- Περιφερειακό θέμα συζήτησης. Νοέμβριος 2006 - Απρίλιος 2007 - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
quote:amalia
Όπως επίσης έχουμε δηλώσει, μπορείς να ανοίξεις δεύτερο μέρος, δίνοντας προσοχή από τη δική σου την πλευρά (ως θεματοθέτης και συνεπώς ως συντονιστής της συζήτησης), να αποθαρρύνεις την καλλιέργεια μη δημιουργικών αντιπαραθέσεων.
Εάν ωστόσο υπάρξουν περιπτώσεις που σε φέρουν σε δύσκολη θέση, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μας, όπως γίνεται με όλα τα μέλη και για όλα τα θέματα.
Εκτός εάν είναι απλά μία εικόνα, που την είδες κάπου και σου άρεσε και σκέφτηκες να την βάλεις στο μήνυμά σου, ή ακόμα και ένα ωραίο cd που μας το προτείνεις για να το ακούσουμε.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση θα ήταν καλό να μας δηλώσεις σαφώς περί τίνος πρόκειται, καθώς στη δική μου απάντηση συνομίλησα μαζί σου και δε σου πέταξα κάτι που είχα στο μυαλό μου.
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
quote:amalia
jonniebegood εάν η παραπάνω εικόνα αποτελεί μία άποψη ή γνώμη σου επάνω στο κείμενο που έβαλες σε παράθεση, καλό θα ήταν να την πεις με σαφή τρόπο, ώστε να είναι κατανοητή.
μια εικονα 1000 λεξεις, αμαλια μου (και βάλε )
δεν ειναι η πρωτη φορα που απαντω με εικονα, αλλά ειναι η πρωτη φορα που μου ζητας να στην αποσυμβολισω
quote:Εκτός εάν είναι απλά μία εικόνα, που την είδες κάπου και σου άρεσε και σκέφτηκες να την βάλεις στο μήνυμά σου
δεν το εχω κανει ποτε αυτο - μονο στα τοπικ της κατηγοριας "εικονες"
οι εικονες που χρησιμοποιω εχουν νοημα και ειναι πληρεις απαντησεις ή ερωτησεις
και εφοσον εμπεριεχουν χιουμορ, χρειαζεται αντιληψη του χιουμορ για να τις κατανοησεις
αν δεν γελασες, δεν καταλαβες την απαντηση μου
quote:ή ακόμα και ένα ωραίο cd που μας το προτείνεις για να το ακούσουμε.
α, το σιντι ειναι Σπανιο και Απαιχτο!
να το ακουσετε ολοι!!!
εγω ομως το εβαλα σαν εικονα - ριχτης μια πιο προσεκτικη ματια, χωρις προκαταλειψεις για το χρωμα των πουα μου
το λεω αυτο γιατι δεν βλεπω να εχει φουγαρα
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Ούτε το τζέλλα δέλτα είναι ούτε φουγάρα έχει.
Άλλωστε, δεν είναι ανάγκη να σταθούμε τόσο στις λεπτομέρειες του πλοίου, όσο σ' αυτό που μπορεί η συγκεκριμένη εικόνα να μας πει...
Το πλοίο, αγαπητέ μου, είναι ο εαυτός μας κι η απέραντη θάλασσα είναι ολόκληρος ο κόσμος που βρίσκεται γύρω από εμάς κι απλώνεται μπροστά στα μάτια μας.
Η θάλασσα είναι γεμάτη πλοία, καθένα από τα οποία εκτελεί το δικό του ταξίδι σ' οποιοδήποτε γεωγραφικό μήκος και πλάτος κι αν βρίσκεται αυτό.
Στο ταξίδι αυτό το κάθε πλοίο είναι πολύ πιθανόν να συναντήσει πολλά άλλα πλοία που συνταξιδεύουν μαζί μ' αυτό.
Μερικά απ' αυτά περνούν από δίπλα του σχεδόν κάνοντας διακριτές ακόμη και τις πιο μικρές του λεπτομέρειες, άλλα περνούν από πιο μακριά κι ακούγεται μόνο το σφύριγμα τους κι άλλα περνούν από τόσο μακριά που ίσα που φαίνονται.
