- ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΘΕΩΡΙΑ ΚΟΥΦΙΑΣ ΓΗΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Ο Φρίτζοφ Νάνσεν κατέγραψε τις περιπέτειές του στο δίτομο έργο του με τον μακροσκελή τίτλο Απώτατος Βοράς: Η Καταγραφή ενός Ταξιδιού Εξερεύνησης - το Πλοίο Φραμ 1893-96 και για ένα Ταξίδι με Έλκηθρο Δέκα Πέντε Μηνών από το Δρ. Νάνσεν και τον Υποπλοίαρχο Τζόχανσεν. Όπως σημειώνει στο βιβλίο του ο Νάνσεν, αφού ταξίδεψε από τις ψυχρότερες νοτιότερες περιοχές βορειότερα, ο καιρός άλλαξε προς ένα πολύ ζεστότερο κλίμα. Στη πραγματικότητα κάθε φορά που φυσούσε άνεμος από το βορά η θερμοκρασία άρχιζε να ανεβαίνει. Όταν το 13μελές πλήρωμά του είχε ήδη φτάσει σε β.γ.π. 77 μοιρών, ο Νάνσεν παρατήρησε:
Ήταν ένα παράξενο συναίσθημα να πλέεις μακριά μέσα στη σκοτεινή νύχτα προς άγνωστες χώρες, πάνω σε μια ανοιχτή, ρέουσα θάλασσα, όπου κανένα πλοίο ή βάρκα δεν είχε βρεθεί πριν. Θα μπορούσαμε να είμασταν εκατοντάδες μίλια μακριά σε πιο νότια νερά, ο αέρας ήταν τόσο ήπιος για μήνα Σεπτέμβρη σε αυτό το γεωγραφικό πλάτος... «Δε βλέπουμε τίποτα εκτός από καθαρό νερό», απάντησε ο Χένρικσεν από το κατάλυμα του πληρώματος όταν τον φώναξα... Αυτοί ελάχιστα σκέπτονται το σπίτι τους στη Νορβηγία, ακριβώς τώρα που πλέουμε κατευθείαν προς το Πόλο σε καθαρά νερά...Λες και πρέπει να ρωτήσω τον εαυτό μου μήπως αυτό είναι ένα όνειρο. Θα πρέπει να έχει πάει κάποιος κόντρα στο ρεύμα, για να ξέρει τι σημαίνει να πηγαίνεις μαζί με αυτό (σελ.120)
Ή ακόμα:
Σήμερα είχαμε το ίδιο ανοιχτό κανάλι προς το βορά και πέρα από αυτό μια ανοιχτή θάλασσα μέχρι εκεί που μπορούμε να δούμε. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; (σελ. 144)
Όταν ήσαν στον 79ο παράλληλο γράφει: «...φέρνοντας βόρειο άνεμο. Είναι περίεργο ότι υπάρχει σχεδόν πάντα μια άνοδος της θερμοκρασίας με αυτούς τους ισχυρότερους ανέμους...Ένας νότιος άνεμος μικρότερης ταχύτητας γενικά κατεβάζει τη θερμοκρασία κι ένας μέτριος βόρειος άνεμος την ανεβάζει». (σελ. 197)
Όταν αποβιβάσθηκε από το εγκλωβισμένο τελικά από τους πάγους «Φραμ», ο Νάνσεν ξεκίνησε με ένα Έλκηθρο φορτωμένο με προμήθειες προς το Βόρειο Πόλο και αργότερα επέστρεψε στο Σπίτζμπεργκεν μέσω του νησιού Φρανς Τζόσεφ Λαντ. Από τις 29 Μαΐου 1895 μέχρι την άνοιξη του 1896 ο Νάνσεν είχε χαθεί εντελώς! Σεμνός και ταπεινός, αν και διάσημος εξερευνητής, ο Νάνσεν παραδέχθηκε ότι είχε χάσει τον προσανατολισμό του και ότι για πολύ καιρό δεν είχε ιδέα που βρισκόταν.
