- Ινδική φιλοσοφία - ΒΙΒΕΚΑΝΑΝΤΑ (Σειρά Γνώσης) - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Συνταίριασμα καρδιάς και λογικής

“Χρειαζόμαστε το συνταίριασμα της καρδιάς και του μυαλού. Δε θέλω να πω πως, ο άνθρωπος θα πρέπει να συμβιβάζει την καρδιά του με το μυαλό του, ή αντίθετα αλλά σε έχει, ο καθένας, μιαν άπειρη ποσότητα καρδιάς κι αισθήματος, και ταυτόχρονα μιαν άπειρη ποσότητα λογικής.” (σ. 103)

Φανταζόμαστε λανθασμένα τον κόσμο ως ατελή. Να ξυπνήσουμε.

Η Βεδάντα διδάσκει το εξής: Εγκαταλείψτε τον κόσμο που δημιούργησε η φαντασία σας, επειδή η φαντασία σας βασίστηκε πάνω σε μια πολύ ατελή εμπειρία, πάνω σε μια πολύ πενιχρή λογική, και πάνω στις δικές σας αδυναμίες. Απαρνηθείτε τον. Ο κόσμος που τόσο καιρό σκεπτόμαστε, ο κόσμος πάνω στον οποίον τόσο έχουμε προσκολληθεί, δεν είναι παρά ένας ψεύτικος κόσμος, της δικής μας δημιουργίας. Απαρνηθείτε τον. Ανοίξτε τα μάτια σας και δείτε πως τέτοιος κόσμος ποτέ δεν υπήρξε, ήταν ένα όνειρο, ήταν μάγια. Αυτό που υπήρχε ήταν ο ίδιος ο κύριος. Είναι Εκείνος που βρίσκεται στο παιδί, στην γυναίκα και στον άντρα, είναι Εκείνος που βρίσκεται μέσα στο καλό και στο κακό. Εκείνος είναι μέσα στην αμαρτία και στον αμαρτωλό, Εκείνος είναι μέσα στη ζωή και μέσα στο θάνατο.” (σ. 105)

Δείτε τον Θεό στα πάντα για να μεταμορφωθεί ο κόσμος.

“Ο Θεός είναι μέσα στον πλούτο που χαίρεστε. Εκείνος είναι μέσα στην επιθυμία που υψώνεται μέσα στο νου σας. Εκείνος είναι μέσα στα πράγματα που αγοράζετε για να ικανοποιήσετε την επιθυμία σας. Εκείνος είναι μέσα στις όμορφες φορεσιές σας, στα ωραία σας στολίδια, έτσι πρέπει να σκέπτεστε. Μόλις αρχίσετε να βλέπετε τα πράγματα κάτω από τούτο το πρίσμα, θα μεταμορφωθούν τα πάντα. Αν βάλετε το Θεό σε κάθε σας κίνηση, στην συνομιλία σας, στη μορφή σας, σε όλα, θα αλλάξει ολόκληρο το σκηνικό, κι ο κόσμος αντί να εμφανίζεται σαν κόσμος θλίψης και δυστυχίας θα γίνει ένας παράδεισος” (σ. 106)

“Όταν θα έχουμε απαρνηθεί τις επιθυμίες, μόνο τότε, θα μπορέσουμε να διαβάσουμε και να χαρούμε το σύμπαν του Θεού. Τότε θα θεοποιηθούν τα πάντα. Γωνίες και λακκούβες, στενόδρομοι και σκιερές μεριές που νομίζαμε σκοτεινές κι ανόσιες όλες θα θεοποιηθούν. Όλες θα αποκαλύψουν την αληθινή τους φύση και θα χαμογελάσουμε μέσα μας, άμα σκεφτούμε πως όλα αυτά τα κλάματα και τα παράπονα δεν ήταν παρά ένα παιδικό παιχνίδι, κι εμείς, δεν κάναμε τίποτα άλλο παρά να παραστεκόμαστε και να βλέπουμε” (σ. 107)

Σατανάς=άγνοια

“Τι είναι ένας σατανικός κόσμος; Η άγνοια, λέει η Βεδάντα” (σ. 108)

Ακούμε, Σκεφτόμαστε, και μετά Διαλογιζόμαστε για τον Εαυτό.

