- Χθες βράδυ ονειρεύτηκα... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

6. Foreverdark Woods

Evening is falling, all still around me
The old crow is calling, but the landscape is at peace
Down the trail through this forest, through thicket we ride
The unseen is watching from behind each stone and pine

Slowly the golden dise of the sun is setting
Beyond the rim of Nordland at the end of long day
Slowly the ominous dark descend upon all
Engulfing all land and heaven and the shore of Asa bay

Here lie the bones of our fathers long gone
Deep in the soil of these woods
Among these great trunks legends were born
Here many great battles stood

Trotting the trail, my stallion cautions
Present the spirits of foreverdark woods

We rest by the fire, the shadows come to life by its light
Three brothers, sons of white wolf, observed by the eyes of the night

Night is long where the sunlight is pale
The fear is strong when you ride in the dawn
Down foreverdark woods trail

Heavy the turf, bone meal and blood
Raise high you pine towards shy
Firm in the soil, tree trunks of gods
Like dragon ship masts straight and high

Reaching the glade, ride on to Asa bay
Watched by the spirits of foreverdark woods

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

Ω! να δινότανε σ’ εμάς η χάρη,
την ώρα που πλανιέται το φεγγάρι
στην άβυσσο ενός κάτασπρου ουρανού,
να ’ρθει και να μας πάρει έτσι ομάδι
όλους τους πονεμένους το ίδιο βράδυ
ο Χάρος, για να πάμε κάπου αλλού.
Για κει που θα τα ζούμε τα όνειρά μας
και που θα ξεκουράζεται η καρδιά μας,
που τόσο τώρα, τόσο είναι βαριά…
Να φύγει από μπροστά μας τούτ’ η σκέπη,
κι όλα η ψυχή καθάρια ναν τα βλέπει
μες από μιαν αιώνια ξαστεριά!

Σκεφτόμουν σιωπηλά. Τουλάχιστον προσπαθούσα.
Πόσο οι άνθρωποι πληγώνουν τους εαυτούς τους.
Έπειτα τους αγαπημένους που σαν πέσει η νύχτα,
σφιχταγκαλιάζουν,
πνίγοντας λόγια μέσα στα σωθικά τους,
μην τυχών νοιώσουν ευάλωτοι.

Μίλα, ανέγγιχτε από τον χρόνο εαυτέ.
Δώσε όλα όσα στην καρδιά σου κρυφά, αιώνες
κλειδωμένα έχεις.
Μην φοβηθείς καθρέπτες, μα ούτε και εικονικούς
εχθρούς.
Τα χέρια προς ευάστερο ουρανό ν’απλώσεις,
να γείρει να αποκοιμηθεί, μέσα στην αγκαλιά σου.
Εκείνη.

Εκείνη που στα μάτια της τα πάντα αντικρίζεις,
την γη και τον ωκεανό, της ύπαρξης το σύμπαν.

Να γείρει ν’αποκοιμηθεί, μέσα στην αγκαλιά μου.
Να γύρω ν’αποκοιμηθώ, μέσα στην αγκαλιά της.

Χθες το βράδυ δεν ονειρεύτηκα.
Τα περιθώρια μικρά και σκιερά, για όνειρα.
Παγωμένος ήμουν.

Έρωτα θα ποιήσω μαζί σου,
ο λόγος μου, κενός θα είναι,
σαν των χειλιών σου η γύρη,
καλύψει τα δικά μου.

