- Υπήρξε...προπατορικό αμάρτημα? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
1.
quote:
Εδώ συνιστώ προσοχή! Η ψυχολογία δεν ειναι ακριβής επιστήμη σαν τά μαθηματικά για νά μπορεί να εκφράζει τέτοιες απόλυτες θέσεις.
Υπάρχουν πολλες αντιφρονούντες σχολές, και πολλές μάλιστα τρωγονται ανάμεσα τους λες και είναι ... εκκλησίες!
Ποτέ και τίποτα δεν είναι απόλυτο σε μία ανθρώπινη έκφραση. Απλώς εξέφρασα την επικρατούσα άποψη, την οποία προσωπικά ΕΧΩ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙ. Μη με ρωτήσεις πώς!
Δέξου το έτσι απλά, αλλά μην το οικειοποιήσαι αν δε σου ταιριάζει.
2.
quote:
Λοιπόν μιά που το θέτεις επιστιμονικά, θα πρεπει να ξέρεις οτι η σύγχρονη επιστημονική ορθοδοξία (ο λεγόμενος Νεοδαρβινισμός) δεν παραδέχεται την κληρονομικότητα επίκτητων στοιχείων, όπως ο χαρακτήρας, ή εμπειρία, κτλ.
Υπαρχούν και άλλες θεωρίες, κυρίως του Lamarck, με γερές πειραματικές βάσεις, που όμως γενικά δέν έχουν επιστημονική "πέραση".
Αυτές οι θεωρίες πιστεύω οτι συμβαδίζουν πιό άνετα με τον εσωτερισμό, ισως γι αυτό να μήν έχουν και πάλι πολιτική πέραση χεχε
Υπάρχουν και οι λεγόμενοι Λαμαρκιανοί εσωτεριστές αν δεν κάνω λάθος. Όμως δεν αναφερόμουν σ' αυτό...
Η σημερινή ψυχιατρική πάντως με το δεδομένο της κληρονομικότητας λειτουργεί. Το να αλλάξει δε μου φαίνεται απίθανο, απλά αναφερόμουν στα σημερινά δεδομένα.
Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι χαρακτηριστικά τουλάχιστον 7 γενεών εμφανίζονται στις επόμενες και χρειάζονται ειδικές τεχνικές για να σπάσουν τα patterns αυτά... Όσο πιο παλιά, τόσο πιο δύσκολα...
Αν έχεις γνωστό ψυχίατρο, ίσως βρούμε τη λύση στο Π.Α... 
Εσωτερικά με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη η θεώρηση αυτή και συμφωνεί με την καθημερινή πρακτική.
Είδομεν...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Edited by - Zadok on 19/01/2004 13:30:37
Εάν δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε την γραφή κατα κυριολεξία αυτό μπορεί να ισχύει και για όλα τα σημεία της.
Εποίησε λοιπόν ο Θεός τον Άνθρωπο;
-Μπορεί και όχι.
Βγήκε ο Αδάμ απο τον Παράδεισο;
-Μπορεί και όχι τελικά.
Αλλά είμαστε αναγκασμένοι να δεχτούμε κάποια γενική συνισταμένη αλήθειας που να δικαιολογεί την ύπαρξη της ΠΔ.σαν πηγή κάποιας αλήθειας.
Η συζήτηση προχωράει ως τώρα με την παραδοχή ότι ο Α. καιη Ε. εκπροσωπούν όλη την ανθρωπότητα.Πράγμα που κατα την άποψή μου δεν συνάγεται απο τις σελίδες της ΠΔ. είτε κυριολεκτικά , είτε κατα γενικότερο νόημα.
Φίλε αν σε ειρωνεύθηκα, δεν είναι γιατι έχω κάποιο πρόβλημα με εσένα.
Ειναι απλά μιά κοινή αντιδρασή μου, οταν νομίζω οτι κάποιος παίρνει τα πραγματα υπερβολικά κυριολεκτικα και σοβαρά.
Δέν είναι πάντα ο πιό εποικοδομητικός δρόμος, το ξέρω, αλλα νά, καμμιά φορά αγανακτώ, και ρίχνω κανα άδειο, μπας και πιάσω κάνα γεμάτο.
Και πάλι συγνώμη λοιπόν, σε βεβαιώ οτι οσο μιλούμε επι του θέματος καθαρά και χωρίς υπονοήματα, δεν πρόκειται να το ξανακάνω.
