- ΕΠΙΣΤΗΜΗ-ΔΙΑΣΤΗΜΑ Νο 2 - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Στάχτες, κόκαλα, ένα ανδρικό χέρι από χαλκό που κρατάει σφιχτά ένα κεραυνό και πολλά άλλα στοιχεία, που αποδεικνύουν θυσίες ζώων αποκαλύφθηκαν στο Λύκαιο όρος της Αρκαδίας, επιβεβαιώνουν τη γνωστή φήμη του περίφημου κέντρου λατρείας του Λύκαιου Δία.

Μετά τη μελέτη θραυσμάτων από αγγεία, που βρέθηκαν στο χώμα, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν ότι οι θυσίες πρέπει να τελέσθησαν το 3000 π.Χ., 900 χρόνια πριν καταφτάσουν οι ελληνόφωνοι λαοί που έφεραν μαζί τους τη δική τους θρησκεία.

Η προσέγγιση του αρχαιολογικού χώρου αποτελεί ακόμα και σήμερα πρόκληση. «Πιθανότατα ήταν κάτι σαν προσκύνημα και ένα ταξίδι για όλους όσους λάτρευαν τη θεότητα,» σχολιάζει ο Δρ. Ντέιβιντ Γκίλμαν Ρομάνο από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ. «Ακόμα και σήμερα μπορούμε να νιώσουμε το δέος που προκαλεί αυτό το μέρος.»

Ο Ρομάνο προσθέτει ότι ο Δίας, νεότερος γιος του Κρόνου και της Ρέας, εγγονός του Ουρανού και της Γαίας, υπήρξε ανέκαθεν μετεωρολογικός θεός, ελεγκτής της αστραπής, του κεραυνού και της βροχής.

Η αμερικάνικη αρχαιολογική αποστολή από τα Πανεπιστήμια της Πενσυλβάνια και Αριζόνα, έχει ξεκινήσει από το 2004, με την άδεια του Υπουργείου πολιτισμού. Για να αντιληφθούμε τη σπουδαιότητα αυτού του ερευνητικού προγράμματος θα πρέπει να πούμε πως η προηγούμενη ανασκαφική έρευνα στην περιοχή, έγινε από την ελληνική αρχαιολογική υπηρεσία πριν 100 χρόνια. Συγκεκριμένα, το 1897 από Κ. Κοντόπουλο και το 1902 από τον Κ. Κουρουνιώτη.

Αν και η αρχαιολογική αποστολή βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη, έχει ήδη δημοσιευθεί αναφορά για τα τρία πρώτα χρόνια των ανασκαφών στο επιστημονικό περιοδικό Hesperia. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, το ανδρικό χέρι που κρατάει σφιχτά τον κεραυνό πιθανότατα αντιπροσωπεύει τον Δία. Το σημαντικό αρχαιολογικό απόκτημα βρέθηκε κοντά σε ένα δείγμα φουλγκουρίτη, ένα υλικό σαν γυαλί, που δημιουργείται όταν κεραυνός λειώσει χώμα ή άμμο. Δεν είναι γνωστό αν σχηματίστηκε εκεί ή έχει μεταφερθεί από άλλο μέρος.

Ο βωμός αυτός περιγράφεται ως ένας σωρός από χώμα («το χώμα γης» αναφέρει ο Παυσανίας) και αποτελεί τμήμα ενός μεγάλου υπαίθριου ιερού, του Διός, που βρίσκεται στην υψηλότερη κορυφή του βουνού, σε μια θέση εξαιρετική, ηλιόλουστη και ολόφωτη με απέραντη θέα σε ολόκληρη σχεδόν την Πελοπόννησο.

Αρχαία γραπτά αποκαλύπτουν ότι τα μέλη της Μυκηναϊκής λατρείας θυσίαζαν ζώα ή ακόμα και ανθρώπους πριν από τη γιορτή. Ο Ρομάνο και οι συνεργάτες του δεν έχουν βρει ακόμα ανθρώπινα οστά στην περιοχή, όμως όπως τονίζουν οι ίδιοι δεν θα ήταν παράξενο.

Ο αρχαιολογικός χώρος του Λυκαίου Διός βρίσκεται κοντά στο χωριό Άνω Καρυές, 30 χιλ. από τη Μεγαλόπολη. Τα σημαντικότερα μνημεία του είναι το τέμενος του Λυκαίου Διός με το Βωμό και τον περίβολό του, κοντά στην κορυφή του Λυκαίου, και το Στάδιο, ο Ιππόδρομος, οι Δεξαμενές, οι Κρήνες και οι Ξενώνες που βρίσκονται σε ένα μικρό και γαλήνιο οροπέδιο ("Κάτω Κάμπος" ή "Ελληνικό") 3 χιλ. χαμηλότερα.

Το Iερό του Λυκαίου Διός ήταν το σπουδαιότερο και πιο σεβαστό σε όλη την Αρκαδία. Συγχρόνως, στο ίδιο όρος λατρευόταν και ο θεός Πάνας, ο κατ' εξοχή αρκαδικός θεός, ο οποίος σύμφωνα με τους αρχαίους μύθους ερωτοτροπούσε με την Σελήνη σ' ένα σπήλαιο του βουνού.

Οι πιο πρόσφατες ανακαλύψεις επιβεβαιώνουν τα γραπτά του μεγάλου Έλληνα περιηγητή και γεωγράφου Παυσανία, ο οποίος όρισε ως τόπο γέννησης του Δία την Αρκαδία. Άλλοι ιστορικοί τοποθετούν τη γενέτειρα του Διός στην Κρήτη.

Ο Παυσανίας περιγράφει το ιερό του Λυκαίου τον 2ο αι. μ.Χ.: «Στο υψηλότερο σημείο του όρους βρίσκεται ένα εξόγκωμα που υποδηλώνει τον βωμό του Λυκαίου Δία, και από εκεί, φαίνεται σχεδόν όλη η Πελοπόννησος. Μπροστά στο βωμό, υψώνονται δύο κίονες που κάποτε έφεραν επίχρυσους αετούς. Οι θυσίες ήταν μυστικές. Θεώρησα αδιακρισία να μάθω τις λεπτομέρειες. Ας τα αφήσουμε όπως έχουν και όπως προϋπήρξαν».

Οι αρχαιολόγοι, συνεχίζοντας τις έρευνες, ελπίζουν να πέσουν πάνω και σε κάποιο βωμό του Πάνα, τον θεό των Αρκαδικών βουνών.

πηγή:MSNBC - pathfinder.gr

Ένα από τα πρώτα εμβόλια που προστατεύουν από πολλούς τύπους γρίπης ταυτόχρονα -και από τη γρίπη των πτηνών- έδωσε ενθαρρυντικά αποτελέσματα στις πρώτες δοκιμές σε πειραματόζωα, ανακοίνωσαν την Πέμπτη οι Ιάπωνες ερευνητές που το ανέπτυξαν.

Το πειραματικό εμβόλιο δοκιμάστηκε σε ποντίκια στα οποία είχαν εισαχθεί ανθρώπινα γονίδια, αναφέρει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Αποδείχθηκε αποτελεσματικό ακόμα και για ιούς γρίπης που είχαν μεταλλαχθεί σε νέες μορφές, .

Τα σημερινά εμβόλια κατά της γρίπης περιέχουν πρωτεΐνες οι οποίες βρίσκονται στην επιφάνεια του ιού και μεταλλασσονται διαρκώς ώστε να μην αναγνωρίζονται από το ανοσοποιητικό σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι τα εμβόλια πρέπει να τροποποιούνται κάθε χρόνο ώστε να καλύπτουν τις νέες, μεταλλαγμένες μορφές.

