- < ΑΡΘΡΑ - ΝΕΑ > ESOTERICA 2005 -----> 2002! - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet

Ένα από τα πολλά αινίγματα που οι ερευνητές του παρελθόντος έχουν να λύσουν, είναι αυτό διάφορων περίεργων ευρημάτων που δεν ταιριάζουν με την «εικόνα του κόσμου» που έχει σχηματίσει η σύγχρονη επιστήμη. Μια τέτοια κατηγορία ευρημάτων είναι τα λεγόμενα «επιμήκη κρανία», κρανία που έχουν υποστεί κάποια παραμόρφωση ώστε στο πάνω μέρος τους να σχηματίζουν μια κωνοειδή κορυφή.

Το εντυπωσιακό με αυτά το κρανία είναι ότι τα συναντάμε σε ζωγραφικές αναπαραστάσεις που χρονολογούνται ακόμα και περιόδους 70.000.000 ετών (!) καταρρίπτοντας κάθε γνωστή ανθρωπολογική θεωρία (τόσο τουλάχιστον χρονολογεί η σύγχρονη επιστήμη τις λεγόμενες «λίθους Iki» πάνω στις οποίες έχουν βρεθεί αυτές οι απεικονίσεις). Άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η παγκοσμιότητά τους, καθώς επιμήκη κρανία έχουν βρεθεί στην κεντρική Ασία, τον Καύκασο, τη Νορβηγία, τη Γαλλία αλλά και στην κεντρική και νότια Αμερική !

Η πιο πρόσφατη ανακάλυψη τέτοιων κρανίων έλαβε χώρα στον αρχαιολογικό χώρο Khasaot, στην περιοχή Kislovodsk του βόρειου Καυκάσου. Τα ευρήματα αυτά εκτίθενται προς παρόν στο μουσείο "Pyatigorsk".

Οι επιστήμονες θεωρούν ότι τα επιμήκη κρανία είναι προϊόν κάποιου περίεργου εθίμου, κατά το οποία το κεφάλι των εμβρύων «δένονταν» με τέτοιο τρόπο ώστε η ανάπτυξή του να οδηγήσει στη δημιουργία μιας κωνοειδούς κορυφής. Όπως δηλώνει ο καθηγητής Ιστορικών Επιστημών Vladimir Kuznetsov, το κρανίο που βρέθηκε στον Καύκασο χρονολογείται μεταξύ 3ου και 5ου αιώνα μ.Χ. και ανήκει σε μέλος της αρχαίας φυλής Αλάνι. Το έθιμο φαίνεται να εμφανίζεται στην περιοχή του Καυκάσου όταν οι νομαδικές φυλές των Αλάνι και των Σαρματών έφτασαν στην περιοχή.

Όπως δηλώνουν και άλλοι ερευνητές το έθιμο σταμάτησε περίπου τον 17ο αιώνα. Είναι όμως άγνωστη η ρίζα και η σημασία αυτού του εθίμου.

Άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των επιμηκών κρανίων είναι μια μικροσκοπική τρύπα που φέρουν στην κορυφή τους. Ο λόγος της ύπαρξής της είναι επίσης άγνωστος, εντύπωση όμως κάνει η ακρίβεια και η επιτηδειότητα με την οποία έχει σχηματιστεί. Δεν είναι μια καθόλου άτεχνη και πρόχειρη οπή !

Όπως και με κάθε ανεξήγητο ή περίεργο φαινόμενο, έτσι και η ύπαρξη των επιμηκών κρανίων έχει θρέψει διάφορες θεωρίες. Κάποιοι μάλιστα δεν διστάζουν να συνδέσουν τη σχέση του φαινομένου με εξωγήινες επισκέψεις, θεωρώντας ότι οι πρόγονοί μας προσπάθησαν με το έθιμο αυτό να μοιάσουν σε εξωγήινα όντα.

Μάλιστα ο αρχαιολόγος Lloyd Pye μελετώντας επιμήκη κρανίο που βρέθηκε στην πόλη Chihuahua του Μεξικού στη δεκαετία του 1930, υποστηρίζει ότι το DNA του κατόχου του κρανίου διαφέρει ελαφρώς από το ανθρώπινο και ότι το κρανίο αυτό περιείχε 2 λίτρα εγκεφαλικής ουσίας έναντι 1,5 λίτρων ενός σύγχρονου ανθρώπου. Ήταν άραγε πιο έξυπνος ο κάτοχος αυτού του κρανίου από έναν σημερινό άνθρωπο;

Ακόμα και για την αρχαιότητα του εθίμου υπάρχουν διαφωνίες. Ο κ. Pye υποστηρίζει ότι το έθιμο έχει ηλικία τουλάχιστον 20.000 ετών ή ίσως και να είναι ακόμα αρχαιότερο και αναρωτιέται από ποιον κόσμο να προέρχεται άραγε.

Ίσως κάποτε οι ανθρωπολόγοι να βρουν λύση στο αίνιγμα αυτό. Το μόνο δεδομένο αυτή τη στιγμή είναι η ύπαρξη αυτών των περίεργων κρανίων καθώς και η ύπαρξη του περίεργου εθίμου που τα συντηρούσε. Η αιτία; Άγνωστη! Έτσι κι αλλιώς οι αρχαίοι μας πρόγονοι είχαν μια διαφορετική εικόνα του κόσμου από εμάς !

Ένα παράξενο φαινόμενο έχει κάνει τους ανθρώπους στο Νεπάλ να αναθερμάνουν το θρησκευτικό τους ενδιαφέρον και να μιλάνε για μια πιθανή νέα ενσάρκωση του Βούδα. Ένα 15χρονο αγόρι βρίσκεται εδώ και 6 μήνες σε βαθύ διαλογισμό, δίχως να λαμβάνει τροφή ή νερό (!)

Ο μικρός Ram Bahadur Bamjon έχει προκαλέσει το θρησκευτικό δέος τουλάχιστον 100.000 ανθρώπων, οι οποίοι έχουν επισκεφτεί τον τελευταίο καιρό το μέρος που ο μικρός «Βούδας» διαλογίζεται με κλειστά μάτια απερίσπαστος από εξωτερικές συνθήκες, αλλά και δίχως να λαμβάνει τροφή ή νερό.

Καθώς, το φαινόμενο αποτελεί μεταξύ άλλων και ένα ιατρικό θαύμα, οι αρχές του Νεπάλ ζήτησαν τη βοήθεια της επιστήμης για να βρεθεί εξήγηση για το μυστήριο. Τις έρευνες πρόκειται σύντομα να αναλάβει η Ακαδημία Επιστημών και Τεχνολογίας του Νεπάλ.

Εντωμεταξύ χιλιάδες επισκέπτες συρρέουν καθημερινά στην περιοχή Bara, 150 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του Νεπάλ, Κατμαντού. Εκεί και κάτω από τη σκιά ενός δέντρου "papal", δέντρο ιερό για τους Ινδούς, ο μικρός Bamjon διαλογίζεται, όπως ο Βούδας διαλογίζονταν πριν από 2600 χρόνια κάτω από το ιερό δέντρο "boddhi" για να φτάσει τελικά σε κατάσταση Φώτισης.

Οι επισκέπτες επιτρέπεται να δουν τον «μικρό Βούδα» από απόσταση 50 μέτρων και από την αυγή μέχρι τη δύση του ήλιου, καθώς τη νύχτα το θέαμα του διαλογιζόμενου καλύπτεται από μια κουβέρτα. Αυτό προκαλεί τη δυσπιστία κάποιων όπως του δημοσιογράφου Govinda Devkota, ο οποίος δηλώνει με νόημα: «αμφιβάλλω για το ότι είναι ενσάρκωση του Βούδα, επειδή δεν ξέρουμε τι κάνει τις νύχτες !».

Πάντως κάποιοι γιατροί που έχουν παρακολουθήσει (κι αυτοί από την απόσταση των 50 μέτρων) το αγόρι δήλωσαν ότι αναπνέει κανονικά αν και δείχνει εξασθενημένο.

Άλλη μία σύμπτωση που ενισχύει το θρησκευτικό αίσθημα των Ινδών είναι ότι, το όνομα της μητέρας του αγοριού είναι Μάγια, δηλαδή όπως ακριβώς ονομάζονταν και η μητέρα του ιστορικού Βούδα, του Σιντάρτα Γκoτάμα Βούδα που έζησε στα ίδια περίπου μέρη τον 6ο αι. π.Χ.

Η ίδια δηλώνει ότι ο μικρός Bamjon είναι το τρίτο από τα επτά παιδιά της και ότι από μικρός αποζητούσε την απομόνωση και δεν έπαιζε με τα άλλα παιδιά. Οι αρχικές ανησυχίες της για το γεγονός αντικαταστάθηκαν από την ευτυχία της καθώς συνειδητοποίησε την αφοσίωση του γιου της στον Βούδα.

Κατά καιρούς έχει τονιστεί η θετική επίδραση του διαλογισμού στη διανοητική κατάσταση και την υγεία του ανθρώπου. Τώρα κάποιες νέες μελέτες ενισχύουν αυτές τις απόψεις, καθώς αποδεικνύουν αύξηση της φλοιώδους εγκεφαλικής ουσίας σε άτομα που ασκούν τακτικά τη μέθοδο του διαλογισμού.

Οι μελέτες αυτές διεξήχθησαν από ερευνητές πανεπιστημίων, νοσοκομείων της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α. καθώς και από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης. Τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά και έδειξαν ότι, ο διαλογισμός σχετίζεται με την αύξηση του πάχους του εγκεφαλικού φλοιού!

Η μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο έντυπο "NeuroReport", έδειξε ότι οι δομικές αυτές αλλαγές εντοπίστηκαν σε κάποιες περιοχές του εγκεφάλου και ιδιαίτερα σε αυτές που συνδέονται με τη λειτουργία των αισθήσεων καθώς και την επεξεργασία συναισθημάτων και γνωστικών λειτουργιών.

Οι έρευνες έγιναν σε 20 εθελοντές οι οποίοι ασκούνταν με συνέπεια στο βουδιστικό διαλογισμό κατά μέσο όρο για 40 λεπτά ημερησίως (χωρίς κανείς από αυτούς να είναι μοναχός). Σε όλες τις περιπτώσεις παρατηρήθηκε μια ιδιαίτερη πυκνότητα και αυξημένο πάχος σε φλοιώδεις περιοχές των οποίων η λειτουργία σχετίζονταν με τη λειτουργία των αισθήσεων, την ακουστική την οπτική αλλά και κάπως πιο «εσωτερικές» ικανότητες αντίληψης, όπως αυτή του καρδιακού ρυθμού και της αναπνοής. Επιπλέον η έρευνα απέδειξε ότι ο διαλογισμός καθυστερεί το αδυνάτισμα του εμπρόσθιου φλοιού, γεγονός που εντείνεται με την ηλικία και το γήρας.

Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι, οι περισσότερες περιοχές που διαπιστώθηκε ότι επηρεάζονται θετικά από τον διαλογισμό, βρίσκονται στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου, από το οποίο ξεκινάει η ικανότητα συγκέντρωσης, ικανότητα που έχει άμεση σχέση με το διαλογισμό.

Με όλα αυτά βέβαια οι υποστηρικτές της μεθόδου του διαλογισμού και κατά συνέπεια και άλλων ανατολίτικων πρακτικών, έχουν ένα λόγο παραπάνω να τονίζουν τα ευεργετικά αποτελέσματα και τη χρησιμότητά τους. Φαίνεται ότι τίποτα δεν γίνονταν τυχαία στην αρχαιότητα.

Το μεγαλιθικό μνημείο του Στόουνχεντζ αποτελούσε πάντα ένα μυστήριο για τους αρχαιολόγους. Τόσο για την προέλευσή του, όσο και για τη χρήση του και τους ανθρώπους που το κατασκεύασαν. Τώρα φαίνεται να βρέθηκε μια άκρη στο κουβάρι, τουλάχιστον για την επίσημη αρχαιολογία. Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες εντοπίστηκε κάπου στην Ουαλία ο τόπος προέλευσης των μεγάλιθων του μνημείου.

Μια ομάδα επτά αρχαιολόγων από το πανεπιστήμιο του Bournemouth με επικεφαλή τον καθηγητή Tim Darvill, κατάφερε να λύσει ένα από τα σημαντικότερα μυστήρια του Στόουνχεντζ, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οι μεγάλιθοι του προϊστορικού αυτού μνημείου προέρχονται από το βουνό της περιοχής Pembrokeshire's Preseli Hills της Ουαλίας. Συμπέραναν επίσης ότι οι μεγάλιθοι αποσπάστηκαν από το σημείο αυτό γύρω στο 2500 π.Χ.

Οι μεγάλιθοι φαίνεται να έχουν αποσπαστεί από ένα κοίλωμα όπου σήμερα μπορεί κανείς να αντικρίσει κι άλλες πεσμένες κολώνες με εμφανή σημάδια κατεργασίας. Κατόπιν μεταφέρθηκαν στην περιοχή του Wiltshire που υψώνεται η διάσημη μεγαλιθική κατασκευή, δηλαδή σε απόσταση περίπου 400 χιλιομέτρων.

Η ανακάλυψη αυτή έρχεται να συμπληρώσει μια σειρά άλλων, με κορυφαία την περσινή εύρεση τριών σκελετών κοντά στο Στόουνχεντζ, για τους οποίους οι επιστήμονες πιστεύουν ότι πρόκειται για εργάτες που σε κάποια αρχαία εποχή ανήκαν στο συνεργείο μεταφοράς των μεγάλιθων από το Preseli Hills στην πεδιάδα του Salisbury.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του επικεφαλής της ομάδας, καθηγητή Darvill, τα γεωγραφικά δεδομένα καθώς και γεωλογικά και χημικά τεστ αποδεικνύουν ότι οι μεγάλιθοι του Στόουνχεντζ θα μπορούσαν αν έχουν προέλθει μόνο από το σημείο αυτό.

Όσο για την επιλογή του σημείου, ο Darvill υποθέτει ότι το σημείο πρέπει να θεωρούνταν ιερό ή να σχετίζονταν με κάποια αρχαία θεότητα. Μάλιστα ελπίζει ότι μελλοντικά η ομάδα του θα καταφέρει να εντοπίσει ακόμα και τις ακριβείς εσοχές από τις οποίες αποσπάστηκαν οι μεγάλιθοι του Στόουνχεντζ.

Όσο για τον τρόπο μεταφοράς ο καθηγητής υποθέτει ότι πιθανόν να μεταφέρθηκαν με τη ροή κάποιου ποταμού.

Γενικά θεωρούμε ότι γνωρίζουμε την ποικιλία των όντων που φιλοξενεί ο πλανήτης μας, καθώς και αυτά που φιλοξένησε σε παλιότερες περιόδους και τώρα έχουν εξαφανιστεί. Όμως ένα πρόσφατο, απρόβλεπτο και μυστηριώδες εύρημα έχει αφήσει άναυδο τον επιστημονικό κόσμο. Ξαφνικά, από τη γη του Ιράν ξεθάφτηκε ένας «νάνος», ένα ανθρωποειδές μήκους μόλις 25 εκατοστών (!) που μοιάζει να ήρθε από το πουθενά.

Ο νάνος - ή καλύτερα το πτώμα του - βρέθηκε στην επαρχία Kerman του Ιράν, κοντά στην πόλη Shahdad και πυροδότησε μια σειρά από φήμες που θέλουν να εντοπίστηκαν τα ίχνη μιας ολόκληρης αρχαίας... νανό-πολης !!! Άσχετα απ' το αν οι φήμες έχουν κάποια βάση, ο ένας και μοναδικός νάνος που ξεθάφτηκε - και μάλιστα σε άριστη κατάσταση - αποτελεί από μόνος του «πονοκέφαλο» για τους αρχαιολόγους.

Αν οι αρχαιολόγοι και οι ανθρωπολόγοι έχουν «κολλήσει» μπροστά στον αρχαίο νάνο, κάποιοι άλλοι βιάζονται να τελειώνουν με την υπόθεση αυτή. Πρόκειται για τις αρχές της χώρας που δεν θέλουν και πολλά μυστήρια να ξεφυτρώνουν από το «πουθενά», ούτε καμία αναστάτωση από τον θόρυβο που προκάλεσε στην περιοχή η ανακάλυψη αυτή. Μην ξεχνάτε ότι όλα αυτά συμβαίνουν στον ισλαμικό κόσμο!

Έτσι οι αστυνομικές αρχές αλλά και ο Οργανισμός Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Τουρισμού του Kerman πιέζουν τις καταστάσεις για να επιταχυνθούν οι έρευνες και να λυθεί το μυστήριο όσο γίνεται πιο σύντομα. Προς το παρόν δεν έχουν διεξαχθεί ιατροδικαστικές έρευνες στο πτώμα, ούτε έχουν καθοριστεί το φύλο του ή η ηλικία του όντος αυτού τη στιγμή του θανάτου του. Κάποιες εκτιμήσεις πάντως θέλουν να πέθανε σε ηλικία 16 με 17 ετών.

Κάτι άλλο που προκαλεί κατάπληξη είναι ότι ο νάνος βρίσκεται σε κατάσταση μουμιοποίησης - αποκαλείται λοιπόν «μουμιοποιημένος νάνος» - ενώ κανένας αρχαίος λαός του σημερινού Ιράν δεν εφάρμοζε τη μουμιοποίηση στους νεκρούς του, ενώ ο αρχαιολογικός χώρος της πόλης Shahdad ανάγεται στην περίοδο της δυναστείας των Σασσανιδών (3ος- 7ος αι. μ.Χ.) Μια εναλλακτική άποψη υποστηρίζει ότι ο νάνος θα μπορούσε να είχε ταριχευτεί με φυσικές διεργασίες.

Τα πράγματα δείχνουν σοβαρά, και για ένα άλλον λόγο. Λαθρέμποροι προσπάθησαν πρόσφατα να «εξάγουν» τη μούμια του νάνου στη Γερμανία έναντι του αστρονομικού ποσού των 3.000.000 δολαρίων! Κάποιος είχε την... «γενναιοδωρία» να πληρώσει ακριβά για την κατοχή του ευρήματος. Τελικά η απόπειρα αποκαλύφθηκε και ακυρώθηκε από την αστυνομία, που συνέλαβε τους δύο «εξαγωγείς».

Περιμένουμε λοιπόν και εμείς για τη λύση του μυστηρίου ή για το (ξανά)θάψιμό του.

Ζούμε σε ένα κόσμο που επικρατούν οι δεξιόχειρες. Το δεξί χέρι θεωρείται το «καλό», το συνηθισμένο, ενώ το αριστερό θεωρείται πιο «σπάνιο» και εξεζητημένο. Έτσι με βάση μια... «δημοκρατική πλειοψηφία» οι δεξιόχειρες επικρατούν. Όμως με βάση νέα στατιστικά δεδομένα, οι ισορροπίες αλλάζουν, οι αριστερόχειρες αυξάνονται και ίσως είναι αυτοί που στο μέλλον θα «κυβερνούν» μιας και επιπλέον κατέχουν μια σειρά από αξιοθαύμαστες «δεξιότητες» που τους δίνουν ένα ποιοτικό προβάδισμα.

Όπως είναι γνωστό ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται από δύο ημισφαίρια, ορίζοντας δύο τύπους ανθρώπων: τους «δεξιόχειρες» (στους οποίους επικρατεί η λειτουργία του αριστερού ημισφαιρίου) κα τους «αριστερόχειρες» (στους οποίους το πάνω χέρι έχει το δεξί ημισφαίριο).

Η κουλτούρα του δυτικού κόσμου των τελευταίων αιώνων ευνοεί τους δεξιόχειρες (ή το αριστερό ημισφαίριο αν θέλετε), θεωρώντας ότι γίνεται με το δεξί χέρι σαν «καλό». Δεν είναι τυχαίο ότι ευχόμενοι μια ευνοϊκή εξέλιξη λέμε «να πάνε τα πράγματα δεξιά». Έτσι ακόμα και τα πρόσφατα εκπαιδευτικά συστήματα ευνόησαν το αριστερό ημισφαίριο (και συνεπώς τους δεξιόχειρες), δηλαδή τον αναλυτικό, γραμμικό τρόπο σκέψης και αντίληψης των πραγμάτων.
Αντίθετα, το «διαισθητικό», καλλιτεχνικό δεξί ημισφαίριο παραγκωνίσθηκε με αποτέλεσμα οι αριστερόχειρες να θεωρούνται «περιθωριακοί». Δεν είναι μακρινές οι εποχές που - με ένα ρατσιστικό κριτήριο - οι αριστερόχειρες υποχρεώνονταν (ακόμα και με τη βία) να μάθουν να γράφουν με το δεξί και που και οι ίδιοι ένιωθαν ένοχοι για το «κουσούρι» τους.

Σύμφωνα με τα ως τώρα στατιστικά δεδομένα, ένας στους 10 ανθρώπους είναι αριστερόχειρας (δηλαδή 600 εκατομμύρια του παγκόσμιου πληθυσμού). Τώρα, όμως τα πράγματα αλλάζουν και η ζυγαριά δείχνει να τείνει να ισορροπήσει, καθώς ο ρυθμός γέννησης αριστερόχειρων αυξάνεται σταδιακά και αναμένεται ως το 2020 ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι να είναι αριστερόχειρες. Όπως δηλώνει και καθηγητής Βιολογίας Alexander Dubov «ο αριθμός των αριστερόχειρων μωρών που γεννήθηκαν μέσα στο 2005 είναι διπλάσιος από αυτά που γεννήθηκαν το 1990» & Το δεξί ημισφαίριο αρχίζει να κερδίζει έδαφος.

