Σ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ
4Μηνύματα
Πέμ 13/03/2008 22:0Πρώτο μήνυμα
Τετ 12/03/2008 14:0Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Λυπᾶμαι, ἀλλὰ πάλι δὲν τὸ ἔπιασες. Ὁ (ἀκριβολόγος) Ὅμηρος ἀναφέρεται σὲ χρόνο καὶ τόπο βάσῃ συγκεκριμένων μέτρων καὶ σταθμῶν. Ὄταν θέλει νὰ σοῦ πῆ γιὰ ἀπόσταση σοῦ λέει π.χ. τόσο ὅσο κάνει ἕνα πλοῖο μὲ οὔριο ἄνεμο νὰ τὴν διανύση, ἤ σὲ «προσανατολίζει». Ἄρα τὸ βορρᾶς-νότος εἶναι ἀριστερὰ-δεξιά (σὲ σχέση μὲ τὸν ἥλιο). Μὲ τὶς πύλες στοὺς τροπικοὺς δὲν εἶμαι εἰδικὸς καὶ δὲν μπορῶ νὰ σοῦ ἀπαντήσω ἀφοῦ δὲν ἔχω κάποιοες σοβαρὲς ἐνδείξεις, παρὰ εἰκασίες. Πάντως στὸ θέμα μὲ τὶς πύλες οἱ άρχαῖοι ἀναφερόντουσαν στὴν ὁδὸ μὲσῳ τῆς ὁποίας μπορεῖ κάποιος νὰ περάση ἀπὸ τὸν αἰσθητὸ κόσμο στὸν νοητό. Καὶ φυσικὰ ὁ δρόμος αὐτὸς ἦταν ἡ «διανόηση» (Πυθαγόρειοι). Βέβαια οἱ διάφοροι μελετητὲς ἔκαναν τὸ λάθος νὰ τὸ δοῦν ἀλλοιῶς (γνώμη μου).
Φυσικὰ ὁ Ἄδης ἦταν καὶ ὁ Διόνυσος ἁλλὰ ὁ Ἄδης ἦταν καὶ ἀδερφὸς τοῦ Δία. Ἀλλὰ ὁ Φάνης ὁ Πρωτόγονος ἤ Μῆτις ἤ Ἠρικεπαῖος ἤ Ἔρως ἤ Διόνυσος, ὀνομαζόταν καὶ Ζεὺς πανόπτης (Πρόκλος). Ἄρα ἔχουμε «Ἀπόλλων»-«Διόνυσος-Ἄδης». Δυισμός, λοιπόν. Καὶ ὅταν λέω Ζεὺς-Δίας δὲν ἐννοῶ πρόσωπα, θεοὺς, ἤ ὅπως θὲς νὰ τὸ πῆς, ἀλλὰ λέξεις μὲ τὴν ἑτυμολογική τους ἔννοια. Ἔνωση (Ζεὺς)-διαίρεση (Δίας). Καὶ παραπέρα, ἐκδίπλωση καὶ ἀναδίπλωση, διότι μετὰ τὸ Big Bang (οὐάου!) θὰ ἔρθη ἡ συρρίκνωση-ἀναδίπλωση καὶ μετὰ πάλι ἡ έκδίπλωση καὶ μετὰ πάλι τὸ θεϊκὸ Big Bang, σὰν ἕνας ἴαμβος ἀτέρμων, «λόγῳ τῆς Φιλότητος καὶ τοῦ Νείκους».
Ἄρα, ἄτοπο γιὰ μένα ἡ τοποθέτηση τών στίχων γιὰ τὶς πύλες τοῦ Νυμφαίου σχετικὰ μὲ πύλες διάφορες τῶν πνευματικῶν, ἐκτὸς τοῦ ὅτι στὰ πάντα ὑπάρχει δυισμός, συνεπῶς κάτι τὸ ἴδιο θὰ τρέχη καὶ μὲ τὶς πύλες σου.
