- H ((Q_Q)),Ο κος K. ,Ο ΕρμΑφροδιτος+το κηρυκειον - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΗΣΕ...

ΜΑ ΓΙΑΤΙ..

Η ΒΡΟΧΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ...ΕΝΩ ΗΘΕΛΕ ΚΙ ΑΛΛΟ...

ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ..
ΟΛΑ..

ΣΤΟ ΤΣΑΚΡΑ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ..ΤΟΥ ΤΥΡΚΟΥΑΖ..ΤΗΣ...

ΚΙ
ΕΚΕΙΝΟΣ..
ΜΑΚΡΥΑ..

ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΙΚΟ ΤΟ ΛΙΚΕΡ
...ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ....

ΜΑ ...ΘΑ ΔΟΚΙΜΑΣΩ..ΞΑΝΑ...

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ...

ΟΛΑ ...ΕΔΩ.

ΗΛΙΕ.
ΟΛΑ.
ΜΕΣΑ ΜΟΥ.
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.
ΜΕΙΝΕ.
ΕΣΤΩ ΚΙΑΝ
Η ΒΡΟΧΗ
ΔΕΝ ΚΥΛΗΣΕΙ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ...
ΕΣΤΩ ΑΝ Ο κοςΚ. ΔΕΝ ΜΙΛΗΣΕΙ ΞΑΝΑ..

ΟΛΑΚΕΡΗ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ "ΜΟΥ"...
ΕΜΠΡΟΣ ΣΟΥ.. ΕΝΑΠΟΘΕΤΩ...

ΜΑ ΔΕ ΘΑ ΤΗ ΔΕΙΣ ΗΛΙΕ....

ΣΕΛΗΝΗ ΓΑΡ...

ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΣΟΥ..ΕΧΩ ΛΟΥΣΤΕΙ...

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΑ ΣΤΙΓΜΗ...
"ΕΝΩΣΟΥΜΕΤΑΠΑΝΤΑ"

ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ...
ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ..ΣΤΟ ΤΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ ΣΟΥ...

ΑΝ ΘΕΣ ΚΑΤΙ ΑΛΗΘΙΝΟ...
ΨΑΞΕ ΜΕ...

ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΘΑ ΕΙΜΑΙ...

ΑΕΝΑΑ ΘΑ ΓΥΡΙΖΩ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ..ΣΟΥ...
(ΠΕΣ-ΜΕ.. ΑΛΙΚΗ..ΨΥΧΗ..ΒΡΟΧΗ..ΣΙΩΠΗ..ΣΤΙΓΜΗ...)

(ΟΛ-Α...ΤΙΠΟΤ-Α...ΑΤΜ-Α...ΓΕΙ-Α...ΦΩΤΙ-Α...)

ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ...ΑΛΗΘΕΙΕΣ...

Truth is a pathless land

Με γεμίζετε ηρεμία ….. ευχαριστώ

Αφηνω ελευθερη τη σκεψη μου, τη φαντασια μου που βγαινει επιφυλακτικα...

Ακαλεστο ονειρο
εσυ που καλπαζεις αγερωχο κατω απο τους πορφυρους ηλιους
εσυ που χορευεις
με τους ανεμοστροβιλους της ψυχης μου
εσυ που παρασερνεις τη σιωπηλη μοναξια μου στα δαση της ελπιδας
Ελα κι αποψε, μ'ενα χαμογελο
παρε με απο τα σκοταδια της νυχτας στους μυστικους σου οριζοντες..

Βλεπω επικοινωνια, νοιωθω την ενωση... φοβος, μπερδεμα...νεες εννοιες για τον κυριο Κ(αθενα)...συμπορευονται με την ζηλια, με τον πονο, με τον ερωτα!

Τι δυναμικη λεξη....ΕΡΩΤΑΣ!!
Ας μπει και αυτη στο παιχνιδι...
Τι λετε κουμπαροι??

