ΠΕΡΙ ΣΕΙΣΜΩΝ (Το θέμα ἀμβλύνει)

«Ού τα πάντα τοις πάσι ρητά» - Πυθαγόρας ο Σάμιος



Ο Αχιλλέας στο διάλογό με τη μητέρα του αναφέρει ότι αισθάνεται άχθος αρούρης
(βάρος της γης) μετά από μεγάλο διάστημα απραξίας και αποχής από τη μάχη.
Ιλιάδα,Σ,104


Και η ιστορία επαναλαμβάνεται...


Ζούμε σε ένα κόσμο όπου ο φόβος της ψευδαίσθησης είναι αληθινός.
Και μένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν για να αρνηθούμε και να μπερδέψουμε το ιδεατό.
Μόλις τρυπώσουμε στο πορώδες Ωό, θα μπορούμε να συλλάβουμε και να πιστέψουμε σε έναν θεό που δεν μπορούμε να αισθανθούμε...






Επάνοδος από την Ελλάδα

Ώστε κοντεύουμε να φθάσουμ' Έρμιππε.
Μεθαύριο, θαρρώ· έτσ' είπε ο πλοίαρχος.
Τουλάχιστον στην θάλασσά μας πλέουμε·
νερά της Κύπρου, της Συρίας, και της Αιγύπτου,
αγαπημένα των πατρίδων μας νερά.
Γιατί έτσι σιωπηλός; Ρώτησε την καρδιά σου
όσο που απ' την Ελλάδα μακρυνόμεθαν
δεν χαίροσουν και συ; Αξίζει να γελοιούμαστε;-
αυτό δεν θάταν βέβαια ελληνοπρεπές.

Ας την παραδεχθούμε την αλήθεια πια·
είμεθα Έλληνες κ' εμείς -τι άλλο είμεθα;-
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις της Ασίας,
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις
που κάποτε ξενίζουν τον ελληνισμό.

Δεν μας ταιριάζει, Έρμιππε, εμάς τους φιλοσόφους
να μοιάζουμε σαν κάτι μικροβασιλείς μας
(θυμάσαι πώς γελούσαμε με δαύτους
σαν επισκέπτονταν τα σπουδαστήριά μας)
που κάτω απ' το εξωτερικό τους το επιδεικτικά
ελληνοποιημένο, και (τι λόγος!) μακεδονικό
καμιά Αραβία ξεμυτίζει κάθε τόσο
καμιά Μηδία που δεν περιμαζεύεται,
και με τι κωμικά τεχνάσματα οι καϋμένοι
πασχίζουν να μη παρατηρηθεί.

Α όχι δεν ταιριάζουνε σ' εμάς αυτά.
Σ' Έλληνας σαν κ' εμάς δεν κάνουν τέτοιες μικροπρέπειες.
Το αίμα της Συρίας και της Αιγύπτου
που ρέει μες στες φλέβες μας να μη ντραπούμε,
να το τιμήσουμε και να το καυχηθούμε. (Κωνσταντίνος Π. Καβάφης)



- Κομίζω γλαύκας εις Αθήνας: Λέω πράγματα πασίγνωστα, σαν να ήταν άγνωστα.
Αριστοφάνη, Όρνιθες, 301.










Ξεκινάμε;





ΦΡΑΤΗΡ


Ελπίζω να καταλαβαίνουμε τη σύνδεση των δύο μύθων.

Της αδερφής του Αλέξανδρου, για να δουμε τι λέει ο Αρτεμίδωρος ο Δαλδιανός...


ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ η κόρη οπού της χρυσής ομοίαζε Αφροδίτης
(Όμ., Ιλ. Ω 699)
Κόρη του Πρίαμου και της Εκάβης, δίδυμη αδελφή του Έλενου.
Όταν γεννήθηκαν, οι γονείς τέλεσαν γιορτή στον ναό του Θυμβραίου Απόλλωνα, λίγο έξω από τα τείχη της πόλης.
Το βράδυ οι γονείς, κουρασμένοι και μάλλον μεθυσμένοι, αποχώρησαν λησμονώντας τα παιδιά στον ναό που αποκοιμήθηκαν κουρασμένα από το παιχνίδι.
Την άλλη μέρα τα αναζήτησαν και τα βρήκαν να κοιμούνται, ενώ δίπλα τους δύο φίδια τους έγλειφαν τα αυτιά καθαρίζοντάς τα.
Ο Πρίαμος και η Εκάβη άρχισαν να φωνάζουν και τα φίδια κρύφτηκαν στις ιερές δάφνες του ναού.
Στο μεταξύ, είχαν πετύχει να τους δώσουν το χάρισμα της μαντικής.
Για την Κασσάνδρα λεγόταν ότι προέλεγε το μέλλον μετά από θεϊκή έμπνευση, όπως η Σίβυλλα και η Πυθία, σε κατάσταση παραληρήματος, ενώ ο Έλενος ερμήνευε τις κινήσεις και τις κραυγές των πουλιών (οιωνοσκοπία).
Άλλη εκδοχή θέλει τον ίδιο τον θεό Απόλλωνα, ερωτευμένο με την Κασσάνδρα, να αγωνίζεται για να την αποκτήσει -σαν παλαιστής, τυλίγοντάς την με τον αέρα της γοητείας του (Αισχ., Αγ. 1206)- και να ζητά να του δοθεί με αντάλλαγμα την τέχνη της μαντικής.
Η Κασσάνδρα δέχθηκε αλλά πάτησε τη συμφωνία με τον θεό, κι εκείνος έφτυσε στο στόμα της -ένα τελευταίο φιλί;- για να μη δίνει κανένας πίστη στις προφητείες της.
Το χάρισμα της μαντικής παρέμεινε, όχι όμως της πειθούς.
Στον Λυκόφρονα η ηρωίδα είναι φυλακισμένη από τον ίδιο της τον πατέρα γιατί δεν την άντεχε άλλο να θρηνεί συνέχεια και να προφητεύει δεινά, έδωσε όμως εντολή να καταγράφουν τα λεγόμενά της.
Όταν ο Πάρης προσέπεσε ικέτης στον βωμό του Δία, προκειμένου να σωθεί από τις επιθετικές διαθέσεις των αδελφών του, η μάντισσα αδελφή του τον αναγνώρισε, χάρη στις μαντικές της ικανότητες, ως τον θεωρούμενο χαμένο ή νεκρό γιο του Πρίαμου και της Εκάβης.
Με τις ικανότητες πάλι «είδε» και τις συμφορές που θα έφερνε ο Πάρης στην Τροία και
με πέλυκυ θέλησε να τον σκοτώσει.
Τις ίδιες προφητείες είπε και όταν ο αδελφός της πήγε στη Σπάρτη και όταν την έφερε στο Ίλιον.
Τους προειδοποίησε αλλά εκείνοι δεν την πίστεψαν.
Όταν ο αδελφός της Έκτορας πέθανε από το χέρι του Αχιλλέα και ο πατέρας της Πρίαμος πήγε στο αχαϊκό στρατόπεδο και τη σκηνή του Αχιλλέα, πρώτη αυτή από τα τείχη τον είδε να επιστρέφει με τη σορό του Έκτορα.
Προσπάθησε ακόμη, το ίδιο και ο ιερέας του Απόλλωνα Λαοκόων, να πείσει τους Τρώες να μη βάλουν μέσα στην πόλη τον Δούρειο Ίππο, γιατί είχε προδεί την καταστροφή της πόλης της, όταν οι Τρώες έσυραν μέσα στην πόλη τον Δούρειο ίππο.



