- Η αντεπίθεση της Εκκλησίας; - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet

Η αλήθεια είναι ότι οι ομοεθνείς μας που αυτοπροσδιορίζονται ως
"Έλληνες το Θρήσκευμα", "Ελληνοκεντρικοί Ερευνητές" ή οτιδήποτε
άλλο (εγώ τους αποκαλώ ως γνωστόν "αρχαιογκαγκά") το έχουν παρακάνει
με τα εξωφρενικά ψέμματά τους και με δεδομένο ότι οι Χριστιανοί τρώνε
τη μεγαλύτερη λάσπη, αργά ή γρήγορα θα ερχόταν το ξεμπρόστιασμα.

Ωστόσο η σελίδα είναι μάλλον απογοητευτική για έναν αθεράπευτο
σκεπτικιστή σαν εμένα. Η ΟΟΔΕ φτάνει συχνά στο
αντίθετο άκρο, βγάζοντας τους αρχαίους Ρωμαίους... Έλληνες μόνο
και μόνο για να "αυξήσει" την ελληνικότητα του Βυζαντίου.

Χαρακτηριστικό είναι ότι η ύπαρξη ναϊσκου της Θεάς Ρώμης στην
Ακρόπολη χρησιμοποιείται αλλού ως επιχείρημα της ελληνικότητας
της Ρώμης και αλλού ως επιχείρημα της δουλικότητας των παγανιστών
απέναντι στον ξένο κατακτητή, δηλαδή... τη Ρώμη.

Επίσης η σελίδα που έχουν για τους αθεϊστές τους βάζει κατ' ευθείαν
στη black list μου και σκοπεύω κάποια στιγμή να ασχοληθώ και
με τις δικές τους πλάνες.

Δύο φανατισμοί συγκρούονται. Α ρε καρακατακαημένη Ψωροκώσταινα με
τα κόμπλεξ ανωτερότητάς σου...

Φυσικά αντικειμενικά ισχύει ότι οι Χριστιανοί έχουν
περισσότερο δίκιο, από την άποψη ότι τουλάχιστον δε βασίζονται
στη συνταγή "διαστρέβλωση αρχαίων κειμένων+συμπλήρωμα των κενών με
τη φαντασία μας" όπως οι αρχαιογκαγκά.

Όμως δε μπορώ να αποφύγω το συμπέρασμα ότι όπως οι αρχαιογκαγκά
λένε ψέμματα για ρατσιστικούς και εθνικιστικούς λόγους, έτσι και η
ΟΟΔΕ ασχολείται με αυτά τα ψέμματα μόνο και μόνο επειδή σε κάποια
σημεία τους θίγεται αυτό που εκλαμβάνουν ως Απόλυτη Αλήθεια, χωρίς
-και σε αυτό συμφωνούν με τους αρχαιογκαγκά- την παραμικρή απόδειξη
για την προαναφερθείσα Απόλυτη Αλήθεια.

quote:

---

Τολμάει κανείς να βγεί δημόσια στην Τηλεόραση να υπερασπιστεί τον Δωδεκαθεισμό, ή την Αρχαία Ελληνική Θρησκεία χωρίς να δεχτεί του κόσμου τους Αφορισμούς & τις "ιερές κατακραυγές";;; Εγώ δέν έχω δεί Κανέναν!!

---

--
ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ:" Ο ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΑΠΕΙΡΟΣ ΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΒΛΕΠΩΝ"

Εισαγωγή

Η σημερινή εποχή είναι μια εποχή έντονης αμφισβήτησης. Αμφισβήτησης αξιών, αμφισβήτησης γεγονότων, αμφισβήτησης θεσμών και ιστορίας. Μέσα σε αυτό το ιστορικοκοινωνικό πλαίσιο, η γόνιμη έρευνα ανακαλύπτει ξανά, όψεις της (σύγχρονης και αρχαίας) ιστορίας που είναι ξεχασμένες, θαμμένες κάτω από ένα πέπλο πολιτικών σχεδίων και διπλωματίας. Φέρνει στο φως κομμάτια της ιστορίας πλαστογραφημένα λόγω συμφερόντων και γεωπολιτικών της δύσεως, που εδώ και αιώνες καπηλεύεται πολιτισμικά στοιχεία ξένα προς αυτήν. Το σίγουρο είναι πως δεν υπάρχει αντικειμενική ιστορία. Αλλά γιατί να επιλέξουμε αυτό που μας σερβίρουν, και να μην ψάξουμε; Γιατί να μην ερευνήσουμε; Γιατί η δυτική / φράγκικη ιστορία, είναι φτιαγμένη ώστε να εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα και σίγουρα όχι τα δικά μας.

Αγαπητοί αναγνώστες, εμείς οι νεοέλληνες, έχουμε πέσει θύματα προπαγάνδας ξένων ομάδων, ιστορικών και διπλωματών που ήθελαν να σφετεριστούν τον πολιτισμό και την λαμπρότητα της Ελληνικής Ρώμης. Έχουμε παραδοθεί άνευ όρων, στα συμφέροντα τους. Δυστυχώς, ορισμένες ομάδες «Αρχαιολατρών» και «Ελλαδέμπορων» , σήμερα, ακολουθούν τα χνάρια των ομάδων αυτών. Οι ομάδες αυτές , έχουν γνωρίσει ιδιαίτερη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, με αποκορύφωμα την αναβίωση των νεοπαγανιστικών κινημάτων με την λατρεία του 12θεου. Αν και δεν είναι όλοι νεοπαγανιστές, ωστόσο έχουν ένα κοινό σημείο: Την εξιδανίκευση ενός (μικρού) μέρους της ιστορίας , με σκοπό την αναβίωση των εθίμων, της Αρχαίας εποχής, αλλά και απόρριψη των τελευταίων 2.000 ετών ιστορίας! Συνηθίζουν να εκθειάζουν τον Αυτοκράτορα Ιουλιανό, και να αποκαλούν τους Ορθόδοξους υποτιμητικά «Ιουδαιοχριστιανούς» (sic) , φανερώνοντας πέρα από την αμάθεια και τον ρατσισμό τους. Το απίθανο είναι πως αυτές οι ομάδες, είναι έτοιμες να αποδεχτούν την ελληνικότητα ιθαγενών και λαών βαρβάρων, στηριζόμενοι σε ελάχιστα (αν όχι ανύπαρκτα...) στοιχεία, αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να παραδεχτούν την Ελληνικότητα ενός λαμπρότατου Κράτους, που διαφώτισε την οικουμένη με τον Ελληνικό πολιτισμό, παρά τα αδιάσειστα στοιχεία.

Τόσο το Δυτικό όσο και το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος (=Ρωμανία / Βυζάντιο) ήταν πέρα για πέρα ελληνικά. Τόσο Ελληνικά, όσο και η Ελληνιστική Μακεδονική Αυτοκρατορία. Το με αποκαλεί κάποιος Ρωμηό είναι τόσο προσβλητικό, όσο το να με αποκαλούν «Μακεδόνα» η «Σπαρτιάτη»! Πως θεωρούν οι «Αρχαιολάτρες» το «Ρωμαίος/ Ρωμηός» μη ελληνικό, τη στιγμή που το ίνδαλμά τους, ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός γράφει αυτά εδώ: «Άλλωστε οι Ρωμαίοι ανήκουν στο γένος των Ελλήνων» λιανός, επιστολή «Εις τον βασιλέαν Ήλιον προς Σαλούστιον», 153a). και «(..) παρόλο που γνωρίζω ότι κι εσείς οι Ρωμαίοι από τους Έλληνες κατάγεστε» (Ιουλιανού, «Συμπόσιον ή Κρονιάς» 324a) . Στα ίδια, ο Ιουλιανός γράφει: «Θεωρώ ότι ο ίδιος ο Ήλιος αναγνώρισε την πόλη μας (Ρώμη) Ελληνίδα, τόσο στην καταγωγή όσο και στο πολίτευμα». Ειναι ανεξήγητο, λοιπόν, κύριοι «Αρχαιόπληκτοι» , γιατί να αντιτίθεστε στο όνομα «Ρωμαίος-Ρωμηός» αφού το ίνδαλμά σας, ο Ιουλιανός, θεωρεί τους Ρωμαίους Έλληνες στην καταγωγή και στα πάντα; Αγαπητοί Νεοπαγανιστές/Εθνικοί, πώς ισχυρίζεστε ότι «η Ελλάδα ήταν «υπόδουλη (146π.Χ.-1453μ.Χ.) στους Ρωμαίους» (sic) , αφού σάς διαψεύδει ένας Εθνικός Ρωμαίος που αποκαλούνταν Έλλην; Είναι θλιβερό να διαβάζει κανείς τέτοιες αντεθνικές απόψεις στις ιστοσελίδες τους, και στα έντυπα τους.

Πολύ πριν την κατάκτηση (195 π.Χ.) της υπόλοιπης Ελλάδας από την Ρώμη , υπήρχε στην Αθήνα ναός της "θεάς Ρώμης".[Περισσότερα: Mellor, R., «THEA ROMA: The Worship of the Goddess Rome in the Greek World» , Gottingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 1975] Να υπενθυμίσω το ότι ο Αρχαίος Έλληνας συγγραφέας Ηρακλείδης ο Ποντικός, μαθητής του Πλάτωνα, του 4ου π. Χ. αιώνα αποκαλεί τη Ρώμη "πόλιν Ελληνίδα" [ Πηγή: J. Τοynbee, A Study of History, Abridgement by D. C. Somervell, London, 1962, σελ. 408.] ή ότι η Ρώμη είχε από πολύ παλιά -το 228π.Χ.- δικαίωμα συμμετοχής στους Ολυμπιακούς αγώνες, δικαίωμα που δινόταν μόνο σε Έλληνες το γένος.

Τέλος να υπενθυμίσω το ότι το όνομα "Ρωμαίος" έπαψε να είναι δηλωτικό μόνο των κατοίκων του Λατίου πολύ πριν γίνει ο Χριστιανισμός επίσημη θρησκεία. Ήδη από το 212μ.Χ. όλοι οι κάτοικοι της Αυτοκρατορίας απέκτησαν την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη. Και πιο πριν όμως από το 212μ.Χ. πολλοί από τους υπόλοιπους Έλληνες είχαν γίνει Ρωμαίοι πολίτες. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η πολιτικοοικονομική και πολιτισμική ηγεσία της υπόλοιπης Ελλάδος, είχε αποκτήσει την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη αρκετά νωρίτερα από το 212. Η δε Μεγάλη Ελλάδα (Ν. Ιταλία), είχε αποκτήσει δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη, από τον 1ο π.Χ αι. Το όραμα ενός Οικουμενικού Ελληνιστικού κράτους, του οποίου τις βάσεις έθεσε ο Μ Αλέξανδρος, άνθισε υπό την εποπτεία της Ελληνικότατης Ρώμης. Όπως το πάνε, ορισμένοι, τελικά από την Ελλάδα θα μείνει μόνο η Αθήνα. Με την φόρα που έχουν πάρει, μειοδοτούν κομμάτια του Ελληνικού πολιτισμού, και μάλιστα για λόγους...εθνικούς

Από τον Πελασγό και την Δηιάνειρα γεννιέται ο Λυκάων, Ο οποίος παίρνει για γυναίκα την Κυλλήνη, Νηίδα Νύμφη. (εξ’ου και βουνό Κυλλήνη). Απo αυτούς γεννήθηκαν o Οίνωτρος και Πευκέτιος. Οινωτροι καλούνται οι κατοικούντες την Ιταλική χερσόνησο και Πευκέτιοι οι κατοικούντες στο Ιόνιο. Οι πρώτοι κάτοικοι της Ιταλίας ήσαν Σικελοί. "Βάρβαρον έθνος αυτογενές" .Ονομάστηκε δε Ιταλία απ τον βασιλιά Ιταλό.

Ο πρώτος που αποφάσισε να μεταναστεύσει σε άλλους τόπους (κατά τους αρχαίους Έλληνες) και να κτίσει αποικία, ήταν ,λοιπόν, ο Οίνωτρος, γιος του Λυκάονα. Στην Αρκαδία είχαν γίνει τόσο πολλοί, που δεν μπορούσε η γη να τους θρέψει. Με τις ευλογίες και τη βοήθεια του βασιλιά αδελφού του, Νύκτιμου, ο Οίνωτρος έφτιαξε πλοία, πήρε μαζί του πολλούς Αρκάδες και ανάμεσά τους τον αδελφό του τον Πευκέτιο, κι έβαλε πλώρη Δυτικά.

