- Ινδική φιλοσοφία - ΒΙΒΕΚΑΝΑΝΤΑ (Σειρά Γνώσης) - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Ο Χριστός μίλησε για τις 3 οπτικές των Σχολών της Βεδάντα, συμβολικά

«Βρίσκουμε αρκετά πράγματα στις διδασκαλίες του Ιησού, οι οποίες φανερά προσαρμόζονται στις ικανότητες αυτών που τον άκουγαν.

Πρώτα μίλησε για τον Πατέρα του στους Ουρανούς και για την προσευχή προς αυτόν.

Μετά προχώρησε ένα βήμα παραπάνω και τους είπε «Είμαι η Άμπελος και είστε τα κλαδιά»...

... και τελευταία έδωσε την ανώτατη αλήθεια «Εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε Ένα» και «Το Βασίλειο των Ουρανών είναι μέσα σου».

«Αυτά είναι τα σημάδια του αληθινού Γνιάνα – Γιόγκι:

(1)Δεν επιθυμεί τίποτε άλλο, εκτός του να γνωρίσει.

(2) Όλες του οι αισθήσεις είναι υπό τέλειο έλεγχο, υποφέρει το καθετί χωρίς να γκρινιάζει, το ίδιο ικανοποιημένος είτε το κρεβάτι του είναι το γυμνό χώμα κάτω από τον ανοιχτό ουρανό είτε αν φιλοξενείται στο παλάτι ενός βασιλιά. Δεν αποφεύγει τον πόνο, στέκεται και τον υποφέρει – έχει παραδώσει τα πάντα στον Εαυτό.

(3) Γνωρίζει ότι όλα είναι μη-πραγματικά εκτός από το Ένα.

(4) Έχει μια σφοδρή επιθυμία για ελευθερία. Με μια ισχυρή θέληση προσηλώνει το νου του προς τα ανώτερα και έτσι επιτυγχάνει την ειρήνη. Εάν δεν γνωρίζουμε την ειρήνη, τι περισσότερο είμαστε από τα κτήνη; Κάνει τα πάντα για τους άλλους – για τον Κύριο – εγκαταλείποντας όλους τους καρπούς των πράξεών του και μη αναζητώντας αποτελέσματα, είτε εδώ, είτε στην μέλλουσα ζωή.

Τι μπορεί να μας δώσει το σύμπαν περισσότερο παρά την δική μας ψυχή;»

«Δεν μπορούμε να γνωρίσουμε το Βραχμάν, αλλά είμαστε το Βραχμάν, ολόκληρο κι όχι ένα κομμάτι του. Αυτό που δεν έχει έκταση δεν μπορεί να διαιρεθεί. Η φαινομενική ποικιλία δεν είναι παρά η αντανάκλαση ιδωμένη στον χρόνο και στον χώρο, όπως βλέπουμε τον ήλιο να αντανακλάται σε εκατομμύρια δροσοσταλίδες, αν και γνωρίζουμε ότι ο ήλιος από μόνος του είναι ένας και όχι πολλοί. Στην Γνάνα πρέπει να χάσουμε την ποικιλομορφία και να δούμε μόνο την Ενότητα. Εδώ δεν υπάρχει ούτε υποκείμενο, ούτε αντικείμενο, ούτε γνώση, ούτε εσύ, ούτε αυτός, ούτε εγώ, μόνο η μία, απόλυτη Ενότητα. Είμαστε αυτό όλον τον χρόνο, πάντα ελεύθεροι.

Ο άνθρωπος δεν είναι δέσμιος από τον νόμο της αιτιότητας. Ο πόνος και η δυστυχία δεν είναι μέσα στον άνθρωπο, αυτά είναι όπως το περαστικό σύννεφο που ρίχνει την σκιά του περνώντας μπροστά από τον ήλιο, αλλά το σύννεφο περνάει και ο ήλιος παραμένει, κι έτσι συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Αυτός δεν γεννιέται, δεν πεθαίνει, δεν είναι μέσα στον χρόνο και στον χώρο. Αυτές οι ιδέες δεν είναι παρά αντανακλάσεις του νου, αλλά τις παραγνωρίζουμε για την πραγματικότητα και έτσι χάνουμε την θέα της θαυμάσιας αλήθειας την οποία κρύβουν.

Ο χρόνος δεν είναι παρά η μέθοδος της σκέψης μας, αλλά εμείς είμαστε πάντα ο Ενεστώτας χρόνος.

Το καλό και το κακό έχουν ύπαρξη μόνο σε σχέση με εμάς. Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο, γιατί κανένα δεν έχει νόημα χωριστά από το άλλο. Όσο διάστημα αναγνωρίζουμε την δυαδικότητα, ή διαχωρίζουμε τον Θεό από τον άνθρωπο, τόσο θα βλέπουμε το καλό και το κακό.