- Δούρειος Ίππος: Προσφορά επικίνδυνη.
Ό,τι φαίνεται σαν δώρο, ενώ στην πραγματικότητα είναι επικίνδυνο.
Η φράση είναι παρμένη από τον Όμηρο.
Οι Έλληνες χάρισαν στους Τρώες ένα ξύλινο άλογο ως αφιέρωμα στους Θεούς ,ενώ μέσα βρισκόταν ο Οδυσσέας με τους συντρόφους τους και πρώτοι άρχισαν την καταστροφή της Τροίας.
Οδύσσεια, λ,529







Από το: Aristotelous Meteōrologika: Libros duo priores cum commentariis, excerptis







Σχόλια εις τας εκκλησιαζουσας




Πλωτή η γή και ο Θαλής την κίνηση της γής την προσάπτει στον αντίστοιχο του Διός, ΚΙΝΗΤΗΡ ΓΑΣ, ΤΙΝΑΚΤΩΡ ΓΑΙΑΣ Ποσειδάων = επικός τύπος του Ποσειδῶν.













Έχουμε φάει την παπάτζα, για το πιο στοιχείο είναι αρχικό, βιβλία επί βιβλίων, διατριβές κ.α.



Αν δεν έχεις Ελληνική Αντίληψη το Εγκεφαλονωτιαίο υγρό δεν κινεῖται...
https://www.youtube.com/watch?v=gLseBBiNu0k

Κυανοί Οφθαλμοί

Δια την περιφρόνησιν οι ζωηροί φωστήρες
δεν έγιναν αυτοί, ωραία Κιρκασσία.
Ουχί οργής, αλλάς χαράς και έρωτος λαμπτήρες,
της ευφροσύνης αφειδείς δοτήρες,
της ηδονής υπόσχεσις γλυκεία.

Προς πείσμα αν εγένοντο καρδίας ερωτύλου,
και προς καταστροφήν·
αν εις την γην εστάλλησαν υπό θεού οργίλου·
αλλοίαν την μορφήν

θα είχον, και ο ήπιος των ουρανίων θόλος
δεν έδιδε ποσώς το τρυφερόν του χρώμα,
ο ευεργέτης ήλιος δεν έστεργεν ουδόλως
να τοις δοθή η φλοξ η φωτοβόλος
από το πύρινον, ερόν του σώμα. (Κωνσταντίνος Π. Καβάφης)








ΠΟΔΑΓΡΑ



















Είναι ο σύζυγος-κυρίαρχος της γης.
Ο Σοφοκλής τον ονομάζει γης τε και αλμυράς θαλάσσης άγριον μοχλευτήν.
Το ολέθριο έργο του χθόνιου Ποσειδώνα που έσειε τη γη συμπληρωνόταν από γιγάντια κύματα που ύψωνε ο ίδιος ως κυρίαρχος της θάλασσας, καταστρέφοντας ή και βυθίζοντας ολόκληρες πόλεις.



Στον Ποσειδώνα αποδίδει η ελληνική παράδοση τη διαμόρφωση της γήινης επιφάνειας, όπως τη γνωρίζει ο άνθρωπος, με όρη, νησιά, ποταμούς, ισθμούς, φαράγγια, κόλπους κτλ.
Αυτός, σείοντας τη γη, απέσπασε τμήματα από τις ξηρές και δημιούργησε νησιά.
Όταν ο Ποσειδών συγκλονίζει τη γη, φοβούνται ακόμη και οι θεοί, ιδίως ο αδελφός του ο Άδης αγωνιά μήπως ανοίξει η γη και αποκαλυφθεί το σκοτεινό του βασίλειο...




Πελασγική Εικών

Της γης τα σπλάχνα κατοικεί Γίγας πανάρχαιος.
Είναι τριάκοντα αι χείρες του
κ' οι πόδες του τριάκοντα. Ο μέγας τράχηλός του
τριάκοντα στηρίζει κεφαλάς
κ' εκάστη έχει οφθαλμούς είκοσιν οξυτάτους,
δι' ους ημέρα είναι φωτερά
ο ζόφος ο βαθύτατος της γης της βαθυτάτης.
Είναι αργός, είν' αδιάφορος.
Έχει απείρους θησαυρούς· μεγάλα μεταλλεία
αργύρου, αδαμάντων και χρυσού.
Τον πλούτον τον εξαίσιον, τον περιττόν τον πλούτον
με τους εξακοσίους οφθαλμούς
βλέπει ψυχρώς, κάποτε δε, ίνα ενασχολήση
κανένα του αιώνα, τον μετρά.
Κ' έπειτα τον βαρύνεται, χασμάται δύο έτη,
και κουρασθείς αποκοιμίζεται.
Ο ύπνος του διέρχεται αιώνας ολοκλήρους·
παν όνειρόν του, μία γενεά.
Αλλ' αίφνης αφυπνίζεται έντρομος. Εφιάλτης -
της αδεσπότου ύλης γέννημα -
ετάραξε τον ύπνον του, εν τω θολώ καθρέπτη
των απαθών και κρύων του φρενών
αντανακλών φαντάσματα άγνωστα και φρικιώδη.
Τότε τα μέλη τα πελώρια
απλώνει και μ' εξήκοντα βραχίωνας και πόδας
κτυπά τον θόλον του, λακτεί. Κ' η γη
κλονίζετ' εκ των βάθρων της· αι πόλεις καταπίπτουν,
και όλοι πλημμυρούν οι ποταμοί,
και ρέουν από τα βουνά ως κύματα αι φλόγες.
Ανοιγοκλείεται το έδαφος
κ' οι άνθρωποι κατρακυλούν και θάπτονται εντός του.
Όμως ογρήγορα συνέρχεται
ο γίγας, και τους οφθαλμούς τους παμμεγέθεις τρίβων
καταλαμβάνει ότι μάταιος
ήτο τοσούτος θόρυβος και ταραχή τοσαύτη
δια ονείρου ποταπήν σκιάν.
Γελά με την δειλίαν του και τον πολύν του τρόμον
κ' εκ νέου εξαπλούται ήρεμος
και τα τριάκοντά του στόματα χαμογελούν. (Κωνσταντίνος Π. Καβάφης)
















Και φυσικά η αντιστοίχιση της γής και του ανθρώπου από τον Γαληνό.



Claudii Galeni Opera Omnia.

Τόσο απλόν. Μασημένη τροφή...

Βέβαια η σημερινή κατάσταση, περί σύμπαντος κόσμου, δεν μας επιτρέπει αιθεροβάμονες σκέψεις. Μέσω της σημερινής επιστήμης m.a.s.a. κτλ και Θεολογίας.




- Από μηχανής θεός : Απροσδόκητη βοήθεια από άνθρωπο ή κάποιο γεγονός που εμφανίζεται απροσδόκητα και βγάζει από τη δύσκολη θέση δίνει λύση στο πρόβλημα.
(Η φράση προέρχεται από το θεατρικό τέχνασμα στην αρχαία Ελλάδα, κατά το οποίο οι τραγικοί ποιητές εμφάνιζαν στη σκηνή πάνω σ΄ ένα είδος γερανού ένα θεό που έδινε λύση στην αδιέξοδη πλοκή του έργου).







Σοφοκλέους ΑΙΑΣ



Αλλά στο internet βρίσκεις αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα...
Και ειδικά αφού ο χρόνος κυλάει με το μέρος μας, βλέπε ufo, εξωγήινοι, διαστημικά ταξίδια, κοίλη γη, σίγουρες παπάτζες όπου ''φάγαμε'' τα νιάτα μας.



Ο Αίνος, ο Μουσαίος, ο Ορφέας, ο Φερεκύδης ο Ζωροάστρης και ο Πυθαγόρας είχαν συλλάβει τα νοήματα τους και έγραψαν τις δοξασίες τους σε βιβλία που μπορεί κανείς μέχρι και στις μέρες μας να συμβουλευτεί.
Εκείνοι τώρα που επιχειρούν να μεταμφιέσουν ή να προσδώσουν αλληγορικό χαρακτήρα στην κοσμογονία του Μωυσή, παρ’ όλο που είναι πιο λογικοί (από όσους την παίρνουν τοις μετρητοίς), κάνουν μεγάλο λάθος.
Γιατί το σύμπαν ούτε αρχή έχει ούτε υπόκειται σε καμία φθορά.

Η ελληνική φιλοσοφία όπως μας παραδόθηκε, εν έτη 2016 αποτελεί φάρο!

