Από το βιβλίο “ΤΥΠΟΙ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ Από το Θεόφραστο και το Λασκαράτο έως την εποχή μας”
Σαράντος Παν
Ο Διεθνιστής (Αν-εθνικιστής)
Διεθνιστής λέγεται αυτός που πρεσβεύει το δόγμα του διεθνισμού, το οποίο προβλέπει την κατάργηση και πολτοποίηση των εθνών, την καταστροφή των φυσικών εθνικών πολιτισμών τους και τη δημιουργία μιάς αδιάκριτης και αδιαφοροποίητης μάζας σύμφωνα με το πρότυπο της «φάρμας των ζώων» του Όργουελ.
Ο τύπος μας αυτός -είτε αποτελεί έμμισθο όργανο της εξουσίας είτε όχι- είναι παρηκμασμένο και εκφυλισμένο κύτταρο, που, αισθανόμενος μειονεκτικά έναντι του έθνους του, λόγω αδυναμίας του – πραγματικής ή φανταστικής αδιάφορο- να παρακολουθήσει την ιδεολογικο-πολιτική και οικονομικο-κοινωνική πορεία του, το αρνείται και το καταπολεμά με όλες του τις δυνάμεις.
Είναι πικραμένος εξάπαντος και υποφέρει από το αίσθημα εθνικής μειονεξίας και ανεπάρκειας. Ουσιαστικά, εννοείται, κατατρέχεται από το αίσθημα της ασημαντότητας, που οφείλεται στις αλληλοδιάδοχες προσωπικές του αποτυχίες και στην ανικανότητά του να διορθώσει τη λανθασμένη πορεία του και να προσαρμοσθεί στην πραματικότητα. Τοιουτοτρόπως μετατοπίζει τα αίτια και τις ευθύνες και αποδίδει την κακοδαιμονία του στον εθνικό τρόπο ζωής και σκέψης, στην εθνική ιδεολογία και παιδεία και στον εθνικό πολιτισμό γενικώς.
Ο διεθνιστής είναι αποοητευμένος και καταβεβλημένος άνθρωπος, επειδή αδυνατεί να παρακολουθήσει τη ροή των εξελίξεων. Το αίσθημα της άγονης και ασήμαντης ύπαρξής του και ο φθόνος που νιώθει για τους ανθρώπους του περιβάλλοντός του τον απομακρύνουν διαρκώς από το κοινωνικό σύνολο και τον αναγκάζουν να αναζητεί τρόπους εκτόνωσης και κάποιο νόημα στην ζωή του. Ανίκανος ωστόσο και για αυτό ακόμη, καταφεύγει στην εξουσία που ως γνωστόν, διαθέτει αφθονία «λύσεων» για τους ανθρώπους αυτής της κατηγορίας. Μέσα στους κόλπους της εξουσίας, που έχει δημιουργηθεί από και για τους ανθρώπους της παρακμής, ο διεθνιστής βρισκει τρόπους και δυνατότητες αποτίναξης του βάρους της ελευθερίας και της ενοχλητικής ατομικότητάς του. Έχει αποβάλλει τη μισητή ταυτότητα του αποτυχημένου και βάζει τη μάσκα με την ένδειξη «μέλος»… «Αποθέτει τον παλαιόν άνθρωπον και ενδύεται τον νέον», ως μέλος πλέον της οργάνωσης και του κόμματος.
