- Μύθοι της αρχαίας Ελλάδας (ΣΠΟΝΔΥΛΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Ο Σίσυφος ήταν βασιλιάς της Κορίνθου και παππούς του ήρωα Βελλεροφόντη (ο μύθος του οποίου έχει ήδη παρατεθεί).
Ο Σίσυφος λοιπόν δεν έχει σπουδαία ή ηρωϊκά κατορθώματα για να τον θυμίζουν, κατάφερε όμως να μείνει γνωστός ακόμα και σήμερα για την πονηριά του.
Η πονηριά του δε ήταν τόσο μεγάλη που κατάφερε να εξαπατήσει αρκετούς θεούς, όπως τον Δία, τον Πλούτωνα και τον Θάνατο.
Ο βασιλιάς της Κορίνθου λοιπόν κατάφερε αυτό που δεν κατάφερε ποτέ κανένας και για αυτό το λόγο τιμωρήθηκε σκληρά.
Άλλαξε την τάξη και την φυσική ροή των πραγμάτων έστω και παροδικά.

Όταν ο Δίας απήγαγε την Αίγινα, ο πατέρας της Ασωπός την έψαχνε παντού.
Κανείς δεν τολμούσε όμως να του πεί οτι η κόρη του έγινε ερωμένη του Δία, από φόβο για την οργή του βασιλιά των Θεών που θα έπεφτε πάνω του.
Όταν ο Ασωπός ρώτησε τον Σίσυφο, λέγοντας του μάλιστα οτι ως αντάλλαγμα θα του έδινε μια αστείρευτη πηγή, εκείνος χωρίς να διστάσει του αποκάλυψε όλη την αλήθεια.
Ο Δίας λοιπόν για να τον τιμωρήσει αποφάσισε τον θάνατο του.
Ο Σίσυφος όμως ήταν τόσο έξυπνος που κατόρθωσε να γλυτώσει από τον Θεό του Κάτω Κόσμου, πράγμα ανήκουστο για έναν θνητό.
Όταν λοιπόν ο Θάνατος ήρθε για να τον πάρει, ο βασιλιάς τον έδεσε τόσο σφιχτά που εκείνος δε μπορούσε να κουνηθεί.
Έτσι ο Σίσυφος συνέχισε να ζεί ευτυχισμένος με τη γυναίκα του.
Αυτή του η πράξη όμως είχε τεράστιες επιπτώσεις για όλο τον κόσμο μιάς και κανένας δε μπορούσε να πεθάνει.
Ανήσυχος κι εξοργισμένος ο Πλούτωνας ενημέρωσε τον αδερφό του, Δία, για αυτό το γεγονός, ζητώντας του να κάνει κάτι για να αλλάξει αυτή η κατάσταση.
Ο άρχοντας των Θεών θύμωσε τόσο πολύ με το θράσος του Σίσυφου που έστειλε τον γιό του, Άρη, για να ελευθερώσει τον Θάνατο και να τον στείλει μαζί του στον Κάτω Κόσμο.
Πρίν πάει στον Κάτω Κόσμο ο Σίσυφος πρόλαβε και μήνυσε στη γυναίκα του να μην του προσφέρει καμία νεκρική τιμή.
Όσο περνούσε ο καιρός που ο Σίσυφος βρισκόταν στον Άδη, ο Πλούτωνας περίμενε να του αποδοθούν οι νεκρικές τιμές, όπως γινόταν για την ψυχή κάθε νεκρού από τους κοντινούς συγγενείς του.
Ο Σίσυφος τάχα θυμωμένος με τη γυναίκα του, παρακάλεσε τον Πλούτωνα να τον αφήσει να ανέβει για λίγο στον κόσμο των ζωντανών για να της το υπενθυμίσει.
Πράγμα το οποίο έγινε...
Ο Σίσυφος πήγε ξανά κοντά στη γυναίκα του, όχι όμως για να της θυμίσει να του αποδώσει τις νεκρικές τιμές (εξάλλου ο ίδιος της είχε αποτρέψει από το να το κάνει αυτό) αλλά για να συνεχίσει την ζωή του.
Συνέχισε λοιπόν να είναι δίπλα της, να βρίσκεται στον θρόνο του, καμαρώνοντας μάλιστα οτι αυτός ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που κατάφερε να εξαπατήσει τους ίδιους τους Θεούς και να νικήσει τον θάνατο.