Αντίθετα, το νέο εμβόλιο βασίζεται σε εσωτερικές πρωτεΐνες οι οποίες είναι κοινές στους ιούς της γρίπης και σπάνια αλλάζουν σύσταση, εξήγησε ο Τετσούγια Ουχίντα, ερευνητής του ιαπωνικού Εθνικού Ινστιτούτου Λοιμωδών Νοσημάτων.

Οι ιοί που χρησιμοποιήθηκαν για την ανάπτυξη του εμβολίου είναι ο επικίνδυνος υπότυπος Η5Ν1 της γρίπης των πτηνών καθώς και οι υπότυποι Soviet-A και HongKong-A, οι οποίοι ευθύνονται για πολλά από τα ανθρώπινα κρούσματα.

«Εκτιμούμε ότι θα είναι αποτελεσματικό ακόμα και για νέες ποικιλίες» του H5N1, δήλωσε ο Δρ Ουχίντα. Επισήμανε ακόμα ότι η ίδια προσέγγιση θα μπορούσε να εφαρμοστεί και για τους τύπους Β της γρίπης, οι οποίοι επίσης προσβάλλουν τον άνθρωπο.

Διευκρίνισε πάντως ότι απαιτούνται χρόνια περαιτέρω δοκιμών, πρώτα σε πειραματόζωα και μετά στον άνθρωπο, προτού το εμβόλιο χρησιμοποιηθεί ευρέως.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τα πανεπιστήμια του Χοκάιντο και του Σαϊτάμα και με την εταιρεία χημικών NOF.

Ανάλογα πολυδύναμα εμβόλια αναπτύσσονται και σε άλλα ερευνητικά ιδρύματα όπως το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Newsroom ΔΟΛ

Μεταβολές του καιρού ανιχνεύθηκαν για πρώτη φορά σε πλανήτη εκτός του Ηλιακού Συστήματος. Ο εξωπλανήτης HD80606b, σε απόσταση περίπου 190 ετών φωτός από τη Γη, υποφέρει από «εξάψεις» κάθε φορά που πλησιάζει το μητρικό του άστρο, με τη θερμοκρασία να εκτινάσσεται απότομα στους 1.227 βαθμούς Κελσίου, ξεπερνώντας ακόμα και τη λιωμένη λάβα.

«Πρόκειται για τις πρώτες παρατηρήσεις του μεταβαλλόμενου καιρού» σε εξωπλανήτη, ανακοίνωσε ο Γκρέγκορι Λάφλιν, καθηγητής Αστρονομίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια της Σάντα Κρουζ, ο οποίος εξέτασε τον HD80606b με το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer της NASA.

Η ανακάλυψη δημοσιεύεται στο βρετανικό περιοδικό Nature.

Ο πλανήτης, ένας αέριος γίγαντας τέσσερις φορές μεγαλύτερος από τον Δία, ανακαλύφθηκε το 2001 και είναι ένας από τους περίπου 300 εξωπλανήτες που έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα.

Κινείται σε μια έντονη ελλειπτική τροχιά, και επομένως η απόστασή του από το μητρικό άστρο μεταβάλλεται συνεχώς. Το έτος του διαρκεί περίπου 111 γήινες ημέρες. Κάθε φορά που ο HD80606b φτάνει στην ελάχιστη απόστασή του από το άστρο, η θερμοκρασία της επιφάνειάς του εκτινάσσεται από τους 527 στους 1.227 βαθμούς Κελσίου μέσα σε διάστημα έξι ωρών.

«Είναι πράγματι ένας παράξενος πλανήτης, όπου η θερμοκρασία, ανάλογα με την εποχή, μεταβάλλεται από κόλαση σε σούπερ-κόλαση. Αυτός ο πλανήτης κάνει την Αφροδίτη να μοιάζει με ωραίο μέρος για να ζήσει κανείς» σχολίασε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο αστρονόμος Αλαν Μπος του Ινστιτούτου Carnegie, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Η απότομη θέρμανση προκαλεί διαστολή της ατμόσφαιρας με αποτέλεσμα να δημιουργούνται άνεμοι ταχύτητας 18.000 χλμ το δευτερόλεπτο.

Οι αστρονόμοι κατάφεραν να υπολογίσουν τις θερμοκρασιακές μεταβολές παρατηρώντας το σύστημα τη στιγμή που ο πλανήτης κρυβόταν πίσω από το μητρικό του άστρο.

Το άστρο είναι μάλιστα ορατό από τη Γη στην περιοχή της Μεγάλης Αρκτου. Στις 13 Φεβρουαρίου, ο πλανήτης θα βρεθεί ακριβώς ανάμεσα στο άστρο και τη Γη και υπάρχει πιθανότητα 15% οι ερασιτέχνες αστρονόμοι να μπορέσουν οριακά να τον διακρίνουν καθώς θα σκιάζει ένα μικρό τμήμα του άστρου.

πηγή:tovima.gr

Μια νέα θεωρία για το πώς σχηματίσθηκαν οι γαλαξίες στο σύμπαν, πριν δισεκατομμύρια χρόνια, διατυπώθηκε από κοσμολόγους του εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ, σε συνεργασία με αστρονόμους του γερμανικού Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ και Γάλλους ερευνητές. Η σχετική μελέτη, υπό τον καθηγητή φυσικής Αβισάι Ντέκελ, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Nature».

Η νέα θεωρία βασίζεται σε νέες γερμανικές αστρονομικές παρατηρήσεις υπό τον καθηγητή Ράιχερντ Γκέντσελ, καθώς και σε προσομοιώσεις που έκαναν οι Γάλλοι επιστήμονες υπό τον καθηγητή Ρομέν Τεσιέ σε έναν από τους ισχυρότερους υπερ-υπολογιστές της Ευρώπης.

Ισχυρίζεται ότι οι γαλαξίες βασικά σχηματίσθηκαν ως αποτέλεσμα ισχυρών κοσμικών ρευμάτων κρύων αερίων, κυρίως υδρογόνου, και όχι, όπως υποστηρίζει η κυρίαρχη σήμερα θεωρία, από γαλαξιακές συγχωνεύσεις. Οι τελευταίες, κατά τους επιστήμονες, έπαιξαν περιορισμένο ρόλο στη διαμόρφωση του σύμπαντος.

Οι γαλαξίες είναι οι βασικοί δομικοί «λίθοι» του σύμπαντος. Καθένας περιλαμβάνει περίπου 100 δισ. άστρα, σαν τον ήλιο μας. Κάθε γαλαξίας περιβάλλεται από μια σφαιρική άλω σκοτεινής ύλης που ανιχνεύεται έμμεσα μέσω της βαρυτικής της επίδρασης και της οποίας η ακριβής φύση είναι άγνωστη. Δύο είναι τα βασικά είδη γαλαξιών: οι σπειροειδείς (όπως ο δικός μας) και οι ελλειπτικοί.

Οι σπειροειδείς γαλαξίες είναι περιστρεφόμενοι δίσκοι πλούσιοι σε αέριο υδρογόνο και αποτελούν πηγή συνεχούς γέννησης νέων άστρων, τα οποία δίνουν μια μπλε απόχρωση στους γαλαξίες.

Αντίθετα, οι ελλειπτικοί γαλαξίες έχουν ογκωδέστερο και λιγότερο επίπεδο σχήμα και κυρίως αποτελούνται από παλαιότερα κοκκινωπά άστρα χωρίς την ύπαρξη αερίων.

