- < ΑΡΘΡΑ - ΝΕΑ > ESOTERICA 2005 -----> 2002! - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet

Ο χρόνος που κυλάει μας φέρνει όλο και πιο κοντά σε αινίγματα του παρελθόντος μας. Άγνωστοι πολιτισμοί υψώθηκαν και χάθηκαν από τις μνήμες μας. Ένας τέτοιος άγνωστος πολιτισμός ήρθε πρόσφατα στο φως στην αχανή Ρωσία. Ένας πολιτισμός υψηλού επιπέδου και ηλικίας 4.000 ετών !

Τα ίχνη αυτού του πολιτισμού εντοπίστηκαν στην αρχαία ρωσική πόλη Arkaim, που βρίσκεται στις παρυφές της σύγχρονης πόλης Chelyabinsk, στα νότια Ουράλια. Αρχαιολόγοι, ιστορικοί αλλά και αναζητητές UFO, αναγνωρίζοντας τη σπουδαιότητα της ανακάλυψης αλλά και το υψηλό πολιτισμικό επίπεδο της αρχαίας πόλης, έσπευσαν να την μελετήσουν. Ένας από τους τελευταίους επισκέπτες της και ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν.

Οι έως τώρα μελέτες δείχνουν ότι στην πόλη Arkaim είχε αναπτυχθεί ένας πολιτισμός υψηλού τεχνολογικού επιπέδου, την ίδια εποχή που άκμαζαν η Αίγυπτος και η Βαβυλώνα ! Μόνο που η Arkaim μας ήταν άγνωστη !

Και να σκεφτεί κανείς ότι, η περιοχή που ανακαλύφθηκε η αρχαία πόλη επρόκειτο να πλημμυριστεί και να χρησιμοποιηθεί για αρδευτικά έργα γύρω στο 1987. Μόλις οι ερευνητές εντόπισαν τα πρώτα ερείπια και άρχισαν να συνειδητοποιούν το μέγεθος της ανακάλυψης, βάλθηκαν να σώσουν τον αρχαιολογικό αυτό τόπο. Σήμερα, ο Gennady Zdanovich, επικεφαλής των αρχαιολογικών ερευνών στα Ουράλια είναι υπερήφανος που αυτός και οι συνεργάτες του κατόρθωσαν να σώσουν αυτό το ανεκτίμητο μνημείο, κόντρα στα οικονομικά συμφέροντα.

Τι κρύβει όμως αυτή η άγνωστη αρχαία πόλη; Πολλά και θαυμαστά !!! Οι ειδικοί - όπως ο Vadim Chernobrovy που με την ομάδα του εξερευνούν τώρα την περιοχή - πιστεύουν ότι βρίσκονται μπροστά σε έναν πολιτισμό «Άριας γραμμής», ενός παρακλαδιού δηλαδή αυτών που ονομάζουμε Ινδο-ευρωπαϊκούς πολιτισμούς.

Όμως το Arkaim δεν ήταν απλά μια πόλη, αλλά και ναός και αστρονομικό παρατηρητήριο, παραπέμποντας έτσι σε ένα αρχαίο μυητικό κέντρο, όπως αυτό των Δελφών ή των αιγυπτιακών Θηβών.

Εντυπωσιακοί ομόκεντροι κύκλοι - όπως αυτοί που ο Πλάτωνας περιγράφει για τη μυθική Ατλαντίδα - περικλείουν μια τετράγωνη κεντρική πλατεία - τον μόνο τετράγωνο σχηματισμό της πόλης - η οποία με βάση τα ευρήματα φαίνεται να χρησιμοποιούνταν για τελετουργικούς σκοπούς.

Το υψηλό τεχνολογικό επίπεδο αυτού του πολιτισμού δηλώνουν επίσης το τέλειο αποχετευτικό σύστημα με το οποίο αποφεύγονταν οι πλημμύρες, αλλά και μια πυρίμαχη ουσία που κάλυπτε τα σπίτια προστατεύοντας τα από τη φωτιά. Κάθε σπίτι επίσης διέθετε ένα πηγάδι, το οποίο διοχέτευε φρέσκο αέρα σε θολωτές αποθήκες τροφίμων αλλά και στον φούρνο του σπιτιού, επιτρέποντας την ανάπτυξη πολύ υψηλών θερμοκρασιών, ικανών να λειώσουν τον μπρούντζο.

Αυτά τα τεχνολογικά επιτεύγματα σε συνδυασμό με τον τέλειο προσανατολισμό της πόλης όχι μόνο με τα σημεία του ορίζοντα αλλά και με αστρονομικούς σχηματισμούς, έχουν αφήσει άφωνους τους επιστήμονες. Μάλιστα μεταξύ τους βρίσκονται και κάποιοι UFO-λόγοι και ερευνητές μεταφυσικών φαινομένων καθώς στην περιοχή έχουν παρατηρηθεί και κάποια ανεξήγητα φαινόμενα όπως ανεξήγητες διακυμάνσεις της ηλεκτρικής τάσης και έντονα μαγνητικά πεδία.

Το μεγάλο αίνιγμα όμως παραμένει η ταυτότητα αυτού του πολιτισμού και η προέλευση των σίγουρα υψηλών γνώσεών του.

Πολλά σενάρια έχουν διατυπωθεί τις τελευταίες δεκαετίες για το μέλλον του πλανήτη μας και πιθανές κλιματολογικές αλλαγές που μπορούν να συμβούν, σαν αποτέλεσμα της παρέμβασης του ανθρώπου στο οικοσύστημά του. Πολλά σενάρια περιλαμβάνουν την ανύψωση των υδάτων των ωκεανών, κάτι που θα έχει σαν αποτέλεσμα πολλές παράλιες περιοχές να βυθιστούν. Κάποια τέτοια σενάρια εμφανίστηκαν πρόσφατα στη Βρετανία προαναγγέλλοντας ένα δυσοίωνο μέλλον.

Σαν «σημάδια» ότι το κλίμα το πλανήτη μας έχει αλλάξει ραγδαία και ότι αναμένεται μεγάλης έκτασης λιώσιμο των πάγων των πόλων, οι ειδικοί παρουσιάζουν τον «τρελό καιρό» των τελευταίων εβδομάδων στη Βρετανία, που εναλλάσσει υψηλές θερμοκρασίες με ξαφνικές πλημμύρες.

Τα δυσοίωνα σενάρια των Βρετανών ειδικών περιγράφουν τη Βρετανία να μετατρέπεται σε ένα σύμπλεγμα νησιών, καθώς πολλές παράκτιες περιοχές θα βυθιστούν. Οι περιοχές που εκ των πραγμάτων κινδυνεύουν να γίνουν υποβρύχιες είναι η δυτική Βρετανία και οι περιοχές του Somerset Levels και του Gloucestershire. Αλλά με κάποια σενάρια να ισχύουν, ακόμα και το κέντρο του Λονδίνου βρίσκεται σε κίνδυνο.