Ο διεθνιστής εκφράζει την άρνηση και το ψεύδος εξάπαντος. Ουδαμού καταφάσκει και δεν έχει θέση καμμιά. Δεν έχει θέση ούτε καν στον κόσμο, από τον οποίο αισθάνεται αποκομμένος και αποσυνδεμένος. Γι’ αυτό και χαρίζεται «ψυχή τε και σώματι» στην εξουσία… Εξυπακούεται, οτι ούτε αναγνωρίζει ούτε και επιθυμεί κάποια μορφή ελευθερίας, πέραν της ελευθερίας να μισεί , να ψευδολογεί, να προδίδει, να καταπιέζει και να καταστρέφει τα πάντα, κρυμμένος πάντοτε μέσα στην ανωνυμία της μάζας, μέσα στα πολύμορφα πολυσχιδή και πολυποίκιλα οργανωτικά σχήματα της διεθνούς εξουσίας…
Ο τύπος μας αυτός είναι φανατικός χωρίς άλλο. Με φανατισμό υπηρετεί τον «ιερό του σκοπό», που αποσκοπεί στην εκδίκηση της ανθρωπότητας, στην καταστροφή των πολιτισμών των εθνών και στην εγκαθίδρυση μιας «νέας τάξεως πραγμάτων», ενός «άλλου κόσμου»… Προκειμένου να επιτευχθεί «ο ιερός σκοπός του», ο διεθνιστής μετέρχεται όλους τους τρόπους και τις μεθόδους που έχει διδαχθεί μέσα στην οργάνωση. Επικρίνει ιδέες και θεσμούς, συκοφαντεί πρόσωπα και πράγματα, καταστρέφει έργα τέχνης και δημόσια κτίτρια, ενώ παράλληλα ενοχοποιεί τους πολιτικούς του αντιπάλους , τους οποίους χαρακτηριζει αντιδραστικά και αντιλαϊκά στοιχεία ή πολιτιστικά απολιθώματα!
Στόχος του διεθνιστή είναι το έθνος βέβαια και τα δημιουργήματά του. Η έννοια του έθνους βάλλεται ως αναχρονιστική και ρατσιστική, η εθνική γλώσσα ως πεζή και κακόγουστη, η εθνική παιδεία ως αντιδραστική και αψυχολόγητη, η εθνική λογοτεχνία και τέχνη ως ξεπερασμένης νοτροπίας κ.ο.κ. Αντί αυτών πλασάρει και προωθεί τα πολιτιστικά υποπροϊόντα του κοσμοπολιτισμού, τις αμφιβόλου ποιότητος αντιλήψεις της λογοκρατίας, που δεν ανήκουν ούτε προέρχονται από κανένα έθνος, αλλά έχουν κατασκευασθεί στα εργαστήρια της διεθνούς εξουσίας με σκοπό τον αποπροσανατολισμό των ανθρώπων και τη νέκρωση των ιδεών.
Ο διεθνιστής είναι ξενομανής και ξενολάτρης. Δεν χάνει την ευκαιρία να εκφράζει τον θαυμασμο του για την οικονομική και τεχνολογική εξέλιξη των άλλων λαών και να εξυμνεί το υψηλό βιοτικό του επίπεδο-κατακτήσεις που επέτυχαν χάρη στην ικανότητά τους να προσαρμόζονται στο πνεύμα της εποχής, όπως διατείνεται, πράγμα που ουδόλως ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και που το γνωρίζει πολύ καλά! Είναι όμως ένας τρόπος να περάσει στους αδαείς ή στους πιθανώς…«πικραμένους» τα μηνύματά του, να ωραιοποιήσει την «ιδεολογία» του και να υποβιβάσει ή να μηδενίσει το έθνος και τις εθνικές ιδεολογίες και πολιτισμούς.
Ο τύπος μας αυτός, υποκρίνεται φαρισαϊκά, πως εργάζεται και αγωνιά για το μέλλον: για το μέλλον των παιδιών μας και για ένα καλύτερο αύριο. Ψεύδεται ωστόσο ασύστολα και συνειδητά. Γνωρίζει πολύ καλά, ότι γκρεμίζοντας το φυσικό εθνικό πολιτισμό, συκοφαντώντας τους θεσμούς, τις αξίες και τις παραδόσεις, καλλιεργώντας τη χαλάρωση των ηθών και την κακή πίστη, δεν χτίζει κανένα καλύτερο αύριο, αλλά απεργάζεται τη δουλεία και την καταστροφή της ανθρωπότητας. Η επιθυμία του είναι φανερή, όπως λέει και ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Πωλ Σάτρ: «θέλει να κατασκευάσει έναν κόσμο που τον αγνοεί και που δεν θα τον αναγνωρίζει όταν θα τον έχει πλάσει. Θέλει να οδηγήσει τους ανθρώπους στη «γη της επαγγελίας», ενώ ο ίδιος θα μείνει στο κατώφλι για να απολαύσει το θέαμα του χαμού τους!»