Λές λοιπόν:
quote:
Εάν δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε την γραφή κατα κυριολεξία αυτό μπορεί να ισχύει και για όλα τα σημεία της.
Εποίησε λοιπόν ο Θεός τον Άνθρωπο;
-Μπορεί και όχι.
Βγήκε ο Αδάμ απο τον Παράδεισο;
-Μπορεί και όχι τελικά.
Πάλι θα σου πώ: μην συγχέεις την συμβολική ερμηνεία με την κυριολεκτικη:
Εποίησε λοιπόν ο Θεός τον Άνθρωπο;
- Ναι, αυτό πιστευούμε, για αυτό μελετάμε τον μύθο
Ηταν ο Θεός ανθρωπόμορφος, και εφτιάξε ενα ανθρωπάκι, όπως στις εκκλησιαστικές εικόνες;
- Μπορεί και όχι. Μάλλον, σίγουρα όχι.
Βγήκε ο Αδάμ απο τον Παράδεισο;
-Ναι, αυτό νομίζουμε, γι αυτό και μελετάμε τον μύθο.
Ηταν ο Αδάμ κατοικος κάποιου κήπου στην Μεσοποταμία, που τον πέταξε ο θεός έξω απ το τσαρδί του;
-Μπορεί και όχι τελικά. Μάλλον... σίγουρα όχι.
Στήν ΠΔ δεν βλέπω σχεδόν καμμία διαφορά απο τις διδαχές των διαφόρων αποκρυφιστικών σχολών, και μάλιστα πόλλες ομοιότητες με τις διάφορες μυθολογίες του κόσμου, και βέβαια και την Ελληνικη. Γι αυτο δεν μπορώ να ερμηνεύσω την δημιουργία του Αδαμ σαν ξεχωριστή φιλη, εκτος και άν λεγοντας "φιλή" εννοεις ΟΛΗΝ την σημερινη ανθροπότητα. Με την ίδια λογικη δεν μπορώ να θεωρήσω οτι ο Δευκαλίων, ο Μανού, ο Νώε, ο Ουτναπιστιμ, κλπ. αναφέρονται σε διαφορετικές φιλες. Κατά την απλοική μου αντίληψη ολοι ήταν το ιδιο πράγμα.
Νά, για παράδειγμα, μιά ερμηνεια της ΠΔ:
- Πρώτα ο θεός φτιαχνει τον άνθρωπο απο λάσπη. Τού εμπνέει ΖΩΗ, αλλα όχι ακόμα ΨΥΧΗ.
Βλεπουμε κατι αντίστοιχο στην Blavatsky.
Τι μορφή θα μπορούσε να έχει αυτός ο άνθρωπος, που ζούσε σε έναν κόσμο οπου δέν υπήρχε ούτε φυτό ούτε ζώο;
Καταπληκτική άσκηση για την φαντασία. Και νομιζω οτι και η μυθολογία βοηθάει εδώ.
- Μέτα ο θεος φτιάχνει τα φυτα και τα ζωα.
Πάλι, βλεπουμε κατι αντίστοιχο στην Blavatsky.
- Και μόνο τώρα λέει ο θεός (οχι να πλάσω τον αδαμ, τον έπλασε προηγουμένως, αλλα) να τον κάνω κατ'εικόνα και ομοιωση, δηλαδή να τού δώσω Ψυχή.
Με αύτη τήν ερμηνεία η φιλή του Αδαμ είναι η έμψυχη ανθροπότητα, δηλαδή εμεις.
Κ.
μήπως το ότι παρόμοιες εξιστορήσεις υπάρχουν και σε άλλους λαούς μας λέει κάτι, σχετικά μ' αυτό που αναφέρεις;
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Παραθέτω εδω την συνέχεια της ερμηνείας μου του Χριστιανικού μυθου του Π.Α., μέσα απο την οπτική οτι αυτο που περιγράφεται ειναι ενα περιστατικό της εξέλιξης της ανθρώπινης ψυχης. Ενα περιστατικό που αφορα ένα "κοσμικο ατύχημα", και την επανόρθωσή του.
Δεν είμαι "Χριστιανός", μιά φορά πήγα στην εκκλησία, με βάφτησαν, και απο τότε δέω ξαναπάτισα. Το θέμα άρχισε να με ενδιαφέρει γιατι με ενδιαφέρουν οι συνάνθρωποί μου, και η κοινωνια που ζω. Ετσι άρχισα να μελετάω τόν Χριστιανικό Μύθο σαν ένδειξη στοιχειώδους ευγένειας προς το περιβάλλον μου.