Έπιασαν στην Απουλία (νοτιοανατολική Ιταλία), πρώτοι αυτοί, 17 γενιές πριν από τον πόλεμο της Τροίας, μετά τη λήξη του οποίου ο Αινείας έφυγε από την Τροία και έγινε οικιστής του Λατίου. Σύμφωνα με τις παραδόσεις, η ίδρυση της Τροίας ήταν έργο Κρητών που εγκατέλειψαν κάποτε την πατρίδα τους και εγκαταστάθηκαν στις υπώρειες της ίδης, Αρχηγός τους ήταν ο Τευκρος , γυιός του Σκαμανδρου και της νύμφης Iδαίας. Πέρα από την παράδοση, υπάρχουν και άλλα στοιχεία που αποδεικνύουν την σύνδεση Κρήτης και Τροίας. Έχουμε την κοινή λατρεία του «θεού» Διονύσου, η οποία φαίνεται να είναι Κρητικής προελεύσεως (και πιο παλιά Αιγυπτιακής). Ο Διόνυσος αναφέρεται στη Γραμμική Β' της Κνωσού με την ονομασία "di-o-nu-so" [Michael Ventris & John Chadwick, "Documents in Mycenaean Greek. Three hundred selected tablets from Knossos, Pylos and Mycenae with commentary and vocabulary" second ed. (Cambridge 1973)]. Σημαντική επίσης είναι η αρχαιότατη και πρώτη αναφορά στον Διόνυσο από τον Όμηρο (Ιλ. 2 130 κ. Εξ.) στην οποία φαίνεται ότι ο θεός ή ήρωας Διόνυσος, προστατεύει τους Τρώες. Ο Όμηρος παρουσιάζει τους Τρώες να μιλούν Ελληνικά.

Στην Απουλία , λοιπόν, εγκαταστάθηκε ο Πευκέτιος και έτσι ένα μεγάλο τμήμα της περιοχής ονομάστηκε Πευκετία. Κοντά του έσπευσαν τα αδέλφια του από την Αρκαδία, ο Ίαπυς που συγχέεται με τον Ιάπυγα, γιο του Δαίδαλου, και που έγινε επώνυμος της Ιαπυγίας (περιοχή της Καλαβρίας στη Νότια Ιταλία, απέναντι από τη Σικελία), και ο Δαύνος, οικιστής της Δαυνίας (της περιοχής γύρω από το σημερινό Μπάρι)

Ο Οίνωτρος συνέχισε, διέσχισε τον πορθμό της Σικελίας κι έφτασε ως την Αυσονία («τότε» περιοχή ανάμεσα στον Πορθμό και τις εκβολές του Λείρι ποταμού, ανάμεσα στην Καμπανία και το Λάτιο). Η περιοχή ονομάστηκε Οινωτρία και από αυτήν, Οινωτρία ονομάστηκε ολόκληρη η χερσόνησος. Πολύ αργότερα, ο βασιλιάς Ιταλός, Πελασγός κι αυτός κατά μια εκδοχή (Σικελός κατά άλλη), ονόμασε τη χώρα Ιταλία.

Γράφει ο Αντίοχος Συρακούσιος απ τους αρχαιότερους Ιστορικούς "Ητις νυν Ιταλίη καλείται , το παλαιόν είχον Οινωτροί". Διάφορες φυλές ελληνικής καταγωγής όπως Αβοριγίνες (πανάρχαια ελληνική φυλή από Αχαΐα) , πελασγοί απ τη Λάρισα κ.α. υπήρχαν στην Ιταλία. Απόδειξη ότι όλα τα ονόματα ανθρώπων και πόλεων που στην Οινωτρία ήσαν ελληνικότατα.

Από τους Αρκάδες αυτούς αποίκους, οι Αβοριγίνες απλώθηκαν σε όλη την Ιταλία. Αβοριγίνες ονομάζονταν οι υπεράκριοι, αυτοί που κατά το Αρκαδικό σύστημα κατοικούσαν στα άκρα, αλλά και οι αυτόχθονες (από το Λατινικό ab origine που σημαίνει γνήσιοι, πρωταρχικοί).

Ο Μάρκος Πόρκιος Κάτων (ο πρεσβύτερος) καθώς και άλλοι Ρωμαίοι που έγραψαν γενεαλογίες, ανέφεραν ότι οι Αβοριγίνες ήταν Αρκάδες. Υπήρχαν όμως και άλλοι που έλεγαν ότι οι Αβοριγίνες ήταν Σαβίνοι (αρχαίος λαός που ζούσε στην Κεντρική Ιταλία και αντιστάθηκε σκληρά στους Ρωμαίους, οι οποίοι μόλις το 290 π.Χ. μπόρεσαν τελικά να τους υποτάξουν). Όμως ο επιφανής ιστορικός Μάρκος Τερέντιος Ρεατίνος Ουάρων (116 – 27 π.Χ.), ισχυριζόταν ότι οι Ρεατίνοι Σαβίνοι ονομάζονταν και ήταν Αρκάδες.

Οι Αρκάδες απλώθηκαν στην Ιταλία, εκδιώκοντας τους εκεί εγκατεστημένους Σικελούς, έναν από τους λαούς της θάλασσας που έγιναν αιτία να καταρρεύσει η Μυκηναϊκή οικονομία. Σύμφωνα με τους Αιγυπτιακούς παπύρους, ανάμεσα στο 1220 και στο 1193 π.Χ., (περίπου τότε έπεσε και η Τροία), βασίλευαν ο Ραμσής Γ΄ και ο γιος του Μενεφθά. Αυτή την εποχή η χώρα δέχθηκε την επίθεση των «λαών της θάλασσας». Οι Φαραώ τους αντιμετώπισαν και αυτοί στράφηκαν προς την Παλαιστίνη. Στα 1174 ξαναφάνηκαν στην Αίγυπτο, αποκρούστηκαν και σκόρπισαν. Ονομάζονταν Σαντάνα, Τούρσα, Σέκελες, Ρούκι, Νερντέν, Πλέστ κλπ. Από αυτούς, οι Σέκελες (Σικελοί), απλώθηκαν στην Ιταλία. Αυτούς έδιωξαν οι Αρκάδες όταν έφτασαν εκεί., και τους περιόρισαν στο νησί που ονομάστηκε Σικελία.

Από αυτές τις φυλές "Ρωμαίους" και τους Σαβίνους (οι Σαβίνοι ήσαν άποικοι Λακεδαιμονίων) ,ο Θουκυδίδης μας πληροφορεί ότι "Ιταλίας και Σικελίας το πλείστον πελοποννήσιοι" Ιταλία εννοεί την εκτός Σικελίας χώρα.

Οι Αβοριγίνες Αρκάδες κατοίκησαν σε μερικούς από τους λόφους στους οποίους αργότερα κτίστηκε η Ρώμη. Εξήντα χρόνια πριν από τα Τρωικά, όταν στην Αρκαδία βασίλευε ο Αγαμήδης (γιος του Στύμφαλου κατά τη μυθολογία), ο Εύανδρος (γιος του Ερμή και της Θέμιδος κατά τη μυθολογία) που ζούσε στην περιοχή του Παλλαντίου (στα όρια της σημερινής Τρίπολης), αρμάτωσε δύο καράβια και πήγε μετανάστης στην Ιταλία. Βρέθηκε κι αυτός στην περιοχή των λόφων όπου αργότερα κτίστηκε η Ρώμη.

Στους εκεί Αβοριγίνες Αρκάδες βασίλευε ο Φαύνος (συνώνυμος του Ρωμαϊκού θεού των δασών και των κοπαδιών, που ταυτίζεται με τον Αρκαδικό Πάνα). Ο βασιλιάς Φαύνος επέτρεψε στους νεοφερμένους συμπατριώτες του να κατοικήσουν σε έναν από τους λόφους. Ο Εύανδρος τον οχύρωσε και τον ονόμασε Παλλαντίνο είτε σε ανάμνηση της μητρόπολης που ξεκίνησαν, είτε από το όνομα του γιου του, Πάλλαντα. Είναι ο Παλλαντίνος λόφος, ο κεντρικός από τους 7 λόφους της Ρώμης. Τιμώντας την Αρκαδική καταγωγή της ονομασίας του λόφου, ο αυτοκράτορας των Ρωμαίων Αντωνίνος (138-161 μ.Χ.), επισκέφθηκε το Παλλάντιο της Αρκαδίας και τον εκεί οικισμό τον μετέτρεψε σε πόλη. Άλλο στοιχείο που αποδεικνύει την Αρκαδική καταγωγή των Ρωμαίων, είναι οι κοινές εορτές. Μία από τις δημοφιλέστερες Ρωμαϊκές εορτές ήταν τα «Λουπερκάλια» (σ.σ. Lupus= λύκος), τα οποία δεν ήταν παρά μεταφύτευση της εορτής των «Λύκαιων» από την Αρκαδία στην Ρώμη, [για περισσότερα περί καταγωγής της Ρώμης διαβάστε και: περ. “Πατριδογνωσία” 21 Σεπτεμβρίου 2003, τεύχος 84, σελ. 3041-3043]

Ενδεικτικό της σχέσης των Ρωμαίων με τους υπόλοιπους Έλληνες, είναι και το εξής: Το 22 π.Χ. ο Οκτάβιος ρύθμισε την σχέσεις με την Σπάρτη με φιλικότερο τρόπο προς την τελευταία. Της παραχώρησε τη Καρδαμύλη, τις πόλεις των Μεσσηνίων Φαράς και Θουρία καθώς και την Δενθηλιάτη. Ο Τιβέριος αργότερα όρισε τα όρια Λακωνικής και Μεσσηνίας την Χοίρειον Νάπην-ποταμό Σάνταβα. Ευγνωμονούμενοι οι Σπαρτιάτες για τις δωρεές των ρωμαίων αυτοκρατόρων τους έφτιαξαν ναούς για τον Οκταβιανό και τον Καίσαρα ,οι οποίοι και λατρεύονταν σαν θεοί.[Παυσ. ΙΙΙ, 11,4].

Μάλιστα το 11 μ.Χ. ο Αύγουστος, ενοχλημένος από τις υπερβολικές εκδηλώσεις αγάπης των υπόλοιπων Ελλήνων προς τους Ρωμαίους διοικητές, αναγκάζεται να απαγορεύσει (!) την θέσπιση λατρείας για τους επαρχιακούς διοικητές. Επίσης περιόρισε την χρήση υπερβολικά τιμητικών επιθέτων, και όρισε πως θα έπρεπε να περιοριστούν στο «ευεργέτης». [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της εκδοτικής Αθηνών, τομ. ΣΤ’ σελ 568 ]. Προφανώς αυτά τα μέτρα λήφθηκαν για να «μην πάρουν αέρα» τα μυαλά των διοικητών.

Αλλά και οι Ρωμαίοι, ήταν περήφανοι όταν ανελάμβαναν πολιτικά αξιώματα σε Ελληνικές πόλεις και κυρίως στην Αθήνα, για την οποία ο Κικέρων μας πληροφορεί, πως πολλοί Ρωμαίοι έγιναν Δικαστές και μέλη του Αρείου Πάγου , αγνοώντας (;) πως έτσι θα έχαναν τα πολιτικά τους δικαιώματα στην Ρώμη. Από διάφορες πηγές, μαθαίνουμε για Ρωμαίους που αναλαμβάνουν πολιτικά αξιώματα στην Αθήνα. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε πως το 52-1 π.Χ. γραμματέας της βουλής και του δήμου, υπήρξε κάποιος Γάϊος Γαϊου Αλαιεύς. [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ. ΣΤ’ σελ 576-577 ]. Συνέβαινε δε και το αντίθετο: ο περίφημος Ηρώδης ο Αττικός, ήταν Αθηναίος, και υπήρξε «ύπατος» της Ρώμης. Ενώ σώζεται και το όνομα του Τιβέριου Ιουλίου Κέλσου, Έλληνα από την Έφεσο, που επίσης έγινε ύπατος. [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ. ΣΤ’ σελ 579 ]. Πολλές τέτοιες περιπτώσεις, αποδεικνύουν τους δεσμούς αίματος, ανάμεσα σε Ρωμαίους και την υπόλοιπη Ελλάδα..

Κάποιοι , λένε πως τα παραπάνω, είναι απλά δείγμα δουλικότητας των Ελλήνων. Αυτοί, καλά θα κάνουν να θυμηθούν, πως στη μάχη της Πύδνας μεταξύ Ελλήνων Ρωμαίων και Ελλήνων Μακεδόνων οι Ρωμαίοι παρέταξαν στρατό 26 χιλιάδων εκ των οποίων 6000 ήταν Αιτωλοί, 1200 Αθαμάνες (Θεσσαλοί) και 500 Κρήτες (σταλμένοι εκ μέρους της Σπάρτης). Στις εορτές των Ισθμίων του 196π.Χ. οι Έλληνες χειροκροτούσαν και δάκρυζαν από χαρά όταν ο Τίτος Κόιντος Φλαμινίνος ανακήρυξε την ελευθερία της Ελλάδας! Ο στόλος των Ελλήνων Αθηναίων είχε ενωθεί με αυτόν των Ελλήνων της Ρώμης και πολεμούσαν κατά των Ελλήνων Μακεδόνων. Τόσο ξένους, τους ένοιωθαν οι υπόλοιποι Έλληνες!