Ο Ιουλιανός εν τοις Μυστηρίοις

Πλην σαν ευρέθηκε μέσα στο σκότος,
μέσα στης γης τα φοβερά τα βάθη,
συντροφευμένος μ' Έλληνας αθέους,
κ' είδε με δόξαις και μεγάλα φώτα
να βγαίνουν άϋλαις μορφαίς εμπρός του,
φοβήθηκε για μια στιγμήν ο νέος,
κ' ένα ένστικτον των ευσεβών του χρόνων
επέστρεψε, κ' έκαμε τον σταυρό του.
Αμέσως η Μορφαίς αφανισθήκαν·
η δόξαις χάθηκαν - σβύσαν τα φώτα.
Οι Έλληνες εκρυφοκυτταχθήκαν.
Κι' ο νέος είπεν· «Είδατε το θαύμα;
Αγαπητοί μου σύντροφοι, φοβούμαι.
Φοβούμαι, φίλοι μου, θέλω να φύγω.
Δεν βλέπετε πως χάθηκαν αμέσως
οι δαίμονες σαν μ' είδανε να κάνω
το σχήμα του σταυρού το αγιασμένο;»
Οι Έλληνες εκάγχασαν μεγάλα·
«Ντροπή, ντροπή να λες αυτά τα λόγια
σε μας τους σοφιστάς και φιλοσόφους.
Τέτοια σαν θες εις τον Νικομηδείας
και στους παππάδες του μπορείς να λες.
Της ένδοξης Ελλάδος μας εμπρός σου
οι μεγαλείτεροι θεοί φανήκαν.
Κι' αν φύγανε να μη νομίζης διόλου
που φοβηθήκαν μια χειρονομία.
Μονάχα σαν σε είδανε να κάνης
το ποταπότατον, αγροίκον σχήμα
συχάθηκεν η ευγενής των φύσις
και φύγανε και σε περιφρονήσαν».
Έτσι τον είπανε κι' από τον φόβο
τον ιερόν και τον ευλογημένον
συνήλθεν ο ανόητος, κ' επείσθη
με των Ελλήνων τ' άθεα τα λόγια. (Κωνσταντίνος Π. Καβάφης)



Όλοι προσπαθούν με αυτό το μοντέλο. Eδώ σε καλλιτεχνική απεικόνιση...


Αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα.



«Αἴας δ' ἑτέρωθεν ἐκέκλετο οἷς ἑτάροισιν.
αἰδώς Ἀργεῖοι νῦν ἄρκιον ἤ ἀπολέσθαι». - Αιδώς Αργείοι: Ντροπή σας, δεν ντρέπεστε καθόλου;
Όλα όσα είπατε στην αγόρευσή σας ήταν ψέματα. Γιατί τόση υποκρισία; Αιδώς Αργείοι.
(Φράση που φώναξε ο Στέντορας στην προσπάθειά του να παρακινήσει τους Αργείους να δείξουν θάρρος στον αγώνα εναντίον των Τρώων, μετά την αποχώρηση του Αχιλλέα από τη μάχη.)
Ιλιάδα,Ε,787



Σχόλια εις τους σφήκας

Ο έμπλεος ασκός,(κιβωτός)
αποκτά άλλες διαστάσεις και δή η κατανόησις του ενιαυτού.


Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων είναι το πολυτιμότερο κατάλοιπο της αρχαίας τεχνολογίας και απηχεί τη φιλοσοφική, κατά κανόνα γεωκεντρική, θεώρηση του κόσμου και της δημιουργίας του εκ μέρους των αρχαίων Ελλήνων διανοητών, οι οποίοι προέτασσαν τα μαθηματικά και τη φυσική ως εργαλεία για την αποκρυπτογράφηση του σύμπαντος.



(Στην τέχνη, ο δαίμονας αυτός απεικονιζόταν ως ένα γυμνό παιδί, που κρατάει το κέρας της Αμάλθειας και ακολουθεί τις Ώρες.)


- Ασκοί του Αιόλου: Λέγετε, όταν εμφανίζονται πολλά κακά, σύμφορες.
Η φράση είναι από την Οδύσσεια.
Οι σύντροφοι του Οδυσσέα από περιέργεια άνοιξαν ένα ασκί δοσμένο από τον Αίολο στον Οδυσσέα και αμέσως πετάχτηκαν οι άνεμοι και καθώς ήταν απομάκρυναν το καράβι τους από την πατρίδα και του έφερε στον νησί των Λαιστρυγόνων.
Οδύσσεια, κ, 1-56

Δέν μας 'μείναν και πολλά να πούμε, αρκτική - ανταρκτική, περιεχόμενον, στενοχωρίαν.

Και ακόμα δεν καταλαβαίνουμε τι θέλει να πει ο ποιητής;








https://www.youtube.com/watch?v=7V2_aMG3YsI

Ο Αριστοτέλης σηκώνει τα χέρια ψηλά...

Στην πολιορκία της Τροίας, ο Αχιλλέας, πριν κάψει το νεκρό Πάτροκλο, χόρεψε τον Πυρρίχιο πάνω στην πλατφόρμα των καυσόξυλων πριν παραδώσει τον Πάτροκλο στη νεκρική πυρά (πυρά - Πυρρίχιος).
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κρόνου, πριν τις Τιτανομαχίες και ενώ ο Ζευς ήταν ακόμα βρέφος, οι Κουρήτες χόρευαν τον πυρρίχιο γύρω του κάνοντας δυνατό θόρυβο με τα όπλα
και τις ασπίδες τους για να μην ακούσει ο παιδοκτόνος Κρόνος το κλάμα του.
«Οι Πυθαγόρειοι παραθέτουν, ότι το πιο σπουδαίο μέρος της οικουμένης που είναι το κέντρο πρέπει περισσότερο από κάθε άλλο να προφυλάσσεται, ονομάζουν τη φωτιά που κατέχει αυτή την θέση, «Διός φυλακή».
Ιστορείται δε ότι ο Ζεύς πριν το τέλος απελευθέρωσε τους Τιτάνες
από τα δεσμά τους, απεκατέστησε κατά κάποιον τρόπο τον πατέρα του Κρόνο (Χρόνο) τοποθετώντας τον ως βασιλιά στα Νησιά των Μακάρων και ότι και τον Προμηθέα αυτός συγκατατέθηκε για να τον λύσει ο Ηρακλής.

Ενηλύσιος (= ο χτυπημένος από κεραυνό τόπος, γι' αυτό άβατος, ιερός).


Simplikiou eis ta Aristotelous Peri ouranou hypomnēma


Η επιστήμη της ιατρικής, λέει πώς έχουμε «δύο εγκεφάλους» στο σώμα μας, ο άνω και ο κάτω του διαφράγματος εγκέφαλος. Ο άνω που έχουμε στο κεφάλι, και ο δεύτερος της κοιλιάς.
Γα-στήρ θηλυκό = η κοιλιά, η επιθυμία για φαγητό, η μήτρα.






Ο Τιμολέων ευρισκόμενος στην Σικελία και βλέποντας διστακτικούς τους στρατιώτες του, δεν ήξερε με ποίο τρόπο να τους ενθαρρύνει.
Ξαφνικά όμως οι μάντεις είδαν 2 αετούς που πετούσαν προς το μέρος τους, ο ένας κρατούσε στα νύχια του φίδι και ο άλλος κραύγαζε πολύ δυνατά.
Ο Τιμολέων έδειξε τους αετούς στους στρατιώτες και θεωρώντας το ευνοϊκό σημάδι ανέκτησαν το θάρρος τους.
Το βλέπουμε και στην Αρχιλόχια ποίηση...
(Τλήτε φίλοι και μείνατε επί χρόνον όφρα δαώμεν ή ετεόν Κάλχας μαντεύεται ήε ή ουκί).
Ιλιάδα Β. 299-300.