Όμως - δυστυχώς για τους δεξιόχειρες - το θέμα αρχίζει να τίθεται και ποιοτικά! Οι ειδικοί θεωρούν ότι η ανθρωπότητα σαν είδος βελτιώνεται και αυτό οφείλεται μεταξύ άλλων και στην αύξηση των αριστερόχειρων καθώς και στην ανάδειξη των - τόσα χρόνια - καταπιεσμένων δυνατοτήτων τους.

Οι τελευταίες έρευνες δείχνουν ότι ο δείκτης νοημοσύνης (IQ) των αριστερόχειρων είναι σε γενικές γραμμές υψηλότερος από των δεξιόχειρων. Επιπλέον, ένας στους πέντε ανθρώπους που θεωρούνται «επιτυχημένοι» - και με κάποιο τρόπο ξεχωρίζουν - είναι αριστερόχειρες.

Οι ικανότητες των αριστερόχειρων αρχίζουν να αναδύονται από την αφάνεια και αυτό αλλάζει τον κόσμο μας. Για παράδειγμα, οι αριστερόχειρες έχουν μια υψηλότερη ικανότητα στην αντίληψη των ήχων και των χρωμάτων, ενώ διαθέτουν και μια «φωτογραφική» μνήμη, η οποία διατηρεί για μεγάλες περιόδους αναλλοίωτες τις εντυπώσεις της.

Ακόμα και στις ικανότητες που θεωρούνται «παραφυσικές» οι αριστερόχειρες έχουν τον πρώτο λόγο. Σύμφωνα με δηλώσεις του καθηγητή Alexander Lee που ερεύνησε τα στατιστικά δεδομένα, ελάχιστοι δεξιόχειρες συγκαταλέγονται ανάμεσα στα άτομα που έχουν διάφορα χαρίσματα όπως τηλεπάθεια, όραση διαμέσου της ύλης (αλλιώς «όραση X-ray»), κ.λπ.

Για τους επιστήμονες, τα επόμενα χρόνια αναμένεται μια αναμέτρηση σε ψυχολογικό-κοινωνικό επίπεδο ανάμεσα σε δεξιόχειρες και αριστερόχειρες. Αναμέτρηση που κάποιοι δεν διστάζουν να την παραλληλίσουν με την μάχη για επικράτηση μεταξύ Κρο-Μανιόν και «ανθρώπου του Νεάντερταλ». Πολλοί μάλιστα στοιχηματίζουν υπέρ των & ανερχόμενων αριστερόχειρων, καθώς πιστεύουν ότι μια ανθρωπότητα στην οποία θα επικρατούν οι αριστερόχειρες θα διαθέτει υψηλότερες διανοητικές ικανότητες αλλά και πιο ευαίσθητες αισθήσεις αγγίζοντας αντιληπτικές ικανότητες πιο λεπτές από ό,τι σήμερα. Με άλλα λόγια υψηλότερη αντίληψη και υψηλότερη ικανότητα σκέψης.

Αν δούμε το θέμα από ιατρική άποψη, μια ανάλογη «μάχη» διεξάγεται και κατά την κυοφορία ενός εμβρύου, καθώς οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει μια συγκεκριμένη στιγμή στη ζωή του εμβρύου που κρίνεται αν το παιδί που θα γεννηθεί θα είναι δεξιόχειρας ή αριστερόχειρας. Η στιγμή εντοπίζεται στη διάρκεια του τέταρτου μήνα της κύησης, οπότε κάτι συμβαίνει στον εγκέφαλο του εμβρύου και το δεξί ημισφαίριο κυριαρχεί. Αν συμβεί αυτό, το νεογέννητο θα είναι αριστερόχειρας.

Σε ένα «ενδιάμεσο ενδεχόμενο», υπάρχει περίπτωση η διαδικασία να ανασταλεί οπότε το παιδί που θα γεννηθεί έχει διπλές ικανότητες: λειτουργεί εξίσου καλά με το δεξί και το αριστερό μέρος του σώματός του (είναι αριστερο-δεξιόχειρας θα λέγαμε!)

Άλλη μια στατιστική έρευνα έδειξε ότι οι αριστερόχειρες γεννιούνται συχνότερα από μητέρες άνω των 30 ετών και επιπλέον γεννιούνται συνήθως στο δεύτερο μισό του έτους, δηλαδή από Ιούλιο μέχρι Δεκέμβριο !

Κάνοντας μια ιστορική αναδρομή, διάσημοι αριστερόχειρες υπήρξαν ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Λέων Τολστόι και ο Τσάρλι Τσάπλιν, ενώ και στις μέρες μας η Νικόλ Κίντμαν αποτελεί παράδειγμα «αριστερόχειρης διασημότητας».

Προς το παρόν, η επέλαση των αριστερόχειρων συνεχίζεται και επίκειται η «μάχη» με τους δεξιόχειρες! Ο χρόνος θα δείξει ποιοι τελικά θα πάρουν το... πάνω χέρι σε αυτή την αμφίρροπη αναμέτρηση. Έτσι κι αλλιώς... ο κόσμος μας αλλάζει !!!

Θα χρησιμοποιηθεί ένα ρομπότ στην Μεγάλη Πυραμίδα για να προσπαθήσει να λύσει ένα από τα μυστήρια των 4.500 ετών μαυσωλείου. Αυτήν την πληροφορία έδωσε ο κορυφαίος Αιγυπτιολόγος και Υπουργός Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου, Zahi Hawass.

Το ρομπότ είναι σχεδιασμένο να σκαρφαλώσει πάνω από δύο στενές στήλες που μπορεί να οδηγούν σε έναν ανεξερεύνητο ταφικό θάλαμο στην πυραμίδα του Χέοπα. Ο Hawass υποστηρίζει ότι οι στήλες και τα πέτρινα πλαίσια που τις μπλοκάρουν θα μπορούσαν να δείχνουν την τοποθεσία του πραγματικού θαλάμου ταφής του Φαραώ Χέοπα. Οι στήλες εμφανίστηκαν όταν τον Σεπτέμβριο του 2002 ένα ρομπότ άνοιξε μια τρύπα σε μια ασβεστολιθική πλάκα για να αποκαλύψει έναν κενό χώρο όπου στο τέλος του υπήρχε μια άλλη πόρτα, που εμφανιζόταν ραγισμένη κι εύθραυστη.

Το νέο ρομπότ σχεδιάστηκε από ένα πανεπιστήμιο στη Σιγκαπούρη τα τελευταία δύο χρόνια, για να διαπεράσει αυτήν την πόρτα.

«Είναι πολύ σημαντικό να αποκαλύψουμε το μυστήριο της πυραμίδας. Η επιστήμη στην αρχαιολογία είναι πολύ σημαντική. Οι άνθρωποι σε όλον τον κόσμο περιμένουν να λύσουμε αυτό το μυστήριο», είπε ο Hawass.

Και συνέχισε:
«Πιστεύω ότι αυτές οι πόρτες κρύβουν κάτι. Θα μπορούσε να είναι, κι αυτό είναι μια θεωρία, ο πραγματικός τάφος του Χέοπα, κρυμμένος κάπου μέσα στην πυραμίδα».

Οι δύο αυτές πόρτες έχουν δημιουργήσει ερωτηματικά στους αρχαιολόγους ήδη από το 1872, οπότε κι ανακαλύφτηκαν. Κάποιοι αρχαιολόγοι λένε ότι είναι τμήματα αεραγωγών. Άλλοι λένε ότι είναι περάσματα για το πέρασμα της ψυχής προς την μεταθανάτια ζωή.

«Ελπίζω ότι θα κάνουμε αυτήν την εργασία και σε λίγους μήνες θα γνωρίζουμε τι κρύβεται από πίσω», κατέληξε ο Hawass.

Είναι γνωστό ότι η καρδιά του σύγχρονου ανθρώπου επιβαρύνεται καθημερινά από το άγχος, τη μόλυνση του περιβάλλοντος και έναν αριθμό άλλων παραγόντων που έχουν σχέση με την ποιότητα ζωής. Μέσα σε όλα αυτά όμως υπάρχει και ένας «σύμμαχος» της καρδιάς μας που μπορεί να συμβάλλει στην βελτίωση της υγείας μας. Κι ο σύμμαχος αυτός δεν είναι άλλος από τη μουσική!

Το ότι η μουσική επιδρά άμεσα στον ψυχισμό μας και συνεπώς στην υγεία μας είναι «κοινό μυστικό» εδώ και καιρό. Τώρα όμως κάποια πειράματα μελέτησαν ειδικότερα την επίδραση διαφόρων ειδών μουσικής πάνω στην ανθρώπινη καρδιά και τα αποτελέσματα αποδείχθηκαν ενθαρρυντικά για τους... μουσικόφιλους, καθώς κάποια είδη μουσικής φαίνεται ότι βοηθάνε στην καλή λειτουργία της καρδιάς και γενικότερα του κυκλοφοριακού συστήματος.

Τα πειράματα διεξήχθησαν σε 24 νέους, άντρες και γυναίκες. Από αυτούς οι μισοί ασχολούνταν με τη μουσική τουλάχιστον για 7 χρόνια παίζοντας κάποιο μουσικό όργανο, ενώ οι άλλοι μισοί ασχολούνταν με τη μουσική απλά ως... ακροατές. Όλοι αυτοί κλήθηκαν να ακούσουν διάφορα είδη μουσικής σε τυχαία σειρά, ενώ παράλληλα καταγράφονταν με κατάλληλο εξοπλισμό η καρδιακή και αναπνευστική τους λειτουργία.

Τα ακούσματα ήταν πολλά και διάφορα: ινδική κλασσική μουσική ("raga"), απαλή κλασική (όπως η 9η συμφωνία του Μπετόβεν), ραπ ("Red Hot Chilli Peppers"), πιο έντονη κλασική (πχ Βιβάλντι), «τέκνο» αλλά και Anton Webern (αργή «δωδεκαφωνική» μουσική).

Τα αποτελέσματα ήταν θαυμαστά και έδειξαν ότι ο τρόπος επηρεασμού της καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας δεν εξαρτιόταν από το είδος της μουσικής αλλά από τον ΡΥΘΜΟ! Γρήγοροι και πιο σύνθετοι ρυθμοί επιτάχυναν τον καρδιακό ρυθμό και την αναπνοή (άσχετα από το είδος μουσικής όπως είπαμε!) ενώ αργοί και «στοχαστικοί» ρυθμοί χαλάρωναν και επιβράδυναν την καρδιο-αναπνευστική λειτουργία. Ειδικά η ινδική μουσική "raga" ήταν αυτή με την οποίοι επιτυγχάνονταν η μεγαλύτερη επιβράδυνση !

Επιπλέον, οι επιδράσεις ήταν πιο άμεσες και ισχυρές στους εκπαιδευμένους μουσικούς, μάλλον εξαιτίας της ικανότητας συγχρονισμού της αναπνοής τους με τα μουσικά κομμάτια.