Το ζητούμενο είναι αν θα λιώσουν οι πολικοί πάγοι - όπως πολλά σενάρια προβλέπουν - και πότε; Οι ειδικοί τοποθετούν αυτό το διάστημα από μερικές δεκαετίες μέχρι 200 χρόνια! Τα συμπεράσματα αυτά είναι αποτέλεσμα μελέτης της ερευνητικής ομάδας "UKTV History research team", με βάση δεδομένα πανεπιστημιακών ερευνητικών κέντρων της Μεγ. Βρετανίας. Ας δούμε όμως τα τρία επικρατέστερα σενάρια με βάση τα δεδομένα:

- Αν λιώσει μέρος των πάγων της Γροιλανδίας ή της δυτικής Ανταρκτικής θα προκληθεί ανύψωση των υδάτων κατά 7 μέτρα περίπου.

- Αν λιώσουν οι πάγοι και της Γροιλανδίας αλλά και της δυτικής Ανταρκτικής η ανύψωση υδάτων θα φτάσει τα 13 μέτρα.

Και τέλος - το πιο αποκαλυπτικό σενάριο: αν λιώσουν οι πάγοι της ανατολικής Ανταρκτικής, το ύψος της θάλασσας θα αυξηθεί κατά 84 μέτρα!

Αυτό το σενάριο θα οδηγούσε σε ανύψωση των υδάτων κατά 6-7 μέτρα με αποτέλεσμα να εξαλειφθεί το κέντρο του Λονδίνου και να αποκοπούν άλλες παραλιακές πόλεις, όπως το Μπρίστολ και το Πλίμουθ, καθιστώντας τις & πόλεις-νησιά !

Με το σενάριο της ανύψωσης των υδάτων κατά 13 μέτρα, ένα μεγάλο μέρος της αγγλικής ενδοχώρας θα βυθίζονταν κάτω από τα νερά. Το σενάριο αυτό θα επηρεάσει περιοχές όπως η ανατολική Αγγλία καθώς και περιοχές γύρω από το κανάλι του Μπρίστολ.

Το πιο τραγικό σενάριο είναι αυτό της ανόδου των υδάτων κατά 84 μέτρα, το οποίο όπως τονίζουν οι ειδικοί θα συμβεί μόνο αν δεν ληφθούν μέτρα για την μείωση των αερίων εκπομπών άνθρακα (το απίθανο θα ήταν να ληφθούν μέτρα!). Σε αυτή την περίπτωση οι μόνες περιοχές που θα εξείχαν σαν νησιά από τη θάλασσα, θα ήταν οι λόφοι και τα βουνά της δυτικής Αγγλίας, της Ουαλίας και της Σκοτίας. Αν θέλετε να το πούμε αλλιώς: Η Βρετανία θα συνεχίσει να είναι μια νησιωτική χώρα, αλλά με περισσότερα νησιά και δίχως τα μεγάλα αστικά της κέντρα !

Προς το παρόν το πιο πιθανό σενάριο είναι αυτό του λιωσίματος των πάγων της δυτικής Ανταρκτικής, γεγονός που θα «βύθιζε» το Λονδίνο σε 200 χρόνια το πολύ.

Και για να πούμε κι ένα καλό νέο για τους Βρετανούς, οι πιθανότητες - με βάση ξανά επιστημονικά δεδομένα - να χτυπήσει τις ακτές της Βρετανίας ένα τσουνάμι, είναι πολύ-πολύ μικρές. Οι ειδικοί δεν πιστεύουν ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο στο άμεσο μέλλον.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο πλανήτης μας, μας επιφυλάσσει «εκπλήξεις» τα επόμενα χρόνια, καθώς είναι απόλυτα φυσιολογικό να μεταβάλλει τη μορφή και τις συνθήκες πάνω του. Κι εμείς αναμένουμε απλά να δεχθούμε τις συνέπειες, όταν δεν τις επιταχύνουμε!

Για να γιορτάσουν την 125η επέτειο της κυκλοφορίας του περιοδικού "Science", οι συντάκτες του, συνέλεξαν 125 "σημαντικά ερωτήματα" τα οποία θα κληθεί να απαντήσει η επιστήμη μας στο μέλλον.

Στο τρέχον τεύχος, το "Science" καταπιάνεται με τα 25 σημαντικότερα από αυτά.

Σημαντικότερο φαντάζει, όπως ίσως είναι και φυσικό, το ζήτημα της αφανούς και μυστηριώδους "σκοτεινής ύλης". Που είναι το 95 % της μάζας του σύμπαντός μας; Αυτό θα κληθεί να ανακαλύψει πρώτα από όλα η επιστήμη στο μέλλον.

Άλλοι συντάκτες θεωρούν ως ένα σημαντικό ερώτημα το ποια είναι η βιολογική βάση της συνείδησής μας, ένα ερώτημα που προβλημάτιζε τον φιλόσοφο του 17ου αιώνα, Decartes, και που συνεχίζει να είναι ένας γρίφος και σήμερα.

Ένας γρίφος ακόμη, για τους γενετιστές, είναι και το πως τόσα λίγα ανθρώπινα γονίδια δημιουργούν μια τέτοια περίπλοκη βιολογία. Για να δώσουμε έμφαση σε αυτόν τον προβληματισμό ας σκεφτούμε μόνο ότι τα 25.000 γονίδιά μας είναι λιγότερα από το ψάρι "puffer" και λιγότερα ακόμη από το μικρό φυτό που ονομάζεται "Arabidopsis thaliana".

Επίσης το περιοδικό εστιάζεται και στο ζήτημα της πιθανής ενοποίησης των δύο μεγαλύτερων επιστημονικών θεωριών, της Σχετικότητας και της κβαντικής φυσικής. Η πρώτη μας δίνει όλες τις απαντήσεις που χρειαζόμαστε για να μελετήσουμε το μεγάκοσμο και η δεύτερη μας βοηθάει να κατανοήσουμε τον μικρόκοσμο των στοιχειωδών σωματιδίων της ύλης αλλά σε σύγκριση μεταξύ τους έχουν σημαντικές διαφωνίες, αφήνοντας εμάς, στον μέσον, να προσπαθούμε να λύσουμε τον γρίφο.

Άλλο ερώτημα είναι το κατά πόσο μπορούμε να επιμηκύνουμε την ανθρώπινη ζωή έτσι ώστε ο μέσος όρος ζωής να ξεπεράσει τα 100 έτη.
Στα γονίδιά μας όμως αναζητάμε και το αν και πως μας κάνουν ανθρώπινους, αν και πως είναι η αιτία του αλτρουισμού μας, και το πως σχετίζονται για να δημιουργηθεί η μνήμη μας όπως και το πως αποθηκεύουν και ανακαλούν τις αναμνήσεις μας.

Ένα από τα πιο δημοφιλή ερωτήματα είναι το πως ξεκίνησε η ζωή στην Γη, και το εάν είμαστε μόνοι μας στο σύμπαν.

