- (Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - ΤΑ ΠΑΘΗ) = ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ;;;;;; - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Θα ήθελα να συμμετάσχω κι εγώ στην ενδιαφέρουσα αυτή συζήτηση με την
εξής παρατήρηση.
Ο Χριστός δικάστηκε σύμφωνα με το ΜΩΣΑΪΚΟ ΝΟΜΟ.
Αυτός είναι ενα σύνολο διατάξεων που αναλύεται στην πεντάτευχο.
Ο νόμος αυτός αυτοπροσδιορίζεται ως ΘΕΪΚΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ.
Ειναι, πάντα σύμφωνα με τις ισραηλιτικές παραδόσεις, κανόνες που εδόθησαν στον Μωυσή απο τον Θεό. (ΔΕΚΑ ΕΝΤΟΛΕΣ)
Θεμελιώδης προτεραιότητα της μωσαϊκής νομοθεσίας είναι η ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ.

Ετσι η αναζήτηση για το αποτέλεσμα της δίκης ''απογυμνωμένο από τις
θρησκευτικές του όψεις'' νομίζω δεν μπορεί να στηριχθεί.

Απο εκεί κι ύστερα δεν έχω ιδέα για τις λεπτομέρειες της δίκης και θα παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις αναφορές σας.

Καλωσορίζω το μέλος Eκήβολος!

Χαίρομαι που είσαι κι εσύ στην παρέα μας, αγαπητέ φίλε.

Είναι σαφές ότι έχεις δίκιο, αλλά εγώ δεν είπα κάτι το αντίθετο.

Τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά όμως, όσο ίσως τα νομίζουμε. Υπήρχε συγκεκριμένη νομοθεσία και κανονισμοί και όσα παρέθεσα πιο πάνω δεν είναι παρά πορίσματα ερευνών έγκριτων νομικών.

Φίλε μου, νομίζω ότι είναι χρέος μας να βλέπουμε πάνω απ' όλα την ανθρωπιστική πλευρά του νόμου (μήπως αυτός δεν είναι κι ο σκοπός της θρησκείας άραγε;) και κατά την ταπεινή μου άποψη πάντα μπορούμε να εξετάσουμε ψύχραιμα μία υπόθεση.

Αν δεν είχε ο άνθρωπος την ικανότητα αυτή, πώς θα μπορούσε να γίνει "δικαστής";

(Ίσως είναι ευκαιρία να θυμηθούμε ότι το αγαλματίδιο το οποίο αναπαριστά τη δικαιοσύνη έχει πάντα κλειστά τα μάτια. Γιατί άραγε;)

Θα ξεκινήσω λοιπόν, με την άποψή μου επί της συγκροτήσεως του δικαστηρίου.

Κανένα σοφό σύστημα καμίας δικαιοδοσίας δε θα επέτρεπε ποτέ την εμπλοκή σε μία υπόθεση ενός δικαστή φατριαστή, ενός δικαστή, ο οποίος ενδιαφέρεται άμεσα για την έκβαση της ποινικής διώξεως.
Σύμφωνα με το Μωσαϊκό νόμο, οι δικαστές προειδοποιούνταν: «Δε θα εκμαιεύσετε τη δικαστική απόφαση – δε θα σεβαστείτε τα πιθανά αξιώματα των προσώπων, ούτε θα δεχθείτε δώρα». Το σκεπτικό πίσω απ’ όλα αυτά ήταν ότι η κρίση ήταν ΤΟΥ ΘΕΟΥ, όπως έγραψε και ο αγαπητός Εκήβολος. Τα δικαστήρια ήταν απλώς οι ανθρώπινοι αντιπρόσωποι, εντεταλμένοι όπως διατυπώσουν την κρίση.
Η Σανχεντρίν, το Ανώτατο Δικαστήριο των Ιουδαίων, πολύ περισσότερο έπρεπε να μη διακατέχεται από φατριαστικά συναισθήματα και οι ετυμηγορίες του εθεωρούντο ότι πλησίαζαν κατά πολύ τη σωστή δικαιοσύνη, όπως αυτή μπορεί να προσεγγισθεί δια της ανθρωπίνου σοφίας και της θείας αποκαλύψεως επί του ανθρώπου. Οι φωτισμένοι κανόνες και νόμοι της Ιουδαίας δεν άφηναν κανένα περιθώριο για μεροληπτικά ή προκατειλημμένα δικαστικά σώματα.