Μετά από αρκετούς μήνες ο Νάνσεν και ο Τζόχανσεν επέστρεφαν στο Φραμ, αλλά ήσαν ακόμα πάνω από τον 81ο παράλληλο, όταν ο Νάνσεν παρατήρησε: "Φανταστικό, 12 βαθμούς Κελσίου στα μέσα του Δεκέμβρη! Θα μπορούσαμε σχεδόν να φαντασθούμε τον εαυτό μας σπίτι μας» (σελ. 527).
Κάποια στιγμή ο ήλιος έγινε ανυπόφορα ζεστός: «Αισθανόμουνα για πρώτη φορά άβολα με τη ζέστη. Ο ήλιος έκαιγε αρκετά δυσάρεστα (σελ. 391, σε β.γ.π. 86 μοιρών!) ή ακόμα: «χθες τη νύχτα δύσκολα μπόρεσα να κοιμηθώ, εξ’ αιτίας της ζέστης (σελ.407).
Ο Νάνσεν έκανε βυθομετρήσεις και ανακάλυψε ότι το νερό ήταν ζεστότερο όσο βαθύτερη ήταν η βυθομέτρηση. Από πού προέρχεται αυτό το ζεστό νερό; Συνάντησε επίσης ζώα που σύμφωνα με την αποδεκτή τότε επιστήμη δε θα έπρεπε να βρίσκονται με τίποτα εκεί πάνω.
Στις 26 Απριλίου 1895 έγραψε:
Δεν εξεπλάγη λιγότερο χθες το πρωί όταν είδα ξαφνικά τα ίχνη ενός ζώου στο χιόνι. Ήταν μιας αλεπούς, που πήγαινε προς μια ανατολική κατεύθυνση. Τα ίχνη ήσαν πολύ φρέσκα. Μα τι έκανε η αλεπού εδώ πάνω; Υπήρχαν επίσης αναμφισβήτητα σημάδια ότι αυτή δεν ήταν χωρίς τροφή. Μήπως είμαστε κοντά σε ξηρά; Κοίταξα γύρω μου γι’ αυτό, αλλά ο καιρός ήταν ομιχλώδης όλη την ημέρα χθες και μπορεί να βρισκόμασταν κοντά της χωρίς να τη παρατηρήσουμε. Εν πάση περιπτώσει ένα θερμόαιμο θηλαστικό στον 85ο παράλληλο.
Είναι ενδιαφέρουσες.
Ειχα λογαριασμό κάπου αλλά δεν με αναγνωρίζει στο μέϊλ.
Πλίιζ;
...και μια τελευταία, κουράστηκα...
Μετά προς έκπληξή τους, όταν βγήκαν έξω, πάνω στο θαλάσσιο πάγο, ανακάλυψαν ένα σημαντικό αριθμό από πουλιά διαφόρων ειδών μαζί με μπεκάτσες και γλάρους, καθώς επίσης αλεπούδες, θαλάσσιους ίππους και πολικές αρκούδες, που έδειχναν ότι βρισκόντουσαν κοντά σε στεριά προς τη βορινή τους κατεύθυνση. Πέρασαν το χειμώνα με το πλοίο τους παγωμένο κι εγκλωβισμένο στη θάλασσα και ενώ περίμεναν να τελειώσει ο χειμώνας έκαναν διάφορες επιστημονικές μετρήσεις και παρατηρήσεις. Ανακάλυψαν έτσι βράχο και μεγάλες ποσότητες λάσπης και παρασυρόμενης ξυλείας πάνω σε μερικά παγόβουνα που έδειξαν στο Νάνσεν ότι μεγάλο μέρος του Αρκτικού πάγου μπορεί να προέρχεται από κάποιο ποταμό, ίσως μακρύτερα προς το βορά απ’ όπου βρισκόντουσαν τότε, σε κάποια αχαρτογράφητη μέχρι τώρα χώρα.