(Κάνω μια παρένθεση να ευχαριστίσω τον Thoth για την ερμηνεία του περι "Αρτος και Οινου". Δεν το είχα σκεφτει ποτέ έτσι, μου έλυσες μια απορία που με απασχολούσε χρόνια!!)
Στην αρχή το θέμα του Π.Α. μου φαινόταν μάλλον φαιδρό, και υποστήριζα την "Πρωτη Εκδοχή", που ανέφερα πιο πάνω, δηλαδι οτι ηταν απλώς ένας μύθος που περιγράφει την πορεία της Ψυχης, και οχι κάποιο συγκεκριμένο συμβάν. Οσο το σκέφτομαι όμως, μου φαινεται όλο και πιο πιθανή η "Δεύτερη Εκδοχη".
Τό πρώτο που πρόσεξα ειναι οτι η αφήγηση της ΠΔ δεν αναφέρει πούθενα την τιμωρία!!! Ναι, αλήθεια!!! Υπάρχουν όμως τόσα προηγούμενα με τον Θεό της ΠΔ (σκληρότητα, κλπ). που θολώνουν την ερμηνεία. Ούτε βοηθάει ιδιαίτερα η μεσσαιωνική στάση των εκκλησιών!
Κι όμως όταν ο Αδαμ τρώει το μήλο, ο θεός δεν τον τιμωρει, του περιγράφει απλά τις συνέπειες (για τις οποίες εξάλλου τον είχε προηδοποιήσει)!
Μετά, οταν τον διώχνει απο τον παράδεισο, δέν ειναι για τιμώρια, αλλα για να μην φάει και το άλλο μήλο (της Αθανασίας) -- και έτσι γίνει αθανατος αμαρτωλος (ας πούμε μαύρος μάγος κατα την αποκρυφιστικη άποψη).
Η Ελληνική Μυθολογία, παραδόξως, αναφέρει δύο τιμωριες, και του Προμηθέα, και του Ανθρώπου μέσω Πανδώρας.
Συνεχιζω με την ερμηνεία: ελπιζω να σας... ψυχαγωγήσει:
Φτιάχνει, λοιπόν ο θεός τόν Αδαμ από πυλο, του φτιάχνει μετά και τον Κήπο, φτιάχνει φυτά, ζώα, και τέλος δίνει και στον Αδαμ Ψυχη, ατομικοποίηση, τον κάνει κατ' εικονα και ομοίωση.
Τού λέει όμως <<μή φάς απο το Δεντρο της Γνώσης του Κάλου και του Κακού>>, (ισως γιατι δεν είναι ακόμα ώρα).
Μπαίνει όμώς σε πειρασμό ο αδάμ (υπερηφάνεια;;) και δεν υπακούει. Τρώει το μήλο και αποκτά την αίσθηση οτι ειναι "γυμνός" και πρεπει να κρύβεται απο τον θεό. Αποκτά την Ενοχή και την Αυταπέχθεια, δεν βλέπει πιά τον εαυτό του σαν δημιούργημα του θεού.
Του κλείνεται και ο Δρόμος της Εξέλιξής του, γιατι δέν μπορει να παραμείνει στον Παράδεισο, μπας και φάει και το άλλο μήλο πριν την ώρα του....
Έρχεται ο Χριστός (η Θεική Αγαπη) για να ξεπλύνει το Π.Α., να ξαναπάει τον Αδαμ στον Παράδεισο, να τόν λυτρώσει απο το Αμάρτημα, την Ενοχή.
Δεν σχολιάζω καθόλου την "θυσια" του Χριστου. Άλλο θέμα και αυτό. Πες απλα οτι τα καταφέρνει ο Χριστος και "σώζει" την ανθρωπότητα. Ας πούμε οτι η "καθήλωσή" του δίνει στον Αδαμ μιά γέφυρα, μιά πρόσβαση.
Ετσι, σ'αυτόν τον μύθο, όποιος αποδέχεται την Θεϊκή Αγάπη απελευθερώνεται απο το Π.Α. και εγκαταλειπει την Ενοχη.
Πάει η "μη-αρτια" Αμαρτία, ο ανθρωπος ολοκληρώνεται. Ξαναεισέρχεται στον "Κήπο" και μπορει να συνεχισει την εξέλιξή του, και τώρα μαλιστα έχει αποκτήση και την "Γνώση του Καλού και του Κακού" αλλά σωστά, άρτια...