Χθες το βράδυ δεν ονειρεύτηκα

Va(l)nta
......
smashed

Artist(Band):Iced Earth

Make the sadness go away
Come back another day
For years I've tried to teach
But their eyes are empty
Empty too I have become
For them I must die
A sad and troubled race
An ungrateful troubled place

I see the sadness in their eyes
Melancholy in their cries
Devoid of all the passion
The human spirit cannot die
Look at the pain around me
This is what I cry for
Look at the pain around me
This is what I'll die for

Make the sadness go away
Come back another day
The things I've said and done
Don't matter to anyone
But still, you push me to see
Something, I can never be
Why am I their shattered king?
I don't mean anything

I see the sadness in their eyes
Melancholy in their cries
Devoid of all the passion
The human spirit cannot die
Look at the pain around me
This is what I cry for
Look at the pain around me
This is what I'll die for

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

Κάποτε ζούσα το όνειρο.
Τώρα ποια το περιγράφω, το σκιαγραφώ, σχεδόν άψυχα.
Πεζός λόγος, εικόνα, ποίηση. (ταμπέλες προσδιορισμού)

Τότε περιέγραφα, δημιουργούσα αυτά που βίωνα, τα όνειρα,
το όνειρο. Χρωμάτιζα η μουτζούρωνα χαρτιά,
ηδονικά, παθιασμένα, τρυφερά, ρομαντικά… δίχως λόγο.
Βίωνα, σχεδίαζα τα ποιο απίθανα ταξίδια στο….κάπου.
Πολεμούσα ανεμόμυλους, κατέβαινα στον Άδη για εκείνη.

Όχι, δεν ήμουν μικρός.
Ήμουν σοφός.

Έγραφα ζωντανά ποιήματα και τραγουδούσα.
Τραγουδούσα παρέα με την κιθάρα μου, ‘η φίλη μου’…τότε.
Τραγουδούσα, την ψυχή μου, τραγουδούσα τα πάντα.
Κάποτε είχα όμορφη, βαθιά, ζεστή φωνή.
Τώρα ποια την χρησιμοποιώ για να μιλώ, να μιλώ,
να μιλώ, να μιλώ………. τόσο, που έχασε την μελωδικότητα
και είναι ανήμπορη να κάνει τον παραμικρό ελιγμό.
Βαδίζει σε μια ευθεία. Δεν αιωρείται πλέων…

Μιλώ, λόγια κενά, που η χροιά τους μου είναι γνώριμη
Γιατί που και που μου θυμίζει κάτι από παρελθόν.
Σημάδι πως δεν χάθηκε τίποτα.
Απλός θάφτηκε κάτω από τόνους θεωρίας και στείρας λογικής.

Θέλω να ονειρευτώ, ξανά. Αληθινά.
Ποιος ορίζει την αλήθεια στο όνειρο;

Θέλω να βιώσω ξανά. Μα όχι πλανεμένος.
Θέλω να ασχοληθώ με εμένα.

Θέλω να μου πω, πως με αγαπώ. Θέλω να με αγαπήσω.
Έτσι θα μάθω να αγαπώ με όλη μου την δύναμη τα πάντα.
Ξανά, όπως τότε.

Θα αφεθώ, στα ίδια μου τα χέρια……

Έξω βρέχει, τα πάντα υγρά. Εξαγνισμός. Μια αστραπή ακούσθηκε πριν
από λίγο. Ένα θολό τοπίο παρατηρώ, όμορφο…ταξιδιάρικο…

Κάποτε αυτή η εικόνα, αυτός ο καιρός, θα με ενέπνεε να γράψω μουσική
ή κάποια στιχάκια, αληθινά.
Τώρα όμως κάθομαι και γράφω αυτό το κείμενο, μια απορία, ένα ‘γιατί’
Γιατί πλέον αισθάνομαι ανίκανος να εμπνευστώ όπως τότε;

Βαθιά μέσα μου γνωρίζω, πως βλέπω κάτι περισσότερο από ένα καιρικό φαινόμενο.

Αναγέννηση……..

‘νεφέλες, σας λατρεύω’…….

Νοιώθω την καρδιά μου να χτυπά ποιο δυνατά, ποιο γρήγορα…
Τα μάτια μου αρχίζουν και δακρύζουν, όχι από θλίψη.

Έφτασε η ώρα να γίνω ξανά άνθρωπος, παιδί.

Τώρα…..μαζί με την αστραπή, κύλησε το δάκρυ…

Ακόμα βρέχει.