Ο διεθνιστής εργάζεται για λογαριασμό της διεθνούς εξουσίας του διεθνούς κατεστημένου και του ιμπεριαλισμού, κι ας υποδύεται τον άσπονδο εχθρό τους. Απόδειξη ότι η λογοκρατία τον αγκαλιάζει και τον προωθεί καταλλήλως, διότι αποτελεί τον καλύτερο προπαγανδιστή των σκοτεινών και ανελεύθερων δογμάτων της σε όλους τους χώρους: πολιτικά κόμματα, συνδικαλισμός, παιδεία, θρησκεία, διοίκηση κ.ο.κ. Ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα ή θέση του τύπου μας αυτού είναι πολύ «ανεβασμένη», αφού ο κρατικός μηχανισμός κατά ένα μεγάλο μέρος είναι κατειλημμένος από δαύτους. Δεν είναι περίεργο λοιπόν, ότι η κρατική μηχανή λειτουργεί κατά τρόπο ανεξέλεγκτο και δεν είναι καθόλου περίεργο που σαν μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδος και του ελληνικού έθνους θεωρείται αυτός τούτος ο κρατικός μηχανισμός!
Ο τύπος μας αυτός υποδύεται τον κοσμοπολίτη, τον οποίο αδίκως προσπαθεί να συνταυτίσει με την ελληνική- ανθρωπιστική ιδέα της οικουμενικότητας, η οποία στηρίζεται στην αρμονική συνύπαρξη και συνεργασία όλων των εθνών, στον αλληλοσεβασμό και την προώθηση όλων των εθνικών πολιτισμών και στην διατήρηση των φυλετικών και εθνικών ιδιαιτεροτήτων, πράγματα εντελώς απαράδεκτα για τον ολοκληρωτικό διεθνισμό.
Ο διεθνιστής βρίσκεται σε πλήρη και διαρκή σύγκρουση με τη φύση, την αλήθεια, την ελευθερία και την αρετή γενικώς, μια λέξη άγνωστη και ακατανόητη για τα «ενεργούμενα» του εξουσιασμού. Άρα διάκειται εχθρικά και προς την Ελλάδα, τη μητέρα κάθε «Μεγάλου, Ωραίου και Αληθινού», τη μήτρα όλων των μεγάλων ιδεών και αντιλήψεων. Γι’αυτό και με περίσσια ευχαρίστηση απεργάζεται την καταστροφή της!..
Σαράντος Παν
Ο Διεθνιστής (Αν-εθνικιστής)
Διεθνιστής λέγεται αυτός που πρεσβεύει το δόγμα του διεθνισμού, το οποίο προβλέπει την κατάργηση και πολτοποίηση των εθνών, την καταστροφή των φυσικών εθνικών πολιτισμών τους και τη δημιουργία μιάς αδιάκριτης και αδιαφοροποίητης μάζας σύμφωνα με το πρότυπο της «φάρμας των ζώων» του Όργουελ.
Ο τύπος μας αυτός -είτε αποτελεί έμμισθο όργανο της εξουσίας είτε όχι- είναι παρηκμασμένο και εκφυλισμένο κύτταρο, που, αισθανόμενος μειονεκτικά έναντι του έθνους του, λόγω αδυναμίας του – πραγματικής ή φανταστικής αδιάφορο- να παρακολουθήσει την ιδεολογικο-πολιτική και οικονομικο-κοινωνική πορεία του, το αρνείται και το καταπολεμά με όλες του τις δυνάμεις.
Είναι πικραμένος εξάπαντος και υποφέρει από το αίσθημα εθνικής μειονεξίας και ανεπάρκειας. Ουσιαστικά, εννοείται, κατατρέχεται από το αίσθημα της ασημαντότητας, που οφείλεται στις αλληλοδιάδοχες προσωπικές του αποτυχίες και στην ανικανότητά του να διορθώσει τη λανθασμένη πορεία του και να προσαρμοσθεί στην πραματικότητα. Τοιουτοτρόπως μετατοπίζει τα αίτια και τις ευθύνες και αποδίδει την κακοδαιμονία του στον εθνικό τρόπο ζωής και σκέψης, στην εθνική ιδεολογία και παιδεία και στον εθνικό πολιτισμό γενικώς.
