AGORA
Επιτέλους ΔΙΚΑΙΩΣΗ μετά από 1600 χρόνια ή μήπως ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ;
AGORA (Αγορά) είναι ένα ιστορικό δράμα του 2009 σκηνοθετημένο από τον Ισπανικής καταγωγής γεννημένο στην Χιλή Alejandro Amenábar, με σενάριο των Amenábar και Mateo Gil. Πρωταγωνιστεί η Rachel Weisz και ο Max Minghella. Διηγείται τις τελευταίες μέρες της Εθνικής Αιγύπτου υπό Ρωμαϊκή κατοχή μέσα από την ιστορία της Υπατίας, του τοπικού επάρχου Ορέστη, του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κυρίλλου, του Πέτρου του αναγνώστη, την καταστροφή του Σεραπίου, την πυρπόληση της βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας και την άγρια σφαγή της Υπατίας. Η ταινία δεν πρόκειται να προβληθεί στην γείτονα Ιταλία λόγω πιέσεων που άσκησε η Καθολική Εκκλησία. Δεδομένου ότι ακόμη και σήμερα, 1600 χρόνια μετά την άγρια σφαγή της Υπατίας, δεν έχει αποσαφηνισθεί αν ήταν χριστιανοί αυτοί που κατακρεούργησαν την Υπατία ή χριστιανοί εβραϊκής καταγωγής, δηλαδή Ιουδαιοχριστιανοί και ότι η πρωταγωνίστρια της ταινίας που υποδύεται την Υπατία είναι εβραϊκής καταγωγής καθώς επίσης και άλλοι όπως π.χ Οscar Isaac (Ορέστης), Ashraf Barhom (Αμμώνιος) γεννημένος στο Ισραήλ από Άραβες(;) είναι κανείς να διερωτάται ποια η στόχευση της εν λόγω ταινίας. Να αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια ή να προκαλέσει διχονοιακές τάσεις στην χριστεπώνυμη Δύση; Όπως και να έχει πρόκειται για μια ταινία σταθμό στην ιστορία του Κινηματογράφου η οποία ακολουθεί τα χνάρια (ή μήπως λειτουργεί σαν αντίποδας;) του Passion of Christ του Μελ Γκίμπσον (2004). Μέχρι να την κρίνετε όμως μπορείτε να απολαύστε το trailer !
http://www.youtube.com/watch?v=RbuEhwselE0
Επιτέλους ΔΙΚΑΙΩΣΗ μετά από 1600 χρόνια ή μήπως ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ;
AGORA (Αγορά) είναι ένα ιστορικό δράμα του 2009 σκηνοθετημένο από τον Ισπανικής καταγωγής γεννημένο στην Χιλή Alejandro Amenábar, με σενάριο των Amenábar και Mateo Gil. Πρωταγωνιστεί η Rachel Weisz και ο Max Minghella. Διηγείται τις τελευταίες μέρες της Εθνικής Αιγύπτου υπό Ρωμαϊκή κατοχή μέσα από την ιστορία της Υπατίας, του τοπικού επάρχου Ορέστη, του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κυρίλλου, του Πέτρου του αναγνώστη, την καταστροφή του Σεραπίου, την πυρπόληση της βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας και την άγρια σφαγή της Υπατίας. Η ταινία δεν πρόκειται να προβληθεί στην γείτονα Ιταλία λόγω πιέσεων που άσκησε η Καθολική Εκκλησία. Δεδομένου ότι ακόμη και σήμερα, 1600 χρόνια μετά την άγρια σφαγή της Υπατίας, δεν έχει αποσαφηνισθεί αν ήταν χριστιανοί αυτοί που κατακρεούργησαν την Υπατία ή χριστιανοί εβραϊκής καταγωγής, δηλαδή Ιουδαιοχριστιανοί και ότι η πρωταγωνίστρια της ταινίας που υποδύεται την Υπατία είναι εβραϊκής καταγωγής καθώς επίσης και άλλοι όπως π.χ Οscar Isaac (Ορέστης), Ashraf Barhom (Αμμώνιος) γεννημένος στο Ισραήλ από Άραβες(;) είναι κανείς να διερωτάται ποια η στόχευση της εν λόγω ταινίας. Να αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια ή να προκαλέσει διχονοιακές τάσεις στην χριστεπώνυμη Δύση; Όπως και να έχει πρόκειται για μια ταινία σταθμό στην ιστορία του Κινηματογράφου η οποία ακολουθεί τα χνάρια (ή μήπως λειτουργεί σαν αντίποδας;) του Passion of Christ του Μελ Γκίμπσον (2004). Μέχρι να την κρίνετε όμως μπορείτε να απολαύστε το trailer !
http://www.youtube.com/watch?v=RbuEhwselE0
Μουσάων, αἵ τ’ ἄνδρα πολυφραδέοντα τιθείσι θέσπιον αὐδηέντα.
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
ΑΝΑΣΤΑΣΙΕ:
Έάν θυμᾶμαι καλά, τὸ συγκεκριμένο θέμα τὸ ἔχουμε συζητήσει παλαιότερα. Τὴν ΥΠΑΤΙΑ δὲν τὴν έδολοφόνησαν οἱ οπαδοὶ τοὺ Κύριλλου. Διὰ τὸ ποῖοι καὶ πὼς τὴν ἐδολοφόνησαν μᾶς τά περιγράφει ό ΣΩΚΡΑΤΗΣ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ [καμμία σχέσιν μέ τό γνωστό μας Φιλόσοφο].
Ἑπείδή τώρα δὲν ἔχω διαθέσιμο χρόνο νὰ ψάξω εἰς τὰ άρχεία μου, ἐάν θέλεις πέσμου νὰ βρῶ τό σχετικό Ίστόρημα τοῦ Σωκράτη τοῦ Ἰστορικοῦ νὰ σοῦ τὸ δώσω νὰ τὸ μελετήσεις καὶ νὰ ἀντιγράψεις καὶ ἀναρτήσεις καὶ τὰ σχετικὰ ἀποσποσπάματα.
Έάν θυμᾶμαι καλά, τὸ συγκεκριμένο θέμα τὸ ἔχουμε συζητήσει παλαιότερα. Τὴν ΥΠΑΤΙΑ δὲν τὴν έδολοφόνησαν οἱ οπαδοὶ τοὺ Κύριλλου. Διὰ τὸ ποῖοι καὶ πὼς τὴν ἐδολοφόνησαν μᾶς τά περιγράφει ό ΣΩΚΡΑΤΗΣ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ [καμμία σχέσιν μέ τό γνωστό μας Φιλόσοφο].
Ἑπείδή τώρα δὲν ἔχω διαθέσιμο χρόνο νὰ ψάξω εἰς τὰ άρχεία μου, ἐάν θέλεις πέσμου νὰ βρῶ τό σχετικό Ίστόρημα τοῦ Σωκράτη τοῦ Ἰστορικοῦ νὰ σοῦ τὸ δώσω νὰ τὸ μελετήσεις καὶ νὰ ἀντιγράψεις καὶ ἀναρτήσεις καὶ τὰ σχετικὰ ἀποσποσπάματα.
Μια πολύ διαφωτιστική εργασία, αν και λίγο υπέρ του δέοντος χριστιανίζουσα, είναι η ακόλουθη σχετικά με το ποιοι ευθύνονται για την δολοφονία της Υπατίας.