Σας παραθέτουμε κάποια από αυτά τα σημαντικά επιστημονικά ερωτήματα:

- Από τι αποτελείται το σύμπαν;
- Γιατί οι άνθρωποι έχουν τόσα λίγα γονίδια;
- Σε ποιο βαθμό συνδέονται οι γενετικές μεταλλάξεις με την προσωπική υγεία;
- Μπορούν οι νόμοι της φυσικής να ενοποιηθούν;
- Πόσο μπορεί να επεκταθεί η διάρκεια της ανθρώπινης ζωής;
- Πώς γίνεται η αναγέννηση των ανθρώπινων οργάνων;
- Πώς ένα κύτταρο του δέρματος γίνεται νευρικό κύτταρο;
- Πώς λειτουργεί το εσωτερικό του πλανήτη μας;
- Είμαστε μόνοι μας στο σύμπαν;
- Πώς και από που αναπτύχθηκε η ζωή στη Γη;
- Τι καθορίζει την βιοποικιλότητα;
- Ποιες γενετικές αλλαγές μας κάνουν, ξεχωριστά, ανθρώπους;
- Πώς αποθηκεύονται και ανακαλούνται οι αναμνήσεις;
- Πώς αναπτύχθηκε η συνεργατική συμπεριφορά;
- Μπορούν, βαθύτερες αρχές, να βρίσκονται κάτω από την κβαντική αρχή της αβεβαιότητας και την μη-τοπικότητα;
- Τι θα αντικαταστήσει το φτηνό πετρέλαιο και πότε;

Τα διαμάντια, αυτοί οι σπάνιοι πολύτιμοι λίθοι, που οι ειδικοί αναζητούν στα βάθη της γης, ίσως να κρύβουν ένα απρόσμενο μυστικό. Ίσως να αποτελούν συνθέσεις ζωντανών οργανισμών που η Γη «κυοφόρησε» στα σπλάχνα της για χιλιάδες ή εκατομμύρια χρόνια.

Μιλώντας πιο συγκεκριμένα και με τη γλώσσα της επιστήμης, τα διαμάντια αποτελούν ενώσεις του άνθρακα, με μια «τέλεια» κρυσταλλική δομή, στην οποία τα μόρια άνθρακα είναι πλήρως ευθυγραμμισμένα σε κρυσταλλικές δομές. Γενικά πιστεύεται ότι τα περισσότερα διαμάντια προέρχονται από τμήματα του ηπειρωτικού φλοιού της Γης, που για χιλιάδες χρόνια είχαν καταβυθιστεί σαν αποτέλεσμα τεράστιων γεωλογικών μεταβολών του πλανήτη μας. Έτσι η κοινώς αποδεκτή άποψη είναι ότι σχηματίστηκαν από πρωτογενή άνθρακα ηλικίας χιλιάδων ή εκατομμυρίων ετών.

Από πού προέρχεται όμως αυτός ο άνθρακας; Εδώ κρύβεται το μεγάλο μυστικό, καθώς μια νέα θεωρία που διατυπώθηκε από ειδικούς στα διαμάντια, υποστηρίζει ότι, ο άνθρακας αυτός προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από λείψανα ζωντανών οργανισμών, από βακτήρια, μέχρι φυτά και ζώα, τα οποία συνθλίφτηκαν και παρέμειναν θαμμένα σε πολύ μεγάλο βάθος στα σπλάχνα της Γης.

Καναδοί ειδικοί, μελετώντας διαμάντια από το ορυχείο του Jagersfontein της Νοτίου Αφρικής διαπίστωσαν ότι, οι πολύτιμοι αυτοί λίθοι είχαν συμπιεστεί σε βάθος μέχρι και 300 μίλια (!), δηλαδή ακόμα βαθύτερα από τα όρια του γήινου φλοιού, μέσα στον μανδύα της Γης!

Αυτή είναι η άποψη ειδικών όπως ο ερευνητής διαμαντιών Ralf Tappert του πανεπιστημίου Alberta του Edmonton του Καναδά. Ο Tappest και άλλοι συνάδελφοί του έφτασαν στο συμπέρασμα ότι, τα διαμάντια σχηματίστηκαν από υπολείμματα ζωντανών οργανισμών που κάποτε ίσως να ζούσαν στο βυθό κάποιου ωκεανού. Τα διαμάντια ήταν πλούσια σε άνθρακα-12, το ισότοπο του άνθρακα που προτιμούν οι ζωντανοί οργανισμοί. Κάποια στιγμή αυτοί οι οργανισμοί καταβυθίστηκαν στα βάθη της Γης, μαζί με την γεωλογική πλάκα που τους φιλοξενούσε, σαν αποτέλεσμα κάποιας μεγάλης γεωλογικής μεταβολής.
Αργότερα, σύμφωνα με τις υποθέσεις του Tappert, τα διαμάντια «αναδύθηκαν» σε μικρότερα βάθη, ξανά σαν αποτέλεσμα ισχυρών γεωλογικών μεταβολών και ηφαιστειακής δράσης κι έτσι εμείς σήμερα μπορέσαμε να τα εξορύξουμε.

Τα συμπεράσματα αυτά οδηγούν επίσης στην πεποίθηση ότι ο άνθρακας, σαν στοιχείο ζωτικό για την ύπαρξη ζωής στη Γη, ίσως έχει μια πιο αρχαία ιστορία από ό,τι πιστεύαμε ως τώρα, μια ιστορία κρυμμένη μέσα στα βάθη του χρόνου.

Αυτή τη στιγμή, οι γεωλόγοι μελετούν σοβαρά αυτή την υπόθεση, προσπαθώντας να βρουν και άλλους τρόπους, σχηματισμοί του άνθρακα-12, να έχουν καταβυθιστεί τόσο βαθιά στο εσωτερικό της Γης, δίχως την ανάμειξη ζωντανών οργανισμών.

Μένει λοιπόν ακόμα δρόμος για να ξέρουμε αυτό το πολύτιμο μυστικό, των πολύτιμων λίθων που έρχονται από τα βάθη του χρόνου και από τα βάθη της Γης και που ίσως ήταν κάποτε «ζωντανά»!

Είναι κοινή πεποίθηση στον σύγχρονο κόσμο μας ότι, η θέση της γυναίκας ήταν υποβαθμισμένη στην αρχαιότητα, με εξαιρέσεις τις εποχές που επικρατούσε μητριαρχία. Όμως σε κάποιες περιπτώσεις η θέση της γυναίκας δεν ήταν αμελητέα. Μια τέτοια περίπτωση φαίνεται να πιστοποιείται για τον πολιτισμό των Μάγια.

Η αποκάλυψη αυτή αποτελεί το συμπέρασμα αρχαιολόγων που έμειναν έκπληκτοι ανακαλύπτοντας την τελετουργική ταφή δύο γυναικών του αρχαίου αυτού πολιτισμού. Πρόκειται για την ανακάλυψη μιας κρύπτης στην αρχαία πόλη Waka της Γουατεμάλα που ανήκει στον πολιτισμό των Μάγια. Το εκπληκτικό «μυστικό» της κρύπτης-τάφου ήταν οι σκελετοί δύο γυναικών, οι οποίες είχαν θυσιαστεί με τελετουργικό τρόπο σαν αποτέλεσμα της ήττας της πόλης τους στον πόλεμο με κάποια γειτονική πόλη.