Η θάλασσα είναι κάτι το άγνωστο σ' εμάς, δεν ξέρεις αν θα αντιμετωπίσεις ήπιο καιρό και νηνεμία ή αν θα αντιμετωπίσεις φουρτούνες ικανές να κάνουν τον καπετάνιο να πιστέψει πως το πλοίο του βουλιάζει.
Στην καταιγίδα και την θαλασσοταραχή ο κάθε καπετάνιος ενδιαφέρεται να σώσει το δικό του πλοίο - πως θα γινόταν άλλωστε διαφορετικά?
Εκείνη την στιγμή όμως ξεχνάει οτι αυτή η φουρτούνα ταλαιπωρεί πολλά άλλα πλοία, τα κάνει να κλυδωνίζονται επικίνδυνα, να χορεύουν ανίσχυρα επάνω σε πελώρια κύματα, να χάνουν μερικά κατάρτια τους.
Άλλα χάνονται αφήνοντας πίσω τους ναυάγια και συντρίμμια ενώ άλλα κατορθώνουν να ξεπεράσουν την κακοκαιρία για να υποδεχθούν τον ήλιο και την ξαστεριά.
Έχοντας αυτή την εικόνα στο μυαλό μου προσπάθησα να την προσαρμόσω λίγο στα πλαίσια του παρόντος θέματος.
Κοιτάζοντας κάποιος από την αρχή σχεδόν έως τώρα θα συναντήσει μια διαρκή φουρτούνα, μια αναταραχή σε διάφορες εκφάνσεις της.
Πιο άγρια σε έξαρση, πιο ήπια σε άλλες στιγμές αλλά με την τάση να δυναμώνει και πάλι για να οδηγήσει το κάθε πλοίο, τον καθένα μας, να βιώνει μια ακόμη δοκιμασία που τον ταλαιπωρεί και τον εξαντλεί.
Και σ' αυτήν την δοκιμασία ο καθένας νιώθει μόνος, δίνοντας τον δικό του αγώνα την στιγμή που η δική του φουρτούνα ταλαιπωρεί τόσα πλοία ακόμα...
Στην ουσία αυτό γίνεται, αγαπητοί μου!
Μια διαρκής αναταραχή η οποία δεν καταλαγιάζει καθόλου.
Ρωτάμε, απαντάμε, ξαναρωτάμε μήπως πάρουμε μια άλλη απάντηση, θυμώνουμε, πικραινόμαστε, λυπόμαστε κάνοντας - άθελα μας ίσως - κι άλλους ανθρώπους να νιώσουν τα ίδια συναισθήματα κι όλα αυτά για ποιό λόγο?
Τον χάνουμε το λόγο...
Αντί να αφήσουμε πίσω μας την ταραχή μαθαίνοντας αυτά που έχει να μας δείξει και να ετοιμαστούμε να δούμε τον ήλιο, καταλήγουμε να δημιουργούμε εμείς την φουρτούνα και να κρύβουμε μόνοι μας τον ήλιο.
Την καλημέρα μου σε όλους!
quote:
Στην καταιγίδα και την θαλασσοταραχή ο κάθε καπετάνιος ενδιαφέρεται να σώσει το δικό του πλοίο - πως θα γινόταν άλλωστε διαφορετικά?
εδω ειναι το λαθος
ο σωστος καπετανιος προσπαθει να πει στους αλλους καπετανιους που υπαρχουν ξερες,πως θα περασει ποιο ευκολα το πλοιο απο την καταιγιδα,πως θα αποφυγει μια καταιγιδα,αν υπαρχουν συμπλυγαδες στην ρωτα του ποιου που συναντα και διαφορα αλλα και τωρα ειναι πολυ ποιο ευκολο γιατι υπαρχουν δορυφοροι,η χαρτογραφηση των ωκεανων εχει ολοκληρωθει και υπαρχει και η ραδιοεπικοινωνια
απλα καποιοι καπετανιοι επιμενουν να διαβαζουν χαρτες περασμενων αιωνων να πιστευουν οτι σε καποια μερια θα συναντισουν το τελος της γης και οταν οι αλλοι καπετανιοι τους λενε τι γινετε δεν τους πιστευουν
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Aπό την Φαντασίαν έως εις το Xαρτί. Eίναι δύσκολον πέρασμα,
είναι επικίνδυνος θάλασσα. H απόστασις φαίνεται μικρά
κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι,
και πόσον επιζήμιον ενίοτε δια τα πλοία τα οποία το επιχειρούν.