Ο διεθνιστής είναι αποοητευμένος και καταβεβλημένος άνθρωπος, επειδή αδυνατεί να παρακολουθήσει τη ροή των εξελίξεων. Το αίσθημα της άγονης και ασήμαντης ύπαρξής του και ο φθόνος που νιώθει για τους ανθρώπους του περιβάλλοντός του τον απομακρύνουν διαρκώς από το κοινωνικό σύνολο και τον αναγκάζουν να αναζητεί τρόπους εκτόνωσης και κάποιο νόημα στην ζωή του. Ανίκανος ωστόσο και για αυτό ακόμη, καταφεύγει στην εξουσία που ως γνωστόν, διαθέτει αφθονία «λύσεων» για τους ανθρώπους αυτής της κατηγορίας. Μέσα στους κόλπους της εξουσίας, που έχει δημιουργηθεί από και για τους ανθρώπους της παρακμής, ο διεθνιστής βρισκει τρόπους και δυνατότητες αποτίναξης του βάρους της ελευθερίας και της ενοχλητικής ατομικότητάς του. Έχει αποβάλλει τη μισητή ταυτότητα του αποτυχημένου και βάζει τη μάσκα με την ένδειξη «μέλος»… «Αποθέτει τον παλαιόν άνθρωπον και ενδύεται τον νέον», ως μέλος πλέον της οργάνωσης και του κόμματος.
Ο διεθνιστής εκφράζει την άρνηση και το ψεύδος εξάπαντος. Ουδαμού καταφάσκει και δεν έχει θέση καμμιά. Δεν έχει θέση ούτε καν στον κόσμο, από τον οποίο αισθάνεται αποκομμένος και αποσυνδεμένος. Γι’ αυτό και χαρίζεται «ψυχή τε και σώματι» στην εξουσία… Εξυπακούεται, οτι ούτε αναγνωρίζει ούτε και επιθυμεί κάποια μορφή ελευθερίας, πέραν της ελευθερίας να μισεί , να ψευδολογεί, να προδίδει, να καταπιέζει και να καταστρέφει τα πάντα, κρυμμένος πάντοτε μέσα στην ανωνυμία της μάζας, μέσα στα πολύμορφα πολυσχιδή και πολυποίκιλα οργανωτικά σχήματα της διεθνούς εξουσίας…
Ο τύπος μας αυτός είναι φανατικός χωρίς άλλο. Με φανατισμό υπηρετεί τον «ιερό του σκοπό», που αποσκοπεί στην εκδίκηση της ανθρωπότητας, στην καταστροφή των πολιτισμών των εθνών και στην εγκαθίδρυση μιας «νέας τάξεως πραγμάτων», ενός «άλλου κόσμου»… Προκειμένου να επιτευχθεί «ο ιερός σκοπός του», ο διεθνιστής μετέρχεται όλους τους τρόπους και τις μεθόδους που έχει διδαχθεί μέσα στην οργάνωση. Επικρίνει ιδέες και θεσμούς, συκοφαντεί πρόσωπα και πράγματα, καταστρέφει έργα τέχνης και δημόσια κτίτρια, ενώ παράλληλα ενοχοποιεί τους πολιτικούς του αντιπάλους , τους οποίους χαρακτηριζει αντιδραστικά και αντιλαϊκά στοιχεία ή πολιτιστικά απολιθώματα!
