- ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΣ.
ΠΑΝΤΑ ΕΙΜΑΙ ΣΙΜΑ ΣΟΥ ,ΠΑΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ
ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΕΑΝ ΚΑΘΙΣΕΙΣ ,ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΓΥΡΝΑΣ
ΕΙΜΑΙ ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΥΣ ΣΟΥ ΜΕ ΦΤΕΡΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ
ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΣ
ΔΕΝ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤ' ΑΓΕΡΙ
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΟΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΠΑΝΤΑ ΕΙΜΑΙ ΣΙΜΑ ΣΟΥ
ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΣ
"ΕΤΣΙ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΑ"
Γ. ΣΗΜΙΡΩΤΗΣ
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
Στο βράχο
Ξύλινα Σπαθιά
Στέκομαι στην άκρη του γκρεμού
και κοιτάω όλους αυτούς που τους έσπρωξε ένα χέρι
κι αναγκάστηκαν να βγάλουνε φτερά
τώρα τους φωτίζει αυτό το υπέροχο αστέρι
τους κοιτάω να πλανιούνται μακρυά
πέρα από τα πέρατα πέρα από τα πέρα μέρη
κάποιος πλησιάζει σα να θέλει να μου πει
κάποιος απ'αυτούς θα ξέρει
κάποιος πλησιάζει σα να θέλει να μου πει
Άσε τη ζωή να λιώνει μέσα στα χέρια της σαν χιόνι
Στέκομαι στην πόρτα σου μπροστά
και διαβάζω ένα μήνυμα γραμμένο με μαχαίρι
ότι έπρεπε να φύγουνε ξανά
ότι τώρα διασχίζουν το μεγάλο μεσημέρι
και την πιο παραμυθένια αμμουδιά
πέρα από τα πέρατα πέρα από τα πέρα μέρη
κάποιος πλησιάζει σα να θέλει να μου πει
κάποιος απ'αυτούς θα ξέρει
κάποιος πλησιάζει σα να θέλει να μου πει
Μη με ρωτάς αν η αγάπη ανασταίνει
μου είπε κάποιος κάποτε το είδα να συμβαίνει
θυμήσου, τότε που σ'άφησαν μονάχο
τον σκορπιό που βρήκες όταν σήκωσες το βράχο
το βράχο, που επάνω του το κάστρο φτάνει στους ουρανούς
για ναύτες σαν κι αυτούς λιμάνι
κάνει να ακούγεται κι αυτό το βράδυ
ο ήχος απ'τα κέρματα που ρίχνει στο πηγάδι,η μόίρα
θυμάμαι τ'αρωμά της
τους σκύλους που ησυχάζανε κάτω απ'τα βλέματά της
πήγαινε δε θα το μετανιώσεις
πες της πως πήγες εσύ και θα το νιώσεις
θα νιώσεις στο πλάι σου την πνοή της
μια νύχτα με πανσέληνο στο ιπτάμενο χαλί της
Γιατι τώρα??
Οι συμμορίες της ασφάλτου
Ξύλινα Σπαθιά
Αυτές τις άγριες ημέρες έδεσα τις παλιές πληγές μου
Χάρισα όλες μου τις σφαίρες στους πιο καλούς πολεμιστές μου
για μένα δεν υπάρχει νίκη μόνο ένας φίλος μου χαμένος
τώρα για πάντα ευτυχισμένος σε μια γωνιά στη Σαλονίκη
Α! όταν η Αυλαία κλείνει ανοήτή μου Ιουλιέτα
στα σκοτεινά οι θεατρίνοι παίζουνε ρώσσικη ρουλέτα
για μένα δεν υπάρχει ρόλος, είμαι ένας κλόουν μεθυσμένος
που πέφτει μεταμφιεσμένος εκεί που φτύνει ο κόσμος όλος
Πέρ' απ' τις πόλεις τις ασφάλτου στη χώρα της Επαγγελίας
είδα τους φίλους της Μαρίας, έπαιζαν στα νερά του βάλτου
σκάλισα σ' όλ' αυτά τα δέντρα το πρόσωπό της, του Ανέμου
των εραστών και του πολέμου τους κύκλους με τα μάυρα κέντρα
Απ' του φιλιού της το αγκάθι φύγαν πολλά παιδιά, χαθήκαν
σ'όλα τα πλάτη και τα βάθη τα ψάξανε μα δεν τα βρήκαν
Πέρα' απ' τη φύση του Στρυμώνα μιά βυθισμένη πολιτεία
στα κρύα της μηχανουργεία στρίβουν τη βίδα του χειμώνα
Οι συμμορίες της ασφάλτου ακολουθούν τα βήματα της
εκεί στον ουρανό του σμάλτου στην εκκλησία της Αστάρτης
μπήκα κρυφά μεσ' στ' όνειρο της μεσ' στο παλάτι του Ασσίνη
ακούω πάλι το σφυγμό της: Αναβοσβήνει
ΑΝΑΒΟΣΒΗΝΕΙ
κι όλο με το όνειρο μ' αφήνει...