Την ώρα της τελετουργίας παρουσιάζεται και θεϊκό σημάδι.
Ένα φίδι ανεβαίνει στον βωμό. Από εκεί σκαρφαλώνει στο διπλανό πλατάνι.
Εκεί σε μια μικρή φωλιά, βρίσκεται ένα σπουργίτι με τα μικρά του.
Το φίδι τα καταβροχθίζει όλα και αμέσως πετρώνει. Σιωπή απλώνεται στους γύρω.
Και ο Κάλχας αποφαίνεται:

«Το σημάδι είναι προφητικό. Η Τροία θα πέσει μετά τον ένατο (9) χρόνο της πολιορκίας».



Σαφέστατες ταυτόσημες ενδείξεις και οι δυο μυθολογικές αναφορές.





Σύμφωνα με τον Ομηρικό Ύμνο εις Απόλλωνα Πύθιον, ο Απόλλων έχτισε τον πρώτο του ναό στους Δελφούς, αφού σκότωσε πρώτα τον δράκοντα με μορφή φιδιού Πύθωνα, από το όνομα του οποίου φαίνεται να προήρθαν μετέπειτα και τα ονόματα Πυθώ, Πυθία, Πύθιος κλπ. Θέλοντας ο θεός να εξαγνίσει τον χώρο από τη παρουσία του θηρίου έφερε εκεί το ιερό του δέντρο, τη δάφνη, με την οποία έχτισε μάλιστα και τον πρώτο του ναό.
Στο μέρος αυτό χρησμοδοτούσε ο Απόλλων διά στόματος της Πυθίας, η οποία καθόταν
πάνω σ' ένα γήινο χάσμα από το οποίο έβγαιναν αναθυμιάσεις.

Ο Υγίνος μας διηγείται ότι ο Ερμής πέταξε το αυγό στην αγκαλιά της Λήδας.
Η Λήδα το 'κρυψε κάπου μέχρι που γεννήθηκε απ' αυτό η Ελένη.

Ο πρώτος Ομηρικός Ύμνος στους Διόσκουρους μας παραδίδει:

«Ύμνησε Μούσα λίγεια τον Κάστορα και Πολυδεύκη
τους Τυνδαρίδες που γεννήθηκαν απ' τον Ολύμπιο Δία
που κάτω από την κορυφή του Ταϋγέτου η πότνια Λήδα τους τεκνοποίησε
όταν κρυφά δαμάστηκε από τον κελαινέφελο Κρονίωνα

και ο δεύτερος Ομηρικός Ύμνος στους Διόσκουρους μας διασώζει:

«Για τα παιδιά του Δία ώ ελικώπιδες μιλείστε Μούσες
τους Τυνδαρίδες, τα αγλαά τέκνα της καλλισφύρου Λήδας
τον Κάστορα τον Ιππόδαμον και αμώμητον Πολυδεύκη
αυτούς που κάτω απ' την κορυφή του ψηλού όρους Ταϋγέτου
σαν έσμιξεν ερωτικά με τον κελαινέφελο Κρονιώνα
τους τεκνοποίησε σωτήρες των επιχθονίων ανθρώπων

Και φυσικά ο μύθος του Εγκέλαδου και του Λάδωνα που αντιγράφω από την wikipedia.

Ο Εγκέλαδος στην Ελληνική Μυθολογία φέρεται ως αρχηγός των Γιγάντων, γιος του Τάρταρου και της Γης που έπαιξε όμως πρωτεύοντα ρόλο στη Γιγαντομαχία στην οποία και φονεύθηκε...

Για τον Εγκέλαδο και τον θάνατό του σώθηκαν πολλές παραδόσεις.
Κατά μια εξ αυτών κατακεραυνώθηκε από τον Δία εναντίον του οποίου κινήθηκε,
κατ΄ άλλη φονεύθηκε από τον ακόλουθο του Διονύσου τον Σειλινό,
κατά τρίτη που είναι και η επικρατέστερη φονεύθηκε από την Αθηνά η οποία αφού τον έτρεψε σε φυγή έρριψε εναντίον του τη Σικελία ή το όρος Αίτνα με το οποίο και τον καταπλάκωσε.
Ο Εγκέλαδος κινούμενος και στενάζοντας ενίοτε μέσα στο τάφο του προκαλεί εκρήξεις ηφαιστείων και σεισμούς.

Ο Παυσανίας αναφέρει και άλλη εκδοχή κατά την οποία η Αθηνά φόνευσε τον Εγκέλαδο ρίχνοντας επάνω του το τέθριππο άρμα της.
Η εκδοχή αυτή υπήρξε από τα πιο προσφιλή θέματα πολλών καλλιτεχνών της αρχαιότητας, απαθανατίζοντας αυτή σε πλείστες μετόπες αρχαίων ναών όπως στον Παρθενώνα και στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς.
Τέτοιες παραστάσεις του αγώνα μεταξύ της Αθηνάς και του Εγκέλαδου βρίσκονται σε πολλά αγγεία καθώς επίσης κοσμούταν και ο πέπλος της Αθηνάς στα Παναθήναια.

Εξ όλων των παραπάνω συνάγεται σαφώς το συμπέρασμα ότι ο Εγκέλαδος ήταν κατά τους αρχαίους Έλληνες η ιδεατή ανθρωπόμορφη θεότητα, αλλά
και αρχική αντίληψη της έννοιας του Σεισμού και ιδιαίτερα εκείνου του Ηφαιστειακού εκ του οποίου τόσο έντονα είχε δεινοπαθήσει ο ελλαδικός χώρος.
Συνέπεια αυτής της αντίληψης είναι ότι τέκνα του Εγκέλαδου ήταν οι Γοργόνες, η Σφίγξ, η Λερναία Ύδρα, ο Γηρυόνης, ο Κέρβερος και άλλα μυθικά «τέρατα» (γεωλογικά φαινόμενα) που απέκτησε από την ΄Έχιδνα και είχαν ταλαιπωρήσει τους πρωτοέλληνες.

Ετυμολογικά ο Εγκέλαδος μάλλον αποτελεί σύντμηση (έγκειμαι + λας), που σημαίνει ο εγκατεστημένος στα πετρώματα, στο στερεό φλοιό της Γης.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Εγκέλαδος, γιος του Τάρταρου και της Γης, αλλά κι επικεφαλής των Γιγάντων, προκαλεί τους σεισμούς. Υπάρχουν πολλοί μύθοι γι' αυτόν.
Ο πιο επικρατέστερος αναφέρει ότι η θεά Αθηνά επιχείρησε να τον σκοτώσει εκτοξεύοντας εναντίον του τη Σικελία, που τον καταπλάκωσε.
Η επιλογή της περιοχής, που είναι ηφαιστειογενής και πλήττεται συχνά από σεισμούς, δεν είναι καθόλου τυχαία.
Κάθε φορά που ο Εγκέλαδος κινείται ή αναστενάζει προκαλεί σεισμούς ή εκρήξεις ηφαιστείων.

Οι αρχαίοι Έλληνες κατέτασσαν το σεισμό στις "Διοσημίες", δηλαδή στα φαινόμενα που έστελνε ο Δίας για να προειδοποιήσει και να τιμωρήσει τους ανθρώπους.
Θεωρούσαν επίσης ότι ο Ποσειδώνας σείει τη γη, γι' αυτό αποκαλείται "ενοσήγαιος", "ενοσίχθων" και "γαιήοχος".


Στην ελληνική μυθολογία, ο Λάδωνας (Λάδων) ήταν ο δράκος που φύλαγε τα χρυσά «Μήλα των Εσπερίδων» στο δένδρο της ζωής, μαζί με τις Εσπερίδες.
Αναφέρεται συνήθως ως δράκοντας ή όφις, χωρίς το ιδιαίτερο όνομά του.
Το όνομα «Λάδων» προέρχεται όπως φαίνεται από το όνομα του ομώνυμου ποταμού).
Ο Λάδων αναφέρεται ως γιος της Γαίας.
Ο Ησίοδος τον θεωρούσε «χθόνιον όφιν» (του εσωτερικού της γης) και στη Θεογονία του γράφει ότι ο Λάδων ήταν παιδί του Φόρκυος και της Κητούς.
Σύμφωνα πάλι με άλλη παράδοση ήταν γιος του Τυφώνα και της Εχίδνης.
Σε αυτή την εκδοχή είναι αδελφός του Λέοντα της Νεμέας, του Κερβέρου, της Ύδρας και άλλων τεράτων.
Κατά την αρχαιότερη παράδοση, ο Λάδωνας ορίσθηκε από τη θεά Ήρα ως φύλακας των μήλων για να πολεμήσει αναγκαστικά με τον Ηρακλή, ή επειδή οι κόρες του Άτλαντα έκλεβαν τα μήλα.
Πιθανώς όμως να ορίσθηκε στη θέση αυτή και από τον Άτλαντα.