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewtopic.php?f=36&t=1006
Γεγονός είναι ότι η Αλεξάνδρεια του 1.000.000 κατοίκων είχε τουλάχιστον 200.000 Εβραίους. Σύμφωνα με την ανωτέρω εργασία, της οποίας η πατρότητα ανήκει σε διδάκτορα θεολογίας, την Υπατία δολοφόνησαν Ιουδαίοι και όχι Χριστιανοί.Δεν πρἐπει όμως να λησμονούμε ότι η ιδεολογική μήτρα του Χριστιανισμού ήταν ο Ιουδαϊσμός, ότι Ιουδαίοι και Χριστιανοί μισούσαν τον κόσμο των Εθνικών, της Ρώμης και τους Έλληνες. Για αυτό άλλωστε και κάνουμε λόγο για φαινόμενο Ιουδαιοχριστιανισμού. Ίσως η μεγαλύτερη βεβήλωση της Υπατίας να μην ήταν ο άγριος διαμελισμός της, αλλά ότι την υποδύεται μια Εβραία. Ίσως αυτό όμως να τιμά τους Εβραίους και να αποτελεί ντροπή για μάς τους Ελλαδίτες και ουχί Έλληνες που δεν κατορθώσαμε τόσα χρόνια μια τόσο αξιόλογη ταινία και έχουμε μείνει στο μετέωρο βήμα του προβληματικού.
http://www.fourakis-kea.com/forum/viewtopic.php?f=36&t=1006
Γεγονός είναι ότι η Αλεξάνδρεια του 1.000.000 κατοίκων είχε τουλάχιστον 200.000 Εβραίους. Σύμφωνα με την ανωτέρω εργασία, της οποίας η πατρότητα ανήκει σε διδάκτορα θεολογίας, την Υπατία δολοφόνησαν Ιουδαίοι και όχι Χριστιανοί.Δεν πρἐπει όμως να λησμονούμε ότι η ιδεολογική μήτρα του Χριστιανισμού ήταν ο Ιουδαϊσμός, ότι Ιουδαίοι και Χριστιανοί μισούσαν τον κόσμο των Εθνικών, της Ρώμης και τους Έλληνες. Για αυτό άλλωστε και κάνουμε λόγο για φαινόμενο Ιουδαιοχριστιανισμού. Ίσως η μεγαλύτερη βεβήλωση της Υπατίας να μην ήταν ο άγριος διαμελισμός της, αλλά ότι την υποδύεται μια Εβραία. Ίσως αυτό όμως να τιμά τους Εβραίους και να αποτελεί ντροπή για μάς τους Ελλαδίτες και ουχί Έλληνες που δεν κατορθώσαμε τόσα χρόνια μια τόσο αξιόλογη ταινία και έχουμε μείνει στο μετέωρο βήμα του προβληματικού.
Μουσάων, αἵ τ’ ἄνδρα πολυφραδέοντα τιθείσι θέσπιον αὐδηέντα.
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
Και όμως, η Υπατία δολοφονήθηκε με φρικτό τρόπο από τους χριστιανούς της Αλεξάνδρειας (ήτοι κυρίως αμορφώτους Αιγυπτίους), υπό την ηθική αυτουργία του «αγίου» Κυρίλλου, όπως ρητώς αναφέρει ο Βυζαντινός, χριστιανός χρονογράφος Ιωάννης Μαλάλας (491-578 μ.Χ.):
«Κατ’ εκείνο δέ τον καιρό, οι Αλεξανδρείς, λαβόντες ενθάρρυνση από τον επίσκοπο (τον Κύριλλο) έκαψαν με φρύγανα την Υπατία, την περιβόητη φιλόσοφο…» (Χρονογραφία, σελ. 359-
(βλέπε κείμενο εις την ηλ.διεύθυνση:
http://www.documentacatholicaomnia.eu/0 ... Recensione)__GR_LT.pdf.html, καθώς και την έκδοσή του εις την Ελλάδα από τις εκδόσεις Ηλιοδρόμιο).
(Βεβαίως όλοι οι χριστιανοί που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τον Κύριλλο, αποφεύγουν να επισημάνουν το ανωτέρω κείμενο).
«Κατ’ εκείνο δέ τον καιρό, οι Αλεξανδρείς, λαβόντες ενθάρρυνση από τον επίσκοπο (τον Κύριλλο) έκαψαν με φρύγανα την Υπατία, την περιβόητη φιλόσοφο…» (Χρονογραφία, σελ. 359-
(βλέπε κείμενο εις την ηλ.διεύθυνση:
http://www.documentacatholicaomnia.eu/0 ... Recensione)__GR_LT.pdf.html, καθώς και την έκδοσή του εις την Ελλάδα από τις εκδόσεις Ηλιοδρόμιο).
(Βεβαίως όλοι οι χριστιανοί που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τον Κύριλλο, αποφεύγουν να επισημάνουν το ανωτέρω κείμενο).
ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ἔγραψε: όπως ρητώς αναφέρει ο Βυζαντινός, χριστιανός χρονογράφος Ιωάννης Μαλάλας (491-578 μ.Χ.):
Παναγιώτη,
αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι η παραδοχή της δολοφονίας της Υπατίας από τους χριστιανούς τη προτροπεί του Κυρίλλου από τον ανωτέρω Βυζαντινό χριστιανό χρονικογράφο. Δεδομένου ότι ο Μαλάλας έζησε ἒπί Ιουστινιανού χονδρικά,μας προκαλεί περιέργεια ότι παραδέχεται και αποδέχεται την δολοφονία της Υπατίας από τους ομοθρήσκους του. Εκτός και αν ο Μαλάλας ήταν χριστιανός εξ Ιουδαίων, οπότε έχει κάθε λόγο να ενοχοποιήσει κυρίως τους Χριστιανούς. Άλλωστε ο Ιωάννης Μαλάλας ήταν Ιουδαϊκής καταγωγής όπως μαρτυρά και το όνομα του Yohannan Melel (Ρήτωρ).Προς επίρρωσιν το ακόλουθο απόσπασμα απο την Wikipedia "John Malalas or Ioannes Malalas (or Malelas) (Greek: Ἰωάννης Μαλάλας) (c. 491 – 578) was a Byzantine chronicler from Antioch. Malalas is probably a Syriac word for "rhetor", "orator"; it is first applied to him by John of Damascus (the form Malelas is later, first appearing in Constantine VII Porphyrogenitus ", βέβαια το probably a Syriac word for "rhetor είναι τουλάχιστον λανθασμένο διότο το Μelel είναι εβραϊκό και όχι συριακό.
Υ.Γ Το μεγαλύτερο έργο κατά των Χριστιανών ήταν το 15τόμο Κατά Χριστιανών του Πορφυρίου. Ο Πορφύριος όμως ονόμαζε τον ευατό του Μάλχο ήτοι Βασιλέα στην συρία γλώσσα. Μάλχος ήταν και ο Εβραίος του οποίου το αυτί έκοψε ο Πέτρος στον Κήπο της Γεσθημανής. Ο δε Βασιλεύς στην Εβραϊκή λέγεται Meleh (Μελέχ).Συνεπώς τα δήθεν συριακά Μάλχος-Μαλάλας είναι αραμαϊκά-εβραϊκά Μελέχ και Μελέλ.
Πιστεύω ότι κατέστησα σαφές τι υποκρύπτεται στο ομιχλώδες τοπίο των χιλιετιών....
Μουσάων, αἵ τ’ ἄνδρα πολυφραδέοντα τιθείσι θέσπιον αὐδηέντα.
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
ΚΑΛΑΒΑΝΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ἔγραψε:Το μεγαλύτερο έργο κατά των Χριστιανών ήταν το 15τόμο Κατά Χριστιανών του Πορφυρίου. Ο Πορφύριος όμως ονόμαζε τον ευατό του Μάλχο ήτοι Βασιλέα στην συρία γλώσσα. Μάλχος ήταν και ο Εβραίος του οποίου το αυτί έκοψε ο Πέτρος στον Κήπο της Γεσθημανής.