Η βασική πρόκληση των σύγχρονων κοσμολόγων είναι να καταλάβουν πώς σχηματίσθηκαν τα δύο διαφορετικά είδη γαλαξιών. Το μέχρι σήμερα γενικά αποδεκτό μοντέλο υποστηρίζει ότι αέρια σε σφαιρική μορφή δημιουργούν ένα κεντρικό δίσκο, που μετά συγχωνεύεται με άλλους παρόμοιους δίσκους. Τα άστρα θεωρείται ότι σχηματίζονται αργά μέσα στους αεριώδεις δίσκους, αλλά σε κάθε συγχώνευση δίσκων τα συγκρουόμενα αέρια παράγουν μαζικά νέα άστρα.

Όμως το θεωρητικό αυτό μοντέλο εσχάτως έχει τεθεί υπό σχετική αμφισβήτηση, καθώς προστίθενται αστρονομικές παρατηρήσεις από νέα ισχυρότερα τηλεσκόπια, από όπου προκύπτει μια διαφορετική εικόνα: πριν 10 δισ. χρόνια, πολλοί μεγάλοι γαλαξίες όντως δημιουργούσαν πολλά νέα άστρα, όμως δεν φαίνεται αυτό να συνέβη μέσω συγχώνευσής τους. Οπότε προκύπτει το ερώτημα πώς όλοι αυτοί οι γαλαξίες, σε τόσο πρώιμο στάδιο, δημιούργησαν τόσο γρήγορα και τόσα πολλά νέα άστρα χωρίς να έχουν προϋπάρξει γαλαξιακές συγχωνεύσεις.

Η νέα θεωρία, προϊόν της ισραηλο-γερμανο-γαλλικής συνεργασίας, υποστηρίζει ότι οι γαλαξίες προέκυψαν από μια συνεχή ροή παγωμένου αερίου κατά μήκος λίγων στενών «χειμάρρων». Αυτά τα αέρια ρεύματα ακολουθούσαν τα «νήματα» του «κοσμικού ιστού», που καθορίζει τη μεγάλης κλίμακας δομή της ύλης στο σύμπαν. Τα παγωμένα ρεύματα αερίων διαπέρασαν την άλω σκοτεινής ύλης και τα καυτά αέρια που βρίσκονταν στο εσωτερικό της, ώσπου έγιναν περιστρεφόμενος δίσκος.

Αυτοί οι γαλαξιακοί δίσκοι, σύμφωνα με τη νέα θεωρία, υπόκεινται σε δικές τους επιμέρους τοπικές δυνάμεις και τελικά διασπώνται σε λίγους γιγάντιους όγκους όπου τα αέρια μετατρέπονται σε άστρα. Επίσης η νέα θεωρία ισχυρίζεται ότι τα κοσμικά ρεύματα αερίων είναι υπεύθυνα και για τη εν συνεχεία διαμόρφωση των ελλειπτικών γαλαξιών.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μια νέα φωτογραφία από το Τηλεσκόπιο «Χαμπλ», η οποία δημοσιοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα από τη NASA, μπορεί ίσως να χαρακτηριστεί και ως πορτρέτο του Ηλιου μας... σε 7,5 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια. Πρόκειται για το «Πλανητικό Νεφέλωμα» NGC-2818 το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 10.400 ετών φωτός προς την κατεύθυνση του νότιου αστερισμού της Πυξίδας και του οποίου η μέγιστη ακτίνα των αέριων στρωμάτων που έχουν εκτοξευτεί φτάνει τα 3 έτη φωτός.

Η εικόνα αυτή παρουσιάζει το προτελευταίο στάδιο της ζωής ενός άστρου με υλικά περίπου όσα έχει και ο Ηλιος μας, ο οποίος προς τα τέλη της ζωής του θα μετατραπεί σε έναν «Κόκκινο Γίγαντα».

Σ αυτό το στάδιο ένα άστρο βρίσκεται στον προθάλαμο του θανάτου του. Ενός θανάτου που θ αφήσει πίσω του ένα από τρία μόνο πιθανά «λείψανα», ανάλογα με τη μάζα που έχει κάθε άστρο. Αστρα με λιγότερα υλικά από 4 ηλιακές μάζες θα μετατραπούν σε άσπρους νάνους. Αστρα με 4 έως 25 ηλιακές μάζες θα γίνουν πάλσαρ ή άστρα νετρονίων. Και άστρα με ακόμη μεγαλύτερες μάζες θα καταλήξουν να γίνουν μαύρες τρύπες.

Οταν ένα άστρο με λιγότερα υλικά από 4 ηλιακές μάζες, γίνει κόκκινος γίγαντας, μπαίνει σε μια περίοδο αστάθειας. Η βαρυτική του δύναμη δεν είναι ικανή να συγκρατήσει τα εξωτερικά του στρώματα, τα οποία διαφεύγουν στο Διάστημα. Τα αέρια αυτά στρώματα σχηματίζουν ένα διαστελλόμενο κέλυφος. Οι αστρονόμοι των περασμένων αιώνων, νόμιζαν ότι τα αντικείμενα αυτά έμοιαζαν με πλανήτες, γι αυτό και τα ονόμασαν πλανητικά νεφελώματα.

Τα διαστελλόμενα αέρια των πλανητικών νεφελωμάτων περιλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της αρχικής μάζας ενός άστρου, και καθώς αποχωρίζονται από αυτό, αφήνουν πίσω τους, αποκαλύπτοντάς τον συγχρόνως, τον γυμνό υπερθερμασμένο πυρήνα του.

Παρόλο όμως που ο πυρήνας αυτός έχει πάψει να παράγει ενέργεια (αφού οι θερμοπυρηνικές αντιδράσεις στο κέντρο του έχουν σταματήσει), εκπέμπει τεράστιες ποσότητες υπεριώδους ακτινοβολίας, ενώ η επιφανειακή του θερμοκρασία φτάνει τους 100.000 βαθμούς Κελσίου.

Η μεγάλη όμως αυτή θερμότητα οφείλεται στην τρομαχτική συμπίεση των υλικών του. Το αρχικό δηλαδή άστρο έχει μετατραπεί σ' έναν άσπρο νάνο, που ακτινοβολεί ένα έντονο γαλαζόλευκο φως από μια επιφάνεια 16.000 φορές μικρότερη από την αρχική του.

Τα διαστελλόμενα αέρια του κελύφους που περιβάλλει πλέον τον νεοαποκαλυφθέντα άσπρο νάνο «ερεθίζονται» από την υπεριώδη ακτινοβολία του και λάμπουν. Η πυκνότητα της μάζας ενός άσπρου νάνου είναι τεράστια. Ενα μόνο «κουταλάκι» από τα υλικά του μπορεί να «ζυγίζει» μέχρι και 1.000 τόνους. Κάτω από τόσο μεγάλες πιέσεις τα υλικά αυτά είναι τελείως ιονισμένα, που σημαίνει ότι τα ηλεκτρόνια έχουν αποχωριστεί τελείως από τους ατομικούς τους πυρήνες.

Σύμφωνα, όμως, με την απαγορευτική αρχή του Pauli (στην κβαντομηχανική) το σύννεφο αυτό των ηλεκτρονίων δεν μπορεί να συμπιεστεί και να περιοριστεί πέρα από έναν ορισμένο όγκο.

Σ αυτό το όριο η ύλη βρίσκεται σε μια... εκφυλισμένη κατάσταση, η οποία απαγορεύει στα ηλεκτρόνια να πλησιάσουν πολύ το ένα στο άλλο. Ετσι τα ελεύθερα, «εκφυλισμένα» ηλεκτρόνια εξασκούν μια ισχυρότατη πίεση που αντιστέκεται σε οποιαδήποτε περαιτέρω συμπίεση του άσπρου νάνου με αποτέλεσμα την εξισορρόπησή του. Σ αυτήν τη φάση η θερμοκρασία του άσπρου νάνου έχει πέσει στους 50.000 βαθμούς Κελσίου.