Ο Δίας, όσο κι αν θύμωσε με την συμπεριφορά του Σίσυφου συγκράτησε την οργή του και τον άφησε να ζήσει για αρκετά χρόνια ακόμα.
Όταν όμως εκείνος πέθανε στα βαθιά του γεράματα κι οδηγήθηκε για δεύτερη πλέον φορά στον Άδη, είχε να αντιμετωπίσει τους 3 Κριτές του Κάτω Κόσμου, το Ραδάμανθυ, τον Αιακό και το Μίνωα.
Οι 3 Κριτές του επέβαλλαν μια σκληρή και συνάμα αιώνια ταλαιπωρία, καθώς αυτή δεν θα τελείωνε ποτέ.
Από τότε ο Σίσυφος προσπαθεί να ανεβάσει μια πολύ μεγάλη και βαριά πέτρα σε ένα πολύ ψηλό σημείο, σπρώχνοντας την με το ίδιο του το σώμα.
Ποτέ όμως δεν κατορθώνει να φτάσει στον προορισμό του καθώς αυτή η πέτρα λίγο πρίν φτάσει στην κορυφή γλυστράει κι ο Σίσυφος πρέπει να τη μεταφέρει ξανά από την αρχή...

Η Νιόβη ήταν η κόρη του Τάνταλου (θα αναφερθούμε εκτενέστερα στον Τάνταλο σύντομα) και σύζυγος του Αμφίονα, βασιλιά της Θήβας, με τον οποίον είχε αποκτήσει 7 γιούς και 7 κόρες.
Η Νιόβη ζούσε ευτυχισμένη με την οικογένεια της κι ήταν πραγματικά περήφανη για όσα κατάφερε να αποκτήσει.
Η βασίλισσα της Θήβας όμως με τον καιρό δεν γινόταν μόνο όλο και πιο περήφανη αλλά άρχισε να γίνεται κι αλαζονική.
Όταν ήρθε ο καιρός να αποδώσουν όλες οι γυναίκες της Θήβας τιμές στην θεά Λητώ, μητέρα του Απόλλωνα και της Άρτεμης από τον Δία, ήταν η μοναδική που δεν τίμησε την θεά και την αγνόησε.
Και σα να μην έφτανε αυτό, καυχήθηκε δυνατά οτι δεν έχει λόγο να τιμήσει τη Λητώ, θεωρώντας την θεά κατώτερη της επειδή απέκτησε μόνο 2 παιδιά, εν συγκρίσει με εκείνην που είχε 14.
Μάταια οι υπόλοιπες γυναίκες προσπαθούσαν να τη μεταπείσουν, λέγοντας της οτι εκείνη σαν θνητή δε μπορούσε να συγκριθεί με μια θεά, πράξη η οποία ήταν ύβρις.
Όταν η Λητώ άκουσε τα περήφανα λόγια της Νιόβης θύμωσε τόσο πολύ που ζήτησε από τα παιδιά της να υπερασπιστούν την τιμή της και να τιμωρήσουν παραδειγματικά τη Νιόβη.
Κάτι το οποίο έγινε με τον χειρότερο τρόπο...

