνα μεγάλο νέφος ἠλεκτρικὰ φορτισμένων σωματιδίων πρὸς τὴν κατεύθυνση τοῦ πλανήτη μας. Τὸ ἡλιακὸ «τσουνάμι», ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ τόνους πλάσματος (ἰονισμένων ἀτόμων) μπορεῖ νὰ δημιουργήσει θεαματικὸ σέλας πάνω ἀπὸ τοὺς πόλους τῆς Γῆς, ἀλλὰ καὶ νὰ προκαλέσει προβλήματα στοὺς δορυφόρους καὶ στὶς τηλεπικοινωνίες.
Τὴν 1η Αὐγούστου παρατηρήθηκε ἡ πρώτη ἀναλαμπὴ πάνω ἀπὸ μία γιγάντια ἡλιακὴ κηλίδα στὸ μέγεθος τῆς Γῆς, παράλληλα ὅμως ἐξερράγη μία μεγάλη ποσότητα ἀερίων ἀπὸ ἕνα «νημάτιο» στὸ βόρειο ἠμισφαίριο τοῦ ἥλιου. Ἂν καὶ τὰ δυὸ γεγονότα ἀπέχουν ἑκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα, πιθανότατα συνδέονται.
Οἱ εἰκόνες τοῦ τροχιακοῦ Παρατηρητηρίου Ἡλιακῆς Δυναμικῆς (SDO) τῆς NASA, τὸ ὁποῖο ἐκτοξεύτηκε τὸν Φεβρουάριο γιὰ νὰ μελετήσει τὸν ἥλιο, κατέγραψαν τὰ φαινόμενα, καθὼς ἐπίσης ἀστρονόμοι ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο. Τὰ «νημάτια» εἶναι γιγάντιοι σωλῆνες μαγνητισμοῦ ποὺ γεμίζουν μὲ ἡλιακὰ ἀέρια καὶ κρέμονται στὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ ἥλιου. Στὴ συγκεκριμένη περίπτωση, τὸ «νημάτιο», πρὶν ἐκραγεῖ, εἶχε διάμετρο 50 φορὲς μεγαλύτερη ἀπὸ τὸν πλανήτη μας.
Ἡ ἔκρηξη ἐκτόξευσε τὸ περιεχόμενό του στὸ διάστημα, παράγοντας ἕνα νέφος ἠλεκτρικὰ φορτισμένων σωματιδίων, μὲ κατεύθυνση πρὸς τὴ Γῆ. Τὸ ὅλο γεγονὸς δὲν θεωρεῖται μεγάλη ἔκρηξη γιὰ τὰ δεδομένα τοῦ ἥλιου, ἀλλὰ ἐπειδὴ τόσα χρόνια ἦταν «ἥσυχος», τὸ φαινόμενο δείχνει ὅτι ὁ ἥλιος μπαίνει σὲ φάση «ἀφύπνισης». Οὐσιαστικὰ πρόκειται γιὰ τὴν πρώτη ἀξιοσημείωτη ἡλιακὴ «καταιγίδα» ποὺ φτάνει στὸν πλανήτη μας ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια, σύμφωνα μὲ τὴ βρετανικὴ «Telegraph» καὶ τὸ «New Scientist».
Τὸ ἡλιακὸ πλάσμα ἀναμένεται νὰ φτάσει στὴ Γῆ στὶς 3 ἕως 4 Αὐγούστου, σύμφωνα μὲ τὸν ἀστρονόμο Λέον Γκόλουμπ τοῦ Κέντρου Ἀστροφυσικῆς Χάρβαρτ-Σμιθσόνιαν.
Ὅταν τὰ ἡλιακὰ σωματίδια φτάσουν στὴ Γῆ, ἀλληλεπιδροῦν μὲ τὸ μαγνητικὸ πεδίο της, δημιουργώντας πιθανῶς μιὰ γεωμαγνητικῆ καταιγίδα. Τὰ φορτισμένα σωματίδια κινοῦνται κατὰ μῆκος τῶν γραμμῶν τοῦ γήινου μαγνητικοῦ πεδίου καὶ συγκεντρώνονται στοὺς πόλους τῆς Γῆς ὅπου καὶ δημιουργεῖται τὸ πολικὸ σέλας. Τὰ ἡλιακὰ σωματίδια συγκρούονται μὲ ἄτομα ἀζώτου καὶ ὀξυγόνου στὴ γήινη ἀτμόσφαιρα καὶ ἔτσι λάμπουν σὰν φῶτα νέον.
Ἂν καὶ κανονικὰ τὸ σέλας εἶναι ὁρατὸ μόνο στὰ ὑψηλὰ γεωγραφικὰ πλάτη (δηλαδὴ κοντὰ στοὺς πόλους), σὲ περιπτώσεις γεωμαγνητικῶν καταιγίδων τὸ σέλας μπορεῖ νὰ παρατηρηθεῖ καὶ σὲ χαμηλότερα γεωγραφικὰ πλάτη, σὰν «κουρτίνες» πράσινου καὶ κόκκινου φωτός.
