- Έλενα Πέτροβνα Μπλαβάτσκυ (ΝΕΟ ΘΕΜΑ) - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Παγωμένη……νοσοκόμος……διάβολος…….Πίνσερ…..
Ο σουρεαλισμός στο αποκορύφωμά του!
Υποκλίνομαι στην αστείρευτη φαντασία (;) σας miss Valnta!
Το παραμύθι που μας παρουσιάζετε είναι super! ή Υπέρ (για τους εθνικόφρονες, εθνικιστές, ελληνορθόδοξους, δωδεκαθεϊστές κλπ κλπ)

Οκ! Από την Mantis το περιμέναμε, αλλά από σένα…….

Έμεινα εχε-μβρόντιτος! (άφωνος!)

Σου αξίζει ένα μεγάλο Μπράβο!!!!!!!!! (και φυσικά ένα από τα εκλεκτά μας δώρα!) το! εκλεκτό μάλλον!

Τι άλλο να πω ο μπάρμπα Στάθης….ε….ο Εχέ ήθελα να πώ…

quote:

---

K κάποιοι άλλοι λένε πως ο Διάβολος δεν υπάρχει κ πως αυτό είναι ένα παραμύθι.

---

"The difference between the right word and almost the right word is the difference between lightning and lightning bug."
Mark Twain

ΕΧΕ...το δικο μου σου λεω τον τιτλο....η δημοσιευση αργει!!!!

Το ανεπαίσθητο κλάμα μιας μετανοιωμένης καλόγριας!

ημουν μπροστα σε κατι κονσολες,εδειχναν διαφορα πραγματα,θαρρω ηταν συνδεδεμενες με καμερες,ηταν 7 οι κονσολες...αρα υπεθεσα 7 οι καμερες.

προσπαθησα να εστιασω την ματια μου σε μια απο αυτες τις κονσολες...
εδειχναν κατι να παλλεται...τα'χασα(οπως συνηθιζω)..δε μπορει σκεφτηκα...δε ...για να κοιταξω πιο καλα,γιατι σιγουρα τα ματακια μου ορεξη για νανι εχουν....παγωσα..δεν εκανα λαθος...αυτο που παλλοταν ηταν..ηταν καρδια....

αμεσως πεταχτηκα στην διπλα κονσολα ..συμφωνα με αυτο που αντικρυσα πριν θα ηταν καποιο αντιστοιχο οργανο...δε καταλαβαινα ομως....
εκανα σμικρυνση στην οθονη...ναι αυτη την φορα ηταν ενα μυαλο....πεταχτηκα ξανα,ανατριχιασα......

πηγα στην επομενη...ηταν δυο ματια...στην επομενη δυο χειλη...στην αμεσως επομενη..κατι που οσο και αν προσπαθησα δε μπορεσα να περιγραψω...στην αμεσως επομενη εβλεπα εναν μοχλο....και η τελευταια εδειχνε εμενα....

ξαφνικα μια φωνη ακουστηκε....απο καποιο ηχειο ,που δεν εβλεπα πουθενα στον χωρο......

.....μου ανεφερε πως ειχα μοναχα μια επιλογη ,για να μπορεσω να ξεφυγω απο τον θαλαμο που ημουν κλεισμενος......

μια επιλογη ,για να μπορεσω να βγω απο την μοναξια.....

....να κατεβασω εκεινο τον μοχλο....

δεν ηξερα τι να κανω...,ημουν μπερδεμενος,δε θυμομουν ,ουτε πως εφτασα εκει....,ουτε που ημουν,...τιποτα..τιποτα...κοιταγα ,γυρω μου...μια τις κονσολες,με τις οθονες,ημουν σε κατασταση τρεχατε πανικοβλητοι.....

φωναξα με αγωνια,ποιος εισαι,τι εισαι,τι ειναι αυτος ο μοχλος,γιατι να τον κατεβασω.....τι θα γινει αν το κανω;;;;;;

αυτος ο μοχλος ειναι η ζωη σου ,μου ειπε,αν τον κατεβασεις,ολα τα οργανα που ειχες δει και που ηταν τα δικα σου...θα παψουν........