Μέσα στις επόμενες μέρες οι γιοί του Αμφίονα και της Νιόβης συμμετείχαν σε κάποια αγωνίσματα μαζί με τους υπόλοιπους έφηβους της Θήβας.
Ο Απόλλωνας που παραμόνευε κρυμμένος κοντά στο μέρος των αγωνισμάτων πήρε το τόξο του κι άρχισε να σκοτώνει τους γιούς της βασίλισσας της Θήβας τον έναν μετά τον άλλον, μέχρι που κι ο τελευταίος έπεσε νεκρός.
Όταν οι Θηβαίοι πήγαν στον άμοιρο Αμφίονα τα πτώματα των γιών του, εκείνος ένιωσε τόση θλίψη και τέτοιο αβάσταχτο πόνο που αυτοκτόνησε.
Μαθαίνοντας τα θλιβερά αυτά νέα, όλη η Θήβα βυθίστηκε στο πένθος και την θλίψη.
Η μόνη που δεν θρήνησε αλλά έμεινε ψύχραιμη ήταν η Νιόβη που ακόμα περηφανευόταν για τις κόρες της.
Όταν οι 7 κοπέλες θρηνούσαν πάνω από τα πτώματα του πατέρα και των αδερφών τους, ήταν η σειρά της Άρτεμης να εκδικηθεί τη Νιόβη για να αποκαταστήσει την τιμή της μητέρας της.
Με 6 βέλη έριξε νεκρές τις 6 από τις 7 κόρες της Νιόβης κι ετοιμαζόταν να σκοτώσει και τη μικρότερη, την Χλωρίδα.
Και τότε η βασίλισσα που κάποτε ήταν περήφανη κι αλαζονική τσάκισε κι άρχισε να σπαράζει, ικετεύοντας της θεά Λητώ να τη λυπηθεί και να την συγχωρήσει για την αλαζονική συμπεριφορά της.
Παρακαλούσε να πεθάνει η ίδια παρά το μικρό της παιδί.
Κάθε άνθρωπος που θα άκουγε τον θρήνο της Νιόβης θα την συμπονούσε και θα τη λυπόταν ακόμα κι αν είχε διαπράξει μεγάλο έγκλημα.
Όχι όμως κι η Λητώ...

Όταν η Άρτεμη σκότωσε και την Χλωρίδα η Νιόβη ένιωσε τέτοιο ανείπωτο πόνο που έγινε ακόμα μεγαλύτερος όταν οι θεοί διέταξαν να μείνουν άθαφτα τα παιδιά της.
Και τότε η βασίλισσα της Θήβας πέτρωσε και δε μπορούσε πλέον να νιώσει πόνο.
Έγινε ένα πέτρινο ομοίωμα από τα μάτια του οποίου έτρεχαν δάκρυα.
Οι θεοί, μετανιωμένοι για την σκληρότητα που επέδειξαν, μετέφεραν τη Νιόβη στην Σίπυλο κι έθαψαν οι ίδιοι τα παιδιά της.

Ο Ορφέας ήταν γιός του Οίαγρου, βασιλιά της Θράκης, άλλοι όμως τον αποκαλούσαν και γιό του ίδιου του Απόλλωνα.
Ο Ορφέας ήταν από τους πιο φημισμένους, αν όχι ο πιο φημισμένος, κι η λατρεία του για τη μουσική ήταν τεράστια.
Όταν έπιανε τη λύρα του κι έπαιζε τους σκοπούς του, μάγευε τους πάντες κι εξαιτίας αυτής του της δεξιοτεχνίας τον θεωρούσαν γιό του Απόλλωνα.
Οι μουσικές του ικανότητες ήταν τόσο μεγάλες που λέγεται πως όταν συμμετείχε στην Αργοναυτική εκστρατεία, την στιγμή που η Αργώ περνούσε από το νησί των Σειρήνων εκείνος έπαιζε με τη λύρα του ώστε κανείς σύντροφος του να μην ακούσει το τραγούδι των Σειρήνων και πάει κοντά τους για να βρεί σίγουρο θάνατο.
Ο Ορφέας στην προσωπική του ζωή ήταν πολύ άτυχος κι η ζωή του στιγματίστηκε από τον θάνατο της μοναδικής αγαπημένης του.

Ερωτεύτηκε παράφορα την όμορφη Ευρυδίκη και σύντομα την παντρεύτηκε.
Οι δυο τους περνούσαν τον καιρό τους αγαπημένοι κι ευτυχισμένοι ενώ συνήθιζαν να κάνουν περιπάτους στην φύση.
Μια μέρα που ο Ορφέας έπαιζε με τη λύρα του κι η Ευρυδίκη χόρευε ανέμελη, ένα φίδι την δάγκωσε στο πόδι και σύντομα η κοπέλα πέθανε.
Αυτό οδήγησε τον άτυχο μουσικό στην απέραντη θλίψη και την απόλυτη δυστυχία αφού δε μπορούσε να φανταστεί την ζωή του χωρίς την πολυαγαπημένη του σύζυγο.
Για αυτό το λόγο αποφάσισε να κατέβει στον Κάτω Κόσμο, για να ζητήσει από τον Πλούτωνα να της δώσει πίσω την ζωή της.
Κι άλλοι ήρωες της αρχαιότητες (Θησέας, Πειρίθους, Ηρακλής) τόλμησαν να πάνε ζωντανοί στο βασίλειο των νεκρών, όμως ο λόγος που οδήγησε τον Ορφέα σε αυτό ήταν η αγάπη του και μόνο.