Γιατι τώρα??
Αφού όμως το ζήτησες, μέχρι να γυρίσεις θα προσπαθήσω να σου γράφω κάθε μέρα από ένα ποιήμα.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ / Νίκος Καββαδίας
Ήμαστε σκυφτοί κι οι δυό στο χάρτη
γύρισες και μου ΄πες πως το Μάρτη
σ΄άλλους παραλλήλους θα ΄χεις μπει.
Κούλικο στο στήθος σου τατού,
που όσο κι αν το καις δε λέει να σβήσει.
Είπαν πως την είχες αγαπήσει
σε μια κρίση μαύρου πυρετού.
Βάρδια πλάι σε κάβο φαλακρό
κι ο Σταυρός του Νότου με τα στράλια.
Κομπολόι κρατάς από κοράλλια
κι άκοπο μασάς καφέ πικρό.
Το Άλφα του Κενταύρου μια νυχτιά
με το παλινώριο πήρα κάτου.
Μου ΄πες με φωνή ετοιμοθανάτου:
"Να φοβάσαι τ΄άστρα του Νοτιά"
Άλλοτε απ' τον ίδιο ουρανό
έπαιρνες, τρεις μήνες στην αράδα,
με του καπετάνιου τη μιγάδα,
μάθημα πορείας νυχτερινό.
Σ΄ένα μαγαζί του Nossi Be
πήρες το μαχαίρι, δυό σελίνια,
μέρα μεσημέρι απά στη λίνια
ξάστραψε σα φάρου αναλαμπή.
Κάτου στις αχτές της Αφρικής
πάνε χρόνια τώρα που κοιμάσαι.
Τα φανάρια πιά δεν τα θυμάσαι
και τ΄ωραίο γλυκό της Κυριακής.
quote:Kαλησπέρα. Σε όλους. Σε εσένα πιό πολύ matmat...Σε υπερευχαριστώ matmat είσαι λαμπερός και αληθινός...Φθάσαμε τα διακόσια [200] μηνύματα. Δεν σας απαντώ μέσω YAHOO.GR γιατί έχει μπλοκάρει το σύστημα στο θέμα των απαντήσεων, -κάτι συμβαίνει με το Yahoo-. Είμαι συγκινημένη γιά να σιωπήσω. Dying Incubus σε ευχαριστώ, Τριανταφυλλιά και εσένα, nst, Νemesi λατρεμένη, το σ΄αγαπώ σου ήταν φωτεινότερο κι από τον ήλιο. Οι δυό ώρες που μιλήσαμε με γέμισαν φως κι ας ήτανε μεσάνυχτα.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ...
για 'σένα
Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες
Στίχοι: Μαρία Πολυδούρη
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Ερμηνευτές: Ελευθερία Αρβανιτάκη
Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι’ αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά σου ως όνειρο
να παίζει, να πονάει,
μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες.Γιατί, μόνο γιατί σε σεναν άρεσε
γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σεναν άρεσε.Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.
Γιατι τώρα??
-Moυ χρωστάς γλυκό σοκολάτα και γαρίδες.