Για τους αρχαιολόγους και ανθρωπολόγους που ειδικεύονται στον πολιτισμό των Μάγια, αυτό το τελετουργικό αποδεικνύει ότι οι γυναίκες της ανώτερης κάστας των Μάγια, αντιμετωπίζονταν σαν πολεμιστές, έχοντας μια υψηλή θέση στην κοινωνική πυραμίδα της πόλης τους. Η πράξη αυτή αντιστοιχεί στην τελετουργική αυτοκτονία (χαρακίρι) που τελούσαν οι γιαπωνέζοι Σαμουράι, για λόγους τιμής ή μετά από κάποια ταπεινωτική ήττα.

Αυτά τουλάχιστον υποστηρίζουν ερευνητές, ειδικοί στον πολιτισμό των Μάγια, όπως ο Dorie Reents-Budet του Ινστιτούτου Smithsonian της Βόρειας Καρολίνα, καθώς και ο David Freidel, αρχαιολόγος στο πανεπιστήμιο "Southern Methodist University" του Ντάλας.

Ο Freidel υποστηρίζει ότι οι γυναίκες έπαιζαν πολύ σημαντικό ρόλο στις διαμάχες μεταξύ πόλεων. Συγκεκριμένα η πόλη Waka, που άκμασε μεταξύ 400 και 800 μ.Χ. φαίνεται ότι έπαιξε ρόλο-κλειδί στη διαμάχη δύο άλλων μεγάλων πόλεων: της Calakmul και του - πιο γνωστού - Tikal.

Μάλλον όμως η Waka και η συμμαχία στην οποία ανήκε ηττήθηκε και εθιμοτυπικά, οι γυναίκες της, σε κυρίαρχο ρόλο πολεμιστή (δηλ. της ελίτ της κοινωνίας των Μάγια), θανατώθηκαν τελετουργικά. Αυτό δείχνουν τα ευρήματα μέσα στον τάφο, καθώς και η εντυπωσιακή, τελετουργική θέση ταφής που βρέθηκαν οι δύο γυναίκες, από τις οποίες η μία ήταν έγκυος: η έγκυος είχε ξαπλωθεί μπρούμυτα, ενώ η άλλη γυναίκα από πάνω της, με το πρόσωπο προς τα πάνω.

Η θυσία τους λοιπόν φαίνεται να αποτέλεσε κορυφαίο κοινωνικό γεγονός και καθήκον της ηττημένης πόλης, αναδεικνύοντας έτσι την κυρίαρχη θέση των γυναικών της κορυφαίας τάξης, καθώς μία τέτοια τελετουργική πράξη δεν θα λάμβανε χώρα για πολίτες «χαμηλών τάξεων».

Όσο ο καιρός περνάει ένα πλήθος ενδείξεων συνηγορεί προς την άποψη ότι, ο Κολόμβος απλά ΞΑΝΑ-πήγε στην Αμερική, την οποία άλλοι λαοί είχαν πριν επισκεφτεί πριν από αυτόν. Μια απ' αυτές τις ενδείξεις είναι και μια αμφιλεγόμενη πέτρα με σκαλισμένους πάνω της ρούνους (σύμβολα της αρχαίας κέλτικης γλώσσας) που φανερώνουν επίσκεψη Νορβηγών ένα αιώνα πριν από την εποχή του Κολόμβου & αλλά και πιθανή επίσκεψη του Τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών στη «Νέα Γη».

Το εύρημα αυτό, γνωστό ως «Ρουνό-λιθος του Κέσινγκτον» ("Kensington Runestone"), βρίσκεται στο Κέσινγκτον της Μινεσότα των Η.Π.Α. Ο λίθος αυτός βρέθηκε το 1898 θαμμένος στις ρίζες ενός δέντρου από τον Olof Ohman, κάτοικο της περιοχής Αλεξάνδρεια της Μινεσότα και αποκάλυπτε ότι το 1362 Νορβηγοί Βίκινγκς είχαν επισκεφθεί την περιοχή.

Έκτοτε ένας «πόλεμος» έχει ξεσπάσει για την αυθεντικότητα της λίθου, «πόλεμος» ο οποίος έχει τελευταία ενταθεί καθώς παρουσιάστηκε και μια νέα θεωρία που θέλει τα - σκαλισμένα - περιεχόμενα της λίθου να είναι κωδικοποιημένα και να σχετίζονται με το ταξίδι Ναϊτών Ιπποτών στην Αμερική.

Ένα απόσπασμα των ρούνων αναφέρει:
«Οκτώ Γότθοι και 22 Νορβηγοί σε ένα εξερευνητικό ταξίδι & δέκα άνδρες κόκκινοι από αίμα και νεκροί & 14 μέρες ταξιδιού από το νησί αυτό & έτος 1362»

Ρίχνοντας μια πιο βαθιά ματιά στη σύγχυση και τις διαφωνίες που έχει προκαλέσει η λίθος, βρίσκουμε από τη μια μεριά τον Darwin Ohman (εγγονό του Olof Ohman), ο οποίος υποστηρίζει ότι η λίθος είναι αυθεντική κι ότι ο παππούς του δεν πλαστογράφησε το περιεχόμενό της ή μέρος του όπως ισχυρίζονται κάποιοι ειδικοί.

Μαζί του συμφωνούν ο γεωλόγος Scott Wolter και ο μηχανικός Dick Nielsen, οι οποίοι όχι μόνο υποστηρίζουν την αυθεντικότητα της λίθου, αλλά πιστεύουν ότι το περιεχόμενό της είναι κωδικοποιημένο και ότι έχει πολλά ακόμα μυστικά να αποκαλύψει.

Ο Wolter δηλώνει ότι τα σκαλίσματα της λίθου αποκλείεται να έχουν γίνει από τον Olof Ohman, καθώς χρονολογούνται πάνω από 200 χρόνια πριν, πολύ πριν από την εποχή που ξεθάφτηκε η λίθος.

Από την αντίθετη πλευρά κάποιοι γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι, κάποιοι από τους σκαλισμένους ρούνους είναι φτιαγμένοι στη σύγχρονη εποχή και δεν κρύβουν τίποτα αρχαίο. Όμως κάποιες ενδείξεις τείνουν να τους διαψεύσουν καθώς πάνω στη λίθο έχουν βρεθεί σπάνιοι ρούνοι, που δεν συναντούνται παρά μόνο στην Ευρώπη του 14ου αιώνα.