Όταν έφτασε στην Στύγα, τη λίμνη του Άδη, ζήτησε από τον Χάροντα να τον περάσει απέναντι με την βάρκα του.
Όταν εκείνος αρνήθηκε, ο Ορφέας έπαιξε τόσο μελωδικά κι όμορφα με τη λύρα του, που ο θεός του θανάτου μαγεμένος τον πέρασε απέναντι.
Με τον ίδιο τρόπο κατάφερε να ηρεμήσει τον τρομερό Κέρβερο, το τεράστιο κι άγριο σκυλί που δεν άφηνε κανένα ζωντανό να μπεί από τις πύλες και καμία ψυχή να βγεί.
Όταν ο Ορφέας παρουσιάστηκε μπροστά στον Πλούτωνα και την Περσεφόνη ζήτησε από τον θεό να δώσει πάλι στην γυναίκα του την ζωή και να την αφήσει να πάει μαζί του στον κόσμο των ζωντανών.
Ο Πλούτωνας αρχικά αρνήθηκε, όταν όμως άκουσε κι εκείνος τη μουσική του λυράρη συγκινήθηκε και δέχτηκε να πραγματοποιήσει την επιθυμία του υπό έναν όρο.
Του ζήτησε για όση ώρα διαρκούσε η ανάβαση τους να προχωράει μπροστά από την Ευρυδίκη και να μην γυρίσει να την κοιτάξει παρά μόνο όταν αντικρύσουν το φώς του ηλίου.
Στην ανάβαση τους πρός τον πάνω κόσμο τους οδηγούσε ο Ερμής ο οποίος προπορευόταν.
Όση ώρα ανέβαιναν προς τον κόσμο των ζωντανών ο Ορφέας πραγματικά δεν γύριζε το κεφάλι του για να κοιτάξει αν η αγαπημένη του τους ακολουθούσε.
Σύντομα όμως άρχισε να αναρωτιέται μήπως ο Πλούτωνας τον είχε εξαπατήσει ή μήπως ο Κέρβερος δεν είχε αφήσει την Ευρυδίκη να βγεί από τις πύλες του Άδη.
Την αγωνία του επιτάχυνε κι η έλλειψη του παραμικρού ήχου από την αγαπημένη του καθώς δεν άκουγε τίποτα.
Σύντομα είδαν το άνοιγμα πρός το πάνω κόσμο, το οποίο φώτιζε ο ήλιος.
Λίγα βήματα ακόμα απέμεναν όμως ο Ορφέας δε μπορούσε να τιθασεύσει την αγωνία του.
Και λίγο πρίν βγούν στο φώς του ηλίου γύρισε για να δεί την Ευρυδίκη....
Η Ευρυδίκη όντως τους ακολουθούσε όμως χάθηκε επιστρέφοντας στον κάτω κόσμο.
Ο Ορφέας μάταια προσπάθησε να πείσει τον Πλούτωνα να του δώσει άλλη μια ευκαιρία.
Συντετριμμένος και θεωρώντας τον εαυτό του υπαίτιο για τον χαμό της συζύγου του, γύρισε στον πάνω κόσμο περιπλανώμενος σε πολλά μέρη.
Δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ και δεν ξεπέρασε τον θάνατο της γυναίκας του.
Απομονώθηκε από τους ανθρώπους κι ήταν διαρκώς θλιμμένος.
Η μόνη του παρηγοριά ήταν η λύρα του που πάντοτε έβγαζε μαγευτικούς αλλά συνάμα μελαγχολικούς πλέον ήχους.

Ο άτυχος Ορφέας βρήκε τραγικό θάνατο στην Θράκη από τις μεθυσμένες Μαινάδες όταν αρνήθηκε να παρευρεθεί στο γλέντι τους και να παίξει μουσική για εκείνες.
Αν και πέθανε τόσο άδοξα, η ψυχή του λυτρώθηκε καθώς μπορούσε επιτέλους να βρίσκεται δίπλα στην γυναίκα που αγάπησε και να είναι για πάντα μαζί της.

