- H ((Q_Q)),Ο κος K. ,Ο ΕρμΑφροδιτος+το κηρυκειον - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Η μανιασμένη θάλασσα δεν με αφήνει να βγω στην επιφάνεια.
Ψάχνω να σε βρω αλλά ο ουρανός είναι σκοτεινός… Είσαι ακόμη εκεί πίσω από τα σύννεφα ή έχεις φύγει?
Οι λέξεις έγιναν κόμποι και σιωπή……..
Προσπαθώ να φωνάξω αλλά δεν είναι κανείς να ακούσει…..
Οι φωτεινές μέρες έδωσαν τη σειρά τους σε εκείνη τη σκοτεινή ησυχία της νύχτας….
Ένα δάκρυ θαρρείς δεν έπεσε από τα μάτια μου ήταν της ψυχής μου.
Κοίτα! Είσαι εκεί στέκεσαι και με κοιτάς…. μα δεν πλησιάζεις. Το πρόσωπο σου
λάμπει αλλά όχι πια για μένα.
Τι κρίμα που δεν πρόλαβα να σε αγγίξω.. Ήσουν ένα όνειρο που έζησα .. μα και που
τόσο χρειαζόμουν.
Έδωσες πνοή στην ανάσα μου … φως στα μάτια μου … χαμόγελο στα χείλη μου…..
ενέργεια στη ζωή μου…… ζωή στα όνειρα μου ……..
Σε ευχαριστώ που ήσουν εκεί να μου πιάσεις το χέρι…
Αλλά αυτό είναι ζωή….. Ποτέ δεν θα ξέρεις πόσο γλυκιά είναι αν δεν
ζήσεις το πικρό
Δεν έχει αρχή και τέλος ο κύκλος ]
ενας ακομη επιλογος.
ας ειναι ο αντιλαλος απο το υστερογραφο που αλλου
κατεδειξε ο κυριος Ραμογλου.
AN EIXE MOYΣIKEΣ ΤΟ ΕΔΩ ΘΕΜΑ;
ΕΙΧΕ...ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ .
Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΩΝ..ΣΦΑΙΡΩΝ.
...ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ 'Σ ΕΓΚΩΜΕΙΟΝ....
ΜΕΧΡΙ + ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΗΡΘΕ ...
ΔΙΔΥΜΗ ΗΡΩΙΔΑ ..ΗΡΘΕΣ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΛΙΓΟ
ΠΡΙΝ ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ....
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟΗΧΟΣ....
- αγαπημενε Αποστολε ,σ'ευχαριστω.
ΑΤΜΑ JNANI.
aummmmmmm
Edited by - ΑΤΜΑ on 15/05/2003 23:30:54
μα δακρυ δεν κυλησε.
την καλεσα...
καθως κοιταζα
το φεγγαρι
που κιολας γεμισε
η βροχη ξερω σου αρεσε παντα....εδινε ενα τονο κινηματογραφικο και μια δραματικοτητα στη στιγμη σου.
ολα για την ιστορια...ΣΟΥ...
Εξαγνισμος...
aummmmmmm
Edited by - ΑΤΜΑ on 16/05/2003 00:10:40
Τοσο φωτεινη...τοσο λαμπερη...
Μουσικη ακουω... μα οι μουσικοι που ειναι??
Κοιτω τριγυρω... Μονο η φυση...και εγω...
Μα ναι!! Ειναι η μουσικη της ψυχης μου
Ειναι οι νοτες που δημιουργηθηκαν σε στιγμες ατελειωτου πονου και χαρας συναμα! Αρμονια ψυχης σε μελωδια αργη...ακου!
Τοσο ομορφη η Σεληνη αποψε!
And I keep on wondering....
Ίσως δεν υπάρχουν σύννεφα να κρύψουν την αγωνία των ταπεινών...
Ίσως δεν υπάρχουν λόγια να μιλήσουν για την ασημαντότητα των στιγμών...
Τότε ήταν που ήρθα και έρανα τις μικρές αγνές σου σκέψεις με τη σιωπή στην καρδιά...
Φάνταζες διάφανη και αέρινη στο φως το καλοκαιρινό...
Άδειασες τη ματιά σου πάνω μου και θάλασσες ήρθαν και χόρευαν στο κεφάλι μου, άνοιξες μύριζαν τη ζήση μου, χέρια άγγιζαν τα μακρινά όνειρα που κάναμε παιδιά...θυμάσαι?...θυμασαι την ερώτηση των σοφών για το πότε θα ξεκλειδωθούν τα σύννεφα? Ε να λοιπόν! που είσαι κρυστάλινη παρά ποτέ...τώρα έφτασε η ώρα η μαβιά μέρα να ξεχυθεί στα μάτια μας και στη ζεστή καρδιά μας...
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
δεν ειναι μοναχα το νερο που παρασυρει τα λογια σου
Οι αγαπημενες συνηθειες τα επιμονα παθη σου
ειναι το βλεμμα ζεστο και τρυφερο το αγγιγμα
τα ομορφα γραμματα..τα παντα..οι εικονες..απο σενα
τις ξαναβλεπω πισω απο το θαμπο τζαμι θολο απο την παγωνια
που επεσε
ειναι και η αγαπη..που ακομα ανασαινει..