- Vril (Βρίλ)..... Ζούνε όντως στα Βριλήσσια? - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Pat Benatar ~ Fire & Ice

.
.
Εκεί που η θάλασσα τον ήλιο ανταμώνει

Σε συναντάω πάντα όταν ξημερώνει

Κοιτάω το βλέμμα σου φωνάζω σ' αγαπάω

Κι έτσι τη μέρα μου μαζί σου ξεκινάω

.
.
Κάθε συνήθεια και κάθε μας ρουτίνα

Πράγματά απλά που πάντα κάναμε μαζί

Χωρίς να θέλω ασυναίσθητα μου βγαίνουν

Σα να μην έφυγες ποτέ ούτε στιγμή

.
.
Πώς να σε βγάλω πες μου μέσα απ' τη ζωή

Μου έχεις γίνει αναπόσπαστο κομμάτι

Ήσουν πρωί μέσα στα μάτια σου όταν μπήκα

Και τώρα έγινες μεσάνυχτα και κάτι

.
.
Σκοτάδι γύρω μου σκοτάδι

Σε θέλω πάλι έστω για ένα βράδυ

.
.
Εκεί που η τρέλα καταργεί τη λογική μου

Εκεί που νιώθω ότι χάνεται η ζωή μου

Μηνύματά σου για χιλιοστή φορά διαβάζω

Και γι άλλη μια φορά με μένανε τα βάζω

πολλές φορές το Φως είναι
πιο απειλητικό απ' το σκοτάδι

Mine, immaculate dream, made breath and skin, I’ve been waiting for you,
Signed, with a home tattoo, happy birthday to you was created for you.

(can’t ever keep from falling apart.. at the seams)
(can’t I believe you’re taking my heart.. to pieces)

Ahh, it’ll take a little time, might take a little crime to come undone
Now we’ll try to stay blind, to the hope and fear outside,
Hey child, stay wilder than the wind
And blow me in to cry.

Who do you need?
Who do you love?
When you come undone.

Who do you need?
Who do you love?
When you come undone.

Words, playing me deja vu, like a radio tune I swear I’ve heard before,
Chill, is it something real, or the magic I’m feeding off your fingers

(can’t ever keep from falling apart.. at the seams)
(can I believe you’re taking my heart.. to pieces)

Lost, in a snow filled sky, we’ll make it alright, to come undone,
Now we’ll try to stay blind, to the hope and fear outside,
Hey child, stay wilder than the wind -
And blow me in to cry.

Who do you need?
Who do you love?
When you come undone.

πολλές φορές το Φως είναι
πιο απειλητικό απ' το σκοτάδι

Rainbow Warrior ~ Buggles

.
.
Σωπάσαν οι φωνές

τα πρόσωπα ιδρωμένα, σκοτεινά

τα σώματα σκυφτά, χαμένα βλέμματα αδειανά

Τι έμεινε να ζει

κανείς δε θέλει να κοιτά

κανείς δε θέλει να μιλά, και τι να πει

.
.
Ξημέρωνε αργά

στο φως άρχισ’ η αλήθεια να ξυπνά

στα μάτια μας μπροστά, σπασμένα χάδια και φιλιά

Τι έμεινε να ζει

κανείς δε θέλει να ρωτά

κανείς δε θέλει να μιλά και τι να πει

.
.
Δεν είπα τίποτα και στη σιωπή μου έκλαιγες

Δεν είπες τίποτα μα σ’ ένιωθα που έφευγες

.
.
Αν μια λέξη απ’ τα χείλη μου είχε βγει

ν’ άναβε σα σπίρτο το σκοτάδι να καεί

αν μια λέξη απ’ τα χείλη σου είχε βγει

να ’σπαγε κομμάτια αυτή τη νύχτα σα γυαλί

.
.
Αν μια λέξη μόνο είχε ακουστεί

να ’χε σταματήσει του θυμού την αστραπή

Αν μια λέξη μόνο είχε ακουστεί

δεν θα είχαμε έτσι διαλυθεί

.
.
Ερήμωνε η καρδιά

σαν πόλη που την έζωνε φωτιά

ολέθρια σκιά το τέλος έφτανε κοντά

Τι έμεινε να ζει

κανείς δε θέλει να μετρά

κανείς δε θέλει να μιλά και τι να πει

πολλές φορές το Φως είναι
πιο απειλητικό απ' το σκοτάδι

.
.
Μια συννεφιά και μια φωτιά είν’ η μεγάλη αγάπη

Δυο νύχτες λάμπει στη σιωπή, μετά στη μέση σαν κοπεί

Δεν υπάρχει

.
.
Τι άλλο θέλεις να σου πω, μετά από σένα είμ’ εγώ

και περιμένω

Να ’ρθεις στον ύπνο μου να δεις το παρακάτω της ζωής

πώς είναι φωτισμένο

Τι άλλο θέλεις να σου πω

.
.
Μια λέξη που δεν λέει να βγει είν’ η μεγάλη αγάπη

Τα δίνει όλα στο φιλί, ύστερα κόβει σαν γυαλί

και δεν υπάρχει

πολλές φορές το Φως είναι
πιο απειλητικό απ' το σκοτάδι

.
.
Αφήνω πόρτες ανοιχτές

και περιμένω τις χαρές

Μήπως περάσουν και δεν μπουν

εκείνοι που με αγαπούν

.
.
Και ρωτάω τα χελιδόνια, πώς γυρίζουν τόσα χρόνια

πίσω στη παλιά τους τη φωλιά

Ποια σημάδια ακολουθούνε, στο ταξίδι μη χαθούνε

στην απέραντη την ερημιά

.
.
Αφήνω πόρτες ανοιχτές

και περπατώ στις γειτονιές

Κοιτάζω τις μικρές φωλιές

και τις κρυμμένες αγκαλιές

πολλές φορές το Φως είναι
πιο απειλητικό απ' το σκοτάδι