Ὁ ἥλιος περνάει ἀπὸ ἕνα 11ετή κύκλο περιοδικῆς δραστηριότητας. Τὸ τελευταῖο μέγιστο (ζενίθ) τῆς δράσης τοῦ καταγράφηκε τὸ 2001, ἐνῶ τὸ τελευταῖο ἐλάχιστο (ναδίρ) ἦταν ἰδιαίτερα ἀσθενὲς καὶ κράτησε πολὺ καιρό. Τώρα ὅμως φαίνεται πὼς ὁ ἥλιος «ξυπνάει» καὶ πάλι, ἀρχίζοντας τὸ νέο κύκλο του.
Newsroom ΔΟΛ, μὲ πληροφορίες ἀπὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ
Φόβοι γιὰ ἡλιακὸ «τσουνάμι» ποὺ κατευθύνεται πρὸς τὴ Γῆ
Τὴν 1η Αὐγούστου παρατηρήθηκε ἡ πρώτη ἀναλαμπὴ πάνω ἀπὸ μία γιγάντια ἡλιακὴ κηλίδα στὸ μέγεθος τῆς Γῆς (Φωτογραφία: Associated Press
Μιὰ ἰσχυρὴ μαγνητικὴ ἔκρηξη στὸν ἥλιο στέλνει ἤδη ἕνα μεγάλο νέφος ἠλεκτρικὰ φορτισμένων σωματιδίων πρὸς τὴν κατεύθυνση τοῦ πλανήτη μας. Τὸ ἡλιακὸ «τσουνάμι», ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ τόνους πλάσματος (ἰονισμένων ἀτόμων) μπορεῖ νὰ δημιουργήσει θεαματικὸ σέλας πάνω ἀπὸ τοὺς πόλους τῆς Γῆς, ἀλλὰ καὶ νὰ προκαλέσει προβλήματα στοὺς δορυφόρους καὶ στὶς τηλεπικοινωνίες.
Τὴν 1η Αὐγούστου παρατηρήθηκε ἡ πρώτη ἀναλαμπὴ πάνω ἀπὸ μία γιγάντια ἡλιακὴ κηλίδα στὸ μέγεθος τῆς Γῆς, παράλληλα ὅμως ἐξερράγη μία μεγάλη ποσότητα ἀερίων ἀπὸ ἕνα «νημάτιο» στὸ βόρειο ἠμισφαίριο τοῦ ἥλιου. Ἂν καὶ τὰ δυὸ γεγονότα ἀπέχουν ἑκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα, πιθανότατα συνδέονται.
Οἱ εἰκόνες τοῦ τροχιακοῦ Παρατηρητηρίου Ἡλιακῆς Δυναμικῆς (SDO) τῆς NASA, τὸ ὁποῖο ἐκτοξεύτηκε τὸν Φεβρουάριο γιὰ νὰ μελετήσει τὸν ἥλιο, κατέγραψαν τὰ φαινόμενα, καθὼς ἐπίσης ἀστρονόμοι ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο. Τὰ «νημάτια» εἶναι γιγάντιοι σωλῆνες μαγνητισμοῦ ποὺ γεμίζουν μὲ ἡλιακὰ ἀέρια καὶ κρέμονται στὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ ἥλιου. Στὴ συγκεκριμένη περίπτωση, τὸ «νημάτιο», πρὶν ἐκραγεῖ, εἶχε διάμετρο 50 φορὲς μεγαλύτερη ἀπὸ τὸν πλανήτη μας.
Ἡ ἔκρηξη ἐκτόξευσε τὸ περιεχόμενό του στὸ διάστημα, παράγοντας ἕνα νέφος ἠλεκτρικὰ φορτισμένων σωματιδίων, μὲ κατεύθυνση πρὸς τὴ Γῆ. Τὸ ὅλο γεγονὸς δὲν θεωρεῖται μεγάλη ἔκρηξη γιὰ τὰ δεδομένα τοῦ ἥλιου, ἀλλὰ ἐπειδὴ τόσα χρόνια ἦταν «ἥσυχος», τὸ φαινόμενο δείχνει ὅτι ὁ ἥλιος μπαίνει σὲ φάση «ἀφύπνισης». Οὐσιαστικὰ πρόκειται γιὰ τὴν πρώτη ἀξιοσημείωτη ἡλιακὴ «καταιγίδα» ποὺ φτάνει στὸν πλανήτη μας ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια, σύμφωνα μὲ τὴ βρετανικὴ «Telegraph» καὶ τὸ «New Scientist».