Ο Έλληνας κάτοικος των Αθηνών ονομαζόταν τότε Αθηναίος, ο Έλληνας της Κορίνθου Κορίνθιος, ο Έλληνας της Ρώμης Ρωμαίος. Όλοι μιλούσαν ελληνικά, είχαν την αρχαία ελληνική θρησκεία ,ήταν ελληνικές οι ονομασίες των πόλεων τους, ήσαν Έλληνες.

Αν κυριαρχούσε η Αθήνα (που το προσπάθησε) θα λεγόμαστε Αθηναίοι. Αν κυριαρχούσε η Μακεδονία, θα λεγόμασταν Μακεδόνες. Τότε ποιος θα έπειθε τους (ξένους και εγχώριους) αρχαιόπληκτους πως οι Αθηναίοι δεν ήταν Έλληνες; Μήπως δεν είχαν προσπαθήσει σκληρά και οι Αθηναίοι να κυριαρχήσουν σε άλλες πόλεις; Αφού επεκράτησε η Ελληνική Πόλη Ρώμη λεγόμασταν (για περισσότερο από 1500 χρόνια!!) Ρωμαίοι / Ρωμηοί.

Όσοι υποστηρίζουν πως η Ρώμη δεν ήταν Ελληνική, μπορούν να κάνουν παρέα με την προπαγάνδα διάφορων ξένων, οι οποίοι λένε τα ίδια.. Μήπως ,θα μας πουν , πως και ο Μ. Αλέξανδρος δεν ήταν Έλληνας;;; Θα δούμε παρακάτω πως η παραπληροφόρηση γι’ αυτά τα δύο ιστορικά θέματα, είναι από παλαιά συνδεδεμένη.

Αρχικά να πω, πως η άποψη πως τα Λατινικά ήταν η μοναδική γλώσσα των Ρωμαίων, είναι ανακριβής. Αλλά και αυτό να ίσχυε , τι θα σήμαινε; Μήπως θα πρέπει να υπενθυμίσουμε πως ένα μεγάλο μέρος των Ηρώων της επαναστάσεως ήταν μη ελληνόφωνοι έλληνες; Η μήπως οι σημερινοί ιταλόφωνοι έλληνες της Καλαβρίας δεν είναι έλληνες; Ας δούμε όμως , ποια πραγματικά ήταν η γλώσσα των ελλήνων της Ρώμης. Για να το καταλάβουμε αυτό καλύτερα, θα πρέπει να αναλύσουμε ποια ήταν η σχέση των Ρωμαίων ,των Λατίνων και των Ετρούσκων. Για τους Τρώες, είδαμε πως ήταν Κρητικοί.

Λέγεται από πολλούς πως οι Ρωμαίοι είχαν ανάμικτη εθνική προέλευση λατινική, ετρουσκική, και ελληνική, αλλά ούτε αυτό είναι ακριβές. Για την ελληνικότητα της Ρώμης, μιλήσαμε. Είπαμε πως τεκμηριώνεται η Ελληνική της καταγωγή. Ας μιλήσουμε και για τους Ετρούσκους.

Διαβάζουμε:

«(..) Στα νότια οι Ετρούσκοι εισέδυσαν στο Λάτιο και στην Καμπανία απο τα τέλη του 7ου και τον 6ο π.Χ αιώνα άσκησαν αποφασιστική επιρροή στην ιστορία της Ρώμης, όπου η ετρουσκική δυναστεία των Ταρκυνίων, λέγεται ότι κυβέρνησε από το 616 έως το 509 π.Χ. (...) Γύρω στο 509 π.Χ. Οι Ετρούσκοι είχαν εκδιωχθεί από την Ρώμη.» [Εγκυκλοπαίδεια Britannica, «Ετρούσκοι»]

Επίσης :

«Κατα την παράδοση στα τέλη του 7ου και κατά τον 6ο αιώνα, βασίλευσαν οι Ετρούσκοι ηγεμόνες Ταρκύνιος πρίσκος και Ταρκύνιος ο υπερήφανος και σε ένα ενδιάμεσο διάστημα ένας βασιλιάς ταπεινής καταγωγής, ο Σέρβιος Τύλλιος. Τα χρονικά, περιέχουν δραματικές περιγραφές των γεγονότων αυτής της περιόδου, κατα την οποία οι Ρωμαίοι είχαν υποταγεί σε ξένους ηγεμόνες, με αποτέλεσμα ακόμα και το όνομα της Βασιλείας να τους γίνει μισητό. Κατα τον μύθο ο Τακύνιος Πρίσκος καταγόταν απο την Ταρκυνία όπου έιχε καταφύγει ο πατέρας του Δημαράτος, Ελληνας απο την Κόρινθο. (...) Μολονότι οι Ετρούσκοι μεταμόρφωσαν την εξωτερική όψη της Ρώμης, η πόλη γενικότερα αντιστάθηκε σε μία βαθύτερη επιβολή της ετρουσκικής επιρροής.(...) Επί πλέον , όταν έληξε η ετρουσκική κυριαρχία, οι Ετρούσκοι και οι Ρωμαίοι ακολούθησαν αποκλίνουσες πορείες.» [Εγκυκλοπαίδεια Britannica, «Ρώμη»]

Σίγουρα η Ρώμη χρωσταει την πολύ καλή οχύρωσή της και την στρατιωτική της πυγμή στους Ετρούσκους δικτάτορες, που καμμία σχέση, δεν είχαν με τον υπόλοιπο πληθυσμό, και γι’αυτό εκδιώχθηκαν. Οι Ετρούσκοι ήταν σκληροτράχηλος στρατιωτικός λαός και οι Ρωμαίοι έμαθαν τα του πολέμου απο αυτούς. Αυτο εξηγεί γιατί ο στρατιωτικός εξοπλισμός τους διαφέρει κάπως απο των υπολοιπων Ελλήνων. Αργότερα η Ρώμη πολέμησε με τους Ετρούσκους και τους υπέταξε. Πάντως, παραμένει και το θέμα πως ο Ετρούσκος Βασιλιάς Ταρκύνιος Πρίσκος , είχε και Ελληνικές ρίζες (τελικά όποια πέτρα και αν σηκώσεις, Ελληνα θα βρεις). Αρα ακόμα και κατα την Ετρουσκική κυριαρχια, είχαμε «Ελληνική» ηγεμονία. Εθνικά ,οι Ρωμαίοι, ουδεμία σχέση είχαν με τους Ετρούσκους.

Ειναι αρκετά τεκμηριωμένη η αρχαία διάκριση μεταξύ Ρωμαιών και Λατίνων, και είναι μεγάλο σφάλμα πως σήμερα ταυτίζονται απο τους ξένους και τους δικούς μας ιστορικούς. Οπως είδαμε και οι Λατίνοι είχαν Ελληνική καταγωγή, αλλα όχι Ελληνική συνείδηση. Με την δημιουργία της Ρώμης ήταν φυσικό αρκετές λατινικές πόλεις να συμπεριλήφθούν τελικά στο πολιτικό σύστημα της Ρώμης, αφού οι κάτοικοί τους έγιναν πλέον Ρωμαίοι. Παρόλα αυτά πολλές άλλες λατινικές πόλεις όχι μόνο δεν έγιναν ρωμαϊκές , αλλά και αντέδρασαν στην ρωμαϊκή επικράτεια και έγιναν σφοδροί και επικίνδυνοι εχθροί των Ρωμαίων . Αντίθετα, μετά την κατάληψη της υπόλοιπης Ελλάδος απο τους Ελληνες Ρωμαίους, (δηλ απο το 146 μ.Χ. και μετά) ελάχιστη αντίσταση υπήρξε, δειγμα πως οι υπόλοιποι Ελληνες δεν θεωρούσαν τους εαυτούς τους υπόδουλους. Οι αρχαίοι Ελληνες Ρωμαίοι ουδέποτε επεχείρησαν να εκλατινίσουν και να «εκπολιτίσουν» τους υπόλοιπους Έλληνες, απλούστατα διότι ήταν οι ίδιοι Έλληνες κατά την γλώσσα, την παιδεία, την καταγωγή και τον πολιτισμό πριν κατακτήσουν τους υπόλοιπους Έλληνες

Οι Ρωμαίοι υπέταξαν την Λατινική ομοσπονδία, μετα απο μία σειρά πολέμων και συνθηκών, μέχρι το 343 π.Χ. , που επήλθε ο αποφασιστικός πολεμος μεταξύ Ρώμης και Λατίνων, που είχε ως αποτέλεσμα τη οριστική διάλυση της Ομοσπονδίας. Οι Ρωμαίοι , δεν είχαν ως αποκλειστική τους γλώσσα τα Λατινικά. Σιγουρα, τα Λατινικά ήταν η επίσημη γλώσσα, αλλα όχι η μόνη. Χρησιμοποιήθηκαν δε , για να προσεγγίσουν τους Λατίνους και να τους χρησιμοποιήσουν για τα σχέδια τους.. Οι Ρωμαίοι ήταν διγλωσσοι. Τα Λατινικά επεκράτησαν σε διάφορες περιόδους, κυρίως για πολιτικούς λόγους (προσπάθεια αφομοιωσης των Λατίνων και χρησιμοποίηση τους).

Ο πρώτος Ρωμαίος συγγραφέας και πατέρας της λατινικής γραμματολογίας ήταν ο Λίβιος Ανδρόνικος [Πηγή: Μ. Gary, A History of Rome, London 1962, σελ. 269 : Η. J. Rose, A Handbook of Latin Literature, New York 1960, σελ. 20 εξ ], έλληνας γεννημένος στον Τάραντα της Μ. Ελλάδος., ο οποίος χάραξε την ελληνική γραμμή των ρωμαϊκών γραμμάτων. Ήρθε ως αιχμάλωτος στην Ρώμη το 272 π.Χ. Μετέφρασε τον Ομήρο στην υπ' αυτού διαμορφωθείσα γραπτή λατινορωμαϊκή, για να τον χρησιμοποίηση ο ίδιος ως διδακτικό κείμενο της λατινικής και ελληνικής γλώσσας για τους Ρωμαίους μαθητές του. Μετέφρασε και άλλα έργα απο τα ελληνικα στα λατινικά και έγραψε πρωτοτύπως τα πρώτα ρωμαϊκά θεατρικά έργα και ποιήματα. Απο τότε συνέχισε η διγλωσσία να κατευθύνη την εξέλιξη του πολιτισμού των Ρωμαίων.

Οι δυο πρώτοι ιστορικοί της Ρώμης, ο Φάβιος Πίκτωρας και ο Cincius Alimentus ήσαν Ρωμαίοι, οι οποίοι περί τον 3ο π.Χ. αιώνα έγραψαν στα Ελληνικά και όχι στα λατινικά τα έργα τους.

[color=Red] Αν τα Λατινικά ήταν η μόνη γλώσσα των Ρωμαίων, γιατί να το κάνουν αυτό; [/color]

Φανερό πως η Λατινική δεν θεωρείτο ή μόνη γλώσσα, μας κάνει το εξής γεγονός:

Το 92 π.Χ. οι Ρωμαίοι έκλεισαν τις λατινικές σχολές ρητορικής και έτσι υπεχρέωσαν όλους τους φοιτητές να φοιτούν στις ελληνικές σχολές . Τούτο διότι το επόμενο έτος άρχισε ο μεγάλος πόλεμος μεταξύ Ρωμαίων και Λατίνων, κατά την διάρκεια του οποίου η Ρώμη κινδύνευσε να καταστραφεί!