Μόνο όταν πάμε στο κέντρο, ενώνοντας τον εαυτό μας με τον θεό μπορούμε να δραπετεύσουμε από τις ψευδαισθήσεις. (…) Όσο μακρύτερα από το κέντρο, τόσο πιο γρήγορα περιστρέφεται ο τροχός, τόσο λιγότερο όσο προχωράμε προς το κέντρο. Κατευθυνθείτε προς το κέντρο, ελέγξτε την επιθυμία, ποδοπατήστε κι αφήστε τον λανθασμένο εαυτό να φύγει, τότε η θέασή σας θα καθαρίσει και θα δείτε τον Θεό. Μόνο με την απάρνηση αυτής της ζωής και όλων των άλλων ζωών που έρχονται (παράδεισος κλπ) μπορούμε να φτάσουμε στο σημείο που μπορούμε να σταθούμε σταθερά στον πραγματικό Εαυτό. Ενόσω ελπίζουμε για οτιδήποτε, η επιθυμία θα μας καθοδηγεί. Μείνετε για μια στιγμή χωρίς ελπίδα και η ομίχλη θα διαλυθεί. Γιατί τι να ελπίζεις όταν μία είναι όλη η ύπαρξη; Το μυστικό της Γνάνα είναι να τα παραδώσεις όλα και να είσαι αυτάρκης. Πείτε «όχι» και θα γίνετε «όχι», πείτε «είναι» και θα γίνετε «είναι». Λατρέψτε τον Εαυτό μέσα σας, τίποτε άλλο δεν υπάρχει. Ό,τι μας δεσμεύει είναι η Μάγια-Ψευδαίσθηση».

««Ο Εαυτός, το μόνο υποκείμενο, βρίσκεται στην εκδήλωση αναζητώντας να γνωρίσει τον εαυτό του. Όσο καλύτερος ο καθρέπτης, τόσο καλύτερη εικόνα μπορεί να δώσει, έτσι ο άνθρωπος είναι ο καλύτερος καθρέπτης, και όσο αγνότερος ο άνθρωπος, τόσο καλύτερα μπορεί να αντανακλά τον Θεό. Ο άνθρωπος κάνει το λάθος να διαχωρίζει τον εαυτό του από τον Θεό και να ταυτίζει τον εαυτό του με το σώμα. Αυτό το λάθος πηγάζει από την Μάγια, η οποία δεν ακριβώς πλάνη αλλά θα μπορούσαμε να πούμε το να δεις το πραγματικό ως κάτι άλλο και όχι ως αυτό που είναι. Αυτή η ταύτιση του Εαυτού με το σώμα μας οδηγεί στην ανισότητα, η οποία μοιραία μας οδηγεί στην μάχη και στην ζήλια, και όσο βλέπουμε ανισότητα, δεν μπορούμε να γνωρίσουμε την ευτυχία. «Η άγνοια και η ανισότητα είναι οι δύο πηγές της δυστυχίας» λέει η Γνάνα.

Όταν ο άνθρωπος έχει «χαστουκιστεί» επαρκώς από τον κόσμο, αφυπνίζεται με μια επιθυμία για ελευθερία, και αναζητώντας τα μέσα της διαφυγής του από τον ζοφερό κύκλο της γήινης ύπαρξης, αναζητά γνώση, μαθαίνει τι είναι αυτός πραγματικά και γίνεται ελεύθερος. Μετά από αυτό βλέπει τον κόσμο σαν μια γιγάντια μηχανή, αλλά προσέχει πολύ να κρατά τα δάχτυλά του μακριά από τους τροχούς. Το καθήκον παύει για αυτόν ο οποίος είναι ελεύθερος, ποια δύναμη μπορεί να περιορίσει το ελεύθερο ον; Κάνει το καλό, διότι είναι η φύση του, κι όχι διότι κάποιο φανταστικό καθήκον του το επιτάσσει. Αυτό δεν εφαρμόζεται σε αυτούς που είναι ακόμα δέσμιοι στις αισθήσεις τους. Μόνο για αυτόν που έχει υπερβεί τον κατώτερό του εαυτό, υπάρχει αυτή η ελευθερία. Στηρίζεται στην ίδια του την ψυχή, δεν υπακούει σε κανέναν νόμο, είναι ελεύθερος και τέλειος. Έχει διαλύσει τις παλιές προλήψεις και έχει βγει έξω από τον τροχό. Η φύση δεν είναι παρά ο καθρέπτης των δικών μας εαυτών.»

«Η απόλαυση του Εαυτού είναι αυτό που ο κόσμος αποκαλεί θρησκεία.

Όσο περισσότερη ευδαιμονία έχουμε μέσα μας, τόσο πνευματικότεροι είμαστε. Ας μην εξαρτόμαστε από τον κόσμο για την απόλαυσή μας.»

«Όσο περισσότερο τέλειοι γινόμαστε τόσο λιγότερη δουλειά μπορούμε να κάνουμε. Ο Sattvika βλέπει και γνωρίζει ότι όλος αυτός ο κόσμος είναι περισσότερο ένα παιδικό παιχνίδι και δεν ανησυχεί για αυτόν. Δεν ενοχλούμαστε όταν βλέπουμε δύο μαριονέτες να μάχονται και να δαγκώνονται. Ξέρουμε ότι δεν είναι σοβαρό ζήτημα.

Ο τέλειος γνωρίζει ότι ο κόσμος είναι Μάγια. Η ζωή ονομάζεται Σαμσάρα – είναι το αποτέλεσμα αντιμαχόμενων δυνάμεων που δρα επάνω μας. Ο Υλισμός λέει: «η φωνή της ελευθερίας είναι ψευδαίσθηση». Ο Ιδεαλισμός λέει: «Η φωνή που μας λέει ότι είμαστε σκλάβοι είναι ψευδαίσθηση». Η Βεδάντα λέει: «Είμαστε ελεύθεροι και όχι ελεύθεροι μαζί στην ίδια στιγμή».

Αυτό σημαίνει ότι δεν είμαστε ποτέ ελεύθεροι στο γήινο επίπεδο, αλλά πάντοτε ελεύθεροι στο πνευματικό επίπεδο. Ο Εαυτός είναι πέρα από την ελευθερία και την δέσμευση»