Οι αρχαίοι συγγραφείς φαντάζονταν τον Λάδωνα «υπερμεγέθη», με εκατό κεφάλια, και πίστευαν ότι είχε την ικανότητα να παραμένει συνεχώς άυπνος.
Αναφέρεται και το επίθετο «πολυκάρηνος» = «πολυκέφαλος».
Αλλού απαντάται ως «δράκων αθάνατος», κι όμως σκοτώθηκε από τον Ηρακλή όταν αυτός πραγματοποιούσε τον άθλο του να φέρει τα Μήλα των Εσπερίδων και μεταμορφώθηκε σε αστερισμό από τον Δία.
Αυτός κατά τον Υγίνο είναι ο αστερισμός Δράκων...


Ο Λάδων απεικονίζεται σε πολλές παραστάσεις που σχετίζονται με τον μύθο των Εσπερίδων. Συνήθως είναι ένα φίδι τυλιγμένο γύρω από δέντρο ή στη ρίζα του, ενώ κοντά στέκεται ο Ηρακλής με το ρόπαλό του, έτοιμος να το χτυπήσει. Παραστάσεις του Λάδωνα σώζονται σε αγγεία, τοιχογραφίες, νομίσματα (τετράδραχμα της Κυρήνης του 5ου αιώνα π.Χ.) και δακτυλιολίθους.
Το φίδι απεικονίζεται συνήθως με μία κεφαλή και σπανιότερα με δύο ή με τρεις.
Το αρχαιότερο από γνωστά έργα τέχνης ήταν ένα ξυλόγλυπτο ειδώλιο που απεικόνιζε ένα δέντρο με δράκοντα, έργο που είχε κατασκευάσει ο Θεοκλής ο Ηγύλου μαζί με τον γιο του και το περιγράφει ο Παυσανίας που το είδε στην Ολυμπία.

ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ – Ὕμνος εἰς Ἄρτεμιν
http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/anthology/literature/browse.html?text_id=378



- Η κεφαλή της Μέδουσας: Λέγεται για ό,τι είναι αποκρουστικό, για ό,τι δεν αντέχει να το βλέπει κανείς.
Το θέαμα ήταν αποκρουστικό και ανυπόφορο, όπως η κεφαλή της Μέδουσας.
Η φράση προέρχεται από το μύθο της Μέδουσας που απολίθωνε όποιον την κοιτούσε
Ησίοδου Θεογονία, 1270



Και μια ''Γνωστική'' παρατή-ρυσις...

Συνεχίζουμε την αιθεροβασία με αμετάφραστο ΑΡΑΤΟ ώστε να κολλήσουμε το νόημα του Εγκέ- Λας - Λάδων και του τρικέφαλου σχήματος της Σικελίας ...



Aratus Solensis, Phaenomena

ἐκ Διὸς ἀρχώμεσθα, τὸν οὐδέποτ᾽ ἄνδρες ἐῶμεν
ἄρρητον: μεσταὶ δέ Διὸς πᾶσαι μὲν ἀγυιαί,
πᾶσαι δ᾽ ἀνθρώπων ἀγοραί, μεστὴ δὲ θάλασσα
καὶ λιμένες: πάντη δὲ Διὸς κεχρήμεθα πάντες.
5τοῦ γάρ καὶ γένος εἰμέν: ὁ δ᾽ ἤπιος ἀνθρώποισιν
δεξιὰ σημαίνει, λαοὺς δ᾽ ἐπὶ ἔργον ἐγείρει,
μιμνῄσκων βιότοιο, λέγει δ᾽ ὅτε βῶλος ἀρίστη
βουσί τε καὶ μακέλῃσι, λέγει δ᾽ ὅτε δεξιαὶ ὧραι
καὶ φυτὰ γυρῶσαι καὶ σπέρματα πάντα βαλέσθαι.



10αὐτὸς γὰρ τά γε σήματ᾽ ἐν οὐρανῷ ἐστήριξεν,
ἄστρα διακρίνας, ἐσκέψατο δ᾽ εἰς ἐνιαυτὸν
ἀστέρας οἵ κε μάλιστα τετυγμένα σημαίνοιεν
ἀνδράσιν ὡράων, ὄφρ᾽ ἔμπεδα πάντα φύωνται.
τῶ μιν ἀεὶ πρῶτόν τε καὶ ὕστατον ἱλάσκονται.
15χαῖρε, πάτερ, μέγα θαῦμα, μέγ᾽ ἀνθρώποισιν ὄνειαρ,
αὐτὸς καὶ προτέρη γενεή. Χαίροιτε δὲ Μοῦσαι
μειλίχιαι μάλα πᾶσαι: ἐμοί γε μὲν ἀστέρας εἰπεῖν
ᾗ θέμις εὐχομένῳ τεκμήρατε πᾶσαν ἀοιδήν.

οἱ μὲν ὁμῶς πολέες τε καὶ ἄλλυδις ἄλλοι ἐόντες 120
οὐρανῷ ἕλκονται πάντ᾽ ἤματα συνεχὲς αἰεί:
αὐτὰρ ὅ γ᾽ οὐδ᾽ ὀλίγον μετανίσσεται, ἀλλὰ μάλ᾽ αὕτως
ἄξων αἰὲν ἄρηρεν, ἔχει δ᾽ ἀτάλαντον ἁπάντη
μεσσηγὺς γαῖαν, περὶ δ᾽ οὐρανὸν 2 αὐτὸν ἀγινεῖ.

καί μιν πειραίνουσι δύω πόλοι ἀμφοτέρωθεν:
25ἀλλ᾽ ὁ μὲν οὐκ ἐπίοπτος, ὁ δ᾽ ἀντίος ἐκ βορέαο
ὑψόθεν ὠκεανοῖο: δύς δέ μιν ἀμφὶς ἔχουσαι
Ἄρκτοι ἅμα τροχόωσι, τὸ δὴ καλέονται ἅμαξαι.
αἱ δ᾽ ἤτοι κεφαλὰς μὲν ἐπ᾽ ἰξύας αἰέν ἔχουσιν
ἀλλήλων, αἰεὶ δέ κατωμάδιαι φορέονται,
30ἔμπαλιν εἰς ὤμους τετραμμέναι. εἰ ἐτεὸν δή,
Κρήτηθεν κεῖναί γε Διὸς μεγάλου ἰότητι
οὐρανὸν εἰσανέβησαν, ὅ μιν τότε κουρίζοντα
Δίκτῳ ἐν εὐώδει, ὄρεος σχεδὸν Ἰδαίοιο,
ἄντρῳ ἐγκατέθεντο καὶ ἔτρεφον εἰς ἐνιαυτόν,
35Δικταῖοι Κούρητες ὅτε Κρόνον ἐψεύδοντο.
καὶ τὴν μὲν Κυνόσουραν ἐπίκλησιν καλέουσιν,
τὴν δ᾽ ἑτέρην Ἑλίκην.
Ἑλίκῃ γε μὲν ἄνδρες Ἀχαιοὶ
εἰν ἁλὶ τεκμαίρονται ἵνα χρὴ νῆας ἀγινεῖν,
τῇ δ᾽ ἄρα Φοίνικες πίσυνοι περόωσι θάλασσαν.
40ἀλλ᾽ ἡ μὲν καθαρὴ καὶ ἐπιφράσσασθαι ἑτοίμη
πολλὴ φαινομένη Ἑλίκη πρώτης ἀπὸ νυκτός:
ἡ δ᾽ ἑτέρη ὀλίγη μέν,[b]ἀτὰρ ναύτῃσιν ἀρείων:
μειοτέρῃ γὰρ πᾶσα περιστρέφεται στροφάλιγγι[/b]:
τῇ καὶ Σιδόνιοι ἰθύντατα ναυτίλλονται.