Τέτοιου μεγέθους επανάσταση ουδέπωτε σημειώθηκε απο τους υπόλοιπους Έλληνες, που ένοιωθαν αναπαυμένοι στο Ελληνιστικό περιβάλλον της Αυτοκρατορίας. Με τον καιρό άνοιξαν πάλι οι λατινικές σχολές, αλλά το προβάδισμα κράτησαν οι ελληνόφωνες. Η χρήση της λατινικής γλώσσας τονώθηκε πάλι, αργότερα, εφ' όσον χρησιμοποιήθηκαν οι Λατίνοι στην αποίκιση των μετέπειτα κατακτηθέντων δυτικών επαρχιών

Ο Ρωμαίος πολίτης απόστολος Παύλος έγραψε την προς Ρωμαίους επιστολή του στα ελληνικά. Περίτρανη απόδειξη ότι και ο λαός της Ρώμης μιλούσε ελληνικά. Όλοι οι πρώτοι Χριστιανοί της Δύσεως και οι επίσκοποι της Ρώμης έγραψαν ελληνικά .Η λειτουργία της εκκλησίας της Ρώμης γινόταν στα ελληνικά μέχρι τον 4ο αιώνα, οπώτε και μεταφέρθηκε στην Νέα Ρώμη.

Μία σημαντική απόδειξη πως η ελληνική ήταν η γλώσσα του λαού.

Η ελληνική γλώσσα ήταν η επικρατούσα σε όλη τη περιοχή της Ρώμης και κάτω Ιταλίας μέχρι τα μέσα του 3ου και ίσως μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα όταν και εξασθένησε μόνο διότι μετεφέρθηκε η πόλη της Ρώμης με τους προύχοντας κατοίκους στη Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη. Ο Μέγας Κωνσταντίνος , ο γόνος της Ελληνίδας Ελένης, μετέφερε όχι μονο την πρωτεύουσα, άλλα την πόλη. Μετοίκησε όχι μόνο ο Αυτοκράτωρας, αλλά η πόλη ολόκληρη. Έτσι μετοίκησαν στην Νέα Ρώμη οι ύπατοι, οι περισσότεροι συγκλητικοί, οι μορφωμένοι, οι αρχηγοί γενικώς του στρατού, ολόκληρη σχεδόν η τάξη των πατρικίων, και μεγάλο μέρος του πληθυσμού .

Γράφει ο ιστορικός F. Gregorovius, για την μεταφορά της Ρώμης:

«δια της κτίσεως της Κωνσταντινουπόλεως διεσώθη η περαιτέρω ύπαρξις του ελληνικού έθνους. Πράγματι, άνευ της Κωνσταντινουπόλεως η Ελλάς και η Πελοπόννησος ήθελον κατακτηθή και οικισθή υπό ξένων βαρβάρων εθνών.» [Πηγή: «Ιστορία των Αθηνών», Gregorovius,]

Το κενό πού δημιουργήθηκε κατά τον τρόπο αυτό στην Πρεσβύτερη/Παλαιά Ρώμη , λόγω της μεταφοράς της πρωτευουσας, καλύφθηκε ως επί το πλείστον από λατινοφώνους και για τον λόγο αυτό μετά την παρέλευση 50 ετών υποχρεώθηκε ο πάπας Δάμασος να εισαγάγη την λατινική στην λατρεία της Παλαιάς Ρώμης.

H Ρωμηοσύνη, όμως, είναι μέχρι και σήμερα δίγλωσση. Τούτο διότι τα βλάχικα είναι ουσιαστικά νεολατινικά και τα αρβανίτικα είναι κατά 50% λατινικά και 25-30% ελληνικά. Πρό ετών ήταν σύνηθισμένο φαινόμενο οι Ρωμηοί των Βαλκανίων να είναι δίγλωσσοι. Συνήθως ως πρώτη γλώσσα επικρατούσαν τα Ελληνικά. Η μεγαλυτερη ομάδα επαναστατών του 1821 ήταν οι Αρβανίτες Ρωμηοί εκ των οποίων πολλοί ούτε καν γνώριζαν τα ελληνικά. Ο Μπότσαρης, ο Τζαβέλλας και όλοι οι Σουλιώτες ήταν Αρβανίτες. Ήταν Χριστιανοί δίγλωσσοι. Πολλοί δεν ήξεραν Ελληνικά και μιλούσαν αποκλειστικά αρβανίτικα.

Για περισσότερες πληροφορίες στο έγκυρο βιβλίο της Βάσως Ψιμούλη, «Σούλι και Σουλιώτες», έκδοση Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Πάντως και η λατινική γλώσσα, δεν θεωρείτο ξένη για τους αρχαίους Έλληνες. Ο ρήτορας Κουιντιλιανός, νομίζει πως η «Αιολική» ελληνική διάλεκτος, είναι η πιο κοντινή στην Λατινική. Επίσης, ο Διονύσιος ο Αλικαρνασευς, ο Ελληνας ιστορικός της Ρωμαϊκής αρχαιολογίας γράφει:

«Η γλώσσα, η οποία ομιλείται απο τους Ρωμαίους, είναι ούτε τελείως ξένη (βαρβαρη), ούτε τελείως Ελληνική. Είναι ένα μείγμα των δύο, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας είναι Αιολική και το μόνο μειονέκτημα που έχουν απο την επιμειξία με άλλα έθνη είναι οτι δεν προφέρουν όλους τους φθόγγους σωστά.» [Πηγή: H. J. Rose, A Handbook of Latin Literature , New York 1960 σελ 469]

Να πούμε, πως η συγχρονη γλωσσολογία, έχει αποφανθεί πως η συγγένεια μεταξύ Ελληνικών και Λατινικών οφείλεται στην κοινή τους Ινδοευρωπαϊκή ρίζα. Αυτή η συγγένεια φαίνεται καθαρότατα στον τρόπο κλίσης της λέξεως «φέρω», ο οποίος είναι σχεδόν πανομοιότυπος στα Ελληνικά και τα Λατινικά.

Τα γράμματα της λατινικής αλφαβήτου περιέχονται στη γραφή γραμμική Β΄ της υστεροελλαδικής ή μυκηναϊκής εποχής (1600 – 1100 π.Χ.) Στην Πύλο βρέθηκαν πινακίδες γραμμικής Β΄ που ανάγονται στο 1200 π.Χ. Αυτές αποκρυπτογραφήθηκαν το 1952 από τον Άγγλο αρχιτέκτονα και γλωσσολόγο Μάικλ Βέντρις (1922 – 1956). Η γραφή αυτή αποτελείται από 87 σύμβολα, κυρίως συλλαβών. Η γραμμική Β΄ ανάγεται στους Αχαιούς που κατέβηκαν στην Ελλάδα δημιουργώντας τον υστεροελλαδικό πολιτισμό και μετέδωσαν τη γραφή αυτή και σε άλλα μέρη της Ελλάδος (Μυκήνες, Θήβα, Τίρυνθα, Αμύκλες, Ορχομενός, ακρόπολη του Γλα στην Κωπαΐδα και Πύλος), καθώς και στην Κρήτη – όταν την κατέλαβαν, περίπου το 1450 π.Χ.

Στη γραμμική Β΄ υπάρχουν ήδη τα γράμματα που χρησιμοποίησαν οι (Ελληνικής καταγωγής) Λατίνοι. Αυτό, σύμφωνα με τις έρευνες, μπορούμε να το δούμε στις λέξεις Wάναξ / qa-si-re-u (δηλ βασιλιάς) και EΛAWON (σημαίνει: λάδι). Τα υπόλοιπα γράμματα της λατινικής αλφαβήτου είναι κοινά με τα αντίστοιχα ελληνικά, ακόμα και τα γράμματα S (ως κεφαλαίο το έγραφαν έτσι οι αρχαίοι Έλληνες), L και V, όπως έχουν διασωθεί σε επιγραφές, παπύρους, περγαμηνές, πινακίδες και γράμματα χαραγμένα σε αγγεία.

Η μετα βδελυγμίας απόρριψη της ονομασίας «Ρωμηοί» και του πολιτισμού της Ρωμανίας πρόσφερε το απαραίτητο ιδεολογικό άλλοθι σε όσους ήθελαν μια μικρή Ελλάδα στα όρια του 1830...Μήπως, και σήμερα κάποιοι θέλουν να ξαναγυρίσουμε σε αυτά; Ισως το 2204, τα σχολικά μας βιβλία, να λένε πως και ο Μ. Αλέξανδρος, ήταν ο Κατακτητής μας. Μακάρι να μην γίνει ποτέ. Αν γίνει όμως, δεν θα είναι η πρώτη φορά. Το χειρότερο είναι πως θα βρούν πατήματα σε Ελληνες συγγραφείς, για να θεμελιώσουν αυτή την άποψη.

Οι υπέρμαχοι του «αντιρωμαίικου» αγώνα είχαν (και έχουν..) φτάσει να διακηρύττουν ότι ως λαός έχουμε σχέση μόνο με την αρχαία Ελλάδα και ότι η μεσαιωνική περίοδος είναι ολότελα ξένη προς τη νεώτερη Ελλάδα. Και μάλιστα ως «αρχαία Ελλάδα» εννοούσαν την κλασική Ελλάδα, αυτήν που οι ξένοι αποκαλούν μέχρι και σήμερα «Greece proper» («καθαυτό Ελλάδα»), δηλαδή τη χώρα νότια των Θερμοπυλών. Για παράδειγμα, ο Ιάκωβος Ρίζος-Νερουλός, ιδεολογικός οπαδός του Κοραή , ισχυριζόταν το 1841 ότι Ελλάδα είναι μόνο το ελληνικό κράτος (τού 1830). Όσοι άλλοι το πατούν ή το πάτησαν είναι ξένοι. Αρα ο Φίλιππος, ο νικητής των Ελλήνων στη Χαιρώνεια, ήταν ξένος και ο διανοούμενος θεωρεί πως ο Φίλιππος «έπραξεν άλλον της νίκης εκείνης ολεθριώτερον, εγέννησεν τον Αλέξανδρον». (!!!).Βεβαίως την ίδια και χειρότερη γνώμη έχει για την Ρωμανία / Βυζάντιο. [Ιστορία του Ελλ. Εθνους της εκδοτικής Αθηνών, τ. ΙΓ’ σελ 459] Δηλαδή, τύφλα να’χουν τα Σκόπια. Ο συγκεκριμενος κύριος δεν ήταν κάποιος τυχαίος. Ηταν ο τότε πρόεδρος της Ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρείας! Μετα έρχονται οι Ιδεολογικοί απόγονοι του Κοραή και των φίλων του, να μιλήσουν για την σωτηρία του Ελληνισμού. Μακάρι να μπορούσα να πω, πως όλοι αυτοί ήταν και είναι προδότες , μειοδότες , πληρωμένοι κτλ . Δεν είναι τίποτε απ’όλα αυτά. Την βλακεία τους την χαρακτήρισε ο κ. Ζουράρις, καλύτερα απ’όλους ,όταν τους ονόμασε «Ευρωληγούρηδες». Ειναι, δηλαδή, ανθρωποι που πασχουν απο εθνικό συμπλεγμα κατωτερότητας, και πιστευουν , πως η Ελλαδα απο μόνη της δεν ξέρει που να τραβήξει, αλλα πρέπει να ακολουθεί ΔΟΥΛΙΚΑ (και οχι ως συνεργάτης) τους «Μεγάλους αδελφους», δηλαδή τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη. Οπως είπε και ο Εφταλιώτης στην «Ιστορία της Ρωμιοσύνης» :

«αδύνατο πράμα, φίλε μου, να γυρεύης να μιμηθής Άγγλους, Γάλλους, Γερμανούς, κι αρχαίους Έλληνες, και να μην έχης δόση από βαρβαρωσύνη, τη βαρβαρωσύνη που βλέπει τα φανταχτερά τα ξένα και σκιάζεται, βλέπει τα δικά της και ντρέπεται»

Ο Ευρωληγούρης, δεν είναι ορθολογιστής, (όπως συνήθως αρέσκονται να διαφημίζονται οι Ευρωλιγούρηδες). Πραγματικά ορθολογιστής ήταν ο Καποδίστριας, ο οποίος οργάνωσε μεν την Ελβετία ως Αμεση Δημοκρατία [δείτε: http://www.gothess.gr/docs/kapodist.asp, «ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ» ,Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2002, επίσης μπορείτε να δείτε και : http://www.vote.org/swiss2.htm ] αλλά παρόλα αυτά έλεγε για τον Διαφωτισμό και την Γαλλική επανάσταση:

«έχομεν ήδη την απόδειξιν τούτου εις τας ταχείας επιτυχίας της κακοήθειας και της δολιότητος των Γάλλων. Δεν είναι εις μόνον ανήρ , τον οποίον η Ευρώπη είναι αποφασισμένη να πολεμήσει. Είναι μια γενεά ανθρώπων χωρίς θρησκείαν χωρίς τιμήν , χωρίς πατρίδα, χωρίς αρχάς, μία γενεά την οποία πρέπει να τιμωρήσωμεν και να διορθώσωμεν» [Πολυχρ. Κ Ενεπεκίδη, «Ιωάννης Καποδίστριας 176 Γράμματα προς τον πατέρα του (1809 – 1920)» Αθήνα 1972 ]

Διατηρώντας την αρχαία Ελληνική αρετή που , που διατυπώνει ο Πλάτων στην Επινομίδα του «ό,τι περ αν Έλληνες Βαρβάρων παραλάβωσι, κάλλιον τούτο εις τέλος απεργάζονται» [Επινομίς Χ (987 de)]. Προσέλαβε επιλεκτικά στοιχεία από την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, αλλ’ όχι την (φράγκικη) Ευρώπη στο σύνολο της. Να σημειώσουμε, πως η Ελβετία είναι ίσως το ΜΟΝΑΔΙΚΟ παράδειγμα Άμεσης Δημοκρατίας στον συγχρονο κόσμο.