Όλα αυτά δείχνουν ενθαρρυντικά για τη χρήση της μουσικής σαν βοηθητικό μέσο σε καρδιακές ασθένειες αλλά και προσδίδουν μεγαλύτερη εγκυρότητα στη μουσικοθεραπεία σαν εναλλακτική μέθοδο ιατρικής.

Γίνεται λόγος ακόμα και για χρήση της μουσικής με σκοπό τη βελτίωση αθλητικών επιδόσεων. Εξάλλου δεν είναι η πρώτη φορά που αποδεικνύεται ότι η μουσική, σαν ένα είδος δόνησης, επιδρά τόσο στην ενεργητικότητα, την υγεία και την ανάπτυξη ανθρώπων, ζώων αλλά και των φυτών !

Στο επίκεντρο της αναζήτησης της θεωρητικής Φυσικής υπάρχει πάντα η δημιουργία και η δομή του Σύμπαντος. Η πλέον διάσημη θεωρία για την κατασκευή του είναι αυτή του "Big Bang" («Μεγάλη Έκρηξη»). Μια άλλη εναλλακτική θεωρία, αυτή των Υπερχορδών, παρουσιάζει το Σύμπαν μας (στην πιο δημοφιλή εκδοχή της) σαν ένα «κουβάρι» εννέα (9) διαστάσεων. Τώρα δύο αμερικανοί επιστήμονες έρχονται να συμπληρώσουν και να διευκρινίσουν ότι η «Δημιουργία» αρέσκεται να ξεδιπλώνει άλλοτε σε τρεις και άλλοτε σε επτά από τις διαστάσεις!

Πέρα από την θεωρητική τοποθέτηση για την κατασκευή του Σύμπαντος το μεγάλο ερώτημα για τους Φυσικούς είναι: γιατί εμείς αντιλαμβανόμαστε μόνο τρεις διαστάσεις αντί για 4, 6 ή 9; Έχει να κάνει με την αντιληπτική μας ικανότητα ως όντων ή με την ίδια την κατασκευή του Σύμπαντος;

Απάντηση στο ερώτημα αυτό επιχειρούν να δώσουν ο Andreas Karch και η Lisa Randall, καθηγητές Φυσικής στα πανεπιστήμια της Ουάσιγκτον και του Χάρβαρντ αντίστοιχα. Οι δυο τους πιστεύουν ότι καθώς το Σύμπαν άρχισε να ξετυλίγει τις αρχικά «κουλουριασμένες» και ανεκδήλωτες διαστάσεις του και παράλληλα «αραίωνε» (σύμφωνα με την λεγόμενη «Αρχή της χαλάρωσης», "relaxation principle"), δημιούργησε σχηματισμούς με 3 και 7 διαστάσεις, αποφεύγοντας «κατά προτίμηση» κάποιο άλλο πλήθος.

Οι δύο αμερικανοί συνεργάτες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό μετά την αποπεράτωση της επεξεργασίας μαθηματικών μοντέλων που χρησιμοποίησαν για να περιγράψουν τη θεωρία των Υπερχορδών. Τα μαθηματικά δείχνουν λοιπόν ότι το Σύμπαν μας εκδηλώθηκε αποκλειστικά είτε σε τρισδιάστατες είτε σε επταδιάστατες μορφές.

Ξεκινώντας από την υπόθεση ότι το Σύμπαν ακολούθησε έναν ομαλό σχηματισμό σχηματίζοντας μορφές που αποκαλούνται «μεμβράνες», κατέληξαν στο ότι καθώς οι μεμβράνες αυτές «ξεδιπλώνονταν» κατέληξαν σε σχηματισμούς 3 ή 7 διαστάσεων.

Επιπλέον οι Karch και Randall τονίζουν ότι αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε σαν Σύμπαν δεν είναι απαραίτητα «όλο το Σύμπαν» !!! Μέσα στο Σύμπαν θα μπορούσαν κάλλιστα να υπάρχουν και άλλες πραγματικότητες τριών ή επτά διαστάσεων τις οποίες θα ήταν αδύνατο να αντιληφθούμε.
Επίσης υποστηρίζουν ότι αν και το Σύμπαν μας είναι τρισδιάστατο ή επταδιάστατο, υπάρχουν άλλοι κόσμοι που είναι πιθανόν πέντε ή εννιά διαστάσεων. Απλά εμείς δεν ζούμε σε αυτούς !!!

Όλα λοιπόν στο Σύμπαν μας υπακούουν στους νόμους των τριών διαστάσεων. Δυνάμεις, όπως ο ηλεκτρομαγνητισμός λειτουργούν στον τρισδιάστατο αυτό κόσμο και μόνο σε αυτόν. Άλλες πάλι δυνάμεις, όπως η βαρύτητα, θα μπορούσαν να προεκτείνονται και πέρα των τριών διαστάσεων, αν και όπως βεβαιώνουν τα μαθηματικά μοντέλα που περιγράφουν τη θεωρία των Karch και Randall, αν η δύναμη της βαρύτητας λειτουργούσε σε επτά «μεμβράνες», θα ελαττώνονταν τόσο ραγδαία ώστε δεν θα μπορούσε να συντελέσει στη δημιουργία π.χ. ενός ηλιακού συστήματος όπως το δικό μας, καθώς οι τροχιές των πλανητών δεν θα μπορούσαν να έχουν σταθερότητα και θα κατέρρεαν !

Πάντως, άσχετα από το αν η θεωρία αυτή «στέκει», σίγουρα φέρνει συνειρμούς από το παρελθόν καθώς - σε διάφορους πολιτισμούς - οι αριθμοί 3 και 7 θεωρούνταν ιεροί (μαζί με άλλους) και βασικοί για τη δόμηση του κόσμου μας. Ας σκεφτούμε απλά ότι 3 είναι τα βασικά χρώματα στη φύση, αλλά αναλύονται σε 7 χρώματα της ίριδας! Και πολλά άλλα παραδείγματα που καθιστούν τους αριθμούς 3 και 7 «μαγικούς».

Όσο για την ίδια τη θεωρία των Karch and Randall, αρκεί να περιμένουμε λίγο ακόμα καθώς θα δημοσιευτεί μέσα στον Οκτώβριο σε έκδοση της «Αμερικανικής Εταιρίας Φυσικής».

Τελικά, η ύπαρξη και η εξέλιξη της ζωής είναι αποτέλεσμα "Ανώτερης Διάνοιας" ή μια απλή τυχαία φυσική διαδικασία όπως υποστηρίζουν η δαρβινιστές; Η επιστημονική αυτή κόντρα που εξελίσσεται τελευταία έχει προβληματίσει, καθώς οδηγεί στο πανάρχαιο ζήτημα της Δημιουργίας και της ύπαρξης του Θεού. Ας δούμε λοιπόν μια συνέντευξη του βιοχημικού Michael Behe, ενός υποστηρικτή της Ευφυούς Εξέλιξης για να κατανοήσουμε τις θέσεις αυτής της νέας επιστημονικής υπόθεσης.

Στην συνέντευξη που έδωσε ο Michael Behe στον John Sutherland, υποστήριξε ότι ακόμα και Δαρβίνος διαπίστωσε την ύπαρξη ενός σχεδιασμού στη βιολογία των όντων, υπαινισσόμενος έτσι ότι οι δαρβινιστές (δηλ. οι συνεχιστές της θεωρίας του Δαρβίνου), φρόντισαν να... εξαφανίσουν τα ίχνη αυτής της δαρβινικής ιδέας περί ύπαρξης ενός νοητικού σχεδίου στη Φύση.

Την εμφάνιση αυτής της διάνοιας που δίνει λειτουργικότητα σε καθετί μπορεί να τη δει κανείς παντού, π.χ. σε ένα χέρι τα μέρη του οποίου αποτελούν μια εναρμονισμένη ενότητα - κάθε μέρος έχει το ρόλο του και όλα τα μέρη μαζί συνθέτουν τη λειτουργία του χεριού.

Αυτή η «λειτουργικότητα βάση σχεδίου» εμφανίζεται συχνά στο επίπεδο του μικρόκοσμου το οποίο μελετάει ο Michael Behe σαν βιοχημικός που είναι. Έτσι λοιπόν υποστηρίζει ότι η ζωή δεν είναι μια απλή συνάθροιση μορίων, καθώς τα μόρια, σαν θεμελιώδεις μονάδες της ζωής δεν λειτουργούν σαν απομονωμένα στοιχεία αλλά συνθέτουν πολύπλοκους μοριακούς σχηματισμούς με συγκεκριμένη λειτουργικότητα. Με άλλα λόγια, αν δεν υπήρχε μια Ευφυής Σχεδίαση τα μόρια θα αποτελούσαν έναν απλό «σωρό ύλης», ενώ αντίθετα αυτά συνθέτουν λειτουργικές μονάδες που εξυπηρετούν τους σκοπούς της ζωής - «μοριακούς μηχανισμούς» όπως τους ονομάζει.

Έτσι η ζωή εμφανίζεται σαν ένα σύνολο «μοριακών μηχανών» σχεδιασμένων να εκπληρώνουν συγκεκριμένες εργασίες. Απλά ο... «μηχανικός» - δηλαδή ο νους που οδήγησε στη δημιουργία αυτών των μοριακών συνθέσεων - είναι άφαντος! Αυτή τη θεώρηση ο Behe τη συνοψίζει με τον όρο "irreducible complexity" (αμείωτη ή μη-απλοποιήσιμη πολυπλοκότητα).

Ενισχύοντας επιπλέον τη θέση του ο Behe επισημαίνει το γεγονός ότι, όχι μόνο κάθε κομμάτι της ζωής είναι πλασμένο με τρόπο ώστε να εξυπηρετεί έναν σκοπό στην βιοχημική αλυσίδα της ζωής, αλλά κάθε τέτοια λειτουργική οντότητα αποτελείται από μέρη αυστηρά προορισμένα για την επιμέρους λειτουργία τους. Έτσι κάθε επέμβαση της τύχης στη δημιουργία και την εξέλιξη της ζωής αποκλείεται.

Για την κατανόηση αυτής της θέσης, ο Behe δίνει το παράδειγμα μιας ποντικοπαγίδας που αποτελείται αυστηρά από τα μέρη που απαιτούνται για τη λειτουργία της και μόνο από αυτά. Αν ένα μέρος λείψει η ποντικοπαγίδα δεν λειτουργεί ενώ ο κατασκευαστής της δεν προσθέτει κανένα περιττό μέρος στην ποντικοπαγίδα. Αυτός είναι ο τρόπος που οργανώνεται και λειτουργεί η ζωή σε μοριακό και οργανικό επίπεδο!

Βέβαια ο Behe - απομακρύνοντας τις θέσεις του από θρησκευτικές αντιλήψεις - διευκρινίζει ότι δεν μπορεί να πάρει θέση για το αν αυτή η διάνοια, ο κατασκευαστής της ζωής στη Γη, είναι ο Θεός των διαφόρων θρησκειών ή κάποια εξωγήινη διάνοια - «αγγελική ή σατανική» όπως λέει.

