- DARK DIMENSION & DEATH MASKS - ΕΙΚΟΝΕΣ
Φίλε Εαρινέ, η δική μου αντίληψη είναι πως όλοι μας λίγο πολύ, κουβαλάμε το “κουσούρι” μας.
Η διαφορά είναι πόσο επικίνδυνο είναι, όχι αν υπάρχει.
τωρα για το αν υπαρχουν κουσουρια ειναι αλλο θεμα οπως κ θεμα ειναι για το ποσο καλα κρυβουμε αυτα τα κουσουρια λογο καποιων ως επι το πλειστον κοινωνικων αναγκων...
μια αλλη λαικη παροιμια λεει να βουτας τη γλωωσσα στο μυαλο κ μετα να μιλας...μπορει να το εκλαβεις ως κρυψε το κουσουρι σου κ συμπεριφερσου αναλογα...
d.k
Γνωρίζω ανθρώπους που αυτο-σαρκάζονται για τα κουσούρια τους και γελάνε οι ίδιοι με τον εαυτό τους , πολλές φορές αποδίδοντας και χαρακτηρισμούς σε αυτόν -εαυτό τους- και εκτίθενται άνετα...
Κάνοντάς το όμως , δείχνουν προβάλλουν και την δυναμική που αναπτύσσουν -εσωτερικά- μάσα τους ως άνθρωποι και τον συμβιβασμό τους -με την καλή έννοια- με την ανθρώπινη φύση τους ... ως ελλείπουσα..."σοφά ελλείπουσα" θα συμπλήρωνα κατα την άποψή μου...!!!
Ποιός "Θεός" ανάμεσα στους ανθρώπους άραγε...ΚΑΝΕΙΣ!
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
δεν ειναι λιγοι αυτοι που ζουνε την ζωη τους μεσα απτις ζωες των αλλων..
δεν εχουν γνωμη κ αν εχουν δεν τολμανε να την εκφρασουν...να τους πουμε πειθηνιους χαρακτηρες?σε καθε στιγμη προσπαθουν να ταυτιστουν με καποιον αλλο ή δεν μπορουν απλα να ζησουν περα απο μια ομαδα..
d.k
Φίλη μου hunter1, μήπως οι άνθρωποι που αναφέρεις απλά φοβούνται?
Τώρα βέβαια, προσωπικότητα λέμε, και τι εννοούμε ακριβώς? Και έχουμε μόνο μια, πολλές, ή μια που προσαρμόζεται κατά περίσταση?
"Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια ακόμα κι' όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι."
quote:
Hunter
μα ο αυτοσαρκασμος αποτελει χαρισμα...το να μπορεις να αναγνωριζεις τον εαυτο σου απο την καλη ή την αναποδη αποτελει στοιχειο προσωπικοτητας..λεω τωρα εγω...απο τα κουσουρια να το παμε στην προσωπικοτητα...ποσοι απο μας εχουμε "προσωπικοτητα"? τι εννοω?
quote:
nemesiΚαι για μένα ο αυτοσαρκασμός δείχνει άνθρωπο χαρισματικό με χιούμορ (και αυτό είναι πολύ σημαντικό νομίζω).
Χμ!
Δεν είμαι και τόσο σίγουρος – καλές μου φίλες - αν ο “αυτοσαρκασμός” είναι χάρισμα, η υποκρύπτουσα αλαζονεία και εγωισμός.
Μήπως είναι δηλαδή – λέω - ένας έμμεσος τρόπος προβολής της προσωπικότητας μας?
Ένας έμμεσος – τάχα - τρόπος να τύχουμε προσοχής, προβάλλοντας μια επιτηδευμένη ταπεινότητα?
Μια σκέψη κάνω.
quote:
Hunterδεν ειναι λιγοι αυτοι που ζουνε την ζωη τους μεσα απτις ζωες των αλλων..
δεν εχουν γνωμη κ αν εχουν δεν τολμανε να την εκφρασουν...να τους πουμε πειθηνιους χαρακτηρες?σε καθε στιγμη προσπαθουν να ταυτιστουν με καποιον αλλο ή δεν μπορουν απλα να ζησουν περα απο μια ομαδα..
Ναι σίγουρα υπάρχει και αυτή η κατηγορία “ευτυχίας”.