Ο Πορφύριος ήταν μαθητής του Πλωτίνου και εξαίρετος φιλόσοφος της εποχής του με πλήθος σημαντικών έργων, όπως και η δολοφονηθείσα Υπατία η οποία ήταν μία απο τους διαδόχους του Πλάτωνος στη διεύθυνση της ακαδημίας, και οι δύο λάτρευαν τους θεούς της Ελληνικής παράδοσης. Με το να υπονοούμε(τουλάχιστον έτσι το εξέλαβα) λοιπόν ότι ένας απο τους επιφανέστερους φιλόσοφους του Νεοπλατωνισμού δηλαδή ο Πορφύριος ήταν Εβραίος, είναι σα να κατηγορούμε ολόκληρο το ρεύμα του Νεοπλατωνισμού πράγμα που το θεωρώ μεγάλο λάθος διότι εξασφάλισε τη συνέχεια του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος που εκείνη την εποχή βαλλόταν πανταχόθεν. Το ότι πολλοί Νεοπλατωνικοί κατάγονταν απο την ευρύτερη μέση ανατολή δε σημαίνει ότι ήταν ύποπτοι κατά του Ελληνισμού, αντιθέτως αν και μακρυά απο την Ελλάδα, δέχθηκαν μέσα στην ψυχή τους μια απο τις μεγαλύτερες κατακτήσεις των Ελλήνων, τη φιλοσοφία. Ειτρέψτε μου λοιπόν να συμπεράνω ότι και η Υπατία και ο Πορφύριος, όχι απλά δεν ήταν ανθέλληνες, αλλά αντιθέτως, ήταν απο τους σημαντικότερους Έλληνες της ιστορίας μας, εξάλλου ήταν της ίδιας φιλοσοφικής σχολής. Δυστυχως απο το έργο του Πορφυρίου ''κατά Χριστιανών'' έχουν σωθεί ελάχιστα αποσπάσματα, αν το είχαμε ολόκληρο πιστεύω θα βγάζαμε πολλά συμπεράσματα για εκείνη την εποχή. Για τον Ιωάννη Μαλαλά δε μπορώ να εκφέρω άποψη διότι δεν τον έχω μελετήσει καθόλου, εξάλλου απαντώ σε αυτό το θέμα κυρίως για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις σχετικά με το αν ο Πορφύριος και κατ επέκταση ο Νεοπλατωνισμός ήταν Εβραικής καταγωγής πράγμα που το θεωρώ εντελώς άτοπο.
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Κατ’αρχάς τον λόγο τον απεύθυνα στον Παναγιώτη σχετικά με τον Μαλάλα. Επειδή όμως ο Νεοπλατωνικός σου ζήλος εθίχθη από την υπόθεση που διατύπωσα περί της πραγματικής καταγωγής του Πορφυρίου, έχω να κάνω τις εξής παρατηρήσεις στην παρεμβολή σου.
1) Ο Πορφύριος δεν ήταν Έλλην εθνολογικώς. Ήταν Σύριος και κατά πάσα πιθανότητα Εβραίος για τους λόγους που εξήγησα, αν τους κατάλαβες.
2) Εκείνη την εποχή όπως πολύ καλά γνωρίζεις το επίθετο Έλλην δεν το είχαν μόνον οι πραγματικοί Έλληνες αλλά και όσοι είχαν ελληνική παιδεία. Τα ευαγγέλια τους έχοντες ελληνική παιδεία άλλοτε τους αποκαλούν Ελληνιστές Ιουδαίους, άλλοτε Ιουδαίους εν αντιθέσει με τους Εβραίους που ομιλούσαν και έγραφαν μόνο στην εβραϊκή και άλλοτε Έλληνες !
3) Το ότι ο Πορφύριος δεν ήταν Έλλην εθνολογικώς με αυτό κανείς δεν κατηγορεί τον Νεοπλατωνισμό (κακώς το εξέλαβες) και δεν μειώνει τον Πορφύριο. Αντιθέτως τον τιμά διότι αν και δεν ήταν Έλλην εθνολογικώς (αν δεν ήταν Εβραίος, ήταν Σύριος), εντούτοις συνεισέφερε πολύ στην υπεράσπιση του Ελληνικού Πνεύματος. Εξηγεί όμως γιατί αυτός έγραψε και το ογκωδέστερο έργο κατά του Χριστιανισμού. Βλέπεις το αίμα νερό δεν γίνεται…
4) Πουθενά δεν υποστήριξα ότι ο Πορφύριος και η Υπατία ήσαν ανθέλληνες. Το αντίθετο μάλιστα και σε υπερθετικό βαθμό. Για άλλη μια φορά βιάστηκες και κατέληξες σε λάθος συμπεράσματα.
Υ.Γ Φοίνικες, φοινικί χρώμα, πορφύρα, Πορφύριος….Άλλη μια σύμπτωση ;
1) Ο Πορφύριος δεν ήταν Έλλην εθνολογικώς. Ήταν Σύριος και κατά πάσα πιθανότητα Εβραίος για τους λόγους που εξήγησα, αν τους κατάλαβες.
2) Εκείνη την εποχή όπως πολύ καλά γνωρίζεις το επίθετο Έλλην δεν το είχαν μόνον οι πραγματικοί Έλληνες αλλά και όσοι είχαν ελληνική παιδεία. Τα ευαγγέλια τους έχοντες ελληνική παιδεία άλλοτε τους αποκαλούν Ελληνιστές Ιουδαίους, άλλοτε Ιουδαίους εν αντιθέσει με τους Εβραίους που ομιλούσαν και έγραφαν μόνο στην εβραϊκή και άλλοτε Έλληνες !
3) Το ότι ο Πορφύριος δεν ήταν Έλλην εθνολογικώς με αυτό κανείς δεν κατηγορεί τον Νεοπλατωνισμό (κακώς το εξέλαβες) και δεν μειώνει τον Πορφύριο. Αντιθέτως τον τιμά διότι αν και δεν ήταν Έλλην εθνολογικώς (αν δεν ήταν Εβραίος, ήταν Σύριος), εντούτοις συνεισέφερε πολύ στην υπεράσπιση του Ελληνικού Πνεύματος. Εξηγεί όμως γιατί αυτός έγραψε και το ογκωδέστερο έργο κατά του Χριστιανισμού. Βλέπεις το αίμα νερό δεν γίνεται…
4) Πουθενά δεν υποστήριξα ότι ο Πορφύριος και η Υπατία ήσαν ανθέλληνες. Το αντίθετο μάλιστα και σε υπερθετικό βαθμό. Για άλλη μια φορά βιάστηκες και κατέληξες σε λάθος συμπεράσματα.
Υ.Γ Φοίνικες, φοινικί χρώμα, πορφύρα, Πορφύριος….Άλλη μια σύμπτωση ;
Μουσάων, αἵ τ’ ἄνδρα πολυφραδέοντα τιθείσι θέσπιον αὐδηέντα.
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
Αναστάσιε, σε ανοιχτό Φόρουμ είμαστε και μπορούμε να απαντήσουμε σε όποια δημοσίευση επιθυμούμε είτε μας απευθύνει κάποιος το λόγο είτε όχι. Δεν είναι ο Νεοπλατωνικός μου ζήλος που με ώθησε στη δημοσίευση αλλά ο θαυμασμός μου για όλη συνολικά την αρχαία μας κληρονομιά διότι η κ. Τζιροπούλου-Ευσταθείου Άννα στο έργο της «Ο εν τη λέξει λόγος» σελίδα 355 αναφέρει:
«Λέγεται γαρ πως Ορφεύς Θραξ πρώτος ετεχνολόγησε τα Ελλήνων Μυστήρια, και το τιμάν των Θεών Θρησκεία εκάλεσεν»
και επίσης ο Πρόκλος μας λέει ότι:
''Ολόκληρη η θεολογία των Ελλήνων προέρχεται από την Ορφική μύηση, καθώς πρώτος ο Πυθαγόρας από τον Αγλαόφημο διδάχθηκε τα όργια των Θεών και δεύτερος ο Πλάτων δέχτηκε την ολοκληρωμένη γνώση γι΄ αυτούς από τα πυθαγόρεια και ορφικά συγγράμματα.''