Tα λόγια είναι φωτεινά
κι οι σκέψεις το ίδιο
πάντα κλείνουν οι πληγές
στο φεγγαρόφωτο
με τα χείλη της ίδιας
της ζωής να ψιθυρίζουν σε αγαπώ.
Ευχαριστώ όλους, ιδιαίτερα τον καλό μου άγγελο που είναι πλάι μου pixeldream που ενίοτε γίνεται και δράκος, γιά τον κωδικό που μου έδωσε. ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΘΕΛΗΣΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΟΥΝ ΤΟΝ ΚΩΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΨΥΧΗΣ.
ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ ΟΛΟΥΣ.
ΑΜΑΛΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...
Pixeldream ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ. ΟΠΩΣ ΗΣΟΥΝ ΕΣΥ ΠΑΝΤΑ.
Τις προτιμώ απο το γράψιμο αυτή την στιγμή.
Με πολλή αγάπη
Αφιερωμένο σε όλους κι όλες που μου στάθηκαν γλυκά έστω και σκυλοβρίζοντάς με... - ΄Επρεπε -...
nst οι εικόνες είναι φως, σαν και τις σκέψεις σου, σαν το κελαρυστό γέλιο σου...
Σπύρο, Γιώργο, Πλάτωνα αγαπημένη ΄Ατμα και εσένα σε ευχαριστώ, η φωνή σου ήταν πιό δροσερή κι από τον άνεμο. Είσαι εδώ, αν με χρειαστείς θα είμαι και εγώ.
ΜΑΤ ΜΑΤ κάηκες αν δεν γράφεις. Θα σε μαλώσω γλυκά.
΄Ενα στίχο θα αφήσω...
Κι ένα φιλί στον Ιούδα...
Γιά τα πρωινά παράφορα χάδια του Οκτώβρη
γιά τους φίλους που νοερά και μη μοιράζονται τη
γεύση του πρωινού καφέ,
γιά τα δάκρυα της μακρινής φίλης,
γιά τις σκιές που μιά μιά χάνονται,
γιά μιά φυγή που μάλλον
φέρνει ή θα φέρει γιορτή,
γιά μιά βαλίτσα που
δεν έχει πιά θέση εκεί,
ούτε ο Φοίβος ο γάτος πάνω της...
Οι καρδιές θέλουν εμπιστοσύνη,
οι μνήμες ξετυλίγονται μα
είναι η ανάσα της λογικής που χαμογελά.
Σε ένα γυρισμό κάτι φορές
η πόρτα είναι κλειστή,
ανοίγει μόνο σαν το γέλιο μιάς φιλοξενίας
μετά σιωπή.
Κάποιοι άνθρωποι γυρνούν αργά.
Τους ανοίγεις
και πάλι τους δείχνεις την έξοδο.
Και όχι κινδύνου.
΄Οταν γυρίζεις κι είναι αργά
κανείς δεν σε περιμένει,
άδειο τραπέζι άδεια συναισθήματα
άδεια λόγια.
Το σ΄αγαπώ ενός προδότη
μοιάζει με το χάδι του Ιούδα,
προσπέρνα το.
Το αγκάθι μιάς τριανταφυλλιάς θα
σε πονέσει λιγότερο,
ή το μαχαίρι μιάς επίθεσης.
Το σ΄αγαπώ του προδότη
είναι ένα ψεύτικο κέρμα που επιστρέφεται.
΄Ενα φιλί που δεν βρίσκει το στόχο
του.
Το σ΄αγαπώ του προδότη είναι
ένα ένα χαρτί πεταμένο στις λάσπες
με σβησμένα γράμματα,
δεν διαβάζεις δεν
ξεχωρίζεις
δεν το κρατάς
δεν το αγγίζεις.
Το αφήνεις να το παρασύρει απλά η βροχή.
Ξέρει εκείνη.
Το σ΄αγαπώ του προδότη
είναι ένα απέραντο σύννεφο
θα σε ανεβάσει ψηλά
και μετά θα σε ρίξει
κατάχαμα
να μαζεύεις
τα κομμάτια σπασμένα γυαλιά.