Ισως για αυτο να λενε οι Χριστιανοί - <<ελθέτω η Βασιλεία σου, ως εν Ουρανώ και επι της Γης>>
Σά να λέμε οτι στον μυθο αυτόν, η "Σωτηρια" ειναι ο δρόμος της αποδοχής του εαυτου, και της γνώσης μέσα απο την Αγάπη, η αληθινή Ψυχο-λογία....
Και κατι ακομα:- Ο μύθος λέει οτι Χριστος ερχεται να φέρει την "Αιώνια Ζωη". Αυτο θα μπορούσε να ερμηνευτεί οτι με την "επιστροφή" στον "Παράδεισο", δεν υπάρχει πλέον εμπόδιο ανάμεσα στον Αδαμ και το Δεντρο της Ζωης!
Αυτή λοιπόν είναι η (κάπως απλουστευμένη) ερμηνεία μου του Π.Α. και της "Δεύτερης Εκδοχης".
Μου αρέσει γιατί μου δείνει ενάν τρόπο να συναναστρέφομαι με τους Χριστιανούς συμπολίτες μου χωρίς να μου "σηκωνεται η τρίχα" με τις "απόψεις" τους!
Τελικά όποια "εκδοχή" Ανθρωπογένησης και να ισχυει, "Πρώτη - oυδέν Π.Α.", "Δεύτερη - σαφώς Π.Α.", ..."Τρίτη" ή και "Καμμία" η ανθρώπινη κατάσταση μας, η καθημερινή μας ζωη, παραμενει η ίδια!
Και οπως λέει και η Zadok, υπαρχει και το ερώτημα: <<Ποιο ήρθε πρώτα; η κότα ή το αυγό;>>
Πάντα με.... κυνική διάθεση,
Κ.
1η Πράξη: ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ - Οι Αδάμ-Εύα αμφιβάλλουν για το αν τρώγωντας τον καρπό θα "πεθάνουν" ή θα γίνουν θεοί, κι έτσι δοκιμάζουν για να δουν.
2η Πράξη: Ο Αδάμ ανοίγει τα μάτια του (που σημαίνει ότι μέχρι τότε έβλεπε "εσωτερικά") νιώθει γυμνός και "κρύβει" τα μέρη του που νομίζει ότι είναι ζωώδη. Όταν πρέπει να δεχτεί την ευθύνη της απόφασής του στον Δημιουργό, δεν το κάνει και προβάλλει την ευθύνη στην Εύα (ότι τον εξαπάτησε) και η Εύα στον Πειρασμό. Έτσι η προβολή και μετάθεση της εσωτερικής ευθύνης προς τα έξω είναι το επόμενο σημαντικό σημείο.
1ι Πράξη: Έρχεται κι αυτός σε επαφή με τον Πειρασμό (όπως ο Αδάμ και η Εύα) στην Έρημο. Ο Πειρασμός (ως Διάβολος) του ζητάει να αποδείξει την θειότητα του (να κάνει την πέτρα ψωμί, και να πετάξει κι να ανέβει στον Ναό στα Ιεροσόλυμα). Ενώ όπως γνωρίζουμε (μέσα στα Ευαγγέλια) ο Χριστός θα μπορούσε να πείσει τον Διάβολο ότι είναι Θεός κάνοντας αυτά τα απλά θαυματάκια, ωστόσο δεν κάνει τίποτε από αυτά και το μόνο που παρουσιάζει είναι την πίστη του στις Γραφές και στον Νόμο. Και στις δύο περιπτώσεις ξεκινά με το "Γέγραπται" ("είναι γραπτό"). Δηλώνει δηλαδή ότι έχει την εσωτερική βεβαιότητά του, η οποία απορρέει και από τις Γραφές (τον Νόμο, τις εσωτερικές Αρχές) ότι είναι ο Υιός του Θεού και δεν αμφιβάλλει για αυτό.