(Πρόκλος Περί της κατά Πλάτωνα θεολογίας Α΄ 25.26)
Eπίσης υπάρχουν πολλά Νεοπλατωνικά έργα που αναφέρονται στο ότι η θεολογία των Ελλήνων είχε εκπροσώπους και τον Ορφέα, και τον Ησίοδο και τον Όμηρο, και τον Πυθαγόρα, και τους Προσωκρατικούς και πολλούς άλλους, εξάλλου υπάρχουν πολλά βιβλία των προγενεστέρων θεολόγων που υπομνηματίζονται απο νεοπλατωνικούς.
''Ο μεν Ορφεύς παρουσίασε την θεολογία του κατά τρόπο Συμβολικό και με την χρήση Μύθων, ο Πυθαγόρας και οι Πυθαγόρειοι με την χρήση εικόνων, ο δε Πλάτων και οι Διάδοχοι του με επιστημονικό τρόπο.''
( Πρόκλος - Πλατωνική Θεολογία - Βιβλιο Α' 20.7 )
Άρα με βάση τα κείμενα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι Νεοπλατωνικοί όπως και πολλοί φιλόσοφοι, θεολόγοι, κοσμολόγοι, ήταν συνεχιστές της σκέψης του Ορφέα, και αν δεχτούμε ώς ορθή την χρονολόγηση των Ορφικών ύμνων απο τον γνωστό αστρονόμο Kων. Χασάπη εξάγουμε ότι οι Ορφικοί και έπειτα οι διάδοχοι τους, μίλησαν εμπεριστατωμένα για το θείον πολύ νωρίτερα απο τους Χριστιανούς οι οποίοι θεωρούσαν ότι ο κόσμος κάποια στιγμή δημιουργήθηκε, ενώ οι Έλληνες τον θεωρούσαν αιώνιο και ορίστε μια μεγάλη διαφορά Ελληνικής φιλοσοφίας και Χριστιανισμού, οπότε είναι λογικό να υπάρχουν τριβές μεταξύ αυτών των δύο κοσμοθεωριών και σε άλλα θέματα.
Το αίμα νερό δε γίνεται αλλά εμείς οι Έλληνες αντί να μελετάμε το δικό μας αίμα, το υποβαθμίζουμε.
Επίσης δεν θεωρώ ότι ο Πορφύριος λόγω αίματος έγραψε κατά του χριστιανισμού, αλλά κατά τη γνώμη μου ο πραγματικός λόγος ήταν οι πολλές διαφορές της χριστιανικής θρησκείας με την Ελληνική φιλοσοφία και θεολογία, και ο κίνδυνος να χαθούν όλα αυτά τα επιτεύγματα των αρχαίων με την εξάπλωση του χριστιανισμού.
Τέλος εφόσον και εσύ το τόνισες, ο Πορφύριος και η Υπατία και ο Νεοπλατωνισμός γενικότερα, είναι σημαντικοί εκπρόσωποι του ελληνικού πνεύματος και ζητώ συγγνώμη που βεβιασμένα θεώρησα πώς εξέφρασες το αντίθετο.
«Λέγεται γαρ πως Ορφεύς Θραξ πρώτος ετεχνολόγησε τα Ελλήνων Μυστήρια, και το τιμάν των Θεών Θρησκεία εκάλεσεν»
και επίσης ο Πρόκλος μας λέει ότι:
''Ολόκληρη η θεολογία των Ελλήνων προέρχεται από την Ορφική μύηση, καθώς πρώτος ο Πυθαγόρας από τον Αγλαόφημο διδάχθηκε τα όργια των Θεών και δεύτερος ο Πλάτων δέχτηκε την ολοκληρωμένη γνώση γι΄ αυτούς από τα πυθαγόρεια και ορφικά συγγράμματα.''
(Πρόκλος Περί της κατά Πλάτωνα θεολογίας Α΄ 25.26)
Eπίσης υπάρχουν πολλά Νεοπλατωνικά έργα που αναφέρονται στο ότι η θεολογία των Ελλήνων είχε εκπροσώπους και τον Ορφέα, και τον Ησίοδο και τον Όμηρο, και τον Πυθαγόρα, και τους Προσωκρατικούς και πολλούς άλλους, εξάλλου υπάρχουν πολλά βιβλία των προγενεστέρων θεολόγων που υπομνηματίζονται απο νεοπλατωνικούς.
''Ο μεν Ορφεύς παρουσίασε την θεολογία του κατά τρόπο Συμβολικό και με την χρήση Μύθων, ο Πυθαγόρας και οι Πυθαγόρειοι με την χρήση εικόνων, ο δε Πλάτων και οι Διάδοχοι του με επιστημονικό τρόπο.''
( Πρόκλος - Πλατωνική Θεολογία - Βιβλιο Α' 20.7 )
Άρα με βάση τα κείμενα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι Νεοπλατωνικοί όπως και πολλοί φιλόσοφοι, θεολόγοι, κοσμολόγοι, ήταν συνεχιστές της σκέψης του Ορφέα, και αν δεχτούμε ώς ορθή την χρονολόγηση των Ορφικών ύμνων απο τον γνωστό αστρονόμο Kων. Χασάπη εξάγουμε ότι οι Ορφικοί και έπειτα οι διάδοχοι τους, μίλησαν εμπεριστατωμένα για το θείον πολύ νωρίτερα απο τους Χριστιανούς οι οποίοι θεωρούσαν ότι ο κόσμος κάποια στιγμή δημιουργήθηκε, ενώ οι Έλληνες τον θεωρούσαν αιώνιο και ορίστε μια μεγάλη διαφορά Ελληνικής φιλοσοφίας και Χριστιανισμού, οπότε είναι λογικό να υπάρχουν τριβές μεταξύ αυτών των δύο κοσμοθεωριών και σε άλλα θέματα.
Το αίμα νερό δε γίνεται αλλά εμείς οι Έλληνες αντί να μελετάμε το δικό μας αίμα, το υποβαθμίζουμε.
Επίσης δεν θεωρώ ότι ο Πορφύριος λόγω αίματος έγραψε κατά του χριστιανισμού, αλλά κατά τη γνώμη μου ο πραγματικός λόγος ήταν οι πολλές διαφορές της χριστιανικής θρησκείας με την Ελληνική φιλοσοφία και θεολογία, και ο κίνδυνος να χαθούν όλα αυτά τα επιτεύγματα των αρχαίων με την εξάπλωση του χριστιανισμού.
Τέλος εφόσον και εσύ το τόνισες, ο Πορφύριος και η Υπατία και ο Νεοπλατωνισμός γενικότερα, είναι σημαντικοί εκπρόσωποι του ελληνικού πνεύματος και ζητώ συγγνώμη που βεβιασμένα θεώρησα πώς εξέφρασες το αντίθετο.
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ ἔγραψε:Αναστάσιε, σε ανοιχτό Φόρουμ είμαστε και μπορούμε να απαντήσουμε σε όποια δημοσίευση επιθυμούμε είτε μας απευθύνει κάποιος το λόγο είτε όχι. .