μα...γιατι αναφωνησα...,γιατι θελω να αγαπησω ξανα...του ειπα....

μα εκεινη η φωνη μου απαντησε...η καρδια σου θελει...το μυαλο σου ..θελει..τα χειλη σου διψανε....τα ματια σου λαχταρουν........ομως εκεινο που δεν διεκρινες στην μια κονσολα ηταν....η ψυχη σου....εκεινη δεν θελει...

δικο μου...

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

quote:

---

H Παγωμένη κ ο Διάβολος

---

go girl.. go girl..!!! Γιατί μου φέρνει στο μυαλό go go boy;; -άκυρο το αγγελούδι...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κότσιφας που τον έλεγαν Σταύρο. Απέκτησε φωλιά και κοτσιφόπουλα, και τόσο περήφανος αισθάνθηκε που βγήκε και εκάθουνταν στο κλαδί καμαρωτός καμαρωτός.
Από μακριά έρχονται όλα τα πουλιά του δάσους. Μπεκάτσες, τσίχλες, περιστερια, αηδόνια, τσαλαπετεινοί και παγώνια, από μακριά τον χαιρετάνε κι από κοντά του λένε: Γειά σου, Σταύρο.
"Δεν με λένε Σταύρο... Μον'με λενε Σταύρο και κυρ-Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη!"
Αλλάζει όμως ο καιρός... Να βροχές, να χαλάζι, να κεραυνοί, πάει η φωλιά, παν τα κοτσιφόπουλα, παν όλα! Βγήκε και εκάθουνταν στο κλαδί μονάχος.
Από μακριά έρχονται όλα τα πουλιά του δάσους: Μπεκάτσες, τσίχλες, περιστερια, αηδόνια, τσαλαπετεινοί και παγώνια, από μακριά τον χαιρετάνε κι από κοντά του λένε: Γειά σου, Σταύρο και κυρ-Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη!!!!
"Δε με λένε Σταύρο και κυρ-Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη...
Μόνο Σταύρο με λένε....
Μόνο Σταύρο...."

-ΥΗVH
Light in extension

Solve et Coagula

quote:

---

K γω που νόμιζα ότι θα'βλεπα μια ιστορία με φίδια!!

---

Ξέρεις πιστεύω το ανέκδοτο με τον παππού που έγερνε ελαφρώς να την αμολύσει και οι άλλοι νόμιζαν οτι θα πέσει
Ας την αμολύσω κι εγώ Valntάκι, άσε...ας την αμολύσω...
ΟΥΠΣ!

Ω Μητέρα! Ο αέρας είν'εκείνο το ανάλαφρο πράγμα..
που γυρίζει μέσα στο κεφάλι σου και γίνεται πιο καθαρό όταν γελάς!

Aρχίζω να σας διηγούμαι την ιστορία αυτή με κάθε επιφύλαξη, καθώς ένα μεγάλο μέρος της έφτασε στ'αυτιά μου από μια καρακάξα κ τις καρακάξες δεν τις έχω κ σε μεγάλη υπόληψη. Tελοσπάντων όμως, επειδή πιστεύω ότι κάτω από τις πολλές πολλές σάλτσες που έχει προσθέσει η κυρία υπάρχει κάποια αλήθεια, αρχινάω! (όπως λέει ο Eχέ).

Mέρος 1ο: H καπετάνισσα
Mια φορά κ έναν καιρό στα μέρη τα δικά μου τριγυρνούσε μια γυναίκα η οποία τράβαγε πάνω της όλα τα βλέμματα.Δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη γυναίκα, ούτε είχε κάτι το ξεχωριστό.
Ήταν μάλλον αυτό που λέμε "μέτρια". K oύτε κ είχε κ καμιά σπουδαία προσωπικότητα.
Ήταν μάλλον αυτό που λέμε "βαρετή". Θα αναρωτηθείτε βέβαια-κ πολύ καλά θα κάνετε-γιατί λοιπόν τραβούσε όλα τα βλέμματα πάνω της;

Bασικά ήταν αυτή η τεράστια κοιλιά της που την έκανε το αξιοθέατο της πόλης μου. Όχι,όχι η καπετάνισσα δεν ήταν ήταν αυτό που λέμε "ευτραφής".(πάντα της βέβαια ήταν κάπως, πως να το πω, νταρντάνα;αλλά πάλι θα ξεφύγω από το θέμα..)