Η ανάγκη αίσθησης της δύναμης – που είναι πυγή ευτυχίας - μπορεί να εκφραστεί σαν αδυναμία που προσελκύει το ενδιαφέρον κάποιου ή κάποιων για προστασία, και τρυφερότητα.
Έτσι νιώθουν πως εμμέσως εξουσιάζουν τους “προστάτες τους”, χρησιμοποιώντας την αδυναμία , τους έχουν συνεχώς κοντά τους.
Όλα όσα λέμε σωστά μπορεί να είναι, όμως γιατί να γίνεται αυτό? Εννοώ ποιός είναι τελικά ο πιο κρυφός μας εαυτός που μας κάνει να μην έχουμε εμπιστοσύνη ούτε στον εαυτό μας? Εντάξει, δεν παίρνω για παράδειγμα τον εαυτό μου, γιατί για μένα είναι όλοι καλοί, μέχρι αποδείξεως του εναντίου
"Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια ακόμα κι' όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι."
Αυτό δηλαδή που θα βρούμε πίσω από κάθε αυτοσαρκασμό, είναι να υποβόσκει μια λανθάνουσα ή φανερή υστεροβουλία.
Στις περισσότερες περιπτώσεις που έχω εξετάσει, συναντώ να υπάρχει μια προσωπική ανάγκη/αιτία.
Αν εξετάσεις με ειλικρινή διάθεση τον εαυτό σου, ενδεχομένως να βρεις κάποια αιτία που γλυκοτρέφει τον αυτοσαρκασμό.
Λέω "ενδεχομένως".
"Χμ!
Δεν είμαι και τόσο σίγουρος – καλές μου φίλες - αν ο “αυτοσαρκασμός” είναι χάρισμα, η υποκρύπτουσα αλαζονεία και εγωισμός.
Μήπως είναι δηλαδή – λέω - ένας έμμεσος τρόπος προβολής της προσωπικότητας μας?
Ένας έμμεσος – τάχα - τρόπος να τύχουμε προσοχής, προβάλλοντας μια επιτηδευμένη ταπεινότητα?
Μια σκέψη κάνω".
Έχω την αίσθηση , ότι ο άνθρωπος δεν είναι αυτός που προκύπει απο μια στιγμή του χρόνου και την προβολή που ως άνθρωπος κάνει κείνη την δεδομμένη χρονική στιγμή , ουτως ώστε να πούμε -έστω να υποθέσουμε- ότι ενδεχομένως κάποιος να προβάλλει μια "επιτηδευμένη ταπεινότητα" όπως αναφέρεις φίλε Γιάννη...θα δεχθώ όμς ότι μπορεί να υπάρχουν ΚΑΙ τέτοιες περιπτώσεις...στατιστικά όμως θεωρώ ότι ο άνθρωπος που αυτοσαρκάζεται και δεν φοβάται να εκτεθεί , ουσιαστικά πρόκειται για έναν άνθρωπο που δεν λειτουργεί "περιστασιακά" κατ'αυτόν τον τρόπο -Να εκτίθεται και να αυτοσαρκάζεται- αλλα είναι μια σταθερή και διαχρονική στάση του και όχι εκ των πραγμάτων επιτηδευμένη και ασφαλώς συναρτάται και αποδεικνύεται και απο άλλες επιμέρους σταθερές συμπεριφορές και στάσεις του σε διαχρονικό επίπεδο!!!
Είναι εκείνος ο άνθρωπος που σε γενικές γραμμές δεν θέτει ως αντικείμενο κρίσης τον απέναντί του και γενικά αποφεύγει και τις συζητήσεις με τέτοιο περιεχόμενο -κουτσομπολίστικο και κακοήθες- και ακόμα και σε αυτόν/ούς τους κακοήθεις ανθρώπους προσπαθεί να είναι συγκαταβατικός χωρίς ωστόσο να συναινεί αλλα να κατανοεί τον απέναντί του ως "υποκείμενο" , με όλα όσα αυτό συνεπάγεται...