σημ.:Ελίκη = Όταν ο Κρόνος αντιλήφθηκε τον ρόλο της Μέλισσας στην διάσωση του Δία, εξοργίστηκε και την μεταμόρφωσε σε γεοσκώληκα.
Ο Δίας την λυπήθηκε και την μεταμόρφωσε ξανά, αυτή την φορά σε μέλισσα.


45τὰς δέ δι᾽ ἀμφοτέρας οἵη ποταμοῖο ἀπορρώξ
εἰλεῖται μέγα θαῦμα, δράκων, περί τ᾽ ἀμφί τ᾽ ἐαγώς
μυρίος: αἱ δ᾽ ἄρα οἱ σπείρης ἑκάτερθε φέρονται
ἄρκτοι, κυανέου πεφυλαγμέναι ὠκεανοῖο.
αὐτὰρ ὅ γ᾽ ἄλλην μὲν νεάτῃ ἐπιτείνεται οὐρῇ,
50ἄλλην δέ σπείρῃ περιτέμνεται. ἡ μέν οἱ ἄκρη
οὐρὴ πὰρ κεφαλὴν Ἑλίκης ἀποπαύεται Ἄρκτου:
σπείρῃ δ᾽ ἐν Κυνόσουρα κάρη ἔχει: ἡ δέ κατ᾽ αὐτὴν
εἰλεῖται κεφαλὴν καί οἱ ποδὸς ἔρχεται ἄχρις,
ἐκ δ᾽ αὖτις παλίνορσος ἀνατρέχει. οὐ μέν ἐκείνῃ
55οἰόθεν οὐδ᾽ οἶος κεφαλῇ ἐπιλάμπεται ἀστήρ,
ἀλλὰ δύο κροτάφοις, δύο δ᾽ ὄμμασιν: εἷς δ᾽ ὑπένερθεν
ἐσχατιὴν ἐπέχει γένυος δεινοῖο δέ πάμπαν ἔοικεν
λοξὸν δ᾽ ἐστὶ κάρη, νεύοντι δὲ πάμπαν ἔοικεν
ἄκρην εἰς Ἑλίκης οὐρήν: μάλα δ᾽ ἐστὶ κατ᾽ ἰθύ
60καὶ στόμα καὶ κροτάφοιο τὰ δεξιὰ νειάτῳ οὐρῇ.
κείνη που κεφαλὴ τῇ νίσσεται, ἧχί περ ἄκραι
μίσγονται δύσιές τε καὶ ἀντολαὶ ἀλλήλῃσιν.

Τῇδ᾽ αὐτοῦ μογέοντι κυλίνδεται ἀνδρὶ ἐοικὸς
εἴδωλον. τὸ μέν οὔτις ἐπίσταται ἀμφαδὸν εἰπεῖν,
65οὐδ᾽ ὅτινι κρέμαται κεῖνος πόνῳ, ἀλλά μιν αὕτως
ἐγγόνασιν καλέουσι. τὸ δ᾽ αὖτ᾽ ἐν γούνασι κάμνον
ὀκλάζοντι ἔοικεν: ἀπ᾽ ἀμφοτέρων δέ οἱ ὤμων
χεῖρες ἀείρονται: τάνυταί γε μέν ἄλλυδις ἄλλη
ὅσσον ἐς ὀργυιήν: μέσσῳ δ᾽ ἐφύπερθε καρήνῳ
70δεξιτεροῦ ποδὸς ἄκρον ἔχει σκολιοῖο Δράκοντος.

Αγανακτισμένος ο Δίας από το δίδυμο μάνας και γιου, τον αρπάζει και
τον πετάει τόσο δυνατά που για μία ημέρα περιστρεφόταν στην ατμόσφαιρα για να προσγειωθεί τελικά σε κάποια βράχια της Λήμνου και να κουτσαθεί έκτοτε.





Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο μύθος στον οποίο ο Ήφαιστος στην γιορτή της
μητέρας του στον Όλυμπο, της κατασκεύασε και της έδωσε ως δώρο έναν ολόχρυσο
θρόνο με ανάγλυφες σκαλιστές παραστάσεις από την ζωή των θεών.

Μόλις της τον πρόσφερε, η Ήρα αμέσως τον δοκίμασε με μεγάλη χαρά και ικανοποίηση αφού
όπως ήταν γνωστό, οι κατασκευές του Ηφαίστου δεν είχαν ισάξιες τους.
Πέρασε λίγη ώρα και η Ήρα άκουγε και συνομιλούσε με τους υπολοίπους θεούς από το νέο
της θρόνο, όταν όμως θέλησε να σηκωθεί διαπίστωσε πως κάτι τέτοιο της ήταν
αδύνατο.
Ο Ήφαιστος την είχε αιχμαλωτίσει με αόρατα δεσμά τα οποία κανείς άλλος δεν ήταν ικανός να λύσει.
Αυτό είναι το δώρο μου για εσένα μητέρα και για την αγάπη που μου έδειξες όταν ήμουν μικρός.



Τι φταίω εγώ που γεννήθηκα άσχημος και μαυριδερός και με πέταξες από τον Όλυμπο; της είπε.
Μάταια τον παρακαλούσε η Ήρα να τον απελευθερώσει, μάταια και οι υπόλοιποι θεοί να τον
μεταπείσουν μαλώνοντας τον, μάταια και ο Άρης θέλησε με την βία να του αλλάξει
γνώμη καθώς ο Ήφαιστος τον αντιλήφθηκε έγκαιρα και του πέταξε έναν αναμμένο
δαυλό κάνοντάς τον να πάει και να κρυφτεί πίσω από τις θεές.

Στη συνέχεια αποχώρησε για το αγαπημένο του νησί, την Λήμνο όπου ο φίλος του ο Διόνυσος
κατάφερε αφού τον μέθυσε πρώτα με κρασί να τον μεταπείσει και να ταξιδέψουν
στη συνέχεια πίσω στον Όλυμπο.
Εκεί ο Δίας απαίτησε από τον Ήφαιστο να απελευθερώσει την μητέρα του καθώς όπως του είπε παρατράβηξε το αστείο.
Ο Ήφαιστος του απάντησε πως θα το έκανε με την προϋπόθεση ο ίδιος να του
ικανοποιούσε μία χάρη.
Αφού δέχτηκε ο Δίας, ο Ήφαιστος έλυσε τα δεσμά της Ήρας
και τότε ζήτησε από τον Δία την χάρη που του υποσχέθηκε.
Μπροστά σε όλους τους θεούς ο Ήφαιστος ζήτησε από τον Δία για γυναίκα του την Αφροδίτη. Όλοι σάστισαν, όλοι μείνανε έκπληκτοι, κανείς δεν το πίστευε ο πιο άσχημος άντρας να παντρευτεί την ομορφότερη θεά.
Περισσότερο από όλους ντράπηκαν η Αφροδίτη
και ο Δίας καθώς ήταν υποχρεωμένος να τιμήσει τον λόγο του.
Έτσι η θεά του έρωτα και της ομορφιάς έγινε σύζυγος του πιο άσχημου από τους θεούς.
Ο Ήφαιστος ήταν ο θεϊκός σιδηρουργός.
Κατασκεύαζε όπλα, παλάτια, κοσμήματα, όλα περίτεχνα και σπουδαία.
Το παλάτι του στον Όλυμπο ολόχρυσο με πολύτιμους λίθους στολισμένο.
Τα δώρα του στους θεούς ασύλληπτης έμπνευσης και ομορφιάς.
Αυτός δώρισε στον Δία την αιγίδα (που μετά έδωσε στην Αθηνά) και
το σκήπτρο του, στην Δήμητρα το δρεπάνι, στον Απόλλωνα και την Άρτεμη τα χρυσά
τους βέλη, στον ήλιο τα λαμπρό του άρμα και στον Διόνυσο το ολόχρυσο κύπελό του.