Φυσικὰ ὁ Ἄδης ἦταν καὶ ὁ Διόνυσος ἁλλὰ ὁ Ἄδης ἦταν καὶ ἀδερφὸς τοῦ Δία. Ἀλλὰ ὁ Φάνης ὁ Πρωτόγονος ἤ Μῆτις ἤ Ἠρικεπαῖος ἤ Ἔρως ἤ Διόνυσος, ὀνομαζόταν καὶ Ζεὺς πανόπτης (Πρόκλος). Ἄρα ἔχουμε «Ἀπόλλων»-«Διόνυσος-Ἄδης». Δυισμός, λοιπόν. Καὶ ὅταν λέω Ζεὺς-Δίας δὲν ἐννοῶ πρόσωπα, θεοὺς, ἤ ὅπως θὲς νὰ τὸ πῆς, ἀλλὰ λέξεις μὲ τὴν ἑτυμολογική τους ἔννοια. Ἔνωση (Ζεὺς)-διαίρεση (Δίας). Καὶ παραπέρα, ἐκδίπλωση καὶ ἀναδίπλωση, διότι μετὰ τὸ Big Bang (οὐάου!) θὰ ἔρθη ἡ συρρίκνωση-ἀναδίπλωση καὶ μετὰ πάλι ἡ έκδίπλωση καὶ μετὰ πάλι τὸ θεϊκὸ Big Bang, σὰν ἕνας ἴαμβος ἀτέρμων, «λόγῳ τῆς Φιλότητος καὶ τοῦ Νείκους».
Ἄρα, ἄτοπο γιὰ μένα ἡ τοποθέτηση τών στίχων γιὰ τὶς πύλες τοῦ Νυμφαίου σχετικὰ μὲ πύλες διάφορες τῶν πνευματικῶν, ἐκτὸς τοῦ ὅτι στὰ πάντα ὑπάρχει δυισμός, συνεπῶς κάτι τὸ ἴδιο θὰ τρέχη καὶ μὲ τὶς πύλες σου.
ἐπάμεροι· τί δέ τις; τί δ᾿ οὔ τις; σκιᾶς ὄναρ ἄνθρωπος.
ἀλλ᾿ ὅταν αἴγλα διόσδοτος ἔλθῃ, λαμπρὸν φέγγος ἔπεστιν ἀνδρῶν καὶ μείλιχος αἰών.
ἀλλ᾿ ὅταν αἴγλα διόσδοτος ἔλθῃ, λαμπρὸν φέγγος ἔπεστιν ἀνδρῶν καὶ μείλιχος αἰών.
Λοιπὸν Παναγιώτη, δὲν τὸ ἔπιασες! Ὅλα μὰ ὅλα (τὰ μεταφυσικὰ κυρίως) στηρίζονται στὴν ἀνατολή: προσανατολισμὸς νεκρῶν, ναῶν (πλὴν Ἀπόλλωνος), ζωδιακὸς κύκλος κ.α. Δίοτι ἡ άνατολὴ εἶναι δεδομένη (ὅπως καὶ ἡ δύση βεβαίως, μόνο ποὺ αὐτὴ ἔρχεται μὲ τὸ τέλος τοῦ φωτός, καὶ χάνεται ἡ δυνατότητα περαιτέρῳ παρατήρησης).
Ὅσο γιὰ τὸν Διθύραμβο (ἐκ λεξικοῦ Παπύρου):
Διθύραμβος
ο (Α διθύραμβος)· 1. είδος τής χορικής ποίησης με ενθουσιαστικό τόνο που καλλιέργησαν πρώτοι οι Δωριείς προς τιμήν τού Διόνυσου ή και τού Απόλλωνος· 2. πομπώδες ύφος λόγου, υπερβολικός έπαινος· || (αρχ.) όνομα τού Διονύσου.
[ΕΤΥΜΟΛ. Πρόκειται πιθ. για προελληνική δάνεια λ., η οποία τόσο στη μορφή όσο και στη σημασία παρουσιάζει ομοιότητα με τα θρίαμβος και ίαμβος. Υποστηρίχτηκε ότι το β' συνθετικό τής λ. συνδέεται με αρχ. ινδ. aňga- «μέλος» και ότι πρόκειται, αντιθέτως, για ΙE λ., η οποία εισήχθη στην Αιγαιακή].
