- Απορία.... (Ποιά ήταν η αρχαιοελληνική θρησκεία?) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

"Όπως ακριβώς βλέπουμε τη μέλισσα να κάθεται σε όλα τα φυτά και να παίρνει απ' το καθένα ό,τι καλύτερο υπάρχει, έτσι πρέπει και αυτοί που επιθυμούν να μορφωθούν, να μην αφήνουν τίποτε χωρίς να το γνωρίσουν, από παντού όμως να επιλέγουν τα ωφέλιμα."

Αρχικά θα σου παραθέσω ένα τμήμα απο ένα άρθρο του αγαπητού Θωθ που αφορά τον ΒΙΒΕΚΑΝΑΝΤΑ

Εξελίσσουμε την έννοια του Θεού, όσο εξελισσόμαστε κι εμείς

“Το μεγάλο λάθος που γίνεται είναι ότι αναγνωρίζεται η εξέλιξη του λάτρη, δίχως να αναγνωρίζεται ότι εξελίσσεται κι Εκείνος που είναι το αντικείμενο της λατρείας. Δεν Του αποδίνουν θέση ανάλογη με την πρόοδο που έχουν κάνει οι πιστοί Του. Ενώ η αλήθεια είναι ότι κι εσείς κι εγώ, σαν αντιπροσωπευτικές έννοιες αναπτυχθήκαμε, έτσι κι οι θεοί αυτοί, σαν αντιπροσωπευτικές έννοιες αναπτύχθηκαν.”

Επέτρεψε μου τώρα να σου παραθέσω κάτι που εγώ "δουλέυω" αυτόν τον καιρό.

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Στον χώρο της Ελλάδος η θεότητα μετασχηματίζεται στο διάβα του χρόνου. Αρχικά λατρεύεται η Γαία, η μητέρα Γη, η οποία σταδιακά θα παραχωρήσει την θέση της στον άρρεν θεό Δία και τους υπόλοιπους Ολύμπιους θεούς. Η επίδραση του Ομήρου και του Ησίοδου στην εξέλιξη του πάνθεου είναι καταλυτική με κύριο χαρακτηριστικό τον ανθρωπομορφισμό. Οι θεοί εκφράζουν φυσικές δυνάμεις και σταδιακά παρουσιάζονται με ανθρώπινες μορφές. Οι Ομηρικοί θεοί δεν είναι ούτε απολύτως κακοί ούτε απολύτως καλοί, είναι εξιδανικευμένοι άνθρωποι έχοντας αρετές και αδυναμίες. Ήδη όμως οι πρώτες διαφοροποιήσεις εκφράζονται με τον Ησίοδο, όπου οι θεοί παρουσιάζονται ως κοσμικές και ηθικές δυνάμεις, των οποίων δημιούργημα είναι και ο ίδιος ο άνθρωπος.
Στην συνέχεια η ανάπτυξη της φιλοσοφίας με τους Προσωκρατικούς θα οδηγήσει σε νέους προβληματισμούς καθώς η φιλοσοφία αναζητεί το «Πως» και το «Γιατί». Γίνεται έτσι για πρώτη φορά όχι μόνο σε Ελληνικό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, προσπάθεια για την εξήγηση του θειου και του κόσμου πέρα από μυθολογικές προσεγγίσεις. Ο Ξενοφάνης είναι ο πρώτος που κατηγορεί τον Όμηρο και τον Ησίοδο ότι έδωσαν στους θεούς όλα εκείνα τα στοιχεία που στους ανθρώπους θεωρούνται «άξια ονείδους και ψόγου», χωρίς να είναι ο μόνος. Αργότερα ο Πλάτωνας γράφει στην πολιτεία

«Να μη δώσουμε άδεια ποτέ σε κανέναν ούτε σε νέους ούτε σε γέρους, ούτε να λέγουν ούτε να ακούν τέτοιους λόγους είτε με στίχους είτε χωρίς στίχους», και «όταν κανείς ποιητής μας λέει τέτοια για τους θεούς, θα του γυρίσουμε τις πλάτες και δε θα του δώσουμε τα ψαλτικά του, ούτε και στους δασκάλους θα επιτρέψουμε να τα μεταχειρίζονται για την ανατροφή των παιδιών»

Διαμέσου της φιλοσοφίας εξάλλου η Ελληνική σκέψη πάντα αναζητά την ελευθερία της σκέψης και της βούλησης. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Επίκουρος (περί φύσεως Τίτου Λουκρίτιου)

«Όταν η ζωή του ανθρώπου πάνω στην γη είναι χαμερπής φόβος συνθλιμμένος από το βάρος της θρησκείας, που το πρόσωπο της σε όλους τους Ουράνιους τόπους κρέμεται, ακτινοβολώντας μίσος για την ανθρωπότητα, πρώτος ένας Έλληνας τόλμησε να της αντιταχθεί, ενάντια σε εκείνη πολεμούσε κάθε μέρα. Εκείνον ούτε ο θόρυβος των θεών, ούτε οι κεραυνοί, ούτε ο βρυχηθμός του θυμωμένου ουρανού υπέταξαν, αλλά περισσότερο παρακινούσαν το ευγενές του πνεύμα, που επιθυμούσε τέλος να σπάσει την πύλη της χυδαίας φυλακής, της μοίρας του ανθρώπου..»