Το σ΄αγαπώ του προδότη
είναι ένα απέραντο ψέμα
πικρά σερβιρισμένο
σε βρώμικο τάσι.
Και το αντίο του
μόνου
είναι μιά ραγισμένη ρεβάνς
ένα βήμα στο φως,
αυτό του Οκτώβρη μας
που παίζει με τα συννεφάκια του χειμώνα
Το αντίο του μόνου
και ποτέ προδομένου
είναι γεμάτο γέλιο
και θέληση
αλήθεια
και προσευχή
να είναι καλά
ότι φεύγει
και να είναι
καλύτερα
ότι έρχεται.
Το σ΄αγαπώ του προδότη
είναι ένα παράθυρο ανοιχτό στο
χάος
το σ΄αγαπώ του
πιστού
είναι το χέρι του Θεού σε δακρυσμένα
μάτια.
Είναι το φιλί της ζωής σε ένα καθαρό
φιλότιμο στόμα
είναι η ίδια η καλημέρα του χρόνου
του χειμώνα που χαράζει
των γιορτών που σιμώνουν.
Το σ΄αγαπώ του πιστού το ζηλεύουν
οι πάντες
ακόμα και ο ΙΟΥΔΑΣ
δακρύζει μπροστά σε αυτό.
Κι ας μην το λέει...
Το σ΄αγαπώ το ψεύτικο
το λερωμένο πέτα το κάτω
μην το πατήσεις
προσπέρνα το
κι αγάπα
την αλήθεια
όχι αυτήν που πονά
κι επιβιώνει
αυτή που ανασαίνει
και λυτρώνει.
Σας αγαπώ όλους.
pixeldream οι δράκοι ανασαίνουν και κρατούν καλά. Δυναμώνουν. Είχες δίκιο.
΄Ενα ευχαριστώ ΣΕ ΕΣΕΝΑ, θα είναι ένας κόκκος άμμου μέσα στη φωτιά του σύμπαντος.
Φτάνει;
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
΄Ενας στίχος από την Αφροδίτη -να είναι καλά- ο pixeldream...
Δεν ξέρω ή μάλλον δεν θυμάμαι, αν ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα,
γνωρίζω απλά, πως απορρίφθηκε αγέρωχα.
΄Οταν ο Ιούδας σου χτυπήσει την πόρτα άνοιξέ του...
Μα μη του δώσεις ποτέ κλειδιά να μπει...
Δώσε του δροσερό νερό ζεστό ψωμί καθαρό φαγητό κόκκινο κρασί, δροσιά στα χείλη δώσε του,
μοίρασέ του καθαρό αγέρα άνοιξε το παράθυρο είναι όμορφος ο Οκτώβρης...
Δώσε του ακόμα κι ένα ξυράφι να ξυριστεί, σαπούνι να πλυθεί ζεστό νερό ρούχα να αλλάξει κι ένα χαμόγελο, αφού έτσι έχεις μάθει.
Ασε τον να νοιώσει κήρυκας απαστραπτόντων θρόνων,
κι ας λιμνάζει μόνος κάτω από ασύμφορων ήλιων την πλάνη.
΄Ασε τον να κρυφτεί αδιάφορα πίσω από τα φώτα της σελήνης σαν πάρει να βραδιάσει. Μη συγκινηθείς από το κλάμα του όμως.
Μην του πεις πως σε αναστήσαν τυραννισμένων κραυγές μη του πεις πως εκείνον τον αποτελμάτισαν μπόρες...
Δώσε του τη δύναμη να κρατηθεί,
μα αν σου μιλήσει γιά αγάπη μην τον ακούσεις... [ΠΟΤΕ]...
Κλείσε τα αυτιά και ταξίδεψε σε άλλες θάλασσες. Δώσε του αργύρια πολλά αργύρια, μπορεί έτσι να μην προδώσει αυτούς που τον αγάπησαν, μπορεί να μην προδώσει τον ίδιο του τον εαυτό, μπορεί να μην
προδώσει τον Χριστό του, να μην τον σταυρώσει ξανά άλλη μιά φορά.