«Δραπέτες»
Ο εξωτερικός του μανδύας, και μέχρι βάθους 50 περίπου χλμ., περιλαμβάνει το 1 δεκάκις χιλιοστό της ύλης του. Στο λεπτό αυτό στρώμα η πίεση είναι αρκετά μικρή και τα εκεί ευρισκόμενα ηλεκτρόνια δεν είναι εκφυλισμένα. Ετσι καθώς τα νετρίνα, που παράγονται στο κέντρο του, «δραπετεύουν» παίρνουν μαζί τους και μεγάλες ποσότητες θερμότητας.

Η διαρροή αυτή και των τελευταίων αποθεμάτων ενέργειας έχει σαν αποτέλεσμα τη συνεχή του ψύξη. Μέσα σε 10 εκατ. χρόνια μετά τον σχηματισμό του, ένας άσπρος νάνος έχει το ένα δέκατο της λαμπρότητας του Ηλιου και επιφανειακή θερμοκρασία 30.000 βαθμών C. Καθώς λοιπόν ο άσπρος νάνος χάνει συνεχώς τη θερμότητά του, τα ιόντα που τον αποτελούν αρχίζουν να συνδέονται μεταξύ τους σε μια «ρευστή» κατάσταση.

Σ ένα δισ. χρόνια οι ατομικοί πυρήνες κρυσταλλοποιούνται μετατρέποντας σιγά σιγά τον άσπρο νάνο σ' ένα κρυσταλλικό στερεό, αρχίζοντας πρώτα από το κέντρο του και ανεβαίνοντας προς τα εξωτερικά του στρώματα. Η φάση αυτή της κρυσταλλοποίησης ενός άσπρου νάνου απαιτεί πολλά δισεκατομμύρια χρόνια. Οταν όμως ολοκληρωθεί ο άσπρος νάνος θα έχει μετατραπεί σ' έναν κρυστάλλινο, άψυχο, μαύρο νάνο.

Mίινι ζωή
Μερικές εκατοντάδες μόνο πλανητικά νεφελώματα έχουν ανακαλυφτεί μέχρι τώρα, γιατί η διάρκεια της ζωής τους είναι σχετικά μικρή. Μέσα σε 50.000 χρόνια τα αέρια αυτά διασκορπίζονται στο Διάστημα, παύουν να «ερεθίζονται» από τον κεντρικό τους άσπρο νάνο και δεν φαίνονται πια από τα τηλεσκόπιά μας.

πηγή:ethnos.gr

Τον Δεκέμβριο του 1908 ο Έρνεστ Σάκλετον και η ομάδα του πλησίασαν στην κατάκτηση του στόχου τους: να φτάσουν στον Νότιο Πόλο. Τους σταμάτησε τελικά η κακοκαιρία και το πολικό ψύχος. Πρόλαβαν όμως να ανακαλύψουν στον δρόμο τους θαυμαστά ευρήματα που ανέτρεψαν την τότε επιστημονική γνώση για την περιοχή. Απολιθωμένα ίχνη από πλούσια δάση και κάρβουνο τούς έδωσαν μία εικόνα της Ανταρκτικής εντελώς διαφορετική από αυτή που είχαν μπροστά τους.

Από εκείνη την ημέρα, οι επιστήμονες εξακολουθούν να φέρνουν στο φως ευρήματα που φανερώνουν πώς ήταν ο Βόρειος και ο Νότιος Πόλος πριν από 40 με 100 εκατ. χρόνια: με πλούσια βλάστηση, σχεδόν τροπική, χωρίς ίχνος πάγων, μέση θερμοκρασία σαν της Νότιας Αφρικής και τεράστια ζώα να ζουν στα δάση- μαμούθ, ερπετά σαν κροκόδειλους, γιγαντιαίες χελώνες, ακόμα και δεινόσαυρους. Οι έρευνες συνεχίζονται και τα τελευταία χρόνια μάλιστα τα αποτελέσματα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακά.

Τέσσερα χρόνια μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του Σάκλετον, ο Άλφρεντ Βέγκενερ διατύπωσε τη θεωρία της μετατόπισης των ηπείρων, με την οποία εξηγείται η αλλαγή στη θερμοκρασία των πόλων. Η Ανταρκτική ήταν πολύ πιο ζεστή γιατί ήταν πολύ πιο κοντά στον Ισημερινό. Όμως, το πρόβλημα είναι ότι τα δέντρα που ανακάλυψε ο Σάκλετον είχαν ηλικία 250 εκατ. χρόνια πριν, όταν η παγωμένη ήπειρος δεν απείχε λιγότερο από τον Ισημερινό σε σχέση με σήμερα. Τη σημερινή της θέση την εδραίωσε πριν από 100 εκατ. χρόνια.

Επίσης, ολοένα και περισσότερα από τα απολιθώματα που ανακαλύπτονται είναι ηλικίας 40- 100 εκατ. ετών. Τότε δηλαδή, που οι δεινόσαυροι ζούσαν στα υποτροπικά δάση μιας Ανταρκτικής χωρίς πάγους, ενώ στην άλλη άκρη του πλανήτη, ο Αρκτικός Ωκεανός ήταν μία γιγαντιαία λίμνη του γλυκού νερού γεμάτη με ερπετά σαν κροκόδειλους.

Πριν από 34 εκατ. χρόνια, ο πλανήτης διήνυσε μία θερμή περίοδο χωρίς καθόλου πάγους. Η στάθμη της θάλασσας ήταν 70 μέτρα ψηλότερα από σήμερα, σκεπάζοντας μεγάλα τμήματα της ξηράς. Ένας εσωτερικός ωκεανός έκοβε τη Βόρεια Αμερική στα δύο. Αυτή η περίοδος διήρκεσε από τα μέσα της Κρητιδικής εποχής μέχρι την Ηώκαινη υποπερίοδο- δηλαδή από 100 ώς 50 εκατ. χρόνια πριν.

Απολιθωμένα δέντρα. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ερευνητές ανακάλυψαν στη Γροιλανδία απολιθωμένα δέντρα που σήμερα υπάρχουν στη Χαβάη. Ήταν από τις πρώτες ενδείξεις του θερμού παρελθόντος των πόλων. Ο Τζον Ταρντούνο από το Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ στη Νέα Υόρκη κάνει ανασκαφές στον Αρκτικό Κύκλο εδώ και μία δεκαετία. Ανακάλυψε σε ένα νησί κοντά στη Γροιλανδία, οστά ενός ζώου μήκους 2,4 μέτρων από εκείνη την περίοδο, που θυμίζει κροκόδειλο. Αυτά τα ερπετά βασίζονταν στο ζεστό περιβάλλον για να επιζήσουν, κάτι που σημαίνει ότι η θερμοκρασία ήταν πολύ υψηλότερη τότε στη διάρκεια ολόκληρου του χρόνου. Πέρυσι, η ομάδα του Ταρντούνο ανακοίνωσε πως τα οστά ανήκουν σε ζώα νεαρής ηλικίας, που ζούσαν στον Αρκτικό.