Μιάς κι έχει ήδη παρατεθεί ο μύθος για τον Σίσυφο, καλό θα ήταν να παρατεθεί κι ο μύθος για τον Τάνταλο, έναν άνθρωπο που μετά τον θάνατο του αποφασίστηκε να υπομένει αιώνια μαρτύρια στον Τάρταρο...

Ο Τάνταλος ήταν ο γιός του ίδιου του Δία και βασιλιάς της Σίπυλου ενώ άλλοι αναφέρουν οτι βασίλευσε στην Κόρινθο.
Ο γιός του βασιλιά των θεών ήταν ένας βασιλιάς πολύ πλούσιος που είχε τα πάντα στην ζωή του.
Είχε αποκτήσει και 2 παιδιά, τον Πέλοπα και τη Νιόβη.
Επιπλέον, ο Τάνταλος είχε την εύνοια αλλά και την συμπάθεια των θεών του Ολύμπου.
Πολλές φορές τους καλούσε στο παλάτι του για να φάνε όλοι μαζί ή πήγαινε εκείνος στον Όλυμπο.
Η συμπάθεια των θεών απέναντι του ήταν τόσο μεγάλη που ο Τάνταλος συμμετείχε και στα συμβούλια τους και στις μεγάλες αποφάσεις, κάτι απου αποτελούσε υπέρτατη τιμή για έναν θνητό.
Με τον καιρό όμως ο γιός του Δία άρχισε να γίνεται αλαζόνας κι αντί να εκτιμήσει την εύνοια που του είχαν οι θεοί, την καταχράστηκε.
Άρχισε να κλέβει νέκταρ κι αμβροσία για να τα δίνει ως τροφή στους φίλους του.
Αυτό εξόργισε τον Δία ο οποίος παρόλα αυτά τον συγχώρεσε.
Άλλοτε πάλι μετέφερε στους υπόλοιπους θνητούς τις συζητήσεις που γίνονταν στα συμβούλια των θεών.
Η αλαζονία του όμως τον οδήγησε σε ένα ακόμα αποτρόπαιο και φρικτό έγκλημα...
Θέλοντας να δεί εάν μπορεί να ξεγελάσει τους θεούς του Ολύμπου αλλά και να τους εξευτελίσει ταυτόχρονα σκότωσε τον γιό του, Πέλοπα, τον κομμάτιασε και τον μαγείρεψε.
Ύστερα κάλεσε τους θεούς για να τους κάνει το γεύμα, προσφέροντας τους τον ίδιο τον γιό του.
Οι θεοί γρήγορα αντελήφθησαν την τρομερή ανομία του Τάνταλου κι ο οργή του Δία ήταν τόσο μεγάλη που ξεπέρασε την αγάπη που του είχε.
Με ένα κεραυνό ο Τάνταλος βρέθηκε νεκρός από τη μια στιγμή στην άλλη και πήγε στον Κάτω Κόσμο.

Ο Δίας λυπήθηκε για το φριχτό τέλος που υπέμεινε ο εγγονός του και για αυτό αποφάσισε να τον επαναφέρει στην ζωή.
Πρόσταξε τον Ερμή να πάρει τα κομμάτια του Πέλοπα, να τα καθαρίσει και να τα ενώσει, όπως κι έγινε.
Ύστερα ο Δίας ανέστησε τον Πέλοπα ο οποίος φαινόταν πιο όμορφος και πιο δυνατός από πρίν.

Αν και νεκρός όμως ο Τάνταλος, οι θεοί αποφάσισαν να τον τιμωρήσουν σκληρά για το έγκλημα που είχε διαπράξει τόσο απέναντι στους ίδιους όσο και στον άτυχο γιό του.
Καταδικάστηκε να βρίσκεται αιώνια στον Τάρταρο μέσα σε μια λίμνη η οποία τον κάλυπτε ως τη μέση.
Μόλις εκείνος προσπαθούσε να πιεί νερό το νερό υποχωρούσε κι επανερχόταν όταν ο Τάνταλος παρατούσε την προσπάθεια.
Ταυτόχρονα, πάνω από το κεφάλι του κρέμονταν ωραία και ζουμερά φρούτα τα οποία, μόλις ο Τάνταλος πεινασμένος άπλωνε το χέρι του για να κόψει μερικά, ανέβαιναν πιο ψηλά μην αφήνοντας τον να τα αγγίξει.
Όταν εκείνος κατέβαζε το χέρι του, εκείνα κατέβαιναν πάλι.
Με αυτόν τον τρόπο ο Τάνταλος καταδικάστηκε να υπομένει αιώνια το μαρτύριο της ατελείωτης κι ακόρεστης πείνας και δίψας...