““Πρέπει πρώτα να ακούσουμε για αυτόν τον Εαυτό, έπειτα να τον σκεφτούμε, κι ύστερα να διαλογιστούμε πάνω του” (Μπριχανταράνγιακα Ουπανισάντ 2.4.5)” (σ. 109)

Επιμένετε, Αγωνιστείτε παρ’ όλες τις αποτυχίες και τα λάθη

“Αν κάποιος που έχει ένα ιδανικό κάνει χίλια λάθη, είμαι βέβαιος πως ο άνθρωπος χωρίς ιδανικά θα κάνει πενήντα χιλιάδες λάθη. Γι’ αυτό είναι καλύτερα να έχουμε ένα ιδανικό. Και πρέπει να ακούμε, όσο πιο πολύ μπορούμε για εκείνο το ιδανικό, ώσπου να μπει στην καρδιά μας, μέσα στο μυαλό μας, μέσα στις φλέβες μας, μέχρι να μυρμηγκιάσει σε κάθε σταγόνα του αίματός μας και να διαποτίσει κάθε πόρο του σώματός μας. Πρέπει να διαλογιζόμαστε σε αυτό. “Εκ γαρ του περισσεύματος της καρδιάς το στόμα λαλεί” κι από την πληρότητα της καρδιάς εργάζεται και το χέρι.

Η σκέψη είναι η κινητήρια δύναμή μας. Γεμίστε το νου σας με τις υψηλότερες σκέψεις, ακούστε τες κάθε μέρα και σκεφτείτε τες μήνα μα το μήνα. Μη σας νοιάζουν οι αποτυχίες, είναι πολύ φυσικές. Αυτές οι αποτυχίες είναι η ομορφιά της ζωής. Τι θα ήταν η ζωή χωρίς αυτές; Δε θα άξιζε αν δεν υπήρχαν αγώνες. Που θα ήταν η ποίηση της ζωής;

Μη νοιάζεστε για τους αγώνες και τα λάθη. Δεν άκουσα καμιά αγελάδα να λέει ψέματα, αλλά αυτή είναι μόνον αγελάδα – όχι άνθρωπος.

Έτσι, μη σαν ενδιαφέρουν αυτές οι αποτυχίες, αυτά τα μικρά ξανακυλήματα, κρατείστε το ιδανικό χίλιες φορές, κι αν αποτύχετε χίλιες φορές, κάντε την προσπάθεια ακόμα μια φορά. Το ιδανικό του ανθρώπου είναι να δει το Θεό μέσα στο καθετί. Αλλά αν δεν μπορείτε να Τον δείτε μέσα στα πάντα, δείτε Τον μέσα σε ένα πράγμα, μέσα σε εκείνο το πράγμα που σας αρέσει περισσότερο, κι έπειτα δείτε Τον σε ένα άλλο. Προχωρήστε έτσι. Υπάρχει άπειρη ζωή μπροστά στην ψυχή. Μη βιάζεστε και θα πετύχετε στο τέλος το σκοπό σας.” (σ. 110)

Ο κόσμος της Μάγια και η ματαιότητά του (Ίσα Ουπανισάντ)

““Στο σκοτάδι ψηλαφίζουν όσοι λατρεύουν τούτο τον υλικό κόσμο, τον κόσμο που παράγεται από την άγνοια, νομίζοντάς τον σαν Ύπαρξη. Κι όσοι ζουν όλη τους την ζωή μέσα σε τούτο τον κόσμο και ποτέ δεν βρίσκουν τίποτα καλύτερο ή υψηλότερο, ψηλαφίζουν σε ακόμα βαθύτερο σκοτάδι. Αλλά όποιος γνωρίζει το μυστικό της φύσης και γνωρίζει επίσης Εκείνο που είναι πέρα από τη φύση – διαμέσου της βοήθειας της φύσης, περνά πέρα από το θάνατο, και διαμέσου της βοήθειας Εκείνου που είναι πέρα από την φύση, χαίρεται την Αιώνια Μακαριότητα” (Ίσα Ουπανισάντ 9 – 14 (διασκευή)” (σ. 112)

