- Η Άποψις. Μουσική Ανάλυσις - Ραδιοσκηνοθεσία - Μακέτες: Λεωδάμων Κλαπακτσής, PhD. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Κάτσασι οι αθρώποι εις την τράπεζα γύρω και τα είπασι. Ήντουνε νά’ναι πέντε, μετά είπασι να γένουνε εφτά, τελικώς ήσαντε οχτώ, κι ένας που έμεινε εις την απόξω κι έκλαιγε.

Έτσι γίνεται με τις οικογένειες. Κάποιος θά’ρθει παραπάνω, ένας φίλος, ένας συγγενής, ένας μουσαφίρης ρε παιδί μου, και κάποιος άλλος δεν θα προκάμει την ώρα του γεύματου. Αθρώπινα πράματα, οικογενειακά.

Και μη νομίζεις, όλες οι μεγάλες οικογενειακές υποθέσεις, γύρω από μια τράπεζα συζητιούνται. Κάποιος θα φέρει το κρασί, κάποιος τα γλυκά και κάποιος τους δημοσιογράφους.

Στο τέλος βέβαια, τον πίνει αυτός που θα πλύνει τα πιάτα.

Μην μου μπερδευτείτε με τα νούμερα, έ? Ήταν κι ο Κενυάτης εκεί. Μην ξεχνιόμαστε. Αμαρτία. 1,06825 γράφει το πινακάκι. Άλλο το "βολέψου", άλλο το "να βολευόμαστε"...

Ψυχραιμία. Είμαστε όλοι ελεύθεροι.

Τώρα, γιατί η Ο.Ν.Ε. μου μοιάζει τόσο γνώριμη? Λες να φταίει η Κ.Ε.Δ.?

Αχ, βρε Αλέξη! Πόσο σε καταλαβαίνω! Κι εγώ βάζελος είμαι...

Αυτό το Revision είναι σπαστικό. Το ξέρω. Αλλά κοίταξε τώρα. Ποιός είναι λιγότερο ρεβιζιονιστής? Ο Αλέξης κι ο Στρατούλης? Ο επίτιμος κι ο Ραφινάτος? Ο Μάκης κι ο Άδωνις?

Αναθεώρηση. Προδοσία και εκσυγχρονισμός μαζί. Γαμώ την αριστερή δεξιά μου, γαμώ. Η δεξιά αριστερή μου, γαμιέται μόνη της. Σε safe mode.

Τώρα, επήγεν ο Αλέξης εις τη διχοτομημένη πόλη, την είδε από ύψους πέμπτου ορόφου και τη συνοδεία ρομαντικής παρέας. Κάτι ο Παππάς, κάτι η Παπαδιά, κάτι να ειδωθούμε, κάτι να μας ειδούν, κάτι να κάνουμε πως γίνεται.

- Ήσουν άδικη, μωρή κακούργα. Αλλά έτσι σε έμαθε η μάνα σου. Γαμώ το σόι σου, γαμώ.

- Ήσουν αδιάφορος κι εσύ. Με την πρώτη δυσκολία, να ξεπορτίσεις κοίταξες. Ξεφτιλισμένε. Αλλά στου πατέρα μου την πόρτα θα χτυπάς πάλι. Που σε έφτιαξε, σε έκανε άθρωπο ανάμεσα στους αθρώπους.

- Τί λες μωρή σκύλα, που ο πατέρας σου λάδωσε το σύμπαν κόσμος? Που έστειλε τα ανήψια του να μας γαμήσουν?

- Όχι μωρό μου, όχι φως των ματιών μου, όχι γαμώ το κέρατό μου. Μην αφήνεις τα παλιά μίση που χωρίζουν τις οικογένειές μας, να δηλητηριάζουν την αγάπη μας. Αλλιώς, πού θα στηρίξουμε τον έρωτα? Πού θα στηρίξουμε το μέλλον των παιδιών μας?

Καθημερινοί διαλόγοι παγκοσμίου σημασίας.

Υ.Γ. Αχ βρε Ρωμαίο, τα ψωλαρμενίσματά σου με την Ιουλιέτα θα πληρώνουμε πάντα...

Τελικώς, κανείς δεν ηκατάλαβε τί εγένεν. Ανεξάρτηται αι εξουσίαι και άλλα τινά συνταγματικής υφής και παραδοξότητος.

Την έκαμνε, λέει, η υπουργάρα την ματσακουνιά, αλλά δεν την έκαμνε για να βλάψει την ελληνική δημοκρατία. Την έκαμνε, λέει, για να προστατέψει την οικογένειάν της. Η υπουργάρα.

Διότι σε λέει, ημείς δικάζομεν, εκ του αποτελέσματου δηλαδής, με γνώμονα το ‘πατρίς, θρησκεία, οικογένεια’. Το οικογένεια το φρόντισε η υπουργάρα, το θρησκεία δεν το πείραξε, έ, το πατρίς το ψιλογάμησε η υπουργάρα, αλλά δεν ημπορούσε να κάμνει και αλλιώς. Διότι έτσι κι εφρόντιζε το πατρίς, θα ήβλαπτε το οικογένεια. Πιάσε το αυγό και κούρευτο. Conflict, ή αλλέως πως, εσωτερική σύγκρουσις. Υπουργάρα και Τσάρος μεν, άθρωπας δε. Τί να κάμνει κι αυτός ο πτωχός.

Που κι ούτε πτωχόν τονε λες, καθώς η νέα υπουργάρα του τσαρικού πόστου λέει πως ο πλούτος είναι σχετική έννοια. Σαν την ομορφιά, λέει. Για εκείνην, λέει, πλούτος είναι ο ελεύθερος χρόνος.

Η μεθεπόμενη υπουργάρα θα μας πει, που πλούτος είναι τα ειλικρινή αισθήματα. Για τότε δεν ξέρω τί θα φορολογήσουν. Επί του παρόντου προβλέπεται άγρια φορολόγηση των ανέργων. Είναι η κοινωνική, μην πω ταξική πλέον, ομάς με τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο.

Αλλά είσαστε ζώα και δεν καταλαβαίνετε από αληθινό χιούμορ. Για αυτό και κράζετε την υπουργάρα, τον δικαστή και το νομοθετικό πλαίσιο, ενώ το πράμα είναι εντελώς καλλιτεχνικό:

Η υπουργάρα που νομοθέτησε να μπαίνεις στη φυλακή για χρέος πέντε χιλιάρικα προς το δημόσιο, την έκανε πλημμεληματικώς κι αναστολάτα για άλλες πολιτείες. Το δικό της χρέος -της υπουργάρας- ήταν προς την οικογένεια. Όχι προς το δημόσιο.
Μην κατηγορείτε την υπουργάρα για την πλημμεληματική απιστία προς το δημόσιο. Επαινείτε το δικαστήριο για την ανάδειξη της οικογένειας ως ακρογωνιαίου λίθου της δημοκρατίας μας.

Υπάρχει ένα πολύ βαθύ φιλοσοφικό νόημα σε όλα αυτά. Δεν υπάρχει νόμιμο και παράνομο. Υπάρχουν μόνο εσωτερικές συγκρουσιακές καταστάσεις, πλημμεληματικού χαρακτήρος.

https://www.youtube.com/watch?v=-TjYPyNIUFQ