- ΧΟΡΤΟΦΑΓΙΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Και δέν εννοώ το τυρί ή το γάλα και τα αυγά αλλά το καθαρό κρέας (απο το λουκάνικο και τα μπιφτέκια ώς τις μπριζόλες)
Φυσικά ο ανυψωμένος πνευματικά άνθρωπος θα αποφύγει με την θέληση του την χορτοφαγία, αλλά αποτελεί την εξαίρεση απο τον κανόνα. Οι θρησκείες θέτουν μερικές φορές κάποιους περιορισμούς ώστε να μας δώσουν να καταλάβουμε το ατόπημα που διαπράτουμε απο την ασύστολη ζωοφαγία και αυτός είναι ο σκοπός των ολιγοήμερων περιορισμών.
Αλλά λόγω του οτι η ζωοφαγία είναι κάτι σύμφωνη με την ανθρώπινη φύση δέν μπορεί να απαγορευτεί παρα μόνο εάν ο φορέας - άνθρωπος είναι διατεθειμένος να προχωρήσει περισσότερο την ανοδική ψυχική του πορεία, χωρίς να υποκύπτει σε κανένα περιορισμό.
http://www.seasite.niu.edu/Indonesian/Indonesian_Elections/Indo-pemilu99/21.jpg
"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ
Συμφωνώ με τα λεγόμενά σου αγαπητέ riziti και βλέπω ότι όπως και πολλοί άλλοι βέβαια που γράφουν σε αυτό το τόπικ,
έχεις εμβαθύνει αρκετά.
Ήθελα να συμπληρώσω στο θέμα της αυτάρκειας, ότι ένας πνευματικά αναπτυγμένος άνθρωπος, δεν επηρεάζεται από όποια κατάσταση και αν βρίσκεται, είτε έχει όλα τα πλούτη του κόσμου, είτε είναι πολύ φτωχός.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Γιατί η "προσοχή" του, (προσοχή = η η εξωτερική έκφραση της ψυχής) είναι στραμένη προς το Θεό και μόνο προς το Θεό.
Η ΠΡΟΣΟΧΗ είναι ένα από τα βασικότερα σημεία που πρέπει να κατανοήσει ένας πνευματικός αναζητητής!
Όπου είναι η προσοχή σου, εκεί είναι και η ψυχή σου λένε οι μεγάλοι Δάσκαλοι.
Η πνευματική ανωτερότητα όπως γράφεις δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. πρέπει να αφιερώσεις ψυχή και σώμα, να είσαι ειλικρινής, σταθερός και επίμονος στη προσπάθειά σου.
Η πνευματικότητα δεν αποκτιέται με γνώσεις αυτού του κόσμου, ούτε με το να διαβάσεις όλα τα βιβλία που υπάρχουν.
Ο Σανκάρα έλεγε για τη γνώση:
γιατί αυτός που γνωρίζει και αυτό που γνωρίζεται,
γίνονται μία πραγματικότητα.
Αυτό επιτυγχάνεται πάνω στη Γη μόνο με το διαλογισμό.
Αυτή και μόνο αυτή είναι η Αλήθεια"
Η χορτοφαγία είναι απλώς μια προυπόθεση, μια συνθήκη που πρέπει να τηρήσεις προκειμένου να μπορέσεις να εκπληρώσεις το στόχο της πνευματικής σου ανόδου.
φιλικά,
Συμφωνώ και με το νόημα των λόγων του Σανκάρα.
Μια λίγο διαφορετική πτυχή θέλω δώσω μόνο αντικαθιστώντας τον διαλογισμό με την προσευχή*.
Χωρίς να έρχεται βέβαια σε αντίθεση το ένα με το άλλο, διότι είναι καθαρά εσωτερική λειτουργία του ανθρώπου και τα πολλά λόγια είναι φτώχια για το ποιο δρόμο θα διαλέξει ένας άνθρωπος για να φτάσει στον στόχο…
Το νόημα λοιπόν παραμένει το ίδιο ,ότι η χορτοφαγία είναι ένα όπλο που σε βοηθάει αλλά δεν είναι το άπαν.
Το παν είναι να έχεις την προσοχή σου προς τον θεό και μόνο προς τον θεό.