ίαμβος
ο (Α ἴαμβος)· ποίημα που αποτελείται από ιάμβους, που έχει σκωπτικό και υβριστικό χαρακτήρα· || (νεοελλ.) μετρικός πόδας που αποτελείται από δύο συλλαβές, μία άτονη και μία τονιζόμενη· || (αρχ.) 1. μετρικός πόδας που αποτελείται από δύο συλλαβές, μία βραχεία και μία μακρά (υ-) («εἰς βραχύ τε καὶ μακρὸν γιγνόμενον, καί,... ἴαμβον... ὠνόμαζε», Πλάτ.)· 2. ο ιαμβικός στίχος· 3. (για πρόσ.) αυτός που σατιρίζεται· 4. είδος αυτοσχέδιων δραματικών ρήσεων οι οποίες απαγγέλλονταν από τους αυτοκαβδάλους*, οι οποίοι αργότερα ονομάστηκαν και οι ίδιοι ίαμβοι.
[ΕΤΥΜΟΛ. Ονομασία στίχου, μετρικού ποδός και λογοτεχνικού είδους. Η λ. είναι πιθ. προελληνικής προελεύσεως, όπως άλλωστε και οι τ. διθύραμβος*, θρίαμβος*, με τους οποίους ο ίαμβος παρουσιάζει ομοιότητα τόσο ως προς τη μορφή όσο και ως προς τη σημ. Κατ' άλλη άποψη, η λ. προέρχεται από το ἰά «κραυγή, φωνή».
ΠΑΡ. ιαμβείος, ιαμβικός· (αρχ.) ιαμβιάζω, ιαμβίζω, ιαμβίς, ιαμβύκη, ιαμβύλος, ιαμβώδης.
ΣΥΝΘ. (Α' συνθετικό) ιαμβογράφος, ιαμβοποιός· (αρχ.) ιαμβέλεγος, ιαμβοειδής, ιαμβόκροτος, ιαμβοφάγος· (μσν.) ιαμβανάπαιστος, ιαμβόπλοκος, ιαμβοπυρρίχιος, ιαμβοτριτεπίτριτος. (Β' συνθετικό) μελίαμβος, χορίαμβος· (αρχ.) διίαμβος, ελεγίαμβος, ηρωίαμβος, κλεψίαμβος, μιξίαμβος, μολοσσίαμβος, παρίαμβος, στιχίαμβος, τραγίαμβος, χωλίαμβος].
Βέβαια, ἡ ἑτυμολογία εἶναι λίγο παιδική. Νομίζω πὼς ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ «Δύο - Θῦρες - Ἴαμβος». Ὁ Ἴαμβος βεβαίως ἔχει σχέση μὲ τὸν Ἴακχο ἤ Βάκχο καὶ ὅλο μαζὶ μᾶς δείχνει τὴν διπλὴ φύση τοῦ Διονύσου: τὴν ἀνθρώπινη ἀρχικὰ καὶ τὴν θεϊκή του μετὰ τὴν ἀνάστασή του. Καὶ τέλος ὁ Διθύραμβος μᾶς παραπέμπει στὴν διαρκῶς ἐπαναλαμβανόμενη ἁλυσίδα γεννήσεων-θανάτων. Ἕνας ἀτέρμων κύκλος μπὲς-βγὲς στὴν ζωή.
Ἄρα σαφῶς φτάνουμε στὸν λεγόμενο δυισμό. Τὰ πάντα ὑπάρχουν σὲ διπλὴ μορφὴ: Ζεύς-Δίας, Ἀπόλλων-Διόνυσος, γέννησις-θάνατος, θύρα είσόδου-θύρα ἐξόδου. Ὅλα πλήν τοῦ Ἑνός! Διότι στὸν Ἔν ὑπάρχουν τὰ πάντα (Ὀρφέας, Ἡράκλειτος, Πυθαγόρας, Πλάτων, κ.ο.κ.).
Τῶρα, ἄν θὲς νὰ τὸ περάσης αὐτὸ σὲ αὐτὰ ποὺ θὲς νὰ ἀκούσης, κάθε δίαυλος (σκουλικότρυπα) ἔχει δυὸ θῦρες-τρύπες: εἴσοδος καὶ ἔξοδος. Ἄν πᾶς ἀπὸ τὴν ἀνάποδη χάθηκες στὴν κυριολεξία.