Όμως, στις Γραφές διαβάζουμε:

«ΜΕΤΑ ΔΕ ΔΥΟ ΗΜΕΡΑΣ ΗΤΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΖΥΜΑ ΚΑΙ ΕΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΠΩΣ ΝΑ ΣΥΛΛΑΒΩΣΙΝ ΑΥΤΟΝ ΜΕ ΔΟΛΟΝ ΚΑΙ ΝΑ ΘΑΝΑΤΩΣΩΣΙΝ» Κατά Μάρκον – κεφ. 14.

«ΤΟΤΕ ΣΥΝΗΧΘΗΣΑΝ ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΥΛΗΝ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ΚΑΪΑΦΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΒΟΥΛΕΥΘΗΣΑΝ ΝΑ ΣΥΛΛΑΒΩΣΙ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥΝ ΜΕ ΔΟΛΟΝ ΚΑΙ ΝΑ ΘΑΝΑΤΩΣΩΣΙΝ» Κατά Ματθαίον – κεφ. 26, §3,4.

Σύμφωνα με τα ευαγγέλια λοιπόν, δεν υπήρχε απλά γενική μήνις ή μόνον προσωπική έχθρα εναντίον του Ιησού, αλλά η πλευρά των δικαστών παρουσιάζεται να έχει άμεσο ενδιαφέρον: είναι σαφές ότι οι ίδιοι οργάνωναν συνωμοσία για να κατηγορήσουν τον Χριστό και να τον εκτελέσουν, η δε περαιτέρω συμπεριφορά τους δείχνει ότι μέσον υλοποίησης των στόχων αυτής της συνομωσίας ήταν η δίκη στην οποία οι ίδιοι θα ήταν δικαστές.
Κατά συνέπεια, η πρώτη μου ένστασις έγκειται στο γεγονός ότι το δικαστήριο, το οποίο εδίκασε πρώτο τον Χριστό συγκροτήθηκε παρατύπως, αφού αποτελείτο από δικαστές, οι οποίοι είχαν εκδώσει την απόφαση της καταδίκης εις θάνατον πριν τη δίκη και οι οποίοι στην πραγματικότητα συνωμοτούσαν για το πώς θα τον εκτελούσαν.

"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)

quote:

---

Ο Χριστος παρουσιαστηκε ως ο Μεσσιας που τοσο περιμεναν κατα τις γραφες

---

Όχι ακριβώς όμως όπως τον περίμεναν…Η ιστορία του Εβραϊκού λαού περιελάμβανε μεγάλα διαστήματα υποδούλωσης από άλλους λαούς. Έτσι ο Μεσσιανικός ιουδαϊσμός ανάμενε έναν Ουράνιο Μεσσία λυτρωτή του Εβραϊκού λαού από τους κατακτητές.(εφόσον η επίγεια απελευθέρωση φάνταζε λίγο δύσκολη).
Ο Ιησούς χάλασε την συνταγή λέγοντας πως η βασιλεία του Θεού ήταν στους Ουρανούς και όχι επί της Γης....

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»

χαίρομαι που τιμάς κι εσύ δια της συμβολής σου το παρόν τόπικ.