Τέλος όπως παραδέχεται, η επίσημη επιστημονική κοινότητα κινείται ακόμα στη γραμμή των δαρβινιστών με αποτέλεσμα η θεωρία του Ευφυούς Σχεδιασμού να δέχεται την αμφισβήτηση.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι και η δαρβινική θεωρία έχει αποκτήσει πλέον σοβαρούς αμφισβητίες στους επιστημονικούς κύκλους. Αμφισβητίες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δηλώνουν ότι δεν είμαστε μόνοι μας στον κόσμο και ότι ο άνθρωπος και η διάνοιά του δεν είναι η κορυφή της «πυραμίδας της Φύσης».

Ένα νέο βιβλίο, με συγγραφέα τον Walter Cruttenden και με τίτλο "Lost Star of Myth and Time" παντρεύει την σύγχρονη αστρονομική θεωρία με μία αρχαία παράδοση. Ο Walter Cruttenden υποστηρίζει ότι ο Ήλιος ανήκει σε ένα σύστημα διπλού αστεριού και ότι ο άγνωστος "σύντροφος" του Ήλιου, μέσω της "μετάπτωσης των ισημεριών" προκαλεί τον περιοδικό κύκλο των Σκοτεινών και Χρυσών Εποχών των πολιτισμών.

Ερευνώντας, ο Walter Cruttenden, τα επιστημονικά, αστρονομικά, φιλοσοφικά και ιστορικά δεδομένα, στο "Binary Research Institute" συμπεραίνει ότι η κίνηση του ηλιακού συστήματος παίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην ανθρωπότητα.

Αντιτίθεται στην επίσημη θέση, ότι το φαινόμενο της μετάπτωσης των ισημεριών, που ήταν ένας σημαντικός δείκτης του χρόνου για τους αρχαίους, οφείλεται σε τοπική ταλάντωση του πλανήτη μας. Υποστηρίζει, αντίθετα, ότι αυτό το αστρονομικό φαινόμενο συμβαίνει διότι ο Ήλιος έχει ένα αστέρι-"σύντροφο" που μαζί του περιστρέφεται γύρω απο ένα κοινό κέντρο βαρύτητας, όπως συμβαίνει σε κάθε ένα από τα πολλά συστήματα "διπλών αστεριών".

Ο Cruttenden εξηγεί την επίδραση αυτή, πάνω στη Γη, με μια αναλογία:

"Όπως ακριβώς η περιστροφική κίνηση της Γης προκαλεί τον κύκλο της ημέρας και της νύχτας, και όπως ακριβώς η περιφορά της Γης γύρω από τον Ήλιο δημιουργεί τον κύκλο των εποχών, έτσι επίσης και αυτή η δυαδική επίδραση προκαλεί έναν κύκλο προηγμένων και μεσαιωνικών εποχών μέσα σε μεγάλες χρονικές περιόδους, που οφείλεται στην αυξημένη και μειωμένη ηλεκτρομαγνητική επίδραση που παράγεται από τον Ήλιο μας και από τα κοντινά αστέρια."

Ενώ τα στοιχεία για αυτή την θεωρία ειναι αμφιλεγόμενα, οι αστρονόμοι τώρα συμφωνούν ότι τα περισσότερα αστέρια είναι μέρη διπλών ή και πολλαπλών συστημάτων. Ο καθηγητής του "UC Berkeley" και ερευνητής στο "Lawrence Berkeley National Laboratory", Richard A. Muller, είναι ένας πρόσφατος υπστηρικτής της θεωρίας του διπλού συστήματος στο οποίο ανήκει ο Ήλιος μας. Θεωρεί ότι ο κύκλος αυτός κρατάει 26 χιλιάδες χρόνια, ενώ ο Cruttenden υποστηρίζει ότι διαρκεί 24 χιλιάδες χρόνια γιατί αυτό μπορεί να ειδωθεί στην "μετάπτωση των ισημεριών".

Αυτός ο μεγάλος χρονικός κύκλος αποκαλούνταν από τον Πλάτωνα, στα βιβλία του, "Μεγάλο Έτος" ("Μέγας Ενιαυτός"). Ο Πλάτωνας μιλάει για μία περίοδο 25.920 ετών (2160 * 12). Οι αρχαίοι Ινδοί αναφέρονται κι αυτοί σε έναν μεγάλο κύκλο με τέσσερις υπό-περιόδους, όπως και οι αρχαίοι Βαβυλώνιοι. Κοινή αντίληψη είχαν και αρκετοί αρχαίοι πολιτισμοί, γεγονός που αναφέρεται με λεπτομέρειες στο βιβλίο.

Το βιβλίο "Lost Star of Myth and Time" αναφέρεται και στα στοιχεία που παρουσιάζονται στο ντοκιμαντέρ "The Great Year", που αφηγείται ο πολυβραβευμένος ηθοποιός James Earl Jones.

Στοιχεία για το βιβλίο υπάρχουν στο site
http://www.loststarbook.com/
και για το ντοκιμαντέρ "The Great Year" στο site
http://www.thegreatyear.com/thegreatyear/whatisit.shtml

Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο να αναφέρονται «θαύματα» που σχετίζονται με εικόνες ή αγάλματα (στον κόσμο της Καθολικής Εκκλησίας). Αναπαραστάσεις του Χριστού, της Παναγίας ή αγίων δακρύζουν, αιμορραγούν ή ακόμα κινούνται. Βέβαια, η αυθεντικότητα αυτών των «θαυμάτων» ελέγχεται σε κάθε περίπτωση και ζητούνται πειστήρια. Σε μια περίπτωση όμως στην Ιταλία τα πειστήρια είναι προϊόν της σύγχρονης τεχνολογίας, καθώς κάποιοι ισχυρίζονται ότι κατέγραψαν με τα κινητά τους τηλέφωνα ένα άγαλμα της Παναγίας να... περπατάει!

Το συμβάν αυτό έρχεται από την ιταλική πόλη Acerra, κοντά στη Νάπολη, όπου ενορίτες της εκκλησίας του San Pietro αποφάσισαν να «συλλάβουν» το άγαλμα της Παναγίας να κινείται και το έκαναν με τις κάμερες των κινητών τους τηλεφώνων. Είχαν προηγηθεί καταγγελίες πιστών αλλά και της καθαρίστριας της εκκλησίας, ότι το άγαλμα... ήταν κάπως ανήσυχο!

Συγκεκριμένα υπήρξαν αναφορές ότι τα χέρια και τα πόδια του αγάλματος της Παναγίας κινούνταν. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, τα γόνατα του αγάλματος κινούνταν σαν να ήθελε το άγαλμα να περπατήσει, ενώ και ένας σταυρός εμφανίστηκε στο στήθος του αγάλματος.

Η κινητικότητα του αγάλματος καταγράφηκε μάλιστα από κάποιους ενορίτες στις κάμερες των κινητών τους και καθώς ο ιερέας του ναού δεν υπήρξε ποτέ αυτόπτης μάρτυρας του συμβάντος, αποφασίστηκε τα βίντεο των κινητών να σταλούν στον τοπικό επίσκοπο.

Ο πατήρ Giovanni Rinaldi, επίσκοπος της περιοχής, είναι πλέον ο υπεύθυνος για τον χειρισμό της υπόθεσης. Είναι δε πολύ επιφυλακτικός καθώς ανάλογες περιπτώσεις έχουν αποδειχτεί πλαστές και μάλλον θα μεταθέσει το πρόβλημα στο Βατικανό, που είναι ο μόνος αρμόδιος φορέας που θα αποφασίσει για την αυθεντικότητα του θαύματος. Ο ίδιος δηλώνει «διπλωματικά» - αλλά και πιο ρεαλιστικά - ότι «το πραγματικό θαύμα της Παναγίας είναι ότι μεταστρέφει τους ανθρώπους προς τον Θεό».

Αντίθετα ο δήμαρχος της Acerra, ο κ. Espedito Marletta, αν και δεν διακρίνεται για τις θρησκευτικές του τάσεις, αφήνει περισσότερα περιθώρια για την αυθεντικότητα του θαύματος (και των σχετικών βίντεο), ερμηνεύοντας την κίνηση του αγάλματος σαν κίνηση θλίψης και οδύνης της Παναγίας εξαιτίας των πρόσφατων τρομοκρατικών επιθέσεων (στο Λονδίνο αλλά και ανά τον κόσμο), αλλά και σαν έκκληση της Παναγίας για ειρήνη.

Ο δήμαρχος αναφέρει ανάλογο συμβάν είχε καταγραφεί το 1917 στην πόλη Fatima της Πορτογαλίας και το οποίο σχετίστηκε με τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους και την άνοδο του Κομμουνισμού.

Βέβαια δεν αποκλείεται τα κίνητρα του κ. δημάρχου να είναι κάπως... «τουριστικά», καθώς ακόμα και θαύματα που χαρακτηρίστηκαν απάτες, προσέλκυσαν σε ανάλογες περιπτώσεις πλήθος προσκυνητών.

Πάντως το Βατικανό οφείλει σε κάθε περίπτωση να ελέγχει την αυθεντικότητα των θαυμάτων. Σχετικά πρόσφατο είναι το παράδειγμα της «δακρύζουσας Παναγίας του Civitavecchia», αγάλματος που είχε μεταφερθεί από την Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το οποίο δάκρυζε με δάκρυα οπό αίμα. Το Βατικανό αρνήθηκε να αναγνωρίσει το συμβάν σαν θαύμα, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την αθρόα προσέλευση χιλιάδων προσκυνητών-τουριστών.

Από το 1830 το Βατικανό έχει αναγνωρίσει σαν αυθεντικά θαύματα 15 εμφανίσεις της Παναγίας αλλά μόλις ένα περιστατικό με άγαλμα που δακρύζει. Πρόκειται για ένα άγαλμα στις Συρακούσες της Σικελίας που δάκρυζε με αίμα το 1954.

Μπορεί όμως τώρα να αντισταθεί στα... πειστήρια των κινητών τηλεφώνων;

Η καταπολέμηση του πόνου υπήρξε εδώ και χιλιάδες χρόνια ένα πρόβλημα της Ιατρικής. Ο «πόλεμος» κατά του πόνου βασίζεται σήμερα σε χορήγηση κάποιων χημικών ουσιών (π.χ. μορφίνη, μεθαδόνη), αλλά - όπως αναγνωρίζει η σύγχρονη ιατρική - ο πόνος μπορεί να ανασταλεί από τον ίδιο τον ασθενή, με μια «εσωτερική» λειτουργία. Η λειτουργία αυτή προκαλεί την έκκριση συγκεκριμένων χημικών ουσιών από τον ίδιο τον οργανισμό, με έναν μηχανισμό που αποτελεί... «επιστημονικό γρίφο». Πρόκειται για το μυστηριώδες φαινόμενο "placebo" («πλασέμπο»).