Συγκεκριμένα τρεις ρούνοι σε σχήμα "R" με μια κουκίδα στη μέση, θεωρούνται σπάνιοι και έχουν βρεθεί μόνο σε σουηδικά κείμενα του 14ου αιώνα και σε ταφόπλακες που βρίσκονται σε αρχαίες εκκλησίες του νησιού Gotland της Σουηδίας. Κάτι τέτοιο υποδηλώνει μια μοναδική σχέση ανάμεσα στην Ευρώπη του 14ου αιώνα και στα χαραγμένα σύμβολα της λίθου.

Η ιστορία προχωράει ακόμα πιο πέρα και αποκτά επιπλέον μυστήριο καθώς, πάνω στις ίδιες ταφόπλακες βρίσκονται σταυροί χαρακτηριστικοί των Ναϊτών, αυτού του μυστηριώδους ιπποτικού τάγματος, που τόση δύναμη απέκτησε στη μεσαιωνική Ευρώπη και που τόσο ανελέητα καταδιώχθηκε από τον Πάπα στις αρχές του 14ου αιώνα.

Επιπλέον, ο Wolter πιστεύει ότι οι λέξεις πάνω στη λίθο αποτελούν ένα κωδικοποιημένο κείμενο και ότι δεν αναφέρετε απλά στο θάνατο δέκα ανδρών αλλά κρύβει το μυστικό λόγο ύπαρξης του ρουνόλιθου.

Αποδίδοντας μια αριθμητική αξία σε κάθε ρούνο, (ακολουθώντας δηλ. ένα λεξαριθμικό κλειδί ερμηνείας όπως συμβαίνει και με την αρχαία ελληνική γλώσσα) οι Wolter και Nielsen συνέδεσαν τρεις συγκεκριμένους ρούνους με ένα ημερολογιακό σύστημα του μεσαίωνα γνωστό ως «Πίνακας του Πάσχα» ("Easter Table"). Οι τρεις ρούνοι - ως εκ θαύματος - σχημάτισαν το έτος 1362, δηλ. ακριβώς το ίδιο έτος που με καθαρά αριθμητικό τρόπο αναγράφεται και στη λίθο. Άρα - κατά τους Wolter και Nielsen - η λίθος μπορεί να διαβαστεί με δύο τρόπους: τον κανονικό από τον οποίο δεν βγαίνει και ξεκάθαρο νόημα και άλλον έναν που όμως χρειάζεται αποκωδικοποίηση και που ίσως συνδέεται με άφιξη Ναϊτών στην Αμερική. Είναι λογικό εξάλλου οι Ναΐτες να θεώρησαν τον τόπο αυτό ασφαλές καταφύγιο.

Ο συσχετισμός αυτός ξυπνάει τις - πρόσφατες - μνήμες κάποιων για το πολυσυζητημένο έργο του Dan Brown «Κώδικας ντα Βίντσι» μέσα στο οποίο τόσος λόγος γίνεται για τους Ναΐτες και την απόκρυφη γνώση τους.

Προς το παρόν πάντως οι Wolter και Nielsen συγγράφουν ένα βιβλίο με τίτλο "The Kensington Rune Stone: Compelling New Evidence" («Ο Λίθος των Ρούνων του Κένσινγκτον: Ακαταμάχητα νέα στοιχεία») περιμένοντας να επαληθευτούν ή να αμφισβητηθούν οι απόψεις τους.

Ο Κολόμβος πήρε όλη τη δόξα, σαν ο άνθρωπος που ανακάλυψε την Αμερική, όμως είναι «κοινό μυστικό» ότι την είχαν επισκεφθεί πριν οι Βίκινγκς & και ίσως οι Έλληνες & και ίσως οι Κινέζοι & και ίσως και άλλοι λαοί ! Η τελευταία εξέλιξη πάνω στο θέμα αυτό σχετίζεται με κάποιους αρχαίους χάρτες, οι οποίοι αποδεικνύουν - σύμφωνα με κάποιους ειδικούς - ότι οι Κινέζοι επισκέφτηκαν την Αμερική εδώ και 4.200 χρόνια !

Οι συγκεκριμένοι χάρτες ήρθαν στο φως της δημοσιότητας πρόσφατα όχι όταν κάποιος αρχαιολόγος τους ξέθαψε, αλλά όταν τους έδωσε σημασία ο κάτοχός τους, ο οποίος είχε για πάνω από μία δεκαετία έναν «θησαυρό» στα χέρια του και το & αγνοούσε !

Ο λόγος για τον επιχειρηματία Hendon Harris, ο οποίος μαζί με την αδελφή του κ. Charlotte Harris Rees, κληρονόμησαν το 1981 από τον πατέρα τους μαζί με την περιουσία του και κάποιους αρχαίους χάρτες - στους οποίους φυσικά δεν έδωσαν σημασία !

Βέβαια, ο πατέρας τους δεν ήταν κάποιος τυχαίος άνθρωπος: ο Dr. Hendon M. Harris, Βαπτιστής ιεραπόστολος και ερευνητής του παρελθόντος, είχε «ξεθάψει» αυτούς τους χάρτες από ένα παλιατζίδικο της Νότιας Κορέας το 1972. Μάλιστα, βασιζόμενος πάνω στους χάρτες ο Dr. Harris είχε συγγράψει ένα βιβλίο με τίτλο "The Asiatic Fathers of America" («Οι Ασιάτες Πατέρες της Αμερικής») και επιπλέον υποστήριζε θερμά την άποψη ότι, ανάμεσα στις τόσες ανακαλύψεις των Κινέζων ήταν και & η Αμερική.

Οι χάρτες αυτοί απεικονίζουν την Αμερική με αρκετά ακριβείς διαστάσεις (περίπου 3.300 μίλια σε πλάτος), καθώς και γιγάντιες σεκόιες αλλά και το Grand Canyon.

Το ενδιαφέρον βέβαια είναι η παλαιότητα των χαρτών. Ειδικοί από το Πεκίνο που εξέτασαν τους χάρτες υποστήριξαν ότι δύο από τους επτά συνολικά χάρτες χρονολογούνται στην περίοδο της δυναστείας Μινγκ (1368-1644).

Όμως άλλοι ερευνητές ισχυρίζονται - βασιζόμενοι και σε αυτούς τους χάρτες - ότι οι Κινέζοι είχαν επισκεφθεί την αμερικάνικη ήπειρο γύρω στο 2.000 π.Χ. Ένας υποστηρικτής αυτής της άποψης είναι και ο ερευνητής Gavin Menzies, συγγραφέας του βιβλίου "1421: The Year China Discovered the World" («1421: η χρονιά που η Κίνα ανακάλυψε την Αμερική», και ας σκεφτούμε ότι ο Κολόμβος την ανακάλυψε το 1492). Στο έργο του αυτό ο Menzies αναφέρεται στο Κινέζο ναύαρχο Ζενγκ Χι (Zheng He) που ταξίδεψε ανάμεσα στα έτη 1405 και 1433 ως και την ανατολική ακτή των Η.Π.Α.