Δε νομίζω ότι είναι έξυπνο να καταπιαστώ με την θρησκευτική σκοπιά του θέματος, όχι γιατί έτσι ετέθη το θέμα μόνον, αλλά και για δύο κύριους λόγους:

1. Είναι δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ή να μην πιστεύει στη θεότητα του Χριστού,

2. Αν όντως πιστεύουμε στη θεότητα του Χριστού και εκείνος έπρεπε να θυσιαστεί, γιατί διαμαρτυρόμαστε για την κακία των Εβραίων; (αν το παρα-φιλοσοφήσουμε, μάλλον θα πρέπει και να τους ευχαριστήσουμε )

Αγαπητέ μου, δεν καταπιάστηκα με το θέμα τυχαία ή για να εκθέσω τις γνώσεις μου σε λαϊκό προσκύνημα. Είναι μία καλή ευκαιρία να δούμε το νόημα το οποίο, κατά την ταπεινή μου άποψη, υπάρχει για όλους τους ανθρώπους, είτε πιστεύουν, είτε όχι και το οποίο κρύβει όλη η Μεγάλη Εβδομάδα.

Μήπως η θρησκεία τυχαία μας βάζει στη διαδικασία να νηστεύσουμε τόσες μέρες;

Επειδή σταυρώθηκε, πέθανε και αναστήθηκε ο Υιός του Θεού;

Οι υπόλοιπες μέρες είναι διακοσμητικές; Μόνο η Μεγάλη Παρασκευή, το Σάββατο και η Κυριακή μετράνε;;;
(ρητορικά τα ερωτήματα)

"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

θα είναι ειλικρινά κρίμα να μην μπορέσουμε να δούμε το θέμα στην πραγματική του διάσταση και θα ήθελα να παρατηρήσω ότι ο Χριστιανισμός ως θρησκεία είναι μεταγενέστερος της εποχής την οποία εξετάζουμε, άρα κανονικά δε χωράει στη συζήτηση.

Θεωρώ άδικο, λοιπόν, να κρίνουμε τους διώκτες του Χριστού με τα μεταγενέστερα γεγονότα και τις μετέπειτα πεποιθήσεις μεγάλου μέρους της ανθρωπότητας, ενώ υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι (και δεν τους γνωρίζουμε οι περισσότεροι) για να τους κατηγορούμε βάσει της δικής τους νομολογίας και των δικών τους ιστορικών δεδομένων.

Θα αναρωτηθείτε, βέβαια, φυσιολογικά, έχει σημασία το γιατί ήταν παράνομη η τακτική των διωκτών του Χριστού; Αφού όλοι ξέρουμε ότι ήταν παράνομη, γιατί να απασχοληθούμε να εντοπίσουμε τις παρατυπίες, αφού το αποτέλεσμα μετράει;

Γιατί αν δεν το κάνουμε, δε θα διαφοροποιηθούμε ποτέ από εκείνους. Αντιθέτως, θα συνεχίζουμε μέσα στην ψυχή μας και στην στήλη της Δικαιοσύνης να θρέφουμε Καϊάφες, οι οποίοι δε θα τηρούν τους κανόνες και θα κάνουμε ότι ακριβώς κι αυτοί:
θα κοιτάμε το προσωπικό συμφέρον και θα μεροληπτούμε κατά το δοκούν άσχετα αν μπροστά μας βρίσκεται π.χ. ο Ρωχάμης ή ο Χριστός (που δε θα το ξέρουμε).

Μια και δεν βλέπω να υπάρχει άλλη άποψη περί της συγκροτήσεως του δικαστηρίου και θεωρώντας ότι συμφωνούμε, προχωρώ στο θέμα της σύλληψης του Ιησού.

Την πρώτη μέρα της γιορτής των αζύμων ή του Πάσχα, ο Ιησούς και οι μαθητές του γιόρτασαν τη γιορτή σ’ ένα οίκημα. Αυτό το επεισόδιο αποκαλούμε τώρα Μυστικό Δείπνο. Μετά τον εορτασμό και κατά το βράδυ κατευθύνθηκε με τους μαθητές του προς τον κήπο της Γεσθημανής για να προσευχηθεί. Είδε το τέλος του να πλησιάζει και πέρασε τις λίγες εναπομείνασες ώρες του επι-κοινωνώντας με το ΘΕΟ του. Τρεις φορές πήγε παράμερα μακριά από τους μαθητές του και τρεις φορές επέστρεψε και τους βρήκε να κοιμούνται. Την τρίτη φορά που βγήκε έξω, έφθασε ο Ιούδας με μεγάλο πλήθος αρχιερέων, γερόντων και κόσμου. Τον πρόδωσε με ένα φιλί. (όσοι θέλουν, ας επισκεφθούν το πολύ όμορφο τόπικ της αγαπητής ATMA: Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ) Στο πλήθος συμπεριελαμβάνοντο Ρωμαίοι στρατιώτες, φύλακες του Ναού και κάποια από τα μέλη της Σανχεντρίν.
Και τον συνέλαβαν.