Μετά τις 80 μοίρες και 1 πρώτο λεπτό β.γ.π., όταν ο Νάνσεν βρισκόταν 485 χιλιόμετρα μακριά από την εκτιμημένη από τον Ρόντνεϋ Κλαφ θέση του Πολικού Ανοίγματος, μπορεί αυτός να είδε μια αναλαμπή του εσωτερικού ήλιου της γης. Κατά τον Κλαφ ο Νάνσεν βρισκόταν τότε στο χείλος του πολικού ανοίγματος. Σκέφθηκε τότε ότι έβλεπε ένα αντικατοπτρισμό του εξωτερικού ήλιου: «Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου...Τόσο σήμερα όσο και χθες είδαμε πάλι τον αντικατοπτρισμό του Ήλιου. Σήμερα ήταν ψηλά πάνω από τον ορίζοντα, και έδειχνε να αναλαμβάνει μια σχεδόν στρογγυλή δισκοειδή μορφή». Σημείωσε ότι αυτός είχε ένα μουντό, κόκκινο χρώμα, κατά τον Ρόντνεϋ Κλαφ: «όμοιο με τη περιγραφή του εσωτερικού Ήλιου που δίνει ο Όλαφ Τζάνσεν, του οποίου ο πατέρας επίσης σκέφθηκε ότι ο ήλιος που είδαν ήταν ένας αντικατοπτρισμός, όταν τον είδαν για πρώτη φορά στο ταξίδι τους το 1829 προς τον εσωτερικό κόσμο μέσω του Ανοίγματος του Βορείου Πόλου, βορειοανατολικά του νησιού Φρανς Τζόσεφ Λαντ».
quote:Πρέπει να βρεις την ερώτηση που οδηγεί σε μία και μόνον απάντηση...
την ερωτηση πρεπει να βρω? κι εγω εψαχνα την απαντηση!
quote:
Εν πάση περιπτώσει ένα θερμόαιμο θηλαστικό στον 85ο παράλληλο.
Την επόμενη φορά Αίολος βάλε κάτι πιο αληθοφανές... Α ναι, και κάτι πιο σύγχρονο...
Δεν έχεις ποτέ ακούσει για την αλεπού των πάγων;
Εάν όχι, για πιάσε να δεις πως ζει και ποιά είναι τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη που ζει...
quote:
μπορεί αυτός να είδε μια αναλαμπή του εσωτερικού ήλιου της γης.
Και από τότε μέχρι σήμερα δεν το έχει δει άλλος κανένας!!!
Θα τον έκρυψαν φαίνεται για να μην τον δουν οι κοινοί θνητοί...
Όπως έλεγα πάντα, καλά τα παραμύθια, η επιστήμη όμως είναι αλλιώς...
Και πάντα φτάνουμε στην αρχική ερώτηση:
Μπορείς να μας πεις Αίολος το πως μπορεί να δημιουργηθεί ένας πλανήτης ο οποίος να είναι κούφιος και μέσα του να υπάρχει ένας ήλιος;
Μπορείς να μας πεις τι καίει αυτός ο ήλιος;
Μπορείς να μας πεις πως είναι δυνατόν να σχηματιστεί ένας τόσο μικρός ήλιος, μια και όλα τα πειράματα μας, έχουν δείξει ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ένας τόσο μικρός ήλιος;
Τέλος μπορείς να μας πεις τέλος τι είναι η βαρύτητα;
quote:
Δεν έχεις ποτέ ακούσει για την αλεπού των πάγων;
Εάν όχι, για πιάσε να δεις πως ζει και ποιά είναι τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη που ζει...
Η τροφή της είναι αυτή:
μικρά θηλαστικά. Επίσης έντομα, μούρα, carrion. Το χειμώνα τρώει τα ασπόνδυλα, τα πουλιά θάλασσας, τα ψάρια, και τις μικρές σφραγίδες. και ζει εκεί: αρκτικές περιοχές της Ευρώπης, της Ασίας, της Βόρειας Αμερικής, της Γροιλανδίας, και της Ισλανδίας.
Από εδώ: http://www.wildlifenorthamerica.com/ylang/el/Mammal/Arctic-Fox/Alopex/lagopus.html
Στον 85ο παράλληλο δεν υπάρχει κανένα από αυτά τα "τρόφιμα", παρά μόνον πάγος επάνω από θάλασσα και εκεί που ζει υπάρχει ξηρά απ' όπου και βρίσκει την τροφή της.