Η απόδειξη ότι έδωσε... εξετάσεις και πέρασε είναι ότι ο Διάβολος πείθεται με τις απαντήσεις του Χριστού και δεν τις θεωρεί υπεκφυγές για να αποφύγει ο Χριστός να κάνει θαύματα. Για αυτό και η τρίτη δήλωσή του Διαβόλου είναι ότι του χαρίζει όλα τα βασίλεια του κόσμου εάν τον προσκυνήσει (γεγονός που σημαίνει ότι ο εξωτερικός κόσμος και οι λειτουργίες του είναι στο "χέρι" του Διαβόλου, κάτι που εκμεταλλεύονται θεωρητικά οι "Σατανιστές). Ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση ο Χριστός του δηλώνει "Ύπαγε πίσω μου" που σημαίνει ότι του αφήνει τον ρόλο της εξωτερικής εξουσίας ως έχει και απλώς του υπενθυμίζει ότι αυτός είναι ανώτερος στην Ιεραρχία των Όντως όταν του λέει ότι "Γέγραπται" ότι θα προσκυνήσει τον Κύριο τον Θεό του.
Ο Χριστός συνεπώς επανορθώνει στην Πρώτη Πράξη των Πρωτόπλαστων με το να νικήσει την αμφιβολία με την εσωτερική βεβαιότητα.
2η Πράξη: Ο Χριστός σταυρώνεται παρατημένος από όλους τους φίλους και μαθητές του και ακόμη προδωμένος. Κι όμως στον Σταυρό δηλώνει το "Άφες αυτοίς ου γαρ οίδασει τι ποιούσι" δηλαδή "συγχώρεσέ του, δεν γνωρίζουν τι κάνουν", κι έτσι δεν προβάλλει ενοχή και ευθύνη εξωτερική για τα δικά του πάθη θεωρώντας ότι είναι μέσα στον Νόμο να γίνουν και ότι η αμαρτία είναι απλώς η άγνοια των άλλων. Με αυτόν τον τρόπο δεν μεταθέτει την ευθύνη εξωτερικά αλλά την δέχεται ο ίδιος. κι έτσι επανορθώνει στην Δεύτερη Πράξη των Πρωτόπλαστων όπου αναζητούσαν ευθύνη εξωτερικά.
Ο Γολγοθάς λέγεται Κρανίου Τόπος γιατί υποτίθεται ότι εκεί είναι τα οστά του Αδάμ και της Εύας. Πάνω από τα οστά τους σταυρώνεται ο Χριστός, αυτός που έκανε τον Κύκλο του και μπόρεσε να δώσει απαντήσεις και να επανορθώσει.
Όπως είπα είναι μια υπόθεση εργασίας για να εμπλουτιστεί ο προβληματισμός και να δούμε τα Κείμενα περισσότερο ως συμβολικές αναπαραστάσεις εσωτερικών διεργασιών παρά ως ιστορικές πραγματικότητες.
Έχουμε λυτρωθεί από το Π.Α ;
Έτσι, για να προσεγγίσουμε και την καθημερινότητα που λέει κι ο αγαπητός kynikos...
Πέτυχε ο Χριστός;
Είναι ρητορική η ερώτησή μου, είπατε; Δεν άκουσα καλά.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Edited by - Zadok on 20/01/2004 12:30:23
Νάμαστε όλοι καλα να δίνουμε θάρος ο ένας στον άλλον....
Μου αρέσει πολύ η "υπόθεση εργασίας" σου, συγκεκριμένα τα περί ανάλυψης ευθήνης και απαλαγής αμφιβολίας.
Δεν το είχα σκεφτεί μ'αυτόν τον τρόπο, το έβλεπα πιό πολύ απο την άποψη οτι η άνευ όρων αγαπή επιτρέπει τον άνθρωπο να αποδεχθεί ολες τις οψεις του.
Ίσως το κοινό στοιχείο σ'αυτες τις δύο προσεγγυσεις νά ειναι η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ, τί λες;;
Θα επανέρθω αφού το περιεργαστώ λιγάκι...
====================
Φιλή Zadok
quote:Δεν φαντάζομαι να περιμένεις να πάρω την ερώτησή σου "ρητορικά";;
Έχουμε λυτρωθεί από το Π.Α ;
Πέτυχε ο Χριστός;
Είναι ρητορική η ερώτησή μου, είπατε; Δεν άκουσα καλά.
Θά είμουν αντάξιος τού ονόματος μου;;;
O kynikos, αφού φαίνεται να έχει αναλάβει την υπεράσπιση τού "2ου Ενδεχομένου", ετοιμάζει μιά λίστα, νά... τόσο μεγάλη, με σημεία και... τέρατα σχετικά με την "επιτυχία" του Χριστού.
(Βρε παιδί μου, θελω να εισέλθω και στο τόπικ σου με τα "κέντρα", άλλα δεν εχω αρκετό χρόνο.)
Later....