Λίγες μέρες πριν, ο Ιησούς είχε έρθει (δημοσίως) από τη Γαλιλαία.
Είχε μπει στην Ιερουσαλήμ την Κυριακή των Βαΐων, παρουσία τεράστιας κοσμοσυρροής οπαδών του. Είχε διδάξει ανοιχτά στο ναό και είχε προκαλέσει αμηχανία στους Γραμματείς. Κατά συνέπεια, υπήρχαν επαρκείς ευκαιρίες για να διατυπωθεί μία κατηγορία εναντίον του και ν’ ακολουθήσει μία σύλληψη κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Την ώρα της σύλληψής του δεν εμπλεκόταν στη διάπραξη οποιασδήποτε εγκληματικής ενέργειας. Δεν κήρυττε καν. Βρισκόταν σε ώρα προσευχής. Δεν υπάρχει πρόβλεψη στον Εβραϊκό νόμο σύμφωνα με την οποία να θεωρείται νόμιμη η σύλληψή του χωρίς να έχει γίνει πρώτα επίσημη καταγγελία σε βάρος του. Ο Ιησούς γνώριζε ότι η σύλληψή του ήταν παράνομη και υπενθύμισε στα μέλη της Σανχεντρίν, τα οποία ήταν παρόντα την παράβαση του νόμου όταν άρθρωσε αυτή την ήπια κατσάδα:
«ΩΣ ΕΠΙ ΛΗΣΤΗΝ ΕΞΗΛΘΕΤΕ ΜΕΤΑ ΜΑΧΑΙΡΩΝ ΚΑΙ ΞΥΛΩΝ ΝΑ ΜΕ ΣΥΛΛΑΒΗΤΕ ΚΑΘ ΗΜΕΡΑΝ ΕΚΑΘΗΜΗΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΥΜΩΝ ΔΙΔΑΣΚΩΝ ΕΝ ΤΩ ΙΕΡΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΕΠΙΑΣΑΤΕ» Κατά Ματθαίον – κεφ. 26, §55.

Δεν υποστηρίζω ότι η παρανομία της συλλήψεως ήταν αρκετή για να αποτρέψει την παραπομπή του Ιησού σε δίκη. Δε θα μπορούσε εξάλλου να έχει σαν αποτέλεσμα μία εξίσου παράνομη ετυμηγορία, εάν οι εν συνεχεία διαδικασίες ήταν σύννομες. Όμως, είναι σημαντικό να ληφθεί υπ’ όψιν για να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε το μέγεθος της εμπλοκής της Σανχεντρίν στην προώθηση της συνωμοσίας τους και ως προστιθέμενο στοιχείο προς απόδειξιν του ότι οι δικαστές βρίσκονταν σε «θέση υπό απαγόρευση» λόγω συμφέροντος και προκατάληψης.

"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει: «ΚΑΙ ΕΦΕΡΑΝ ΑΥΤΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΝΑΝ ΠΡΩΤΟΝ ΔΙΟΤΙ ΗΤΟ ΠΕΝΘΕΡΟΣ ΤΟΥ ΚΑΪΑΦΑ ΟΣΤΙΣ ΗΤΟ ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ ΤΟΥ ΕΝΙΑΥΤΟΥ ΕΚΕΙΝΟΥ» (Κεφ. 18, §13). Η μαρτυρία δεν είναι και απόλυτα ξεκάθαρη σ’ αυτό το σημείο. Φαίνεται ότι ο Αρχιερέας Καϊάφας διεξήγαγε κάποια υποτυπώδη προανάκριση, είτε ιδιαιτέρως, είτε ενώπιον του Άννα, αλλά μάλλον αυτή δεν απέδωσε καρπούς, οπότε δε θεωρείται σημαντικό ως γεγονός.