Ομορφη η ωρα που πεφτει και δυει ο ηλιος....οπως η ωρα του Λυκοφωτος...τοτε υπαρχει μια αλλη συνειδηση,
Μια σκεψη που δυει, ανεξαρτητη, γαληνια σαν τα αστρα, λαμπωντας αιωνια ... και τουτη την ωρα διαλεγω να βρεθω στην θαλασσα, στο απεραντο γαλαζιο της...

Αγναντευω... πιανω τον Ερμη, την Αφροδιτη και ξεκιναμε τον χορο μας...στροβυλιζωντας πανω απο τα κυματα!! Γινομαστε ΕΝΑ για αλλη μια φορα... Ειναι και η Αλικη εκει εξω...μα χαιρετα?? Φευγει??

Κανει παγωνια ακομα ...καποιος λειπει...

Η ελευθέρια δεν θέλει θυσίες,
Ούτε παρακάλια… και χαζό μονοπάτια,
μα αγάπη…μέσα στη συνήθεια…
η κάθε στιγμή… αιώνια μαζί σου.

Τα μάτια σου αστράφτουν μέσα στο φεγγάρι
δίωξε τις σκιές… αυτές που πολιορκούνε…
εικόνες που ζούνε, μέσα στο παρελθόν σου,
παίρνουνε θέση …. μέσα σου και κινούνται….

Και να και ο Έρωτας….κανει την εμφάνιση του
Η Μαρα τον φέρνει…τραβώντας μας στο χορό του,
γελάμε και κλαίμε….για όλα χωρος υπάρχει,
Μα μην πληγώνεστε.... σεις νύμφες του Αιγαίου!

Πιέστε απ το νέκταρ… του έρωτα και αγάπης,
Ω εσείς Νεράιδες…που έχετε τετοιο μεράκι…
τιμόνι στα χέρια… δώστε στον κόσμο όλο...
Άνδρες… Θεοί…. γλυκο που ειν τ'αερακι...

Σε βλέπω .... είμαι εκεί ....

Μισο-κλεινω τα ματια και βλεπω σκιες... αλλες κινουνται σαν αερικα, αλλες απλα δηλωνουν την παρουσια τους διακριτικα στο χωρο... Η μηπως ειναι τα κρυμενα μερη του ερμαφροδιτου μυαλου μου που εχουν αρχισει και εμφανιζονται σιγα σιγα...

Ψυθιρισματα και σκορπιες λεξεις...αφουκραζομαι...
Μα ειμαι εγω... οι σκιες ειναι οι σκεψεις μου... Μου μιλανε η μηπως μιλανε μεταξυ τους??

Εγω απλα θεατης ... θεατης του ονειρου...

Ακομα κανει ψυχρα... μα καποιος ακομα λειπει... ειναι το παρελθον λες?? Ερχονται οι σκεψεις απο τοτε για να μου θυμισουν ... να μου θυμισουν την μοναδικοτητα του εαυτου μου? Η μηπως για να μου πουν για αλλη μια φορα πως η ολοκληρωση της μοναδικοτητας θα πρεπει να ειναι μεσα απο σενα?

Εσυ εισαι εδω στο τωρα, στο παρον μου? η μηπως με επισκεφτεσαι απο καποια γωνια ξεχασμενη απο το παρελθον δια μεσου των σκεψεων μου ??
Παρον και παρελθον ξαφνου γινονται ΕΝΑ...εσυ με μενα ....και ξανα μαζι!!

Εχω κλεισει τα ματια ... χαμενη στα πελαγη των ονειρων...και σενα σαν ονειρο σε καταλαβαινω...σε νοιωθω ομως πολυ πιο εντονα... Ισως να φταιει ο χορος του Ερωτα...μια σκεψη ξαφνικα...
Ειμαι η Αφροδιτη και εισαι ο Ερμης...η τελεια ενωση του ερμαφροδιτου αδελφη ψυχη μου...

Ανοιγω τα ματια... ουτε σκιες ... ουτε ψιθυροι...μονο η γλυκια αισθηση της παρουσιας/απουσιας σου...

Η Αλικη που πηγε??