Σαφέστατα Σταύρε ! Σε ανοιχτό Φόρουμ είμαστε και μπορούμε να απαντήσουμε σε όποια δημοσίευση επιθυμούμε είτε μας απευθύνει κάποιος το λόγο είτε όχι. Και όχι μόνον αυτό, Σταύρε. Μπορούμε να σαρκάζουμε, να ειρωνευόμαστε, να μας γίνονται επανειλλημένες συστάσεις, να μας διαγράφουν, να επιστρέφουμε και να γράφουμε ότι ανοησία και μαλθακία μπορεί να επινοήσει ο κενός εγκέφαλός μας και να κολλάμε και την φάτσα μας, λες και είμαστε υπερήφανοι για την μπούρδα που γράψαμε (βλέπε Πέτρος Αγγέλου).
Και καθόμαστε και συζητάμε για Υπατία, ιστορικό Σωκράτη, χρονικογράφο Μαλάλα και πάσης φύσεως Λαρισαίο Μαλαχία…
Τόσο ανοιχτό Φόρουμ είναι…
Μουσάων, αἵ τ’ ἄνδρα πολυφραδέοντα τιθείσι θέσπιον αὐδηέντα.
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
Τελικά η ταινία ΑΓΟΡΑ είναι πραγματικά εξαιρετική:
-Αποτελεί δικαίωση δια την υπάτη των Ελληνίδων και μάρτυρα υπέρ του Ελληνικού πνέυματος, Υπατία, αφού την παρουσιάζει με άκρως επαινετικό τρόπο, ως τελεία από πάσα άποψη, όπως και πράγματι ήταν. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, εις το Βυζαντικό λεξικό Σούδα (λήμμα «Υπατία») η Υπατία αποκαλείται: εξαιρετικά σοφή, δικαία, σώφρων, εξαιρετικά ωραία και θελκτική, επιδέξια και ευφραδής ως προς τους λόγους, έμφρων και πολιτική ως πρός τα έργα.
-Παρουσιάζει θετικά τον όντως Ελληνόψυχο Νεοπλατωνικό ιεράρχη Συνέσιο, αλλά και τον ακραιφνή Έλληνα έπαρχο Ορέστη, ο οποίος είχε όντως εκχριστιανισθεί δια πολτικούς λόγους και αγωνίσθηκε κατά του φανατικού Κυρίλλου.
-Παρουσιάζει το πολεοδομικό μεγαλείο της πόλεως της Αλεξανδρείας.
-Παρουσιάζει την καταστροφή του Σεραπείου από τον χριστιανικό όχλο και το «ες εδαφος φέρειν» του καταπτύστου Θεοδοσίου.
-Αναφέρει την ηλιοκεντρική θεωρία του Αριστάρχου (τον οποίον κατέκλεψε ο Κοπέρνικος).
-Επισημαίνει τον ρόλο του Κυρίλλου εις την δολοφονία της Υπατίας.
Βεβαίως η ταινία έχει και κάποια περίεργα, τα οποία έχουν ήδη επισημανθεί από τον Α. Καλαβάνο, ήτοι Ραχήλ Βάϊς, Όσκαρ Ισαάκ, αλλά και ο εκ των ηρώων της ταινίας «Ντάβος», ήτοι «Δαβίδ» (Σύμπτωση; Δεν νομίζω).Παρουσιάζει δέ ψευδώς την Υπατία ως μη πιστεύουσα εις ουδεμία θρησκεία, ενώ εις την πραγματικότητα ήταν οπαδός της Νεοπλατωνικής εκδοχής της Ελληνικής θρησκείας.Επίσης, το τέλος είναι απαράδεκτο, αφού δίδεται μία πολύ ηπία εκδοχή του θανάτου της Υπατίας (είναι σαν μία ταινία δια τον Ιησού να μην δείχνει την σταύρωσή του), η οποία εις την πραγματικότητα υπέστη μαρτυρικό θάνατο: «…καὶ ἐκ τοῦ δίφρου ἐκβαλόντες͵ ἐπὶ τὴν ἐκκλησίαν ᾗ ἐπώνυμον Καισάριον συνέλκουσιν͵ ἀποδύσαντές τε τὴν ἐσθῆτα ὀστράκοις ἀνεῖλον· καὶ μεληδὸν διασπάσαντες͵ ἐπὶ τὸν καλούμενον Κιναρῶνα τὰ μέλη συνάραντες πυρὶ κατηνάλωσαν..». (Σωκράτης ο Σχολαστικός, Εκκλησιαστική Ιστορία, 7.15).
ΑΠΟΔΟΣΙΣ: «…Και αφού κατέβασαν (την Υπατία) από την άμαξα την έσυραν εις την εκκλησία που ονομαζόταν Καισάρειον, όπου αφού της αφαίρεσαν τα ενδύματά της, την φόνευσαν με θραύσματα αγγείων.Και αφού την κατακρεούργησαν, έφεραν τα μέλη της εις τον ονομαζόμενα Κιναρώνα, όπου τα έκαψαν…».
Δηλαδή, οι δολοφόνοι αφού έσυραν την Υπατία εις τους δρόμους μέχρι το Καισάρειο, προφανώς κτυπώντας της και εξευτελίζοντάς την, εις την συνέχεια την ξεγύμνωσαν (προσβάλλοντας ούτως και την απόλυτη σεμνότητα και σωφροσύνη της), και την έγδαραν και την κατακρεούργησαν ζωντανή με θραύσματα αγγείων, τα οποία ως λιγότερο κοφτερά από μαχαίρια επέτειναν χρονικά το μαρτύριό της...
-Αποτελεί δικαίωση δια την υπάτη των Ελληνίδων και μάρτυρα υπέρ του Ελληνικού πνέυματος, Υπατία, αφού την παρουσιάζει με άκρως επαινετικό τρόπο, ως τελεία από πάσα άποψη, όπως και πράγματι ήταν. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, εις το Βυζαντικό λεξικό Σούδα (λήμμα «Υπατία») η Υπατία αποκαλείται: εξαιρετικά σοφή, δικαία, σώφρων, εξαιρετικά ωραία και θελκτική, επιδέξια και ευφραδής ως προς τους λόγους, έμφρων και πολιτική ως πρός τα έργα.
-Παρουσιάζει θετικά τον όντως Ελληνόψυχο Νεοπλατωνικό ιεράρχη Συνέσιο, αλλά και τον ακραιφνή Έλληνα έπαρχο Ορέστη, ο οποίος είχε όντως εκχριστιανισθεί δια πολτικούς λόγους και αγωνίσθηκε κατά του φανατικού Κυρίλλου.
-Παρουσιάζει το πολεοδομικό μεγαλείο της πόλεως της Αλεξανδρείας.
-Παρουσιάζει την καταστροφή του Σεραπείου από τον χριστιανικό όχλο και το «ες εδαφος φέρειν» του καταπτύστου Θεοδοσίου.
-Αναφέρει την ηλιοκεντρική θεωρία του Αριστάρχου (τον οποίον κατέκλεψε ο Κοπέρνικος).
-Επισημαίνει τον ρόλο του Κυρίλλου εις την δολοφονία της Υπατίας.
Βεβαίως η ταινία έχει και κάποια περίεργα, τα οποία έχουν ήδη επισημανθεί από τον Α. Καλαβάνο, ήτοι Ραχήλ Βάϊς, Όσκαρ Ισαάκ, αλλά και ο εκ των ηρώων της ταινίας «Ντάβος», ήτοι «Δαβίδ» (Σύμπτωση; Δεν νομίζω).Παρουσιάζει δέ ψευδώς την Υπατία ως μη πιστεύουσα εις ουδεμία θρησκεία, ενώ εις την πραγματικότητα ήταν οπαδός της Νεοπλατωνικής εκδοχής της Ελληνικής θρησκείας.Επίσης, το τέλος είναι απαράδεκτο, αφού δίδεται μία πολύ ηπία εκδοχή του θανάτου της Υπατίας (είναι σαν μία ταινία δια τον Ιησού να μην δείχνει την σταύρωσή του), η οποία εις την πραγματικότητα υπέστη μαρτυρικό θάνατο: «…καὶ ἐκ τοῦ δίφρου ἐκβαλόντες͵ ἐπὶ τὴν ἐκκλησίαν ᾗ ἐπώνυμον Καισάριον συνέλκουσιν͵ ἀποδύσαντές τε τὴν ἐσθῆτα ὀστράκοις ἀνεῖλον· καὶ μεληδὸν διασπάσαντες͵ ἐπὶ τὸν καλούμενον Κιναρῶνα τὰ μέλη συνάραντες πυρὶ κατηνάλωσαν..». (Σωκράτης ο Σχολαστικός, Εκκλησιαστική Ιστορία, 7.15).