Τότε, ο Ιησούς οδηγήθηκε στο σπίτι του Αρχιερέα, όπου ήταν μαζεμένοι οι αρχιερείς, οι Γραμματείς και οι γέροντες.
Το εάν αυτή ήταν μία εξαιρετική περίσταση, η οποία απαιτούσε η δίκη να διεξαχθεί στο Παλάτι του Αρχιερέα υπόκειται στην εξέταση πληθώρας σοβαρών και αντιφατικών απόψεων, οπότε δε θα σταθώ. Θα πρέπει όμως, να λάβουμε υπ’ όψιν ότι όλη αυτή η διαδικασία έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της νύχτας, όταν δηλαδή καμία εκδίκαση σοβαρού αδικήματος δε θα μπορούσε να διεξαχθεί και κατά τη διάρκεια του εορτασμού του Πάσχα, όταν επίσης καμία ποινική δίκη οποιασδήποτε μορφής δεν μπορούσε να διενεργηθεί. Σύμφωνα με τον Εβραϊκό νόμο, όλη η διαδικασία της εκδίκασης της υποθέσεως του Ιησού ενώπιον της Σανχεντρίν ήταν άκυρη, τόσο όσο θα ήταν άκυρο ένα δικαστήριο στη χώρα μας, το οποίο θα δίκαζε και θα καταδίκαζε κάποιον για κάποιο αδίκημα π.χ. μέρα Κυριακή. Η ετυμηγορία θα εστερείτο νομικής ισχύος.

Συνεχίζεται...

Σύμφωνα με τις Γραφές:

«ΟΙ ΔΕ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΟΛΟΝ ΕΖΗΤΟΥΝ ΨΕΥΔΟΜΑΡΤΥΡΙΑΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΔΙΑ ΝΑ ΘΑΝΑΤΩΣΩΣΙΝ ΑΥΤΟΝ» Κατά Ματθαίον – κεφ. 26, §59.

Δεν βρήκαν, διότι παρότι προσήλθον πολλοί ψευδομάρτυρες, οι μαρτυρίες τους δε συμφωνούσαν. Ήταν απαραίτητο, όπως έχει γραφτεί, για να επιτευχθεί η πολυπόθητη καταδίκη, να υπάρξουν τουλάχιστον δύο μάρτυρες των οποίων οι καταθέσεις να συμφωνούν από κάθε άποψη. Τελικά έγιναν δεκτές δύο μαρτυρίες.

Στο κατά Ματθαίον αναφέρεται η εκδοχή ότι σύμφωνα με τη μαρτυρία τους ο Ιησούς είχε πει:

«ΔΥΝΑΜΑΙ ΝΑ ΧΑΛΑΣΩ ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΡΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΩ ΑΥΤΟΝ» κεφ. 26, §61.

Στο κατά Μάρκον το κείμενο διαφέρει και εκεί αναφέρεται ως φράση του Ιησού:

«ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΧΑΛΑΣΕΙ ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΡΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΑΛΛΟΝ ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΝ ΘΕΛΩ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΕΙ» κεφ. 14, §58.

Και οι δύο Ευαγγελιστές λένε ότι οι μάρτυρες ήταν ψευδομάρτυρες και ο Μάρκος αναφέρει επιπρόσθετα ότι οι μαρτυρίες των περισσοτέρων δε συμφωνούσαν.

Ο ισχυρισμός της ασυμφωνίας των μαρτύρων, όπως αυτός καταγράφεται από τον Ευαγγελιστή Μάρκο φέρεται να μην έχει ουδεμία νομική βαρύτητα, σύμφωνα με τις Γραφές. Οι Γραφές καταφατικά δεικνύουν ότι οι δύο μάρτυρες συμφώνησαν επί της δηλώσεως του Χριστού. Η μόνη διαφωνία, η οποία προκύπτει από τις Γραφές, είναι εκείνη μεταξύ του Ματθαίου και του Μάρκου σχετικά με το τι έλεγε η μαρτυρία.