Και επειδή ένας είναι ο θεός ας μην του δώσουμε όνομα , απλά ας ψάξουμε να τον βρούμε**
*μιλώ για την πραγματική και αδιάλειπτη προσευχή και όχι τα λόγια και τα σταυροκοπήματα…
** μέσα μας να συμπληρώσω…
Η πεταλούδα άμα καεί
στην φλόγα που τσαρέσει,
που να τα βρει άλλα φτερά
σάλλη φωτιά να πέσει
quote:
Μια λίγο διαφορετική πτυχή θέλω δώσω μόνο αντικαθιστώντας τον διαλογισμό με την προσευχή*.
Μια μικρή παραπομπούλα για το παραπάνω σχόλιό σου και να πω καληνύχτα.
η ανώτερη μορφή προσευχήs είναι ο διαλογισμός,
γιατί με τη προσευχή μιλάς στο Θεό,
και με το διαλογισμό, ακούς.. το Θεό.
φιλικά,
Είναι για την ομορφιά, την ομορφιά του λόγου και στο ότι αφιέρωσα μεγάλο μέρος της Ζωής που άξιζε περισσότερο από ότι έκανα (και δεν έκανα).
Έτσι σας γράφω ακόμα λίγες σκέψεις η και προτροπες (χωρις κατευθηνση) σαν φίλος της Σοφίας.
Μιας και αναφέρατε τη λέξη ΠΡΟΣΟΧΗ, σπουδάστε στη ζωή πότε είσαστε απρόσεχτοι! Όταν βρίσκεται τον εαυτό σας απρόσεχτο, μην κάνετε τίποτε για να τον αλλάξετε, μην τον κατακρίνεται απλά αν γίνεται, έχετε επίγνωση πως είσαστε απρόσεχτοι.
Μπορείτε να το κάνετε?
Γνωρίστε με τι καταπιάνεται ο Νους συνεχώς, και δέστε στην πράξη πως συνεχώς χωρίζετε, ποτέ είσαστε υποκείμενο, ποτέ γίνεστε αντικείμενο σε κάθε τι. Αν το κατορθώσετε, (και η διατροφή πολύ σωστά βοηθάει σε αυτό όπως και ότι αναφέρατε, αν και δεν είναι δεδομένο,) εμφανίζεται μια κατάσταση που δεν κινήστε εσείς προς το θεό η ότι τέλος πάντων ψάχνεται, ούτε μπορείτε να το προσδιορίσετε, μέσα σας η έξω. Είναι σαν απροσδιόριστη ευλογία, να έρχεται *(δεν πάτε εσείς) και δεν θα σας αφήσει ποτέ. Τότε μόνο είσαστε πραγματικά ελεύθεροι, μιας και η φύση της, (που είναι πάντα νέα), ξεκαθαρίζει ότι πρόβλημα φέρνει ο χρόνος.
Έχετε την εντύπωση, πως ένας Νους ελεύθερος από προβλήματα, ένας Νους ελεύθερος από την σύγκρουση, θα ψάξει για Νιρβανα Παράδεισο και Θεό?
Για τις συνήθειες μας, (στη συνήθεια δεν υπάρχει ΠΡΟΣΟΧΗ), δεν βοηθάνε τα λόγια των μιστών και των Σοφών, μα το πως συμπεριφέρεστε εσείς οι ίδιοι, αν δηλαδή προσθέσετε και άλλη (συνήθεια) στην υπάρχουσα.
Αδειάστε και καθαρίστε ότι μαζέψατε τόσα χρόνια. Κανένας Σοφός (Άνθρωπος η Θεανθρωπος) μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο για εσάς.
Αυτά για ψυχές που μαθαίνουν και δεν κάνουν ότι κάνουν σαν φυγή (πάλι η απροσεξία) από κάποιο τους πρόβλημα
Αν σας φαίνεται το Ύφος που γράφω (Φτασμένου,του Μύστη η Γνωστή)
, εσείς... φτύστε με, δεν γίνεται να γράψω διαφορετικά…. Μα συγχρόνως αναρωτηθείτε.
Μαθαίνω η ξεχνώ?
Αν δεν μαθαίνεται, δεν προσέχετε! Αυτό είναι ένα καλό σημείο να αρχίσετε (να μαθαίνεται) για τον εαυτό σας.
Γιατί δεν μαθαίνω?