Τὸ ἡλιακὸ πλάσμα ἀναμένεται νὰ φτάσει στὴ Γῆ στὶς 3 ἕως 4 Αὐγούστου, σύμφωνα μὲ τὸν ἀστρονόμο Λέον Γκόλουμπ τοῦ Κέντρου Ἀστροφυσικῆς Χάρβαρτ-Σμιθσόνιαν.
Ὅταν τὰ ἡλιακὰ σωματίδια φτάσουν στὴ Γῆ, ἀλληλεπιδροῦν μὲ τὸ μαγνητικὸ πεδίο της, δημιουργώντας πιθανῶς μιὰ γεωμαγνητικῆ καταιγίδα. Τὰ φορτισμένα σωματίδια κινοῦνται κατὰ μῆκος τῶν γραμμῶν τοῦ γήινου μαγνητικοῦ πεδίου καὶ συγκεντρώνονται στοὺς πόλους τῆς Γῆς ὅπου καὶ δημιουργεῖται τὸ πολικὸ σέλας. Τὰ ἡλιακὰ σωματίδια συγκρούονται μὲ ἄτομα ἀζώτου καὶ ὀξυγόνου στὴ γήινη ἀτμόσφαιρα καὶ ἔτσι λάμπουν σὰν φῶτα νέον.
Ἂν καὶ κανονικὰ τὸ σέλας εἶναι ὁρατὸ μόνο στὰ ὑψηλὰ γεωγραφικὰ πλάτη (δηλαδὴ κοντὰ στοὺς πόλους), σὲ περιπτώσεις γεωμαγνητικῶν καταιγίδων τὸ σέλας μπορεῖ νὰ παρατηρηθεῖ καὶ σὲ χαμηλότερα γεωγραφικὰ πλάτη, σὰν «κουρτίνες» πράσινου καὶ κόκκινου φωτός.
Ὁ ἥλιος περνάει ἀπὸ ἕνα 11ετή κύκλο περιοδικῆς δραστηριότητας. Τὸ τελευταῖο μέγιστο (ζενίθ) τῆς δράσης τοῦ καταγράφηκε τὸ 2001, ἐνῶ τὸ τελευταῖο ἐλάχιστο (ναδίρ) ἦταν ἰδιαίτερα ἀσθενὲς καὶ κράτησε πολὺ καιρό. Τώρα ὅμως φαίνεται πὼς ὁ ἥλιος «ξυπνάει» καὶ πάλι, ἀρχίζοντας τὸ νέο κύκλο του.
Newsroom ΔΟΛ, μὲ πληροφορίες ἀπὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Μετανάστευσε νοτιότερα τὸ βόρειο σέλας λόγω τῆς ἔκρηξης στὸν Ἥλιο
Τὸ βόρειο σέλας εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ἐντυπωσιακότερα φυσικὰ φαινόμενα
Βόρειο σέλας σὲ χαμηλότερα γεωγραφικὰ ὕψη ἔφερε ἡ πρόσφατη ἔκρηξη στὸν Ἥλιο, ἡ ἰσχυρότερη τῶν τελευταίων ἐτῶν, δίνοντας σὲ ἑκατομμύρια ἀνθρώπους τὴ δυνατότητα νὰ δοῦν τὸ ἐντυπωσιακὸ καὶ σπάνιο γιὰ τὰ μέρη πολλῶν ἀπὸ αὐτοὺς φαινομένου τοῦ βορείου σέλαος.
Τὸ ξύπνημα τοῦ Ἥλιου, ποὺ σταδιακὰ φτάνει στὸ κέντρο τοῦ 11ετούς κύκλου ὁπότε καὶ ἡ δραστηριότητά του θὰ αὐξηθεῖ, εἶναι ἡ αἰτία γιὰ τὴ μετανάστευση τοῦ φαινομένου νοτιότερα.
Ἂν καὶ ὁ Ἥλιος παράγει συνεχῶς ἕνα κύμα φορτισμένων, τὸν ἡλιακὸ ἄνεμο, οἱ ἐκρήξεις παράγουν ἀσυνήθιστα μεγάλα κύματα ποὺ ὅταν φτάσουν στὴ Γῆ μετὰ ἀπὸ 2-3 ἡμέρες ἀλληλεπιδροῦν μὲ τὸ μαγνητικὸ πεδίο.
Ἔτσι μπαίνουν στὴν γήινη ἀτμόσφαιρα καὶ διεγείρουν τὰ σωματίδια παράγοντας τοὺς χρωματιστοὺς κυματισμοὺς στὰ βόρεια γεωγραφικὰ ὕψη. Ὡστόσο, ἂν οἱ ἐκρήξεις εἶναι πολὺ ἔντονες τὸ βόρειο σέλας μεταναστεύει νοτιότερα ἀπὸ ὅτι συνήθως.