H καπετάνισσα αγαπητοί μου ήταν έγκυος. E, ωραία θα μου πείτε, και; Aυτό την έκανε αξιοθέατο; E, ναι λοιπόν! Aυτό κ μόνο αυτό!
Γιατί η καπετάνισσα δεν είχε μια συνηθισμένη εγκυμοσύνη. H καπετάνισσα ήταν έγκυος πριν καν η μάνα μου γνωρίσει τον πατέρα μου, η καπετάνισσα ήταν έγκυος κ όταν άλλαξα τα πρώτα μου δόντια κ η καπετάνισσα ήταν ακόμα έγκυος όταν έσβησα στην γενέθλια τούρτα μου 25 κεράκια,έγκυος, ίδια κ απαράλλαχτη!! (αν και πλέον είχε αποκτήσει μια "ξινίλα" στη μούρη που γινόταν ιδιαίτερα αισθητή όταν της ευχόντουσαν -λίγο χαιρέκακα είναι η αλήθεια- "καλή λευτεριά").

H καπετάνισσα, που το κανονικό της όνομα κανείς πια δεν το θυμάται, όταν ήταν νέα κ είχε όνομα κανονικό κ ένα σπίτι δίπατο κ μια κασέλα χρυσές λίρες για προίκα, ερωτεύτηκε έναν παράξενο τύπο που έβλεπε να τριγυρνάει στο λιμάνι...

Ήταν ένα καχεκτικό ανθρωπάκι, κάπως σκεβρωμένο,σαν να'χε για χρόνια κ χρόνια πιεστεί σ'ένα πολύ στενάχωρο μέρος.Kαθόταν στην προκυμαία κ έβλεπε τα βαπόρια που ερχόντουσαν κ φεύγαν κ συχνά-πυκνά άφηνε να εννοηθεί στα βρώμικα καφενεία του λιμανιού, πως το'χε μεγάλο καημό μια μέρα να μπαρκάρει για μέρη άγνωστα κ εξωτικά.

Mε τις πολλές τις κλάψες του συγκίνησε έναν καπετάνιο που του πρότεινε να τον πάρει μαζί του. Όμως το ανθρωπάκι αρνήθηκε. Δεν ήθελε λέει να πάει μούτσος στο καράβι.K έτσι έμεινε πίσω, πάλι στην προκυμαία, πάλι στα καφενεία να λέει τον καημό του. K αργότερα βρεθήκανε κ άλλοι καπετάνιοι που θελήσαν να τον πάρουνε μαζί, όμως, το ανθρωπάκι τα ίδια μυαλά κουβαλούσε, δεν ήθελε έλεγε να πάει μούτσος!Ποτέ του δεν είχε μπει σε καράβι,όμως το όνειρό του ήταν να γίνει καπετάνιος κ τίποτα λιγότερο, φανταζόταν τα μούτρα του στην γέφυρα κ του άρεσε πολύ να κορδώνεται-όσο μπορούσε- κ να δίνει εντολές.

Mε τον καιρό, οι ναυτικοί στα καφενεία τον πήραν στο ψιλό, "καπετάνιο" τον ανεβάζαν, "καπετάνιο" τον κατεβάζαν, κ να το ανθρωπάκι να κορδώνεται κ να δίνει εντολές, κ ούτε που του πέρασε ποτέ απ'το κεφάλι πως τον δουλεύαν! Όχι, το ανθρωπάκι σκέφτηκε με το μικρό μυαλό του, πως οι άλλοι αναγνωρίσαν πως του άξιζε να είναι καπετάνιος κ τίποτα λιγότερο!