Όταν ο κόσμος γνώρισε την Τιτανομαχία, μια μάχη τρομερή σε ένταση ανάμεσα στους Ολύμπιους Θεούς και τους Τιτάνες κι η οποία κράτησε 10 χρόνια, κάποιοι από τους Τιτάνες τάχθηκαν με το μέρος του Δία.
Ανάμεσα σε αυτούς ήταν κι ο Προμηθέας, γιός του Τιτάνα Ιαπετού.
Εξαιτίας αυτού του γεγονότος ο Δίας συνδέθηκε με στενή φιλία μαζί του, φιλία η οποία κράτησε για πολλά χρόνια.
Κάποια στιγμή όμως η φιλία τους άρχισε να κλονίζεται και σύντομα μετατράπηκε σε έχθρα.
Αιτία για αυτή τους την έχθρα ήταν το γεγονός οτι ο Προμηθέας έμαθε στους ανθρώπους τις τέχνες, τους έδωσε γνώση για να αναπτύξουν πολιτισμούς, τους χάρισε το κρέας για να το τρώνε, ορίζοντας οτι στους θεούς θα θυσιάζουν τα οστά και τέλος τους έδωσε την φωτιά.
Σε όλα αυτά φυσικά ο Δίας ήταν αντίθετος και πολλές φορές λογομάχησε έντονα με τον Προμηθέα ώσπου στο τέλος τον έδεσε για 3000 χρόνια στον Καύκασο.
Προτού όμως καταφύγει σε αυτή τη λύση είχε προσπαθήσει για άλλη μια φορά να τιμωρήσει όχι μόνο τον Προμηθέα μα και το γένος των ανθρώπων.

Ο Προμηθέας είχε έναν αδερφό, τον Επιμηθέα.
Ενώ ο Προμηθέας ήταν σοφός, ώριμος κι αρκετά έξυπνος ο αδερφός του ήταν πιο επιπόλαιος και πιο ευκολόπιστος.
Για αυτόν το λόγο ο Προμηθέας του είχε επιστήσει την προσοχή ώστε να μη λάβει κάποιο δώρο από τον άρχοντα των θεών.
Συν τοις άλλοις, ο Επιμηθέας ήταν κάτοχος του πιθαριού στο οποίο είχε περικλείσει ο Προμηθέας όλα τα κακά, όπως την Πείνα, την Τρέλα, τον Πόλεμο κτλ κτλ και το οποίο δεν έπρεπε να ανοιχθεί ποτέ για να μην ελευθερωθούν στον κόσμο.

Ο Δίας λοιπόν σκέφτηκε να δημιουργήσει μια γυναίκα ακαταμάχητα όμορφη, γοητευτική η οποία θα δινόταν δήθεν ως δώρο στον Προμηθέα με απώτερο σκοπό να καταστρέψει τόσο εκείνον όσο και το ανθρώπινο γένος.
Για αυτό το λόγο δημιούργησε την γυναίκα αυτήν, μια γυναίκα πανέμορφη.
Οι Θεές του Ολύμπου και οι Ώρες την στόλισαν, την αρωμάτισαν, την χτένισαν και να της μάθουν να αποκτήσει χάρη, θηλυκότητα και τρόπους.
Ο Ερμής της έμαθε να είναι πονηρή και της έμαθε διάφορα τεχνάσματα για να εξαπατεί κάποιον.
Η γυναίκα που θα δινόταν ως δώρο λοιπόν στον Προμηθέα ήταν πλέον έτοιμη.
Το όνομα αυτής ήταν Πανδώρα.
Ο Δίας όμως σκέφτηκε οτι ο Προμηθέας που ήταν αρκετά έξυπνος θα καταλάβαινε την παγίδα που θα του έστηνε και φοβήθηκε οτι το σχέδιο του θα καταστρεφόταν.
Για αυτό το λόγο σκέφτηκε να την δωρίσει στον Επιμηθέα...