Αδειάστε.... και θα το ανακαλύψετε 
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 16/01/2006 06:59:08
quote:
Αν δεν μαθαίνεται, δεν προσέχετε! Αυτό είναι ένα καλό σημείο να αρχίσετε (να μαθαίνεται) για τον εαυτό σας.Γιατί δεν μαθαίνω?
αν ρωτήσω :"Και αν μαθαίνουμε ;"
είναι ταυτόχρονα η απόδειξη ότι δεν μαθαίνουμε,
αλλά σε ρωτώ και "αν μαθαίνουμε ;"
quote:
Αδειάστε.... και θα το ανακαλύψετε
Χαλάρωση και ρευστότητα μπορούν να συμβαδίσουν και με την προσοχή και με την νοερή προσευχή…
Επειδή δεν θεωρώ την αποστασιοποίηση από την πραγματικότητα λύση , θα επανέλθω Πλάτωνα μόλις μου το επιτρέψει ο χρόνος , ίσως πολύ σύντομα.
Διότι δεν θεωρώ τα quote που μόλις παρέθεσα γόνιμο διάλογο…
Ευχαριστώ
Η πεταλούδα άμα καεί
στην φλόγα που τσαρέσει,
που να τα βρει άλλα φτερά
σάλλη φωτιά να πέσει
Ο διαλογισμός είναι δύο ειδών:
Υλικός ή Αντικειμενικός και Λεπτός ή Αστρικός.
Στον Υλικό διαλογισμό προσπαθούμε να συγκεντρώσουμε την "προσοχή μας σε ένα αντικείμενο, μια εικόνα, ένα φως, ένα ήχο, μια ανώτερη ιδέα, ή ακόμα και στην ανθρώπινη μορφή ενός Δασκάλου.
Ο Λεπτός διαλογισμός γίνεται νοερά με τη συγκέντρωση της "προσοχής" στο σημείο του Τρίτου Οφθαλμού που είναι η έδρα της ψυχής και του νου μέσα στο ανθρώπινο σώμα.
Το να μπορέσει κάποιος να φτάσει στο σημείο της απόλυτης συγκέντρωσης της προσοχής, είναι συνέπεια πολλών παραγόντων που δεν είναι της παρούσης.
Καλό θα είναι στη καθημερινότητά μας, να μπορούμε να καταπιανόμαστε με ένα πράγμα τη φορά.Έτσι σιγά σιγά προσπαθείς να συνηθήσεις το νου (θα επανέλθω για το νου κάποια άλλη στιγμή, διότι είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα για τους αναζητητές) να ενεργεί με ένα συγκεκριμένο τρόπο και εκτός αυτού είναι κάτι που βοηθάει σε όλες τις συναλαγές της ζωής μας γιατί ότι κάνουμε το κάνουμε σωστά με πλήρη αφοσίωση.
Σ' αυτή την υλική ζωή που ζούμε από τη στιγμή που γεννιόμαστε, αρχίζουμε να παρατηρούμε το κόσμο γύρω μας και προσπαθούμε να μάθουμε.
θα πρέπει να μάθουμε να περπατάμε, να μιλάμε, να πάμε σχολείο και γενικά για οποιαδήποτε γνώση αυτού του κόσμου θα πρέπει κάποιος να μας διδάξει, δηλαδή κάποιος δάσκαλος, είτε είναι οι γονείς, είτε κάποιος καθηγητής είτε οποιοσδήποτε.
Όταν λοιπόν χρειαζόμαστε τόσους δασκάλους γύρω μας για να μάθουμε αυτό το κόσμο, φανταστείται λοιπόν πόσο ποιό απαραίτητοι είναι οι Πνευματικοί Δάσκαλοι που θα μας οδηγήσουν και θα μας δείξουν τις πραγματικότητες του Υπερπέραν.
Πιστεύετε ότι μπορείτε μόνοι σας να τα καταφέρετε?
Δεν είναι λίγο εγωιστικό αυτό?
Συμφωνώ απόλυτα πως ένας νους χωρίς προβλήματα δεν θα έστρεφε ποτέ προς τα πάνω!
Γι' αυτό καμιά φορά ας δοξάζουμε το Θεό που μας στέλνει δυστυχίες διότι ίσως είναι ο μόνος τρόπος να μας καλέσει κοντά Του..