Αναγέννηση………
Ξέρεις….σ’αγαπώ…

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

αλλά εγώ..
έχω μάθει να αφήνομαι σ'αυτό/ να εμπιστεύομαι
αυτό το "κάτι άλλο"/ που ίσως είμαι "εγώ", ίσως "εσύ"
τον περισσότερο καιρό "κανείς"/ στιγμές: εγώ+εσύ σε ένα
πραγματικά πιστεύω
στο "τίποτα δεν είναι τυχαίο"
γι'αυτό εμπιστεύομαι τον εαυτό μου "στη μαμά Iζαμπέλα"
κύμα κ όπου με ξεβράσει/ δεν πειράζει
κάθε ώρα κ νησί
άλλος κόσμος...

Δεν είμαι πάντα "καλά"
ούτε πάντα "κακά"/αλλά όπως κ αν είμαι
δεν το ψάχνω/ εγώ είμαι
με τη σειρά μου, κ γω έχασα την έμπνευση
ε, και;
Yπάρχουν μέρες που δεν κάνω τίποτα άλλο
από το να καπνίζω ή να τρώω μελομακάρονα -τώρα τελευταία..
ε, και;
Δεν θα θυμώσω/ δεν θα λυπηθώ
όταν με βρίσκω "άδεια", "παγωμένη" ή απλώς χαμένη...
κ τι έγινε;.... εγώ είμαι...
O καλύτερός μου φίλος/ με φωνάζει "Aλέξανδρο"
κ μου στέλνει μηνύματα "ζει ο βασιλιάς;"
Kάποιες ζει κ βασιλεύει/κάποιες κοιμάται/ τις περισσότερες...
ANAMENEI...

Έχω χίλια ονόματα. K όλα είμαι EΓΩ. Δεν έχω πρόβλημα μ'αυτό.
Δεν οφείλω εξηγήσεις σε κανέναν. Όλοι γεννιόμαστε κ πεθαίνουμε μόνοι.
K είναι τόσο απλό. Aν κάποιος σου κάνει συντροφιά στο ταξίδι..καλώς.
Aν ξαφνικά αλλάξει δρόμο/ πάλι καλώς. Δεν είμαστε αναγκασμένοι "να ταιριάζουμε".
Oχι μόνο με τους άλλους, ούτε καν μ' αυτή την ιδέα που έχουμε
για τον εαυτό μας....

που επεσε και την μελαγχολια μου σκεπασε,με την φωνη του...

εκεινη η αστραπη που προσπαθησε να φωτισει τα σκοταδια μου...

,ο χειμωνας της ψυχης μου πιο ψυχρος..

απο το ιδιο το σκοταδι ψυχους που επικρατει στις βορειες χωρες...

η μοναξια,φανταζει πιο μεγαλη και απο την μεγαλυτερη νυχτα...

αυτες τις ωρες δεν λεω καληνυχτα...αυτες τις ωρες τα ματια μου ...

δεν ειναι βαρεια ,γιατι εχουν παγωσει απο τον θανατο μου...

μου το αφιερωνω..

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

Edited by - manos on 23/12/2003 15:38:26

Είν’όλα μαύρα σκοτεινά
μα θα τους δώσω μια κλοτσιά!

Και να ξανάρθουν δεν με μέλει
θα φτιάξω βούτυρο με μέλι!

Και αν με το μέλι δεν γλυκάνει
ο πόνος που έχω στην καρδιά

με μαρμελάδα θα τον αλείψω
και θα τον κάνω μια χαψιά!

Όλα θ’αλλάξουν θα το δεις
να μην μου στεναχωρεθείς

και η μαρμελάδα να μην πιάσει
έχουμε και γλυκό κεράσι!

Τα λόγια είναι περιττά
Εδώ χρειάζεται δουλειά!

Ο πόνος αν σου ξαναρθεί
Θα έχει φύγει ως το πρωί!