Ονειρεύτηκα σήμερα…. ένα μικρό μωρό…
το φεγγάρι κοίταγε…μα αυτό δεν απαντούσε
οι λέξεις δεν έβγαιναν…ψιθύριζε απαλά…
τι έκανα η ψυχή…...και ψυχορραγούσε

Εύθραυστη … πνοή φωνή… ευαίσθητη,
αέναη …. ψυχωκαμωμένη κόρη,
τα όμορφα μάτια σου … κράτα ψιλά
για Φως είναι φτιαγμένα… και αγάπη.

Έτσι οι περισσότεροι κάνουν το λάθος να φτιάξουν κάπου ένα ΙΔΕΩΔΕΣ, ΚΑΤΙ ΤΕΛΕΙΟ, το τοποθετούμε κάπου ψιλά μέσα…. και αρχίζει ο αγώνας.

Μα έτσι δημιουργούμε το χωρισμένο μυαλό! Εμείς και το ιδεώδες μας, ο ιδανικός εαυτός μας, και η όλη προσπάθεια γίνεται γιατί δεν καταλαβαίνουμε το παρόν, δεν ζούμε στο παρόν… μα σε μια δυαδικότητα σε δράση.

Επειδή δεν ζούμε ολικά στη Ζωή, έχοντας δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι το πρόβλημα, προσπαθούμε να βρούμε μια λύση. Αυτό δεν κάνουμε συνεχώς προσπαθώντας να καταλάβουμε?

Μα τι μας ενδιαφέρει? … να βρούμε μια λύση για το πρόβλημα μας…. η να κατανοήσουμε σε βάθος τις ΑΙΤΙΕΣ?

Όσο το μυαλό και η καρδιά είναι χωρισμένες στη δράση τους, θα υπάρχει το πρόβλημα, και όσο και αν νομίζουμε πως προσπαθούμε να το λύσουμε, δεν κάνουμε άλλο…από το να ξεφεύγουμε από εμάς που το δημιουργήσαμε….

Τα παραπάνω δεν θέλουν φυσικά να πουν πως πρέπει να γίνουμε αδρανείς, μα λέγονται για να δείξουν πως δεν συναντάμε ολικά τη ζωή. Δείχνουν πως την συναντάμε μερικά, η μερικότητα αυτή δημιουργεί μερική συνειδητοτητα, αυτό που λέμε το ΕΓΩ….και είναι αυτό που πάντα προσπαθεί, που κάνει ότι κάνει….. μα συγχρόνως δημιουργεί σύγκρουση μέσα μας…

Η οποία λύση κάποιου προβλήματος, (αν και είναι εφικτή), δεν τελειώνει τα προβλήματα, μιας και αμέσως δημιουργείται κάτι άλλο… Ψάξαμε ποτέ να βρούμε τις ΑΙΤΙΕΣ αυτής της σύγκρουσης μέσα μας? Φυσικά θα πείτε οι περισσότεροι, διαβάζουμε, προχωράμε στο μονοπάτι μας, στο σταυρό που κουβαλάμε…και που κάποιοι σήκωσαν για μας…

Ναι τα παραμυθία είναι πάντα ΩΡΑΙΑ… δυστυχώς είναι για παιδία….Τον σταυρό ΜΑΣ δεν σταματήσαμε ποτέ να τον κουβαλάμε!

Εκείνος.... απλά έδειξε….

Μπορεί να συναντήσει το μυαλό και η καρδιά μας ολικά τη ΖΩΗ, χωρίς να γίνεται κάθε φορά κομμάτια? Γίνεται να ζούμε στο γίγνεσθαι, χωρίς να γίνεται… το ίδιο, το τέλμα μας, ο ΤΑΦΟΣ που πέφτουμε συνεχώς μέσα? Γιατί μου φαίνεται αγαπητέ Κ(αθενα) πως ένας ερμαφρόδιτος νους, δεν είναι άλλο, από αυτή τη συνάντηση στη ζωή…. της κάθε ιδέας, του κάθε ατυχήματος, της κάθε εμπειρίας, της κάθε έκφρασης της ζωής…. ΟΛΙΚΑ!

Συγνώμη αν σε πίκρανα……

Πλάτωνας.