Οι κροκόδειλοι. Αν συγκρίνει κανείς τις περιοχές στις οποίες ζουν σήμερα οι κροκόδειλοι, συμπεραίνει πως η μέση ετήσια θερμοκρασία ήταν τουλάχιστον 14 βαθμοί και τον χειμώνα δεν έπεφτε κάτω από τους 5,5 βαθμούς. Οι ίδιοι ερευνητές έχουν βρει απολιθώματα τεσσάρων ειδών χελωνών, που χρειάζονται παρόμοιες θερμοκρασίες για να ζήσουν. Οι χελώνες είναι πολύ ευαίσθητες στο κλίμα, γι΄ αυτό θα μπορούσαν να επιβιώσουν μόνο αν περνούσαν από περιοχές που ήταν ζεστές όλο τον χρόνο. Εκτός αυτού, οι χελώνες ζουν στο γλυκό νερό, που σημαίνει ότι ο Αρκτικός πρέπει να ήταν λίμνη.

Τεράστια λίμνη με γλυκό νερό ήταν ο Αρκτικός Ωκεανός

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 50 εκατ. χρόνια, ο Αρκτικός Ωκεανός ήταν μία τεράστια λίμνη με γλυκό νερό. Αυτό το μάθαμε πρόσφατα γιατί είναι πολύ δύσκολο να γίνουν έρευνες στα ιζήματα του ωκεανού. Η πρώτη επιτυχημένη προσπάθεια έγινε το 2004 με δύο πλοία που πήραν μεγάλο δείγμα από τον βυθό, ηλικίας δεκάδων εκατομμυρίων ετών σε απόσταση 250 χιλιομέτρων από τον Βόρειο Πόλο.

Η μελέτη του φανέρωσε την παρουσία ενός διαδεδομένου φυτού, που υπήρχε στην Αρκτικό Ωκεανό πριν από 800.000

ώς 50 εκατ. χρόνια. Τότε, ο Αρκτικός ήταν απομονωμένος από τους υπόλοιπους ωκεανούς και γέμιζε με γλυκό νερό από τα ποτάμια. Το νερό αυτό παρέμενε στην επιφάνεια πάνω από μεγαλύτερης πυκνότητας αλμυρό νερό.

«Τουλάχιστον στα επιφανειακά ύδατα, ο Αρκτικός ήταν μία από τις μεγαλύτερες λίμνες στον πλανήτη», λέει η Κάθριν Μόραν, από το Πανεπιστήμιο του Ρόουντ Άιλαντ, μέλος της αποστολής το 2004. Πριν από 55 εκατ. χρόνια, τα νερά αυτής της λίμνης είχαν θερμοκρασία από 18 ώς 23 βαθμούς, ενώ αντίστοιχες ήταν οι θερμοκρασίες στην Ανταρκτική.

Από τα εντυπωσιακότερα ευρήματα είναι τα απολιθώματα των δεινοσαύρων που έχουν βρεθεί στην Ανταρκτική. Οι επιστήμονες έχουν αναλύσει τα οστά έξι ειδών δεινοσαύρων, που ζούσαν 65 με 80 εκατ.

χρόνια πριν, στο τέλος της εποχής των δεινοσαύρων στη Γη. Το μεγαλύτερο είδος ήταν ένας μεγαλόσαυρος, ύψους έξι μέτρων, που μοιάζει πολύ με τον σαρκοβόρο τυραννόσαυρο.

πηγή:tanea.gr

Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας προκαλεί την είσοδο αλμυρού νερού στο γιγάντιο δέλτα του Γάγγη, δημιουργώντας κίνδυνο καταστροφής του οικοσυστήματος και ερημοποίησης τεράστιων αγροτικών εκτάσεων, προειδοποίησαν τη Δευτέρα Ινδοί ερευνητές.

Το φαινόμενο γίνεται ήδη αντιληπτό από την ανάπτυξη μανγκρόβιων φυτών που κανονικά φύονται σε πιο αλμυρό νερό, δήλωσε ο Πρανάμπες Σανιάλ, αντιπρόσωπος της Εθνικής Υπηρεσίας Διαχείρισης Παράκτιας Ζώνης για την ανατολική Ινδία.

«Μας εξέπληξε η παρουσία μανγκρόβιων δέντρων στις όχθες του ποταμού στην Κολκάτα και αυτό είναι ένα φαινόμενο ανησυχητικό» τόνισε ο Σανιάλ, ο οποίος συνεργάστηκε στην έρευνα με την Ωκεανογραφική Υπηρεσία του Πανεπιστημίου Τζανταβπούρ της Κολκάτατο.

Τα μανγκρόβια δέντρα, με τις χαρακτηριστικές ρίζες τους που εξέχουν από την επιφάνεια του νερού, κανονικά ζουν 100 χιλιόμετρα μακρύτερα, στο αρχιπέλαγος Σουνταρμπάν, όπου καλύπτουν μια έκταση 26.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων ρηχού νερού λίγο έξω απο το δέλτα του Γάγγη.

Η στάθμη της θάλασσας σε ορισμένα σημεία του Κόλπου της Βεγγάλης ανεβαίνει σήμερα κατά 3,14 χιλιοστά το χρόνο, συγκριτικά με 2 χιλιοστά το χρόνο κατά μέσο όρο σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το φαινόμενο θα μπορούσε να έχει καταστροφικές επιπτώσεις αν επεκταθεί στον υδροφόρο ορίζοντα της Καλκούτα, η οποία βρίσκεται στις όχθες του Γάγγη και φιλοξενεί σήμερα 12 εκατομμύρια ανθρώπους.

Το φαινόμενο εξάλλου έχει συμβεί και στο παρελθόν. Σύμφωνα με τους ερευνητές του Πανεπιστημίου, η θάλασσα είχε κάποτε φθάσει ως το βόρειο άκρο της Καλκούτας. «Υπάρχουν φόβοι ότι αυτό που συνέβη πριν από 6.500 χρόνια ίσως θα συμβεί και πάλι» προειδοποίησε ο Σανιάλ.

Διαφορετική γνώμη έχει πάντως ο Μ. Λ. Μίνα, ανώτερος αξιωματούχος της περιβαλλοντικής υπηρεσίας του κρατιδίου της Δυτικής Βεγάλλης. «Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει άμεσος λόγος ανησυχίας» εκτίμησε.

Αμερικανοί ερευνητές που επιχείρησαν να δημιουργήσουν εμβρυικά βλαστοκύτταρα εισάγοντας ανθρώπινο DNA μέσα σε ωάρια ζώων ανακοίνωσαν ότι η προσπάθεια τελικά απέτυχε.

Όπως εξήγησαν οι ερευνητές της εταιρείας Advanced Cell Technology, με έδρα τη Μασαχουσέτη, τα ωάρια αγελάδας, ποντικού και κουνελιού που χρησιμοποιήθηκαν στα πειράματα δεν επαναπρογραμματίζουν σωστά το ανθρώπινο DNA, ώστε να προκύψουν βιώσιμα έμβρυα.

«Αντί να ενεργοποιούν τα σωστά γονίδια, τα ζωικά ωάρια στην πραγματικότητα τα απενεργοποιούν» δήλωσε ο Δρ Ρόμπερτ Λάνζα, επικεφαλής της μελέτης που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Cloning and Stem Cells.

Η Advanced Cell Technology, όπως και άλλες ερευνητικές ομάδες στη Βρετανία και τη Νότιο Κορέα, ήλπιζαν ότι τα ζωικά ωάρια θα ήταν μια καλή εναλλακτική λύση στη θέση των δυσεύρετων ανθρώπινων ωαρίων.

Στόχος τους ήταν να εισάγουν το DNA από ανθρώπινα κύτταρα μέσα σε ωάρια ζώων από τα οποία έχει αφαιρεθεί ο πυρήνας με το γενετικό υλικό. Θα προέκυπτε έτσι το έμβρυο ενός ανθρώπινου κλώνου, από το οποίο θα απομονώνονταν στη συνέχεια τα πολύτιμα βλαστικά κύτταρα.