Αὐτὸ συνέβη τὴν Τετάρτη ὅπου τὸ βόρειο σέλας ἦταν ὁρατὸ ἀπὸ τὴ Δανία καὶ τὴ Γερμανία ἀντὶ γιὰ τὴ Σκανδιναβία ὅπου συνήθως εἶναι ὁρατό. Εἶναι πιθανὸ ὅτι καὶ τὴ νύχτα τῆς Πέμπτης θὰ εἶναι ὁρατὸ τὸ φαινόμενο.
Στὴν Ἑλλάδα τὸ βόρειο σέλας εἶναι ἐξαιρετικὰ σπάνιο καθὼς ἔχουν καταγραφεῖ τέσσερις περιπτώσεις τὰ τελευταῖα 150 χρόνια.
Τὸ βόρειο σέλας δὲν ἀποτελεῖ κίνδυνο γιὰ τὸν ἄνθρωπο.
Newsroom ΔΟΛ
Τὸ βόρειο σέλας εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ἐντυπωσιακότερα φυσικὰ φαινόμενα
Βόρειο σέλας σὲ χαμηλότερα γεωγραφικὰ ὕψη ἔφερε ἡ πρόσφατη ἔκρηξη στὸν Ἥλιο, ἡ ἰσχυρότερη τῶν τελευταίων ἐτῶν, δίνοντας σὲ ἑκατομμύρια ἀνθρώπους τὴ δυνατότητα νὰ δοῦν τὸ ἐντυπωσιακὸ καὶ σπάνιο γιὰ τὰ μέρη πολλῶν ἀπὸ αὐτοὺς φαινομένου τοῦ βορείου σέλαος.
Τὸ ξύπνημα τοῦ Ἥλιου, ποὺ σταδιακὰ φτάνει στὸ κέντρο τοῦ 11ετούς κύκλου ὁπότε καὶ ἡ δραστηριότητά του θὰ αὐξηθεῖ, εἶναι ἡ αἰτία γιὰ τὴ μετανάστευση τοῦ φαινομένου νοτιότερα.
Ἂν καὶ ὁ Ἥλιος παράγει συνεχῶς ἕνα κύμα φορτισμένων, τὸν ἡλιακὸ ἄνεμο, οἱ ἐκρήξεις παράγουν ἀσυνήθιστα μεγάλα κύματα ποὺ ὅταν φτάσουν στὴ Γῆ μετὰ ἀπὸ 2-3 ἡμέρες ἀλληλεπιδροῦν μὲ τὸ μαγνητικὸ πεδίο.
Ἔτσι μπαίνουν στὴν γήινη ἀτμόσφαιρα καὶ διεγείρουν τὰ σωματίδια παράγοντας τοὺς χρωματιστοὺς κυματισμοὺς στὰ βόρεια γεωγραφικὰ ὕψη. Ὡστόσο, ἂν οἱ ἐκρήξεις εἶναι πολὺ ἔντονες τὸ βόρειο σέλας μεταναστεύει νοτιότερα ἀπὸ ὅτι συνήθως.
Αὐτὸ συνέβη τὴν Τετάρτη ὅπου τὸ βόρειο σέλας ἦταν ὁρατὸ ἀπὸ τὴ Δανία καὶ τὴ Γερμανία ἀντὶ γιὰ τὴ Σκανδιναβία ὅπου συνήθως εἶναι ὁρατό. Εἶναι πιθανὸ ὅτι καὶ τὴ νύχτα τῆς Πέμπτης θὰ εἶναι ὁρατὸ τὸ φαινόμενο.
Στὴν Ἑλλάδα τὸ βόρειο σέλας εἶναι ἐξαιρετικὰ σπάνιο καθὼς ἔχουν καταγραφεῖ τέσσερις περιπτώσεις τὰ τελευταῖα 150 χρόνια.
Τὸ βόρειο σέλας δὲν ἀποτελεῖ κίνδυνο γιὰ τὸν ἄνθρωπο.
Newsroom ΔΟΛ
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Μιὰ ἰσχυρὴ μαγνητικὴ ἔκρηξη στὸν ἥλιο στέλνει ἤδη ἕνα μεγάλο νέφος ἠλεκτρικὰ φορτισμένων σωματιδίων πρὸς τὴν κατεύθυνση τοῦ πλανήτη μας. Τὸ ἡλιακὸ "τσουνάμι", ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ τόνους πλάσματος (ἰονισμένων ἀτόμων) μπορεῖ νὰ δημιουργήσει θεαματικὸ σέλας πάνω ἀπὸ τοὺς πόλους τῆς Γῆς, ἀλλὰ καὶ νὰ προκαλέσει προβλήματα στοὺς δορυφόρους καὶ στὶς τηλεπικοινωνίες.