Σε υπόμνημα της 18ης Απριλίου 1819, φαίνεται η Βούληση του να θεμελιωθεί η φιλική Εταιρεία «ουχί επι της εθνότητος, αλλ’ επί της ευρείας και ζώσης ορθοδόξου εκκλησίας» [Χρ. Παπαδόπουλου , Η εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως και η Μεγάλη επανάστασις του 1821., ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑ (1950) σ. 316]. Είναι δε γεγονός ότι έβλεπε την ιστορική ύπαρξη του Γένους ζυμωμένη με την Ορθόδοξη πίστη. Γράφει σε άλλη περίπτωση: «Η Χριστιανική Θρησκεία εσυντήρησεν εις τους Έλληνας και γλώσσα και πατρίδα και αρχαίας ένδοξους αναμνήσεις και εξαναχάρισεν εις αυτούς την πολιτικήν ύπαρξιν της οποίας είναι στύλος και εδραίωμα» [Γ. Πρωτοψάλτη Ο Καποδιστριας ως Θρησκευτική προσωπικότης, ΑΝΑΠΛΑΣΙΣ, αρ 248 Δεκεμβριος 1976 σ.4]. Τον Απρίλιο του 1828 μία ενέργεια του Καποδίστρια, φανερώνει το ενδιαφέρον του για Ρωμαίικη λύση του ανατολικού ζητήματος. [color=Red]Υποβάλλει στον τσάρο Νικόλαο σχέδιο του, που προέβλεπε την αναδιοργάνωση της της Βαλκανικής σε Ομοσπονδία πέντε επαρχιών (Ελλάδος , Ηπείρου , Μακεδονίας , Σερβίας και Δακίας ) με ελεύθερη πόλη την Κωνσταντινούπολη. Η προσπάθεια αυτή συνιστά οφθαλμοφανώς παραλλαγή του βαλκανικού σχεδίου του Ρήγα. (δεν μπορούμε παρα να επισημάνουμε την ομοιότητα του σχεδίου αυτού και με την οργάνωση της Ελβετίας σε ομόσπονδα καντόνια) Το καποδιστριακό σχέδιο, βέβαια , απορρίφθηκε με την συνθήκη της Αδριανουπόλεως (14.9.1829) [M.S. Anderson, The Eastern Question, London 1966 σελ 71][/color], αλλά έγινε το θεμέλιο της Ρωσοευρωπαϊκής και Αμερικανικής πολιτικής της «βαλκανοποιήσεως» , ενώ ο Καποδίστριας εργαζόταν για την απελευθέρωση και προοδευτική ενοποίηση των Ευρωπαϊκών επαρχιών της Αυτοκρατορίας της «Νέας Ρώμης». Έτσι κατανοείται και η μαρτυρία του Ν. Σπηλιάδη, για την επιθυμία του Καποδίστρια να επιτύχει την ίδρυση της «Νεορωμαϊκής αυτοκρατορίας» [Πηγή: «Ελληνισμός Μαχόμενος», εκδόσεις Τήνος , σελ. 79 ], δηλαδή ανασύσταση της «Νέας Ρώμης» / «Ρωμανίας». Διαβάζουμε στα «Απομνημονεύματα» του Μακρυγιάννη πως υπήρχε σχέδιο, το οποίο ξεκίνησε από τον Ρήγα και πέρασε στον Καποδίστρια μέσω του Πατριάρχη:

«Τον ρώτησα δια τον πατέρα της λευτεριάς μας, τον μακαρίτη Ρήγα Βελεστίνο, πως προδόθη. Μου είπε πολλά. Αφού τον πρόδωσαν και σκοτώθη, τότε ο Σουλτάνος πρόσταξε τον μακαρίτη Πατριάρχη και το' 'δωσε ό,τι κατήχησες το' 'χαν δώση, οπού ήταν του Ρήγα, και του είπε ν' αφορίση αυτόν και τους οπαδούς του. Τότε ο αγαθός Πατριάρχης περίλαβεν αυτός την Εταιρία δια να μην σβέση και την ξακολούθησε και κατηχούσε κ' έστειλε και πιστόν άνθρωπον εις την Ρουσσία κ' εκεί ήταν κι' ο Λιονταρίδης, πιστός του φίλος, του Πατριάρχη και ήταν αξιωματικός της Ρουσσίας. Και του παράγγειλε να πάγη εις το 'Ορος ο Λιονταρίδης, οπού ήταν κι' ο Πατριάρχης εκεί σιργούνι, ν' ανταμωθούν. 'Ετζι πήρε την άδεια και πήγε εις 'Ορος. Αφού ανταμώθηκαν με τον Πατριάρχη, τον κατήχησε και τον χεροτόνησε και καλόγερο και του είπε να πάγει εις την Ρουσσίαν ν' απαρατηθή από την δούλεψη και να μιλήση με τον Καποδίστρια και να περάση εις Βλαχιά να πάρη μοναστήρια με νοίκι και να κατηχήση κι' όσους μπορέση και να συνάξη κι' ό,τι χρήματα μπορέση δια-να χρησιμέψουν δια την πατρίδα. Πήγε εις την Ρουσσία απαρατήθη, μίλησε και με τον Καποδίστρια και εις την Βλαχιά κατήχησε πολλούς και τον Μιχάλβοντα και πήρε και μοναστήρια και σύναξε κι' ως τρία-μιλλιούνια γρόσια. Του αποκρίθη ο Πατριάρχης να τα 'χη εκεί όσο-να χρειαστούνε. Ο μακαρίτης ο Ναπολέων ο αυτοκράτορας της Γαλλίας, το καύκημα του κόσμου, δια μέσον του πρέσβυ του τότε Σεμπαστιάνη γράφει του Πατριάρχη εις Κωσταντινόπολη και του λέγει να στείλη να κατηχήση παντού τους χριστιανούς, να είναι ετοιμασμένοι, κι' όταν να είναι καιρός οπού θα κινηθή, να χτυπήσουν κι' αυτείνοι και είναι δικό τους από Κωσταντινόπολη και κάτου, Γουργαριά, [color=Blue]Σερβία[/color], Θεσσαλομακεδονία, Ντουράτζο, Αυλώνα και ολόγυρα αυτά τα μέρη, Ρούμελη, Πελοπόννησο και τα νησιά. Του αποκρίθη ο Πατριάρχης ότι ξακολουθεί από καιρό ό,τι του γράφει. Κι' έστειλε και κατηχούσαν. Η κακή τύχη, απότυχε ο μακαρίτης ο Ναπολέων και νεκρώσανε κι' αυτά. Αυτό το σκέδιον το ήξερε κι' ο Καποδίστριας από τον Πατριάρχη. »

Ο Καποδίστριας, όπως και ο Ρήγας , προσπάθησε να δημιουργήσει της Ηνωμένες Πολιτείες της Ρωμανίας. Ενα Ομόσπονδιακό Ελληνιστικό Κράτος, στο οποίο ο Ελληνισμός θα απλωνόταν και δεν θα ασφυκτιούσε. Γνωριζε ο Καποδίστριας , πως η πατρίδα του μπορούσε να συνεχίσει τον Ελληνιστικό Οικουμενισμό της Ρωμανίας και της Μακεδονίας, και πως θα μπορούσε να ξαναγίνει πολιτικός και πολιτισμικός ηγέτης των Βαλκανίων. Μια Ελληνιστική δύναμη, που σήμερα θα μπορούσε να παίζει τον ρόλο της Γερμανίας στην Ευρώπη. Βεβαίως η δολοφονία του μας λέει πολλά. Η προσπάθεια του αείμνηστου αυτού πολιτικού, θα μείνει στην Ιστορία. Δυστηχώς, οι συνεχιστές του δεν ήταν εξίσου άξιοι.

Στην Εθνοσυνέλευση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 μία ισχυρή παράταξη πληρεξουσίων έκανε αγώνα για να αφαιρεθή το δικαίωμα να γίνουν Έλληνες οι Ρωμηοί εκείνοι που πολέμησαν το 1821 με 1829, αλλά δεν είχαν μεταναστεύσει ακόμη στην Ελλάδα. Το ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις επέβαλαν την φραγκική γραμμή του Αδαμαντίου Κοραή και έδωσαν την χαριστική βολή στην ρωμαίϊκη γραμμή του Καποδίστρια και του Ρήγα του Βελεστινλή, φαίνεται σαφώς από τα λεχθέντα , όπως αυτά έχουν καταγραφεί στα πρακτικά.

Ο Ιωάννης Κωλέττης είπε τα εξής:

«Πρωτόκολλα των τριών δυνάμεων έδωκαν ημίν την ανεξαρτησίαν, εις δε τους εκτός της Ελλάδος μείναντας αδελφούς, τους επίσης ως ημάς αγωνισαμένους τον ιερόν αγώνα, το δικαίωμα της μεταναστεύσεως, εν τη Ελλάδι. Οι αδελφοί ούτοι έλαβαν τα όπλα, ηγωνίσθησαν... ου μόνον κατά τας επαρχίας της Ελλάδος αλλά και κατά την Ευρωπαϊκήν Τουρκίαν και Ασίαν, διότι και εκεί το άσμα του Ρήγα ηκούσθη... Ταύτα τα κατορθώματα δεν ελάνθασαν την Ευρώπην, και δια τούτο αι Δυνάμεις έδωκαν το δικαίωμα της μεταναστεύσεως εις τας απολειφθείσας εκτός της Ελλάδος επαρχίας. Τούτων ούτως εχόντων, δυνάμεθα να θέσωμεν διάκρισιν τινα, τις εστιν Έλλην, και τις ουκ έστιν Έλλην; ... αι κατά την Τουρκίαν ελληνικαί πρεσβείαι έχουσι πόνους και μόχθους καθ' εκάστην εις το να προστατεύωσι τους Έλληνας ομοθρήσκους. Αλλά του λοιπού πώς θέλουσι δυνηθή να υπερασπίσωσιν αυτούς, των οποίων τα πολιτικά δικαιώματα αμφισβητούνται, οίτινες δεν κρίνονται πλέον Έλληνες;» [3η Σεπτεμβρίου 1844 Εθνική Συνέλευση ,πρακτικά, Αθήνα, Βασιλικό Τυπογραφείο, 1843 - 1844, τόμ. Ι σελ 191 –193.]

Σε αυτά ρίχνει φως ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος,

«Ας προσέξωμεν, μήπως προσβάλλοντες ουσιώδες μέρος των πρωτοκόλλων, τα οποία έθεσαν τας βάσεις της πολιτικής ανεξαρτησίας μας και έδωσαν το δικαίωμα της μεταναστεύσεως, προσβάλλωμεν το όλον. Η οθωμανική αρχή δεν ανεγνώρισε με ευχαρίστησιν τους μετανάστας ως Έλληνας, διαφιλονεικήσαμεν μετ' αυτής τόσα έτη, και δυνάμει πρωτοκόλλων και πολλών κόπων το εκατορθώσαμεν, και ήδη τί θέλομεν είπει εις αυτήν, όταν ημείς αυτοί αρνούμεθα τον εθνισμόν των;» [3η Σεπτεμβρίου 1844 Εθνική Συνέλευση σελ 200]

Ετσι ,λοιπόν, οι Μεγάλες Δυνάμεις και η Τουρκία (γιά να προστατεύση τα συμφέροντά της) επέβαλαν μέσω των εν λόγω πρωτοκόλλων την συνταγματική διάκριση μεταξύ Ελλήνων και Ρωμαίων, Ελληνισμού και Ρωμηοσύνης. Γι’αυτό και παραπονιέται ο Παλαμάς: "Κ' έτσι, σε νέο μαρτύρεμα, ο Ρωμιός φορτώθηκε στη ράχη του τις ξένες αμαρτίες των συνταγματικών Ελλήνων". Δυστηχώς αυτή η απόφαση, επέβαλε λήθη σε παλαιώτερη:

Γ' Εθνοσυνέλευση, στην Τροιζήνα, 1827

«...Έλληνες είναι, α' Όσοι αυτόχθονες της Ελληνικής Επικρατείας (σ.σ: μιλάμε για το κράτίδιο του 1827), πιστεύουσιν εις Χριστον. β' Όσοι από τους υπό τον οθωμανικόν ζυγόν, πιστεύοντες εις Χριστόν...»