Οι αισθήσεις και ο νους, μας περιορίζουν την εικόνα μας για το σύμπαν

“Ούτε και η δική μας ερμηνεία καλύπτει το σύνολο του σύμπαντος. Θα ήταν μεγάλο λάθος να δεχτούμε εκείνη την τρομερά εγωιστική θέση που τόσο τείνει να παίρνει ο άνθρωπος. Όποιου είδους λύση του προβλήματος του σύμπαντος που μας παρέχει η παρατήρηση των εξωτερικών διεργασιών, πάσχει από την εξής δυσκολία: Πρώτα – πρώτα το σύμπαν που βλέπουμε είναι το προσωπικό μας σύμπαν, μια δική μας εικόνα της πραγματικότητας. Έπειτα δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την πραγματικότητα διαμέσου των αισθήσεων, δεν μπορούμε να την κατανοήσουμε όπως πραγματικά είναι. Ξέρουμε το σύμπαν, μόνον όπως το βλέπουν τα όντα που έχουν 5 αισθήσεις. Αν αποκτούσαμε μιαν ακόμα αίσθηση, ολόκληρο το σύμπαν θα μας φαινόταν αλλαγμένο. Ας υποθέσουμε πως αποκτούσαμε μια μαγνητική αίσθηση, τότε πολύ πιθανό, θα διαπιστώναμε την ύπαρξη εκατομμυρίων δυνάμεων που δεν τις ξέρουμε, δεν τις νιώθουμε, και που για αυτές δεν έχουμε τώρα αισθητήρια όργανα ή γνώση.” (σ. 114)

Η τυφλή πίστη είναι εξευτελισμός

“Ο άνθρωπος που σας ζητάει να πιστεύετε το καθετί εξευτελίζει τον εαυτό του, κι αν το πιστέψετε, εξευτελίζετε κι εσείς, επίσης, τον εαυτό σας”. (σ. 121)

Οι επικριτές της θρησκείας δεν έχουν αγωνιστεί για να βρουν την αλήθεια

“Αλλά πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι το 99,9% από εκείνους που επιτίθενται στη θρησκεία, δεν έχουν ποτέ αναλύσει το νου τους, δεν έχουν ποτέ αγωνιστεί για να βρουν τα γεγονότα. Έτσι τα επιχειρήματά τους δε θίγουν τη θρησκεία περισσότερο από όσο θα μας επηρέαζαν τα λόγια ενός τυφλού που ξεφωνίζει: “Όλοι είσαστε τρελοί που πιστεύετε πως υπάρχει ήλιος””. (σ. 121)

Πραγμάτωση και βίωση του Θεού ανώτερες από γνώση και κατανόηση

“Η ταραχή, οι διαμάχες κι οι διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις θρησκείες, δε θα σταματήσουν παρά μόνο όταν θα καταλάβουμε πως η θρησκεία δε βρίσκεται μέσα στα βιβλία και στους ναούς. Είναι ζήτημα πραγματικής αντίληψης. Μόνο ο άνθρωπος που είδε πραγματικά το Θεό και τη ψυχή, είναι θρήσκος. Δεν υπάρχει καμιά πραγματική διαφορά ανάμεσα στον μεγαλύτερο εκκλησιαστικό γίγαντα, που μπορεί να μιλάει πολυμαθέστατα, με τους τόμους των βιβλίων και στον χαμηλότερο, τον πιο αμαθή υλιστή. Όλοι μας είμαστε άθεοι, ας το ομολογήσουμε. Η απλή διανοητική συγκατάθεση δεν μας κάνει θρησκευόμενους”. (σ. 122)

“Η θρησκεία αρχίζει μόνο όταν αρχίζει να ανατέλλει η αληθινή πραγμάτωση μέσα στην ίδια μας την ψυχή. Εκείνο θα είναι το γλυκοχάραμα της θρησκείας και τότε μόνο θα ζήσουμε ηθικά. Τώρα δεν είμαστε περισσότερο ηθικοί από τα ζώα. Το μόνο που μας συγκρατεί είναι ο φόβος του μαστιγίου της κοινωνίας. Αν σήμερα η κοινωνία έλεγε, “δεν θα σε τιμωρήσω αν κλέψεις” θα κάναμε επίθεση ο ένας στην περιουσία του άλλου. Είναι ο αστυνομικός που μας κάνει ηθικούς. Είναι η γνώμη της κοινωνίας που μας κάνει ηθικούς και πραγματικά είμαστε ελάχιστα καλύτεροι από τα ζώα. Το ότι είναι ακριβώς έτσι, το καταλαβαίνουμε μέσα στα μυστικά της ίδιας μας της καρδιάς. Ας μην είμαστε λοιπόν, υποκριτές. Ας ομολογήσουμε πως δεν είμαστε θρησκευόμενοι, κι ότι δεν έχουμε δικαίωμα να περιφρονούμε τους άλλους. Όλοι είμαστε αδέλφια και θα γίνουμε αληθινά ηθικοί όταν πραγματώσουμε την θρησκεία.