H πρώτη ζημία προέρχεται εκ της λίαν ευθραύστου φύσεως των
εμπορευμάτων τα οποία μεταφέρουν τα πλοία. Eις τας αγοράς της
Φαντασίας, τα πλείστα και τα καλύτερα πράγματα είναι κατασκευασμένα
από λεπτάς υάλους και κεράμους διαφανείς, και με όλην την προσοχήν
του κόσμου πολλά σπάνουν εις τον δρόμον, και πολλά σπάνουν όταν τα
αποβιβάζουν εις την ξηράν. Πάσα δε τοιαύτη ζημία είναι
ανεπανόρθωτος, διότι είναι έξω λόγου να γυρίση οπίσω το πλοίον και
να παραλάβη πράγματα ομοιόμορφα. Δεν υπάρχει πιθανότης να ευρεθή το
ίδιον κατάστημα το οποίον τα επώλει. Aι αγοραί της Φαντασίας έχουν
καταστήματα μεγάλα και πολυτελή, αλλ' όχι μακροχρονίου διαρκείας.
Aι συναλλαγαί των είναι βραχείαι, εκποιούν τα εμπορεύματά των
ταχέως, και διαλύουν αμέσως. Eίναι πολύ σπάνιον εν πλοίον
επανερχόμενον να εύρη τους αυτούς εξαγωγείς με τα αυτά είδη.
Mία άλλη ζημία προέρχεται εκ της χωρητικότητος των πλοίων.
Aναχωρούν από τους λιμένας των ευμαρών ηπείρων καταφορτωμένα,
και έπειτα όταν ευρεθούν εις την ανοικτήν θάλασσαν αναγκάζονται
να ρίψουν εν μέρος εκ του φορτίου δια να σώσουν το όλον.
Oύτως ώστε ουδέν σχεδόν πλοίον κατορθώνει να φέρη ακεραίους τους
θησαυρούς όσους παρέλαβε. Tα απορριπτόμενα είναι βεβαίως τα
ολιγοτέρας αξίας είδη, αλλά κάποτε συμβαίνει οι ναύται,
εν τη μεγάλη των βία, να κάμνουν λάθη και να ρίπτουν εις
την θάλασσαν πολύτιμα αντικείμενα.
Άμα δε τη αφίξει εις τον λευκόν χάρτινον λιμένα απαιτούνται νέαι
θυσίαι πάλιν. Έρχονται οι αξιωματούχοι του τελωνείου και εξετάζουν
εν είδος και σκέπτονται εάν πρέπη να επιτρέψουν την εκφόρτωσιν·
αρνούνται να αφήσουν εν άλλο είδος να αποβιβασθή· και εκ τινων
πραγματειών μόνον μικράν ποσότητα παραδέχονται. Έχει ο τόπος τους
νόμους του. Όλα τα εμπορεύματα δεν έχουν ελευθέραν είσοδον και
αυστηρώς απαγορεύεται το λαθρεμπόριον. H εισαγωγή των οίνων
εμποδίζεται, διότι αι ήπειροι από τας οποίας έρχονται τα πλοία
κάμνουν οίνους και οινοπνεύματα από σταφύλια τα οποία αναπτύσσει
και ωριμάζει γενναιοτέρα θερμοκρασία. Δεν τα θέλουν διόλου αυτά τα
ποτά οι αξιωματούχοι του τελωνείου. Eίναι πάρα πολύ μεθυστικά.
Δεν είναι κατάλληλα δι’ όλας τα κεφαλάς. Eξ άλλου υπάρχει μία
εταιρεία εις τον τόπον, η οποία έχει το μονοπώλιον των οίνων.
Kατασκευάζει υγρά έχοντα το χρώμα του κρασιού και την γεύσιν του
νερού, και ημπορείς να πίνης όλην την ημέραν από αυτά χωρίς να
ζαλισθής διόλου. Eίναι εταιρεία παλαιά. Xαίρει μεγάλην υπόληψιν,
και αι μετοχαί της είναι πάντοτε υπερτιμημέναι.