Όταν ο Ερμής πήγε την Πανδώρα στον Επιμηθέα εκείνος θαμπώθηκε τόσο πολύ από την ομορφιά της και την χάρη της που όχι μόνο δέχθηκε αυτό το δώρο αλλά σύντομα την παντρεύτηκε.
Ο Προμηθέας πάντοτε φοβόταν την γυναίκα του αδερφού του κι ήταν δύσπιστος απέναντι της.
Για αυτό ζητούσε από τον Επιμηθέα να την προσέχει αλλά και να έχει πάντοτε το νού του για να μην πλησιάσει η Πανδώρα το πιθάρι με όλα τα δεινά του κόσμου.
Όσο όμως ο Επιμηθέας υπενθύμιζε στην Πανδώρα οτι όχι μόνο δεν έπρεπε να ανοίξει το πιθάρι αλλά και να το πλησιάζει καν, τόσο εκείνη γινόταν περίεργη για το τι μπορεί να περιείχε αυτό μέσα.
Για αυτό το λόγο σκεφτόταν συνεχώς πως θα βρεί ευκαιρία να το ανοίξει κρυφά από τον άνδρα της.
Παρόλο που ο Επιμηθέας την πρόσεχε αρκετά καλά, εκείνη βρήκε την ευκαιρία μια μέρα που εκείνος έλειπε.
Γεμάτη περιέργεια για το περιεχόμενο του πιθαριού, το πλησίασε κι άνοιξε το καπάκι...
Μεμιάς η Πανδώρα τρομαγμένη είδε να ελευθερώνονται στον κόσμο όλα τα δεινά και τα τέρατα που με τόσο κόπο είχε κλείσει εκεί ο Προμηθέας.
Κάποια στιγμή που ξεπέρασε τον τρόμο της έκλεισε και πάλι το καπάκι, προλαβαίνοντας να κρατήσει κλεισμένη στο πιθάρι την Ελπίδα.

Από τότε λοιπόν όλα τα δεινά του κόσμου ξεχύθηκαν και ταλανίζουν τους ανθρώπους.
Αυτή που υπάρχει όμως ακόμα στον αντίποδα και περιμένει καρτερικά είναι η ελπίδα κι απαλύνει τον πόνο των ανθρώπων...

Ο Προμηθέας ήταν γιός του Τιτάνα Ιαπετού και της Κλυμένης κι αδελφός του Επιμηθέα, του Μενοίτιου και του Άτλαντα.
Κατά την διάρκεια της Τιτανομαχίας, ο Προμηθέας δεν τάχθηκε υπέρ των Τιτάνων, ένας εκ των οποίων ήταν κι ο ίδιος αλλά πολέμησε στο πλευρό του Δία, ο οποίος για αυτό το λόγο μετά την επικράτηση του δεν τον τιμώρησε, ρίχνοντας τον κι εκείνον στα Τάρταρα μαζί με τους υπολοίπους.

Στον Προμηθέα και τον Επιμηθέα ανατέθηκε η διαμοίραση των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων στους ανθρώπους και τα ζώα, μετά το πέρας της Τιτανομαχίας.
Όταν ο Επιμηθέας επιπόλαια έδωσε όλα τα φυσικά γνωρίσματα στα ζώα κάνοντας τα δυνατά απέναντι στην φύση άφησε στον άνθρωπο πολύ λίγους τρόπους για να προστατεύονται.
Για αυτό το λόγο ο Προμηθέας αποφάσισε να τους χαρίσει την φωτιά.