Η εκδήλωση του φαινομένου placebo είναι γνωστή. Ο γρίφος έγκειται στο ΤΙ ΒΑΖΕΙ ΣΕ ΚΙΝΗΣΗ αυτό τον μηχανισμό έκκρισης ουσιών (γνωστές ως ενδορφίνες) που καταστέλλουν το αίσθημα του πόνου.

Για τη σύγχρονη Ιατρική το ανθρώπινο σώμα αποτελεί ένα χημικό εργαστήρι, όπου η παραγωγή και έκκριση ουσιών καθορίζει την υγεία μας - σωματική και ψυχική - ακόμα και τη συμπεριφορά μας. Αυτή η οπτική οδήγησε στην «έκρηξη» της φαρμακευτικής και στην χορήγηση φαρμακευτικών ουσιών για τη λύση κάθε προβλήματος υγείας.

Έτσι κάθε φαινόμενο - σωματικό ή ψυχολογικό - τείνει σήμερα να εξηγηθεί με μια σειρά χημικών αντιδράσεων, καθώς η βιοχημεία έχει προχωρήσει ακόμα και στα βάθη του εγκεφάλου, οδηγώντας σε μια αιτιοκρατική, μηχανιστική αντιμετώπιση του ανθρώπου, ο οποίος έχει φτάσει να θεωρείται το τέλειο «βιο-ρομπότ».

Αλλά κάπου εκεί αρχίζουν οι γρίφοι, καθώς ο ίδιος ο άνθρωπος παρεμβαίνει στην όλη διαδικασία. Έχει γίνει πλέον φανερό ότι σε πολλές περιπτώσεις «ΚΑΤΙ» μεταβάλλει την αναμενόμενη πορεία των χημικών διεργασιών ώστε να νικηθεί ο πόνος ή να θεραπευτούν ασθένειες... Οι χημικές διαδικασίες αναστέλλονται, και αντικαθίστανται από άλλες, προς όφελος του οργανισμού μας.

Το μυστήριο είναι η ρίζα αυτού του μηχανισμού που δεν προκαλείται από κάποια χημική ουσία αλλά από τον ίδιο τον άνθρωπο! Στις πολλές περιπτώσεις το «κουβάρι» δεν μοιάζει να έχει άκρη, καθώς η απώτερη αρχή αυτής της διαδικασίας φαίνεται να μην ανήκει στο φυσικό επίπεδο (δηλαδή στον κόσμο της ύλης) και έτσι το μηχανιστικό μοντέλο της ερμηνείας της ανθρώπινης φύσης φτάνει σε αδιέξοδο !

Το αδιέξοδο αυτό προκαλείται επειδή δεν μπορεί να βρεθεί ποιο είναι αυτό το «ΚΑΤΙ» που προκαλεί το φυσικό αυτό φαινόμενο. Εκεί η επιστήμη παραπέμπει στο «άλυτο κουβάρι» της ψυχής, χαρακτηρίζοντας το φαινόμενο «ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ». Μόνο που η ψυχή ως μη απτό αντικείμενο δεν είναι δυνατό να μελετηθεί από την επιστήμη. Το μόνο που μπορεί να μελετηθεί και να καταγραφεί είναι τα φαινόμενα που προκαλεί και τα οποία χαρακτηρίζουμε «ψυχολογικά». Φαινόμενα που παρόλο που έχουν άμεσο αντίκτυπο στις σωματικές μας λειτουργίες παρόλα αυτά η πηγή τους δε βρίσκεται σε κάποιο σημείο του σώματος (ειδικότερα στον εγκέφαλο ή σε κάποιο αδένα).

Έτσι το φαινόμενο "placebo" παραμένει ακόμα άλυτο μυστήριο! Τι κάνει τον εγκέφαλο ή κάποιον αδένα να εκκρίνει αυτές τις ουσίες που καταπολεμούν τον πόνο; Επιπλέον το μυστήριο γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο όταν φαίνεται να προκαλείται ο μηχανισμός ανάσχεσης του πόνου σε ανθρώπους στους οποίους δεν χορηγείται κάποια φαρμακευτική ουσία, αλλά ένα «δήθεν φάρμακο»! Κι όμως ο μηχανισμός ανάσχεσης μπαίνει σε λειτουργία, λες και πήραν κάποιο δυνατό αναλγητικό.

Πρόσφατα πειράματα στις Η.Π.Α. ασχολήθηκαν με τη μελέτη αυτού γρίφου. Τα πειράματα διεξήχθησαν από το τμήμα Υγείας του πανεπιστημίου του Michigan με επικεφαλής τον καθηγητή Jon-Kar ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «το φαινόμενο placebo είναι καθαρά ψυχολογικό και δε βασίζεται σε καμία φυσική λειτουργία».

Αλλά πως να μελετήσει κάποιος κάτι καθώς δεν μπορούμε ούτε να το αντιληφθούμε ούτε να το ανιχνεύσουμε με κάποιο μηχάνημα;

Μ' άλλα λόγια το κουβάρι του μυστηρίου δένει σε έναν άλυτο κόμπο: τα ψυχικά φαινόμενα υπάρχουν, εκδηλώνονται και άρα μπορούν να μελετηθούν αλλά η ίδια η ψυχή δεν υπάρχει (!!!) και συνεπώς είναι αδύνατο να τη μελετήσουμε. Η έδρα των ψυχικών λειτουργιών δεν φαίνεται να είναι καν στον εγκέφαλο (όπως υποστηρίζει το μηχανιστικό μοντέλο για τον άνθρωπο).

Για να ξαναγυρίσουμε στα πειράματα που διεξήγαγε ο καθηγητής Zubieta, τα αποτελέσματά τους δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στην τελευταία περιοδική έκδοση του "Journal of Neuroscience" και περιλάμβαναν την μελέτη της συμπεριφοράς απέναντι στον πόνο δεκατεσσάρων υγιών ανδρών. Ο πόνος τους προκλήθηκε με κάποια ενέσιμη ουσία και η συμπεριφορά τους καταγράφηκε τόσο με ερωτήσεις που σκόπευαν στη δικιά τους, υποκειμενική εκτίμηση του αισθήματος του πόνου όσο και με τη ανίχνευση της εγκεφαλικής δραστηριότητας με τη βοήθεια ειδικών ανιχνευτών (scanner).

Το εκπληκτικό είναι ότι η διαδικασία ανάσχεσης του πόνου άρχιζε μόλις ανακοινώνονταν στους «ασθενείς» ότι θα τους χορηγούνταν κάποια ουσία που θα απάλυνε τον πόνο τους και πριν ακόμα αυτή η - έτσι κι αλλιώς ψεύτικη - ουσία τους χορηγηθεί!

Τελικά 9 από τους 14 επέδειξαν υψηλή ανταπόκριση στην ουσία "placebo" ενώ οι υπόλοιποι 5 παρουσίασαν μικρότερη ανταπόκριση. Όλοι όμως επηρεάστηκαν από μια ουσία που δεν προκαλούσε από μόνη της την καταπολέμηση του πόνου και ακόμα περισσότερο με το ενδεχόμενο της χορήγησής της !

Τα πειράματα πρόκειται να συνεχιστούν με πραγματικούς ασθενείς καθώς και με γυναίκες για να υπάρξουν πιο ολοκληρωμένα πειραματικά δεδομένα.

Πειράματα που δείχνουν ότι η επιστήμη πρέπει να διευρύνει τα πεδία μελέτης της και να πάψει ακολουθώντας ένα στυγνό υλιστικό μοντέλο να θεωρεί «μεταφυσικό» ή «παραφυσικό» αυτό που η στενή αντίληψή μας, μας κάνει να θεωρούμε «φυσικό». Αυτή είναι όμως μια ανάγκη που μόνο κορυφαίοι πλέον επιστήμονες αγγίζουν, καθώς η επιστημονική μελέτη του 21ου αιώνα αγγίζει σιγά-σιγά τα «φυσικά της όρια».

Το «Mauna Kea», είναι η υψηλότερη κορυφή στον Ειρηνικό, με 4.205 μέτρα ύψος, σε ένα ανενεργό ηφαίστειο, στην Χαβάη, πολιτεία των ΗΠΑ. Σε αυτήν την κορυφή έχουν ξεκινήσει να τοποθετούν ένα από τα μεγαλύτερα τηλεσκόπια, οι αστρονόμοι του πανεπιστημίου της Χαβάης.

Αυτή η απόφαση, όμως, έχει προκαλέσει απρόσμενα προβλήματα. Ο λόγος είναι ότι για τους ιθαγενείς κατοίκους της Χαβάης, το Mauna Kea είναι ένας θρησκευτικός τόπος, το σπίτι των ανώτατων θεών τους και ο τόπος ταφής των προγόνων τους. Κατά συνέπεια, το σχέδιο των αστρονόμων θεωρείται από τους ιθαγενείς ως πράξη βεβήλωσης.

Η Keahola Pisciotta έρχεται στο Mauna Kea για να λατρέψει τους προγόνους τους. Αυτό το δροσερό απόγευμα, παρκάρει σε ένα μικρό δρόμο που οδηγεί στην κορυφή. Ο φίλος της, Paul Neves ηχεί μέσα από το κοχύλι για να ανακοινώσει την άφιξή της, και μετά ζητά την έγκριση από το πνεύμα του βουνού για να εισέλθει στον ιερό τόπο.

Μετά και οι δύο μαζεύουν πέτρες και χτίζουν ένα νέο βωμό για τους προγόνους τους, που πριν λίγο καιρό, κάποιοι κατέστρεψαν από απροσεξία.

«Όλες οι οικογένειες μας συνδέονται εδώ» λέει η Keahola Pisciotta. «Είναι ουσιαστικά ο τόπος όπου ξεκίνησαν όλοι κάτοικοι της Χαβάης. Σε αυτό το βουνό ο Wakea, ο πατέρας-ουρανός και η Papa η σύζυγός τους έδωσαν, σύμφωνα με τον μύθο, την ύπαρξη σε όλα τα νησιά της Χαβάης».

Το "Γραφείο Διαχείρισης του Mauna Kea", που ιδρύθηκε στο 2000, βοηθάει το πανεπιστήμιο της Χαβάης να διαχειριστεί το βουνό ως ένα επιστημονικό κέντρο. Ο διευθυντής του Bill Stormont υποστηρίζει ότι το Γραφείο αναζητά την ισορροπία μεταξύ των ενδιαφερόντων των αστρονόμων, των ιθαγενών και των περιβαλλοντολόγων. Παραδέχεται ότι μέχρι τώρα αυτή η ισορροπία είχε διαταραχτεί από τις δραστηριότητες της NASA αλλά πιστεύει ότι από εδώ και πέρα μπορεί να βρεθεί μια αρμονική λύση που να εξυπηρετεί όλα τα μέρη.