Κι αν τον νοιώσεις να θέλει αυτός και τα λάθη του να κρεμαστούν σε ένα δέντρο μην τον αφήσεις να το κάνει. Κόψε όπως έκανα εγώ το δέντρο και τα κλαδιά μην αφαιρέσει το χρώμα της ζωής του. Θαμπό ή όχι δεν μετρά, η ζωή αξίζει γιά τους καλούς και τους κακούς.
Ας τον ελεύθερο να ζήσει πέρα μακριά από εσένα όμως.
Σώσε του τη ζωή και φύγε. ΄Ισως έτσι μάθει να αγαπάει κάποτε
και να θάψει τα αργύρια της προδοσίας κάτω από το δέντρο που θα έθαβε τη ίδια τη ζωή του.
Αν σου μιλήσει γιά αγάπη μην ακούς.
Ταξίδεψε αργώ,
και πάνω στην πλώρη σου
δώσε στην ψυχή σου άλλους ήχους.
Εναλλάσσονται τ΄άστρα,
οι προσδοκίες του χθες θαφτήκαν πριν χρόνια γιά δαύτον.
Κάποιες ψυχές ακόμα νωθρές καλωσορίζουν το άδικο.
Κλαίνε τα αιμάσσοντα όνειρα.
Κράτα τον ορίζοντα το ρίγος της θαλάσσης και διώξε τον.
΄Ακου τον παφλασμό της καρίνας σου,
δραπέτευσε
κι άστον στις χασμωδίες των ωδών.
Το στίγμα φάνηκε.
Είναι μιά στάλα νυχτιά στο πηγάδι του χάους.
Αν ο Ιούδας σου χτυπήσει την πόρτα μετανοιωμένος δώσε του ένα χαμόγελο φιλοξενίας,
και διώξε τον,
χορτάτο από φαγητό,
φρεσκοξυρισμένο με ανθρώπινη όψη...
Ακουμπισμένος στο άρμπουρο, βαμμένος με αλμύρα ίσως καταλαγιάσει.Στους τύπους των ήλων υπάρχουν απαντήσεις.
σαν έρθει η ώρα γιά των ασώτων τη κρίση.
Ασε τον να κραυγάσει
ίσως δεν προσδοκεί πιά τον παράδεισο.
΄Εμαθε να ζει με τους κολασμένους.
΄Αφησέ τον να φύγει.
Κραδαίνοντας την αντίστροφη μέτρηση των καιρών.
Κάποιους ο θεός των ονείρων τους απίθωσε στον πυθμένα του βάλτου.
Αν ο Ιούδας σου χτυπήσει την πόρτα μετανοιωμένος δώσε του φως κι άσε τον να φύγει.
Μπορεί να φιλούσε κάποτε υπέροχα,
αλλά είναι σκληρό να απορρίπτεται εκ των υστέρων έτσι αγέρωχα.
Και ζήσε.
Χίλια χρώματα
ορίζει η φύση
χίλια αρώματα
αγγίζουν το λευκό.
Ζωή ονείρου μέσα στα κύματα.
΄Ηρθες;
Φύγε...
Καληνύχτα...
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
...Έρχονται φτερωτά πλάσματα
να ανατρέξουν στο λογισμό
οι παλιές σεπτές μορφές ,
διάφανες λέξεις ,σε απόρθητα
φρούρια ,δεσμώτες του νου .
Μια απέλπιδα προσπάθεια
Απελευθέρωσης, έσεισε το απροσδόκητο
Μαχη με το χρόνο , με τις στιγμές
Σώματα σε ίλιγγο και παραζάλη
Μεθυστικές αρμονίες
Ηλιοτρόπια …
ΘΥΜΙΣΕΣ
mat...
Γιατι τώρα??
Red like jungle burning bright
Those who feel me near
Pull the blinds and change their minds
It’s been so long
Still this pulsing night
A plague I call a heartbeat
Just be still with me
But it wouldn’t believe what I’ve been thru
You’ve been so long
Well it’s been so long
And I’ve been putting out the fire with gasoline
Putting out the fire
With gasoline