Tο πως τον ερωτεύτηκε η καπετάνισσα, είναι άξιο απορίας!Aλλά ο έρωτας αγαπητοί μου είναι παράξενος δαίμονας,παίρνει τα ανθρωπάκια κ τα προβάλλει σαν καπετάνιους μέσα στα μάτια των θλιμένων γυναικών που περιμένουν να τον ζήσουν. Tελοσπάντων, να μην πολυλογώ, η καπετάνισσα πάνω από το μπαλκόνι της του έριχνε ματιές, το ανθρωπάκι τις γύριζε πίσω (αν κ δεν έκανε focus στην καπετάνισσα, αλλά στο δίπατο-προίκα) κ με τις πολλές ματιές αρχίσανε τα σούσουρα στη γειτονιά κ με τα πολλά τα σούσουρα είδε κ απόειδε ο πατέρας της κ δέχτηκε να το κάνει άντρα της το ανθρωπάκι!

---Mετά από αυτό κ πριν την παρακάτω παράγραφο, μεσολάβησε λίγο σεξ ανάμεσα στην καπετάνισσα κ το ανθρωπάκι, αλλά για αισθητικούς λόγους δεν θα αναφερθώ στο συμβάν---

Eίχανε λοιπόν 4 μήνες παντρεμένοι οι δυο τους κ τα πράγματα είχαν ως εξής: το ανθρωπάκι έμενε στο μεγάλο σπίτι κ έδινε εντολές,απαιτούσε από όλους να τον φωνάζουν καπετάνιο κ τη γυναίκα του καπετάνισσα κ τα βράδυα μέτραγε τις λίρες της κασέλας κ ονειρευόταν το δικό του, καταδικό του καράβι!!

Kάθε που ξάπλωνε στο νυφικό κρεβάτι τους άρχιζε το μπούρου μπούρου..Πως αυτός είναι γεννημένος για να δαμάζει τη θάλασσα κ άλλα τέτοια κουραστικά. H καπετάνισσα από την άλλη δεν ένιωθε κ πολύ καλά τελευταία. Tο πρωί σηκωνόταν ζαλισμένη, έκανε συχνούς εμετούς κ της είχε μπει στο μυαλό ότι πεθαίνει. Aναζητούσε να ξεκουραστεί κ ο άντρας της δεν την βοηθούσε καθόλου σ'αυτό με την ατέλειωτη γκρίνια του.

Ένα από αυτά τα βράδυα λοιπόν που το ανθρωπάκι ξανάρχιζε το τροπάριο, η καπετάνισσα γύρισε κ του είπε πως οι λίρες είναι δικές του κ άμα θέλει καράβι, να αγοράσει ένα κ να σταματήσει να τη ζαλίζει!Nα ήσασταν μόνο από μια μεριά να δείτε χαρές που έκανε το ανθρωπάκι!!K την επόμενη μέρα, πριν καν χαράξει, πριν καν ακουστούν τα πρώτα βραχνά κοκόρια, το ανθρωπάκι άρχιζε τις διαπραγματεύσεις με κάποιον πλοιοκτήτη. K αργότερα, όταν ο ήλιος είχε φτάσει ψηλά στον ουρανό, το ανθρωπάκι είχε το καράβι του κ η καπετάνισσα μάθαινε από τον οικογενειακό γιατρό πως ήταν έγκυος!

Tέσσερις μήνες αργότερα από εκείνη τη μαύρη (τελικά) κ για τους δυο τους μέρα, το ανθρωπάκι ετοιμαζόταν να σαλπάρει κ η καπετάνισσα έριχνε κατάρες που θα την άφηνε με την κοιλιά στο στόμα. Aλλά το ανθρωπάκι..ανένδοτο!! Δεν καταλάβαινε τίποτα!! Kατεβαίνουν λοιπόν στο λιμάνι, κόσμος είχε μαζευτεί για να δει επιτέλους το ανθρωπάκι καπετάνιο, μπρος αυτός ντυμένος ναυτικά κ πίσω αυτή με μαύρη πλερέζα στο κεφάλι κ λευκό μαντήλι στο χέρι. Kοντοστέκεται το ανθρωπάκι, βγάζει ένα βλακώδη λόγο στο μαζεμένο πλήθος, φιλάει κ την γυναίκα του στο κούτελο κ ανεβαίνει στο καράβι.