Οι περιοχές αυτές, για να καταλάβεις, είναι το πολύ μεχρι το 82ο παράλληλο.
Αδιάβαστο σε βρίσκω ε;
quote:Στα σύγχρονα πέφτει λογοκρισία, δεν νομίζεις;
Α ναι, και κάτι πιο σύγχρονο...
Τι λες; Θα το έβγαζαν φιρμάνι;
Τις εποχές των εξερευνήσεων δεν υπήρχε η υποδομή για στεγανά.
Για τα υπόλοιπα που ρωτάς, σου έχω απαντήσει.
Τρώς κάτι κολλήματα ώρες-ώρες αδερφάκι μου...
Μια εντυπωσιακή απόδειξη ήλθε από μια ραδιοφωνική εκπομπή στην οποία μίλησε ο Ναύαρχος Ρίτσαρντ Μπυρντ, ο μεγάλος Αμερικανός εξερευνητής του πόλου, όταν αυτός πέταξε πάνω από το Βόρειο Πόλο το 1926.
"Αυτός είπε ότι είδε από κάτω του μια χώρα με βουνά, πράσινη βλάστηση, λίμνες και ποτάμια», παρατήρησε ο Μπορκ. "Δεν υπήρχε καμιά αναφορά για χιόνι ή πάγο και η χώρα που περιέγραψε ανήκε κάπου στην εύκρατη ζώνη και όχι στο Βόρειο Πόλο. Αυτό ακούσθηκε πολύ παρόμοιο με αυτό που περιέγραψαν οι Νορβηγοί και με αυτό που ανακαλύψαμε εμείς».
JOHN COFFIN
SUN, 25 Φεβρουαρίου 1992, σελίδα 11
Πρόσφατο δημοσίευμα ε;
Σε ολόκληρη την έκτασή της η κοιλάδα ήταν μια έρημος πάγου και στα περισσότερα μέρη της καλυπτόταν από μια συγκριτικά πλούσια βλάστηση» (σελ.370)...Σε β.γ.π. 81 μοιρών και 49 πρώτων λεπτών παρατηρεί: Έπιασα εκεί μια πεταλούδα, και είδα τρεις γλάρους, δυο μέλισσες και πολλές μύγες (σελ.372).... Ενώ είμασταν σε αυτή τη κατασκήνωση, τη Νο.3, κοιμόμασταν λίγο εξ’ αιτίας του μεγάλου πλήθους των μυγών...Ξυπνώντας στις 2 π.μ. η θερμοκρασία βρέθηκε πολύ υψηλή, 8,9 βαθμοί Κελσίου, με ένα ελάχιστο 7,8 βαθμών από το προηγούμενο βράδυ.....Σε αυτή τη λίμνη υπήρχαν επίσης πολλά μικρά ψαράκια (σελ.374)...Ο Δεκανέας Σάλορ έφερε μαζί με τις ιτιές του δύο μικρά κομμάτια ακατέργαστου πευκόξυλου...εκεί κοντά ανακάλυψα το προηγούμενο μέρος μια παλιάς καλοκαιρινής κατασκήνωσης των Εσκιμώων (σελ.376)... Ο χώρος γύρω από τη κατασκήνωση περιελάμβανε πλούσια βλάστηση από χορτάρι, λάπαθο, παπαρούνες και άλλα φυτά (Σελ. 377). Ο ουρανός καλυπτόταν μερικά από πραγματικά σύννεφα σωρειτών, πολύ σπάνιων στους αρκτικούς ουρανούς...η θερμοκρασία ήταν ψηλή και οι χαρούμενες κίτρινες παπαρούνες και τα άλλα λουλούδια προσέλκυαν προς το μέρος τους φανταχτερές πεταλούδες...μπορούσε μια χαρά να φαντασθεί τον ευατό του στις 40 και όχι στις 8 μοίρες από το γεωγραφικό πόλο (Σελ. 378). Σε αυτό το σημείο και κοντά του είδαμε ένα μεγάλο αριθμό από πεταλούδες...αντικρίζοντας το ποταμό Ράγκλες, τρεις εγκαταλελειμμένες καλύβες Εσκιμώων (Σελίδα 379)... Ανάμεσα σε άλλα πράγματα από ξύλο ήταν ένας στύλος μήκους 2,5 μέτρων και διαμέτρου 60 εκατοστών, κωνοφόρος ξυλεία, πιθανά έλατο ή σκληρό πεύκο (Σελ. 383)....μια μέλισσα... Οι πεταλούδες ήσαν αναρίθμητες, είδαμε πενήντα στη διάρκεια της ημέρας...Ο καιρός στη διάρκεια της ημέρας ήταν υπερβολικά ζεστός και υποφέραμε πολύ. Το προσαρτημένο θερμόμετρο του βαρομέτρου, το οποίο μεταφερόταν πάντα στη σκιά, έδειχνε 23,3 βαθμούς Κελσίου (Σελ.385).