Οι Έλληνες διάμεσου της φιλοσοφίας αναζητούν το ΕΝΑ, ΤΟ ΟΝ, ΤΟ ΑΓΑΘΟ. Ο Πλάτωνας στον Τίμαιο μας περιγράφει πως οι Πυθαγόρειοι αντιλαμβάνοντα την θεότητα

«.. Αυτός ο ένας και δημιουργημένος κόσμος έχει γίνει ο Θεός ο δια των αισθήσεων αντιληπτός, ο σπουδαιότερος και καλύτερος, ο δικαιότερος και τελειότερος που θα μπορούσε να είναι. Μόνο που αυτός ο Ένας και Μόνος δημιουργημένος κόσμος δεν θα μπορούσε να είναι τέλειος αν η εικόνα του Δημιουργός΄ δεν βρισκόταν ανάμεσα στις εικόνες που αυτός περιέχει. Η εικόνα αυτή μπορεί να δημιουργηθεί μόνο μέσα στην ανθρώπινη ψυχή. Όχι ο Πατήρ αυτός καθευατός, αλλά ο απόγονος του Θεού, ο Υιός, που ζει στην ψυχή και είναι όμοιος προς τον πατέρα – αυτός είναι που μπορεί να γεννηθεί από τον άνθρωπο..»

Ο Ορφισμός εισάγει νέα μυστικιστικά στοιχεία στην θρησκεία. Πρεσβεύει ένα είδος πανθεϊστικού μονοθεϊσμού, μιλά για διττή ουσία του ανθρώπου, θεία και τιτανική, θεωρεί το σώμα ως τάφο της ψυχής εισάγει τους καθαρμούς , την νηστεία, και εισάγει την μετεμψύχωση. Στην Ελληνιστική περίοδο και στην τεράστια αυτοκρατορία που έχει δημιουργηθεί από τον μέγα Αλέξανδρο αναπτύσσετε κυρίως στην Αλεξάνδρεια ένας θεολογικός συγκρητισμός λόγω της πολύ συλλεκτικότητας των εθνών και την ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων και ιδεών. Ο Έλληνας πολίτης δεν αντιλαμβάνεται πλέον όπως πριν τον εαυτό του μόνο σε σχέση με την έννοια της πόλης. Τώρα πια και αποτελεί έναν πολίτη μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας, όπου τα εμπορεύματα, οι ιδέες και οι θρησκείες επηρεάζουν η μία την άλλη. Ήδη από πολύ πιο πριν η αρχαίο Ελληνική θρησκεία είχε αρχίσει να κλονίζεται μιας και οι Έλληνες κατηγορούσαν τους θεούς για τις συμφορές την κακοτυχία τους. Όταν λόγου χάρη ο Δημήτριος ο πολιορκητής κατέλαβε την Αθήνα τον 3ο π.χ οι Αθηναίοι τον θεοποίησαν απαγγέλλοντας του

«…Χαίρε γιε του Ποσειδώνα, του παντοδύναμου θεού και της Αφροδίτης. Οι άλλοι θεοί ή βρίσκονται μακριά ή δεν ακούν ή δεν υπάρχουν, η δεν νοιάζονται για μας. Όμως εσένα σε βλέπουμε παρόντα εδώ, όχι φτιαγμένο από ξύλο ή πέτρα, αλλά αληθινό. Προσευχόμαστε σε εσένα..» .

Σταδιακά έχουμε την εγκαθίδρυση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Σε επίπεδο εξουσίας στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία τμήμα της οποίας αποτελούσε η Ελλάδα, υπήρχε Μία αυτοκρατορία και ένας αυτοκράτορας. Mία θρησκεία, και ένας θεός, θα συμπλήρωνε ιδεατά το σύστημα της εξουσίας. Έτσι σταδιακά στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία μία νέα θρησκεία κερδίζει έδαφος, όπου Δικαιοσύνη είναι η υποταγή στις θεϊκές εντολές που αποτελούν «αποκαλυφθείσες αλήθειες» .

Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πάντα ο νικήτης είναι αυτός που γράφει την ιστορία... Για την αρχάια Ελληνική "λατρέια", οι σημερινές προσεγγίσεις διαφέρουν ανάλογα με την αντίληψη του κάθε "μπροστάρη", μιάς και δεν διασώθηκε κανείς "αρχαίος Ελληνας"... Το μόνο σίγουρο είναι τα γραπτά των μέγιστων Ελλήνων Φιλοσόφων.

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»