ΑΠΟΔΟΣΙΣ: «…Και αφού κατέβασαν (την Υπατία) από την άμαξα την έσυραν εις την εκκλησία που ονομαζόταν Καισάρειον, όπου αφού της αφαίρεσαν τα ενδύματά της, την φόνευσαν με θραύσματα αγγείων.Και αφού την κατακρεούργησαν, έφεραν τα μέλη της εις τον ονομαζόμενα Κιναρώνα, όπου τα έκαψαν…».
Δηλαδή, οι δολοφόνοι αφού έσυραν την Υπατία εις τους δρόμους μέχρι το Καισάρειο, προφανώς κτυπώντας της και εξευτελίζοντάς την, εις την συνέχεια την ξεγύμνωσαν (προσβάλλοντας ούτως και την απόλυτη σεμνότητα και σωφροσύνη της), και την έγδαραν και την κατακρεούργησαν ζωντανή με θραύσματα αγγείων, τα οποία ως λιγότερο κοφτερά από μαχαίρια επέτειναν χρονικά το μαρτύριό της...
Άλλη μία σαφής μαρτυρία δια το ανυπέρβλητο μεγαλείο της Υπατίας, καθώς και δια την ηθική αυτουργία του Κυρίλλου εις την δολοφονία της προέρχεται από το λήμμα «Υπατία του λεξικού Σούδα, που επί λέξει αναφέρει τα εξής (Νεοελληνική απόδοσις υπό του γράφοντος):
«Υπατία: Η θυγάτηρ του Θέωνος του γεωμέτρου, του Αλεξανδρέως φιλοσόφου, φιλόσφος και αυτή και γνωστή εις πολλούς.Σύζυγος του Ισιδώρου του φιλοσόφου.Ήκμασε επί της βασιλείας του Αρκαδίου (αυτοκράτορος της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από το 395 έως το 408).Έγραψε υπόμνημα εις Διόφαντο, τον Αστρονομικό Κανόνα και υπόμνημα εις τα Κωνικά του Απολλωνίου. Κατακρεουργήθηκε από τους Αλεξανδρείς, και το σώμα της βεβηλώθηκε και διεσπάρη εις ολόκληρη την πόλη.’Επαθε δε τούτο λόγω φθόνου δια την υπερβάλλουσα (=εξαιρετική) σοφία της, ιδίως ως πρός την αστρονομία, κατά κάποιους από τον Κύριλλο, κατ’ άλλους δέ λόγω του εμφύτου θράσους και στασιαστικής διαθέσεως των Αλεξανδρέων.Διότι αυτοί έπραξαν τούτο και κατά πολλών εκ των επισκόπων τους-βλέπε τον Γεώργιο και τον Προτέτιο.
Περί της Υπατίας της φιλοσόφου, απόδειξις ότι, οι Αλεξανδρείς ήσαν στασιώδεις. Αυτή γεννήθηκε, ανετράφη και εκπαιδεύθηκε εις την Αλεξάνδρεια.Όντας δέ ευγενεστέρας φύσεως από τον πατέρα της, δεν αρκέσθηκε εις την υπ’ αυτού εκπαίδευσή της εις τα μαθηματικά, αλλά ασχολήθηκε επιμελώς και με την υπόλοιπη φιλοσοφία.Αυτή η γυναίκα, φορώντας τρίβωνα και βαδίζοντας διαμέσου της πόλεως, εξηγούσε δημοσίως εις όσους ήθελαν να την ακούσουν τον Πλάτωνα ή τον Αριστοτέλη ή οποιονδήποτε άλλον εκ των φιλοσόφων.Πέραν δέ της διδασκαλίας της, ανελθούσα εις την κορυφή της πρακτικής αρετής και γενομένη δικαία και σώφρων, παρέμεινε παρθένος, μολονότι ήταν τόσο σφόδρα ωραία και ευειδής, ώστε την ερεωτεύθηκε ένας εκ των μαθητών της.Και αυτός δεν μπορούσε να συγκρατήση τον έρωτα του και της έκανε αισθητό το πάθος του.Οι μέν λοιπόν απαίδευτοι λόγοι ισχυρίζονται ότι, η Υπατία τον απήλλαξε εκ της νόσου του δια της μουσικής.Αλλά η αλήθεια διακηρύσσει ότι, αφού η μουσική απέτυχε εις τούτο, αυτή έφερε ένα εκ των γυναικείων ρακών της (δηλαδή ένα χρησιμοποιημένο πανί περιόδου) και αφού το έρριψε ενώπιόν του, επιδεικνύοντάς του το σύμβολο της ακαθάρτου γενέσεώς της, του είπε: "Με αυτό είσαι ερωτευμένος, νεανίσκε, εις το οποίο ουδέν ωραίο υπάρχει!" Αυτός δέ, λόγω της αισχύνης και της καταπλήξεώς του εξ αυτής της ασχημου επιδείξεως, άλλαξε διάθεση και κατέστη σωφρονέστερος. Τέτοια λοιπόν ήταν η Υπατία, εντρεχής (=ευφραδής) και διαλεκτική (=έμπειρη εις το διαλέγεσθαι) εις τους λόγους και συνετή και πολιτική (=με συμπεριφορά αρμόζουσα εις πολίτη) εις τα έργα.Δικαίως λοιπόν την αγαπούσε και την λάτρευε εξαιρετικά ολόκληρη η πόλις, ενώ οι εκάστοτε άρχοντες της πόλεως ήσαν οι πρώτοι που την συναναστρέφονταν, πράγμα που συνέβαινε και εις την Αθήνα.Διότι, μολονότι εκεί η φιλοσοφία είχε εις την πραγματικότητα απωλεσθεί, εντούτοις το όνομα της φιλοσοφίας φαινόταν ακόμη μεγαλοπρεπές και αξιοθαύμαστο εις τους κατέχοντας τα αξιώματα της πολιτείας.Συνέβη λοιπόν κάποτε να περάση έξωθεν της οικίας της Υπατίας ο επίσκοπος της αντιθέτου αιρέσεως (του χριστιανισμού), Κύριλλος, και να ιδεί μεγάλο συνωστισμό ενώπιον των θυρών της, αναμίξ ανδρών και ίππων, άλλων φθανόντων, άλλων αναχωρούντων και άλλων στεκομένων πλησίον.Όταν ερώτησε γιατί υπήρχε αυτό το πλήθος και τι ήταν ο περί την οικία θόρυβος, άκουσε εκ των όπισθεν ευρισκομένων ότι, θα ομιλούσε η Υπατία, και ότι, η οικία ανήκε εις εκείνη.Όταν (ο Κύριλλος) έμαθε τούτο, κεντρίσθηκε τόσο η ψυχή του, ώστε αμέσως σχεδίασε τον φόνο της, τον ανοσιώτατο πάντων των φόνων.Διότι, όταν η φιλόσοφος (η Υπατία) εξήλθε εκ της οικίας της, όπως συνήθιζε, ένα πλήθος συγκεντρωμένων θηριωδών ανθρώπων, όντως ανηλεών και μη φοβουμένων ούτε την τιμωρία των θεών, ούτε την νέμεση των ανθρώπων, της επιτέθηκαν και την φόνευσαν, επιφέροντας τούτο το μέγιστο άγος και όνειδος εις την πατρίδα τους.Και ο βασιλεύς ( ο αυτοκράτωρ της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από το 408 έως το 450, Θεοδόσιος Β’) θα είχε αγανακτήσει δια τούτο, αν δεν είχε δωροδοκηθεί ο Αιδέσιος.Αυτός λοιπόν απήλλαξε τους σφαγείς από την ποινή, αλλά την επέφερε εις τον εαυτό του και το γένος του, καθώς πλήρωσε το τίμημα ο υιός του…».