Ο Προμηθέας λοιπόν έδωσε στους ανθρώπους την φωτιά, δίνοντας τους την ευκαιρία σε πρώτο στάδιο να μπορούν να ζεσταίνονται και να μαγειρεύουν το φαγητό τους.
Στην συνέχεια, τους δίδαξε πως μπορούν να την χρησιμοποιούν και στις τέχνες.
Τους έδωσε τις αρχές για τις τέχνες και κάποιες επιστήμες κι αγαπούσε πάρα πολύ το ανθρώπινο γένος.
Όταν ο Δίας θέλησε να καταστρέψει το ανθρώπινο γένος, εκείνος ήταν που το προστάτευσε.
Όταν έγινε ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα (γιού του Προμηθέα), εκείνος ήταν που συμβούλευσε τον γιό του και την γυναίκα του πως να σωθούν.
Όταν ο Δίας απαίτησε να θυσιάζουν οι άνθρωποι στους θεούς το κρέας και να μένουν έτσι τα κόκκαλα σε εκείνους, αυτός ήταν που με ένα πολύ ωραίο τέχνασμα κατόρθωσε να εξαπατήσει τον Δία.
Όταν ο βασιλιάς των θεών έπρεπε να αποφασίσει ποιό μέρος του ζώου θα προοριζόταν για τους θεούς, ο Προμηθέας ετοίμασε 2 πιάτα.
Στο ένα έβαλε τα κόκκαλα του ζώου αλοίφοντας τα με λίπος για να μην φαίνονται.
Στο δεύτερο πιάτο έβαλε τα κομμάτια του κρέατος και τα σκέπασε με το δέρμα του ζώου.
Ο Δίας διάλεξε το πρώτο πιάτο, κι εξοργίστηκε τόσο πολύ με το τέχνασμα του Προμηθέα που, μη μπορώντας να πάρει πίσω την επιλογή που έκανε, πήρε πίσω την φωτιά από τους ανθρώπους.
Οι άνθρωποι λοιπόν θα πέθαιναν από το κρύο κι από την πείνα και για αυτό ο Προμηθέας αποφάσισε να κλέψει την φωτιά και να τους την επιστρέψει.
Για αυτό το λόγο ο Δίας αποφάσισε να τον τιμωρήσει...

Διέταξε τον Ήφαιστο να αλυσοδέσει σφιχτά σε ένα βράχο του Καύκασου τον Τιτάνα, καρφώνοντας το στήθος του παράλληλα στον βράχο με ένα μεγάλο καρφί.
Ο Προμηθέας όμως, που κατείχε το χάρισμα της μαντικής τέχνης γνώριζε ένα μυστικό για τον Δία, ένα μυστικό που στο μέλλον θα έριχνε τον Δία από τον θρόνο του.
Ο Ωκεανός προσπάθησε μάταια να τον συμβουλεύσει να πεί το μυστικό αυτό στον Δία, όπως μάταια προσπάθησαν κι οι 50 κόρες του, οι Ωκεανίδες, κι ο Ερμής.
Ο Προμηθέας δεν είχε σκοπό να το αποκαλύψει και για αυτό το λόγο ο Δίας του επέβαλε ένα μαρτύριο, ακόμα μεγαλύτερο από το δέσιμο.
Ένας μεγάλος αετός καθημερινά κατέβαινε από τον ουρανό και σκίζοντας τα σωθικά του Προμηθέα κατέτρωγε το συκώτι του.
Ο Τιτάνας λοιπόν όλη την μέρα έπρεπε να υπομένει τους φριχτούς αυτούς πόνους ενώ το βράδυ το συκώτι του δημιουργούταν και πάλι λόγω της αθάνατης φύσης του.

Στον Προμηθέα κατέφυγε κι η Ιώ, η κόρη του βασιλιά Ίναχου, η οποία μεταμορφωμένη σε αγελάδα δεχόταν την οργή της Ήρας.
Η περιπλανώμενη Ιώ, καταπονημένη έμαθε από τον Προμηθέα οτι όχι μόνο το μαρτύριο της θα τελείωνε σύντομα αλλά κι ένας από τους απογόνους της θα γινόταν ο απελευθερωτής του.

Ύστερα από πολλά χρόνια, μετά από ατελείωτα μαρτύρια σε καθημερινή βάση, ο Ηρακλής, φτάνοντας στον Καύκασο απελευθέρωσε τον Τιτάνα σκοτώνοντας τον αετό που ευθυνόταν για το μαρτύριο του.
Ο Προμηθέας συμφιλιώθηκε με τον Δία, αποκαλύπτοντας του το μυστικό.
Ο άρχοντας των θεών δεν έπρεπε να συνευρεθεί ερωτικά με τη Νηρηΐδα Θέτιδα, την οποία ποθούσε, γιατί ήταν γραφτό ο γιός της Θέτιδας να γίνει πιο σπουδαίος και δυνατός από τον πατέρα του.