Ὅσο γιὰ τὸν Διθύραμβο (ἐκ λεξικοῦ Παπύρου):
Διθύραμβος
ο (Α διθύραμβος)· 1. είδος τής χορικής ποίησης με ενθουσιαστικό τόνο που καλλιέργησαν πρώτοι οι Δωριείς προς τιμήν τού Διόνυσου ή και τού Απόλλωνος· 2. πομπώδες ύφος λόγου, υπερβολικός έπαινος· || (αρχ.) όνομα τού Διονύσου.
[ΕΤΥΜΟΛ. Πρόκειται πιθ. για προελληνική δάνεια λ., η οποία τόσο στη μορφή όσο και στη σημασία παρουσιάζει ομοιότητα με τα θρίαμβος και ίαμβος. Υποστηρίχτηκε ότι το β' συνθετικό τής λ. συνδέεται με αρχ. ινδ. aňga- «μέλος» και ότι πρόκειται, αντιθέτως, για ΙE λ., η οποία εισήχθη στην Αιγαιακή].
ίαμβος
ο (Α ἴαμβος)· ποίημα που αποτελείται από ιάμβους, που έχει σκωπτικό και υβριστικό χαρακτήρα· || (νεοελλ.) μετρικός πόδας που αποτελείται από δύο συλλαβές, μία άτονη και μία τονιζόμενη· || (αρχ.) 1. μετρικός πόδας που αποτελείται από δύο συλλαβές, μία βραχεία και μία μακρά (υ-) («εἰς βραχύ τε καὶ μακρὸν γιγνόμενον, καί,... ἴαμβον... ὠνόμαζε», Πλάτ.)· 2. ο ιαμβικός στίχος· 3. (για πρόσ.) αυτός που σατιρίζεται· 4. είδος αυτοσχέδιων δραματικών ρήσεων οι οποίες απαγγέλλονταν από τους αυτοκαβδάλους*, οι οποίοι αργότερα ονομάστηκαν και οι ίδιοι ίαμβοι.
[ΕΤΥΜΟΛ. Ονομασία στίχου, μετρικού ποδός και λογοτεχνικού είδους. Η λ. είναι πιθ. προελληνικής προελεύσεως, όπως άλλωστε και οι τ. διθύραμβος*, θρίαμβος*, με τους οποίους ο ίαμβος παρουσιάζει ομοιότητα τόσο ως προς τη μορφή όσο και ως προς τη σημ. Κατ' άλλη άποψη, η λ. προέρχεται από το ἰά «κραυγή, φωνή».
ΠΑΡ. ιαμβείος, ιαμβικός· (αρχ.) ιαμβιάζω, ιαμβίζω, ιαμβίς, ιαμβύκη, ιαμβύλος, ιαμβώδης.
ΣΥΝΘ. (Α' συνθετικό) ιαμβογράφος, ιαμβοποιός· (αρχ.) ιαμβέλεγος, ιαμβοειδής, ιαμβόκροτος, ιαμβοφάγος· (μσν.) ιαμβανάπαιστος, ιαμβόπλοκος, ιαμβοπυρρίχιος, ιαμβοτριτεπίτριτος. (Β' συνθετικό) μελίαμβος, χορίαμβος· (αρχ.) διίαμβος, ελεγίαμβος, ηρωίαμβος, κλεψίαμβος, μιξίαμβος, μολοσσίαμβος, παρίαμβος, στιχίαμβος, τραγίαμβος, χωλίαμβος].
Βέβαια, ἡ ἑτυμολογία εἶναι λίγο παιδική. Νομίζω πὼς ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ «Δύο - Θῦρες - Ἴαμβος». Ὁ Ἴαμβος βεβαίως ἔχει σχέση μὲ τὸν Ἴακχο ἤ Βάκχο καὶ ὅλο μαζὶ μᾶς δείχνει τὴν διπλὴ φύση τοῦ Διονύσου: τὴν ἀνθρώπινη ἀρχικὰ καὶ τὴν θεϊκή του μετὰ τὴν ἀνάστασή του. Καὶ τέλος ὁ Διθύραμβος μᾶς παραπέμπει στὴν διαρκῶς ἐπαναλαμβανόμενη ἁλυσίδα γεννήσεων-θανάτων. Ἕνας ἀτέρμων κύκλος μπὲς-βγὲς στὴν ζωή.
