- Περί ΑΝΕΜΩΝ και ΥΔΑΤΩΝ 3 !!! - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
quote:
ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΥΤΑ??????
quote:
Ο Μυστικισμός (ως μυστική ένωση με τον 'θεό'),η Μαγεία (ως η απόπειρα επιρροής του αθέατου κόσμου με πράξεις που πραγματοποιούνται στον επίγειο),η Θεουργία (ως η εμψύχωση αγαλμάτων-ειδώλων)και ο Πνευματισμός(ως η παρουσία ενός πνεύματος σ'ένα ανθρώπινο ον) είχαν συνεχή παρουσία στον αρχαίο πολιτισμό.
Στα Διάσια προς τιμήν του Διός γινόταν χθόνιες τελετουργίες εξαγνισμού και εξορκισμού (πρωτόγονες τελετές αίματος).Στην αθηναική αυτή γιορτή της Άνοιξης,στις 14 Μαρτίου περίπου,οι πιστοί προσέφεραν σ'ένα ΦΙΔΙ,που το αποκαλούσαν ΜΕΙΛΙΧΙΟ ΔΙΑ,ολακαυτώματα χοίρων.Σε αρκετά ανάγλυφα παρουσιάζεται ένας τεράστιος περιελισσόμενος όφις με την επιγραφή ΔΙΙ ΜΕΙΛΙΧΙΩ,ο χθόνιος όφις που ενσάρκωνε το πνεύμα ενός χθόνιου δαίμονα.
Η όλη τελετουργία των Διασίων είναι μία μαγική τελετουργία,μία τελετή αίματος!!!Τα κακά πνεύματα εμποδίζουν τη γονιμότητα.Για να εξιλεωθούν τα χθόνια αυτά πνεύματα ζητούν αίμα.Αν όχι του ίδιου του θύτη (σε περιπτώσεις ανθρωποκτονίας) τότε ενός άλλου σφάγιου-αντικαταστάτη,ζώου ή ανθρώπου.
Το αίμα του νεκρού ζητά άλλο αίμα για να καθαρθεί.Φαίνεται καθαρά ότι η έννοια της κάθαρσης και της αγνότητας δεν είχε ιδεολογικό χαρακτήρα αλλά αφορούσε στην απελευθέρωση από τα κακά πνεύματα και την βλαβερή τους επιρροή.Για να απομακρύνει κανείς αυτά τα πνεύματα χρειαζόταν να υποβληθεί σε τελετουργικό καθαρμό.
Αν η θυσία γινόταν προς τους Ολύμπιους,τραβούσαν προς τα πίσω το λαιμό του σφάγιου για να βλέπει στον ουρανό,ενώ αν θυσίαζαν σε χθόνιους το θύμα κοίταγε προς τα κάτω Ιλιάδα α,459,134.
Οι τελετουργίες της ομηρικής εποχής διακρίνονται σε δύο κατηγορίες α)στους εναγισμούς προς τους χθόνιους,δηλαδή τα ολοκαυτώματα σε χαμηλές σχάρες επί χασμάτων τάφρων και β)στις θυσίες προς τους Ολύμπιους θεους πάνω σε ψηλούς βωμούς και στο φως της ημέρας όπου και οι δύο ήταν τελετές αίματος.
"Τω μεν αθανάτω Ολυμπίω,δε επωνυμίην θύουσιν,τω δ'ετέρω ως ηρωι,εναγίζουσι" Ηρόδοτος ΙΙ,43
Οι εναγισμοί ήταν τελετουργίες αποτροπής και εξαγνισμού των χθόνιων πνευμάτων.Τα ολοκαυτώματα πρόσφεραν εξιλέωση και γι'αυτό δεν καταναλώνονταν,εν αντιθέσει με τις θυσίες προς τους Ολυμπίους θεούς που καταναλίσκονταν από τους συνδαιτυμόνες πιστούς.
Στα Ομηρικά Έπη περιγράφονται διαφόρων ειδών εναγισμοί:Ο καθαρισμός του ανακτόρου του Οδυσσέα,μετά το φόνο των μνηστήρων Ομ.Οδύσσεια χ,480,η Νεκρομαντεία για την Νέκυια της Οδύσσειας Ομ.Οδύσσεια λ,23-339,ο όρκος του Αγαμέμνονα για την Βρισηίδα πάνω στον τεμαχισμένο αγριόχοιρο Ιλιάδα τ,265,κλπ.
Στους εναγισμούς εντάσσονται και οι ανθρωποθυσίες,όπως αυτή που τέλεσε ο Νεοπτόλεμος για να εξευμενιστεί το πνεύμα του Αχιλλέα Ευριπίδη Εκάβη 353.