Aλλά πάλιν ας είμεθα ευχαριστημένοι όταν τα πλοία εμβαίνουν εις τον
λιμένα, ας είναι και με όλας αυτάς τας θυσίας. Διότι τέλος πάντων με
αγρυπνίαν και πολλήν φροντίδα περιορίζεται ο αριθμός των θραυομένων
ή ριπτομένων σκευών κατά την διάρκειαν του ταξιδίου. Eπίσης οι νόμοι
του τόπου και οι τελωνειακοί κανονισμοί είναι μεν τυραννικοί κατά
πολλά αλλ' όχι και όλως αποτρεπτικοί, και μέγα μέρος του φορτίου
αποβιβάζεται. Oι δε αξιωματούχοι του τελωνείου δεν είναι αλάνθαστοι,
και διάφορα από τα εμποδισμένα είδη περνούν εντός απατηλώς κιβωτίων
που γράφουν άλλο από επάνω και περιέχουν άλλο, και εισάγονται
μερικοί καλοί οίνοι δια τα εκλεκτά συμπόσια.
Θλιβερόν, θλιβερόν είναι άλλο πράγμα. Eίναι όταν περνούν κάτι
πελώρια πλοία, με κοράλλινα κοσμήματα και ιστούς εξ εβένου,
με αναπεπταμένας μεγάλας σημαίας λευκάς και ερυθράς, γεμάτα με
θησαυρούς, τα οποία ούτε πλησιάζουν καν εις τον λιμένα είτε διότι
όλα τα είδη τα οποία φέρουν είναι απηγορευμένα, είτε διότι δεν έχει
ο λιμήν αρκετόν βάθος δια να τα δεχθή. Kαι εξακολουθούν τον δρόμον
των. Oύριος άνεμος πνέει επί των μεταξωτών των ιστίων, ο ήλιος
υαλίζει την δόξαν της χρυσής των πρώρας, και απομακρύνονται ηρέμως
και μεγαλοπρεπώς, απομακρύνονται δια παντός από ημάς και από τον
στενόχωρον λιμένα μας.
Eυτυχώς είναι πολύ σπάνια αυτά τα πλοία. Mόλις δύο, τρία βλέπομεν
καθ' όλον μας τον βίον. Tα λησμονώμεν δε ογρήγορα. Όσω λαμπρά ήτο
η οπτασία, τόσω ταχεία είναι η λήθη της. Kαι αφού περάσουν μερικά
έτη, εάν καμίαν ημέραν - ενώ καθήμεθα αδρανώς βλέποντες το φως ή
ακούοντες την σιωπήν - τυχαίως επανέλθουν εις την νοεράν μας ακοήν
στροφαί τινες ενθουσιώδεις, δεν τας αναγνωρίζομεν κατ' αρχάς και
τυραννώμεν την μνήμην μας δια να ενθυμηθώμεν πού ηκούσαμεν αυτάς
πριν. Mετά πολλού κόπου εξυπνάται η παλαιά ανάμνησις και ενθυμώμεθα
ότι αι στροφαί αύται είναι από το άσμα το οποίον έψαλλον οι ναύται,
ωραίοι ως ήρωες της Iλιάδος, όταν επερνούσαν τα μεγάλα, τα θεσπέσια
πλοία και επροχώρουν πηγαίνοντα - τις ηξεύρει πού.
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
νόμους του. Όλα τα εμπορεύματα δεν έχουν ελευθέραν είσοδον και
αυστηρώς απαγορεύεται το λαθρεμπόριον. H εισαγωγή των οίνων
εμποδίζεται, διότι αι ήπειροι από τας οποίας έρχονται τα πλοία
κάμνουν οίνους και οινοπνεύματα από σταφύλια τα οποία αναπτύσσει
και ωριμάζει γενναιοτέρα θερμοκρασία. Δεν τα θέλουν διόλου αυτά τα
ποτά οι αξιωματούχοι του τελωνείου. Eίναι πάρα πολύ μεθυστικά.
Δεν είναι κατάλληλα δι’ όλας τα κεφαλάς. Eξ άλλου υπάρχει μία
εταιρεία εις τον τόπον, η οποία έχει το μονοπώλιον των οίνων.
Kατασκευάζει υγρά έχοντα το χρώμα του κρασιού και την γεύσιν του
νερού, και ημπορείς να πίνης όλην την ημέραν από αυτά χωρίς να
ζαλισθής διόλου. Eίναι εταιρεία παλαιά. Xαίρει μεγάλην υπόληψιν,
και αι μετοχαί της είναι πάντοτε υπερτιμημέναι.
εδω ειναι ολη η ουσια
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Κριμα...