Ἄρα σαφῶς φτάνουμε στὸν λεγόμενο δυισμό. Τὰ πάντα ὑπάρχουν σὲ διπλὴ μορφὴ: Ζεύς-Δίας, Ἀπόλλων-Διόνυσος, γέννησις-θάνατος, θύρα είσόδου-θύρα ἐξόδου. Ὅλα πλήν τοῦ Ἑνός! Διότι στὸν Ἔν ὑπάρχουν τὰ πάντα (Ὀρφέας, Ἡράκλειτος, Πυθαγόρας, Πλάτων, κ.ο.κ.).
Τῶρα, ἄν θὲς νὰ τὸ περάσης αὐτὸ σὲ αὐτὰ ποὺ θὲς νὰ ἀκούσης, κάθε δίαυλος (σκουλικότρυπα) ἔχει δυὸ θῦρες-τρύπες: εἴσοδος καὶ ἔξοδος. Ἄν πᾶς ἀπὸ τὴν ἀνάποδη χάθηκες στὴν κυριολεξία.
ἐπάμεροι· τί δέ τις; τί δ᾿ οὔ τις; σκιᾶς ὄναρ ἄνθρωπος.
ἀλλ᾿ ὅταν αἴγλα διόσδοτος ἔλθῃ, λαμπρὸν φέγγος ἔπεστιν ἀνδρῶν καὶ μείλιχος αἰών.
ἀλλ᾿ ὅταν αἴγλα διόσδοτος ἔλθῃ, λαμπρὸν φέγγος ἔπεστιν ἀνδρῶν καὶ μείλιχος αἰών.
Πρὸς ἀποφυγὴν οἱασδήποτε παρεξηγήσεως σχετικὰ μὲ τὶς πύλες τοῦ Ὁμήρου γιὰ τὸ Νυμφαῖο ἄντρο:
Κοιτώντας ἀνατολικὰ ὁ νότος εἶναι στὰ δεξιὰ (ἡ πύλη τῶν θεῶν) καὶ ὁ βορᾶς στὰ ἀριστερά (ἡ πύλη τῶν θνητῶν). Στὰ Ὀρφικὰ πρέπει νὰ κινηθῆ ὁ θανὼν στὸ δεξιὸ μονοπάτι ὥστε νὰ συναντήση τὴν πηγὴ τῆς μνημοσύνης καὶ νὰ πιῆ ἀπὸ τὸ νερό της ὥστε νὰ θυμιθῆ (;) καὶ νὰ φτάση στὴν θέωση. Καμιὰ σχέση πιστεύω μὲ ὁποιαδήποτε πύλη (ἀστρικῆς ἤ συναφῆς). Ὁ Ὅμηρος βέβαια στὸ συγκεκριμένο ἀπόσπασμα ἀναφέρεται στὸ λιμάνι τοῦ Φόρκυνος (καλὸ θὰ ἦταν νὰ διαβάση κανεὶς τὸ βιβλίο τοῦ Παξινοῦ «Ἠ Πατρίδα τοῦ Ὀδυσσέα ἀποκαλύπτεται») ἄσχετο μὲ τὰ Ὀρφικὰ, βλέπουμε ὅμως τὴν σχέση άριστερὰ-δεξιά, ὅπως καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα σημεῖα τῆς Ἑλληνικῆς παράδοσης (ὅπως τὸ δίλημμα τοῦ Ἡρακλῆ: Ἀρετὴ-Κακία).
αὐτὰρ ἐπὶ κρατὸς λιμένος τανύφυλλος ἐλαίη,
ἀγχθόθι δ᾿ αὐτῆς ἄντρον ἐπήρατον ἠεροειδές,
ἱρὸν Νυμφάων, αἱ Νηϊάδες καλέονται.
ἐν δὲ κρητῆρές τε καὶ ἀμφιφορῆες ἔασι
λάϊνοι· ἔνθα δ᾿ ἔπειτα τιθαιβώσουσι μέλισσαι.