Τὴν Κυριακή, 1η Αὐγούστου, παρατηρήθηκε ἡ πρώτη ἀναλαμπὴ πάνω ἀπὸ μία γιγάντια ἡλιακὴ κηλίδα στὸ μέγεθος τῆς Γῆς, παράλληλα ὅμως ἐξερράγη μία μεγάλη ποσότητα ἀερίων ἀπὸ ἕνα "νημάτιο" στὸ βόρειο ἠμισφαίριο τοῦ ἥλιου. Ἂν καὶ τὰ δυὸ γεγονότα ἀπέχουν ἑκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα, πιθανότατα συνδέονται.
Οἱ εἰκόνες τοῦ τροχιακοῦ Παρατηρητηρίου Ἡλιακῆς Δυναμικῆς (SDO) τῆς NASA, τὸ ὁποῖο ἐκτοξεύτηκε τὸν Φεβρουάριο γιὰ νὰ μελετήσει τὸν ἥλιο, κατέγραψαν τὰ φαινόμενα, καθὼς ἐπίσης ἀστρονόμοι ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο.
Ὁ ἥλιος μας στὶς 3 Αὐγούστου 2010 ὅπως τὸν τράβηξε τὸ SDO
Τὰ "νημάτια" εἶναι γιγάντιοι σωλῆνες μαγνητισμοῦ ποὺ γεμίζουν μὲ ἡλιακὰ ἀέρια καὶ κρέμονται στὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ ἥλιου. Στὴ συγκεκριμένη περίπτωση, τὸ "νημάτιο", πρὶν ἐκραγεῖ, εἶχε διάμετρο 50 φορὲς μεγαλύτερη ἀπὸ τὸν πλανήτη μας. Ἡ ἔκρηξη ἐκτόξευσε τὸ περιεχόμενό του στὸ διάστημα, παράγοντας ἕνα νέφος ἠλεκτρικὰ φορτισμένων σωματιδίων, μὲ κατεύθυνση πρὸς τὴ Γῆ.
Τὸ ὅλο γεγονὸς δὲν θεωρεῖται μεγάλη ἔκρηξη γιὰ τὰ δεδομένα τοῦ ἥλιου, ἀλλὰ ἐπειδὴ τόσα χρόνια ἦταν "ἥσυχος", τὸ φαινόμενο δείχνει ὅτι ὁ ἥλιος μπαίνει σὲ φάση "ἀφύπνισης". Οὐσιαστικὰ πρόκειται γιὰ τὴν πρώτη ἀξιοσημείωτη ἡλιακὴ "καταιγίδα" ποὺ φτάνει στὸν πλανήτη μας ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια.
Τὸ ἡλιακὸ πλάσμα ἀναμένεται νὰ φτάσει στὴ Γῆ στὶς 3 ἕως 4 Αὐγούστου, σύμφωνα μὲ τὸν ἀστρονόμο Leon Colub τοῦ Κέντρου Ἀστροφυσικῆς Χάρβαρτ-Σμιθσόνιαν. Ὅταν τὰ ἡλιακὰ σωματίδια φτάσουν στὴ Γῆ, ἀλληλεπιδροῦν μὲ τὸ μαγνητικὸ πεδίο της, δημιουργώντας πιθανῶς μιὰ γεωμαγνητικῆ καταιγίδα. Τὰ φορτισμένα σωματίδια κινοῦνται κατὰ μῆκος τῶν γραμμῶν τοῦ γήινου μαγνητικοῦ πεδίου καὶ συγκεντρώνονται στοὺς πόλους τῆς Γῆς ὅπου καὶ δημιουργεῖται τὸ πολικὸ σέλας.
Τὰ ἡλιακὰ σωματίδια συγκρούονται μὲ ἄτομα ἀζώτου καὶ ὀξυγόνου στὴ γήινη ἀτμόσφαιρα καὶ ἔτσι λάμπουν σὰν φῶτα νέον. Ἂν καὶ κανονικὰ τὸ σέλας εἶναι ὁρατὸ μόνο στὰ ὑψηλὰ γεωγραφικὰ πλάτη (δηλαδὴ κοντὰ στοὺς πόλους), σὲ περιπτώσεις γεωμαγνητικῶν καταιγίδων τὸ σέλας μπορεῖ νὰ παρατηρηθεῖ καὶ σὲ χαμηλότερα γεωγραφικὰ πλάτη, σὰν "κουρτίνες" πράσινου καὶ κόκκινου φωτός.
