- Kατάθεσις σκέψεων Νο 2 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

κι ένα δικό μου έτσι για καληνύχτα!!

Σπασμένες
σκόρπιες εικόνες εκεί
στα βρώμικα χαλίκια
στα ριζά του δέντρου όπου
ξεχερσωμένες ρίζες - πλοκάμια
τρυπώνουν στην άγονη γη
παλεύοντας απελπισμένα
με νύχια και με δόντια
να ξεδιψάσουν
ρουφώντας ζωή
απ΄της μάνας γης το μαστάρι..

Καμπυλώνει ο Χρόνος
καθώς
δραπέτες παιδικών παραμυθιών
απόκοσμες εικόνες
ζωγραφιές του θυμικού
ζωντανεύουν
σαν ασπρόμαυρες ταινίες
σε ασβεστωμένο τείχο

Σκόρπια λόγια
σκόρπιες ζωές
φωνές παιδικές από κάποια
κοντινή κατασκήνωση
έρχονται άλλοτε δυνατές κι άλλοτε
σαν ψύθιρος απ΄το βάθος
εκει δίπλα στο ποτάμι..

Πόσο μακραίνουν οι σκιές καθώς νυχτώνει
και πως ξεθωριάζουν τα χρώματα..
Πίσω από τα μάτια ένας ήχος
και πίσω από τον ήχο μια οσμή
και πίσω της ένα άγγιγμα στα ακροδάχτυλα που
άπειρα να αγγίξουν τ΄άπειρο τολμούν
μες το κενό ισορροπούν σε παύσεις και φωνές
σε ψιθύρους και σε σιωπές ανάμμεσα ..

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά,
Όπως, να πούμε, κάνει ο σκίουρος,
Δίχως απ' όξω ή από πέρα να προσμένεις τίποτα.
Δε θα 'χεις άλλο πάρεξ μονάχα να ζεις.

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σ' έναν τοίχο
με τα χέρια σου δεμένα
Ή μέσα στ' αργαστήρι
Με λευκή μπλούζα και μεγάλα ματογυάλια
Θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι,
Οι άνθρωποι που ποτέ δε θα 'χεις δει το πρόσωπό τους
και θα πεθάνεις ξέροντας καλά
Πως τίποτα πιο ωραίο, πως τίποτα πιο αληθινό απ' τη ζωή δεν είναι.

Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που θα φυτέυεις, σα να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου
Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου
Μα έτσι γιατί το θάνατο δε θα τονε πιστεύεις
Όσο κι αν τον φοβάσαι
Μα έτσι γιατί η ζωή θε να βαραίνει πιότερο στη ζυγαριά.

.................................
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά,
Όπως, να πούμε, κάνει ο σκίουρος,
Δίχως απ' όξω ή από πέρα να προσμένεις τίποτα.
Δε θα 'χεις άλλο πάρεξ μονάχα να ζεις.
Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα
Κι αχ ό,τι πιο όμορφο θα 'θελα να σου πω
Δε στο 'πα ακόμα.

ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ
του Ναζίμ Χικμέτ

απόδοση Γιάννης Ρίτσος