Κατα το μάλλον ο αυτοσαρκαζόμενος άνθρωπος , είναι και εξωστρεφής άνθρωπος με χιούμορ και ελευθερία σκεψης και δράσης ... εν αντιθέσει απο τον εσωστρεφή και μονόχνωτο-φοβισμένο και ενδεδυμμένο τις περισσότερες φορές με σοβαροφάνεια ... και περιορισμένο απο το εσωτερικές αγκιλώσεις που θέτει το ίδιο του το "είναι"...απο κείνον που ο εσωτερικός γονέας κρίνει και κατακρίνει τα πάντα και τους πάντες με μια απίθανη αναλγησία και "γονεική υπεροψία" του στύλ..."Σε μένα τα λέα αυτά , ξέρεις ποιός είμαι γώ"...ή το κλασσικό λαϊκό σκεπτικό ... "Σε τα μάς.."???
Ο Αυτοσαρκαζόμενος όπως και να'χει το πράμα εκτίθεται και γενικά η έκθεση δείχνει θάρρος αλλα και εμπιστοσύνη αλλα και γνώση του ... "Ο εχθρός του καλού , είναι το καλύτερο.." που σημαίνει ότι αυτοί οι άνθρωποι αναγνωρίζουν -τουλάχιστον- την ύπαρξη του καλυτέρου...
Σημ:"Έχω την αίσθηση ότι ο εμφαινόμενος -κατ'αρχάς- ως "επιτηδευμένα ταπεινός" εφόσον δια βίου είναι σταθερά "επιτηδευμένα ταπεινός" , τελικά ΕΙΝΑΙ ταπεινός και αυτό πραγματώνεται και αποδεικνύεται απο την σταθερότητα την οποία αυτός ο άνθρωπος έχει πάνω σε αυτήν την θέση/στάση ζωής του..."
Άποψή μου και ασφαλώς προς συζήτηση...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Παράδειγμα ένας παχύσαρκος, ή ένας κοντός, και γενικά κάποιος με σωματικό “κουσούρι”.
Άλλη περίπτωση κάποιος ή κάποια να επιδιώκει να προκαλέσει ένα θετικό σχόλιο.
Παράδειγμα μια γυναίκα ωραία, καλλίγραμμη σαραντάρα, να σαρκάζει την ηλικία της και το σώμα της θέλοντας να εισπράξει την επιβεβαίωση πως καταριέται καλά, πως είναι καλύτερη από τις σημερινές 20-25 αρες, κλπ κλπ.
Σε άλλες περιπτώσεις ο σαρκασμός γίνεται για να μετατοπιστεί το ενδιαφέρον από ένα εμφανές πρόβλημα, σε ένα κρυφό.
Υπάρχουν και οι περιπτώσεις που ο αυτοσαρκασμός γίνεται για επίδειξη ταπεινότητα, για να μην φανεί η περηφάνια.
Έχω συναντήσει και πολλές περιπτώσεις – κυρίως από νεαρές κοπέλες – που υπάρχει λάθος εκτίμηση για το σώμα, και την γενική εντύπωση που προκαλούν.
ΔΕΝ έχω μέχρι σήμερα συναντήσει άντρα ή γυναίκα που να αυτοσαρκάζονται για κάποιο πρόβλημα που ΔΕΝ είναι άμεσα εμφανές, για κάποιο κρυφό δηλαδή κουσούρι.
Βέβαια μπορεί να μην έτυχε να συναντήσω ένα τέτοιο άτομο, και επομένως να κάνω λάθος.
Δεν αποκλείω να υπάρχουν τέτοια άτομα.
Σκέφτομαι πάντως, πως αν υπάρχουν, θα πρέπει κατά την γνώμη μου να είναι οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Αυτό είναι το συμπέρασμα από όσα άτομα έτυχε να συναντήσω και να συζητήσω.
Είναι συζητήσιμο βέβαια.
quote:
Είναι περιπτώσεις φίλε Εαρινέ, αυτός που αυτοσαρκάζονται, να έχει ένα φανερό “κουσούρι”, και αυτοσαρκαζόμενος θέλει να προλάβει την χλεύη των άλλων.
Παράδειγμα ένας παχύσαρκος, ή ένας κοντός, και γενικά κάποιος με σωματικό “κουσούρι”.Άλλη περίπτωση κάποιος ή κάποια να επιδιώκει να προκαλέσει ένα θετικό σχόλιο.
Χωρίς να διαφωνώ στα όσα ανέφερες, να συμπληρώσω και την περίπτωση του ανθρώπου ο οποίος μπορεί να αυτοσαρκαστεί επειδή απλώς γνωρίζει που υπερτερεί και που υστερεί.