Με τον απαράδεκτο νόμο περί «αυτοχθόνων» και «ετεροχθόνων» ,που ψηφίστηκε, η Ρωμηοσύνη κόπηκε στα δυο. Αυτοί που γεννήθηκαν και ζουν μέσα στο βασίλειο. Με προνόμια - ως αγωνιστές κατά την Επανάσταση - να διορίζονται στο δημόσιο και να ζουν απ’ τον κρατικό κορβανά (το όνειρο όλων των νεοελλήνων). Είναι οι πολίτες Α' κατηγορίας, οι «αυτόχθονες». Και οι άλλοι. Αυτοί πού δεν αγωνίσθηκαν, αυτοί πού ήλθαν αργότερα, αυτοί πού γεννήθηκαν εκτός των ορίων του κράτους (που έφθανε λίγο έξω από την Λαμία!) και πού δεν είχαν κανένα δικαίωμα, οι «ετερόχθονες». Και έτσι συνέβη το εξωφρενικό: Ο εθνικός μας ιστορικός , Κων/νος Παπαρρηγόπουλος, εξεδιώχθη από το Υπουργείο Παιδείας, όπου εργαζόταν ως υπάλληλος, γιατί ήταν «ετερόχθων» είχε, δηλαδή, γεννηθεί στην Κων/πολη, άρα ήταν ξένος. Και δεν ήταν ο μόνος. Το όραμα του Ρήγα και του Καποδίστρια, έσβηνε σιγά – σιγά.

O Victor Berard ήταν Γάλλος περιηγητής, ιστορικός, Καθηγητής Πανεπιστημίου και πολιτικός, ο οποίος κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνος (δηλαδή έναν ακριβώς αιώνα μετά τον θάνατο του Pήγα Φεραίου στο Βελιγράδι (24-6-1798) ) ταξίδεψε στα Βαλκάνια. Τις εντυπώσεις του και τα σχόλιά του για τα τότε ανακινούμενα ζητήματα, όπως το Mακεδονικό, η εμφάνιση αλβανικού έθνους, ο Πανσλαβισμός κ.ά. Κατέγραψε σε βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε το 1987 και στα ελληνικά με τίτλο: «Τουρκία και Ελληνισμός - Οδοιπορικό στη Μακεδονία» (Eκδ. Tροχαλία). Aπό την σελίδα 211 της ελληνικής εκδόσεως παραθέτουμε το εξής απόσπασμα, το οποίο δείχνει τη μεγάλη διάδοση των ιδεών του Pήγα Φεραίου:

«... Mέ την ιδιότητά μας ως Γάλλων, είμαστε στο Mοναστήρι προστατευόμενοι του Έλληνα προξένου. Aπ' αυτό ίσως να υποφέρει λίγο η εθνική μας φιλοτιμία αλλά ωφελείται η παιδεία μας. Zούμε παρέα με το Mεγαλέξανδρο και τον Aριστοτέλη, γνήσιους Mακεδόνες. Σήμερα το πρωί ο πρόξενος μάς διάβαζε το Θούριο του Pήγα, του μέν Pήγα του Mακεδόνα (σημ. ο Berard προφανώς δέχεται την ερμηνεία ότι ο Pήγας γεννήθηκε στο Bελεστίνο, αλλ' από γονείς προερχομένους από το χωριό Περιβόλι (http://www.perivoli.gr/istoria.html) της Δυτικής Mακεδονίας), του εταιριστή του περασμένου αιώνα, που ήθελε να ξεσηκώσει τις παραδουνάβιες επαρχίες και πέθανε προδομένος από την Aυστρία στον Tούρκο δήμιο:

Σουλιώτες και Mανιάτες, λιοντάρια ξακουστά...
Mαυροβουνιού καπλάνια, Oλύμπου σταυραετοί...
Kι Aγράφων τα ξεφτέρια, γενήτε μια ψυχή!...
Aνδρείοι, Mακεδόνες, ορμήσατ' ως θεριά...
Tου Σάβου και Δουνάβου αδέλφια χριστιανοί...
Nα σφάξωμεν τους λύκους, που τόν ζυγόν βαστούν,
καί Έλληνας τολμώσι σκληρά να τυραννούν.

[color=Blue]Ήταν ένας καιρός όπου, από τον Kάβο - Mαταπά μέχρι το Δούναβη και από την Aδριατική ως τη Mαύρη Θάλασσα, Xριστιανός και Έλληνας ήταν λέξεις συνώνυμες. [/color]Oι σταυραετοί της Mάνης και τα καπλάνια του Mαυροβουνιού, τα ξεφτέρια του Σάβου και οι Mακεδόνες δέχονταν το όνομα Έλληνες πολύ καιρό ακόμη μετά τον θάνατο του Pήγα, του οποίου τους στίχους παραθέσαμε πιό πάνω...»

Aυτά γράφει χαρακτηριστικά ο Γάλλος (ιστορικός και περιηγητής) περιγράφοντας την Oρθόδοξη Kοινοπολιτεία των Bαλκανικών λαών. Αυτή είχε διαμορφωθεί υπό την εθναρχική και πνευματική καθοδήγηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και στα πλαίσια του Γένους των Ρωμηών (Pούμ μιλλέτ). Αυτή την Ελληνιστική υπερδύναμη ήθελε να αναστήσει και ο Καποδίστριας, αλλα και ο Μακρυγιάννης, ο οποίος έλεγε: «Να αναλάβομεν και να γένομεν και ένα όλοι οι ομόθρησκοι» [Στρ Μακρυγιάννη «Οράματα και Θάματα», Αθήνα 1983, σελ 177], καθώς και «Θα κάμωμεν το Ρωμαίικο» [«Απομνημονευματα», εκδ Μπάϋρον, σ.174]. Οι λέξεις «Ελλην» και «Ρωμηός», ήταν πλέον περιγραφικες της εθνότητας ΟΛΩΝ των κατοίκων των Βαλκανίων! Ολοι αυτοι οι άνθρωποι, είχαν Ελληνιστικό υπόβαθρο, αλλα ,εμείς, με την εμμονή στον Εθνικισμό (λόγω της ηγεμονίας των ξένων), αναγκάσαμε τους υπόλοιπους λαούς, να αυτονομηθούν, χανοντας (ισως για πάντα) την πολιτισμική ηγεσία των Βαλκανίων.

Το όνομα Ελλάδα στην αρχή της επανάστασης του 1821 βεβαίως ουδεμία σχέση είχε με τις φαντασιώσεις των σημερινών «αρχαιόπληκτων». Ελλάδα σήμαινε τα Βαλκάνια. «Ο Μωρέας, η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Σερβία, η Βουλγαρία, τα νησιά του Αρχιπελάγους, εν ένι λόγω η Ελλάς άπασα έπιασε τα όπλα δια να αποτινάξει τον βαρύν ζυγόν των βαρβάρων», λέει στην προκήρυξή του στο Ιάσιο (24/2/1821) ο Αλέξανδρος Υψηλάντης. Οι Σέρβοι και οι Βούλγαροι είναι «Έλληνες». Το ίδιο λέει κι ο Θ. Νέγρης στο «Ανάπτυξις του νόμου της Επιδαύρου» στα 1824.

Νομίζω πως την κατάσταση την περιέγραψε πολύ καλά ο ιστορικός Arnold Toynbee, ο οποίος έχει πει για τα λάθη που έγιναν με την Επανάσταση του ’21: «Οι Ελληνες έκαμαν μία άφρονη ενέργεια και έχασαν ολόκληρη αυτοκρατορία» [A.J. Toynbee, Studies of History τ .Β’, London 1962, σελ 222]. Με αυτήν την άποψη, συμφωνεί και ο πολύς Μακρυγιάννης, όταν λέει: (την πατρίδα) «Εβγιαστήκαμεν και την πήραμεν είς τον λαιμό μας» [«Απομνημονευματα», σ.356], καθώς και [color=Red]«Κάλλιο να καθόμαστε με εκείνο τον βασιλέα (σ.σ: τον Σουλτάνο!!) και είχαμε και την τιμή μας και ‘βαστούσαμε και την θρησκεία μας, κι’ όχι τοιούτως , οπού καταντήσαμεν» [«Απομνημονευματα», σ 459][/color]

--
ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ:" Ο ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΑΠΕΙΡΟΣ ΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΒΛΕΠΩΝ"

http://rwmania.greatnow.com

Στο παραπάνω λινκ θα βρείτε ΠΛΟΥΣΙΑ βιβλιογραφία και περισσότερα στοιχεία…

Ετσι , λοιπόν, μας λένε οι Σκοπιανοί, οι Φράγκοι, οι Τουρκοι και όλοι οι άλλοι: «Βλέπετε; Η Ελλάδα πρέπει να είναι στα όρια του 1830! Οχι παραπέρα!!». Αυτό όμως είναι σοφιστεία, επειδή χρησιμοποιούν τον όρο «Ελλάδα» και «Ελληνας» με την τότε γεωγραφική του ερμηνεία. Αλλα αυτό , δεν σημαίνει πως τις προαναφερθέντες περιοχες δεν τις κατοικούσαν Ελληνες. Απλά παίζουν με τις λέξεις. Γι’αυτό και όλοι οι ξένοι πολέμησαν και κατάφεραν να εξαφανίσουν ,σχεδόν , το όνομα Ρωμαίος/Ρωμηός απο την συνείδηση μας, ώστε να μπορέσουν να περάσουν πιο ευκολα την προπαγάνδα τους. Βλεπετε, η Ρωμανία περιελάμβανε ΟΛΕΣ τις Ελληνικές περιοχές, και όχι μόνο όσες συνέφεραν τους φραγκοδυτικούς. Αλλωστε και οι Σκοπιανοί είναι απλά φερέφωνα των δυτικών. Το δικό τους παιχνίδι παίζουν.

Σημαντικό είναι, να δούμε και ποιά χρήση του "Ελληνας" απο τον λαό , μέχρι και την συγχρονη Ιστορία..

http://www.geocities.com/porta_aurea/kakridis.html

Διαβαστε να δειτε τι έλεγε ο λαός για τους "Ελληνες"

5.Σε πιο παλιά χρόνια ζούσαν εδώ οι (ε)Λήνηδες, άντρες δυνατοί, μεγαλόκορμοι, τις πιο πολλές φορές γυμνοί. αγαπούσαν τους άλλους ανθρώπους. Ακόμα και σήμερα τους βλέπουν μερικοί μέσα στο δάσος. Έναν γέρο Δρανιτσιώτη, ιδρωμένο και αποσταμένο, με το υνί στον ώμο του, τον απάντησε ένας Λήνης και του λέει: - Γιατί 'σαι έτσι αποσταμένος; - Απ' τ' αλέτσι που 'ναι βαρύ, του λέει. Και το πήρ' ο Λήνης και του λέει: - Αυτό 'ναι βαρύ; Και το 'κλασε με τα χέρια του απάνω στο γόνα του.

ΘΕΣΣΑΛΙΑ (ΔΡΑΝΙΤΣΑ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ), 19. αι. - Έκλασε = έσπασε

Στου Βερνίκου το κάστρο κατοίκααν οι Έλλενοι, αθρώποι άξιοι και πολύ δυνατοί. Μπροστά τους εμείς φαινόμασταν μύγες. Όντας φάνηκε η καινούργια πλάση, έζηε ακόμα ένας απ' αυτουνούς τους Έλλενους, που δεν ήγλεπε, ήταν γκαβός. Μαζώχτηκαν οι-γ-αθρώποι και τον κοίτααν. Είχε κάτι ποδάρες, κάτι χερούκλες, τέτοιες για! - Για δομούτε το χέρι, τους λέει αυτός, να ιδώ τη δύναμή σας. Οι αθρώποι τόδωκαν το γυνί. Το 'πεκ' αυτός με το χέρι του και το λύισε. - Είστε, τους είπε - γιατί πήρε το γυνί για χέρι - δυνατοί και εσείς, αλλ' εμείς ήμασταν αξιότεροι.


ΗΠΕΙΡΟΣ (ΒΕΡΝΙΚΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ), 20. αι. - Δομούτε = δώστε μου. Τό 'πεκε = το έπιασε.

Αυτά είναι λίγα απο τα ΔΕΚΑΔΕΣ αποσπάσματα που περιέχει το λινκ...

Ο λαός μας , ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 20ου αι, νομιζε πως "Ελληνες" ήταν κάποιοι αρχαίοι γίγαντες!!!