Στόχος του διεθνιστή είναι το έθνος βέβαια και τα δημιουργήματά του. Η έννοια του έθνους βάλλεται ως αναχρονιστική και ρατσιστική, η εθνική γλώσσα ως πεζή και κακόγουστη, η εθνική παιδεία ως αντιδραστική και αψυχολόγητη, η εθνική λογοτεχνία και τέχνη ως ξεπερασμένης νοτροπίας κ.ο.κ. Αντί αυτών πλασάρει και προωθεί τα πολιτιστικά υποπροϊόντα του κοσμοπολιτισμού, τις αμφιβόλου ποιότητος αντιλήψεις της λογοκρατίας, που δεν ανήκουν ούτε προέρχονται από κανένα έθνος, αλλά έχουν κατασκευασθεί στα εργαστήρια της διεθνούς εξουσίας με σκοπό τον αποπροσανατολισμό των ανθρώπων και τη νέκρωση των ιδεών.
Ο διεθνιστής είναι ξενομανής και ξενολάτρης. Δεν χάνει την ευκαιρία να εκφράζει τον θαυμασμο του για την οικονομική και τεχνολογική εξέλιξη των άλλων λαών και να εξυμνεί το υψηλό βιοτικό του επίπεδο-κατακτήσεις που επέτυχαν χάρη στην ικανότητά τους να προσαρμόζονται στο πνεύμα της εποχής, όπως διατείνεται, πράγμα που ουδόλως ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και που το γνωρίζει πολύ καλά! Είναι όμως ένας τρόπος να περάσει στους αδαείς ή στους πιθανώς…«πικραμένους» τα μηνύματά του, να ωραιοποιήσει την «ιδεολογία» του και να υποβιβάσει ή να μηδενίσει το έθνος και τις εθνικές ιδεολογίες και πολιτισμούς.
Ο τύπος μας αυτός, υποκρίνεται φαρισαϊκά, πως εργάζεται και αγωνιά για το μέλλον: για το μέλλον των παιδιών μας και για ένα καλύτερο αύριο. Ψεύδεται ωστόσο ασύστολα και συνειδητά. Γνωρίζει πολύ καλά, ότι γκρεμίζοντας το φυσικό εθνικό πολιτισμό, συκοφαντώντας τους θεσμούς, τις αξίες και τις παραδόσεις, καλλιεργώντας τη χαλάρωση των ηθών και την κακή πίστη, δεν χτίζει κανένα καλύτερο αύριο, αλλά απεργάζεται τη δουλεία και την καταστροφή της ανθρωπότητας. Η επιθυμία του είναι φανερή, όπως λέει και ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Πωλ Σάτρ: «θέλει να κατασκευάσει έναν κόσμο που τον αγνοεί και που δεν θα τον αναγνωρίζει όταν θα τον έχει πλάσει. Θέλει να οδηγήσει τους ανθρώπους στη «γη της επαγγελίας», ενώ ο ίδιος θα μείνει στο κατώφλι για να απολαύσει το θέαμα του χαμού τους!»
Ο διεθνιστής εργάζεται για λογαριασμό της διεθνούς εξουσίας του διεθνούς κατεστημένου και του ιμπεριαλισμού, κι ας υποδύεται τον άσπονδο εχθρό τους. Απόδειξη ότι η λογοκρατία τον αγκαλιάζει και τον προωθεί καταλλήλως, διότι αποτελεί τον καλύτερο προπαγανδιστή των σκοτεινών και ανελεύθερων δογμάτων της σε όλους τους χώρους: πολιτικά κόμματα, συνδικαλισμός, παιδεία, θρησκεία, διοίκηση κ.ο.κ. Ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα ή θέση του τύπου μας αυτού είναι πολύ «ανεβασμένη», αφού ο κρατικός μηχανισμός κατά ένα μεγάλο μέρος είναι κατειλημμένος από δαύτους. Δεν είναι περίεργο λοιπόν, ότι η κρατική μηχανή λειτουργεί κατά τρόπο ανεξέλεγκτο και δεν είναι καθόλου περίεργο που σαν μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδος και του ελληνικού έθνους θεωρείται αυτός τούτος ο κρατικός μηχανισμός!
Ο τύπος μας αυτός υποδύεται τον κοσμοπολίτη, τον οποίο αδίκως προσπαθεί να συνταυτίσει με την ελληνική- ανθρωπιστική ιδέα της οικουμενικότητας, η οποία στηρίζεται στην αρμονική συνύπαρξη και συνεργασία όλων των εθνών, στον αλληλοσεβασμό και την προώθηση όλων των εθνικών πολιτισμών και στην διατήρηση των φυλετικών και εθνικών ιδιαιτεροτήτων, πράγματα εντελώς απαράδεκτα για τον ολοκληρωτικό διεθνισμό.