Επίσης, απ’ τις Γραφές δεν προκύπτουν στοιχεία που να καταδεικνύουν τους δύο ως ψευδομάρτυρες. Η κατάθεσή τους δεν ήταν απόλυτα ακριβής, είναι προφανές, διότι ο Χριστός είχε πει:

«ΧΑΛΑΣΑΤΕ ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΤΟΥΤΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΡΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΘΕΛΩ ΕΓΕΙΡΕΙ ΑΥΤΟΝ» Κατά Ιωάννην – κεφ. 2, §19.

Αλλά τότε, μίλαγε εντός του ναού της Ιερουσαλήμ, ο οποίος ήταν ο Εβραϊκός ναός του ΘΕΟΥ. Ήταν αναμενόμενο ότι οι Ιουδαίοι δεν κατάλαβαν πως δια της παρατηρήσεως αυτής «ΕΚΕΙΝΟΣ (ΟΜΩΣ) ΕΛΕΓΕ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΑΥΤΟΥ» (Κατά Ιωάννην – κεφ. 2, §21), αφού είναι προφανές ότι οι ίδιοι οι μαθητές του δεν εννόησαν τα λόγια του παρά μετά την ανάστασή του εκ νεκρών. Η εκδοχή, η οποία δίδεται από τους μάρτυρες, ειδικά εκείνη στο κατά Ματθαίον, ήταν κατ’ ουσίαν μία απόδοση του νοήματος, το οποίο φυσιολογικά κάποιος θα εξήγαγε ως συμπέρασμα από τα εκφερόμενα λόγια και τον τόπο όπου αυτά ακούσθησαν.
Σημαντική όμως, ακρίβεια θα απαιτείτο από ένα μάρτυρα, ο οποίος εξιστορεί τα λεγόμενα κάποιου άλλου μόλις λίγο καιρό πριν.

Δεν προκύπτει από τις Γραφές ότι οι μάρτυρες ήταν προειδοποιημένοι να μην ξεχάσουν οποιοδήποτε τεκμήριο της αθωότητος του κατηγορουμένου, να λάβουν υπ’ όψιν τους την ιερότητα της ζωής ή το γεγονός ότι κατέθεταν ενόρκως. Εφόσον αυτά αποτελούσαν την πάγια τακτική σε όλες τις δίκες ποινικών υποθέσεων, μάλλον θεωρήθηκε δεδομένο ότι τηρήθηκαν πιστά. Εντούτοις, είναι προφανές ότι δεν ορίστηκε συνήγορος υπεράσπισης για τον Ιησού και ότι οι δικαστές έψαχναν να βρουν μάρτυρες να καταθέσουν εναντίον του αντί υπέρ του, ως όφειλαν κατά το νόμο.

Συνεχίζεται...

«ΔΕΝ ΑΠΟΚΡΙΝΕΣΑΙ ΟΥΔΕΝ ΤΙ ΜΑΡΤΥΡΟΥΣΙΝ ΟΥΤΟΙ ΚΑΤΑ ΣΟΥ» Κατά Μάρκον – κεφ. 14, §60.

Και ο Ιησούς έμεινε σιωπηλός.

Εάν αυτή η ερώτηση ήταν μία προτροπή προς εκείνον, ώστε να μαρτυρήσει κατά του εαυτού του, ήταν παράνομη καθώς κανένας κατηγορούμενος δεν επιτρεπόταν να προτρέπεται κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Εάν ήταν μία ανακοίνωση από τον Αρχιερέα, ο οποίος προέδρευε του δικαστηρίου, ότι η κατηγορούσα αρχή είχε ολοκληρώσει και έπρεπε ν’ ακουστεί η υπεράσπιση, ο Ιησούς είχε το δικαίωμα να παραμείνει σιωπηλός.