ἐν δ᾿ ἱστοὶ λίθεοι περιμήκεες, ἔνθα τε Νύμφαι
φάρε᾿ ὑφαίνουσιν ἁλιπόρφυρα, θαῦμα ἰδέσθαι·
ἐν δ᾿ ὕδατ᾿ ἀενάοντα. δύω δέ τέ οἱ θύραι εἰσίν,
αἱ μὲν πρὸς βορέαο καταιβαταὶ ἀνθρώποισιν,
αἱ δ᾿ αὖ πρὸς νότου εἰσὶ θεώτεραι· οὐδέ τι κείνῃ
ἄνδρες ἐσέρχονται, ἀλλ᾿ άθανάτων ὁδός ἐστίν.
(Ὀσυσσείας ν 102-112)
Ὅσο γιὰ τὶς πύλες τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὶς Ὦρες τίποτα δὲν εἶναι καλλίτερο ἀπὸ τὴν παράθεση τοῦ πραγματικοῦ ἀποσπάσματος τοῦ Ὁμήρου:
Ἥρη δὲ μάστιγι θοῶς ἐπεμαίετ᾿ ἄρ᾿ ἵππους·
αὐτόματοι δὲ πύλαι μύκον οὐρανοῦ ἅς ἔχον Ὧραι,
τῇς ἐπιτέτραπται μέγας οὐρανὸς Οὔλυμπός τε
ἠμὲν ἀνακλῖναι πυκινὸς νέφος ἠδ᾿ ἐπιθεῖναι.
('Ιλιάδος Ε 748-751)
Ἄν αὐτὸ δὲν εἶναι ἐπιστημονικὴ φαντασία τότε κάτι λέει. Διαλέξτε!
Κοιτώντας ἀνατολικὰ ὁ νότος εἶναι στὰ δεξιὰ (ἡ πύλη τῶν θεῶν) καὶ ὁ βορᾶς στὰ ἀριστερά (ἡ πύλη τῶν θνητῶν). Στὰ Ὀρφικὰ πρέπει νὰ κινηθῆ ὁ θανὼν στὸ δεξιὸ μονοπάτι ὥστε νὰ συναντήση τὴν πηγὴ τῆς μνημοσύνης καὶ νὰ πιῆ ἀπὸ τὸ νερό της ὥστε νὰ θυμιθῆ (;) καὶ νὰ φτάση στὴν θέωση. Καμιὰ σχέση πιστεύω μὲ ὁποιαδήποτε πύλη (ἀστρικῆς ἤ συναφῆς). Ὁ Ὅμηρος βέβαια στὸ συγκεκριμένο ἀπόσπασμα ἀναφέρεται στὸ λιμάνι τοῦ Φόρκυνος (καλὸ θὰ ἦταν νὰ διαβάση κανεὶς τὸ βιβλίο τοῦ Παξινοῦ «Ἠ Πατρίδα τοῦ Ὀδυσσέα ἀποκαλύπτεται») ἄσχετο μὲ τὰ Ὀρφικὰ, βλέπουμε ὅμως τὴν σχέση άριστερὰ-δεξιά, ὅπως καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα σημεῖα τῆς Ἑλληνικῆς παράδοσης (ὅπως τὸ δίλημμα τοῦ Ἡρακλῆ: Ἀρετὴ-Κακία).
αὐτὰρ ἐπὶ κρατὸς λιμένος τανύφυλλος ἐλαίη,
ἀγχθόθι δ᾿ αὐτῆς ἄντρον ἐπήρατον ἠεροειδές,
ἱρὸν Νυμφάων, αἱ Νηϊάδες καλέονται.
ἐν δὲ κρητῆρές τε καὶ ἀμφιφορῆες ἔασι
λάϊνοι· ἔνθα δ᾿ ἔπειτα τιθαιβώσουσι μέλισσαι.
ἐν δ᾿ ἱστοὶ λίθεοι περιμήκεες, ἔνθα τε Νύμφαι
φάρε᾿ ὑφαίνουσιν ἁλιπόρφυρα, θαῦμα ἰδέσθαι·
ἐν δ᾿ ὕδατ᾿ ἀενάοντα. δύω δέ τέ οἱ θύραι εἰσίν,
αἱ μὲν πρὸς βορέαο καταιβαταὶ ἀνθρώποισιν,
αἱ δ᾿ αὖ πρὸς νότου εἰσὶ θεώτεραι· οὐδέ τι κείνῃ
ἄνδρες ἐσέρχονται, ἀλλ᾿ άθανάτων ὁδός ἐστίν.
