- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Αυτότροφος θάνατος

Κάποτε σε μια σκοπιά
Και γύρω χιόνι
Μοιραίο πρωτοπρόσωπο χιόνι

Διεκδικώ το είναι μου
στο παρηλλαγμένο παρόν

Ακμάζει η απόστροφος στις λέξεις κι η αποστροφή γι' αυτό. Σκοπός άνευ σκοπού διόλου άκοπα θαρρώ.

Ράβε εμπειρίες, ξήλωνε όνειρα

Μέγας τόκος οι θυσίες στο Μορφέα. Ανεξόφλητο του πόθου μου το γέννημα καθώς αστράφτει η λόγχη. Σκόρπιες νότες στο νοτιά, εκβαρβαρισμένη μοναξιά που παίρνει χρώμα απ' το χάδι του σύννεφου. Χολή να είσαι αφέντης τού εαυτού σου υπό αυστηρή δοσολογία.

Της μνήμης μου Μήδεια
πληρώνω με κύτταρα
και μειδιώ

Θα ξημερώσω τον αυτότροφο θάνατο εξημερώνοντας το τρυφερό πένθος. Απέναντι, ένα μέλλον ύαινα και δίπλα, διαρκής ενεστώς ο Νέστος. Βορά βορρά.

φυτεύω το νεκρό μου μέλος
θητεύω στο ζωντανό μου τέλος
απογεμίζω το αίμα μου
γιατί σκάνδαλο η σκανδάλη
η σκουριά φλέβα αγκαλιάζει
το εγώ σε νήφοντες λοφίσκους
παρακμάζει

Για ν' ανθίσουν χείλη πρέπει να φτάσεις στο χείλος. Ταγμένος στο φως, κάθε που ανατέλλει το επίχαρμον, να εξαργυρώνεις επιταγές λύπης.

Επί χάρτου, αρμ!

Αυτός ήταν που θέλησε με λόγο μισόφωτο τούτο το κρύο δωμάτιο, το δίχως γωνίες, με το κάδρο. Ακρη το μάτι να μη βρίσκει, ν’ αποτελειώσει την ύπαρξή του αυτεπίστροφα. Ετριξε η πόρτα, γεύθηκε το παρελθόν κι έζησε πάλι το αδιέξοδο. Ο υγρός τοίχος δεν αντιστεκόταν στα φτερουγίσματα των πόθων, μελώδημα από μακριά το χάνι ονείρων.

Θηλυκό σπάραγμα μνήμης που ζήτησε απλά να σταθεί δίπλα και μακριά γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει αύριο δίχως χθες, πως είναι οξύμωρη τούτη η ζωή, ν’ ακραγγίξει μόνο λίγο παρελθόν που φιλοξένησε συλλείτουργο κορμιών στην πλέξη της ματιάς.

Πόνταρε στο μάλλον το μέλλον, θεμελίωσε στο τι και στο ποτέ τη σαρκαστική διωδία τού τίποτε. Ενιωσε κερδισμένος γιατί τίποτε δεν του έμεινε. Μόνο εκείνο το αλφάβητο, η δυσπέλαστη ακολουθία πεζών που σαπίζει εις βάθος στο άκουσμα ενός ωστόσο και πάει θαρρετά για την ανατολή ενός πάλι. Ενας σκευοφύλακας του παρελθόντος που ήθελε να χαϊδέψει το κεύθος της ψυχής.

Ηταν πολύ αδύνατος στη γλώσσα. Αλλού αυτός, αλλού οι τελείες. Στίξη παράταιρη, λαθεμένο θαυμαστικό κι ερωτηματικό που λάθεψε, πτώσεις δίχως αύριο για ένα αύριο δίχως πτώσεις. Γιατί πώς να πεις, πώς να συναρμόσεις λεξάκια σε αποκαρωμένους κομπάρσους ανθρωπιάς να επιστρέψουν στο Ασπιλο Δημοτικό όταν το ιδιότυπο μώλυ δεν έχει τελειωμό;

Δεν είχε συναίσθηση των χρόνων. Ζούσε τον αόριστο και στο χθεσινό ενεστώτα ανακάλυπτε τη βρωτή διάσταση κάθε του εαυτού. Τον ζούσε ο αχός της οξείας μωρίας του. Αλλιώς πώς να εξηγήσεις ότι αντί να χαθεί στον ίδιο του τον Καιάδα, γευόταν με χαρά παιδιού τούτο το εσώτατο φύρδην-μίγδην;

Το κάδρο των συμπυκνωμένων πόθων ήταν το μόνο που μαστίγωνε το χρόνο. Σήκωνε τα μάτια του να ζήσει το μούχρωμα, το χαρτί, το μολύβι, το κοχύλι που το βάφτισε θαλασσένια, τις ρυτίδες τού ποτέ. Μια ακόμα προσπάθεια να παντρέψει τις πτώσεις. Βάδισε ν’ αρθρώσει, μόνο στ’ ότι ζούσε κατά λάθος δεν έσφαλλε. Πήρε να κλίνει τ’ όνομα και το ξεθεμέλιωνε. Οπως οι ψεφηνοί δε γνωρίζουν από κανόνες ευποιίας έτσι κι η κλητική του έρωτα από κανόνες γραμματικής.

Πώς τα φέρνει έτσι τα ουσιαστικά η ζωή. Ακατάσχετη ροή εξάπλωσης έμπυων κλίσεων στο σώμα της γλώσσας, νόσημα γλωσσικό. Κι αφού γλώσσα σημαίνει σκέψη, μήπως ενορχηστρώνεται σκέψη αρρωστημένη; Ανυπότακτα νοός κελεύσματα νοός ανυπότακτου.

Είχε αποφασίσει ότι αυτός θα ήταν ο τελευταίος του θάνατος. Ξεκρέμασε το κάδρο, παρήγγειλε την πλάκα του με τη φράση πονάμε όταν γράφουμε, δάγκωσε αγκάθια κι επέστρεψε εις Χουν.