Εδώ που τα λέμε λίγος αυτοσαρκασμός χρειάζεται διότι όσο περνάει ο καιρός βλέπεις γύρω σου όλο και περισσότερους ανθρώπους να θεωρούν τον εαυτό τους ως κάτι το σπουδαίο και σημαντικότατο σε σχέση με τους γύρω τους και δεν χάνουν ευκαιρία να γίνουν ιδιαίτερα καυστικοί και σαρκαστικοί με όποιον συναντούν.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Έλενα , και αυτό που λες σωστό είναι.
Αυτό δηλαδή που θα βρούμε πίσω από κάθε αυτοσαρκασμό, είναι να υποβόσκει μια λανθάνουσα ή φανερή υστεροβουλία.Στις περισσότερες περιπτώσεις που έχω εξετάσει, συναντώ να υπάρχει μια προσωπική ανάγκη/αιτία.
Αν εξετάσεις με ειλικρινή διάθεση τον εαυτό σου, ενδεχομένως να βρεις κάποια αιτία που γλυκοτρέφει τον αυτοσαρκασμό.Λέω "ενδεχομένως".
Φίλε μου Γιάννη αυτό προσπαθώ να κάνω κάθε μέρα, τώρα κατά πόσον είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, αυτό δεν το ξέρω, γιατί τον έχω πιάσει κάποιες φορές να με ξεγελάει ή να τον ξεγελάω
που θα πάει όμως? Φίλε μου Εαρινέ σε γενικές γραμμές συμφωνώ και μαζί σου, και νομίζω ότι αυτή η πρότασή σου "Είναι εκείνος ο άνθρωπος που σε γενικές γραμμές δεν θέτει ως αντικείμενο κρίσης τον απέναντί του και γενικά αποφεύγει και τις συζητήσεις με τέτοιο περιεχόμενο -κουτσομπολίστικο και κακοήθες- και ακόμα και σε αυτόν/ούς τους κακοήθεις ανθρώπους προσπαθεί να είναι συγκαταβατικός χωρίς ωστόσο να συναινεί αλλα να κατανοεί τον απέναντί του ως "υποκείμενο" , με όλα όσα αυτό συνεπάγεται..." με εκφράζει απόλυτα. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις που περιγράφει ο φίλος Γιάννης και που την ώρα που έγραφα συμπλήρωσε ο φίλος D.Ι. (με πρόλαβες χιχιχι) και που με κάλυψε απόλυτα
"Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια ακόμα κι' όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι."
quote:
Dying
Χωρίς να διαφωνώ στα όσα ανέφερες, να συμπληρώσω και την περίπτωση του ανθρώπου ο οποίος μπορεί να αυτοσαρκαστεί επειδή απλώς γνωρίζει που υπερτερεί και που υστερεί.
Εδώ που τα λέμε λίγος αυτοσαρκασμός χρειάζεται διότι όσο περνάει ο καιρός βλέπεις γύρω σου όλο και περισσότερους ανθρώπους να θεωρούν τον εαυτό τους ως κάτι το σπουδαίο και σημαντικότατο σε σχέση με τους γύρω τους και δεν χάνουν ευκαιρία να γίνουν ιδιαίτερα καυστικοί και σαρκαστικοί με όποιον συναντούν
Πολύ σωστά λες φίλε Dying.
Οι περιπτώσεις είναι πολλές που ο αυτοσαρκασμός δεν είναι “ταπείνωση” αλλά το αντίθετο.
quote:
NemesiΦίλε μου Γιάννη αυτό προσπαθώ να κάνω κάθε μέρα, τώρα κατά πόσον είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, αυτό δεν το ξέρω, γιατί τον έχω πιάσει κάποιες φορές να με ξεγελάει ή να τον ξεγελάω που θα πάει όμως?
Καλή μου Έλενα, με κατάλαβες - είμαι σίγουρος - πως η αναφορά μου στο πρόσωπο σου δεν ήταν ουσιαστική, αλλά έγινε σαν προτροπή κατανόησης των σκέψεών μου.
Σου πρότεινα στην ουσία ένα νοητό πείραμα, που συνηθίζω να κάνω ο ίδιος, όταν εξετάζω διάφορα θέματα.