(Δια το πρωτότυπο αρχαίο κείμενο του ανωτέρω λήμματος βλεπετε εις την ιστοσελίδα: http://www.stoa.org/sol-bin/search.pl?s ... gr&db=REAL, επιλέγοντας την επιλογή "Unicode UTF8" από το μενού "Greek display".
«Υπατία: Η θυγάτηρ του Θέωνος του γεωμέτρου, του Αλεξανδρέως φιλοσόφου, φιλόσφος και αυτή και γνωστή εις πολλούς.Σύζυγος του Ισιδώρου του φιλοσόφου.Ήκμασε επί της βασιλείας του Αρκαδίου (αυτοκράτορος της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από το 395 έως το 408).Έγραψε υπόμνημα εις Διόφαντο, τον Αστρονομικό Κανόνα και υπόμνημα εις τα Κωνικά του Απολλωνίου. Κατακρεουργήθηκε από τους Αλεξανδρείς, και το σώμα της βεβηλώθηκε και διεσπάρη εις ολόκληρη την πόλη.’Επαθε δε τούτο λόγω φθόνου δια την υπερβάλλουσα (=εξαιρετική) σοφία της, ιδίως ως πρός την αστρονομία, κατά κάποιους από τον Κύριλλο, κατ’ άλλους δέ λόγω του εμφύτου θράσους και στασιαστικής διαθέσεως των Αλεξανδρέων.Διότι αυτοί έπραξαν τούτο και κατά πολλών εκ των επισκόπων τους-βλέπε τον Γεώργιο και τον Προτέτιο.
Περί της Υπατίας της φιλοσόφου, απόδειξις ότι, οι Αλεξανδρείς ήσαν στασιώδεις. Αυτή γεννήθηκε, ανετράφη και εκπαιδεύθηκε εις την Αλεξάνδρεια.Όντας δέ ευγενεστέρας φύσεως από τον πατέρα της, δεν αρκέσθηκε εις την υπ’ αυτού εκπαίδευσή της εις τα μαθηματικά, αλλά ασχολήθηκε επιμελώς και με την υπόλοιπη φιλοσοφία.Αυτή η γυναίκα, φορώντας τρίβωνα και βαδίζοντας διαμέσου της πόλεως, εξηγούσε δημοσίως εις όσους ήθελαν να την ακούσουν τον Πλάτωνα ή τον Αριστοτέλη ή οποιονδήποτε άλλον εκ των φιλοσόφων.Πέραν δέ της διδασκαλίας της, ανελθούσα εις την κορυφή της πρακτικής αρετής και γενομένη δικαία και σώφρων, παρέμεινε παρθένος, μολονότι ήταν τόσο σφόδρα ωραία και ευειδής, ώστε την ερεωτεύθηκε ένας εκ των μαθητών της.Και αυτός δεν μπορούσε να συγκρατήση τον έρωτα του και της έκανε αισθητό το πάθος του.Οι μέν λοιπόν απαίδευτοι λόγοι ισχυρίζονται ότι, η Υπατία τον απήλλαξε εκ της νόσου του δια της μουσικής.Αλλά η αλήθεια διακηρύσσει ότι, αφού η μουσική απέτυχε εις τούτο, αυτή έφερε ένα εκ των γυναικείων ρακών της (δηλαδή ένα χρησιμοποιημένο πανί περιόδου) και αφού το έρριψε ενώπιόν του, επιδεικνύοντάς του το σύμβολο της ακαθάρτου γενέσεώς της, του είπε: "Με αυτό είσαι ερωτευμένος, νεανίσκε, εις το οποίο ουδέν ωραίο υπάρχει!" Αυτός δέ, λόγω της αισχύνης και της καταπλήξεώς του εξ αυτής της ασχημου επιδείξεως, άλλαξε διάθεση και κατέστη σωφρονέστερος. Τέτοια λοιπόν ήταν η Υπατία, εντρεχής (=ευφραδής) και διαλεκτική (=έμπειρη εις το διαλέγεσθαι) εις τους λόγους και συνετή και πολιτική (=με συμπεριφορά αρμόζουσα εις πολίτη) εις τα έργα.Δικαίως λοιπόν την αγαπούσε και την λάτρευε εξαιρετικά ολόκληρη η πόλις, ενώ οι εκάστοτε άρχοντες της πόλεως ήσαν οι πρώτοι που την συναναστρέφονταν, πράγμα που συνέβαινε και εις την Αθήνα.Διότι, μολονότι εκεί η φιλοσοφία είχε εις την πραγματικότητα απωλεσθεί, εντούτοις το όνομα της φιλοσοφίας φαινόταν ακόμη μεγαλοπρεπές και αξιοθαύμαστο εις τους κατέχοντας τα αξιώματα της πολιτείας.Συνέβη λοιπόν κάποτε να περάση έξωθεν της οικίας της Υπατίας ο επίσκοπος της αντιθέτου αιρέσεως (του χριστιανισμού), Κύριλλος, και να ιδεί μεγάλο συνωστισμό ενώπιον των θυρών της, αναμίξ ανδρών και ίππων, άλλων φθανόντων, άλλων αναχωρούντων και άλλων στεκομένων πλησίον.Όταν ερώτησε γιατί υπήρχε αυτό το πλήθος και τι ήταν ο περί την οικία θόρυβος, άκουσε εκ των όπισθεν ευρισκομένων ότι, θα ομιλούσε η Υπατία, και ότι, η οικία ανήκε εις εκείνη.Όταν (ο Κύριλλος) έμαθε τούτο, κεντρίσθηκε τόσο η ψυχή του, ώστε αμέσως σχεδίασε τον φόνο της, τον ανοσιώτατο πάντων των φόνων.Διότι, όταν η φιλόσοφος (η Υπατία) εξήλθε εκ της οικίας της, όπως συνήθιζε, ένα πλήθος συγκεντρωμένων θηριωδών ανθρώπων, όντως ανηλεών και μη φοβουμένων ούτε την τιμωρία των θεών, ούτε την νέμεση των ανθρώπων, της επιτέθηκαν και την φόνευσαν, επιφέροντας τούτο το μέγιστο άγος και όνειδος εις την πατρίδα τους.Και ο βασιλεύς ( ο αυτοκράτωρ της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από το 408 έως το 450, Θεοδόσιος Β’) θα είχε αγανακτήσει δια τούτο, αν δεν είχε δωροδοκηθεί ο Αιδέσιος.Αυτός λοιπόν απήλλαξε τους σφαγείς από την ποινή, αλλά την επέφερε εις τον εαυτό του και το γένος του, καθώς πλήρωσε το τίμημα ο υιός του…».
(Δια το πρωτότυπο αρχαίο κείμενο του ανωτέρω λήμματος βλεπετε εις την ιστοσελίδα: http://www.stoa.org/sol-bin/search.pl?s ... gr&db=REAL, επιλέγοντας την επιλογή "Unicode UTF8" από το μενού "Greek display".