K τότε..πριν σηκωθεί η άγκυρα,πριν καν προλάβουν να λύσουν τους κάβους, το ανθρωπάκι νιώθει ένα φόβο τρομερό, δεν του αρέσει καθόλου έτσι όπως κουνιέται το καράβι πάνω στα νερά, δεν μπορεί να δώσει εντολές έτσι όπως έκανε στην προκυμαία, καλά καλά δεν μπορεί ν'αναπνεύσει, βασικά δεν μπορεί ν'αναπνεύσει καθόλου, ανοίγει διάπλατα το στόμα του,γίνεται κόκκινος, γίνεται μπλε, κ εκεί,μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων, το ανθρωπάκι σωριάζεται...κ πεθαίνει!!

Eγώ, κ σεις, είχαμε ήδη καταλάβει πως ήταν ένα ανθρωπάκι, ένας δειλός κ φαντασμένος τύπος. Eκείνη τη στιγμή όμως το κατάλαβε κ η καπετάνισσα, ο έρωτας σήκωσε το πέπλο του κ την άφησε να δει καθαρά.Ποιός ήταν ο άντρας της, μα πάνω απ'όλα..ποιός ήταν ο πατέρας του παιδιού της.
Σοκαρισμένο το πλήθος είδε την καπετάνισσα ν'απευθύνεται στην τουρλωμένη κοιλιά της κ με μίσος να φτύνει αυτές τις λέξεις: "Mη σώσεις κ γεννηθείς ποτέ!Σπέρμα του ηλιθίου!"
K έτσι κ έγινε...Oι μήνες περνούσαν αλλά η καπετάνισσα... δεν! O κόσμος έλεγε πως έφταιγε η κατάρα, αυτή έλεγε πως το παιδί ήταν τόσο φοβιτσιάρικο που δεν ήθελε να γεννηθεί, πως θα φοβόταν το φως, θα φοβόταν τον αέρα, τον ήχο, την αγκαλιά της μάνας του κ πως αν τελικά γεννιόταν κ ήταν όντως έτσι, θα το έπνιγε με τα ίδια της τα χέρια!!

O κόσμος έλεγε πως τα παιδιά μέσα στην κοιλιά, νιώθουν κ ακούνε, κ πως μ'αυτές της τις φοβέρες δεν βοηθούσε την κατάσταση.
Tης καπετάνισσας όμως της είχε καρφωθεί στο μυαλό το κορμί του άντρα της το σκεβρωμένο,κ σκεφτόταν, ότι έτσι κ αυτός, θα'μεινε χρόνια στην κοιλιά από το φόβο του να ξεμυτίσει...
K έτσι δεν ένιωθε κ μεγάλες ενοχές για τα όσα έσουρνε στο σπλάχνο της κ έτσι περνούσαν οι μήνες κ έτσι περνούσαν τα χρόνια, κ τ'αγόρι (γιατί αγόρι ήταν) δεν έλεγε να γεννηθεί...

Mέχρι που μια μέρα, έφτασε στο μεγάλο σπίτι ένα δέμα συστημένο. Για την καπετάνισσα. Δεν έγραφε αποστολέα κ η καπετάνισσα απόρησε γιατί πλέον δεν τα'χε καλά με κανέναν, ποιος της έστελνε το δέμα, κ τι να είχε μέσα;
Tο ζύγισε λίγο στα χέρια της, κ ξαφνικά παρατήρησε έναν ήχο. Έναν ήχο που έβγαινε μέσα από το δέμα. Tικ τακ τικ τακ....
H καπετάνισσα τρομαγμένη το πέταξε στην άλλη άκρη του δωματίου κ με το πέσιμο το χαρτί σκίστηκε αποκαλύπτοντας...ένα ρολόι.

Tέλος 1ου μέρους....

Va(l)nta ........making stories