Η Keahola Pisciotta, είναι κι αυτή πρώην ερασιτέχνης αστρονόμος και σέβεται την αξία της αστρονομίας. Αλλά πιστεύει ότι το να αναζητούμε ζωή σε άλλους πλανήτες και από την άλλη να «βεβηλώνουμε» τους ιερούς τόπους στον δικό μας πλανήτη, δεν θα ήταν έργο μιας καλής επιστήμης. Η καλή επιστήμη, όπως υποστηρίζει η Keahola Pisciotta, θα επιδίωκε να διατηρήσει και να αναδείξει ακόμα και τις αρχαίες παραδόσεις που χάνονται στο χιλιόχρονο παρελθόν της ανθρωπότητας.

Ο Rolf Kudritzki, τέλος, είναι διευθυντής του τμήματος της Αστρονομίας στο πανεπιστήμιο της Χαβάης και είναι υπεύθυνος για τα αστρονομικά παρατηρητήρια του Mauna Kea. Υποστηρίζει ότι σε αυτό το βουνό μπορούν να συνυπάρξουν η επιστήμη και η κουλτούρα. Λέει: «Νομίζω ότι είναι περισσότερο θέμα σεβασμού και προθυμίας να υπάρχει ένας διάλογος και επίσης, ότι τελικά της αποδοχής της σκέψης ότι η επιστήμη δεν μπορεί να έχει το κάθε τι. Πρέπει να είμαστε περισσότερο προσεκτικοί στον τρόπο που ενεργούμε και αναπτύσσουμε τέτοια σχέδια στο μέλλον»
Η Kealoha Pisciotta, τώρα, προσεύχεται ότι θα έχει λόγο στον σχεδιασμό ενός μέλλοντος που θα προστατεύει το παρελθόν.

Ξεκίνησε σαν ένα ακόμα υπερφυσικό φαινόμενο για να καταλήξει σε μια πιο ευρεία μελέτη για την ίδια τη φύση της ζωής. Δύο αδελφές στη Ρωσία ισχυρίζονταν ότι μπορούσαν να δουν στο εσωτερικό του ανθρώπινου σώματος, ακόμα και να διαγνώσουν ασθένειες. Τελικά οι επιστήμονες έφτασαν να μελετούν φωτεινά και σκοτεινά σημεία στο χώρο και στο ανθρώπινο σώμα, σημεία «ζωής» και σημεία «θανάτου». Μελέτες που αγγίζουν το υπερφυσικό !

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ' την αρχή. Τον Απρίλη του 2005, η ρωσική εφημερίδα "Trud-7" δημοσίευσε μια αναφορά για ένα υπερφυσικό φαινόμενο (όχι και τόσο σπάνιο γεγονός στη Ρωσία). Δύο αδελφές από την πόλη Ιβάνοβο, είχαν την υπερφυσική ικανότητα να βλέπουν μέσα στο ανθρώπινο σώμα και να εντοπίζουν ασθενή όργανα! Βλέμμα-ακτινογραφία δηλαδή !!!

Επιστήμονες πάντα επιφυλακτικοί σε τέτοια ζητήματα, αποφάσισαν να ελέγξουν την σοβαρότητα αυτών των αναφορών και επέβαλαν σε πειράματα τη μία από τις δύο αδελφές, την Valentina Sapozhnikova. Η Valentina σπουδάστρια της Ιατρικής Ακαδημίας μπορούσε να δει όργανα του σώματος και να διαγνώσει με μια ματιά αν αυτά ήταν υγιή ή όχι. Την ικανότητα αυτή δεν εμπόδιζαν φυσικά εμπόδια, είτε από χαρτί, είτε από μέταλλο.

Το διαπεραστικό βλέμμα της Valentina της επέτρεπε να διαπερνά την ύλη και να διακρίνει φωτεινές ή σκοτεινές λάμψεις μέσα στο ανθρώπινο σώμα, ακόμα και κάποιους «γρόμπους». Από τις λάμψεις αυτές μπορούσε να διαγνώσει την κατάσταση της υγείας ενός ανθρώπου. Όμως υπήρχαν και εξαιρέσεις: Αν ένας άνθρωπος προσεύχονταν τότε ένα άλλο φως που αναδύονταν από αυτόν, στέκονταν εμπόδιο στο διαπεραστικό βλέμμα της και δεν μπορούσε να δει τις λάμψεις στο εσωτερικό του σώματος.

Κι έτσι τα πειράματα άρχισαν... Η Valentina βρέθηκε ξαφνικά σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και εκπλήσσοντας τους επιστήμονες είδε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι κάποια φωτεινά σημεία. Ήταν σημεία που είχε τοποθετηθεί νερό του οποίου η δομή είχε αλλαχθεί με μαγνητισμό. Προχωρώντας η Valentina εντόπισε ακόμα και τις συσκευές που είχαν μαγνητίσει το νερό.

Εκπλήσσοντας ακόμα περισσότερο τους επιστήμονες, η Valentina επέδειξε κάποια σημεία που έβλεπε σκοτεινούς γρόμπους. Όταν τοποθετήθηκε νερό στα σημεία αυτά, μετά από δύο μέρες η δομή του νερού είχε καταστραφεί. Το «μαύρο σημείο» της Valentina αποδεικνύονταν ένα σημείο «αποσύνθεσης» της ύλης.

Επιστρέφοντας στην... ιατρική χρήση του βλέμματος του υπερφυσικού κοριτσιού, η Valentina κατάφερε να διαγνώσει ασθένειες στους ίδιους τους επιστήμονες που μετείχαν στην ομάδα μελέτης, ακόμα και ασθένειες που δεν είχαν εκδηλωθεί ακόμα αλλά βρίσκονταν σε πρώιμο στάδιο!

Και ενώ η επιστήμη «σήκωνε τα χέρια ψηλά», η Valentina συνέχιζε τα υπερφυσικά της κατορθώματα. Διαπίστωσε ότι μπορούσε να βλέπει τις φωτεινές λάμψεις ή τα σκοτεινά σημεία ακόμα και σε φωτογραφίες και εντυπωσιάζοντας όλους δήλωσε ότι δεν είδε φωτεινές λάμψεις στη φωτογραφία ενός άνδρα, ο οποίος είχε πεθάνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα !

Όσο για το φαινόμενο της προσευχής, οι ερευνητές αναφέρουν μια ιστορία για κάποιους ορθόδοξους μοναχούς που φωτογραφήθηκαν πριν και μετά την προσευχή του γεύματός τους. Πριν την προσευχή οι φωτογραφίες έδειχναν κάποιες σκοτεινές κηλίδες γύρω από τους μοναχούς, ενώ μετά την προσευχή είχαν μετατραπεί σε φωτεινές λάμψεις.

Με όλα αυτά οι επιστήμη αγγίζει πλέον ένα φυσικό πεδίο έξω από τις γνώσεις της. Κανένα πεδίο της σύγχρονης Φυσικής δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα φωτεινά και σκοτεινά σημεία, δείγματα ζωτικότητας ή αποσύνθεσης της ύλης. Ίσως το φως αυτό αναφέρεται στην «αύρα» των μελετητών της μεταφυσικής ή ακόμα σε ένα ενεργειακό πεδίο που αναφέρεται ότι διαποτίζει το χώρο και όλους τους ζωντανούς οργανισμούς. Αλλά αυτό το πεδίο - με αόρατα για τα φυσικά μας μάτια φωτεινά και σκοτεινά - είναι απρόσιτο για τις σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους, αν και αποτελούσε γνώση και τομέα εμπειρίας για αρχαίους πολιτισμούς.

Ίσως όταν οι Κινέζοι μιλούσαν για την ενέργεια «Τσι» που διαποτίζει το σύμπαν και τον άνθρωπο να μπορούσαν να «δουν» το «φως» που βλέπει η Valentina ή ίσως το «αστρικό φως» που αναφέρουν οι «εραστές» της μεταφυσικής των τελευταίων αιώνων να είναι υπεύθυνο γι' αυτά τα ανεξήγητα φαινόμενα.

Το σίγουρο είναι ότι η επιστήμη του μέλλοντος έχει να μελετήσει και σε άλλα πεδία εκτός από αυτά που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας και τα μηχανήματά μας.

Το μυστήριο των "crop circles" (αγρογλυφικών) παραμένει άλυτο εδώ και καιρό. Οι περίεργοι αυτοί σχηματισμοί που εμφανίζονται σε αγρούς κυρίως της Β. Ευρώπης, έχοντας μια «μαθηματική» δομή και συμμετρία, έχουν αποδοθεί σε διάφορα φαινόμενα, ακόμα και σε εξωγήινη παρέμβαση ή σε νεράιδες (για το λόγο αυτό αποκαλούνται και νεραϊδόκυκλοι), χωρίς καμιά θεωρία για την προέλευσή τους να έχει επιβεβαιωθεί. Όμως πρόσφατα Ρώσοι ερευνητές, έχοντας διεξάγει πειράματα, έδωσαν κάποιες αρκετά λογικοφανείς εξηγήσεις για τους μυστηριώδεις αυτούς σχηματισμούς.

Σύμφωνα με τους ερευνητές αυτούς, οι «νεραϊδόκυκλοι» σχηματίζονται όταν οι βλαστοί των φυτών λυγίζουν σαν αποτέλεσμα εκπομπής μικροκυμάτων που προέρχονται από κεραυνούς ! Δύο ανεξάρτητοι ερευνητές, ο Stanislav Smirnov και ο Anatoly Arzyayev έφτασαν μέσα από πειράματα σε παραπλήσια συμπεράσματα.

Ο Stanislav Smirnov διεξήγαγε πειράματα, βάζοντας σε ένα φούρνο μικροκυμάτων βλαστούς δημητριακών μαζί με ένα ποτήρι νερό. Το αποτέλεσμα ήταν οι βλαστοί των φυτών να λυγίσουν με τρόπο όμοιο με αυτό των "crop circles". Ο Smirnov δεν μπορεί πάντως να εξηγήσει την πηγή των μικροκυμάτων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν το φαινόμενο αυτό στη φύση. Η άποψή του είναι ότι τα μικροκύματα έρχονται από το υπέδαφος, αλλά δεν έχει καταφέρει προς το παρόν να το αποδείξει.

Όμως οι διαπιστώσεις ενός άλλου ερευνητή, του Anatoly Arzyayev, θα μπορούσαν να συμπληρώσουν τη θεωρία του Smirnov. Ο Arzyayev, μέλος του Παν-Ρωσικού Ινστιτούτου Ηλεκτρικού Εξοπλισμού υποστηρίζει ότι οι εκπομπές μικροκυμάτων προέρχονται από κεραυνούς !