Οι νόμιμες προϋποθέσεις δεν είχαν τηρηθεί όσον αφορά στα δικαιώματά του: στη σύγκλιση του δικαστηρίου, στον χρόνο συνεδρίασης ή στη διαδικασία την οποία ακολουθούσε. Το κατά πόσο είχε κατηγορηθεί για ένα έγκλημα πιθανόν να αμφισβητείται, αλλά προφανώς δε θεωρήθηκε ιδιαίτερα σοβαρό ως γεγονός (το αν υπήρχε κατηγορία τελικά), αφού ο Αρχιερέας άμεσα εγκατέλειψε το ζήτημα της κατηγορίας και άλλαξε τακτική.

Ο Χριστός δεν καταδικάσθηκε από τη Σανχεντρίν επί της κατηγορίας, η οποία διατυπώθηκε από τους δύο μάρτυρες.

Το γεγονός ότι ο Αρχιερέας έψαχνε, στην πραγματικότητα και παράνομα, τρόπο να αναγκάσει τον Ιησού να καταθέσει εναντίον του εαυτού του, προκύπτει, κατά την γνώμη μου, από το γεγονός ότι αμέσως μετά την άρνηση του Χριστού να καταθέσει, ο Αρχιερέας επικαλέστηκε γι’ αυτόν τον πιο ιερό εξορκισμό για έναν Ιουδαίο, κατά τον οποίο ήταν υποχρεωμένος ν’ απαντήσει:

«ΣΕ ΟΡΚΙΖΩ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΤΟΝ ΖΩΝΤΑ ΝΑ ΕΙΠΗΣ ΠΡΟΣ ΗΜΑΣ ΕΝ ΣΥ ΗΣΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» Κατά Ματθαίον – κεφ. 26, §63.

Ο Μάρκος δεν αφηγείται το περιστατικό αυτό με τον ίδιο τρόπο, αλλά καταγράφει απλή ερώτηση:

«ΣΥ ΕΙΣΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΕΥΛΟΓΗΤΟΥ» (κεφ. 14, §61)

Και στις δύο περιπτώσεις όμως, ήταν μία προτροπή για τον κρατούμενο να καταθέσει εναντίον του εαυτού του και ως εκ τούτου, ήταν παράνομη.

Σ’ αυτή την ερώτηση ο Ιησούς απήντησε:

«ΣΥ ΕΙΠΑΣ ΠΛΗΝ ΣΑΣ ΛΕΓΩ ΕΙΣ ΤΟ ΕΞΗΣ ΘΕΛΕΤΕ ΙΔΕΙ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΘΗΜΕΝΟΝ ΕΚ ΔΕΞΙΩΝ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ ΚΑΙ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΕΠΙ ΤΩΝ ΝΕΦΕΛΩΝ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ» Κατά Ματθαίον – κεφ. 26, §64.

Αμέσως ο Αρχιερέας διέρρηξε τα ιμάτιά του λέγοντας

«ΕΒΛΑΣΦΗΜΗΣΕ ΤΙ ΧΡΕΙΑΝ ΕΧΟΜΕΝ ΠΛΕΟΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΙΔΟΥ ΤΩΡΑ ΗΚΟΥΣΑΤΕ ΤΗΝ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΝ ΑΥΤΟΥ ΤΙ ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ»; (§65-66)

Και εκείνοι απήντησαν:

«ΕΝΟΧΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΙΝΑΙ».

Και τον χλεύαζαν και τον περιγελούσαν, έπτυαν επί του προσώπου του και τον έδερναν, και, καλύπτοντας την κεφαλή του με πέπλο, τον κτυπούσαν και του ζητούσαν να μαντεύσει ποιος τον είχε χτυπήσει. Φανταστείτε μία τέτοια σκηνή να διαδραματίζεται στο ανώτατο δικαστήριο της χώρας, όπου παρευρίσκοντο τα πιο αξιοσέβαστα μέλη της κοινωνίας, εάν η απόδοση δικαιοσύνης ήταν η επιδίωξη των τεκταινομένων.