Το 1901 εκδόθηκε το έργο "Ιστορία της Ρωμιοσύνης" του Α. Εφταλιώτη. Την εποχή εκείνη, ακόμα , τα ονόματα Ρωμηός και Ρωμηοσύνη συγκινούσαν περισσότερο από σήμερα τους Ρωμηούς. Τούτο διότι τα ονόματα Έλληνας και Ελληνισμός δεν είχαν ακόμη επικρατήσει στην συνείδηση του απλού λαού. Αμέσως, όμως, ο Γεώργιος Σωτηριάδης έγραψε κριτική κατά της "Ιστορίας της Ρωμηοσύνης" όπου κατέκρινε την χρήση των ονομάτων Ρωμηός και Ρωμιοσύνη. Την υπεράσπιση του Αργ. Εφταλιώτη, ανέλαβε ο ομοϊδεάτης του, Κωστης Παλαμάς.

Λέει ,ο μεγάλος Κωστής Παλαμάς, για το έργο του Εφταλιώτη:


«(…)Ανάλογη, λογική, ακολουθούμε και στο μεταχείρισμα των όρων Ρωμιός και Ρωμιοσύνη. Η μόνη διαφορά είναι πώς και τα δύο τούτα λόγια, επειδή δε μας έρχουνται, ίσα ολόϊσα, από την εποχή του Περικλή, παραμερίστηκαν αγάλια, αγάλια, από την επίσημη γλώσσα, καθώς κι' όλα τα λόγια τα δυσκολομέτρητα της ζωής και της αλήθειας. Έλληνες, για να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια του κόσμου, πραγματικά, Ρωμιοί. Το όνομα (Ρωμηός) κάθε άλλο είναι παρά ντροπή. Αν δεν το περιζώνει αγριλιάς στεφάνι από την Ολυμπία, το ανυψώνει στέμμα ακάνθινο μαρτυρικό και θυμάρι μοσκοβολά και μπαρούτη. Δείχνει ίσα ίσα τη ζωή και την πραγματικότητα της λέξης το ότι αυτή μας ήρθε πρόχειρα στην ειλικρινή μας και στην πιο φωτεινή μας ψυχική κατάσταση - στη συνείδηση του ξεπεσμού μας - για να διαλαλήσουμε τον ξεπεσμόν αυτό, πιο πολύ από το γιορτιάτικο και από το δυσκίνητο τ' όνομα Έλλην, ακόμη και από το όνομα Έλληνας, που είναι κάπως πιο δυσκολορρίζωτο από το Ρωμιός, και κρατούσε ως τα χτές ακόμη την αρχαία ειδωλολατρική σημασία

(...) Δεν απορεί κανείς, πώς ο Εφταλιώτης έγραψε Ρωμιός και όχι "Έλληνας", έγραψε Ρωμιοσύνη και όχι "Ελληνισμός". Απορεί πώς ο κ. Σωτηριάδης, με όλα τα δώρα της επιστήμης και της ευφυΐας που τον ξεχωρίζουν ανάμεσα σε πολλούς, έκρινε ότι πρέπει να κατακρίνει το συγγραφέα για το μεταχείρισμα των σωστών και των καλόηχων και των ωραίων όρων (...) τάχα λησμόνησε (ο κ. Σωτηριάδης) πώς είναι ο άξιος μεταφραστής της "Ιστορίας της Βυζαντινής Λογοτεχνίας" του Κρουμπάχερ, και λησμόνησε πόσο καθαρά μας εξηγεί ο σοφός ιστορικός τη σημασία του κατηγορημένου Ρωμιού, σε λίγα λόγια ουσιαστικά, αμέσως από τα πρώτα φύλλα του έργου του; "Το όνομα τούτο (δηλαδή Ρωμαίος) διετηρήθη, γράφει ο Κρουμπάχερ, δια των φρικτών χρόνων της Τουρκοκρατίας μέχρι σήμερον, ως η πραγματική και μάλιστα διαδεδομένη επίκλησις του γραικικού λαού, απέναντι της οποίας η μεν σποραδικώς απαντώσα Γραικοί μικράν ιστορικήν σημασίαν έχει, η δε δια της Κυβερνήσεως και σχολείου τεχνικώς εισαχθείσα Έλληνες, ουδεμίαν”

(...)Βαπτιστικός του κλασσικού Ρωμαίου της Ρώμης, από τον καιρό του Ιουστινιανού ως τον καιρό του Ρήγα του Βελεστινλή, ο ίδιος έμεινε, ξεχωρισμένος, ο ίδιος πάντα, μέσα από το δανεικό του όνομα, που τόκαμε δικό του, ο Ρωμαίος της Πόλης, ο Ρωμιός ο ραγιάς, ο Ρωμηός ο αδούλωτος, ο Ρωμιός ο Έλλην... Και αφού η Ιστορία του κ. Εφταλιώτη δεν είναι για τον Έλληνα του Περικλή, μήτε για τον Έλληνα του μεγάλου Αλεξάνδρου, ο ευσυνείδητος ιστοριοπλέχτης δεν μπορούσε παρά για τον Ρωμιό και για την Ρωμιοσύνη να μιλήση, που δεν είναι και τα δύο παρά τα νέα ονόματα του Έλληνος και του Ελληνισμού. Το θέλησε η ιστορική ακριβολογία». [Κ. Παλαμάς, «Ρωμιός και Ρωμιοσύνη», Απαντα, τ. ΣΤ’ , Ιδρυμα Κωστή Παλαμά, Μπίρης, Αθήνα]

Σε όσους θελήσουν να αμφισβητήσουν την αγάπη του Κ.Π. προς την αρχαία Ελλάδα, απλώς θα υπενθυμίσουμε πως δικός του είναι ο ύμνος των Ολυμπιακών αγώνων. Αλλα ο Παλαμάς, δεν ήταν αρχαιόπληκτος, και γνώριζε πως και το «Ελληνας» και το «Ρωμαίος / Ρωμηός» είναι δικά μας, ήξερε πως οι φράγκοι / Δυτικοί, ήθελαν να χρησιμοποιούμε το Ελληνας , και ΟΧΙ το Ρωμηός, απο συμφέρον και όχι απο αγάπη. Για να ξεχάσουμε ΠΛΗΡΩΣ την Ρώμη μας.

Το ενδιαφέρον είναι ότι οι δυτικοευρωπαίοι γνώριζαν την Ελληνικότητα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και δε δίσταζαν να το αναφέρουν, όταν δεν κατευθύνονταν από σκοπιμότητες. Έτσι το 1713, σε μια εποχή δηλαδή για την οποία τα (φραγκοθρεμμένα) σχολικά μας βιβλία διδάσκουν ότι οι Ρωμαίοι έχουν χαθεί πριν 1200 χρόνια, ο Βενετός τυπογράφος της πρώτης έκδοσης του "Ερωτόκριτου" γράφει ότι τυπώνει αυτό το βιβλίο "παρακινημένος από την διάπυρον αγάπην και ευλάβειαν οπού παιδιόθεν έχω προς το ένδοξον γένος των Ρωμαίων". Ο ίδιος δηλώνει ότι είναι "Ιταλικός και της γλώσσης ολότελα ανήξευρος" , αλλά παρά ταύτα προσπάθησε να τυπώσει βιβλία "τα οποία ως τώρα και από άλλους Ρωμαίους και Ιταλικούς τυπογράφους ετυπώθησαν, αλλά και τα ασυνήθιστα και χρησιμότερα, οπού υπό τινά Ρωμαίον δεν έγιναν". Ο πρόλογος κλείνει με παράκληση προς τους "άρχοντες Ρωμαίους" να προσφέρουν τυχόν χειρόγραφα στον εκδότη ώστε να τυπώσει αργότερα μια βελτιωμένη έκδοση.

Παρατηρούμε την αντιπαράθεση των όρων «Ρωμαίος» και «Ιταλικός» (=Ιταλός). Μοιάζει να μην έχουν καμία σχέση. Ο ίδιος το παραδέχεται. Θα πρέπει να προβληματίσει όλους τους Έλληνες που πιστεύουν πως κληρονόμοι των Ρωμαίων είναι οι Ιταλοί και όχι οι Έλληνες. Σε γνωστό «μεγάλο» κανάλι, προσφατα, σε κάποιο Ρεπορτάζ στην Ιταλία στο δελτίο ειδήσεων χρησιμοποιήθηκε ο όρος «Νέο-Ρωμαίοι», για να περιγράψει τους Ιταλούς. Είναι ενδεικτικό της αμαθειας μας, για την ίδια μας την ιστορία. Τους χαρίζουμε οτι δεν τους ανήκει.

Αντίστοιχα, οι Δ. Φιλιππίδης και Γρ. Κωνσταντάς που συνέγραψαν τη "Γεωγραφία Νεωτερική" το 1791 σημειώνουν στην παρουσίαση των ευρωπαϊκών γλωσσών πώς "η Ρωμέϊκη γλώσσα η αλόγως και αμαθέστατα καταφρονουμένη από μερικούς, έχει μεγάλη συγγένεια με την Ελληνική, και είναι μια θυγατέρα της οπού σχεδόν την ομοιάζει επειδή όλες σχεδόν αι λέξεις είναι από την Ελληνική". ( «Ρωμαϊκή» , εννοεί την ονομαζόμενη σήμερα «Νεοελληνική» / Δημοτική. «Ελληνική» , εννοεί την Αρχαία Ελληνική/ Καθαρεύουσα.)

αυτό το λόγο , από την Τουρκοκρατία και μετά, υπάρχουν λεξικά, , με τίτλο "Γαλλικά-Ρωμαϊκά", "Ιταλικά - Ρωμαϊκά", κλπ. Και, για να μην υπάρχει η παραμικρή περίπτωση αμφιβολίας, υπάρχουν και λεξικά, όπως το "Λεξικόπουλο" του Simon Portius (Παρίσι, 1635), που είναι «Ρωμαϊκό - Ελληνικό – Λατινικό» (!!)

Στο λεξικό του Portius, η λατινική λέξη «fabula», για παράδειγμα, μεταφράζεται στην ελληνική γλώσσα ως «μύθος» και στη ρωμαϊκή ως «παραμύθι».
[ http://babel.mml.ox.ac.uk/neograeca/gsplr1636/gsplr1636book.htm] Εκείνη την εποχή θεωρούσαν αυτονόητο πως τα Λατινικά δεν ήταν η γλώσσα των Ρωμαίων.

O Clifton R. Fox Καθηγητής Ιστορίας στο Tomball College, USA επισημαίνει:

«Οι άνθρωποι που ζούσαν στη "Βυζαντινή Αυτοκρατορία" ποτέ δεν ήξεραν ούτε και χρησιμοποίησαν τη λέξη "Βυζαντινός". Αυτοί ήξεραν για τον εαυτό τους ότι είναι Ρωμαίοι, τίποτα παραπάνω και απολύτως τίποτα λιγότερο. Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη του Τίβερη στη Νέα Ρώμη του Βοσπόρου, τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο 1ος μετέφερε την πραγματική ταυτότητα της Ρώμης σε καινούργια τοποθεσία.

Πολύ πριν τον Κωνσταντίνο τον 1ο, η ιδέα της "Ρώμης" είχε αρχίσει να διαχωρίζεται από την Αιώνια Πόλη του Τίβερη. Έτσι που το Ρωμαίος σήμαινε τον Ρωμαίο πολίτη, όπου κι αν ζούσε.

Πριν την Αυτοκρατορική περίοδο (89 π.Χ.), το Ρωμαϊκό Δίκαιο χορήγησε δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη σε όλους τους κατοίκους της Ιταλίας. (σ.σ. και άρα και στους έλληνες της Μ. Ελλάδος) Κατόπιν, το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη προσφερόταν σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων παντού στην Αυτοκρατορία. Το 212, ο αυτοκράτορας Καρακάλας διακήρυξε ότι όλοι οι ελεύθεροι πολίτες της Αυτοκρατορίας μπορούσαν να γίνουν Ρωμαίοι πολίτες, δίνοντας τους τη δυνατότητα να αυτοαποκαλούνται Ρωμαίοι, και όχι απλά υποτελείς των Ρωμαίων. Σε μερικές δεκαετίες οι άνθρωποι αναφερόμενοι στην Αυτοκρατορία άρχισαν να χρησιμοποιούν σπανιότερα (το Λατινικό) "Imperium Romanorum" (Κράτος των Ρωμαίων) και συχνότερα το "Ρωμανία" (Χώρα των Ρωμαίων).»
[ http://wwwtc.nhmccd.cc.tx.us/people/crf01/romaion/ , «Celator», Τόμος 10, Αριθμός 3: Μάρτιος 1996 , επίσης δείτε και την μετάφραση ,στα Ελληνικά, του ξενόγλωσσου άρθρου στο: www.romanity.org ].