Αυτός κατασκεύασε τα όπλα του Αχιλλέα, που του ζήτησε η μητέρα του η Θέτιδα και ο Όμηρος περιγράφει στην Ιλιάδα με κάθε λεπτομέρεια.
Ακόμη, στον Ήφαιστο αποδίδεται και η κατασκευή του Τάλου.
Η λατρεία του Ηφαίστου ήταν πολύ διαδεδομένη στην Λήμνο.
Εκεί πολλοί τοποθετούν το υπέρλαμπρο παλάτι του και όχι στο Όλυμπο.
Εκεί, στα έγκατα του ηφαιστείου οι βροντές που αναδύονται οφείλονται στο χτύπημα του σφυριού του, ενώ οι ατμοί σε καπνούς από τη φωτιά του.
Θεωρείται επίσης και ο θεός των ηφαιστείων και πολλά γνωστά ηφαίστεια συνδέονται με μύθους για τον Ήφαιστο.
Πολλοί πιστεύουν πως κατοικεί στην Σικελία, εκεί όπου καταπλακώθηκε από την Αθηνά ο γίγαντας Εγκέλαδος.



Πλάτωνος Πολιτεία, βιβλίο 2
378d '' Ήρας δε δεσμούς υπό υέος και Ηφαίστου ρίψεις υπό πατρός, μέλλοντος τη μητρί τυπτομένη αμυνείν, και θεομαχίας όσας Όμηρος πεποίηκεν ου παραδεκτέον εις την πόλιν, ούτ’ εν υπονοίαις πεποιημένας ούτε νευ υπονοιών. ο γαρ νέος ουχ οίός τε κρίνειν ότι τε υπόνοια και ό μή, αλλ’ ά αν τηλικούτος ων λάβη εν ταις δόξαις δυσέκνιπτά.''

Η μοναδική περίπτωση που έχει αναφερθεί για την εστία στην οποία θα μπορούσε να χάσει αυτό που φύλαγε με όλο της το είναι, είναι η προσπάθεια βιασμού της από τον Πρίαπο ύστερα από μία γιορτή των θεών μετά την οποία κοιμήθηκε.


- Ιστός της Πηνελόπης: Λέγεται για έργο που δεν τελειώνει.
Η φράση είναι από τον Όμηρο όπου στην Οδύσσεια αναφέρεται πως η Πηνελόπη ύφαινε ένα ύφασμα την ημέρα και το ξήλωνε τη νύχτα θέλοντας να ξεγελάσει τους μνηστήρες θέλοντας να ξεγελάσει τους μνηστήρες μέχρι να γυρίσει ο Οδυσσέας από την Τροία.
Οδύσσεια, τ,149


Την τελευταία στιγμή όμως σώθηκε ξυπνώντας από το γκάρισμα ενός γαϊδάρου...





Και συνεχίζουμε με Ξε- Στράβωνα...

Aratus cum scholiis.

Ο γεωμυθολογικός γεώτοπος, των Πηγών της Λέρνης συνδέεται με τον 2ο άθλο του Ηρακλή, του ήρωα που δεσπόζει στην Ελληνική Μυθολογία και εξολόθρευσε το οφιόμορφο τέρας Λερναία Ύδρα.
Η Ύδρα ζούσε στην περιοχή του Άργους, κοντά στην Λίμνη της Λέρνης.
Το σώμα της ήταν τεράστιο και κατέληγε σε πολλαπλά πλοκάμια και κάθε πλοκάμι είχε στην κορυφή του ένα κεφάλι.
Η ανάσα του τέρατος ήταν δηλητηριώδης και ακόμα και όταν κοιμόταν συνήθιζε να καταστρέφει τα πάντα γύρω της: καλλιέργειες, δένδρα, ζώα και ανθρώπους.
Υπάρχουν πολλές απόψεις σχετικά με τον αριθμό των κεφαλιών της Ύδρας οι οποίες αναφέρονται παρακάτω: κατά τον Αλκαίο και τον Απολλόδωρο η Ύδρα είχε 9 κεφάλια, σε πόρπες της γεωμετρικής περιόδου η Ύδρα παρουσιάζεται με 5 ή 6 κεφάλια , κατά τον Σιμωνίδη, η Ύδρα είχε 50 κεφάλια, Κατά τον Ευριπίδη και τον Διόδωρο, η Ύδρα είχε 100 κεφάλια.

Ο τραγέλαφος, [ουσιαστικό], ζώο της Ελληνικής αρχαιότητος που ήταν ταυτοχρόνως τράγος και ελάφι.
Ήταν γνωστό στους Έλληνες από εικόνες που βρίσκονταν σε τάπητες της Ανατολής, καθώς και από άλλα έργα τέχνης τα οποία προέρχονταν επίσης από την Ανατολή.
Ο Πλάτωνας τον θεωρεί ως μυθικό και τερατώδες ον, περίπου σαν τους Κενταύρους...






Η βασικότερη πηγή για τους σεισμούς στον ελλαδικό χώρο κατά τους ιστορικούς χρόνους παραμένουν τα κείμενα των Ελλήνων φιλοσόφων, οι οποίοι, όχι μόνον κατέγραψαν, αλλά επιχείρησαν με ξεχωριστή επιτυχία να ερμηνεύσουν το φαινόμενο.



Δεν είναι τυχαίο ότι η σεισμολογία αναπτύχθηκε σχεδόν παράλληλα με τη φιλοσοφία και τη δημοκρατία.



Ο Θαλής ο Μιλήσιος (624-546 π.Χ.), ένας από τους πλέον επιφανείς Ίωνες φιλόσοφους, θεωρούσε το νερό αιτία για τη γένεση των σεισμών.
Πίστευε ότι η Γη πλέει μέσα στους ωκεανούς και ότι οι κινήσεις της θάλασσας προκαλούν το φαινόμενο, όπως το πλοίο μέσα σε τρικυμία.
Ακολουθεί ο μαθητής του Αναξίμανδρος (611-546 π.Χ.), οποίος είχε ασχοληθεί ιδιαίτερα με το θέμα.

Όπως διαβάζουμε μάλιστα στον Κικέρωνα, είχε επισκεφτεί τη Σπάρτη το 550 π.Χ και είχε προβλέψει το μεγάλο σεισμό. Οι Σπαρτιάτες τον άκουσαν και σώθηκαν, αφού είχαν διανυκτερεύσει στο ύπαιθρο.

Λίγο αργότερα, ο Αναξιμένης ο Μιλήσιος (585-528 π.Χ.) γράφει σε κάποιο από τα σωζόμενα αποσπάσματα των έργων του: "Ο σεισμός γίνεται από αλλοιώσεις της γης, από μεταβολές της, λόγω της θερμάνσεως και της ψύξεώς της".

Μερικές δεκαετίες αργότερα, στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ., ο μαθητής του, ο Αναξαγόρας ο Κλαζομένιος σημειώνει: "Εμπλέκεται ο αέρας που είναι επάνω στη γη με εκείνον που είναι κάτω από αυτή και κάνουν τη γη να σαλεύει".
Οι τότε αντιλήψεις περί του οχήματος του πλανήτη μας, όπως τουλάχιστον προκύπτει από γραπτές μαρτυρίες, ήθελαν τη Γη "δισκοειδή μεν πλάτει, κοίλην δέ τω μέσω".
Ο ίδιος αποδίδει μερικούς σεισμούς στη φωτιά.
Μιλάει για κοιλώματα μέσα στη γη - τις σπηλιές - τα οποία περιέχουν ατμούς.
Συγκρουόμενοι παράγουν φωτιά, όπως τα σύννεφα τη βροχή.

Έναν αιώνα αργότερα ο Αβδηρίτης φιλόσοφος Δημόκριτος (460-351 π.Χ.), προβληματισμένος με το φαινόμενο, αναζήτησε μια νέα εξήγηση. Υποστήριζε ότι η γη είναι κορεσμένη από νερό και όταν δέχεται τα όμβρια ύδατα προκαλείται διαταραχή της ισορροπίας της κι επομένως κίνηση, δηλαδή σεισμός.