Οι εναγισμοί της ομηρικής και της μυκηναικής εποχής βασίζονται στην αντίληψη ότι το αίμα είναι ζωή και προσφέρεται στα πνεύματα των νεκρών ως απόδοση εκδίκησης προσ εξευμενισμό.Στην περίπτωση της θυσίας της Πολυξένης από τον Νεοπτόλεμο,αφού το πνεύμα του νεκρού Αχιλλέα ήπιε το φρέσκο αίμα της κόρης του Πριάμου και της Εκάβης,το σώμα της παραδόθηκε στην φωτιά ως ολοκαύτωμα.
Στις "Ικέτιδες" του Ευριπίδη,η Αθηνά διδάσκει στον Θησέα πως να κόβει τα σφάγια των 'Όρκιων' εναγισμών και τον διατάζει να γράψει τους όρκους στο κοίλο μέρος ενός τρίποδα και κατόπιν να κόψει τους λαιμούς των θυμάτων μέσα σ'αυτόν.Ένα άλλο στοιχείο του εναγισμού ήταν η κατακρεούργηση του θύματος,του σφάγιου,για να σακατευθεί το οργισμένο φάντασμα,ιδιαίτερα όταν επρόκειτο για περιπτώσεις δολοφονηθέντων ανθρώπων.Κατά τον Σοφοκλή η Ηλέκτρα λέει για την μητέρα της Κλυταιμνήστρα:"του κομμάτιασε το σώμα λες και ήταν εχθρός" Σοφοκλής,Ηλέκτρα 445.Η Κλυταιμνήστρα κομμάτιασε το πτώμα του Αγαμέμνονα με τελετουργικό τρόπο για να μην μπορεί το φάντασμά του να γυρέψει εκδίκηση.
Μορφή νεκρομαντείας συναντάμε στην ραψωδία λ της Οδύσσειας.Ο Οδυσσέας ακολουθώντας τις οδηγίες της Κίρκης έφτασε στη χώρα των Κιμμερίων η οποία καλυπτόταν από αμίχλη Ομ.Οδύσσεια λ,13-15.
Εκεί έσκαψε τάφρο,έκανε χοές και διασκόρπισε λευκό αλεύρι.Κατόπιν θυσίασε πάνω στην τάφρο πρόβατα και σύροντας το σπαθί έδιωχνε τα πνεύματα για να μην πιουν αίμα και ζωντανέψουν πριν εμφανισθεί ο μάντης Τειρεσίας από τον Άδη Ομ.Οδύσσεια λ,25-50.
Στην όχθη της λίμνης Αχερουσίας,είχε κτισθεί το Νεκρομαντείο του Αχέροντος στο σπήλαιο ενός κωνικού βράχου.Πάνω ακριβώσ από το σπήλαιο βρισκόταν η σχάρα όπου γίνονταν οι αιματηρές τελετές των εναγνισμών.Κάτω από την οπή της σχάρας βρισκόταν το Άδυτον του νεκρομαντείου.Πρόκειται για μία υποβλητική στοά όπου χυνόταν το αίμα και οι χοές των εναγισμών και έρχονταν οι ψυχές των νεκρών για να πιούν και να ζωντανέψουν.Στα πνεύματα των νεκρών αποδίδονταν και μαντικές ικανότητες,οι οποίες ήταν δυνατές με την έγερση των φαντασμάτων και επιτυγχανόταν με την αιματοχυσία.
Στην Κρήτη υπήρχε μία τελετή φυλετικής μύησης,η οποία αναφέρεται σε ένα απόσπασμα της τραγωδίας "Κρήτες" του Ευριπίδη.Απέκτησε σημασία για την φιλοσοφία του Ορφισμού.Πρόκειται για μία 'ομολογία' των μυστών του Διόνυσου-Ζαγρέως,όπου περιγράφεται η ειδική τελετουργία μέσω της οποίας ένας άνθρωπος γίνεται Βάκχος.Το κείμενο κάνει σαφή λόγο περί ωμοφαγίας ως της μυστηριακής μύησης στο Βακχεύειν.
"Διός Ιδαίου μύστης γενόμην και νυκτιπόλου Ζαγρέως βροντάς τας τ'ωμοφάγους δαίτας τελέσας"
Φαντάζομαι δεν πειράζει ένα απαντήσω εγώ...
Από το εξαίσιο βιβλίο του φιλολόγου Διαμαντή Κούτουλα "ΟΙ ΑΠΟΚΡΥΦΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ"
Φίλε μου Αβαταρ δεν είναι όλα συμβολικά. Δυστυχώς έχουμε συνηθίσει κάποιες φορές να βλέπουμε το παρελθόν υπό τους διαστρεβλωτικούς φακούς του παρόντος.
Ο πολιτισμός των αρχαίων λαών δεν είχε τα ταμπού και τις συνήθεις που εμείς έχουμε σήμερα. Η αρχαία Ελλάδα δεν αποτελεί πανάκεια, ούτε έκφρασε μία στάση φιλοσοφίας ή ακόμη ακόμη και θρησκείας
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Edited by - ΠΛΩΤΙΝΟΣ on 06/02/2004 00:40:22