K.
quote:
...με προβληματίζει οτι στην Γένηση έχουμε δίπλα-δίπλα δυο εντελως διαφορετικές αφηγήσεις για την Δημιουπγία του Ανθρώπου:
ΓΕΝΗΣΗ 1 Ο θεός φτιάχνει τον Αδάμ την ΕΚΤΗ μέρα, "κατ'εικώνα", μετά απ τα ζώα και τα φύτα.
ΓΕΝΗΣΗ 2 Ο θεός φτιάχνει τον Άνθρωπο την ΤΡΙΤΗ? μέρα, "απο λάσπη", πριν απ΄τα φυτα και τα ζώα.
Ωριστε, στην ίδια σελίδα είναι πλάι-πλάι.
Φίλε kynikos,
φώτισέ με λίγο σε παρακαλώ...που το λέει αυτό για την τρίτη μέρα;
quote:
φώτισέ με λίγο σε παρακαλώ...που το λέει αυτό για την τρίτη μέρα;
Απο την Γενηση:
quote:Εδώ είμαστε στο τέλος της δεύτερης μέρα, σύμφωνα με το 1:8
2:4 αυτη η βιβλος γενεσεως ουρανου και γης οτε εγενετο η ημερα εποιησεν ο θεος τον ουρανον και την γην
2:5 και παν χλωρον αγρου προ του γενεσθαι επι της γης και παντα χορτον αγρου προ του ανατειλαι ου γαρ εβρεξεν ο θεος επι την γην και ανθρωπος ουκ ην εργαζεσθαι την γην
2:6 πηγη δε ανεβαινεν εκ της γης και εποτιζεν παν το προσωπον της γης
quote:Εδώ είμαστε καπου στην αρχή της τρίτης μέρα, συμφωνα με το 1:11, αφου ακομα δέν έχουμε φυτά
2:7 και επλασεν ο θεος τον ανθρωπον χουν απο της γης και ενεφυσησεν εις το προσωπον αυτου πνοην ζωης και εγενετο ο ανθρωπος εις ψυχην ζωσαν
quote:Τώρα έχουμε φυτά, συνεπώς βρισκόμαστε κάπου στο τέλος της τρίτης μέρας, συμφωνα με το 1:13.
2:8 και εφυτευσεν κυριος ο θεος παραδεισον εν εδεμ κατα ανατολας και εθετο εκει τον ανθρωπον ον επλασεν
2:9 και εξανετειλεν ο θεος ετι εκ της γης παν ξυλον ωραιον εις ορασιν και καλον εις βρωσιν και το ξυλον της ζωης εν μεσω τω παραδεισω και το ξυλον του ειδεναι γνωστον καλου και πονηρου
Εκτος κι αν δεν το διάβασα καλα και έπλασε τον άνθρωπό την δεύτερη μερα.... δε βαριέσε...
quote:
1:8 και εκαλεσεν ο θεος το στερεωμα ουρανον και ειδεν ο θεος οτι καλον και εγενετο εσπερα και εγενετο πρωι ημερα δευτερα
1:9 και ειπεν ο θεος συναχθητω το υδωρ το υποκατω του ουρανου εις συναγωγην μιαν και οφθητω η ξηρα και εγενετο ουτως και συνηχθη το υδωρ το υποκατω του ουρανου εις τας συναγωγας αυτων και ωφθη η ξηρα
1:10 και εκαλεσεν ο θεος την ξηραν γην και τα συστηματα των υδατων εκαλεσεν θαλασσας και ειδεν ο θεος οτι καλον
1:11 και ειπεν ο θεος βλαστησατω η γη βοτανην χορτου σπειρον σπερμα κατα γενος και καθ' ομοιοτητα και ξυλον καρπιμον ποιουν καρπον ου το σπερμα αυτου εν αυτω κατα γενος επι της γης και εγενετο ουτως
1:12 και εξηνεγκεν η γη βοτανην χορτου σπειρον σπερμα κατα γενος και καθ' ομοιοτητα και ξυλον καρπιμον ποιουν καρπον ου το σπερμα αυτου εν αυτω κατα γενος επι της γης και ειδεν ο θεος οτι καλον
1:13 και εγενετο εσπερα και εγενετο πρωι ημερα τριτη
Πρέπει να κάνεις λιγο τον... Sherlock Holmes για να το δείς, αλα δεν είναι και πολύ δύσκολο!
ΜΦΧ
Κ.
Edited by - kynikos on 20/01/2004 18:46:31