Φιλικά,
Δυστυχώς δεν έχω το χάρισμα που εσύ κατέχεις , να γράφω δηλαδή σαν ΠΛΑΤΩΝ αλλά ταυτόχρονα και σαν Πλάτωνας…
Την αγαπώ όμως και εγώ την σοφία και την Σοφία θα έλεγα…
Με λίγες αράδες χωριάτικα γράμματα θα προσπαθήσω να νου πω πως έχω καταλάβει την «προσοχή» ,την «προσευχή» και αυτό, το άδειασμα του νου…
Απροσεξία, λέω τώρα, είναι κάθε τι που με βασανίζει στην ζωή κάθε σκέψη κάθε κίνηση κάθε τι που με βγάζει από την αρμονία (εσωτερική και εξωτερική) .
Αυτό το (εσωτερική και εξωτερική) μου φέρνει κάτι από «εισαγωγαί-εξαγωγαί» αλλά μπορεί και αυτό να εννοεί, γιατί και εισερχόμενα με χαλάνε και εξερχόμενα επίσης.!
Οτιδήποτε λοιπόν μου αποσπά την προσοχή είτε εισερχόμενο είτε εξερχόμενο με κάνει απρόσεχτο.
Μελετώντας όμως τις απροσεξίες μου, βλέπω ότι είναι εξίσου αντιληπτές και σε στιγμές που έχω αφεθεί πλήρως και έχω αδειάσει πλήρως από τα πάντα .
Άρα απρόσεκτος δεν είμαι μόνο όταν κάτι με διαβάλει ή με αποσπά ,αλλά απρόσεκτος είμαι τελικά όταν δεν προσέχω.
Όταν δεν προσέχω τι όμως ;
Τι πρέπει να προσέχω για να είμαι προσεκτικός ; (όπως υπαινίσσομαι)
Από την άλλη όπως πολύ ορθά είπες ,μια είμαστε το υποκείμενο μια το αντικείμενο και ο θεός στην μέση να συμπληρώσω εγώ!
Ή μέσα ;
Μέσα που ;
Μέσα μας καταλήγω .
Και αυτό το θεωρώ ευλογία !
Ότι Τον βλέπω μέσα μου, χωρίς να τον βλέπω όμως αν δεν τον βλέπω και μέσα σε κάθε συνάνθρωπο μου.
Δεν ψάχνω για παράδεισους νιρβάνες και άλλα τρυπάκια.
Χέστηκα για μύστες, μπήχτες, κτλ.
Ανακάλυψα έναν τρόπο ή αντέγραψα έναν τρόπο από κάποιους παλαιότερους για να μπορώ να τον νιώσω και όχι να τον φτάσω… την προσευχή!
Η προσευχή αυτή για την οποία σου μιλώ δεν με καταπιέζει ούτε μου στερεί την ελευθερία μου . δεν παίρνω εντολές από διδασκάλους ούτε τους ψάχνω, δεν προσπαθώ να φτάσω τον θεό μέσο εκστάσεως, διότι δεν φτάνετε ο θεός, δεν προφτάνετε για την ακρίβεια κάτι που είναι πανταχού παρόν και τα παντα πληρόν , δεν έχει χρόνους και χρονόμετρα…
Τώρα θα μου πεις ότι είσαι μια ψυχή που μέσα από τις προκαταλήψεις και τις δεισιδαιμονίες του παρελθόντος απλά προσπαθεί να ξεφύγει από κάποιο ή κάποια προβλήματα, και ότι δεν μαθαίνεις έτσι…
Όχι φίλε μου διότι ένα καλό σημείο για να αρχίσω να μαθαίνω θεωρώ ότι είναι η αυτοσυγκέντρωση μου συνεχώς σε αυτό που θεωρώ ηθικό και φρόνιμο.
Γιατί αυτό είναι και το καλό για εμένα αφού αυτό μου αρέσει σαν άνθρωπος.
Αν αυτό μου αλλάζει την ζωή σιγά σιγά προς το καλύτερο , αυτό που εγώ φυσικά θεωρώ καλύτερο, τότε κάτι μαθαίνω…
Αν στην πορεία εξελιχθώ σωματικά και πνευματικά σε κάτι καλύτερο ή ανακαλύψω μέσα μου κάποια πράγματα που δεν τα γνώριζα ότι τα κατέχω σαν άνθρωπος δεν ξέρω και δεν μπορώ να στο απαντήσω!