"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)

απο κει τα κανεις copy-paste????(στην καλυτερη περιπτωση φανταζομαι........)

θελεις καπου να καταληξεις???
μηπως στα αυτονοητα???
εεεεε, κατεληξε λοιπον...... για να γραψει και κανενας αλλος τη γνωμη του...

ετσι για αλλαγη βρε αδερφε!!!!

• Οι δικαστές είχαν αρνηθεί στον Χριστό το τεκμήριο της αθωότητος, το οποίο ο ίδιος ο νόμος το προέβλεπε για εκείνον και τον είχαν κρίνει ένοχο πριν δικασθεί.
• Το δικαστήριο συνεδρίασε κατά τη διάρκεια της νύχτας και σε μέρα επίσημης αργίας.
• Κανένας συνήγορος δεν ορίστηκε για τον κατηγορούμενο.
• Καταδικάσθηκε όχι επί των καταθέσεων των δύο μαρτύρων, αλλά επί της δικής του μαρτυρίας, η οποία εδόθη κατ’ απαίτησιν του Αρχιερέα και, σύμφωνα με το κατά Ματθαίον, μετά την ορκωμοσία, η οποία του επεβλήθη και την οποία ένας Ιουδαίος δεν μπορούσε ν’ αψηφήσει.
• Οι δικαστές έψαξαν για μάρτυρες οι οποίοι θα κατέθεταν εναντίον του αντί ν’ αναζητούν εκείνους οι οποίοι θα κατέθεταν υπέρ του.
• Δεν ακολουθήθηκε η νόμιμη διαδικασία για την έκδοση ετυμηγορίας (ψηφοφορία).
• Ο Αρχιερέας, ο οποίος θα έπρεπε να μιλήσει τελευταίος, με το μελοδραματικό σχίσιμο του ρουχισμού του εξέφρασε την άποψή του πρώτος και απλώς κάλεσε τους υπολοίπους να την επιβεβαιώσουν.
• Η καταδικαστική ετυμηγορία εκδόθηκε άμεσα, χωρίς να τηρηθεί η διαδικασία, η οποία προέβλεπε νηστεία, προσευχή και θρησκευτικό διαλογισμό για μία μέρα.

Η ίδια Σανχεντρίν αναγνώρισε το παράτυπο της διαδικασίας αυτής, του να συνεδριάζει δηλαδή κατά τη διάρκεια της νύχτας και μόλις ξημέρωσε συνεδρίασε εκ νέου. Σ’ αυτή τη συνεδρίαση, η οποία μνημονεύεται από τον Ευαγγελιστή Λουκά, όλοι υπέβαλλαν το ερώτημα στον Ιησού εάν ήταν ο Χριστός. Και όταν απάντησε καταφατικά, είπαν

«ΤΙ ΧΡΕΙΑΝ ΕΧΟΜΕΝ ΠΛΕΟΝ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΔΙΟΤΙ ΗΜΕΙΣ ΑΥΤΟΙ ΗΚΟΥΣΑΜΕΝ ΑΠΟ ΤΟΥ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΑΥΤΟΥ. ΤΟΤΕ ΕΣΗΚΩΘΗ ΑΠΑΝ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ ΕΦΕΡΑΝ ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΙΛΑΤΟΝ» (κεφ. 22, §71 – κεφ. 23).

Είναι περιττό το να επισημανθεί ότι η συνεδρίαση εκείνης της μέρας ήταν επίσης παράτυπη. Υπόκειται σε όλες τις ενστάσεις, οι οποίες έχουν διατυπωθεί επί εκείνης η οποία διενεργήθη κατά τη διάρκεια της προηγούμενης νύχτας με μόνη εξαίρεση ότι ετούτη φέρεται να διενεργήθηκε κατά τη διάρκεια της μέρας.

Εάν δεν υπάρξουν σχόλια, τα οποία να χρήζουν απαντήσεως, θα προχωρήσω στα γεγονότα τα οποία αφορούν στη ΔΙΚΗ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΠΙΛΑΤΟΥ.

"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)