Ὁ ἥλιος περνάει ἀπὸ ἕνα 11ετή κύκλο περιοδικῆς δραστηριότητας. Τὸ τελευταῖο μέγιστο (ζενίθ) τῆς δράσης τοῦ καταγράφηκε τὸ 2001, ἐνῶ τὸ τελευταῖο ἐλάχιστο (ναδίρ) ἦταν ἰδιαίτερα ἀσθενὲς καὶ κράτησε πολὺ καιρό. Τώρα ὅμως φαίνεται πὼς ὁ ἥλιος "ξυπνάει" καὶ πάλι, ἀρχίζοντας τὸ νέο κύκλο του.
http://www.physics4u.gr/blog/?p=2435
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Ο Ήλιος ετοιμάζεται να «ξυπνήσει» μέσα στο 2011
Το επόμενο έτος οι ηλιακοί φυσικοί περιμένουν να είναι πολύ σημαντικό για τον διαστημικό καιρό λόγω του Ήλιου, μετά από μια φάση ύφεσης και χαμηλής δραστηριότητας και ενδεχομένως μπορεί να ακολουθήσει μια καταστροφική περίοδο αναταραχών.
Το «ξύπνημα» του Ήλιου αναμένεται να φθάσει στο μέγιστο σημείο του κάποια στιγμή μέσα στο 2013 και μέχρι τότε οι επιστήμονες θα βρίσκονται σε εγρήγορση για πιθανές καταστροφικές συνέπειες στα ηλεκτρονικά συστήματα και στα άλλα δίκτυα της Γης.
Μετά από δύο αιώνες παρατηρήσεων των ηλιακών κηλίδων, των σχετικά πιο ψυχρών περιοχών στην επιφάνεια του ήλιου, οι οποίες σχετίζονται με τη μαγνητική δραστηριότητα του άστρου, οι αστρονόμοι έχουν συμπεράνει ότι ο ήλιος ακολουθεί κατά προσέγγιση ένα 11ετή κύκλο αυξομείωσης της συμπεριφοράς του.
Ο πιο πρόσφατος κύκλος άρχισε το 1996 και, για άγνωστους μέχρι σήμερα λόγους, συνεχίστηκε για περισσότερο χρονικό διάστημα από ό, τι συνήθως. Όμως πληθαίνουν πλέον τα σημάδια ότι οι Ήλιος βγαίνει από την αδράνεια του, κάτι που θα γίνει φανερό το επόμενο έτος, το οποίο θα σηματοδοτήσει την αρχή μιας ακόμα φάσης ενεργητικότητας με διάρκεια γύρω στα δυόμιση χρόνια και με αποκορύφωμα ένα νέο «ηλιακό μέγιστο» περίπου στα μέσα του 2013, όπως εκτίμησε ο επιστήμονας Joe Kunches του Κέντρου Πρόβλεψης Διαστημικού Καιρού της NASA .
Οι «εκρήξεις» ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας και φορτισμένων σωματιδίων (γνωστές ως Στεφανιαίες Εκτινάξεις Μάζας) από τον ήλιο χρειάζονται μερικές μέρες για να φτάσουν στον πλανήτη μας, όπου -εκτός από το φαντασμαγορικό σέλας που προκαλούν στους δύο πόλους, καθώς συγκρούονται με το γήινο μαγνητικό πεδίο- μπορεί να αποσυντονίσουν διάφορα ηλεκτρονικά συστήματα και δορυφόρους.
Αυτό δε το κρουστικό κύμα όταν φτάνει στη Γη συμπιέζει το προστατευτικό μαγνητικό πεδίο του πλανήτη μας και απελευθερώνει ενέργεια ορατή σε υψηλά γεωγραφικά πλάτη, με τη μορφή του Σέλαος – είτε το Βόρειο είτε το Νότιο Σέλας.
Αλλά δεν συμβαίνουν μόνο αυτά τα γεγονότα.
Οι Στεφανιαίες Εκρήξεις Μάζας μπορούν να απελευθερώσουν ηλεκτροστατικές εκκενώσεις και γεωμαγνητικές καταιγίδες που μπορούν να αναστατώσουν ή ακόμα και να βγάλουν νοκ-άουτ τις ηλεκτρονικές διατάξεις, τις τηλεπικοινωνίες – ιντερνέτ από τις οποίες εξαρτάται απόλυτα η κοινωνία μας.
Στην πρώτη γραμμή βρίσκονται οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι σε γεωστατική τροχιά, δηλαδή σε ύψος 36.000 χιλιομέτρων και οι δορυφόροι του Παγκόσμιου Συστήματος Εντοπισμού Θέσης (GPS) σε ύψος 20.000 χιλιομέτρων, από τους οποίους εξαρτώνται πλήρως τόσον η σύγχρονη αεροσκάφη όσο και τα πλοία.
Τον Απρίλιο του 2010, το Intelsat έχασε τον Galaxy 15, που προσφέρει επικοινωνίες πάνω από τη Βόρεια Αμερική, κτυπημένο προφανώς από την ηλιακή δραστηριότητα.
Το 2005, οι ακτίνες Χ από μια ηλιακή καταιγίδα διατάραξαν τις επικοινωνίες δορυφόρων-εδάφους καθώς και τα σήματα GPS για περίπου 10 λεπτά.