Μια υπερβατική μέθοδος, θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω, αν και ο όρος “υπερβατικό” μου μοιάζει “ύποπτος”
Δεν ντρέπομαι να ρωτήσω, να πω ότι κάτι δεν το ξέρω, να αυτοσαρκαστώ (για όποιο λόγο), και να ζητήσω συγνώμη όταν έχω κάνει λάθος
"Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια ακόμα κι' όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι."
Ο άνθρωπος αποκτά συνείδηση του εαυτού του εφόσον αποκτήσει επιδραστικότητα , δηλαδή , την δυνατότητα εκείνη που του επιτρέπει να αναγνωρίζει τον εαυτό του και όλα όσα κάθε φορά επισυμβαίνουν και αναβλύζουν απο το είναι του , λειτουργώντας σαν "συγκοινωνούντο δοχείο" ανάμεσα στο συνειδητό και το ασυνείδητό του....έχοντας όσο το δυνατόν καλύτερη εικόνα του ίδιου του , του είναι....
Αυτοσαρκασμός με την έννοια του όρου , σημαίνει συμφιλίωση και αποδοχή .... αποδοχή των αδυναμιών , ειλικρινή όμως αποδοχή σε σημείο τέτοιο που η αδυναμία εκ των πραγμάτων κάποια στιγμή δεν υφίσταται και γίνεται παράγοντας δύναμης...είναι αυτό που ρέπει προς την αναφερόμενη ως διορθωτική διαδικασία...είναι αυτό που καλείται ο καθένας μας να χειρισθεί και να διαχειρισθεί , αυτό που θα τον οδηγήσει και θα τον καταστήσει υπερκείμενο της υποκειμενικότητάς του και θα ορίσει δρόμους απελευθέρωσης και δρόμους συνεύρεσης...πρωτίστως με τον εαυτό του τον ίδιο...
Εκτίθεται δε , εκείνος/οι που δεν έχουν να αισθάνονται άσχημα για τον ίδιο τους τον εαυτό ... εκείνοι που δεν ψέγουν αλλα αγαπούν τον εαυτό τους με όλες τις εγνωσμένες αδυναμίες και παραδρομές τους .... η διαφορά ενός φυσιολογικού απο το αφύσικο...η διαφορά της ερώτησης απο την απάντηση...η διαφορά του "τέλειου" απο αυτόν που δίνει βήμα στην βελτίωση
, η διαφορά του δογματικού -αυτό είναι- απο τον μονίμως διερευνούντα -τι είναι??-...η διαφορά του απόλυτου "γνωρίζω" απο το σοφό "θέλω να μάθω"....Η διαφορά του "ταξιδευτή" απο τον "Μονίμως-Ιθαγενή"...η διαφορά του έρωτος και του ξενέρωτος....
Η διαφορά του συμφιλιωμένου -αυτοσαρκαζόμενου ειλικρινά- και ανεξάρτητου απο τον α-συμφιλίωτο εξαρτημένο-φοβισμένο , που μονίμως φοβάται μην τσαλακωθεί η εικόνα του...
Αυτή είναι η άποψή μου....
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:
ΕαρινοςΑυτοσαρκασμός με την έννοια του όρου , σημαίνει συμφιλίωση και αποδοχή .... αποδοχή των αδυναμιών , ειλικρινή όμως αποδοχή σε σημείο τέτοιο που η αδυναμία εκ των πραγμάτων κάποια στιγμή δεν υφίσταται και γίνεται παράγοντας δύναμης...είναι αυτό που ρέπει προς την αναφερόμενη ως διορθωτική διαδικασία...είναι αυτό που καλείται ο καθένας μας να χειρισθεί και να διαχειρισθεί , αυτό που θα τον οδηγήσει και θα τον καταστήσει υπερκείμενο της υποκειμενικότητάς του και θα ορίσει δρόμους απελευθέρωσης και δρόμους συνεύρεσης...πρωτίστως με τον εαυτό του τον ίδιο...
Φίλε Εαρινέ, αναφορικά με την ερμηνεία του όρου “αυτοσαρκασμός”, είναι αυτό ακριβώς που περιγράφεις. Αυτό είναι το νόημα.
Το θέμα είναι σαν πρακτική, πότε, από ποιους και για ποιόν λόγο εξασκείται.