Από την άλλη μπορεί κάποτε να ακούσω τον θεό να μου λέει : «μαζί μου ασχολήσε , πόσο μαλάκας είσαι ..» και αυτό παίζει!
Σαν λογικό πλάσμα όμως, ελεύθερο, με δική μου βούληση και θέληση , έκανα κάποια επιλογή. Αυτή η επιλογή θεωρώ ότι είναι η καλύτερη .
Για κάποιον ποιο ψαγμένο ίσως να είναι μια άχρηστη και μάταιη επιλογή.
Θεωρώ ότι μαθαίνω λοιπόν και δεν ξεχνώ.
Γιατί γνωρίζω σιγά σιγά και κάνω την κρίση.
Δεν ξεχνώ κάτι επειδή το απορρίπτω, αλλά επειδή το γνωρίζω και έκρινα ότι δεν μου αρμόζει ούτε σαν υποκείμενο ούτε σαν αντικείμενο του νου μου .
Παρόλα ταύτα δεν επιμένω σε καμιά άποψη από αυτές που πιστεύω διότι μπορεί να είμαι και λάθος.
Και αν είμαι λάθος αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, όταν ο χρόνος γυρίσει τον τροχό στο σημείο g …
Ευχαριστώ.
Η πεταλούδα άμα καεί
στην φλόγα που τσαρέσει,
που να τα βρει άλλα φτερά
σάλλη φωτιά να πέσει
Δεν μου αρέσει να γράφω με quote, λέξεις δηλαδή από κείμενο του συνομιλητή, για να εστιάζω η να απαντώ συγκεκριμένα σε κάτι.
Συνήθως διαβάζω ένα κείμενο και απαντώ μονο, αν έχω κάτι να πω, η εκεί που καταλαβαίνω πως δημιουργούνται προϋποθέσεις να προκύψει κάτι όμορφο.
Βλέπω λοιπόν ριζιτις, πως αποδίδεις σε μένα χαρίσματα, του να μπορώ να γράφω σαν ΠΛΑΤΩΝ και Πλάτωνας, μα από ότι λες, το πραγματικό χάρισμα, ίσως είναι δικό σου.
Ας τα δούμε λοιπόν καλύτερα.
Κατ αρχάς, όπως έχω ξαναγράψει, Πλάτωνας είναι απλά ένα ΝΙΚ. Φυσικά και αγαπώ τον ΠΛΑΤΩΝ, μα αν έφτασες την τέχνη, του να βλεπεις μέσα από ότι γράφει κάποιος, θα διέκρινες σίγουρα πως δεν είμαι ταυτισμένος μαζί του.
Ταύτιση, για να καταλαβαινόμαστε, έχει μέσα της ένα σωρό συναίσθημα. Όταν έρθει δηλαδή κάποιος και μου πει, ξέρεις κάτι, ο ΠΛΑΤΩΝ ήταν κωλόπαιδο, έγραφε λόγια που δεν είπε ο Σωκράτης και άλλα τέτοια, μέσα μου δεν αντιδρώ. Μην φαντασθείς όμως, πως επειδή δεν αντιδρώ, δεν αγαπώ αυτόν και όποιο συνάνθρωπο προσπάθησε για ένα καλύτερο κόσμο.
Αυτό είναι ένα σημείο, και πρέπει να το εξετάσεις προσεχτικά, σαν σκεφτόμενος και προπαντός ελεύθερος από την γοητεία των μυστών όπως έγραψες.
Σου αρέσει όμως να προσεύχεσαι, και σε παλαιότερο σου ποστ (αν θυμάμαι καλά, μα μην μου ζητήσεις να το ψάξω, παραπονέθηκες πως τα έχουν βάλει αρκετοί εδώ μέσα με το Χριστό. (χριστιανισμό θα έλεγα)Αν αληθεύει πως χέ....ς για τους μύστες, *(και ο χ κατείχε μυστικά, και όχι μόνο...)
Για να δούμε όμως, τι φρέσκο μας γράφεις, μιας και μπέρδεψες πάλι το θεό μεταξύ υποκείμενου και αντικειμένου, για να καταλήξεις πως είναι κάπου ενδιάμεσα....
Τι μας λες Νεε μου!