Για να αντιμετωπίσουν την ηλιακή μανία, οι σχεδιαστές των δορυφόρων επιλέγουν την ισχυρή θωράκιση τους, ακόμη και αν αυτή κάνει τον εξοπλισμό βαρύτερο και πιο ογκώδες και συνεπώς πιο ακριβή την εκτόξευση.
Μια άλλη προφύλαξη είναι να υπάρχουν εφεδρικά συστήματα σε περίπτωση που ένας δορυφόρος ή ένα σύστημα δυσλειτουργεί.
Το 1859 παρατηρήθηκε η μεγαλύτερη CME η οποία δημιούργησε κόκκινα, μωβ και πράσινα σέλη ακόμη και σε τροπικά γεωγραφικά πλάτη.
Η νέα τότε τεχνολογία του τηλέγραφου τρελάθηκε. Τα γεωμαγνητικά επαγόμενα ρεύματα πάνω στα καλώδια κατέστρεψαν πολλές συσκευές τηλέγραφου, καίγοντας ακόμη και το χαρτί των τηλεγραφημάτων.
Το 1989, μια πολύ μικρότερη CME χτύπησε το δίκτυο της ηλεκτρικής ενέργειας από υδροηλεκτρικό σταθμό στο Κεμπέκ του Καναδά, προκαλώντας επί εννέα ώρες μια συσκότιση για έξι εκατομμύρια ανθρώπους.
Αν γίνει δε η επανεμφάνιση σήμερα του φαινομένου που είδαμε το 1921, θα καίγονταν 350 βασικοί μετασχηματιστές, αφήνοντας πάνω από 130 εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς ενέργεια. Μια μεγαλύτερη μάλιστα καταιγίδα θα μπορούσε να κοστίσει ανάμεσα σε ένα και δύο τρισεκατομμύρια δολάρια κατά το πρώτο έτος. Ενώ η πλήρης αποκατάσταση του δικτύου θα μπορούσε να χρειαστεί από 4 έως 10 χρόνια.
“Νομίζω ότι υπάρχει κάποια υπερβολή πάνω στις δρακόντειες συνέπειες", δήλωσε ο Joe Kunches της NASA.
"Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζουμε για τον Ήλιο. Ακόμα στην δήθεν μείωση, ή την ήσυχη φάση, μπορεί να υπάρχουν μαγνητικά πεδία στον Ήλιο, τα οποία είναι πολύ συγκεντρωμένα και γεμάτα ενέργεια για πολύ χρόνο. Εν ολίγοις, έχουμε ένα μεταβλητό αστέρι. "
Πηγή: AFP
Το επόμενο έτος οι ηλιακοί φυσικοί περιμένουν να είναι πολύ σημαντικό για τον διαστημικό καιρό λόγω του Ήλιου, μετά από μια φάση ύφεσης και χαμηλής δραστηριότητας και ενδεχομένως μπορεί να ακολουθήσει μια καταστροφική περίοδο αναταραχών.
Το «ξύπνημα» του Ήλιου αναμένεται να φθάσει στο μέγιστο σημείο του κάποια στιγμή μέσα στο 2013 και μέχρι τότε οι επιστήμονες θα βρίσκονται σε εγρήγορση για πιθανές καταστροφικές συνέπειες στα ηλεκτρονικά συστήματα και στα άλλα δίκτυα της Γης.
Μετά από δύο αιώνες παρατηρήσεων των ηλιακών κηλίδων, των σχετικά πιο ψυχρών περιοχών στην επιφάνεια του ήλιου, οι οποίες σχετίζονται με τη μαγνητική δραστηριότητα του άστρου, οι αστρονόμοι έχουν συμπεράνει ότι ο ήλιος ακολουθεί κατά προσέγγιση ένα 11ετή κύκλο αυξομείωσης της συμπεριφοράς του.
Ο πιο πρόσφατος κύκλος άρχισε το 1996 και, για άγνωστους μέχρι σήμερα λόγους, συνεχίστηκε για περισσότερο χρονικό διάστημα από ό, τι συνήθως. Όμως πληθαίνουν πλέον τα σημάδια ότι οι Ήλιος βγαίνει από την αδράνεια του, κάτι που θα γίνει φανερό το επόμενο έτος, το οποίο θα σηματοδοτήσει την αρχή μιας ακόμα φάσης ενεργητικότητας με διάρκεια γύρω στα δυόμιση χρόνια και με αποκορύφωμα ένα νέο «ηλιακό μέγιστο» περίπου στα μέσα του 2013, όπως εκτίμησε ο επιστήμονας Joe Kunches του Κέντρου Πρόβλεψης Διαστημικού Καιρού της NASA .