Ο διεθνιστής βρίσκεται σε πλήρη και διαρκή σύγκρουση με τη φύση, την αλήθεια, την ελευθερία και την αρετή γενικώς, μια λέξη άγνωστη και ακατανόητη για τα «ενεργούμενα» του εξουσιασμού. Άρα διάκειται εχθρικά και προς την Ελλάδα, τη μητέρα κάθε «Μεγάλου, Ωραίου και Αληθινού», τη μήτρα όλων των μεγάλων ιδεών και αντιλήψεων. Γι’αυτό και με περίσσια ευχαρίστηση απεργάζεται την καταστροφή της!..
Ο συγγραφέας είναι σε θέση να εκθέσει τα γεγονότα και τα στοιχεία του και να παρουσιάσει το παραπάνω άτομο, το οποίο χαρακτηρίζει «Αν-Εθνικιστή» και του οποίου προσάπτει ανικανότητα στο ν' αποδεχθεί την εθνική υπόσταση των κοινωνιών.
Το πως, άτομα με τα ψυχολογικά προβλήματα και αδυναμίες, όπως αυτά περιγράφονται από τον συγγραφέα, φτάνουν στο σημείο να ενεργούν ως μέλη σε ομάδες με στόχο τους να πλήξουν τις φυλετικές βάσεις μιας κοινωνίας, είναι ένα άλλο πολυπλοκότερο ζήτημα.
Εϊναι το Έθνος-κράτος δημιούργημα του συστήματος των εθνικών επαναστάσεων που επιβλήθηκε από τους κυρίαρχους της Ευρώπης Αγγλοσάξονες τον δέκατο ένατο αιώνα; Αυτό είναι ένα ερώτημα που θέτουμε, ώστε να διαπιστώσουμε αν η ένταξή μας σε κοινωνίες-Κράτη-'Εθνη ήταν ομαλή και κατά πόσο είναι συμφέρουσα για το έθνος. Ο άνθρωπος που μπορεί να προοδεύσει και να επιτύχει την αυτογνωσία, μπορεί να ζήσει με ευδαιμονία σε αυτά τα πλαίσια;
Γνωρίζουμε ήδη πως η κοινωνία των Ελλήνων του ελεύθερου πνεύματος, στηριζόταν στην φυλετική διαφορετικότητα και αναγνώριζε σαφώς το έθνος των Ελλήνων με το διαχρονικό «πας μη Έλλην βάρβαρος».
Το πως, άτομα με τα ψυχολογικά προβλήματα και αδυναμίες, όπως αυτά περιγράφονται από τον συγγραφέα, φτάνουν στο σημείο να ενεργούν ως μέλη σε ομάδες με στόχο τους να πλήξουν τις φυλετικές βάσεις μιας κοινωνίας, είναι ένα άλλο πολυπλοκότερο ζήτημα.
Εϊναι το Έθνος-κράτος δημιούργημα του συστήματος των εθνικών επαναστάσεων που επιβλήθηκε από τους κυρίαρχους της Ευρώπης Αγγλοσάξονες τον δέκατο ένατο αιώνα; Αυτό είναι ένα ερώτημα που θέτουμε, ώστε να διαπιστώσουμε αν η ένταξή μας σε κοινωνίες-Κράτη-'Εθνη ήταν ομαλή και κατά πόσο είναι συμφέρουσα για το έθνος. Ο άνθρωπος που μπορεί να προοδεύσει και να επιτύχει την αυτογνωσία, μπορεί να ζήσει με ευδαιμονία σε αυτά τα πλαίσια;
Γνωρίζουμε ήδη πως η κοινωνία των Ελλήνων του ελεύθερου πνεύματος, στηριζόταν στην φυλετική διαφορετικότητα και αναγνώριζε σαφώς το έθνος των Ελλήνων με το διαχρονικό «πας μη Έλλην βάρβαρος».