Και αυτή σου η σιγουριά, μάλλον προκύπτει από το γεγονός πως γράφεις, πως θεωρείς απροσεξία οτιδήποτε σε βγάζει από την αρμονία, εσωτερική και εξωτερική. Χωρίς ειρωνεία, δεν ξέρω αν κατάλαβες τι έγραψες, είναι σαν να μας λες πως ζεις αρμονικά, και οι περιστάσεις σε βγάζουν από αυτήν την κατάσταση, και όχι το αντίθετο. Γιατί, όπως εγώ γνωρίζω σήμερα την ανθρώπινη φύση, ζουμε συνεχώς και ακατάπαυστα με τις σκέψεις, απρόσεχτα, και η αρμονία είναι εξαίρεση και όχι κανόνας, για αυτό και ερωτω αν ειναι ετσι, αγαπητέ ριζιτις.
Τωρα, για να γίνουμε δημιουργικοί, μιας και αρέσει και στους δυο, τόσο η σοφία ( δεν είναι σοφιστεία, αυτή που άρεσε σε μένα είχε όμορφα μαλλιά... μπούκλες τα έκανε 
) όσο και η δημιουργική Σοφία.
Αν ζεις σε αρμονία χρειάζεσαι προσοχή (η προσευχή για σένα) η είναι αναπόσπαστο μέρος της (η προσοχή)?
Στο λεω αυτό, γιατί όπως προέγραψα, οι άνθρωποι ζουν απρόσεχτα και κάθε τόσο συγκεντρώνονται, μα και όταν ακόμα συγκεντρώνονται, δεν θα πει πως είναι προσεχτικοί.
Απλά, για λίγο χρόνο απομακρύνουν ορισμένες σκέψεις, αυτός είναι ο Κανωνας. Ίσως η προσοχή να είναι σπανια, η και άγνωστη. Ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα, η κάποια (σοφία με ταγκα
), και κόβετε η ανάσα για δευτερόλεπτα... πλησιάζει, (την προσοχή που σου μιλω) και ξανά στο τραν τραν της αντίδρασης του Νου.
Άλλο λοιπόν η προσοχή, και άλλο η συγκέντρωση, όπως διαφορετικό είναι το ανακαλύπτω και διαφορετικο το αντιγράφω, που μας λες λίγο παρακάτω.
Ριζιτις, είσαι από τα άτομα που εκτιμώ, επιτρέπεις να επισημαίνω ορισμενα, μιας και γράφεις πως ανακάλυψες η αντέγραψες από τους παλαιοτέρους ένα τρόπο για να νοιώσεις την προσευχή.
Το ένα (ανακαλύπτω) ειναι Νέο, το άλλο, (αντιγραφω) αφού ακολουθείς, (γίνεται) μέθοδος. Αναρωτήσου λοιπον, αν η πράξη, που εσύ τις προσάπτεις άχρονο, άτοπο, και ελεύθερο, δεν είναι ένα από τα παιχνίδια του νου.
Φτάσαμε και στη Μάθηση.
Λες πως χρειάζεσαι αυτοσυγκέντρωση σε οτι θεωρείς ηθικό και φρόνιμο. Εδώ λοιπόν διαφαίνεται πως και εσύ είσαι ένας σαν και εμάς (δεν γνωρίζεις την αρμονία που έγραψες παραπάνω... μηπως έτσι ειναι και για το θεό, που (κάπου) τον θελεις?).
Βλέπεις ριζιτις, το ηθικό και φρόνιμο, το ξεχωρίζεις από τη Μάθηση. Γίνεσαι δηλαδή συνεχώς κάτι. Αν δεν πιάσεις αυτό το σημείο, ΚΟΛΛΑΣ! Προσθέτεις απλά experience, (γνώση), και αυτο δεν είναι άλλο από μια συσσωρευτική κίνηση, ανήκει στο χρόνο και στις αισθήσεις.
Αυτή είναι μάθηση, μα όχι Μάθηση!
Η Μάθηση (του εαυτού μας) για αυτό ερωτώ….Μαθαίνεις?
Όταν Μαθαίνεις, τελειώνεις. Αν σου αρέσει, όπως και μας γράφεις αφου νομίζεις πως γίνεσαι καλύτερος σαν άνθρωπος, τα παρακατω και τα γραφω σαν φίλος, εξέτασετα παλι.
Η Αγάπη ειναι σην αρχη η στο Τελος των πράξεων μας ?
ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ λοιπον τελειώνεις, ΤΕΛΕΙΩΝΟΝΤΑΣ, ΕΙΝΑΙ. Παντα ΕΙΝΑΙ
Τώρα για τη βούληση (σου), τις επιλογές (σου) και συναφείς σκέψεις (ελευθερίας), χωρίς το παραπάνω, μιλάει η συνιστάμενη των εμπειριών σου, που ονομάζουμε ΕΓΩ.
Επέτρεψε μου λίγα ακόμα, *(δεν έχω χρόνο κατά την διάρκεια της εβδομάδος) αν και ξεφύγαμε πολύ σε ένα θέμα διατροφής, μα τι καλύτερο από τέτοια τροφή, έτσι αγαπητή Satsangi?
Το πρόβλημα με τους μύστες/ μπηχτες που λες και εσύ, είναι πως η αγάπη αν και ειναι πραγματική για αυτούς, σε όλους τους ακόλουθους γίνεται η καραμέλα, μια λέξη μόνο, και από την αγάπη που περιγράψανε,(ακόλουθος) σπανια την ένοιωσε.
Η αγάπη που οι άνθρωποι γνωρίζουν, είναι όπως η πιπίλα στα βρέφη, σταματάει για λίγο το κλάμα τους…μα μόλις την χασουν, ουα ουα…σε μας, σκέψεις, σκέψεις….και πολλα... αχλαδοτυρα.
Αυτή είναι η πραγματικότητα, αγαπητέ φίλε.
Αν χωράει μια τελευταία κουβέντα/προτροπη από ένα φίλο. Δυσκολο να το κανεις.
Ότι έμαθες πανω σε αυτα, (το μ είναι σαν το σ της Σοφίας) η σου είπαν, η γνωρίζεις….έγινε ψυχολογικό γίγνεσθαι…. στον καιάδα μπορείς?
Αν αντιληφτείς πως δεν φτάνουν οι αισθήσεις, πως δεν φτάνει το μυαλο, πως πράγματι δεν γνωρίζεις, θα καταλάβεις πως και αυτά που ορισμένοι βλέπουν (μεταφυσικά, Αγια και τέτοια) είναι περιορισμένης σφαίρας, και προέκτασης.
Ότι κανείς, το κανείς γιατι δεν υπάρχει περίπτωση να κάνεις κάτι διαφορετικό, από εκείνο που είσαι. Ίσως σκεφτείς πως τότε έπραξα έτσι, μα θα μπορούσα να έπραττα αλλιώς. Τότε έπραξες έτσι, γιατί το σύνολο από τα ιμπουτ που είχες, σε οδήγησαν να πράξεις έτσι.
Το σήμερα κανονίζεται από το χτες, μα ότι πρόκειται να κανείς μελλοντικά, εξαρτάται από ότι κάνεις ΤΩΡΑ, ΑΥΤΗ την στιγμή.
Αν αυτή τι στιγμή έχεις επίγνωση του ΕΣΟΠΑΠΑΓΑΛΟΥ (η επιρροή που έχει η μάθηση, και γενικά το παρελθόν…),
Εκείνη τι στιγμή, δεν είσαι προσεχτικός?
Δεν έχεις επίγνωση σαν μια κίνηση στο ΤΩΡΑ τις επιρροές του παρελθόντος?
Κατάλαβες λίγο για τι ενέργεια χρειάζεται, ώστε να είσαι προσεχτικός?
Μας λένε αρκετοί βρε κρητικέ, πως οι σοφίες γίνονται εμπόδιο στη προσοχή (η προσευχή σου)
Μάλλον οι σκέψεις για τις σοφίες το κάνουν, όπως και η μάθηση κατά κάποιο τρόπο, (δεν μιλώ για την τεχνολογική) μα τέτοιου είδους πληροφορίες, δεν βοηθούν την Μάθηση, και γίνονται πιπίλες και γλειφιτζούρια σε στόματα αδαών, δημιουργείται ο φαύλος κύκλος της ψυχολογικής υστερίας, σε ότι ονομάζουμε ζωή, μακριά, πολύ μακριά από την Σοφία. (Σημειο g...??)
Παρακαλώ!
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 23/01/2006 12:53:50
Θέλω να κάνω μια ερώτηση στους συνομιλητές, η οποία είναι: Μιλάμε για μάθηση ή για θύμηση? δηλαδή πρέπει να μαθαίνουμε ή να προσπαθήσουμε να... θυμηθούμε?
Ευχαριστώ
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"