(Ὀσυσσείας ν 102-112)
Ὅσο γιὰ τὶς πύλες τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὶς Ὦρες τίποτα δὲν εἶναι καλλίτερο ἀπὸ τὴν παράθεση τοῦ πραγματικοῦ ἀποσπάσματος τοῦ Ὁμήρου:
Ἥρη δὲ μάστιγι θοῶς ἐπεμαίετ᾿ ἄρ᾿ ἵππους·
αὐτόματοι δὲ πύλαι μύκον οὐρανοῦ ἅς ἔχον Ὧραι,
τῇς ἐπιτέτραπται μέγας οὐρανὸς Οὔλυμπός τε
ἠμὲν ἀνακλῖναι πυκινὸς νέφος ἠδ᾿ ἐπιθεῖναι.
('Ιλιάδος Ε 748-751)
Ἄν αὐτὸ δὲν εἶναι ἐπιστημονικὴ φαντασία τότε κάτι λέει. Διαλέξτε!
ἐπάμεροι· τί δέ τις; τί δ᾿ οὔ τις; σκιᾶς ὄναρ ἄνθρωπος.
ἀλλ᾿ ὅταν αἴγλα διόσδοτος ἔλθῃ, λαμπρὸν φέγγος ἔπεστιν ἀνδρῶν καὶ μείλιχος αἰών.
ἀλλ᾿ ὅταν αἴγλα διόσδοτος ἔλθῃ, λαμπρὸν φέγγος ἔπεστιν ἀνδρῶν καὶ μείλιχος αἰών.
Ἐδῶ καὶ ἀρκετὸ καιρὸ γίνεται λόγος γιὰ δῆθεν ἐνδείξεις γιὰ τὴν Ὁμηρικὴ Ἰθάκη στὴν χερσόνησο Παλίκη τῆς Κεφαλονιᾶς. Εἶμαι, ὅμως, πεπεισμένος, πὼς ἡ Ἰθάκη βρισκόταν στὴν χερσόνησο τῆς Πλαγιᾶς, σύμφωνα μὲ τὸ βιβλίο τοῦ Γεώργιου Παξινοῦ «Ἡ πατρίδα τοῦ Ὀδυσσέα ἀποκαλύπτεται!» καὶ ἀπ᾿ τὸ ὁποῖο εἶναι δανεισμένος ὁ τίτλος τοῦ παρόντος θέματος. Ἀποφάσισα, λοιπόν, νὰ ἀνοίξω τὸ παρόν θέμα ὦστε νὰ κάνω γνωστὴ τὴν ἐκδοχὴ αὐτή, ποὺ ὅπως προεῖπα τὴν ἐνστερνίζομαι ἀπόλυτα. Παράλληλα, ἐπισυνάπτω ἕνα ἀρχεῖο kmz (συμπιεσμένο σὲ μορφὴ zip) ποὺ μπορεῖτε νὰ ἀνοίξετε μὲ τὸ γνωστὸ GoogleEarth http://earth.google.com/, στὸ ὁποῖο ἔχω σημειώσει ὅλα τὰ βασικὰ στοιχεῖα μὲ τὶς ἀποδείξεις ποὺ θέτουν τὸ ἐν λόγῳ μέρος ὠς τὴν Ἰθάκη.
Τέλος θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὸν κύριο Φουράκη νὰ λάβει ὑπ᾿ ὄψιν του σοβαρὰ τὰ δεδομένα αὐτὰ καὶ μὲ τὴν δύναμή του ὠς ἐπιφανοῦς πιὰ Ἑλληνος νὰ γίνη γνωστότερο τὸ θέμα αὐτό.
Εύχαριστῶ
Τέλος θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὸν κύριο Φουράκη νὰ λάβει ὑπ᾿ ὄψιν του σοβαρὰ τὰ δεδομένα αὐτὰ καὶ μὲ τὴν δύναμή του ὠς ἐπιφανοῦς πιὰ Ἑλληνος νὰ γίνη γνωστότερο τὸ θέμα αὐτό.
Εύχαριστῶ