Ο ΧΑΡΥ ΠΟΤΤΕΡ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΝΑΞΙΑ

"Περιμένοντας κάποιο θαύμα παραπατάει ο σημερινός ελληνισμός ανάμεσα σε ονειροφαντασίες μεγαλείου και την καταθλιπτική καθημερινότητα ενός Σημίτη μιας Αγγελοπούλου ή ενός big brother, προσκυνώντας μεθυσμένους τουρίστες από τη Μύκονο έως την Αγία Νάππα. Ο τόσο αναμενόμενος Μεσσίας έχει εκφυλιστεί σε ιστορίες για... εξωγήϊνους και “ομάδες Ε”.

Κάποτε ο Μεσσίας που περιμέναμε ήταν το “ξανθό γένος” που θα μας έσωζε από τη φρίκη της Τουρκοκρατίας. Και το “ξανθό γένος” ήταν υπαρκτό, ήταν εδώ δίπλα μας, ένας πιθανός σύμμαχός μας, γι’ αυτό και τις “Προφητείες του Αγαθάγγελου” τις τύπωσε ο ίδιος ο Ρήγας Φεραίος. To ίδιο ξανθό γένος εμψύχωνε τον αγώνα στην απαίσια νύχτα της Κατοχής του 1941-44.

Σήμερα ο Μεσσίας που θα αναλάβει να μας βγάλει από την παρακμή μας δεν υπάρχει πλέον. “Ανεπαισθήτως” χτίστηκαν γύρω μας “μεγάλα και υψηλά τείχη”. Και ο μεγάλος συλλογικός Μεσσίας, το “προλεταριάτο” χάθηκε και αυτός από το προσκήνιο της ιστορίας.

Και όταν πλέον ο Μεσσίας δεν αναφαίνεται από πουθενά και ο προφητισμός εκφυλίζεται, όταν οι “ατζέντηδες” του κράτους και του χρήματος έχουν αγοράσει και το μήνυμα (“να μη το πάρουν οι ατζέντηδες” έγραφε ο Σαββόπουλος και οι ατζέντηδες αγόρασαν και τον ίδιο), τότε δεν μένει παρά είτε να χαθούμε μέσα σε ένα άθλιο συμπόσιο, ξεσχίζοντας σάρκες από δύσμοιρα ζώα, είτε να αναλάβουμε οι ίδιοι τη μοίρα μας.

Στη σύγχρονη ιστορία μας πάντοτε βρίσκαμε στήριγμα και αποκούμπι σε κάποιους συμμάχους, σε κάποια προσμονή απελευθέρωσης. Σήμερα νιώθουμε μια βαθύτατη μοναξιά. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, ήμασταν εμείς οι ίδιοι που δημιουργούσαμε τους συμμάχους, με τον αγώνα μας. Σήμερα λοιπόν “δεν έχουμε συμμάχους” γιατί είμαστε ανίκανοι να τους δημιουργήσουμε. Οι Παλαιστίνιοι αδερφοί μας είναι μόνοι σήμερα, αλλά χτίζουν με αίμα και δάκρυα μια συμμαχία παγκόσμιας εμβέλειας με τους λαούς όλης της γης, μια συμμαχία που αργά ή γρήγορα θα ανατρέψει τον “άξονα του κακού” Αμερικής και Ισραήλ. Σήμερα τελειώσανε τα ψέματα hypocrite lecteur, mon semblable, mon frere, θα πρέπει να αναζητήσεις το όραμα της απελευθέρωσης και τις δυνάμεις που θα το υλοποιήσουν μέσα στον ίδιο τον εαυτό σου. Και μόνο μετά μπορούν να υπάρξουν σύμμαχοι. Ποτέ πριν."

(Διορθώθηκε από ILISSIA PEDIA στις 5:08 μμ on 23 Μάι 2002)

Poios diafwnise mazi sou Athanate? Isa-isa eimai o prwtos pou aperipse tin Omada E opws kai alles organwseis (blepe Xrisi Aygh, Iluminati, OPUS DEI...).

Kaneis den 8a mas swsei.... monoi mas 8a to kanoume...

To pneuma mas na eleu8erwsoume ligo kai na min 8ewroume komplexiko opoion exei diaforetikes apopseis apo tous eautous mas.,...

XMMM...EXETE ΔΙΚΙΟ

ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝΕΙ...

Διαβάζεις και εσύ Aρδην?

Που είμαι ακόμα?

και πού είσαι ακόμα!!!

Φίλε Αλέξανδρε, σου είπα μην το παίρνεις προσωπικά. Δεν έχω κάτι εναντίον του Αλέξανδρου. Απλά κάποια πράγματα ακόμα και αν είναι αληθή ή πρέπει να μην τα αναφέρουμε καθόλου ή όταν το κάνουμε να σκεφτόμαστε προηγουμένως αν μετά θα μπορέσουμε να δώσουμε τις κατάλληλες εξηγήσεις έτσι ώστε να μην μείνουν επικίνδυνα κενά και δυνατότητες παρανόησης. Νομίζω ότι αυτό που λέω στέκει.