Ο Δρ. Ελίζα Κέιν, χειρούργος στα πλοία Advance και Rescue, κατέγραψε τις εμπειρίες του στο βιβλίο του Αρκτικές Εξερευνήσεις σε Αναζήτηση του Σερ Τζων Φράνκλιν, εμπειρίες οι οποίες αποκορυφώθηκαν κοντά στον 82ο παράλληλο. Η αποστολή προχώρησε όσο βορειότερα μπορούσε με τα πλοία της μέχρις ότου η ποσότητα του πάγου να κάνει αδύνατη ή τουλάχιστον ανασφαλή τη περαιτέρω πορεία τους, οπότε συνέχισαν τότε προς το πόλο με τα πόδια και με έλκηθρα. Όπως όμως και άλλοι αρκτικοί εξερευνητές εξεπλάγησαν ανακαλύπτοντας ότι δεν μπορούσαν να προχωρήσουν άλλο εξ’ αιτίας της βαθμιαίας διείσδυσης μιας ανοιχτής πολικής θάλασσας. Όπως παρατηρεί ο Κέιν:
Είναι αδύνατον ανασκοπώντας τα γεγονότα που συνδέονται με αυτή την ανακάλυψη, το λιωμένο χιόνι πάνω στους βράχους, τα πλήθη των θαλασσινών πουλιών, τη περιορισμένη, αλλά εντούτοις προοδεύουσα φυτική ζωή, την άνοδο του θερμομέτρου μέσα στο νερό, να μην εντυπωσιαστώ τελικά με το συμπέρασμα για την ύπαρξη ενός ηπιότερου κλίματος κοντά στο πόλο. Το να αναφέρω τη μεταβολή της θερμοκρασίας που προκαλείτο από την εγγύτητα της ανοιχτής θάλασσας είναι σα να αλλάζω απλώς τη μορφή του ερωτήματος. Γιατί αφήνει τελικά το ερώτημα αναπάντητο. Ποια είναι η αιτία της ανοιχτής θάλασσας;
κατι μου λεει οτι κουφια γη με εσωτερικο ηλιο θα ηταν ασυμβατη με πολικο παγο!
τι λετε και σεις?
Τι να σε κάνω;
Πάρε ακόμα λίγο...
Ο εξερευνητής Σβέρντραπ βρήκε στις 81 μοίρες β.γ.π. τόσους πολλούς λαγούς, που ονόμασε τον ορμίσκο Φιόρδ των Λαγών. Επίσης όλες σχεδόν οι εξερευνητικές ομάδες βρήκαν αρκετό κυνήγι για να τραφούν με κρέας. Αυτό περιελάμβανε αγέλες μοσχοβοδιών και ταράνδων (Γκάρντνερ, σελίδα 254)
Ο εξερευνητής Κέιν ανέφερε ότι είδε πολλές ομάδες αγριόχηνων Μπρεντ, που είναι ένα Αμερικανικό αποδημητικό πουλί, να πετάνε βορειοανατολικά στο σφηνοειδές σχήμα της πτήσης τους σε γ.π. 80ο 50΄ Β στο ακρωτήριο Τζάκσον, κοντά στη Γκρίνελαντ στα τέλη Ιουνίου του 1854.