Αν έχετε δει μιαν ορισμένη χώρα, και σας αναγκάσει κάποιος να πείτε πως δεν την έχετε δει, θα ξέρετε όμως στο βάθος της καρδιάς σας , πως την είδατε. Έτσι, όταν η θρησκεία και ο Θεός θα έχουν γίνει για σας κάτι το πολύ πιο απτό, από τούτο τον εξωτερικό κόσμο, τότε τίποτα δε θα μπορέσει να κλονίσει την πεποίθησή σας”. (σ. 122-123)

Να μην είμαστε εγωκεντρικοί. Να κατανοήσουμε την διαφορετικότητα

“Το λάθος που κάνουμε είναι ότι θέλουμε να προσδέσουμε ολόκληρο τον κόσμο στο δικό μας τρόπο σκέψης και να παίρνουμε το νου μας σαν γνώμονα ολόκληρου του σύμπαντος. Σε σας τα παλιά, καλά, γνωστά πράγματα των αισθήσεων είναι ίσως η πιο μεγάλη απόλαυση, αλλά δεν είναι απαραίτητο να ευχαριστούν εμένα τον ίδιο, κι όταν επιμένετε σε αυτό εγώ διαφωνώ με εσάς.” (σ. 129)

“Αλλά τούτος ο κόσμος είναι φοβερός. Αν κάποιος αποκτάει ευτυχία με οποιοδήποτε τρόπο χωρίς να βλάπτει τους συνανθρώπους του, ας τον έχει καλά ο Θεός, αλλά όταν εκείνος ο άνθρωπος έρχεται και μου λέει:

-“Πρέπει κι εσύ να κάνεις αυτά τα πράγματα. Θα είσαι βλάκας αν δεν τα κάνεις”, του απαντώ:

-“Κάνεις λάθος, γιατί τα ίδια πράγματα που είναι σε σένα ευχάριστα, δεν παρουσιάζουν για μένα, ούτε την παραμικρότερη έλξη. Αν έπρεπε να κυνηγάω μερικές φούχτες χρυσάφι, δε θα άξιζε να ζήσω ! Θα πέθαινα”.

Να ποια είναι η απάντηση που θα έπρεπε να του δώσει ο άνθρωπος της θρησκείας. Το γεγονός είναι πως η θρησκεία είναι μπορετή μόνο για όσους έχουν ξοφλήσει με αυτά τα κατώτερα πράγματα. Πρέπει να ζήσουμε τις δικές μας εμπειρίες, πρέπει να καλύψουμε ολόκληρη τη διαδρομή. Μόνο όταν τελειώσουμε αυτή τη διαδρομή, ανοίγεται ο άλλος κόσμος” (σ. 129)

Η σύγχρονη πρόοδος ως πολλαπλασιασμός επιθυμιών

“Δε βλέπω αυτό που εσείς ονομάζετε πρόοδο του κόσμου, να είναι τίποτε άλλο εκτός από πολλαπλασιασμό των επιθυμιών. Κι αν κάτι μου είναι φανερό, είναι πως οι επιθυμίες φέρνουν μαζί τους όλες μας τις δυστυχίες! Είναι η κατάσταση του ζητιάνου, που πάντα ζητιανεύει κάτι, που είναι ανίκανος να δει κατιτί χωρίς να θέλει να το αποκτήσει, πάντα ποθεί, κι όλο και περισσότερο ποθεί. Αν η ικανότητά μας να ικανοποιούμε τις επιθυμίες μας αυξάνει κατά αριθμητική πρόοδο, η ισχύς της επιθυμίας αυξάνει κατά γεωμετρική πρόοδο. Το υλικό άθροισμα της ευτυχίας και της δυστυχίας μέσα στον κόσμο τούτο είναι σταθερό από άκρη σε άκρη.” (σ. 130)

Η πραγματικότητα συλλαμβάνεται με την απάρνηση του μικρού Εαυτού