Στη σημερινή Ελλάδα, σε μια εποχή βαθύτατης κρίσης και παρακμής, δεν είναι καθόλου τυχαίο πως, απέναντι στα αδιέξοδα, αρκετοί Έλληνες στρέφονται προς την αρχαιότητα –γεγονός που θα μπορούσε να έχει και θετικές πλευρές– ενώ ορισμένοι αποπειρώνται όχι απλώς να επιστρέψουν στο “δωδεκάθεο” αλλά και να συνδυάσουν αυτή την επιστροφή με τα UFO, τους εξωγήινους και τα “διαστημόπλοια” των αρχαίων Ελλήνων. Κατ’ αυτό τον τρόπο, ο τεχνολογικός μεσσιανισμός αποκτάει μυθολογική και... χιουμοριστική χροιά. Οι Έλληνες λοιπόν δεν θα σωθούν μέσα από την ενεργοποίησή τους σε μια εναλλακτική κατεύθυνση στο παρόν, αλλά με την προσφυγή τους σε “Ομάδες Έψιλον” και άλλους παρόμοιους κρετινισμούς.
Απέναντί μας ο εβραϊκός μεσσιανισμός, μέσα από τη σιωνιστική του μετεξέλιξη, μεταβάλλεται από απελευθερωτικό πρόταγμα σε ρατσιστικό παραλήρημα και κινδυνεύει να οδηγήσει σε παγκόσμια ανάφλεξη. Στην Ελλάδα, μια χώρα που δυστυχώς μόνον ο Μποστ και οι γελοιογράφοι [βλέπε και Μητσικώστα] μπορούν να αποδώσουν ρεαλιστικά, καταντήσαμε το υποκατάστατο του μεσσιανισμού να είναι τα γελοία “οράματα” φρενοβλαβών ή απατεώνων.
Aντί για την αισιοδοξία του αύριο, αρχίζει να κυριεύει τον πλανήτη η νοσταλγία του χτες, η επιστροφή. Eπιστροφή στις ρίζες των προγόνων, στην κοινότητα της μικροϊδιοκτησίας του χωριού, στο Bυζάντιο, στην αρχαία Eλλάδα. Eπιστροφή στον Στάλιν, στον Tσάρο, στην Oρθοδοξία. Eπιστροφή τώρα και στο καταπιεστικό και εξαντλητικό, αλλά σταθερό ωράριο της τεϊλορικής αλυσίδας (όπως εκδηλώνεται σε εργαζομένους των νέων τεχνολογιών στις ανεπτυγμένες χώρες). Eπιστροφή στη χρυσή πεντηκονταετία του καπιταλισμού. Aκόμα περισσότερο, αρχίζει να επικρατεί η φυγή. H φυγή στη θρησκεία και παραθρησκεία είναι γνωστή. H αγγλίδα συγγραφέας Pόουλιγκ ανακαλύπτει ξανά τη φυγή στον κόσμο της μαγείας. Αντί για τα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας του Iουλίου Bερν ή τα κοινωνικά έργα του Tσαρλς Nτίκενς, μικροί και μεγάλοι διαβάζουν μετά μανίας σήμερα τα κατορθώματα του μάγου Xάρι Πότερ. Kαι εκεί όμως, η φαντασία της δημιουργού δεν μπορεί να πετάξει σε έναν ανεξήγητο θαυμαστό κόσμο, όπως H Aλίκη στη Xώρα των Θαυμάτων, αλλά σε έναν κόσμο που σπαράσσεται από τη διαπάλη του καλού με το κακό και περιλαμβάνει τράπεζες, χρήμα και ιεραχία.
Aκόμα χειρότερα όμως, το πνεύμα του νέου αιώνα φαίνεται να γεμίζει από απελπισία. Στη θέση της ελπίδας, η απελπισία. Kι αυτή με τη σειρά της γεννά την επιδίωξη του θανάτου, σαν λύτρωση από τα δεινά πάσης φύσεως. Θάνατος μοναχικός, θάνατος των αλλοφύλων, θάνατος «μετά των αλλοφύλλων». Aν ψάξει κανείς την κοινωνική σύνθεση των αιρέσεων μαζικών αυτοκτονιών, κυρίως στις HΠA, θα ανακαλύψει ότι αποτελούνται κυρίως από αστούς, μπουχτισμένους από τα καταναλωτικά αγαθά και μια άδεια ζωή που δεν μπορούν να ερμηνεύσουν. Aλλά ο θάνατος, ως εκδήλωση απελπισίας, κυριεύει και τους καταπιεσμένους.
Λοιπόν, τι γίνεται; Δεν υπάρχει δύναμη αισιοδοξίας, δύναμη του αύριο, δεν υπάρχει θετική διέξοδος για το μέλλον της ανθρωπότητας; Δεν υπάρχει δύναμη της ελπίδας;
Ακόμα και ο απλός εποικοδομητικός διάλογος μεταξύ συνοδοιπόρων,
έχει καταντήσει μονόλογος «ειδικών Γλωσσοχειριστών», «εκκολαπτόμενων μυστών», «φαντασιόπληκτων αρχαιοσυνομωσιοπλάστων», «ακροδεξιών αναπολητών». Στα διάφορα Καλλιστεία Γνώσεων, στα Φροντιστήρια πνευματικής ανάτασης διδάσκονται πια οι γνώσεις σαν τα Μαθηματικά που κάναμε παιδιά. Όλα έχουν πλέον την μυστική τους Συνταγή.
Και η φιλοσοφική λίθος του Χάρη Πότερ? Του Κοέλιου ο Αλχημιστής?
Η «Αθανασία» του Κούντερα, οι «Υπνοβάτες» του Μπρόχ?
Τι απέγιναν ?

Μια κινεζική κατάρα λέει «είθε να ζήσεις σε ενδιαφέρουσα εποχή». Τουλάχιστον, εμείς ζήσαμε, ζούμε στην πιο ενδιαφέρουσα εποχή όλων των εποχών και όποιος πεθαίνει τώρα δα, δεν πεθαίνει δυο, αλλά χίλιες δυο φορές. Καιρός να φανούμε λίγο πιο περίεργοι.