Προς περαιτέρω πληροφόρηση παρατίθεται η αναφορά του Σωκράτους του σχολαστικού (380-440) περί της Υπατίας (Νεοελληνική απόδοσις υπό του γράφοντος):
«Υπήρχε εις την Αλεξάνδρεια μία γυναίκα ονόματι Υπατία, η οποία ήταν θυγάτηρ του Θέωνος του φιλοσόφου.Αυτή προοόδευσε τόσο πολύ ως πρός την παιδεία, ώστε ξεπέρασε όλους τους φιλοσόφους της εποχής της, ανέλαβε την Πλατωνική σχολή που είχε ιδρυθεί από τον Πλωτίνο και εξέθετε όλα τα μαθήματα της φιλοσφίας εις όσους το επιθυμούσαν.Και δια τούτο, έσπευδαν πανταχόθεν εις αυτή όσοι ήθελαν να φιλοσφήσουν.Λόγω δέ της σεμνής παρρησίας που είχε αποκτήσει εκ της εκπαιδεύσεως εμφανιζόταν με σωφροσύνη και ενώπιον των αρχόντων.Και ουδεμία αισχύνη υπήρχε εις το ότι παρευρισκόταν αυτή εν μέσω ανδρών.Διότι λόγω της εξαιρετικής σωφροσύνης της όλοι τέρπονταν μαζί της και την θαύμαζαν ακόμη περισσότερο.Τότε όμως οπλίσθηκε εναντίον της ο φθόνος.Διότι επειδή συναντούσε συχνά τον Ορέστη, προκάλεσε τούτο εις τον λαό της εκκλησίας την εναντίον της συκοφαντία ότι, αυτή ήταν που εμπόδιζε τον Ορέστη να συμφιλιωθή με τον επίσκοπο (τον Κύριλλο).Αφού λοιπόν συνεννοήθηκαν μεταξύ τους κάποιοι άνδρες ενθέρμου φρονήματος, των οποίων ηγείτο ένας αναγνώστης ονόματι Πέτρος, παραμόνευσαν την γυναίκα (την Υπατία), καθώς αυτή επέστρεφε από κάπου εις την οικία της, και αφού την εξήγαγαν εκ της αμάξης της, την έσυραν εις την εκκλησία που ονομαζόταν Καισάρειον, όπου, αφού αφαίρεσαν τα ενδύματά της, την φόνευσαν με θραύσματα κεραμικών.Και αφού την κατακρεούργησαν, έφεραν τα μέλη της εις τον ονομαζόμενα Κιναρώνα, όπου τα έκαψαν.Τούτο προκάλεσε όχι μικρή μομφή δια τον Κύριλλο και την εκκλησία των Αλεξανδρέων.Διότι οι φόνοι, οι μάχες και τα παραπλήσια τούτα είναι παντελώς ξένα εις τους χριστιανόφρονες.Και ταύτα συνέβησαν κατά το τέταρτο έτος της επισκοπικής εξουσίας του Κυρίλλου (το 415), επί του δεκάτου έτους της υπατείας του Ονωρίου (αυτοκράτορος της Δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από το 395 έως το 423) και του έκτου της υπατείας του Θεοδοσίου (του Β΄), κατά τον μήνα Μάρτιο, εις περίοδο νηστειών».(Εκκλησιαστική Ιστορία, Ζ.15).
(Δια το πρωτότυπο αρχαίο κείμενο του ανωτέρω αποσπάσματος βλέπετε εις το Ελληνόγλωσσο λήμμα «Υπατία» της Βικιπαιδείας:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A5%CF% ... E%AF%CE%B1)
Αν λοιπόν ο Κύριλλος δεν ήταν υπεύθυνος δια την δολοφονία της Υπατίας, γιατί ο φόνος της προκάλεσε μομφή εναντίον του; Και εν πάσει περιπτώσει, τι έκανε για να αποτρέψη τις εναντίον της συκοφαντίες;Πάντως ακόμη και ο Σωκράτης παραδέχεται ότι, η Υπατία δολοφονήθηκε από ορθοδόξους χριστιανούς της Αλεξανδρείας.
«Υπήρχε εις την Αλεξάνδρεια μία γυναίκα ονόματι Υπατία, η οποία ήταν θυγάτηρ του Θέωνος του φιλοσόφου.Αυτή προοόδευσε τόσο πολύ ως πρός την παιδεία, ώστε ξεπέρασε όλους τους φιλοσόφους της εποχής της, ανέλαβε την Πλατωνική σχολή που είχε ιδρυθεί από τον Πλωτίνο και εξέθετε όλα τα μαθήματα της φιλοσφίας εις όσους το επιθυμούσαν.Και δια τούτο, έσπευδαν πανταχόθεν εις αυτή όσοι ήθελαν να φιλοσφήσουν.Λόγω δέ της σεμνής παρρησίας που είχε αποκτήσει εκ της εκπαιδεύσεως εμφανιζόταν με σωφροσύνη και ενώπιον των αρχόντων.Και ουδεμία αισχύνη υπήρχε εις το ότι παρευρισκόταν αυτή εν μέσω ανδρών.Διότι λόγω της εξαιρετικής σωφροσύνης της όλοι τέρπονταν μαζί της και την θαύμαζαν ακόμη περισσότερο.Τότε όμως οπλίσθηκε εναντίον της ο φθόνος.Διότι επειδή συναντούσε συχνά τον Ορέστη, προκάλεσε τούτο εις τον λαό της εκκλησίας την εναντίον της συκοφαντία ότι, αυτή ήταν που εμπόδιζε τον Ορέστη να συμφιλιωθή με τον επίσκοπο (τον Κύριλλο).Αφού λοιπόν συνεννοήθηκαν μεταξύ τους κάποιοι άνδρες ενθέρμου φρονήματος, των οποίων ηγείτο ένας αναγνώστης ονόματι Πέτρος, παραμόνευσαν την γυναίκα (την Υπατία), καθώς αυτή επέστρεφε από κάπου εις την οικία της, και αφού την εξήγαγαν εκ της αμάξης της, την έσυραν εις την εκκλησία που ονομαζόταν Καισάρειον, όπου, αφού αφαίρεσαν τα ενδύματά της, την φόνευσαν με θραύσματα κεραμικών.Και αφού την κατακρεούργησαν, έφεραν τα μέλη της εις τον ονομαζόμενα Κιναρώνα, όπου τα έκαψαν.Τούτο προκάλεσε όχι μικρή μομφή δια τον Κύριλλο και την εκκλησία των Αλεξανδρέων.Διότι οι φόνοι, οι μάχες και τα παραπλήσια τούτα είναι παντελώς ξένα εις τους χριστιανόφρονες.Και ταύτα συνέβησαν κατά το τέταρτο έτος της επισκοπικής εξουσίας του Κυρίλλου (το 415), επί του δεκάτου έτους της υπατείας του Ονωρίου (αυτοκράτορος της Δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από το 395 έως το 423) και του έκτου της υπατείας του Θεοδοσίου (του Β΄), κατά τον μήνα Μάρτιο, εις περίοδο νηστειών».(Εκκλησιαστική Ιστορία, Ζ.15).
(Δια το πρωτότυπο αρχαίο κείμενο του ανωτέρω αποσπάσματος βλέπετε εις το Ελληνόγλωσσο λήμμα «Υπατία» της Βικιπαιδείας:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A5%CF% ... E%AF%CE%B1)
Αν λοιπόν ο Κύριλλος δεν ήταν υπεύθυνος δια την δολοφονία της Υπατίας, γιατί ο φόνος της προκάλεσε μομφή εναντίον του; Και εν πάσει περιπτώσει, τι έκανε για να αποτρέψη τις εναντίον της συκοφαντίες;Πάντως ακόμη και ο Σωκράτης παραδέχεται ότι, η Υπατία δολοφονήθηκε από ορθοδόξους χριστιανούς της Αλεξανδρείας.