Για να στηρίξει τη θέση του, ο Arzyayev διηγείται μια παλιά ιστορία: πριν 50 χρόνια αυτός και δύο εργάτες δοκίμαζαν εξοπλισμό υψηλής τάσης, κάτω από τον οποίο είχαν τοποθετήσει έναν χλοοτάπητα. Ξαφνικά από ένα καλώδιο υψηλής τάσης που κρέμονταν σε ύψος 10 μέτρων προκλήθηκε μια ηλεκτρική εκκένωση και το αποτέλεσμα ήταν ότι στο γρασίδι που βρίσκονταν από κάτω σχηματίστηκαν επίπεδοι δεξιόστροφοι κύκλοι. Ο Arzyayev συνέχισε εκείνη την εποχή τα πειράματά του δημιουργώντας «νεραϊδόκυκλους» μέχρι και 5 μέτρα σε διάμετρο.

Αν όλα αυτά είναι αλήθεια, είναι πολύ πιθανό το μυστήριο να έχει λυθεί και οι «νεραϊδόκυκλοι» να είναι άλλο ένα φυσικό φαινόμενο, χωρίς αυτό να αποκλείει οι ομοιόμορφοι σχηματισμοί να είναι ένα «μήνυμα». Από πού όμως; Αν θέλετε, από τη φύση... ή από τον... ουρανό !

Καθώς η αρχαιολογική έρευνα προχωράει, αρχίζει να διαφαίνεται ότι η προϊστορική Ευρώπη ίσως να μην κατοικούνταν από πρωτόγονους ανθρώπους των σπηλαίων. Αν και κανένας μεγάλος πολιτισμός δεν έχει αποκαλυφθεί, φαίνεται ότι πριν από μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια, την Ευρώπη κατοίκησαν άνθρωποι από τους οποίους δεν έλειπε η καλλιτεχνική έκφραση, αλλά ούτε και η θρησκευτική συνείδηση.

Ήδη, εδώ και πολλά χρόνια η αινιγματική Αφροδίτη του Willendorf, ένα γυναικείο εδώλιο ηλικίας 30.000 ετών, παρέπεμπε στη λατρεία μιας γυναικείας θεότητας σε σχέση με τη γονιμότητα (ίσως μια Θεά-Μητέρα). Πρόσφατα, άλλα ευρήματα, μας δείχνουν και στοιχεία φαλλικής λατρείας.

Οι αρχαιολόγοι βρέθηκαν για πρώτη φορά μπροστά σε ένα λίθινο φαλλικό σύμβολο στην περιοχή Schwabische Alb της Γερμανίας. Η ηλικία του ευρήματος ανέρχεται στα 28.000 χρόνια, δηλ. στην Παλαιολιθική εποχή, από την οποία δεν είχαμε μέχρι τώρα και πολλά δείγματα πολιτισμού - ειδικά στην Ευρώπη.

Οι ειδικοί αρχαιολόγοι από το πανεπιστήμιο του Tuebingen της Γερμανίας, που εξέτασαν το νέο αυτό εύρημα υποστηρίζουν ότι - λόγω του σχήματός του - χρησιμοποιούνταν τόσο σαν όπλο όσο και σαν σύμβολο ανδρισμού και ανδρικής γονιμότητας, δίνοντάς του έτσι και μια χροιά λατρείας φυσικού τύπου.

Κατά καιρούς η αρχαιολογική έρευνα στη Γερμανία έχει αποκαλύψει κι άλλα αντικείμενα από εκείνη την εποχή στα οποία υπήρχαν εμφανή σημάδια κατεργασίας από ανθρώπινο χέρι. Επιπλέον, εντύπωση έκανε στους ειδικούς η επιμονή των ανθρώπων αυτών να δίνουν επίμηκες σχήμα σε πολλά αντικείμενα που είχαν επεξεργαστεί.

Ο συγκεκριμένος πέτρινος φαλλός έχει διακοσμηθεί με μια σειρά από γραμμές στα πλάγια και στην κορυφή και οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι αυτές ο διάκοσμος έγινε με χρήση κάποιου, πέτρινου επίσης, εργαλείου, πριν από 28.000 χρόνια.

Η σημασία του ευρήματος είναι σίγουρα μεγάλη, καθώς είναι το πρώτο εύρημα που παραπέμπει σε αρσενικούς συμβολισμούς, ενώ ήδη υπήρχαν εδώλια της Παλαιολιθικής εποχής με γυναικεία χαρακτηριστικά και σύμβολα (όπως η Αφροδίτη του Willendorf).

Παρόμοια ευρήματα έχουν αποκαλυφθεί τα τελευταία χρόνια: ένας φαλλός 19,2 εκατοστών που αποτελούνταν από 14 κομμάτια ο οποίος χρονολογήθηκε στην εποχή των πάγων, καθώς και ένα εδώλιο από ελεφαντόδοντο με αναπαράσταση ενός ανθρώπου-λιονταριού που βρέθηκε στην περιοχή Schelklingen της Γερμανίας.

Τα ευρήματα αυτά αναγκάζουν τώρα τους ερευνητές να δουν με άλλο μάτι την παλαιολιθική Ευρώπη, καθώς και την αντίληψη των κατοίκων της για τον συμβολισμό και τη σεξουαλικότητα, στοιχεία που υποδεικνύουν ένα αξιόλογο πολιτισμικό επίπεδο.

Δύο χιλιάδες χρόνια πριν, στα εδάφη της Αιγύπτου, δύο θλιμμένοι γονείς, ετοίμασαν το άψυχο σώμα από το μικρό τους κοριτσάκι, έτσι ώστε να παραμείνει στην αιωνιότητα, διότι όπως πίστευαν όλοι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, κάποια στιγμή θα επέστρεφε στην ζωή. Αυτή η τεχνική ονομάζεται σήμερα μουμιοποίηση.
Σήμερα, στο Silicon Valley, μια ομάδα διάσημων ειδικών απέδειξαν ότι οι γονείς του παιδιού είχαν δίκιο - αν και η υψηλής τεχνολογικής ανάλυσης εικονογραφική «ανάσταση» μάλλον δεν ήταν αυτό που είχαν οι γονείς της κατά νου.
Σε μια συνέντευξη τύπου στα γραφεία της εταιρίας Silicon Graphics (SGI), ερευνητές παρουσίασαν για πρώτη φορά τρισδιάστατα μοντέλα μούμιας, χωρίς να την καταστρέψουν συνθέτοντας 60.000 δισδιάστατες φωτογραφίες με τις οποίες σκάναραν την μούμια.
Το αποτέλεσμα είναι ότι αυτή η ποιοτική οπτικοποίηση που έγινε για πρώτη φορά με τόσο υψηλή ανάλυση, βοήθησε τους επιστήμονες στους διάφορους τομείς του Stanford University School of Medicine και του -NASA National Biocomputation Center, να καταλήξουν σε συμπεράσματα σχετικά με το πώς έζησε και το πώς πέθανε το μικρό κορίτσι.
Η Sherit - αυτό ήταν το όνομα του κοριτσιού - ήταν ένα κορίτσι, περίπου 5 ετών όταν πέθανε. Τα υπολείμματά της δείχνουν ότι δεν τραυματίστηκε αλλά ότι πέθανε μάλλον από κάποια συνηθισμένη αρρώστια της εποχής της (στην πραγματικότητα τα μισά παιδιά στην αρχαία Αίγυπτο πέθαιναν πριν φτάσουν το πέμπτο έτος της ηλικίας τους). Επίσης τα στοιχεία μουμιοποίησης δείχνουν ότι οι γονείς της ήταν εύποροι.
Η σύγχρονη τεχνολογία, όπως βλέπουμε, μας επιτρέπει, ολοένα και περισσότερο, να μπορούμε να διεισδύσουμε στα μυστικά της αρχαιότητας και να ζωντανεύουμε εποχές που είναι τόσο μακριά από εμάς, κάνοντάς μας έτσι να νιώθουμε πιο οικείοι και πιο ανθρώπινοι με τους προγόνους μας.

Μια ομάδα ψυχολόγων στην Αμερική κατάφερε να δημιουργήσει σε μια ομάδα εθελοντών την δυσαρέσκεια για ορισμένες γευστικές αλλά και παχυντικές τροφές, μέσω διαδικασιών «πλύσης εγκεφάλου».

Η πλύση εγκεφάλου επιτεύχθηκε με το να πείθουν, χειραγωγώντας, τους εθελοντές ότι στην παιδική τους ηλικία είχαν αρρωστήσει από τέτοιες τροφές.

Με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν να τους δημιουργήσουν απώθηση για τροφές όπως φράουλες με κρέμα σαντιγί, πίκλες και βρασμένα αυγά.
Κι ακόμα περισσότερο κατάφεραν με την ίδια πανούργα τακτική να πείσουν τους εθελοντές ότι στην παιδική τους ηλικία είχαν ευχάριστες αναμνήσεις από υγιείς αλλά όχι τόσο δημοφιλές τροφές, όπως τα σπαράγγια.

Η Elizabeth Loftus, διακεκριμένη καθηγήτρια ψυχολογίας και εγκληματολογίας, που ήταν επικεφαλής της έρευνας, υποστηρίζει ότι εάν αυτή η τεχνική τελειοποιηθεί θα μπορούσε να εφαρμοστεί για να οδηγήσει τους ανθρώπους να τρέφονται καλύτερα και υγιεινότερα.

Στην περίπτωση του γλυκού φράουλες με σαντιγί, ζητήθηκε σε μια ομάδα από εθελοντές να συμπληρώσουν κάποιες φόρμες σχετικά με τις γευστικές τους εμπειρίες και προτιμήσεις. Μετά, ένας υπολογιστής έβγαζε μια «ψευδή» ανάλυση που παρουσίαζε ότι κάποιες περιπτώσεις ασθένειας στη παιδική ηλικία των εθελοντών, οφειλόταν στο ότι έτρωγαν φράουλες με σαντιγί. Σχεδόν 20% από αυτούς αργότερα συμφωνούσαν ότι όντως αυτό το γλυκό τους έκανε πραγματικά άρρωστους και αποφάσισαν να το αποφύγουν στο μέλλον.

Σύμφωνα όμως με τον Stephen Behnke, ψυχολόγο της Αμερικανικής Ένωσης Ψυχολόγων, αυτή η τακτική εγείρει βασικά ηθικά ζητήματα. Πόσο ηθικό είναι να χειραγωγούμε τους ανθρώπους ακόμα κι εάν το κίνητρο είναι καλό; Αγιάζει ο σκοπός τα μέσα;

Αυτοί που συμφωνούν όμως με αυτήν την τακτική, ανταπαντούν, ότι αυτό είναι τόσο ηθικό όσο ηθικό είναι και το ψέμα που λέμε στα παιδιά ότι υπάρχει Άγιος Βασίλης.

Μέχρι να βρεθεί λύση σε αυτό το τόσο σημαντικό ηθικό ζήτημα που σίγουρα θα το συναντήσουμε ξανά και ξανά στο μέλλον, οι επιστήμονες έχουν ένα ακόμα σημαντικότερο πρόβλημα. Πώς θα ξεπεράσουν την μέχρι τώρα αποτυχία τους να μας πείσουν, με την ίδια μέθοδο, ότι τα μπισκοτάκια με σοκολάτα μας αρρωσταίνουν !!!