Ο Menzies δείχνει με τη σειρά των χαρτών που έχουν στην κατοχή τους οι κληρονόμοι του Dr. Harris και τους θεωρεί ένα αρχαιολογικό θησαυρό. Αυτός ο θησαυρός θα δοθεί τελικά μέσα στα επόμενα δύο χρόνια στην Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, αποτελώντας ένα ακόμα στοιχείο που αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος είχε κάνει στο μακρινό παρελθόν πολύ πιο σημαντικά βήματα πολιτισμού από ό,τι συνηθίζουμε να πιστεύουμε στις μέρες μας.

Πολλές φορές οι αρχαιολόγοι χρειάζεται να σκάψουν βαθιά με υπομονή και επιμονή για να φέρουν στο φως έναν αρχαιολογικό θησαυρό. Αυτός όμως ο θησαυρός ήρθε στο φως με τα «φώτα» της πυρηνικής Φυσικής και της σύγχρονης τεχνολογίας. Πρόκειται για μια σειρά «αγνοούμενων» χειρογράφων του Αρχιμήδη, του διάσημου μαθηματικού, φυσικού και εφευρέτη της Ελληνιστικής εποχής.

Η ιστορία αυτών των χειρογράφων μπορεί να αποτελέσει τυπικό παράδειγμα για το πώς τόσα χειρόγραφα και αρχαιολογικοί θησαυροί έχουν χαθεί και δεν έχουν φτάσει στα χέρια των σύγχρονων ερευνητών.

Τα χειρόγραφα αυτά δεν είναι τα αυθεντικά από τα χέρια του Αρχιμήδη του 3ου αι. π.Χ., αλλά αντιγράφηκαν από το πρωτότυπο γύρω στον 10ο αιώνα. Όμως διακόσια χρόνια αργότερα, κάπου στον 12ο αιώνα, κάποιος μοναχός αγνοώντας την σπουδαιότητα αυτού του κειμηλίου, χρησιμοποίησε τις περγαμηνές αυτές για να συγγράψει επάνω τους ένα κείμενο προσευχών. Έτσι το κείμενο του Αρχιμήδη καταστράφηκε, όντας το υπόστρωμα για το έργο του μοναχού.

Η πρακτική αυτή - δηλ. της χρησιμοποίησης του υλικού ενός παλιότερου έργου για να καταγραφεί πάνω του κάτι πιο νέο - είναι συχνή στους προηγούμενους αιώνες, καθώς σπάνιζαν τα ποιοτικά υλικά στα οποία κάποιος μπορούσε να γράψει ή να ζωγραφίσει. Έτσι πολλά αρχαία κείμενα ή ζωγραφικοί πίνακες χρησίμευσαν ως «υπόβαθρο» για άλλους, νεότερους. Έτσι δημιουργούνταν τα λεγόμενα «παλίμψηστα» δηλ. πάπυροι ή περγαμηνές που σβήνονταν για να γραφεί πάνω τους κάτι άλλο.

Είναι επίσης λογικό ένας καλόγερος του μεσαίωνα να θεωρήσει σημαντικότερη μια σειρά προσευχών από ένα κλασσικό κείμενο, το οποίο έτσι κι αλλιώς μπορεί να μην πολύ-συμπαθούσε (καθαρά για θρησκευτικούς λόγους).

Τέλος πάντων, το συγκεκριμένο χειρόγραφο είχε αγοραστεί το 1998 σε πλειστηριασμό από ανώνυμο ιδιωτικό συλλέκτη με την τιμή των 2.000.000 δολαρίων (!!!), ο οποίος όχι μόνο το δάνεισε στο μουσείο της Βαλτιμόρης, αλλά και χρηματοδότησε τις έρευνες για να αποκαλυφθεί το κείμενο του Αρχιμήδη που είχε αποσβεστεί. Προφανώς ήταν κάποιος που εκτιμούσε το περιεχόμενο αυτού του ανεκτίμητου κειμηλίου !

Πώς όμως θα αποκαλύπτονταν το αρχαίο περιεχόμενο δίχως να καταστραφεί αυτό κειμήλιο; Τη λύση έδωσε πρόσφατα η σύγχρονη πυρηνική φυσική. Συγκεκριμένα με χρήση ενός γραμμικού επιταχυντή στο Menlo Park της Καλιφόρνια και με ακτίνες X υψηλής εστίασης, το κείμενο άρχισε να αποκαλύπτει τα μυστικά του. Οι ακτίνες X προκαλούν την πυράκτωση του σιδήρου που περιέχεται στο μελάνι γραφής αποκαλύπτοντας έτσι τα γραφόμενα. Αυτή τη στιγμή έχει αποκαλυφθεί το 80% από τις 174 σελίδες του αρχαίου κειμένου.

Επικεφαλής της ομάδας αποκρυπτογράφησης - ή καλύτερα «αποκάλυψης» - των κειμένων είναι ο William Noel. Είναι ο άνθρωπος που διευθύνει το αποκαλούμενο "Archimedes Palimpsest project" (Σχέδιο παλίμψηστου του Αρχιμήδη). Όμως εμπνευστής της μεθόδου αποκάλυψης υπήρξε ο Uwe Bergmann, καθηγητής Φυσικής του Stanford.

Στην αποκάλυψη του κειμένου συμβάλλουν και επιστήμονες από το πανεπιστήμιο Johns Hopkins και το Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Rochester, χρησιμοποιώντας ψηφιακές κάμερες και φίλτρα υπεριωδών και υπέρυθρων ακτινοβολιών.

Το περιεχόμενο των χειρογράφων που έχει αποκαλυφθεί είναι τεράστιας σημασίας, καθώς σώθηκαν το έργο του Αρχιμήδη "Περί των Μηχανικών Θεωρημάτων" "Method of Mechanical Theorems") και το «Περί των Επιπλεόντων Σωμάτων» ("On Floating Bodies"). Στο πρώτο ο αρχαίος σοφός εξηγεί πώς χρησιμοποίησε μεθόδους μηχανικής για την ανάπτυξη των μαθηματικών του θεωρημάτων, ενώ στο δεύτερο αναφέρεται στη φυσική της πλεύσης και στη βαρύτητα.

Αυτή τη φορά η ανθρωπότητα και οι ερευνητές στάθηκαν τυχεροί. Ένα πνευματικό μνημείο της ανθρωπότητας διασώθηκε. Το έσωσαν η αγάπη στη γνώση, η γενναιοδωρία και η ευφυΐα κάποιων ανθρώπων. Τόσα άλλα όμως έχουν καταστραφεί από την άγνοια και την αδιαφορία των ανθρώπων διάφορων εποχών & μαζί της εποχής που ζούμε!

Επιστήμονες και οικολόγοι βρίσκονται συχνά μπροστά σε ένα δυσάρεστο θέαμα, όταν μεμονωμένες φάλαινες ή ομάδες φαλαινών εξοκείλουν στις ακτές με συχνότερη κατάληξη τον θάνατο. Το μυστήριο που καλύπτει αυτού του είδους την «αυτοκτονία» των συμπαθών θαλάσσιων θηλαστικών, προσπαθεί να εξηγήσει μια έρευνα που συνδέει τα συμβάντα αυτά με την έξαρση της δραστηριότητας του Ήλιου.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου του Κίελου Klaus Vaneslow και Klaus Ricklefs ερευνώντας αρχεία που καταγράφηκαν τέτοια συμπεριφορά φαλαινών από το 1712 μέχρι το 2003 κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι περισσότερες έξοδοι φαλαινών στις ακτές συμβαίνουν όταν παρατηρείται έντονη δραστηριότητα.