Αν είναι δηλαδή ειλικρινής ή υποκρύπτει ιδιοτέλεια?
quote:
ΕαρινόςΕκτίθεται δε , εκείνος/οι που δεν έχουν να αισθάνονται άσχημα για τον ίδιο τους τον εαυτό ... εκείνοι που δεν ψέγουν αλλα αγαπούν τον εαυτό τους με όλες τις εγνωσμένες αδυναμίες και παραδρομές τους
Μήπως υπάρχει μια μικρή διαφορά του “αυτοσαρκάζομαι”, με του “εκτίθεμαι” ?
Κατά την γνώμη μου, οι δυο έννοιες δεν αποτελούν νοητική ταυτότητα, εκτός και τις ερμηνεύω εγώ διαφορετικά, οπότε είναι καθαρά θέμα δικής μου ερμηνείας.
Φίλε Εαρινέ, αναφορικά με την ερμηνεία του όρου “αυτοσαρκασμός”, είναι αυτό ακριβώς που περιγράφεις. Αυτό είναι το νόημα.
Το θέμα είναι σαν πρακτική, πότε, από ποιους και για ποιόν λόγο εξασκείται.
Αν είναι δηλαδή ειλικρινής ή υποκρύπτει ιδιοτέλεια?
Εφόσον υποκρύπτει ιδιοτέλεια φίλε μου , στην πορεία θα αποκαλυφθεί μέσα απο τον γενικότερο λόγο και συμπεριφορά του "υποτιθέμενα αυτο-σαρκαζόμενου"...και έχω την αίσθηση , ότι δεν κρίνεται ένας άνθρωπος απο αυτόν καθ'εαυτόν τον αυτοσαρκασμό και μόνον που επιδεικνύει ΑΛΛΑ και απο άλλα επιμέρους πράγματα...σκέψεις..συμπεριφορές...πεποιθήσεις κοκ...
Μήπως υπάρχει μια μικρή διαφορά του “αυτοσαρκάζομαι”, με του “εκτίθεμαι” ?
Κατά την γνώμη μου, οι δυο έννοιες δεν αποτελούν νοητική ταυτότητα, εκτός και τις ερμηνεύω εγώ διαφορετικά, οπότε είναι καθαρά θέμα δικής μου ερμηνείας.
Μπορούμε ασφαλώς να το συζητήσουμε φίλε μου , δεν διεκδικώ εξάλλου το αλάθητο και δεν θα μπορούσα βεβαίως..
Η άποψή μου είναι -έχω την αίσθηση- απλή...
Δεν μπορεί κάποιος να αυτοσαρκασθεί αν ταυτόχρονα δεν εκτεθεί...δηλαδή να εκθέσει -στους γύρω του- στοιχεία του χαρακτήρα του και αδυναμίες εγγενείς που προφανώς εκείνος μόνο γνωρίζει για τον ίδιο του τον εαυτό...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Μπορεί δηλαδή, είτε να έχει διαφορετική άποψη για το “κουσούρι” του, από αυτή των άλλων, είτε γιατί δεν τον απασχολεί η γνώμη των άλλων, είτε γιατί μπορεί να θέλει σκόπιμα να τους προκαλέσει τη δυσφορία και ενδεχομένως την μήνη.
Σε αυτή την περίπτωση δεν έχουμε αυτοσαρκασμό, αλλά άμεση ή έμμεση πρόκληση των συνανθρώπων μας.
Μια σκέψη απλά κάνω.
Ο αυτοσαρκαζόμενος για ελλείψεις-αδυναμίες του δεν μιλάει ή για κουσούρια τους όπως είπες..αυτό δεν αποτελεί έκθεση???
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Edited by - Εαρινός on 02/07/2011 13:30:11
Ο αυτοσαρκαζόμενος βεβαίως και εκτίθεται, ρε Δήμο, αλλά ο εκτιθέμενος δεν αυτοσαρκαζεται υποχρεωτικά.
Αυτό θέλω να πω.
Η έννοια της “έκθεσης” υπερκαλύπτει αυτήν του “σαρκασμού”, οι δυο έννοιες δεν ταυτίζονται.
Αν τις θεωρήσουμε σαν κύκλους, η έννοια του “σαρκασμού” είναι μικρότερος κύκλος και περιέχεται στον κύκλο της “έκθεσης”
Εγώ βλέπω μια διαφορά στις δυο αυτές έννοιες, και αυτή την διαφορά επεσήμανα από την αρχή.