Προκειμένου όμως να είναι βιώσιμο το κλωνοποιημένο έμβρυο, το ωάριο θα πρέπει να μπορεί να επαναπρογραμματίσει το DNA και να το επαναφέρει στην εμβρυική του λειτουργία.

Τελικά, όμως, τα μοτίβα της ενεργοποίησης των διαφόρων γονιδίων στα υβριδικά έμβρυα φαίνεται ότι διαφέρουν κατά πολύ από τα μοτίβα που καταγράφονται στα φυσιολογικά ανθρώπινα έμβρυα, αναφέρουν οι ερευνητές. Ως αποτέλεσμα τα έμβρυα σταμάτησαν να αναπτύσσονται στα πρώτα στάδια της ανάπτυξης.

Ο Δρ Ίαν Γουίμουτ, «πατέρας» του διάσημου κλωνοποιημένου πρόβατου Ντόλι, και σήμερα αρχισυντάκτης του Cloning and Stem Cells, χαρακτήρισε «απογοητευτικά» τα αποτελέσματα της Advanced Cell Technology.

Αλλοι ανεξάρτητοι επιστήμονες εκτίμησαν ωστόσο ότι η μέθοδος θα μπορούσε τελικά να αποδειχθεί επιτυχής σε νέους γύρους πειραμάτων.

Σε κάθε περίπτωση, επισημαίνουν οι ερευνητές της Advanced Cell Technology, η κλωνοποίηση ανθρώπων για θεραπευτικούς σκοπούς είναι τεχνικά εφικτή, έστω κι αν πρέπει να χρησιμοποιούνται ανθρώπινα ωάρια.

Αδεια για τη δημιουργία υβριδικών εμβρύων, με στόχο την παραγωγή ιστών για μεταμόσχευση, έχουν δοθεί και σε τρεις ερευνητικές ομάδες στη Βρετανία.

Τα ζώα εμφανίστηκαν στη Γη δεκάδες χιλιάδες χρόνια νωρίτερα απ' όσο πίστευαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Μια νέα τεχνική χρονολογικής αξιολόγησης των απολιθωμάτων που βρέθηκαν σε πετρώματα στο Ομάν δείχνει ότι τα σφουγγάρια, από τους πιο πρωτόγονους οργανισμούς του πλανήτη, έζησαν περίοδο αιχμής περισσότερα από 635 εκατομμύρια χρόνια πριν.

Η νέα χρονολόγησης φαίνεται να απαντά ερωτήματα που απασχόλησαν και τον Δαρβίνο, του οποίου η θεωρία προϋποθέτει την εξέλιξη πριν ακόμη την έκρηξη της βιοποικιλότητας. Τα τελευταία χρόνια, διάφορες αποδείξεις έχουν παρουσιαστεί τα τελευταία χρόνια, που μεταφέρουν τη δημιουργία του ζωικού βασιλείου κατά μερικά εκατομμύρια χρόνια. Τα νέα στοιχεία όμως την τοποθετούν ακόμη νωρίτερα, στα τελευταία στάδια της εποχής των παγετώνων.

Τα σφουγγάρια είναι οι πιο απλοί από τους πολυκύτταρους οργανισμούς, που προσκολλώνται σε βράχους και ρηχά νερά ενώ ζουν με τα θρεπτικά συστατικά που εξάγουν από το νερό που απορροφούν. Για πολλά χρόνια, τα σφουγγάρια θεωρούνται ο παλαιότερος συγγενής όλων των ζώων, αν και πρόσφατη μελέτη γενετικής έδειξε ότι τα κτενοφόρα, διαφανείς οργανισμοί του πλαγκτού, είναι ακόμη παλαιότεροι.

πηγή:kathimerini.gr με πληροφορίες από Γαλλικό Πρακτορείο

Νοήμονες εξωγήινοι πολιτισμοί υπάρχουν και μάλιστα κατά χιλιάδες, σύμφωνα με επιστήμονα από το Εδιμβούργο. Η ανακάλυψη της ύπαρξης περισσότερων από 330 εξωπλανητών τα τελευταία χρόνια έχει βοηθήσει στον προσδιορισμό του αριθμού των διαφορετικών εξωγήινων μορφών ζωής.

Η τελευταία μελέτη υπολογίζει ότι υπάρχουν τουλάχιστον 361 νοήμονες εξωγήινοι πολιτισμοί στον γαλαξία μας, αριθμός που μπορεί να φτάσει και τις 38.000. Οι αριθμοί αυτοί αναφέρονται στη νέα μελέτη που δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του International Journal of Astrobiology.

Πάντως, ακόμη κι αν η υψηλότερη πρόβλεψη είναι η σωστή, η πιθανότητα επαφής με κάποιον από τους πολιτισμούς αυτούς είναι πολύ μικρή. Αν και οι επιστήμονες έχουν καταλήξει πολλές φορές σε αριθμούς σχετικά με την πιθανότητα ύπαρξης εξωγήινης ζωής στο σύμπαν, η διαδικασία είναι γεμάτη από προβλέψεις, με τις πιο προσφατές να κυμαίνονται από μερικές δεκάδες πιθανούς εξωγήινους πολιτισμούς, μέχρι και ένα εκατομμύριο.

«Είναι μια διαδικασία ποσοτικοποίησης της άγνοιας μας», σχολίαζει ο Ντάνκαν Φόργκαν, ερευνητής του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου που πραγματοποίησε την πιο πρόσφατη από τις μελέτες. Στη νέα του προσέγγιση, ο Φόργκαν προσομοίασε ένα γαλαξία σαν τον δικό μας, επιτρέποντας του να αναπτύξει ηλιακά συστήματα με βάση τα όσα γνωρίζουμε από την ύπαρξη των εξωπλανητών. Στη συνέχεια, οι κόσμοι αυτοί υποβλήθηκαν σε σειρά διαφορετικών σεναρίων.

Το πρώτο σενάριο υποθέτει ότι η δημιουργία ζωής είναι δύσκολη, αλλά η ανάπτυξη της εύκολη, και κατέληξε ότι στον γαλαξία υπάρχουν 361 μορφές ζωής. Το δεύτερο σενάριο αναφέρει ότι η ζωή δημιουργείται εύκολα, αλλά συντηρείται και αναπτύσσεται δύσκολα, καταλήγοντας σε 31.513 μορφές ζωής στον γαλαξία. Το τελευταίο σενάριο μελέτησε τη δυνατότητα μεταφοράς της ζωής από ένα πλανήτη σε ένα άλλο μέσω αστεροειδών, μια δημοφιλής θεωρία ακόμη και για τη δημιουργία ζωής στη Γη. Με βάση αυτό το σενάριο, υπολογίστηκε ότι οι μορφές ζωής φτάνουν τις 37.964.

«Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η εικόνα που έχουμε συνθέσει και τα συμπεράσματα που καταλήγουμε είναι ακόμη ατελή σε μεγάλο βαθμό» ανέφερε ο Φόργκαν. «Ακόμη κι αν υπάρχουν άλλες μορφές ζωής, δεν είναι απαραίτητο ότι θα έρθουμε σε επαφή και δεν μπορούμε να έχουμε την παραμικρή ιδέα για την μορφή που θα έχουν».