Σε μια προσπάθεια να εξηγηθεί το φαινόμενο, οι ερευνητές υποθέτουν ότι, οι διαταραχές της ηλιακής δράσης και συνεπώς της ακτινοβολίας που φτάνει στη Γη, αποπροσανατολίζει τις «εσωτερικές πυξίδες» που διαθέτουν οι φάλαινες, οδηγώντας τις έτσι στην καταστροφή.

Όπως είναι γνωστό ο Ήλιος ακολουθεί κύκλους στην δραστηριότητά του (π.χ. στις εκλάμψεις του ή στην εμφάνιση κηλίδων στην επιφάνειά του) που κυμαίνονται από 8 μέχρι 17 χρόνια, με μέσο όρο τα 11 χρόνια. Ο ρυθμός αυτός που οφείλεται σε κάποια - άγνωστη στους επιστήμονες - εσωτερική δραστηριότητα του Ήλιου, επηρεάζει τη ζωή και τις συνθήκες γενικότερα σε όλο το ηλιακό σύστημα και στη Γη ειδικότερα.

Έτσι, μεγάλες μεταβολές της ηλιακής δράσης (π.χ. ηλιακές λάμψεις) επηρεάζουν το μαγνητικό πεδίο της Γης προκαλώντας ακόμα και μαγνητικές καταιγίδες, ικανές να επηρεάσουν τις τηλεπικοινωνίες και γενικά ηλεκτρονικά κυκλώματα.

Ας μην ξεχνάμε όμως ότι και τα ζώα είναι ευαίσθητα σε μεταβολές που ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντιληφθεί άμεσα με τα δικά του αισθητήρια. Πρόσφατο παράδειγμα οι ελέφαντες της Ινδονησίας που κατάλαβαν τον ερχομό του τσουνάμι και απέδρασαν στη ζούγκλα για να σωθούν.

Για να έρθουμε ξανά στο θέμα μας, οι έρευνες έδειξαν ότι, 97 περιστατικά αυτοκτονίας φαλαινών αναφέρθηκαν στις ακτές της Βόρειας Θάλασσας μέσα σε 291 χρόνια και το 90% από αυτές συνέβησαν όταν οι ηλιακοί κύκλοι είχαν μικρή διάρκεια, κάτι που συνεπάγεται μεγάλη ένταση στις μεταβολές της ηλιακής δραστηριότητας.

Ίσως λοιπόν, σύμφωνα με μια υπόθεση, οι φάλαινες να διαθέτουν κάποιου είδους αντίληψης των μεταβολών του μαγνητικού πεδίου - όπως εξάλλου και τα περιστέρια - και οι απότομες μεταβολές του μαγνητικού πεδίου της Γης (σαν συνέπεια της ηλιακής δράσης) να τις αποπροσανατολίζει.

Παλιότερες μελέτες για τον αποπροσανατολισμό των φαλαινών είχαν ενοχοποιήσει τα σόναρ του ναυτικού και την έντονη δράση τους στις θάλασσες. Για παράδειγμα, τον Οκτώβρη του 2003 φάλαινες είχαν εξοκείλει στις ακτές των Κανάριων Νήσων ενώ εκεί κοντά διεξάγονταν άσκηση του Ισπανικού Ναυτικού. Η αυτοψία που είχε γίνει τότε είχε δείξει ότι τα εσωτερικά όργανα των φαλαινών και ειδικά το συκώτι τους ήταν γεμάτο φυσαλίδες αέρα, ενώ πολλά εσωτερικά αγγεία τους είχαν σπάσει.

Άσχετα πάντως από την αιτία των «αυτοκτονιών» των φαλαινών είναι σίγουρο ότι η φύση και τα όντα της είναι ένα πολύ ευαίσθητο σύστημα ζωής, που δεν σηκώνει πολλές και αλόγιστες παρεμβάσεις. Πόσο μάλλον αν είναι ήδη ευαίσθητη σε φαινόμενα που προκαλούνται έξω από τη Γη.

Υπάρχουν τα φαντάσματα; Σίγουρα θα βρείτε πολλούς φανατικούς υποστηρικτές που θα επιβεβαιώσουν τη μία ή την άλλη άποψη. Κάποιοι πάντως βαδίζουν στον «δρόμο της επαλήθευσης», αποφασίζοντας να διεξάγουν πειράματα για την απόδειξη ή όχι της ύπαρξής τους.

Το εγχείρημα της πειραματικής απόδειξης της ύπαρξης φαντασμάτων θα διεξαχθεί στα πλαίσια του φεστιβάλ "Mary King's Close" που γίνεται αυτές τις μέρες στο Εδιμβούργο της Σκοτίας. Το Mary King's Close είναι ένα δίκτυο υπόγειων διαδρομών στο Εδιμβούργο, που θεωρείται στοιχειωμένο. Κι όχι μόνο απλά στοιχειωμένο αλλά έναν απ' τα πιο στοιχειωμένα μέρη της Μεγ. Βρετανίας, τόσο ώστε εδώ και 200 χρόνια έχει σφραγιστεί για το κοινό.

Όμως ο καθηγητής Richard Wiseman του πανεπιστημίου του Hertfordshire - ο οποίος δεν πιστεύει στα φαντάσματα - πρόκειται να διεξάγει σ' αυτό το μέρος ένα πείραμα με 200 εθελοντές για να διαπιστώσει αν υπάρχουν φαντάσματα ή όχι.

Πάντως το συγκεκριμένο μέρος θεωρείται έντονα στοιχειωμένο και μάλιστα υπάρχουν πολλές πανομοιότυπες αναφορές για φαντάσματα που κάνουν το γεγονός να μην είναι τυχαίο. Το πιο διάσημο φάντασμα του Mary King's Close είναι η Annie, ένα πνεύμα μικρού παιδιού που του αρέσει να ενοχλεί τις γυναίκες που επισκέπτονται το χώρο.

Ο καθηγητής Wiseman, πέρα από τους 200 εθελοντές που θα κληθούν να διαβούν τους στενούς δρόμους του Mary King's Close, αναζητώντας ίχνη εμφάνισης φαντασμάτων, θα χρησιμοποιηθεί και η τελευταία λέξη της τεχνολογίας για την ανίχνευση παραφυσικών φαινομένων: μετρητές υγρασίας και θερμοκρασίας, ανιχνευτές μαγνητικής δραστηριότητας και ανιχνευτές ηχητικών κυμάτων χαμηλής συχνότητας.
Εξάλλου ο καθηγητής πιστεύει ότι φαινόμενα εκνευρισμού και αδιαθεσίας που έχουν καταγραφεί από επισκέπτες, δεν οφείλονται στην ύπαρξη φαντασμάτων αλλά ήχους χαμηλής συχνότητας που προκαλούνται από την κίνηση στους δρόμους πάνω απ' τις υπόγειες διαδρομές του Mary King's Close.

