- "Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΩΝ ΡΟΔΩΝ" - Ντήναχ - Περιοδικά - Βιβλία

CALAMUS SCRIPTORIUS
το βιβλίο που αναζητάς υπάρχει.
Μπορείς να το βρεις από τις εκδόσεις Ιδεοθέατρον
http://www.ideotheatron.gr/iiishop/catalog/product_info.php?products_id=39

Επίσης, μπορείς να διαβάσεις ένα σχετικό άρθρο, από την κεντρική σελίδα ττου ESOTERICA:

Tέλος, μπορείς να διαβάσεις την παρουσίαση του συγκεκριμένου βιβλίου,
από το ESOTERICA, εδώ:

http://www.esoterica.gr/books/editors/ideotheatro/ideotheatro.htm

quote:

---

Δεν επέστρεψε απο κώμα μιας εβδομάδας αλλα απο ληθαργικό ύπνο ενός χρόνου.

---

Edited by - CALAMUS SCRIPTORIUS on 17/09/2005 18:11:02

Λένε βέβαια (κάποιοι που το έχουν καταφέρει όλο) πως στην αρχή είναι βαρετό αλλά μετά αποκτάει ενδιαφέρον. Δεν ξέρω εάν έφτασα στο υποτιθέμενο ενδιαφέρον μέρος. Η αλήθεια είναι πως οι πρώτες περίπου πενήντα σελίδες είναι όντως για ληθαργικό ύπνο, αλλά προχώρησα πέρα από αυτές. Ομολογώ ότι με απογοήτευσε. Το βρήκα αρκετά στημένο (ένα μυθιστόρημα κομμένο και ραμμένο ώστε να υποστηρίξει μια συγκεκριμένη μελλοντολογική ιδεολογία ουτοπικού τύπου, με έναν έντονο αέρα κοινότυπων εσωτεριστικών δοξασιών και ευσεβών πόθων).

Πάντως, αυτό που μου κίνησε περισσότερο το ενδιαφέρον αφορά στο γεγονός ότι υποτίθεται πως το έγραψε κάποιος πριν από περίπου 80 χρόνια και που συνέλεξε κάποιος άλλος το ημερολόγιό του και ανέκτησε το κείμενο. Ωστόσο, στην εισαγωγή του βιβλίου προεξοφλείται πως δεν μπορεί κανείς να επιβεβαιώσει την αλήθεια της ύπαρξης του ανθρώπου που υποτίθεται πως είχε τη συγκεκριμένη εμπειρία, εφόσον διευκρινίζεται ότι:
(Από τον πρόλογο του μεταφραστή στην πρώτη έκδοση -1972- όπως δημοσιεύεται στην τρίτη έκδοση από το ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ, σελ. 9 και 10)

Ο Παύλος Αμαδέος Ντήναχ δεν άφησε όνομα κι ούτε και είχε ίσως το παραμικρό δημοσιέψει στον τόπο του.
[...]
Πέθανε, θαρρώ, στο Μαρούσι ή ίσως, γυρίζοντας στην πατρίδα του, μέσω Ιταλίας, σε καμιά απ' τις πόλεις της γειτονικής μας χερσονήσου, το πιθανότερο το πρώτο εξάμηνο του 1924, ύστερα από μια προσβολή από φυματίωση, που εκδηλώθηκε στην Αθήνα και που δεν κράτησε παρά μήνες μονάχα. Στα δώδεκα καλοκαιρινά ταξίδια μου στη Ζυρίχη, τώρα τελευταία, από το 1952 ως το 1966, δεν μπόρεσα να βρω συγγενείς του ούτε άλλα ίχνη των Ντήναχ. Ίσως όμως να υπάρχουνε στα περίχωρα μακρινά συγγενικά του πρόσωπα της καινούργιας γενιάς. Εξόν πάλι αν είχε δίκιο ο νεαρός έφεδρος αντιχιτλερικός αξιωματικός του γερμανικού στρατού κατοχής - που για την εκδοχή του γράφω παρακάτω, στο προεισαγωγικό τούτο σημείωμα, στο τέλος - πως ο δάσκαλός μου "είχε το κόμπλεξ ενοχής του λαού του" της αυτοκρατορικής εποχής. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, άδικα θα αναζητούσε κανένας έξω από τα πλαίσια της γερμανικής εθνότητας και με βάση ένα "δανεισμένο" επώνυμο.

Ή με άλλα, λόγια: μην προσπαθήσετε να ελέγξετε εάν υπήρχε αυτό το πρόσωπο ή εάν η ιστορία είναι μεταγενέστερο κατασκεύασμα...
Αν και από τα παραπάνω γραφόμενα, για να πούμε την αλήθεια, δεν συνάγεται καν το γεγονός ότι ο Ντήναχ πέθανε! "Πέθανε", "θαρρώ" (άραγε, ποιος σοβαρός άνθρωπος γράφει "πέθανε, θαρρώ";), στο Μαρούσι, ή στην Ιταλία, ή μπορεί να διακτινίστηκε στη μελλοντική ουτοπική κοινωνία. Δε θα μάθουμε ποτέ, μιας και σύμφωνα με τον πρόλογο, μόνο υποθέσεις μπορεί να κάνει ακόμα και ο συντάκτης του βιβλίου!!!

Ε, αυτό εμένα δε μου δίνει τις καλύτερες προοπτικές για να πιστέψω τα όσα "σημαντικά" καταμαρτυρεί το συγκεκριμένο βιβλίο...!

Αφήνω βέβαια το περιθώριο να έχει ψάξει κάποιος άλλος και να έχει ανακαλύψει μια άκρη, ένα ίχνος αυτού του προσώπου και με ενδιαφέρον θα διάβαζα την άποψή του.