πηγή:kathimerini.gr με πληροφορίες από το BBC

Η πλήρης γενετική αλληλουχία ενός Νεάντερταλ που έζησε πριν από 38.000 χρόνια προσδιορίστηκε από ερευνητές στη Γερμανία, ένα επίτευγμα που θα επιτρέψει για πρώτη φορά την άμεση σύγκριση του σύγχρονου ανθρώπου με τον μυστηριώδη, εξαφανισμένο του ξάδελφο.

Η ομάδα του Δρ Σβάντε Πάαμπο στο Ινστιτούτο Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Max Planck της Λειψίας ανέλυσε το γενετικό υλικό από ένα οστό Νεάντερταλ που βρέθηκε στην Κροατία, αναφέρει το Nature.com.

Το πλήρες γονιδίωμα αναμένεται να δημοσιευτεί αργότερα φέτος, ενώ τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της συνεχιζόμενης γενετικής ανάλυσης θα παρουσιαστούν στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας για την Προώθηση της Επιστήμης, το οποίο ξεκινά στις 12 Φεβρουαρίου στο Σικάγο.

Ο άνθρωπος του Νεάντερταλ ταξινομείται σήμερα είτε ως υποείδος του σύγχρονου ανθρώπου (Homo sapiens neanderthalensis) είτε -πιο συχνά- ως ξεχωριστό είδος στο γένος Homo (Homo neanderthalensis).

Οι Νεάντερταλ εμφανίστηκαν λίγο νωρίτερα από το σύχρονο άνθρωπο, πιθανώς πριν από 600.000 χρόνια, και σύντομα εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη και την Ασία. Ο Homo sapiens εμφανίστηκε στην Αφρική πριν από περίπου 200.000 χρόνια και συνυπήρξε με τους Νεάντερταλ μέχρι τη μυστηριώδη εξαφάνισή τους πριν από 30.000 χρόνια.

Τμήματα του γενετικού υλικού του Νεάντερταλ που είχαν εξεταστεί στο παρελθόν υποδεικνύουν ότι το γονιδίωμά του είναι ίδιο με το ανθρώπινο κατά 99%.

Η πιο εκτεταμένη σύγκριση των δύο γονιδιωμάτων θα μπορούσε τώρα να απαντήσει στο ερώτημα εάν υπήρξε επιμειξία ανάμεσα στα δύο είδη.

Ορισμένοι επιστήμονες είχαν αμφισβητήσει προηγούμενες έρευνες των ερευνητών στη Γερμανία, με το επιχείρημα ότι το δείγμα είχε μολυνθεί από DNA σημερινών ανθρώπων. Ωστόσο η ανάλυση του μιτοχονδριακού DNA που βρέθηκε στο οστό από την Κροατία φαίνεται να διαψεύδει το ενδεχόμενο μόλυνσης.

«Έχω κάθε λόγο να πιστεύω ότι αυτή είναι η αυθεντική αλληλουχία του Νεάντερταλ» σχολίασε ο Έντουαρντ Ρούμπιν, διευθυντής του Κοινού Ινστιτούτου Γενωμικής στην Καλιφόρνια. Ο Ρούμπιν επίσης προσπαθεί να προσδιορίσει την αλληλουχία του γονιδιώματος του Νεάντερταλ και έχει συνεργαστεί με τον Δρ Πάαμπο στη Γερμανία.

Με την πάροδο του γεωλογικού χρόνου, το DNA μέσα στο διατηρημένο οστό της Κροατίας έχει κατακερματιστεί σε κομμάτια, και ο προσδιορισμός της αλληλουχίας κατέστη εφικτός μόνο χάρη στη νεώτερη τεχνολογία που ανέπτυξε η αμερικανική εταιρεία 454 Life Sciences.

Το συνολικό μήκος του γονιδιώματος είναι τρία δισεκατομμύρια ζεύγη βάσεων, όσο και του σύγχρονου ανθρώπου.

Οι ερευνητές του Max Planck, όπως και ανεξάρτητες ομάδες στη Γαλλία και την Ισπανία, προσπαθούν τώρα να απομονώσουν DNA από τα οστά πέντε άλλων Νεάντερταλ.

πηγή:tovima.gr

quote:

---

Δυστυχώς όμως όπως λέει και η έρευνα είναι ακόμα σενάρια, απτές αποδείξεις δεν υπάρχουν, έτσι οι υποθέσεις αυτές δεν μπορούν να πείσουν άτομα που πιστεύουν στην μη ύπαρξη άλλων μορφών ζωής εκτός γης.

---

quote:

---

Δε μου λέει τίποτα να πειστούν μερικοί κλειστομυαλοι για το αυτονόητο ότι δεν μπορεί
Να είμαστε ο μοναδικός πλανήτης με ζωή σε ολο το σύμπαν .

---

quote:

---

Δυστυχώς έχουν κάποιο δίκιο.
Γιατί μαθηματικά (και με βάση τις άλλες επιστήμες) μπορεί πανεύκολα να το αποδείξεις. Πρέπει όμως να έχεις ένα απτό στοιχείο, ένα πειραματικό στοιχείο για να είσαι σίγουρος. Για αυτό και έχουν τρελαθεί με τον Άρη κάποιοι επιστήμονες. Μία ακτίδα φωτός ζητούν και όχι όλο τον ήλιο...

---

Άρθρο του Χ. Βάρβογλη αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ

Ενας μπρούντζινος δίσκος, στο μέγεθος ενός αναλογικού δίσκου πικάπ, δείχνει ότι δεκαπέντε αιώνες πριν από τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων οι άνθρωποι της εποχής του χαλκού είχαν κατασκευάσει όργανα αστρονομικών υπολογισμών.

Το καλοκαίρι του 1991 μια ομάδα αρχαιοκαπήλων, ερευνώντας με ανιχνευτή μετάλλων την κορυφή ενός χαμηλού λόφου κοντά στην πόλη Νέμπρα της Κεντρικής Γερμανίας, 60 χιλιόμετρα δυτικά της Λειψίας, αποκάλυψε έναν μικρό αρχαιολογικό θησαυρό. Ανάμεσα σε κοσμήματα, όπλα και εργαλεία της εποχής του χαλκού βρήκε έναν χάλκινο δίσκο, διαμέτρου 32 εκατοστών, που έφερε ασυνήθιστες παραστάσεις σχηματισμένες με φύλλα χρυσού: έναν κύκλο, ένα μισοφέγγαρο, τρεις καμπύλες γραμμές και πολλές κουκκίδες, που έμοιαζαν με αστέρια στον νυχτερινό ουρανό. Οι φυσικοί που ανέλαβαν τη χρονολόγηση εξέτασαν ίχνη οργανικών υλικών στα σπαθιά που βρέθηκαν μαζί με τον δίσκο και κατέληξαν ότι είχαν ηλικία 3.600 ετών. Οι χημικοί, από την άλλη μεριά, που εξέτασαν την περιεκτικότητα του μπρούντζου και του χρυσού σε ιχνοστοιχεία συμπέραναν ότι ο χαλκός ήταν από ένα αρχαίο ορυχείο της Κεντρικής Αυστρίας και ο χρυσός από τα Καρπάθια όρη. Επομένως ο δίσκος δεν είχε μεταφερθεί από άλλη περιοχή της Ευρώπης, αλλά είχε κατασκευαστεί επί τόπου και μάλιστα πριν από το 1600 π.Χ. Δεν ήταν όμως τόσο εύκολο να διαπιστωθεί αν ήταν διακοσμητικό ή χρηστικό αντικείμενο.