Για εμάς δεν μένει να περιμένουμε τα αποτελέσματα του πειράματος...
Πάμε στοίχημα;

Οι καιροί είναι «δύσκολοι και πονηροί» ειδικά όταν ο & «έξω από δω» κάνει την εμφάνισή του όλο και πιο συχνά στις ανθρώπινες υποθέσεις. Αυτή είναι η πεποίθηση της Καθολικής Εκκλησίας και για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο αποφάσισε να εκπαιδεύσει «ειδικούς» ανθρώπους για να τα βάλουν με τον Σατανά και τις στρατιές των δαιμόνων του. Πρόσφατα λοιπόν το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Ρώμης ξεκίνησε να παραδίδει μαθήματα εξορκισμού.

Η Αγία Έδρα έκρινε ότι οι «κομάντος» που πρόκειται να τα βάλουν με τους δαίμονες, δεν μπορεί παρά να ανήκουν σε κάποιο «ειδικό σώμα» εκπαιδευμένων. Έτσι τα μαθήματα άρχισαν και οι εκπαιδευόμενοι από όλο τον κόσμο έσπευσαν στο "Regina Apostolorum Pontifical University" (UPRA, το Πανεπιστήμιο της Καθολικής Εκκλησίας), για να παρακολουθήσουν μια σειρά μαθημάτων ψυχολογίας, νομικών θεμάτων και & ιστορίας του Σατανισμού.

Σε ένα Πανεπιστήμιο που απέχει πολύ από το Hogwart (την σχολή μαγείας του Χάρι Πότερ), τα συγκεκριμένα αντικείμενα μελέτης κρίνονται απαραίτητα καθώς η Καθολική Εκκλησία συνδέει άμεσα τα αυξανόμενα κρούσματα δαιμονοληψίας, με την αύξηση των οπαδών του Σατανά ανά τον κόσμο και την άνθιση της λατρείας του, που τείνει να πάρει επίσημο χαρακτήρα σε κάποιες γωνιές του κόσμου. Πρόσφατα μάλιστα η ιταλική κοινή γνώμη θορυβήθηκε από σειρά φόνων στις οποίες συμμετείχαν ακόμα και έφηβοι λάτρες του Σατανά.

Όπως δηλώνει ο πατήρ Piedro Barahan που διδάσκει στα μαθήματα αυτά, οι περιπτώσεις δαιμονοληψίας αυξάνονται συνεχώς, όμως παραμένει δύσκολο να διακρίνεις την αυθεντικότητά τους καθώς πρέπει να διαχωριστούν οι περιπτώσεις μιας απλής ψυχοπάθειας. Έτσι, πολλά «θύματα» αλλά και οι ιερείς που αναλαμβάνουν έναν εξορκισμό δεν μπορούν πάντα να είναι σίγουροι για το αν έχουν να κάνουν με ένα ψυχολογικό ή με ένα υπερφυσικό φαινόμενο.

Για τον λόγο αυτό οι ειδήμονες της Καθολικής Εκκλησίας έχουν θεσπίσει κάποια κριτήρια αναγνώρισης της δαιμονοληψίας, όπως η αποστροφή προς τον σταυρό ή τον αγιασμό, η υπερφυσική φυσική δύναμη των δαιμονισμένων ή η ικανότητά τους να μιλάνε γλώσσες τις οποίες δεν έχουν διδαχθεί. Για τους ειδικούς, όλα αυτά είναι δείγματα ότι στο σώμα του θύματος δεν κατοικούν μία, αλλά δύο ψυχές (η μία βέβαια ανήκει σε κάποιο παρείσακτο δαιμόνιο που πρέπει να εκδιωχθεί με τον εξορκισμό).

Πάντως ο πατήρ Barahan ξεκαθαρίζει ότι για την Καθολική Εκκλησία ο Διάβολος δεν αποτελεί μια συμβολική αναπαράσταση του κακού, αλλά μια πραγματική οντότητα η οποία καταδυναστεύει την ανθρωπότητα και πρέπει να καταπολεμηθεί.

Ένας άλλος ιερέας, ο πατήρ Christopher Barrack, απ' το Lincoln των Η.Π.Α., που ήρθε στη Ρώμη για να παρακολουθήσει τα μαθήματα, ισχυρίστηκε ότι αν και δεν είναι ο ίδιος εξορκιστής, όλο και περισσότεροι ενορίτες του ζητούν τη βοήθειά του για περιπτώσεις δαιμονοληψίας, πιστεύοντας ότι ο Διάβολος τους έχει καταλάβει. Βέβαια αποκαλύπτεται αργότερα ότι, η πλειοψηφία απλά αντιμετωπίζει κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, οπότε & δεν χρήζει εξορκισμού.

Ο Barrack όμως πιστεύει επίσης ότι το έργο του Διαβόλου στη γη ενισχύεται τα τελευταία χρόνια καθώς ο Διάβολος καλύπτεται με ομάδες της Νέας Εποχής και άλλες «πνευματικές ομάδες» ή ξεκάθαρα σατανιστικές ομάδες.

Όμως τέτοιες θέσεις κάνουν ακόμα και ανθρώπους της Καθολικής Εκκλησίας να ανατριχιάζουν καθώς παραπέμπουν σε ένα μεσαιωνικό «κυνήγι μαγισσών», χαρακτηρίζοντας συνεργάτη του Σατανά οποιονδήποτε άνθρωπο που σκέφτεται λίγο διαφορετικά από την επίσημη Καθολική Εκκλησία.

Υπάρχουν ιερείς όπως ο πατήρ Gerry O'Collins που πιστεύουν ότι το θέμα των δαιμόνων και της μάχης μαζί τους έχει «παραφουσκωθεί» από την άγνοια των ανθρώπων και ότι η Καθολική Εκκλησία δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα να ξεκινήσει ένα κυνήγι μαγισσών βλέποντας τον Διάβολο και τους δαίμονές ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχουν.
Ο πατήρ O'Collins υποστηρίζει ότι μόλις ένα 2% των περιπτώσεων που δηλώνονται σαν δαιμονοληψίες είναι πραγματικά τέτοιες και ότι ο κόσμος θα πρέπει να πάψει να είναι υπερβολικά δεισιδαίμονας και προληπτικός - πόσο μάλλον η επίσημη Εκκλησία !

Πάντως φαίνεται ότι η & μάχη αρχίζει καθώς οι πρώτοι μαθητές της «Σχολής Εξορκισμού» του Βατικανού πρόκειται να πάρουν το δίπλωμά τους σε λίγες βδομάδες.

Δαίμονες - πραγματικοί και ανύπαρκτοι - τρέμετε !!!