Ο Lorenz Gyomorey , λέει:

«Στην ονομασία της ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ διαψεύστηκε και διαψεύδεται κάθε δυτική προσπάθεια να επικαλείται μια νεφελώδη «ελληνορωμαϊκή» κληρονομιά σαν υψηλή αποστολή της Δύσης. Η ύπαρξη της ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ αποκαλύπτει την «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους» ως φάρσα και αποδείχνει ότι η Αναγέννηση τίποτα άλλο δεν αναγέννησε παρά ένα φάντασμα, που ούτε καν υπήρχε. Έτσι, η ύπαρξη της Ρωμιοσύνης βεβαιώνει ότι κάθε επίκληση της αρχαίας Ελλάδας, της αρχαίας Ρώμης, της Αυτοκρατορίας, του πολιτισμού, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ιδεολογική συγκάλυψης κατακτητικών, αποικιοκρατικών δυναστικών προσπαθειών» [Lorenz Gyomorey , Η δύση της Δύσης, εκδ. Παπαζήση]

Διαβάζουμε:

«Ο όρος «βυζάντιο» είναι νεολογισμός. Τον χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ο Ιερώνυμος Wolf (1516-80) στα 1562...» και (οι πολίτες της Ρωμανίας) «....Μόνο Ρωμαίους ονόμαζαν τους εαυτούς τους, η αυτοκρατορία τους ήταν «Ρωμαϊκή» και η πρωτεύουσά τους η Νέα Ρώμη…» [Ιωάννης Καραγιαννόπουλος , ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΡΑΤΟΣ, Τέταρτη έκδοση – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΝΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, σελ 51 ]

Στην Εγκυκλοπαίδεια Britannica, διαβάζουμε:

«Η ονομασία της αυτοκρατορίας συνδέεται κατά τη βυζαντινή περίοδο μόνο με την πρωτεύουσά της, που είχε ιδρυθεί στον χώρο της μικρής πόλης Βυζάντιο. Η αυτοκρατορία ονομαζόταν Ρωμαϊκή, οι πολίτες της Ρωμαίοι και ο αυτοκράτορας ήταν imperator Romano rum. Η σύνδεση της ονομασίας Βυζάντιο με την αυτοκρατορία έγινε στους νεώτερους χρόνους, με την έκδοση από τον Ιερώνυμο Wolf έργων των Βυζαντινών ιστορικών (Corpus Byzantinae Historiae 1562), και καθιερώθηκε γενικά, αδιάφορα από τις μερικότερες κατά καιρούς επιλογές (Ελληνική Αυτοκρατορία ή Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος). (...) Μερική επίσης ήταν η χρήση της ονομασίας Γραικού σ' όλη τη διάρκεια της ζωής της αυτοκρατορίας, παρά το γεγονός ότι από τον 9ο αιώνα στις λατινικές πηγές κυρίως του φραγκικού κράτους γίνεται συστηματική χρήση της για ολόκληρη την αυτοκρατορία, με σκοπό την εξουδετέρωση της ονομασίας Ρωμαίου και Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για το Βυζάντιο και την αποκλειστική οικειοποίησή τους για το φραγκικό κράτος.

Η συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η νομιμότητα της συνέχειας αυτής συνδεόταν άρρηκτα με τις ονομασίες που θεμελίωναν τη νόμιμη χρήση του τίτλου αυτοκράτωρ Ρωμαίων (imperator Romanorum) και εξασφάλιζαν τη μοναδικότητα και την αποκλειστικότητα της νόμιμης αυτοκρατορίας στην Οικουμένη.» [Εγκυκλ. Britannica, «Βυζάντιο»]

Jacques Le Goff, διευθυντής σπουδών στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales , πρώην πρόεδρός της:

«Στην προοπτική της ενωμένης Ευρώπης, η δυτική ιστοριογραφία και η δυτική κοινή γνώμη οφείλουν 1) να αναγνωρίσουν στην Ελλάδα το βυζαντινό παρελθόν της, 2) να επανεντάξουν το Βυζάντιο (σ.σ διαβαζε: Ρωμανία) στην γενική ιστορία, στο Μεσαίωνα ως σύνολο και στη μακρά διάρκειά του. Τέλος 3) οφείλουμε να παραχωρήσουμε στο Βυζάντιο (σ.σ διάβαζε: Ρωμανία) τη δική του θέση. Βυζάντιο, πρωτότυπος κρίκος δημιουργίας και εκπολιτισμού, του ελληνισμού και της ευρωπαϊκής ιστορίας» [Πηγή: Βυζάντιο και Ευρώπη, Συμπόσιο, Παρίσι, Maison de l' Europe, εκδ. Ελληνικά Γράμματα.]

Επίσης:

«Στο 16ο Διεθνές Βυζαντινολογικό Συνέδριο της Βιένης, ο ίδιος ο πρόεδρος της Αυστριακής Δημοκρατίας, Rudolf Kirschlger κατά την επίσημη έναρξη των εργασιών του συνεδρίου, συνεχάρη τον καθηγητή Hunger, πρόεδρο της Αυστριακής Ακαδημίας των Επιστημών, της Διεθνούς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου και ιδρυτή και οργανωτή της Βυζαντινολογικής Σχολής της Βιέννης, διότι, όπως είπε, απέδειξε ότι ο όρος «βυζαντινισμός» δεν έχει καμμία σχέση με την βυζαντινή πραγματικότητα, αλλά προήλθε από ελλιπή κατανόηση του Βυζαντίου (σ.σ. διάβαζε: Ρωμανίας) εκ μέρους των ιστοριογράφων της Αναγέννησης.

Επανειλημμένα τονίστηκε από τον καθηγητή Hunger ότι δεν πρέπει να γίνεται πλέον διάκριση μεταξύ «Byzantinistik» και «Neogrzistik», μεταξύ δηλαδή βυζαντινολογίας και νεοελληνικής φιλολογίας,διότι Βυζάντιο (σ.σ διαβαζε: Ρωμανία) και Νέος Ελληνισμός αποτελούν ενότητα. »
["Επομένοι τοις θειοις πατράσι, αρχές και κριτήρια της πατερικής “θεολογίας”, εκδ. Βρυέννιος, θεσ/κη 1997]

Γράφει ο Μακεδόνας Ίων Δραγούμης

«Σκοπός εκείνων που έφτειασαν το νέο κράτος ήταν (..) να ξαναπιάσει ο Ρωμηός τη διοίκηση του κράτους του που είχε πρωτεύουσα την Πόλη και να ξανακαθίσει Έλληνας βασιλιάς στο θρόνο των Παλαιολόγων. Μα οι περιστάσες, η σχετική αδυναμία των αρχηγών και οι μεγάλοι της γής έτσι το θέλησαν και αντί να γίνει, σύμφωνα με τη θέληση του λαού το κράτος της μεγάλης ιδέας, έγινε ένα μικρό ελληνικό κράτος στο μέρος που είχε ανθίσει η αρχαία Ελλάδα. Το ελληνικό όνειρο ίσως να περιορίστηκε προπάντων από την ευρωπαϊκή αντίληψη την ξεπαρμένη τότε από μια νεογέννητη φωτοβολή του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Μόνο οι Ρώσοι, με το να μην έχουν κλασσική μόρφωση, ένοιωθαν σωστά ποιο ήταν αλήθεια το ελληνικό όραμα, και αυτοί δε είχαν λόγους να το σπρώξουν να γίνει πράμα, απεναντίας το έτρεμαν. Και οι Τούρκοι όμως, που δεν τους εσκότιζαν το μυαλό οι πιο αρχαίες ιστορίες, κι αυτοί ήξεραν καλά το τί εγύρευε το ξυπνημένο πια έθνος των Ρωμαίων, γιατί το θυμόντουσαν και οι ίδιοι - δεν είχαν περάσει και πολλά χρόνια - πως από αυτό το έθνος, το βασιλικό, επήραν την Πόλη, και αυτό το ίδιο θα θελήσει μια μέρα πάλι να τους την ξαναπάρει.»

«...Και όπως ο φιλελληνισμός και η αρχαιομανία των Ευρωπαίων και η όμοια αρχαιομανία των γραμματισμένων Ρωμηών έπλαθαν την αντίληψη μιας μικρής Ελλάδας στενεύοντας τα σύνορα της φυλής και ταιριάζοντάς τα με τα σύνορα της αρχαίας, ενώ ο λαός είχε ζωντανή μέσα του σα πόθο εθνικό πάντα τη βυζαντινή παράδοση της αυτοκρατορίας, έτσι και στα άλλα, ενώ ο λαός κρατούσε τη δημοτική παράδοση, οι γραμματισμένοι με τη βοήθεια των αρχαιόμαθων φιλελλήνων οραματίζονταν με τον αρχαίον Ελληνισμό στενεύοντας τη ζωή του έθνους. Και οι φιλέλληνες και οι γραμματισμένοι Έλληνες επρόβαιναν με το μυαλό τους καττά κάποιαν αφαίρεση. Η νέα Ελλάδα ήταν κατευθεία συνέχεια της αρχαίας, τα ενδιάμεσα δυο χιλιάδες χρόνια με τους δύο ελληνικούς πολιτισμούς τους ήταν σβησμένα. Αλεξαντρινά κράτη και προ πάντων βυζαντινό δεν είχαν υπάρξει. Όλα είχαν φτωχήνει τόσο μέσα στη ψυχή των μορφωμένων του έθνους, που δε εστοχάστηκαν ότι μπορούσαν να στραφούν αλλού παρά στην Ευρώπη για να γυρέψουν πρότυπα και για τους νόμους του κράτους και για τη διοίκηση και για την πνευματική ζωή(...) Ο ξενοφερμένος βασιλιάς με οργανωτές χοντρούς Βαυαρέζους αντίγραψαν νόμους φράγκικους και συντάγματα ισωπεδωτικά (...) ο γερμανομαθημένος αρχιτέκτονας μετάφερνε μαζί του από τη Γερμανία δείγματα σπιτιών, ο γαλλομαθημένος ράφτης μόδες, ο φραγκοπασαλειμμένος νομικός νόμους και ο διαβασμένος ποιητής στίχους ρωμαντικούς. Και ό,τι έφτανε ίσα από την Ευρώπη εφάνταζε και λαμποκοπούσε, ό,τι εντόπιο ήταν περιφρονημένο. Στην Ευρώπη φώλιασε ο πολιτισμός και η επιστήμη, εκεί λοιπόν φυτρώνει και κάθε τελειότητα. Όποιος δε πήγε στο Παρίσι δεν είναι άνθρωπος(...) Ο νομοθέτης φραγκοφερμένος και αυτός ή τουλάχιστο φραγκομαθημένος ετσάκισε με νόμους τα φυσικά του Ρωμηού, την κοινοτική ζωή, αντί να τη μελετήσει και να την καλλιτερέψει και απάνω της να θεμελιώσει τον κρατικό μηχανισμό, την κατασύντριψε, γιατί στη Βαυαρία δεν υπάρχουν κοινότητες (...) Το μόνο που θέλησαν να κρατήσουν ελληνικό, και αυτό όμως όχι νεοελληνικό, ήταν οι τύποι, η φάτσα, η εξωτερική μορφή, και βάφτισαν με αρχαιόπρεπα ονόματα τους θεσμούς και τις διάφορες θέσεις και αξιώματα. Φτάνει να λέγονταν κάτι "δήμος" και ήταν αμέσως ελληνικό, "σύνταγμα" και ήταν καλό, "βουλευτής" και ήταν γνήσιο. Έτσι και τους ανθρώπους από πρωτητερινά χρόνια άρχισαν και τους βάφτιζαν Περικήδες, Θεμιστοκλήδες, Σωκράτηδες, Δημοσθένηδες, νομίζοντας πως θα τους έφτειαναν έτσι γνήσιους απόγονους των αρχαίων που τους σπούδαζαν ωστόσο στην Ευρώπη για να τους τελειοποιήσουν. Και αρμένιζε η Ελλάδα όλη κατάισα κατά κάποιον αρχαιόμορφο και ξενότροπο μαϊμουδισμό, που έκαμε το ελληνικό μυαλό να παραδέρνει σε μια λιμνοθάλασσα από ιδέες παλιές και νέες.» ["Eλληνικός πολιτισμός", του I. Δραγούμη, εκδ. Φιλόμυθος]

quote:

---

Δυστυχώς ορισμένοι «κόλησαν στο σημείο που λέω πως η Ρώμη ήταν Ελληνική.

---