Κλειδί οι Πλειάδες

Οδηγημένοι από τα χρυσά σχήματα που θύμιζαν Ηλιο, Σελήνη και αστέρια, οι αρχαιολόγοι σκέφτηκαν να ζητήσουν τη γνώμη ενός αστρονόμου, του καθηγητή Σλόσερ (Wolfhard Schlosser) του Πανεπιστημίου του Μπόχουμ. Ο καθηγητής Σλόσερ προσπάθησε στην αρχή να συγκρίνει τις θέσεις των «αστεριών» του δίσκου με τις θέσεις διάφορων αστεριών σε σύγχρονους αστρονομικούς χάρτες, χωρίς όμως επιτυχία. Προφανώς είχαν διακοσμητικό χαρακτήρα. Του έκανε όμως εντύπωση το γεγονός ότι επτά από τα «αστέρια» του δίσκου έμοιαζαν να αποτελούν μια ξεχωριστή ομάδα, και αυτό τον οδήγησε στην ιδέα ότι η ομάδα αυτή παριστάνει τις Πλειάδες, το αστρικό σμήνος που ο λαός μας αποκαλεί Πούλια. Με τα σημερινά τηλεσκόπια γνωρίζουμε ότι το σμήνος αυτό έχει χιλιάδες αστέρια, αλλά με γυμνό μάτι διακρίνονται μόνον επτά.

Οι Πλειάδες είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σώματα στον νυχτερινό ουρανό και αναφέρονται αρκετές φορές στην Παλαιά Διαθήκη και στην επική ποίηση. Ο Ομηρος και ο Ησίοδος αναφέρουν ότι η δύση των Πλειάδων λίγο μετά τη δύση του Ηλίου (με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο περίπου στις 3 Νοεμβρίου) σηματοδοτούσε την επιδείνωση του καιρού και το τέλος των θαλασσινών ταξιδιών. Σηματοδοτεί επίσης το τέλος των γεωργικών εργασιών, εν όψει του χειμώνα, όπως μαρτυρεί η γνωστή παροιμία «στις δεκαεφτά ή στις δεκαοχτώ πέφτει η Πούλια στον γιαλό και πίσω παραγγέλνει:ούτε στανίτσα στα βουνά ούτε ζευγάς στους κάμπους».

Τα τόξα του Ηλιου

Αν ο δίσκος είχε «καταγεγραμμένες» αστρονομικές γνώσεις των ανθρώπων της εποχής του χαλκού, τότε αντίστοιχη σημασία θα έπρεπε να έχουν και τα υπόλοιπα χρυσά σχήματα. Ο καθηγητής Σλόσερ διεπίστωσε ότι οι δύο από τις τρεις καμπύλες γραμμές, αυτές που βρίσκονται ακριβώς στην περιφέρεια του δίσκου, σχηματίζουν τόξα 80 μοιρών η καθεμία. Για έναν αστρονόμο ο αριθμός αυτός είναι «σημαδιακός» επειδή είναι ίσος με το τόξο που ορίζουν στην περιοχή της Νέμπρα τα σημεία της ανατολής του Ηλίου κατά το χειμερινό και το θερινό ηλιοστάσιο. Οι περισσότεροι ίσως γνωρίζουν ότι το καλοκαίρι ο Ηλιος ανατέλλει από νοτιοανατολικά και τον χειμώνα από βορειοανατολικά, αλλά μάλλον δεν έχουν υπόψη τους ότι το εύρος μεταξύ των δύο αυτών θέσεων είναι συνάρτηση του γεωγραφικού πλάτους. Στην περιοχή της Ελλάδας είναι περίπου 60 μοίρες, αλλά στην Κεντρική Γερμανία είναι 80 μοίρες. Επομένως φαίνεται ότι οι δύο καμπύλες γραμμές του δίσκου παριστάνουν η μία το εύρος του τόξου ανατολής του Ηλίου στις διάφορες εποχές και η άλλη, συμμετρικά, το εύρος του τόξου δύσης.

Η ερμηνεία αυτή θα έπρεπε να τεκμηριώνεται και με τη μελέτη του ορίζοντα από την κορυφή του λόφου όπου βρέθηκε ο δίσκος. Υπάρχουν άραγε χαρακτηριστικά σημεία στις θέσεις απ΄ όπου ανατέλλει ο Ηλιος κατά το θερινό και το χειμερινό ηλιοστάσιο; Δυστυχώς, αυτή η ερώτηση δεν ήταν εύκολο να απαντηθεί, επειδή από την εποχή του χαλκού έχει αλλάξει η βλάστηση στην περιοχή και, εκεί που υπήρχαν χαμηλοί θάμνοι, υπάρχουν σήμερα ψηλά δένδρα που εμποδίζουν τη θέα του ορίζοντα. Με τη βοήθεια όμως ενός Γεωγραφικού Συστήματος Πληροφοριών (GΙS) οι τοπογράφοι της ερευνητικής ομάδας μπόρεσαν να αποδείξουν ότι πραγματικά τις ημέρες των ηλιοστασίων ο Ηλιος ανέτελλε και έδυε πίσω από χαρακτηριστικές κορυφές των βουνών γύρω από τη Νέμπρα.

Τέλος, οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι η τρίτη καμπύλη γραμμή, αυτή που βρίσκεται στο εσωτερικό του δίσκου, παριστάνει σχηματικά το πλοίο με το οποίο ο Ηλιος κάνει το ημερήσιο ταξίδι του από την Ανατολή στη Δύση και πάλι στην Ανατολή. Η αναπαράσταση αυτή είναι συνηθισμένη στους λαούς που ζούσαν στη Δανία και στη Νότια Σουηδία κατά την εποχή του χαλκού. Ετσι η συνεργασία αρχαιολόγων, φυσικών, χημικών και τοπογράφων κατάφερε να δώσει μια πρώτη ολοκληρωμένη ερμηνεία του δίσκου της Νέμπρα. Πρόκειται για ένα πρωτόγονο αστρονομικό όργανο που χρησίμευσε στην αναγνώριση των χαρακτηριστικών ημερομηνιών έναρξης και τερματισμού των γεωργικών εργασιών, 1.500 χρόνια αρχαιότερο από τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων!

πηγή:tovima.gr

Σε μια άκρως ενδιαφέρουσα διαπίστωση κατέληξε ο ερευνητής Ρόμπερτ Χάνα του Πανεπιστημίου Οtago στη Νέα Ζηλανδία. Ο ερευνητής υποστηρίζει ότι το Πάνθεον, ο εντυπωσιακός, καλοδιατηρημένος ρωμαϊκός ναός στο κέντρο της Ρώμης, δεν κατασκευάστηκε μόνο ως λατρευτικός χώρος αλλά λειτουργούσε και ως ένα είδος ηλιακού ρολογιού. Ο Χάνα μελέτησε το πώς περνάει το ηλιακό φως μέσα από τον θόλο του ναού και σε ποια σημεία καταλήγει. Υποστηρίζει ότι ο ναός ήταν έτσι κατασκευασμένος ώστε το ηλιακό φως να πέφτει σε συγκεκριμένα σημεία του ναού ανάλογα με την εποχή και ειδικότερα να τα φωτίζει κατά τη διάρκεια των ισημεριών. Στο Πάνθεον εκτός από τους θεούς λατρευόταν και ο αυτοκράτορας και ο ερευνητής εκτιμά ότι οι αρχιτέκτονες προσπάθησαν να δημιουργήσουν έναν συμβολισμό. Φέρνοντας με τη βοήθεια του φωτός στο εσωτερικό του ναού την ισημερία (που συνδεόταν ποικιλοτρόπως με τους θεούς) θέλησαν να καταστήσουν κατά έναν τρόπο τον αυτοκράτορα ισότιμο με τους θεούς.

πηγή:tovima.gr