Ο Εμπεδοκλής είναι το σύμβολο της ποιητικής μεγαλοφυΐας.
Το άριστο κριτήριο της αξίας του Εμπεδοκλή είναι τα έργα του.
Ο Εμπεδοκλής ήταν ο τρίτος και τελευταίος φιλόσοφος μετά τον Ξενοφάνη και τον Παρμενίδη, που διάλεξε να εκθέσει τη φιλοσοφία του σε στίχους, και μάλιστα σε δακτυλικό εξάμετρο.
Με δεδομένη αυτή την επιλογή του μέτρου σε συνδυασμό με την ιωνική διάλεκτο στην οποία είναι γραμμένοι οι στίχοι, γίνεται κιόλας αισθητό ένα από τα πιο βασικά χαρακτηριστικά της ποίησής του: η σχέση με το έπος και συγκεκριμένα με τον Όμηρο και τον Ησίοδο, των οποίων η μελέτη επηρέασε βαθιά το έργο του.
Χρησιμοποίησε τον έμμετρο, πιθανώς για να προσδώσει στο έργο του αποκαλυπτικό κύρος. Θεωρείται ο τελευταίος προσωκρατικός που εκθέτει τη διδασκαλία του έμμετρα, αλλά
και ο τελευταίος προσωκρατικός που βρίσκεται υπό την επήρεια της θεογονικής παράδοσης.


Στα μέσα του 4ου π.Χ. αιώνα έρχεται ο Αριστοτέλης (384-322 π,Χ.) με τα "Μετεωρολογικά" του να δώσει μια νέα εκδοχή στο θέμα και να μιλήσει για πρώτη φορά για τα θαλάσσια κύματα που προκαλούν πολλές φορές οι σεισμοί, τα γνωστά σήμερα με τον ιαπωνικό όρο "τσουνάμι". Απέδιδε τους σεισμούς τόσο στον άνεμο όσο και στα θαλάσσια κύματα.
Για τον πρώτο διαβάζουμε ότι, όταν επικρατεί άπνοια, τότε ο άνεμος φυσάει προς το εσωτερικό της γης. Τα έγκοιλα θερμαίνονται κι έτσι προκαλείται ο σεισμός.
Σε περίπτωση υποθαλάσσιων σεισμών ανέφερε ότι το νερό της θάλασσας εμποδίζει την έξοδο του αέρα να βγει.
Ο Αριστοτέλης διακρίνει τους σεισμούς σε "βράστας", δηλαδή προερχόμενους από το εσωτερικό της γης και σε "επικλίνοντας", δηλαδή κινούμενους υπό γωνία, πλησιάζοντας έτσι τις σύγχρονες αντιλήψεις. Υποστήριζε ακόμη ότι ισχυροί σεισμοί γίνονται εκεί όπου η θάλασσα είναι "ροώδης" (προκαλεί πάταγο) και η ξηρά "σομφή" και "ύπαντρος" (σπογγώδης και σπηλαιώδης).
Με αυτά τα δεδομένα είχε κάνει το δικό του χάρτη με τις επικίνδυνες περιοχές, στον οποίο περιλαμβάνονταν ο Ελλήσποντος, η Αχαΐα, η Κορινθία, η Σικελία και η Εύβοια.

ΧΕΛΩΝΗ
(ερπετό, χελώνα)
Η μεταμόρφωση της Χελώνης στο ομώνυμο ζώο που κουβαλά το σπίτι του οφείλεται στην περιφρόνηση που έδειξε η κόρη απέναντι στους θεούς, και μάλιστα στο θεϊκό ζευγάρι
Δίας - Ήρα.
Στους γάμους τους προσκεκλημένοι ήταν όλοι οι θεοί και οι άνθρωποι, ως και τα ζώα.
Μόνο η Χελώνη δεν καταδέχθηκε να πάει παραμένοντας προκλητικά, μόνη αυτή, στο σπίτι της που βρισκόταν στην όχθη ενός ποταμού.
Ο Ερμής, που παρατήρησε την απουσία, κατέβηκε από τον ουρανό και άρπαξε το σπίτι με τη νέα μέσα και το έριξε στο νερό.

Η Χελώνη μεταμορφώθηκε στο ζώο που είναι καταδικασμένο να κουβαλά το σπίτι του διαρκώς.

Ἅννωνος Καρχηδονίων βασιλέως περίπλους τῶν ὑπὲρ τὰς Ἡρακλέους Στήλας Λιβυκῶν τῆς γῆς μέρων, ὃν καὶ ἀνέθηκεν ἐν τῶι τοῦ Κρόνου τεμένει, δηλοῦντα τάδε·

[12]
περιπλεύσαντες δὲ ταῦτα ἡμέρας δύο ἐγινόμεθα ἐν θαλάττης χάσματι ἀμετρήτωι, ἧς ἐπὶ θάτερα πρὸς τῆι γῆι πεδίον ἦν. ὅθεν νυκτὸς ἀφεωρῶμεν πῦρ ἀναφερόμενον πανταχόθεν κατ᾽ ἀποστάσεις, τὸ μὲν πλέον, τὸ δ᾽ ἔλλατον.

[13]
ὑδρευσάμενοι δ᾽ ἐκεῖθεν ἐπλέομεν εἰς τοὔμπροσθεν ἡμέρας πέντε παρὰ γῆν, ἄχρι ἤλθομεν εἰς μέγαν κόλπον, ὃν ἔφασαν οἱ ἑρμηνέες καλεῖσθαι Ἑσπέρου Κέρας. ἐν δὲ τούτωι νῆσος ἦν μεγάλη καὶ ἐν τῆι νήσωι λίμνη θαλασσώδης, ἐν δὲ ταύτηι νῆσος ἑτέρα, εἰς ἣν ἀποβάντες ἡμέρας μὲν οὐδὲν ἀφεωρῶμεν ὅτι μὴ ὕλην, νυκτὸς δὲ πυρά τε πολλὰ καιόμενα, καὶ φωνὴν αὐλῶν ἠκούομεν κυμβάλων τε καὶ τυμπάνων πάταγον καὶ κραυγὴν μυρίαν. φόβος οὖν ἔλαβεν ἡμᾶς, καὶ οἱ μάντεις ἐκέλευον ἐκλείπειν τὴν νῆσον.

[14]
ταχὺ δ᾽ ἐκπλεύσαντες παρημειβόμεθα χώραν διάπυρον θυμιαμάτων μεστήν· μέγιστοι δ᾽ ἀπ᾽ αὐτῆς πυρώδεις ῥύακες ἐνέβαλλον εἰς τὴν θάλατταν. ἡ γῆ δ᾽ ὑπὸ θέρμης ἄβατος ἦν. ταχύ οὖν κἀκεῖθεν φοβηθέντες ἀπεπλεύσαμεν.

[15]
τέτταρας δ᾽ ἡμερας φερόμενοι νυκτὸς τὴν γῆν ἀφεωρῶμεν φλογὸς μεστήν· ἐν μέσωι δ᾽ ἦν ἠλίβατόν τι πῦρ, τῶν ἄλλων μεῖζον, ἁπτόμενον ὡς ἐδόκει τῶν ἄστρων. τοῦτο δ᾽ ἡμέρας ὄρος ἐφαίνετο μέγιστον, Θεῶν Ὄχημα καλούμενον.

Κλείνοντας, τον Ασκληπιό πλήθος άνθρωποι, και Έλληνες και βάρβαροι, παραδέχονται ότι τον έχουν δει πολλές φορές, κι ότι εξακολουθούν και στις μέρες μας να τον βλέπουν
και μάλιστα όχι το φάντασμα του αλλά τον ίδιο, να θεραπεύει και να ευεργετεί
και να προλέγει τα μελλούμενα.




Τό ''Δῶς μοι πᾶ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω.'' Αποκτά άλλο Νόημα...