Ο υποπλοίαρχος Λόκγουντ παρατήρησε το Μάιο του 1882 ίχνη αρκούδων (να πηγαίνουν βόρεια) στη βόρεια ακτή της Γροιλανδίας, κοντά στο Ακρωτήριο Μπένετ σε γ.π. 83ο3΄Β και σχολίασε: "...Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η αρκούδα αφήνει πάντα τα πλούσια σε ψάρια νερά της Βόρειας Θάλασσας για τις απομονωμένες ακτές του βορά» (Τρία Χρόνια Αρκτικής Υπηρεσίας, σελίδα 366)
Και μιλάει επίσης για το Γλάρο του Ρος:
..οι παρατηρήσεις του Μουρντόχ στο Ακρωτήριο Μπάροου δείχνουν ότι αυτά τα πουλιά περνούν τον Οκτώβρη κατά χιλιάδες πάνω από αυτό το σημείο προς τα βορειοανατολικά. Κανένα από αυτά δε φάνηκε να επιστρέφει (Τρία Χρόνια Αρκτικής Υπηρεσίας, σελίδα 383)
Ο εξερευνητής Άντολφ Νόρντενσκιολντ, αρχηγός μιας αρκτικής Σουηδικής Αποστολής, ανέφερε στο βιβλίο του Το Αρκτικό Ταξίδι του 1858-1878 ότι στις 23 Μαΐου είδαν βόρεια του Νησιού Άμστερνταμ (κοντά στο Σπίτζμπεργκεν) μεγάλους αριθμούς αγριόχηνες να πετάνε Βορειοδυτικά, ίσως προς κάποια χώρα πιο βόρεια του Σπίτζμπεργκεν. Τέτοια χώρα όμως δεν υπάρχει στους σημερινούς χάρτες μας. Κατά τον Νόρντενσκιολντ η ύπαρξη μιας τέτοιας ξηράς θεωρείται πολύ σίγουρη από τους κυνηγούς των θαλάσσιων ίππων, οι οποίοι δηλώνουν ότι στο πιο βόρειο σημείο που έχουν φτάσει μέχρι τώρα, βλέπουν αυτά τα πουλιά να πετάνε γρήγορα ακόμα μακρύτερα προς το βορά (Γκάρντνερ, σελίδα 160)
Ο Ντάινες Μπάριγκτον έγραψε στο βιβλίο του Επί της Πιθανότητας Προσέγγισης του Βορείου Πόλου ότι οι παρατηρητές στο Σπίτζμπεργκεν έχουν παρατηρήσει πάντα την άνοιξη, ακριβώς πριν την εποχή της εκκόλαψης των νεοσσών, τις αγριόπαπιες, χήνες και άλλα πουλιά να πετούν προς μια βόρεια κατεύθυνση. Υπάρχει επίσης μια μεγάλη μετανάστευση προς το βορά και το φθινόπωρο.
Η Hearnes Journal αναφέρει τις παρατηρήσεις του Χήαρνη γύρω από τον Κόλπο του Χούδσον για δέκα είδη αγριόχηνες, ιδιαίτερα την αγριόχηνα του χιονιού, τη μπλε αγριόχηνα και την κερασφόρο αγριόχηνα, οι οποίες γεννούν τα αυγά τους και μεγαλώνουν τα μικρά τους σε κάποια χώρα που ήταν άγνωστη σε αυτόν. Εξερευνητές, Ινδιάνοι και Εσκιμώοι δε θα μπορούσαν να πουν ποτέ που γεννούνται αυτά τα πουλιά και ήταν πολύ γνωστό ότι δεν μετανάστευαν ποτέ προς τα νότια.
Ο Έπες Σάρτζεντ αναφέρει στα Θαύματα του Αρκτικού Κόσμου ότι στη δεύτερη αποστολή του Φράνκλιν είδαν μεγάλους αριθμούς «γελαστών» αγριόχηνων να αποδημούν προς τον άγνωστο βορά - μια σίγουρη ένδειξη για την ύπαρξη ξηράς προς εκείνα τα μέρη. Αυτό παρατηρήθηκε στις 13 Ιουλίου στη βόρεια ακτή του Καναδά σε γεωγραφικό πλάτος 69 μοιρών και 29 πρώτων (Sargent, σελίδα 163).