Οι «εκρήξεις» ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας και φορτισμένων σωματιδίων (γνωστές ως Στεφανιαίες Εκτινάξεις Μάζας) από τον ήλιο χρειάζονται μερικές μέρες για να φτάσουν στον πλανήτη μας, όπου -εκτός από το φαντασμαγορικό σέλας που προκαλούν στους δύο πόλους, καθώς συγκρούονται με το γήινο μαγνητικό πεδίο- μπορεί να αποσυντονίσουν διάφορα ηλεκτρονικά συστήματα και δορυφόρους.
Αυτό δε το κρουστικό κύμα όταν φτάνει στη Γη συμπιέζει το προστατευτικό μαγνητικό πεδίο του πλανήτη μας και απελευθερώνει ενέργεια ορατή σε υψηλά γεωγραφικά πλάτη, με τη μορφή του Σέλαος – είτε το Βόρειο είτε το Νότιο Σέλας.
Αλλά δεν συμβαίνουν μόνο αυτά τα γεγονότα.
Οι Στεφανιαίες Εκρήξεις Μάζας μπορούν να απελευθερώσουν ηλεκτροστατικές εκκενώσεις και γεωμαγνητικές καταιγίδες που μπορούν να αναστατώσουν ή ακόμα και να βγάλουν νοκ-άουτ τις ηλεκτρονικές διατάξεις, τις τηλεπικοινωνίες – ιντερνέτ από τις οποίες εξαρτάται απόλυτα η κοινωνία μας.
Στην πρώτη γραμμή βρίσκονται οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι σε γεωστατική τροχιά, δηλαδή σε ύψος 36.000 χιλιομέτρων και οι δορυφόροι του Παγκόσμιου Συστήματος Εντοπισμού Θέσης (GPS) σε ύψος 20.000 χιλιομέτρων, από τους οποίους εξαρτώνται πλήρως τόσον η σύγχρονη αεροσκάφη όσο και τα πλοία.
Τον Απρίλιο του 2010, το Intelsat έχασε τον Galaxy 15, που προσφέρει επικοινωνίες πάνω από τη Βόρεια Αμερική, κτυπημένο προφανώς από την ηλιακή δραστηριότητα.
Το 2005, οι ακτίνες Χ από μια ηλιακή καταιγίδα διατάραξαν τις επικοινωνίες δορυφόρων-εδάφους καθώς και τα σήματα GPS για περίπου 10 λεπτά.
Για να αντιμετωπίσουν την ηλιακή μανία, οι σχεδιαστές των δορυφόρων επιλέγουν την ισχυρή θωράκιση τους, ακόμη και αν αυτή κάνει τον εξοπλισμό βαρύτερο και πιο ογκώδες και συνεπώς πιο ακριβή την εκτόξευση.
Μια άλλη προφύλαξη είναι να υπάρχουν εφεδρικά συστήματα σε περίπτωση που ένας δορυφόρος ή ένα σύστημα δυσλειτουργεί.
Το 1859 παρατηρήθηκε η μεγαλύτερη CME η οποία δημιούργησε κόκκινα, μωβ και πράσινα σέλη ακόμη και σε τροπικά γεωγραφικά πλάτη.
Η νέα τότε τεχνολογία του τηλέγραφου τρελάθηκε. Τα γεωμαγνητικά επαγόμενα ρεύματα πάνω στα καλώδια κατέστρεψαν πολλές συσκευές τηλέγραφου, καίγοντας ακόμη και το χαρτί των τηλεγραφημάτων.
Το 1989, μια πολύ μικρότερη CME χτύπησε το δίκτυο της ηλεκτρικής ενέργειας από υδροηλεκτρικό σταθμό στο Κεμπέκ του Καναδά, προκαλώντας επί εννέα ώρες μια συσκότιση για έξι εκατομμύρια ανθρώπους.
Αν γίνει δε η επανεμφάνιση σήμερα του φαινομένου που είδαμε το 1921, θα καίγονταν 350 βασικοί μετασχηματιστές, αφήνοντας πάνω από 130 εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς ενέργεια. Μια μεγαλύτερη μάλιστα καταιγίδα θα μπορούσε να κοστίσει ανάμεσα σε ένα και δύο τρισεκατομμύρια δολάρια κατά το πρώτο έτος. Ενώ η πλήρης αποκατάσταση του δικτύου θα μπορούσε να χρειαστεί από 4 έως 10 χρόνια.
“Νομίζω ότι υπάρχει κάποια υπερβολή πάνω στις δρακόντειες συνέπειες", δήλωσε ο Joe Kunches της NASA.
"Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζουμε για τον Ήλιο. Ακόμα στην δήθεν μείωση, ή την ήσυχη φάση, μπορεί να υπάρχουν μαγνητικά πεδία στον Ήλιο, τα οποία είναι πολύ συγκεντρωμένα και γεμάτα ενέργεια για πολύ χρόνο. Εν ολίγοις, έχουμε ένα μεταβλητό αστέρι. "
Πηγή: AFP
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208